tag:blogger.com,1999:blog-86852938750294076352012-02-18T04:09:16.264+01:00My little loom to weave thoughts and emotions....Nyi Linn Thithttp://www.blogger.com/profile/08004288049547505659noreply@blogger.comBlogger1881100tag:blogger.com,1999:blog-8685293875029407635.post-57070063693314771212012-02-17T10:00:00.001+01:002012-02-17T10:00:01.522+01:00<div align="justify"><br />အခုတေလာ ခရီးထြက္ဖို႔ ျပင္ဆင္ေနရတာနဲ႔ အေထြအထူး ဘယ္မွမေရာက္ျဖစ္ ပါဘူး၊ လုပ္စရာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို အေစာႀကီးကတည္းက ႀကိဳတင္လုပ္ထားေပမယ့္ ကုန္ပဲ မကုန္ႏိုင္ဘူး ျဖစ္ေနတယ္၊ ခင္မင္ရတဲ့ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမအိမ္ေတြကို အလည္လာၿပီး မႏႈတ္ဆက္ႏိုင္တာ ေတာင္းပန္ပါတယ္...၊ ခရီးသြားေနတဲ့ အေတာအတြင္းမွာလည္း လိုလိုမယ္မယ္ စီေဘာက္စ္ကို ေသာ့ပိတ္ထားပါတယ္၊ <br /><br />ဒီေန႔က က်ေနာ့္ရဲ႕ေမြးေန႔ပါ၊ ဒီႏွစ္အတြက္ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္က ေဝးကြာေနတဲ့ ခ်စ္သူ၊ ခင္သူေတြနဲ႔ အတူတကြ ႐ွိရတဲ့ အျဖစ္ပါပဲ၊ အလြယ္တကူ မရႏိုင္တဲ့ လက္ေဆာင္ျဖစ္လို႔ က်ေနာ့္အတြက္ တကယ့္ကို တန္ဖိုး႐ွိတဲ့ အမွတ္တရ ပါပဲ၊ မႏွစ္က အခ်ိန္ရတုန္းကေတာ့ ေမြးေန႔ အထိမ္းအမွတ္ <a href="http://nyilinnthit.blogspot.com/2011/02/blog-post_20.html"target="new"><span style="color: #0b5394;">ဒီပို႔စ္</span></a> ကိုေရးခဲ့ပါတယ္၊ အဲဒီပို႔စ္အတိုင္း ေျပာရရင္ စိတ္အေျခအေနဟာ ဒီႏွစ္မွာလည္း ေကာ္ဖီမွာ ႐ွိေနတုန္းပါပဲ..၊ း)<br /><br />က်ေနာ္ကိုေမြးေတာ့ အဖိုးက ဥာဏ္ပညာ ႀကီးရင့္ပါေစေတာ့ ဆိုၿပီး ပညာအရာမွာ ျပည့္စံုတဲ့ ေဆာ္လမြန္ ဘုရင္ႀကီးရဲ႕ ငယ္နာမည္ကို ေပးထားခဲ့တယ္၊ ဒါေပမယ့္ ႀကီးလာေလေလ၊ မိုက္မဲမႈေတြက မကုန္ႏိုင္ေလေလ လို႔ သံုးသပ္မိတယ္၊ စိတ္လိုက္မာန္ပါ လုပ္ခ်င္စိတ္ကေလးက ႐ွိ ေနတုန္းပဲ၊ ပို႔စ္ေခါင္းစဥ္ကို ၾကည့္ၿပီး နတ္ကိုးကြယ္မႈ အေၾကာင္းမ်ားလားလို႔ ထင္ၾကမလား မသိဘူး၊ ၃၇ ဆိုတဲ့ အသက္အပိုင္းအျခားကို ေရာက္လာတဲ့အခါ ျပင္ပ ခႏၶာကိုယ္က ႀကီးရင့္ လာသလို၊ အတြင္းစိတ္ကိုလည္း ပိုၿပီး ရင့္က်က္လာဖို႔ ဆင္ျခင္မိပါတယ္...၊<br /><br />ျပန္လာတဲ့အခါ ျပန္ေတြ႔ၾကတာေပါ့...ေနာ။ း)</div><br /><br />ညီလင္းသစ္<br />၁၇ ေဖေဖာ္ဝါရီ၊ ၂၀၁၂<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8685293875029407635-5707006369331477121?l=nyilinnthit.blogspot.com' alt='' /></div>Nyi Linn Thithttp://www.blogger.com/profile/08004288049547505659noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-8685293875029407635.post-92099049596722472762012-02-07T00:06:00.072+01:002012-02-07T00:47:27.111+01:00<div align="justify"><br />ၿပီးခဲ့တဲ့ ပို႔စ္တစ္ခုမွာ ဒီႏွစ္ေဆာင္းအတြက္ ႏွင္းေတြကို ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္လို႔ ဆိုၿပီးကာမွ အဲဒီႏွင္းေတြနဲ႔ပဲ တခါထပ္ဆံုစည္းဖို႔ ျဖစ္လာရျပန္ပါတယ္၊ ႀကိဳတင္ခ်ိန္းဆို မထားခဲ့ေသာ ဆံုေတြ႔မႈလို႔ပဲ ဆိုၾကပါစို႔၊ က်ေနာ့္အလုပ္က ျပင္ပေလ့လာေရးခရီး အေနနဲ႔ ႏွင္းေတာင္ေတြေပၚကို ထပ္ေရာက္ခဲ့ရ ျပန္ပါတယ္၊ <br /><br />က်ေနာ္အလုပ္,လုပ္တဲ့ ေနရာမွာ ေဆာင္းရာသီ ခ်စ္ၾကည္ေရးခရီး ဆိုၿပီး တစ္ေန႔တာ ျပင္ပေလ့လာေရး အစီအစဥ္ကို ဌာနအသီးသီးက အဆင္ေျပသလို လုပ္ၾကပါတယ္၊ အဲဒီအစီအစဥ္ အတြက္ ကိုယ္အားတဲ့ရက္ကို ေျပာပါဆိုၿပီး ႐ံုးတြင္းေမးလ္တစ္ေစာင္ကေန doodle ျပကၡဒိန္မွာ သေဘာထား ေကာက္ခံတယ္၊ က်ေနာ္လည္း တစ္ရက္မွ မအားဘူးလို႔ မျဖည့္ခ်င္တာနဲ႔ တစ္ရက္လား၊ ႏွစ္ရက္လား ျခစ္လိုက္တယ္၊ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ က်ေနာ္လိုက္ႏိုင္မယ္ ဆိုၿပီး ျဖည့္ထားတဲ့ တစ္ရက္ကို စီစဥ္သူက အတည္ျပဳလိုက္တယ္၊ ဒါနဲ႔ပဲ ၿပီးခဲ့တဲ့ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁ ရက္ေန႔မွာ ေတာင္ေပၚကို ထပ္ေရာက္ခဲ့ရတာပါ၊ အမွန္ေတာ့ က်ေနာ္ သိပ္မသြားခ်င္ပါဘူး၊ ခရီးသြားဖို႔ ခြင့္ယူထားလို႔ အလုပ္မွာ လက္စသတ္စရာေတြ ႐ွိေနတယ္၊ က်ေနာ္ ျဖည့္ထားတဲ့ ရက္ေတြေတာ့ ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္မွာပါဆိုၿပီး ျခစ္လိုက္တာ...၊ အခု အတည္ျပဳၿပီးကာမွ မလိုက္ေတာ့ဘူး လုပ္လို႔မေကာင္းတာနဲ႔ စိတ္မပါ့တပါနဲ႔ သြားလိုက္ရေတာ့တယ္၊ <br /><br />က်ေနာ့္အိမ္ကေန ဘူတာႀကီးကို ဆပ္ဘ္ေဝးစီး၊ အဲဒီကေန မိနစ္ ၅၀ ေလာက္ ရထားစီး၊ ၿပီးရင္တခါ မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ ေတာင္ေပၚတက္တဲ့ ရထားအေသးေလး ထပ္စီး၊ ၿပီးေတာ့မွ ေတာင္ေပၚကို ေကဘယ္လ္ကားနဲ႔ တက္...၊ ခရီးစဥ္က အဲဒီလိုပါ၊ ခ်ိန္းထားတဲ့ ဘူတာေ႐ွ႕ကို ေရာက္ေတာ့ က်ေနာ္အပါအဝင္မွ အားလံုးေပါင္း ၄ ေယာက္ပဲ ႐ွိတာေတြ႔ရတယ္၊ ျပင္သစ္လူမ်ိဳး ပီအိပ္ခ်္ဒီ တက္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသား၊ ဆြစ္လူမ်ိဳး ဝန္ထမ္း အမ်ိဳးသမီး၊ ၾသစေၾတးလ် လူမ်ိဳး ပေရာ္ဖက္ဆာနဲ႔ ျမန္မာလူမ်ိဳး က်ေနာ္...၊ လူ ၄ ေယာက္၊ ႏိုင္ငံသား ၄ မ်ိဳး...၊ မူလက ၆ ေယာက္လို႔ သိရတယ္၊ အီရန္လူမ်ိဳး ၂ ေယာက္က စာရင္းေပးၿပီးမွ မလာတာ-တဲ့၊ ၾသစေၾတးလ် ပါေမာကၡကေတာ့ အေတာ္စိတ္ပ်က္တဲ့ ေလသံနဲ႔ ေျပာတယ္၊ အစစ အရာရာ စရိတ္ၿငိမ္း စီစဥ္ေပးတာေတာင္မွ လူေတြက ဘာျဖစ္လို႔ မလိုက္ခ်င္ၾကလဲ မသိဘူးကြာ-တဲ့၊ က်ေနာ္လည္း ပုခံုးပဲ တြန္႔ျပလိုက္ေတာ့တယ္၊ စိတ္ထဲကေတာ့ 'ေတာ္ေသးတယ္၊ စာရင္းေပးၿပီး ငါ လာျဖစ္ေအာင္ လာလိုက္တာ မွန္သြားတယ္' လို႔ ေတြးေနမိတယ္၊ သူ ေျပာခ်င္လည္း ေျပာစရာပါ၊ Snow and rail လို႔ေခၚတဲ့ ရထားလက္မွတ္နဲ႔ ေတာင္ေပၚမွာ ေကဘယ္လ္ေတြ၊ chair lift ေတြ စီးခ ေပါင္းထားတဲ့ လက္မွတ္ ႏွစ္ခုေပါင္းကို ေဒၚလာ ၈၀ ေလာက္ က်ပါတယ္၊ အဲဒီကုန္က်စရိတ္ကို ဌာနက ေပးပါတယ္၊ ဝန္ထမ္းအခ်င္းခ်င္း ပိုရင္းႏွီးေအာင္၊ ေန႔စဥ္ဘဝကေန အေျပာင္းအလဲ ျဖစ္ေအာင္ စတဲ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္ေတြနဲ႔ စီစဥ္ေပးေပမယ့္ ႐ွိသမွ်လူထဲက တဝက္ေတာင္ မလိုက္ေတာ့ စိတ္ပ်က္မယ္ဆိုလည္း ပ်က္ခ်င္စရာ...၊ အရင္ႏွစ္ေတြကလည္း ဒီလိုပါပဲ၊ ဘယ္ေတာ့မွ လူစံုတက္စံု မ႐ွိဘူး...၊<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ပဲ မနက္ ၈ နာရီခြဲေလာက္မွာ ေတာင္ေပၚကို ေကဘယ္လ္ကားနဲ႔ တက္မယ့္ေနရာကို ေရာက္လာတယ္၊ အဲဒီစခန္းေလး အေ႐ွ႕က အားကစားပစၥည္း ေရာင္းတဲ့ငွားတဲ့ ဆိုင္မွာ က်ေနာ္က ႏွင္းေတာထဲ လမ္းေလွ်ာက္တဲ့ ဖိနပ္တစ္ရန္ ငွားလိုက္တယ္၊ ပေရာက္ဖက္ဆာက ၿပံဳးစိစိနဲ႔ 'မင္းက ဘာျဖစ္လို႔ ႏွင္းေလွ်ာ မစီးခ်င္ရတာလဲ' လို႔ေမးတယ္၊ က်ေနာ္က မႏွစ္က ဟုတ္တိပတ္တိ ေကာင္းေကာင္းမစီးခဲ့တာက တေၾကာင္း၊ ခရီးသြားကာနီး ျဖစ္လို႔ မေတာ္တဆ ထိခိုက္ဒဏ္ရာ မရခ်င္တာက တေၾကာင္းမို႔ပါလို႔ ျပန္ေျဖလိုက္တယ္၊ ဒီလိုနဲ႔ ski စီးမယ့္ သူတို႔ ၃ ေယာက္နဲ႔ snow walk လုပ္မယ့္ က်ေနာ္နဲ႔ ေလးေယာက္သား ေကဘယ္လ္ကားေလးကို စီးၿပီး တက္လာၾကတယ္...၊<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-4JmSsdGYwOI/Ty8aWhzbxXI/AAAAAAAACxk/Itc7BO56g9Q/s1600/IMG_5401_nlt.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" sda="true" src="http://4.bp.blogspot.com/-4JmSsdGYwOI/Ty8aWhzbxXI/AAAAAAAACxk/Itc7BO56g9Q/s1600/IMG_5401_nlt.jpg" /></a></div>ဒီ ႏွင္းေလွ်ာစီးစခန္းက Verbier လို႔ေခၚပါတယ္၊ ၄ ေယာက္စီး ေကဘယ္လ္ကားေလးက Verbier ႐ြာေလးနဲ႔ ထင္း႐ွဴးေတာေတြ ေပၚကေန အခုလိုျဖတ္ၿပီး တက္လာပါတယ္၊ ႐ြာကေလးက ပင္လယ္ေရမ်က္ႏွာျပင္ အထက္ မီတာ ၁၅၀၀ (၄၉၂၁ ေပ) အျမင့္မွာ တည္႐ွိပါတယ္၊ <br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-Cl-NTZ530Uk/Ty8aX5gVpvI/AAAAAAAACxs/Z1m2nrfiqGQ/s1600/IMG_5409_nlt.jpg" imageanchor="1" style="cssfloat: left; margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" sda="true" src="http://4.bp.blogspot.com/-Cl-NTZ530Uk/Ty8aX5gVpvI/AAAAAAAACxs/Z1m2nrfiqGQ/s1600/IMG_5409_nlt.jpg" /></a></div>ဒီ Verbier ႐ြာေလးက အဂၤလိပ္လူမ်ိဳးေတြ ေတာ္ေတာ္ႀကိဳက္တဲ့ ႐ြာလို႔ ေျပာရမွာပါ၊ ႏွစ္စဥ္ ေဆာင္းရာသီတိုင္းမွာ အဂၤလိပ္ေတြ အမ်ားဆံုးလာၾကတဲ့ ski station ပါပဲ၊ အဆိုေတာ္ James Blunt ၊ မင္းသားဝီလ်ံ အစ႐ွိတဲ့ ထင္႐ွားသူေတြလည္း လာၾကတယ္၊ ေယဘုယ် ေျပာၾကတာကေတာ့ ပိုက္ဆံ႐ွိတဲ့ အဂၤလိပ္ေတြက ဆြစ္ဇာလန္မွာ ski လာစီးၿပီး သိပ္မတတ္ႏိုင္တဲ့ အဂၤလိပ္ေတြ ကေတာ့ ျပင္သစ္မွာ ski သြားစီးၾကတယ္-တဲ့၊ ဘယ္ေလာက္မွန္သလဲ မသိေပမယ့္ ဆြစ္ဇာလန္က ႏွင္းေလွ်ာစီးစခန္းေတြ ေစ်းႀကီးတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ၊<br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-Py7NkBvjtEw/Ty8aRWvO49I/AAAAAAAACwc/VnsjMExQy18/s1600/IMG_5351_nlt.jpg" imageanchor="1" style="cssfloat: left; margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" sda="true" src="http://2.bp.blogspot.com/-Py7NkBvjtEw/Ty8aRWvO49I/AAAAAAAACwc/VnsjMExQy18/s1600/IMG_5351_nlt.jpg" /></a></div>ေကဘယ္လ္ကားေပၚက အဆင္းမွာ က်ေနာ္တို႔ လမ္းခြဲလိုက္ၾကတယ္၊ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ ၃ ေယာက္က ski စီးဖို႔အတြက္ အခုထက္ပိုျမင့္တဲ့ ေတာင္ေပၚကို ေနာက္ထပ္ chair lift နဲ႔ ဆက္တက္ သြားၾကတယ္၊ က်ေနာ္က ဒီေနရာကေန စၿပီး လမ္းေလွ်ာက္မယ္၊ အျမင့္က ၂၂၀၀ မီတာ (၇၂၁၇ ေပ)..၊ အပူခ်ိန္က သုညေအာက္ ၁၁ ဒီဂရီ ဆဲလ္ဆီးယပ္စ္၊ လမ္းမေလွ်ာက္ခင္မွာ ဟုိးေအာက္ဖက္က မႈန္ပ်ပ် Verbier ႐ြာေလးကို ၾကည့္ေနမိတယ္၊ <br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-WWgEWfy9JYY/Ty8aSGx_QhI/AAAAAAAACwk/qs2JT1fG7rQ/s1600/IMG_5357_nlt.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" sda="true" src="http://3.bp.blogspot.com/-WWgEWfy9JYY/Ty8aSGx_QhI/AAAAAAAACwk/qs2JT1fG7rQ/s1600/IMG_5357_nlt.jpg" /></a></div>လမ္းမွာ ဘယ္သူမွ မ႐ွိဘူး၊ က်ေနာ္နဲ႔ က်ေနာ့္အရိပ္နဲ႔ပဲ ႐ွိတယ္...၊ မနက္ပိုင္း ျဖစ္တဲ့အျပင္ ဗုဒၶဟူးေန႔လည္း ျဖစ္ေတာ့ လူသိပ္မမ်ားပါဘူး၊ ႏွင္းေတြေပၚမွာ လမ္းေဖာက္တဲ့ယာဥ္က ျဖတ္ေမာင္းထားလို႔ က်ေနာ္ငွားလာတဲ့ ႏွင္းေတာစီးဖိနပ္ကို စီးစရာ မလိုေသးပါဘူး၊ ႏွင္းေတြက သိပ္သိပ္သည္းသည္း ႐ွိေနၾကတယ္၊<br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-nemy95Ftd9o/Ty8aR5vDZoI/AAAAAAAACwg/Ol8R9YEA5BI/s1600/IMG_5364_nlt.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" sda="true" src="http://3.bp.blogspot.com/-nemy95Ftd9o/Ty8aR5vDZoI/AAAAAAAACwg/Ol8R9YEA5BI/s1600/IMG_5364_nlt.jpg" /></a></div>တကယ္ေတာ့ ဒီလမ္းက လမ္းေလွ်ာက္သူေတြနဲ႔ ေခြးဆြဲတဲ့ စြတ္ဖားလွည္းေတြ အတြက္ ေဖာက္ေပးထားတဲ့ လမ္းပါ၊ ဒါေပမယ့္ ေခြးဆြဲစြတ္ဖားလွည္းကိုေတာ့ မေတြ႔ခဲ့ရဘူး၊ စီးမယ့္သူ မ႐ွိေတာ့ ေခြးေတြလည္း ခ်မ္းခ်မ္းစီးစီး အိပ္ေနၾကမယ္ ထင္ပါရဲ႕...၊<br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-iYZHQSU7uUc/Ty8aSh_KmbI/AAAAAAAACw4/MtGH2oyQ9CQ/s1600/IMG_5367_nlt.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" sda="true" src="http://2.bp.blogspot.com/-iYZHQSU7uUc/Ty8aSh_KmbI/AAAAAAAACw4/MtGH2oyQ9CQ/s1600/IMG_5367_nlt.jpg" /></a></div>ဒီလိုနဲ႔ နာရီဝက္ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ေလွ်ာက္လိုက္ရင္ပဲ ေနာက္ထပ္ ေတာင္ထိပ္စခန္းေလး တစ္ခုဆီကို ေရာက္လာခဲ့တယ္၊ ႏွင္းေတာထဲ ေလွ်ာက္ဖို႔လမ္းေတြကို အလြယ္၊ ပံုမွန္နဲ႔ အခက္ ဆိုၿပီး အဆင့္ေတြ ခြဲထားပါတယ္၊ က်ေနာ္ ေ႐ြးခဲ့တဲ့လမ္းက အလြယ္ပါ၊ ဓါတ္ပံု႐ိုက္ခ်င္တာရယ္ တစ္ေယာက္တည္း ပ်င္းတာရယ္နဲ႔ အလြယ္လမ္းပဲ လိုက္ေတာ့တယ္ဗ်ာ..၊ း) လမ္းမေလွ်ာက္ခ်င္သူ ေတြကလည္း ဒီေနရာကို အခုျမင္ရတဲ့ chair lift, cable car နဲ႔တက္လာလို႔ ရပါတယ္၊<br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-bPLWMG0FPfk/Ty8aTS6iiGI/AAAAAAAACw0/IbPSE9_PrhA/s1600/IMG_5371_nlt.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" sda="true" src="http://1.bp.blogspot.com/-bPLWMG0FPfk/Ty8aTS6iiGI/AAAAAAAACw0/IbPSE9_PrhA/s1600/IMG_5371_nlt.jpg" /></a></div>ခ်ိန္းထားတာက ေန႔လယ္ ၁ နာရီမွာ ေတာင္ခါးပန္းတစ္ခုက စားေသာက္ဆိုင္မွာ ျပန္ဆံုၾကဖို႔ပါ၊ က်ေနာ္က အေတာ္ေစာေနေသးလို႔ ႏွင္းေလွ်ာစီးသူေတြကို ေအးေအးေဆးေဆး လိုက္ေငးေန မိတယ္၊ ျမင္ရသမွ် အဲ့လ္ပ္စ္ ေတာင္တန္းေတြကေတာ့ အားလံုး ပကတိအျဖဴ၊ တစ္ေယာက္တည္း ႐ွိေနခ်ိန္မို႔လား မသိဘူး၊ သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလည္း သတိရေန မိတယ္၊ ၿပီးေတာ့မွ ေနာက္ထပ္ပိုျမင့္တဲ့ ေတာင္ေပၚကို ဆက္တက္လာခဲ့တယ္၊ ဒီတခါေတာ့ ခုနတုန္းကလို အလြယ္လမ္း မဟုတ္တဲ့အျပင္ လမ္းကို မ႐ွိေတာ့တာ...၊ ဒီေတာ့ ski စီးသူေတြ အတြက္ ေဖာက္ထားတဲ့ လမ္းေဘးကေနပဲ အသာကပ္ၿပီး တက္လာရတယ္၊ ေတာ္ေတာ္ေလး မတ္ပါတယ္၊ ကိုယ္ဘယ္ေလာက္ အေမာခံႏိုင္သလဲ ဆိုတာ ဒီမွာေတြ႔တာပဲ၊ ေမာလာရင္ ျဖစ္ကတတ္ဆန္း အသက္႐ွဴသလို ျဖစ္လို႔ ဝင္သက္၊ ထြက္သက္ကို မွတ္ေနရတယ္၊ လမ္းမွာ သံုးေလးခါ ရပ္ရတယ္၊ ဟိုးခပ္ေဝးေဝးမွာေတာ့ ခုနတုန္းက chair lift တန္းေလးက တေ႐ြ႕ေ႐ြ႕...၊<br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-yUoDNIzc1cw/Ty8aT5XcphI/AAAAAAAACw8/5JZ_v-ezYQs/s1600/IMG_5374_nlt.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" sda="true" src="http://1.bp.blogspot.com/-yUoDNIzc1cw/Ty8aT5XcphI/AAAAAAAACw8/5JZ_v-ezYQs/s1600/IMG_5374_nlt.jpg" /></a></div>မိနစ္ ၅၀ ေလာက္ ေလွ်ာက္လိုက္ေတာ့ ခ်ိန္းထားတဲ့ စားေသာက္ဆိုင္ေလးကို ေတြ႔လိုက္ရၿပီ၊ ေတာင္စြန္းမွာ သူ႔တစ္ဆိုင္တည္း ေမးတင္လို႔၊ နာရီကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၁၂ နာရီ စြန္းစြန္းပဲ ႐ွိေသးတယ္၊ က်ေနာ္ေရာက္လာတာ ၁ နာရီေလာက္ေတာင္ ေစာေနေသးတယ္၊ ဒါေတာင္ ခပ္ေျဖးေျဖး ေလွ်ာက္လာခဲ့တာ...၊<br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-jnkTPAfjtnY/Ty8aUuI-YcI/AAAAAAAACxE/KHkUPkYshYo/s1600/IMG_5378_nlt.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" sda="true" src="http://2.bp.blogspot.com/-jnkTPAfjtnY/Ty8aUuI-YcI/AAAAAAAACxE/KHkUPkYshYo/s1600/IMG_5378_nlt.jpg" /></a></div>ဒီစားေသာက္ဆိုင္ေလးမွာ ညအိပ္ညေန တည္းလို႔လည္း ရပါတယ္၊ ေတာင္တန္းေတြကို ခ်စ္တဲ့သူေတြ၊ ေတာင္တန္းေတြနဲ႔ အတူအိပ္ရာဝင္၊ ေတာင္တန္းေတြနဲ႔ အတူႏိုးထ ခ်င္ရင္ေတာ့ ဒီေနရာေလာက္ ေကာင္းတာ မ႐ွိပါဘူး၊ ကိုယ္တိုင္က အျမင့္ ၂၃၅၀ မီတာ (ေပေပါင္း ၇၇၀၉ ေပ) မွာေရာက္ေနတဲ့အျပင္ ပတ္ပတ္လည္ ၃၆၀ ဒီဂရီဟာလည္း ေတာင္စဥ္ေတာင္တန္း ေတြခ်ည္းပါပဲ၊ အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ ေတာင္ေပၚက ski နဲ႔ဆင္းလာတဲ့ သူေတြ ေန႔လယ္စာ စားၾကတဲ့ေနရာပါ၊ <br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-yiSMQxx4yx0/Ty8aVFMv9pI/AAAAAAAACxQ/tN8CmMQfJO4/s1600/IMG_5382_nlt.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" sda="true" src="http://2.bp.blogspot.com/-yiSMQxx4yx0/Ty8aVFMv9pI/AAAAAAAACxQ/tN8CmMQfJO4/s1600/IMG_5382_nlt.jpg" /></a></div>စားေသာက္ဆိုင္က ႏွင္းေပၚစီး ဆိုင္ကယ္ပါ၊ သေဘာက်တာနဲ႔ ႐ိုက္ထားတာ..၊ ဒါႀကီးနဲ႔ ေတာင္ေအာက္ ျပန္ဆင္းသြားရရင္ မိုက္မယ္လို႔...၊ း)<br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-9NTLT74Fsa0/Ty8aVrRNxYI/AAAAAAAACxU/jvnU4qX4TmY/s1600/IMG_5386_nlt.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" sda="true" src="http://4.bp.blogspot.com/-9NTLT74Fsa0/Ty8aVrRNxYI/AAAAAAAACxU/jvnU4qX4TmY/s1600/IMG_5386_nlt.jpg" /></a></div>ဆိုင္အတြင္းထဲကို မဝင္ဘဲ အျပင္ဖက္က ခံုတန္းေတြဆီ ေလွ်ာက္သြားလိုက္တယ္၊ ေစာေသးလို႔ တစ္ေယာက္စ၊ ႏွစ္ေယာက္စ ေလာက္ပဲ႐ွိတယ္၊ မိနစ္ ၅၀ ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္လာၿပီး ႐ုတ္တရက္ ရပ္လိုက္တဲ့အခါ ေခြ်းေတြထြက္လာၿပီး လူက အိုက္ေတာင္လာတယ္၊ ေတာင္ေပၚမွာ ေအးမယ္ဆိုတာ သိလို႔ အိမ္ကေန အသားကပ္အက်ႌ၊ အသားကပ္ေဘာင္းဘီလည္း ဝတ္လာေတာ့ ခႏၶာကိုယ္က အေတာ္ေလး ပူေနတယ္၊ ဒါနဲ႔ ခုႏွစ္လႊာကေခ်သည္ လုပ္ၿပီး တစ္ထပ္ၿပီးတစ္ထပ္ ခြ်တ္ပစ္လုိက္တယ္၊ တီ႐ွပ္တစ္ထည္ပဲ က်န္ေတာ့တဲ့အခါ ဘီယာတစ္ဘူး မွာေသာက္ေနလိုက္တယ္၊ ခပ္လွမ္းလွမ္းက ဆြစ္အဖိုးႀကီး၊ အဖြားႀကီး လင္မယားက 'ဒီေကာင္ အ႐ူးပဲ' ဆိုတဲ့ အၾကည့္နဲ႔ က်ေနာ့္ကို ၿပံဳးစိစိ လွမ္းၾကည့္ေနတယ္၊ က်ေနာ္ကလည္း လက္လွမ္းျပၿပီး ႏႈတ္ဆက္လိုက္ရင္း 'မိတ္အင္ဘားမား' ဆိုတဲ့ ထီမထင္ဟန္နဲ႔ ခပ္တည္တည္ ဆက္ထိုင္ေန လိုက္တယ္၊ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္ရဲ႕ မိတ္အင္ဘားမားက သိပ္ၾကာ႐ွည္ မခံလိုက္ပါဘူး၊ ဆယ္မိနစ္ ေလာက္အၾကာမွာ တစိမ့္စိမ့္နဲ႔ ခ်မ္းတက္လာလို႔ ခြ်တ္ထားတာ အားလံုးျပန္ဝတ္ လိုက္ရတယ္၊ ခုႏွစ္လႊာကေခ်သည္ကို ေနာက္ျပန္ရစ္ၾကည့္ သလိုမ်ိဳးေပါ့၊ အနားမွာ ျဖတ္လာတဲ့ ဝန္ထမ္းကို အပူခ်ိန္ ဘယ္ေလာက္လဲ လွမ္းေမးေတာ့ သုညေအာက္ ၂၀ ဒီဂရီတဲ့၊ အဲဒါၾကားမွ ေမးေတာင္႐ိုက္ခ်င္ သြားသလိုပဲ...၊<br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-vk_ZzIkrAW0/Ty8aXGmRKBI/AAAAAAAACxo/VHilipuACn0/s1600/IMG_5406_nlt.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" sda="true" src="http://2.bp.blogspot.com/-vk_ZzIkrAW0/Ty8aXGmRKBI/AAAAAAAACxo/VHilipuACn0/s1600/IMG_5406_nlt.jpg" /></a></div>ခ်ိန္းထားတဲ့ ski စီးသူ ၃ ေယာက္ ေရာက္လာေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ဆိုင္ထဲမွာ ထိုင္ျဖစ္ပါတယ္၊ က်ေနာ့္ ခႏၶာကိုယ္က ေႏြးေနေပမယ့္ ေျခေခ်ာင္းေလးေတြ ကေတာ့ အေတာ္ေလး ေအးေနတာနဲ႔ သူတို႔ကို ေျပာျပၿပီး အထဲကို သြားၾကတယ္၊ လူက ၄ ေယာက္တည္း မို႔လား မသိဘူး၊ ပေရာ္ဖက္ဆာက စားသမွ်အားလံုးကို ဌာနအသံုးစရိတ္နဲ႔ ေကြ်းပါရေစလို႔ ဖိတ္မႏၲက ျပဳတယ္၊ ဘယ္သူမွ မျငင္းပါဘူး၊ ဒါနေလး ေျမာက္သြားေအာင္ အားေပးလိုက္ၾကတယ္...၊ ၿပီးေတာ့ သူတို႔က ski ဆက္စီးတယ္၊ က်ေနာ္ကေတာ့ တစ္ေယာက္တည္း ေတာင္ေအာက္ကို ျပန္ဆင္းလာ ခဲ့တယ္၊ ႐ြာကေလးေပၚကေန တစ္ေခါက္ ျဖတ္ရျပန္တယ္၊ ဒီတခါေတာ့ ေကဘယ္လ္ကားထဲမွာ က်ေနာ္ တစ္ေယာက္တည္း...၊<br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-6c9VMFqsPmY/Ty8aY2oUL8I/AAAAAAAACx8/eYB2xDsqtSU/s1600/IMG_5414_nlt.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" sda="true" src="http://2.bp.blogspot.com/-6c9VMFqsPmY/Ty8aY2oUL8I/AAAAAAAACx8/eYB2xDsqtSU/s1600/IMG_5414_nlt.jpg" /></a></div>ပံုရဲ႕ ဘယ္ဖက္မွာ ျမင္ရတဲ့ ေတာင္ၾကားခ်ိဳင့္ဝွမ္းက က်ေနာ္ရထား ျပန္စီးသြားရမယ့္ လမ္းေၾကာင္းပါ၊ ညာဖက္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ Verbier ႐ြာအဝင္လမ္း ျဖစ္တဲ့ ေႁမြလိမ္ေႁမြေကာက္ လမ္းမႀကီးကို ေတြ႔တယ္၊ ႐ွမ္းျပည္နယ္က ေနာင္ခ်ိဳအဆင္းကို ျဖတ္ကနဲ သတိရလိုက္ ေသးတယ္၊ လား႐ွိဳးက အျပန္မွာ ဒီလိုမ်ိဳး ဂငယ္ေကြ႔ လမ္းေတြ အမ်ားႀကီးကို ေနာင္ခ်ိဳမွာ ဆင္းခဲ့ရတယ္လို႔ ထင္တယ္၊ အခုေတာ့ ေနာင္ခ်ိဳရဲ႕ လမ္းေတြကေန ကီလိုမီတာ ေထာင္ခ်ီတဲ့ အရပ္မွာ...၊ ေကြ႔ဝိုက္ၿပီး ဆင္းလာတဲ့ အနက္ေရာင္ လမ္းမႀကီးကို ၾကည့္ရင္း အျဖဴေရာင္ လမ္းမြမြေတြအေပၚ ေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့ေန႔ကို လက္ျပႏႈတ္ဆက္ လိုက္တယ္...။ ။</div><br /><br />ညီလင္းသစ္<br />၇ ေဖေဖာ္ဝါရီ၊ ၂၀၁၂<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8685293875029407635-9209904959672247276?l=nyilinnthit.blogspot.com' alt='' /></div>Nyi Linn Thithttp://www.blogger.com/profile/08004288049547505659noreply@blogger.com34tag:blogger.com,1999:blog-8685293875029407635.post-46129265538309513262012-01-31T00:20:00.000+01:002012-01-31T00:20:41.903+01:00<div align="justify"><br />ျဖတ္သန္းလာေသာ ႏွစ္ေတြမ်ားလာသည္ႏွင့္ အမွ် က်ေနာ္၏ အာ႐ံုဝင္စားမႈကို ပိုပိုၿပီး သိမ္းပိုက္၊ လႊမ္းမိုး လာေသာ ႏိုင္ငံေလး တစ္ႏိုင္ငံ ႐ွိပါသည္၊ လြန္ခဲ့ေသာ အေစာပိုင္း ႏွစ္ေတြဆီကေတာ့ ထိုႏိုင္ငံေလးႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး မွတ္မွတ္ထင္ထင္ အေၾကာင္းမ်ား မ႐ွိ၊ အထူးအေထြ သတိျပဳမိတာမ်ိဳး မ႐ွိဘဲ ကုန္လြန္ခဲ့သည္၊ ႏိုင္ငံေလးက တကယ္ေတာ့ ကြ်န္းႏိုင္ငံေလး တစ္ခုသာ ျဖစ္ေသာ္လည္း သူ႔ၾသဇာႏွင့္ လႊမ္းမိုးမႈက နယ္ပယ္ အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ သက္ေရာက္မႈ ႐ွိပါသည္၊ ထိုကြ်န္းကေလးမွာ ေဒသတြင္း ႏိုင္ငံေတြအတြက္ အတုယူစရာေတြ ႐ွိသလို၊ ခပ္ေဝးေဝးက ႏိုင္ငံႀကီးေတြ အတြက္လည္း အေလးဂ႐ုျပဳ ဆက္ဆံရမည့္ အေၾကာင္းတရားတို႔ ႐ွိသည္၊ ျခေသၤ့ကြ်န္း ဟုလည္း ေခၚၾကသည့္ ထိုႏိုင္ငံဆီမွာ ကြ်န္းသူ၊ ကြ်န္းသားတပိုင္း ျဖစ္ေနၾကသူမ်ားႏွင့္ မိတ္ေဆြျဖစ္လာရသည့္အခါ သူတို႔ေနထိုင္ရာ ထိုႏိုင္ငံကေလးကို က်ေနာ္ တေစ့တေစာင္း စိတ္ဝင္စား လာမိပါေတာ့သည္၊<br /><br />စကၤာပူ ႏိုင္ငံကို သာမန္ကာလွ်ံကာ အဆင့္မွ ေက်ာ္လြန္ကာ နည္းနည္းေလး တိုးၿပီး သိခဲ့ရခ်ိန္က က်ေနာ့္အသက္ ၁၅ ႏွစ္ခန္႔မွာ ျဖစ္သည္၊ က်ေနာ္တို႔ အားလံုး ကိုးတန္း၊ ဆယ္တန္း ေက်ာင္းသားေတြ အျဖစ္ႏွင့္ စာသင္ၾကား ေနၾကခ်ိန္မွာ က်ေနာ္တို႔အထဲမွ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က စကၤာပူသြားၿပီး အလုပ္လုပ္ေတာ့မည္ဟု ဆိုေသာအခါ အားလံုးက စိတ္ဝင္တစား ျဖစ္ကုန္ၾကသည္၊ ထိုသူငယ္ခ်င္းက ႐ွစ္တန္းႏွစ္ခါက်၍ ေက်ာင္းထြက္ထားရၿပီး ဟိုဟိုဒီဒီ စိတ္ေလေနသည့္အခ်ိန္မွာ သူ႔ဦးေလး႐ွိရာ စကၤာပူသို႔ အလုပ္သြားလုပ္ဖို႔ အိမ္က ပို႔လိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္၊ အဲသည္ကာလက ႏိုင္ငံရပ္ျခားကို အလုပ္သြားလုပ္မည့္ ထိုသူငယ္ခ်င္းသည္ က်ေနာ္တို႔အတြက္ေတာ့ ကိုလံဘတ္စ္ အလား...၊ နယ္ပယ္သစ္ အေတြ႔အႀကံဳသစ္ မ်ားကို ျမည္းစမ္းရေတာ့မည့္ သူ႔ကို က်ေနာ္တို႔က အားက်ခဲ့ၾက ပါသည္၊ သည္လိုႏွင့္ သူထြက္သြားခဲ့သည္၊ ေနာက္ပိုင္း အခ်ိန္အနည္းငယ္ ၾကာေတာ့လည္း က်ေနာ္တို႔၏ ကိုလံဘတ္စ္ကို ေမ့သြားၿပီး အျဖဴအစိမ္းဝတ္ ဘဝေတြထဲမွာ ျပန္ၿပီး အနည္ထိုင္သြား ၾကသည္၊ သည္လိုႏွင့္ တစ္ႏွစ္ခြဲေလာက္ အၾကာမွာ ထိုသူငယ္ခ်င္း ျပန္ေရာက္လာခဲ့သည္၊ သြားတုန္းက ေလယာဥ္ျဖင့္ သြားခဲ့ၿပီး ျပန္လာေတာ့ အေၾကာင္းမၾကား ဘာမၾကား စက္ေလွျဖင့္ ျပန္ေရာက္လာခဲ့သည္၊ ဘယ္လိုမ်ား ပါလိမ့္၊ က်ေနာ္တို႔ကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း တအံ့တၾသ...၊ ၾကည့္ရတာ သိပ္ေတာ့ အဆင္ေျပခဲ့ပံု မရ..၊<br /><br />“ ေအာ့ခ်တ္လမ္းမႀကီး စည္ပံုမ်ားကြာ...၊ မင္းတို႔ကို ျမင္ေစ့ခ်င္တယ္...”<br /><br />သူ႔အေျပာမွာ က်ေနာ္တို႔က ပါးစပ္အေဟာင္းသား၊ သူ မၾကာခဏ ေျပာတတ္သည့္ ေအာ့ခ်တ္လမ္းမ ဆိုတာ က်ေနာ္တို႔ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕က အေနာ္ရထာလမ္းလို မ်ားလား...၊<br /><br />က်ေနာ္တို႔တေတြ ဆယ္တန္းေအာင္လို႔ ဘယ္ဆီဘယ္ဝယ္ မသိရသည့္ တကၠသီလာ ေန႔ရက္မ်ားကို ေစာင့္ဆိုင္းေနတုန္းမွာ ေနာက္သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္က စကၤာပူသို႔ ထြက္သြားျပန္သည္၊ သူ႔ဆီကေတာ့ ေအာ့ခ်တ္လမ္းမဆိုသည့္ နာမည္တစ္ခုထက္ပိုၿပီး သိလာရသည္၊ ကြ်န္းႏိုင္ငံေလး၏ ရာသီဥတု အေျခအေန၊ အလွအပ၊ လူေတြရဲ႕ ဆက္ဆံပံု၊ သူ႔အလုပ္ရဲ႕ သေဘာသဘာဝ စသျဖင့္...၊ ျမဴမဆိုင္း ပါဘဲႏွင့္ ေ႐ွ႕ကို လွမ္းျမင္ႏိုင္စြမ္း မ႐ွိသည့္ ဝိုးတဝါး ေန႔ရက္ေတြထဲ ပိတ္မိေနသည့္ က်ေနာ္တို႔အားလံုးက စကၤာပူက သေဘၤာက်င္းတစ္ခုမွာ အလုပ္လုပ္ ေနသည့္ ထိုသူငယ္ခ်င္းကို အားက်ေနခဲ့ၾက ျပန္သည္၊ အဲသည္ကာလက အီးေမးလ္တို႔၊ ဂ်ီေတာ့ခ္တို႔ မ႐ွိသည့္ကာလ ဆိုေတာ့ စာတိုက္မွ ရံဖန္ရံခါ ေရာက္လာတတ္သည့္ သူ႔စာေလးေတြထဲမွာ စာေၾကာင္းေတြအၾကား ျခေသၤ့ကြ်န္းကို ျမဳပ္ခ်ည္ေပၚခ်ည္ ျမင္ခဲ့ရသည္၊<br /><br />ေနာက္ပိုင္း က်ေနာ္ သည္ႏိုင္ငံကို ေရာက္လာသည့္အခါ စကၤာပူႏွင့္ တစထက္တစ ပိုၿပီး ကြ်မ္းဝင္ လာခဲ့သည္၊ လက္႐ွိေနရာက ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ႐ွိစဥ္ကထက္စာလွ်င္ စကၤာပူဆိုေသာ ကြ်န္းကေလးႏွင့္ အေဝးႀကီးမွာ ျဖစ္ေသာ္လည္း သတင္းႏွင့္ နည္းပညာတို႔ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ အၿပိဳင္းအ႐ိုင္း ႐ွင္သန္ေနေသာ ေဒသျဖစ္၍ ကြ်န္းကေလး အေၾကာင္းကို ပိုၿပီး သိခဲ့ရသည္၊ သူမ်ားတကာထက္ ေနာက္က်မွ လြတ္လပ္ေရး ရေသာ္လည္း အားလံုးကို ျဖတ္တက္ၿပီး ေ႐ွ႕တန္းေရာက္လာ ခဲ့သည့္ ကြ်န္းကေလး၊ သဘာဝ အရင္းအျမစ္ ဘာမွမ႐ွိေသာ္လည္း လူ႔စြမ္းအား အရင္းအျမစ္ကို ေကာင္းေကာင္း အသံုးခ်တတ္သည့္ ကြ်န္းကေလး၊ ဆင္းရဲသည့္ ပတ္ဝန္းက်င္ တိုင္းျပည္တို႔မွ ယိုစိမ့္စီးထြက္ လာသည့္ ပညာတတ္ ဦးေႏွာက္တို႔ စီးဝင္႐ွင္သန္ရာ ကြ်န္းကေလး...၊<br /><br />မေန႔တစ္ေန႔က က်ေနာ္ေနထိုင္ရာ ၿမိဳ႕ထုတ္ သတင္းစာ တစ္ေစာင္ထဲတြင္ စကၤာပူႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ ပါလာခဲ့သည္၊ ေဆာင္းပါးေခါင္းစဥ္က ‘ပုဂၢလိက ကုမၸဏီတစ္ခုႏွင့္ တူေသာႏိုင္ငံ’ တဲ့၊ ျပည္ပမွ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈေတြကို အသားေပးဖို႔ စကၤာပူအစိုးရက တဖက္က ႏိုင္ငံေရး တည္ၿငိမ္မႈကို ဦးစားေပးသလို တဖက္ကလည္း အခြန္ႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး အမ်ားႀကီး ေလွ်ာ့ခ်ကာ ဆြဲေဆာင္ခဲ့သည္၊ စားသံုးသူ အသိုင္းအဝိုင္း ဖြံ႔ၿဖိဳးေစေရးအတြက္ စကၤာပူအေခၚ GST (Goods and Services Tax)၊ ဥေရာပအေခၚ တန္ဖိုးေဆာင္းအခြန္ (VAT) ကိုလည္း ၇ ရာခိုင္ႏႈန္းမွာ ထားခဲ့သည္၊ ဘဏ္လုပ္ငန္း၊ ခရီးသြား လုပ္ငန္း၊ ဝန္ေဆာင္မႈလုပ္ငန္း အစ႐ွိသည္တို႔မွာ စနစ္က်ေသာ မူမ်ားခ်မွတ္ထား ခဲ့သည္၊ တိုင္းျပည္ကေလးက လူဦးေရ ၅ သန္း ဝန္းက်င္ခန္႔သာ ႐ွိေသာ္လည္း ႏွယ္ႏွယ္ရရေတာ့ မဟုတ္၊ ကမာၻ႔ စတုတၳေျမာက္ အႀကီးဆံုး ေငြေၾကးေစ်းကြက္၊ ကမာၻ႔ ဒုတိယ အႀကီးဆံုး ကာစီႏို ေလာင္းကစား ေစ်းကြက္၊ ကမာၻ႔ တတိယ အႀကီးဆံုး ေရနံ၊ ဓါတ္ေငြ႔ သန္႔စင္ရာဌာန အစ႐ွိသည့္ ဂုဏ္ပုဒ္ေတြကို ပိုင္ဆိုင္ထားသည္၊ သြင္းကုန္ထုတ္ကုန္ လုပ္ငန္းမ်ားအတြက္ ဘ႑ာေရး အရန္ေငြ ၂၃၂ ဘီလ်ံေဒၚလာ၊ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈ လုပ္ငန္းမ်ား အတြက္ အရန္ေငြ ၁၄၁ ဘီလ်ံေဒၚလာ သီးသန္႔ထား႐ွိသည္၊ <br /><br />" စကၤာပူရဲ႕ အုပ္ခ်ဳပ္ပံုက ပုဂၢလိက ကုမၸဏီတစ္ခုနဲ႔ တူတယ္ဗ်၊ ကုမၸဏီရဲ႕ အက်ိဳးစီးပြားအတြက္ ဝန္ထမ္းေတြ အားလံုး မခိုမကပ္ အလုပ္,လုပ္ရတယ္၊ ေတာ္သူေတြအတြက္ ေနရာ႐ွိမယ္၊ အခြင့္အေရးေတြ အမ်ားႀကီး ေပးထားတယ္၊ ကုမၸဏီတစ္ခုမွာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပိုင္းက အႀကီးအကဲေတြ ဘယ္လိုမ်ိဳး အခြင့္ထူးေတြ ရၾကသလဲဆိုတာ သိတယ္မဟုတ္လား.."<br /><br />ဘဏ္လုပ္ငန္းျဖင့္ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈ လုပ္ေနသည့္ ဆြစ္လူမ်ိဳးတစ္ေယာက္က ဆိုသည္၊ လက္႐ွိ စကၤာပူ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္၏ လစာကို သိရသည့္အခါ ထိုသူေျပာတာ လြန္သည္ဟု က်ေနာ္မထင္မိပါ၊ တစ္ႏွစ္ကို လစာဝင္ေငြ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၂.၈ မီလ်ံေဒၚလာျဖင့္ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ လီ႐ွင္လြန္းက ကမာၻ႔ဝင္ေငြ အေကာင္းဆံုး အႀကီးအကဲေနရာကို ရ႐ွိထားသည္၊ အေမရိကန္ သမၼတ အိုဘားမားပင္ တစ္ႏွစ္ဝင္ေငြ ေဒၚလာ ၄ သိန္းျဖင့္ လီ႐ွင္လြန္း အေနာက္မွာ မ်က္ႏွာငယ္ေန ရသည္၊ ယခင္ႏွစ္မ်ား၏ စီးပြားပ်က္ကပ္မွ အလ်င္အျမန္ ျပန္ၿပီး နာလန္ထူႏိုင္ဖို႔ ယခုႏွစ္ ၂၀၁၂ မွာေတာ့ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္က သူ႔လစာကို ရာခိုင္ႏႈန္းမ်ားစြာ ေလွ်ာ့ယူမည္ဟု ဆိုသည္၊ ဒါေတာင္ ၁.၆ မီလ်ံေဒၚလာ ဝင္ေငြ႐ွိေန ေသးသည္၊<br /><br />တစ္ရက္မွာ က်ေနာ့္ထံ ေက်ာင္းတုန္းက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ေမးလ္ပို႔လာ ခဲ့သည္၊ သူလည္း အခု စကၤာပူမွာ အလုပ္,လုပ္ေနၿပီ ဆိုသည့္အေၾကာင္း လွမ္းေျပာျခင္း ျဖစ္သည္၊ ေနာက္ထပ္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ စကၤာပူ စီးေၾကာင္းထဲကို ခုန္ခ်သြားတာက ဘာမွအ့ံၾသစရာ မဟုတ္ေသာ္လည္း က်ေနာ္ဘယ္လိုမွ မထင္မွတ္ထားေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၊ မသိတသိ မိတ္ေဆြမ်ား အားလံုးလိုလို စကၤာပူမွာ ေရာက္ေနၾကၿပီဟု ဆိုေသာအခါ က်ေနာ္ တကယ္ပင္ အံ့ၾသခဲ့ရ ေတာ့သည္၊ က်ေနာ္ႏွင့္ တစ္ေက်ာင္းတည္းထြက္ အဆိုပါ ပုဂၢိဳလ္မ်ားက စကၤာပူမွာ ေက်ာင္းသားေဟာင္းမ်ား အသင္းကိုပင္ ဖြဲ႔ထားလိုက္ေသး သည္တဲ့၊ လူအင္အား ေတာင့္ပံုမ်ားေတာ့...၊<br /><br />အဲ့လ္ပ္စ္ ေတာင္တန္းမ်ားေပၚမွာ ေမးတင္ထားေသာ ဤႏိုင္ငံကေလးသို႔ ေရာက္ခါစ အေစာပိုင္း ႏွစ္မ်ားမွာ အျခားေသာ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ား နည္းတူ က်ေနာ္လည္း ျမန္မာစာေပ၊ ျမန္မာ့အစားအစာ တို႔ကို လြမ္းဆြတ္၊ တမ္းတခဲ့ဖူး ပါသည္၊ တစ္ရက္မွာ ဗီယက္နမ္ ဆိုင္ကေလးတစ္ဆုိင္ကို အမွတ္မထင္ ေတြ႔လိုက္မိသည့္အခါ သဲကႏၲာရထဲမွာ အိုေအစစ္ ေတြ႔လိုက္သည့္ ကုလားအုတ္တစ္ေကာင္ အလား အလြန္အမင္း ေပ်ာ္သြားခဲ့သည္၊ စင္စစ္ ဆိုင္ေလးက ခပ္ေသးေသးသာ ျဖစ္သည္၊ ထံုးစံအတိုင္း ပုလင္းျဖင့္ ထည့္ထားေသာ အစားအစာေတြကပဲ ခပ္မ်ားမ်ား၊ အသီးအ႐ြက္ ဆိုလို႔ လက္တစ္ေဖာင္သာသာ စင္ေလး ၃ ခုေပၚမွာ တင္ထားေသာ ဘူးသီးကေလး၊ ကန္စြန္းစည္းကေလး၊ နံနံပင္ကေလး..၊ သည္ေလာက္ပဲ ႐ွိသည္၊ သုိ႔ေပမယ့္ ဒါကိုပဲ က်ေနာ့္မွာ ေပ်ာ္တၿပံဳးၿပံဳး..၊ မ်ားမၾကာမီ တစ္ရက္မွာေတာ့ စကၤာပူမွ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ႏွင့္ ဖုန္းေျပာျဖစ္ၾကေသာအခါ သူတို႔ဆီမွာ ရႏိုင္ေသာ အစားအစာမ်ား အေၾကာင္း သိလိုက္ရေတာ့ က်ေနာ္၏ ဗီယက္နမ္ ဆိုင္ကေလးကို ႏြားေျခရာခြက္အလားသာ ျမင္မိေတာ့သည္၊ <br /><br />က်ေနာ့္မွာ အလုပ္မွ အၿငိမ္းစားယူထားၿပီး အေ႐ွ႕ေတာင္အာ႐ွ တိုင္းျပည္မ်ားကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးသည့္ ဆြစ္လူမ်ိဳး မိတ္ေဆြတစ္ဦး ႐ွိသည္၊ အၿငိမ္းစား ဝန္ထမ္းပီပီ ပိုေနေသာ အခ်ိန္ေတြမွာ ဘယ္လိုနည္းႏွင့္ အေ႐ွ႕ေတာင္အာ႐ွ ႏိုင္ငံေတြကို သြားလို႔ရမလဲဟု အၿမဲလိုလို ၾကံစည္အားထုတ္ ေနတတ္သူ ျဖစ္သည္၊ တစ္ရက္မွာေတာ့ စကၤာပူက တကၠသိုလ္တစ္ခုမွ ဆရာတစ္ေယာက္ႏွင့္ အဆက္အသြယ္ရ သြားသည္၊ ထိုဆရာက ဆြစ္ဇာလန္က တကၠသိုလ္တစ္ခုမွာ ၆ လေလာက္ စာလာသင္ဖို႔ ႐ွိေနသည္၊ ထိုအေတာအတြင္း မိသားစုပါ ေခၚထားခ်င္သည္၊ ဒါကိုၾကားေတာ့ က်ေနာ့္မိတ္ေဆြအတြက္ ေရငတ္တုန္း ဘီယာစေတ႐ွင္ထဲမွာ ႏွစ္လံုးထီေပါက္ထားသည့္ သူငယ္ခ်င္းကို ေတြ႔လိုက္ရသကဲ့သို႔ ဝမ္းသာသြားသည္၊ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ႏွစ္ဦးသေဘာတူ စကၤာပူက တိုက္ခန္းႏွင့္ ဆြစ္ဇာလန္က အိမ္ကို ၆ လစာ လဲလိုက္ၾကသည္၊ သူ႔မိန္းမလည္း အလုပ္ကေန ၆ လခြင့္ယူၿပီး သူႏွင့္အတူ လိုက္သြားေတာ့သည္၊<br /><br />" ငါတကယ္ သြားေနခ်င္တာက မင္းတို႔ ျမန္မာျပည္ကိုကြ၊ မင္းလည္း သိပါတယ္၊ အဲဒီတိုင္းျပည္ကို ငါ ဘယ္ေလာက္ သေဘာက်သလဲ ဆိုတာ..၊ ဒါေပမယ့္ ျမန္မာျပည္မွာ အခုလို လြယ္လင့္တကူ သြားေနဖို႔ေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးေလ၊ ၿပီးေတာ့ ဒီမွာလည္း မဆိုးပါဘူးကြာ၊ ျမန္မာျပည္အတိုင္း အစားအေသာက္ေတြ အကုန္ရတယ္ကြ..."<br /><br />အဲသည္လို အစခ်ီၿပီး က်ေနာ့္ဆီကို ဓါတ္ပံုတခ်ိဳ႕ ပို႔လာခဲ့သည္၊ သူ႔ ဓါတ္ပံုေတြက ငါးေျခာက္ေတာင္း ႀကီးေတြ၊ လမ္းေပၚမွာ အခ်ဥ္ေပါင္းေရာင္းသည့္ လက္တြန္းလွည္းေတြ၊ ဘီယာပုလင္းေတြ၊ ရန္ကုန္ ညေစ်းတန္းလိုမ်ိဳး လမ္းေပၚမွာ ေၾကာ္ေလွာ္၊ စားေသာက္ေနၾကသည့္ ဆိုင္ေတြျဖစ္သည္၊ 'မင္းအလြမ္း ေျပဖို႔' ဟု ေက်ာဖက္မွာ စာတန္းထိုးထားသည့္ ဓါတ္ပံုကိုျမင္ေတာ့ က်ေနာ့္မွာ အူတက္မတတ္ ရယ္မိပါသည္၊ ပင္နီဆူလာမွာ အုပ္စုဖြဲ႔ ရပ္ေနၾကသည့္ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ား...၊ အရယ္ရပ္သည့္အခါ အၿမဲလိုလို ၾကားေနရသည့္ ပင္နီဆူလာ ဆိုသည္ကို ျမင္ဖူးသည္႐ွိေအာင္ ေစ့ေစ့စပ္စပ္ ၾကည့္မိသည္၊ ေနာက္.. ရပ္ေနသည့္ ျမန္မာလူမ်ိဳး တို႔၏ မ်က္ႏွာမ်ား...၊ ထိုဓါတ္ပံုကေလးကို ၾကည့္ရင္း အခုမွသာ ျမင္ဖူးရသည့္ ပင္နီဆူလာကို က်ေနာ္ အာ႐ံုခံ မွန္းဆ၊ စိတ္ကူးယဥ္ၾကည့္ ေနခဲ့သည္ဟု ဆိုလွ်င္ ယံုၾကည္ေစခ်င္ ပါသည္၊<br /><br />တဖက္ကလည္း ႏိုင္ငံျခားသား ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံသူ လုပ္ငန္း႐ွင္ႀကီးမ်ား အတြက္ စကၤာပူဆိုေသာ ကြ်န္းကေလးက စီးပြားေရးလုပ္ဖို႔ အေကာင္းဆံုး သုခဘံု ျဖစ္ေနသေလာက္ ေအာက္ေျခမွာ ႐ုန္းကန္လႈပ္႐ွား ရသည့္ ျမန္မာလူမ်ိဳးတို႔ အတြက္ေတာ့ ပူေလာင္မြန္းက်ပ္ရသည့္ ေနရာတစ္ခု ျဖစ္ေနခဲ့တာ က်ေနာ္တို႔ လက္မခံခ်င္လို႔ မရေသာ အ႐ွိတရား တစ္ခုလည္း ျဖစ္သည္၊ သည္ဖက္ႏွစ္ပိုင္းေတြမွာ အႏွိမ္ခံ၊ ေခါင္းပံု အျဖတ္ခံေနရသည့္ လူငယ္ေလးေတြ၊ အမ်ိဳးသမီးငယ္ေလးေတြရဲ႕ ေသာကမီးေတြက ေပါက္ကြဲဖို႔ မစြမ္းသာ ေသးသည့္ မီးေတာင္တစ္ခုက ေခ်ာ္ရည္ေတြအလား ပြက္အန္၊ ဆူေဝ က်လာတာ ေတြ႔ေနရသည္၊ တခါတရံမွာ အားေပးစကားေလး တစ္ခြန္း၊ အကူအညီေလး တစ္ခုေတာင္မွ အေထာက္အကူ မျပဳႏိုင္သည့္ အျဖစ္က ရင္နာစရာ ေကာင္းပါသည္၊ အေပါင္းလကၡဏာ ေဆာင္ေသာ ဂုဏ္ထူးဝိေသသ မ်ားစြာကို ပိုင္ဆိုင္သည့္ ျခေသၤ့ကြ်န္းေလးသည္ မ်ားစြာေသာ ျမန္မာတို႔အတြက္ေတာ့ ႏွလံုးစိတ္ဝမ္း ဘယ္ေတာ့မွ မခ်မ္းေျမ႕ႏိုင္မည့္ ေနရာတစ္ခုသာ ျဖစ္ေနလိမ့္မည္၊ ထိုေသာအခါ နာက်င္ဆင္းရဲစြာျဖင့္ အိမ္ျပန္သြားခဲ့ၾကေသာ ဇတ္လမ္းမ်ားကို က်ေနာ္တို႔ ၾကားခဲ့ၾကရ ပါသည္၊ ကုမၸဏီတစ္ခုႏွင့္ တူသည္ဆိုေသာ စကၤာပူ ႏိုင္ငံေရးစနစ္သည္ ၄င္း၏ တည္ၿငိမ္ေရး၊ စီးပြားေရးကို ထိပါးလာမည္ ဆိုပါက ႏိုင္ငံတြင္း ေနထိုင္သူမ်ားကို ကုမၸဏီ ဝန္ထမ္းမ်ားကဲ့သို႔ က်ပ္တည္းစြာ စည္းမ်ဥ္းမ်ားထုတ္လ်က္ အုပ္ခ်ဳပ္အေရးယူမည္မွာ ေသခ်ာေပသည္၊ လူ႔အခြင့္အေရး ဆိုသည္မွာ တစ္ဦးခ်င္းစီ၏ ဝင္ေငြ၊ ဝယ္ျခမ္း စားေသာက္ႏိုင္မႈ၊ က်ပ္တည္းျမားေျမာင္လွေသာ စည္းကမ္းမ်ားၾကားတြင္ ႐ွိပါသလား၊ Freedom House လို၊ Economist သတင္းစာလို အဖြဲ႔အစည္းေတြကေတာ့ စကၤာပူႏိုင္ငံ၏ ဒီမိုကေရစီ စနစ္ကို 'တစိတ္တပိုင္းသာ လြတ္လပ္ေသာ' ဟု ဒီမိုကေရစီ ညႊန္းကိန္းေတြမွာ ဆိုၾကသလို စကၤာပူအစိုးရကိုလည္း 'hybrid regime' ဟု ေခၚေဝၚသတ္မွတ္ ခဲ့ၾကသည္၊<br /><br />" အေနာက္ႏိုင္ငံ ေက်ာင္းေတြက ဆရာ၊ ဆရာမေတြ အေနနဲ႔ ေက်ာင္းသားကို ႐ိုက္ႏွက္ဆံုးမဖို႔ ဘာျဖစ္လို႔ အေၾကာက္အကန္ ျငင္းၾကရသလဲ ဆိုတာ က်ေနာ့္အေနနဲ႔ ဘယ္တုန္းကမွ နားမလည္ ႏိုင္ခဲ့ဘူး၊ က်ေနာ္နဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြဆို ႐ိုက္ႏွက္ဆံုးမတာ ခံခဲ့ရတာပဲ၊ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔ မနာက်င္ပါဘူး "<br /><br />အမ်ိဳးသားေခါင္းေဆာင္ႀကီး လီကြမ္ယုကေတာ့ သူ႔စာအုပ္ေတြမွာ အခြင့္သင့္သလို ေရးခဲ့သည္၊ ႐ိုက္ႏွက္ျခင္းဟာ လူကိုျပန္ၿပီး တည့္မတ္ေစႏိုင္တယ္ဟု ယံုၾကည္သည့္ လီကြမ္ယူက စကၤာပူဥပေဒမွာ ျပဌာန္းထားသည့္ ႀကိမ္ဒဏ္ႏွင့္ ပတ္သက္လာတိုင္း ကာကြယ္ေျပာဆို ခဲ့သည္၊ သို႔ေသာ္ ကမာၻ႔ယဥ္ေက်းမႈ တြန္းတိုက္မိျခင္း အၾကားမွာ လြတ္လပ္မႈကို တိုး၍႐ွာေဖြလာသည့္ ျခေသၤ့ကြ်န္းေပၚမွ မ်ိဳးဆက္သစ္တို႔ အတြက္ စကၤာပူအစိုးရ၏ ဥပေဒမ်ားက ျပန္လည္သံုးသပ္ခ်င္စရာ ျဖစ္လာေနခဲ့သည္၊ စကၤာပူ၏ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး စတင္ျပဌာန္းသည့္ အခ်ိန္မွစ၍ အၿမဲလိုလို အျပတ္အသတ္ အႏိုင္ရခဲ့သည့္ လူထုလႈပ္႐ွားမႈပါတီ (PAP) က ယမန္ႏွစ္ ေ႐ြးေကာက္ပြဲ မ်ားတြင္ လူႀကိဳက္မ်ားမႈ ေလ်ာ့က်သြားၿပီး ၿပိဳင္ဖက္ အလုပ္သမားပါတီ (WP) က မဲအေရအတြက္ တိုး၍အႏိုင္ရခဲ့သည္မွာ အမ်ားသူငါ မေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ေသာ ျဖစ္စဥ္တစ္ခု ျဖစ္သည္၊ <br /><br />က်ေနာ့္အေနျဖင့္ ကိုယ္ပိုင္ထုထည္ ေသးငယ္ေသာ္လည္း အရိပ္က်မႈ ႀကီးမားသည့္ အဆိုပါ ကြ်န္းကေလးသို႔ သြားေရာက္ႏိုင္ဖို႔ အခါမ်ားစြာ အိပ္မက္ခဲ့ဖူး ပါသည္၊ <br /><br />" ဒီတစ္ေခါက္ ျမန္မာျပည္ ျပန္တယ္ဆိုေတာ့ ေနာက္တစ္ေခါက္မွာ စကၤာပူသြားမယ္ "<br /><br />သုိ႔ေသာ္ အဆိုပါ ေနာက္တစ္ေခါက္သည္ ႏွစ္မ်ားစြာၾကာမွ တေၾကာ့ျပန္လာေလရာ မေရာက္ျဖစ္တာ ၾကာေသာ ျမန္မာျပည္သို႔ပင္ ေျခဦးလွည့္လိုက္ ရျပန္ပါသည္၊ ယခုအခ်ိန္ထိေတာ့ ခ်န္ဂီ၏ တံခါးမ်ားသည္ က်ေနာ့္အတြက္ ပိတ္ထားဆဲပင္ ျဖစ္သည္၊ ထရန္စစ္အတြက္ သံုးေလးခါ ေရာက္ခဲ့ဖူးေသာ္လည္း ေလဆိပ္တံခါးမ်ား၏ ဟိုမွာဖက္ကို မထြက္ရဘဲ တစ္ႏွစ္ကို မိုးေရခ်ိန္ ၉၂ လက္မေက်ာ္ေက်ာ္ ရတတ္သည့္ စိုထိုင္းထိုင္း ကြ်န္းကေလးေပၚကေန ဆက္လက္ ပ်ံသန္းခဲ့ရ သည္ခ်ည္းသာ ျဖစ္ပါသည္၊ ကြ်န္းကေလးေပၚကို က်ေနာ္ ေလးစားရေသာ စာေရးဆရာေတြ ေခါက္တံု႔ေခါက္ျပန္ လာၿပီး ေဟာၾကေျပာၾက လုပ္ေနၾကသည့္အခါ ေငးေမာအားက် ႐ံုကလြဲ၍ ဘာမွမတတ္ႏိုင္ခဲ့၊ အေရာက္သြားခ်င္စိတ္ကို ခ်ိဳးႏွိမ္လ်က္ ေစတနာ သဒၵါေပါက္သူ တစ္ေယာက္ေယာက္က ျပန္လည္ေျပာျပမည့္ ေဟာေျပာပြဲ အေၾကာင္းေလးကို လွန္ေလွာ႐ွာေဖြ ေနရသည္၊ <br /><br />စင္စစ္ ဤကမာၻတြင္ လည္ပတ္စရာ ေနရာမ်ား ေပါလွပါသည္၊ သြားစရာေနရာေတြ တပံုတေခါင္းႀကီး အထဲကမွ ဤကြ်န္းကေလးကို ဘာ့ေၾကာင့္ စိတ္ကူးေနရသလဲဟု ဖာသာေစာေၾကာ မိသည္၊ သူ႔ေလာက္နီးနီး လွေသာ၊ သူ႔ထက္ ပိုလွေသာ၊ သာယာေသာ ေနရာေတြ မ်ားစြာ႐ွိပါလ်က္ ျခေသၤ့ကြ်န္း ကေလးဆီကိုသာ စိတ္ေရာက္ရေသာ အျဖစ္သည္ က်ေနာ္ခင္မင္ရေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၊ ကြဲကြာေနေသာ မိတ္ေဆြမ်ား၊ တခါမွ လူခ်င္းမျမင္ဖူးသည့္ ဘေလာ့ဂါမ်ား၊ စာဖတ္သူမ်ားကို ေတြ႔ခ်င္စိတ္ေၾကာင့္လည္း ျဖစ္လိမ့္မည္ဟု ထင္ပါသည္၊ ေျပာၾကေၾကးဆိုလွ်င္ က်ေနာ္ ေတြ႔ခ်င္၊ ဆံုခ်င္ေသာ သူေတြက ကမာၻအႏွ႔ံမွာ တျပန္႔တလ်ား ႐ွိေနၾကသည္၊ သက္ဆိုင္ရာ ေဒသအသီးသီးမွာ ျဖစ္ထြန္း၊ ထစ္ခ်ဳန္းလွ်က္ ကိုယ့္မိုးေရခ်ိန္ႏွင့္ကိုယ္ ႐ြာေနၾကသူမ်ား ျဖစ္ပါသည္၊ ထိုအထဲမွာမွ စကၤာပူ ဆိုသည့္ ကြ်န္းကေလးက က်ေနာ္ စိုစြတ္ခံခ်င္သည့္ မိုးစက္မ်ား အမ်ားဆံုး က်သည့္ ေနရာျဖစ္သည့္အေလ်ာက္ မိုးမ်ားရာ ေရခံခ်င္သည့္ သေဘာသာ ျဖစ္ပါသည္။ က်ေနာ့္အျဖစ္က ပုဂၢိဳလ္ခင္လို႔ ေဒသမင္တာ မ်ားလား...၊<br /><br />က်ေနာ္ကေတာ့ ယခုအခ်ိန္အထိ စကၤာပူဆိုသည့္ အသံၾကားလွ်င္ နားစြင့္လိုက္ၿမဲ ျဖစ္သည္၊ က်ေနာ္ ႐ွိသည့္ေနရာမွ ျမင္ရသေလာက္ လိုက္ၾကည့္စၿမဲ ျဖစ္သည္၊ သုိ႔ေသာ္ က်ေနာ္သိေသာ၊ ၾကားေသာ၊ ျမင္ေသာ ျခေသၤ့ကြ်န္းကေလးက ေဝးကြာလွသည့္အေလ်ာက္ က်ေနာ္သိေသာ အသိက ဝိုးတဝါးအသိ၊ ၾကားေသာ အၾကားက ေရာေထြးေသာအၾကား၊ ျမင္ေသာအျမင္က ႐ွဳပ္ေထြးေသာအျမင္ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္ ပါသည္၊ သူတို႔ေနထိုင္ရာ ကြ်န္းအေၾကာင္း ေျပာျပေနသည့္က်ေနာ့္ကို ခင္မင္ရေသာ အာဂႏၲဳ ကြ်န္းသူ၊ ကြ်န္းသားေတြက ၿပံဳးေနၾကမည္လား မသိပါ...။ ။</div><br /><br />ညီလင္းသစ္<br />၃၀ ဇန္နဝါရီ၊ ၂၀၁၂<br /><br /><em>Ref:</em> <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Singapore"target="new"><span style="color: #0b5394;">http://en.wikipedia.org/wiki/Singapore</span></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8685293875029407635-4612926553830951326?l=nyilinnthit.blogspot.com' alt='' /></div>Nyi Linn Thithttp://www.blogger.com/profile/08004288049547505659noreply@blogger.com29tag:blogger.com,1999:blog-8685293875029407635.post-15336179985264979422012-01-24T22:22:00.000+01:002012-01-24T22:22:33.134+01:00<div align="justify"><br />မႏွစ္က ခရစ္စမတ္နဲ႔ ႏွစ္သစ္ကူးအၾကား အလုပ္ပိတ္ရက္ေတြ အတြင္းမွာ မထင္မွတ္ဘဲ ႏွင္းေတာထဲကို ေရာက္သြားျဖစ္ပါတယ္၊ ဒီဇင္ဘာလ ၃၀ ရက္ေန႔တုန္းက မိတ္ေဆြမိသားစု အိမ္တစ္အိမ္ကို သြားလည္ရင္းနဲ႔ သူတို႔အိမ္နဲ႔ သိပ္မေဝးတဲ့ ႏွင္းေလွ်ာစီး စခန္းကေလးကို ေရာက္သြားခဲ့တယ္၊ အဲဒီေန႔က က်ေနာ္တို႔ ေနတဲ့ေနရာမွာ ေကာင္းကင္က အံု႔မႈိင္း႐ံုပဲ ႐ွိခဲ့ေပမယ့္ သူတို႔အိမ္ကေတာ့ ေတာင္စြယ္အျမင့္ပိုင္းမွာ ႐ွိလို႔ ႏွင္းေတြတဖြဲဖြဲ က်ေနခဲ့တယ္၊ ဒီေဆာင္းတြင္းမွာ ႏွင္းေတြ သံုးေလးခါ က်ေပမယ့္ မႏွစ္ကလို ရက္ဆက္မဟုတ္လို႔ တင္မက်န္ခဲ့ဘူး၊ ေနာက္တစ္ေန႔ ေပ်ာ္ဆင္းသြားတာ မ်ားပါတယ္၊ ႏွင္းေလွ်ာစီး စခန္းကေလး ႐ွိတဲ့ေနရာက Paccots လို႔ေခၚပါတယ္၊ က်ေနာ္တို႔ အိမ္ကေနဆို အနီးဆံုးစခန္းျဖစ္ၿပီးေတာ့ နာရီဝက္ မ႐ွိတ႐ွိေလာက္ သြားလိုက္ရင္ ေရာက္ပါတယ္၊ <br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/---5HNbNM6qs/TxicCJslS0I/AAAAAAAACvQ/vkrD34JHROc/s1600/IMG_4713_nlt.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" nfa="true" src="http://4.bp.blogspot.com/---5HNbNM6qs/TxicCJslS0I/AAAAAAAACvQ/vkrD34JHROc/s1600/IMG_4713_nlt.jpg" /></a></div>ဒီ Paccots ႏွင္းေလွ်ာစီး စခန္းက အဲ႔လ္ပ္စ္ (Alps) ေတာင္တန္းရဲ႕ ေတာင္စြယ္တစ္ခုေပၚမွာ ႐ွိတဲ့ စခန္းအေသးေလးပါ၊ လူေတြက ဒီစခန္းကို အိမ္ကေန ထသြားထလာ ႏွင္းေလွ်ာစီး စခန္းအျဖစ္ လာၾကေလ့ ႐ွိပါတယ္၊ ပင္မ အဲ႔လ္ပ္စ္ေတာင္တန္းႀကီး ေပၚက စခန္းေတြကေတာ့ တစ္ခုနဲ႔တစ္ခု ဆက္ေနၾကတဲ့ စခန္းႀကီးေတြ ဆိုေတာ့ အဲဒီမွာ ဟိုတယ္ ဒါမွမဟုတ္ လံုးခ်င္း chalet အိမ္ေလးေတြမွာ တစ္ပတ္ဆယ္ရက္ ေနၿပီး ႏွင္းေလွ်ာစီးၾက၊ လမ္းေလွ်ာက္ၾကပါတယ္၊ ပံုရဲ႕ ညာဖက္ အေပၚေထာင့္က ေတာင္ကုန္းေလးလိုမ်ိဳးကေန ထင္း႐ွဴးေတာကို ျဖတ္ၿပီး ဆင္းလာရတဲ့ လမ္းေၾကာင္းေျပေျပေလးေတြ မ်ားပါတယ္၊ <br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-VPKJ6kLrbsQ/TxicFLWCbkI/AAAAAAAACv4/-VVbBf-ssaI/s1600/IMG_4725_nlt.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" nfa="true" src="http://3.bp.blogspot.com/-VPKJ6kLrbsQ/TxicFLWCbkI/AAAAAAAACv4/-VVbBf-ssaI/s1600/IMG_4725_nlt.jpg" /></a></div>က်ေနာ္တို႔ ေတာင္ေစာင္းေလးေပၚ ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာပဲ ႏွင္းမႈန္ေလးေတြ ထပ္က်လာတယ္၊ မနက္ခင္း တုန္းကေတာ့ ႏွင္းပြင့္ေတြ အဆုပ္လိုက္က်ထားလို႔ ေျခတစ္လွမ္း လွမ္းလိုက္တိုင္း လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ႏွင္းထုထဲကို ေျခေထာက္ကြ်ံဝင္သြားတယ္၊ ႏွင္းေတြ တဖြဲဖြဲ ႀကဲခ်ေနတဲ့ ေကာင္းကင္ကေတာ့ မႈန္မိႈင္းမိႈင္းနဲ႔ ၾကည္ၾကည္လင္လင္ မ႐ွိလွပါဘူး..၊<br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-1VLa-asqeGg/TxicEPEG2mI/AAAAAAAACvs/83p3lLEtHAs/s1600/IMG_4726_nlt.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" nfa="true" src="http://4.bp.blogspot.com/-1VLa-asqeGg/TxicEPEG2mI/AAAAAAAACvs/83p3lLEtHAs/s1600/IMG_4726_nlt.jpg" /></a></div>ဒီ ႏွင္းေလွ်ာစီး စခန္းေလးမွာလည္း အျခားအျခားေသာ စခန္းေတြမွာလိုပဲ sledge စီးဖို႔ ေတာင္ေစာင္းမွာ လုပ္ထားေပးပါတယ္၊ ေတာင္ကုန္းေလးထိပ္ကို ေရာက္ေတာ့ လူေတြ သိပ္မ႐ွိတာ သတိထားမိတယ္၊ ဒီ sledge လမ္းေၾကာင္းက ခပ္တိုတိုဆိုေတာ့ ကေလးေတြပဲ အစီးမ်ား ပါတယ္၊ <br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-Z7RlMzKrKFA/TxicBbyVV9I/AAAAAAAACvI/cRP1SNeyYDU/s1600/IMG_4715_nlt.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" nfa="true" src="http://2.bp.blogspot.com/-Z7RlMzKrKFA/TxicBbyVV9I/AAAAAAAACvI/cRP1SNeyYDU/s1600/IMG_4715_nlt.jpg" /></a></div>သားလည္း မိတ္ေဆြရဲ႕ သမီးကေလးနဲ႔အတူ sledge ေပၚမွာ ဆင္းလာဖို႔ အဆင္သင့္..၊ Sledge မ႐ွိတဲ့ လူတခ်ိဳ႕က မီးဖိုေခ်ာင္သံုး အမိႈိက္အိတ္ အမည္းေတြ ယူလာၿပီး စီးၾကတယ္၊ အဲဒီ အမိႈက္အိတ္ေပၚထိုင္၊ အေ႐ွ႕ဖက္ ေထာင့္စြန္းႏွစ္ဖက္ကို အသာဆြဲမထားၿပီး ေျခေထာက္ႂကြလိုက္တာနဲ႔ ေလွ်ာကနဲ ဆင္းသြားပါေလေရာ၊ အရမ္း ျမန္ပါတယ္၊ အဲ.. ဘရိတ္အုပ္ခ်င္ရင္ေတာ့ ႏွင္းေတာထဲကို လွဲအိပ္ၿပီးအုပ္မွ ရပါတယ္..၊<br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-yVZau8T1wxY/TxicB450z7I/AAAAAAAACvM/g--ufCnRt-s/s1600/IMG_4718_nlt.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" nfa="true" src="http://3.bp.blogspot.com/-yVZau8T1wxY/TxicB450z7I/AAAAAAAACvM/g--ufCnRt-s/s1600/IMG_4718_nlt.jpg" /></a></div>ဒီ sledge ေလးက သားရဲ႕ ၂ ႏွစ္ျပည့္တုန္းက ေမြးေန႔လက္ေဆာင္အျဖစ္ ရထားတာပါ၊ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ဟုတ္တိပတ္တိ မစီးတတ္ေသးဘူး၊ က်ေနာ္က အေနာက္ကထိုင္ လက္ကိုင္ကို ထိန္းၿပီး ေမာင္းေပးရတယ္၊ အခုေတာ့ သူတစ္ေယာက္တည္း စီးတတ္သြားၿပီ၊ ေတာင္ကုန္းေပၚမွာ တက္လိုက္ဆင္းလိုက္နဲ႔ သူ႔ဟာသူ တစ္ေယာက္တည္း စီးေနရာကေန တခါမွာ က်ေနာ့္ကိုလည္း သူ႔အေနာက္က လိုက္စီးပါ ဆိုတာနဲ႔ က်ေနာ္လည္း အသာဝင္ထိုင္လိုက္တယ္၊ အဲဒီေတာ့ သားက လက္ကိုင္ကိုေတာ့ သူ႔ဖာသာသူ ကိုင္မယ္-တဲ့၊ အိုေကေပါ့..၊ က်ေနာ္လည္း ေပးကိုင္လိုက္တယ္၊ စလည္း ဆင္းလာေရာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အ႐ွိန္က မ်ားလာတယ္၊ အ႐ွိန္ မ်ားလာေပမယ့္ သားက လက္ကိုင္ကို လက္မတုန္ဘဲ ထိန္းထားႏိုင္ပါတယ္၊ sledge ကလည္း ေျဖာင့္ေျဖာင့္တန္းတန္း သြားတုန္း..၊ ဒါေပမယ့္ အဲဒီမွာ က်ေနာ္က အစိုးရိမ္လြန္ၿပီး ေျခေထာက္ႏွစ္ဖက္ကို ဘယ္ညာဆန္႔ထုတ္၊ ႏွင္းေပၚကိုနင္းၿပီး ဘရိတ္အုပ္ဖို႔ လုပ္မိတယ္၊ အဲဒါဟာ အႀကီးအက်ယ္ မွားတာပါပဲ၊ အ႐ွိန္နဲ႔ သြားေနတဲ့အခါ ေျခေထာက္ရဲ႕ ဘယ္ဖိအားနဲ႔ ညာဖိအားက မတူပါဘူး၊ ဆိုေတာ့ သူ႔ဟာသူ တည့္တည့္သြားေနတဲ့ sledge ဟာ ဖိအားမ်ားသြားတဲ့ ညာဖက္ကို ႐ုတ္တရက္ ေကြ႔ထြက္သြားၿပီး တစ္ပတ္လည္ၿပီး ေမွာက္ပါေလေရာ..၊ က်ေနာ္တို႔ သားအဖလည္း ေတာင္ေစာင္းမွာ တစ္ပတ္ကြ်န္းျပန္ က်တယ္..၊ အျဖစ္အပ်က္က အရမ္းျမန္တယ္၊ က်ေနာ္က ကင္မရာအိတ္ကို ေက်ာမွာလြယ္ထားလို႔ ပက္လက္ မက်ေအာင္ လက္တစ္ဖက္နဲ႔ ေထာက္ၿပီး ထိန္းတယ္၊ ေနာက္လက္တစ္ဖက္ကေတာ့ က်ေနာ့္ရဲ႕ ေျခေထာက္ၾကားမွာ ေရာက္ေနတဲ့ သားကို ေခါင္းမထိေအာင္ လွမ္းကိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစားၾကည့္ပါတယ္၊ အဲဒီလို ပံုမက်ပန္းမက်နဲ႔ ေမွာက္သြားေပမယ့္ ႏွင္းထုက အေတာ္ေလးထူတာမို႔ ဘယ္သူမွ ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး၊ တကိုယ္လံုး ႏွင္းမႈန္ေတြ ေဖြးေနတဲ့ ေမ်ာက္ျဖဴႏွစ္ေကာင္လို က်ေနာ္တို႔ တဟားဟား ရယ္ရင္း ျပန္ထ,လာႏိုင္ ခဲ့ပါတယ္၊<br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-yC9XUkRzleQ/TxicChz9BxI/AAAAAAAACvk/wgX9ilu7xss/s1600/IMG_4719_nlt.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" nfa="true" src="http://2.bp.blogspot.com/-yC9XUkRzleQ/TxicChz9BxI/AAAAAAAACvk/wgX9ilu7xss/s1600/IMG_4719_nlt.jpg" /></a></div>Sledge ေလွ်ာစီးတဲ့အခါ စိတ္ညစ္စရာ တစ္ခုကေတာ့ အတက္ပါ၊ Ski ေတြအတြက္က ထိုင္ခံုေတြ၊ ေကဘယ္လ္ကားေတြ၊ ေျခေထာက္ခ်ိတ္ၿပီး လိုက္သြားရတဲ့ ခ်ိတ္ေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး႐ွိလို႔ ေတာင္ေပၚကို သက္ေသာင့္သက္သာနဲ႔ ျပန္တက္ႏိုင္ေပမယ့္ sledge အတြက္ကေတာ့ အမ်ားအားျဖင့္ ဘာမွမ႐ွိပါဘူး၊ အခုလိုပဲ ေျခက်င္ျပန္တက္ေပေရာ့..၊ အဆင္းက ႐ႊတ္ကနဲ ေရာက္သြားေပမယ့္ အတက္ကေတာ့ ေျခသလံုးတဝက္ ျမဳပ္ေနတဲ့ ႏွင္းထဲမွာ တကယ့္ကို ေလးတိေလးကန္...၊ က်ေနာ္တို႔ အေဖ ၂ ေယာက္က sledges ေတြကို အေ႐ွ႕က ႀကိဳးနဲ႔ဆြဲ၊ ကေလး ၂ ေယာက္က ေနာက္ကေန အိပဲ့အိပဲ့နဲ႔တက္..၊ အံမယ္..အဲဒီလို က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ အေနာက္ကေန တက္ေနတာကို အခြင့္ေကာင္းယူၿပီး သူတို႔က ႏွင္းေတြကို ေကာက္ေကာက္စားေသးတာ..၊ အဲဒီလို ၁၀ ေခါက္ေလာက္လည္း တက္လိုက္ေရာ.. ကေလး ၂ ေယာက္လည္း အေတာ္ေလးကို ၿပိဳင္းသြားပါေလေရာ..၊ း)<br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-zGNJtaSwTNQ/TxicDIZUVyI/AAAAAAAACvg/RGm8dgjEDko/s1600/IMG_4724_nlt.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" nfa="true" src="http://2.bp.blogspot.com/-zGNJtaSwTNQ/TxicDIZUVyI/AAAAAAAACvg/RGm8dgjEDko/s1600/IMG_4724_nlt.jpg" /></a></div>သြားတုန္းကေတာ့ ႏွင္းလူတစ္ေကာင္ေလာက္ လုပ္မလားဆိုၿပီး ယူလာတဲ့ ေဂၚျပား..၊ ဒါေပမယ့္ ေတာင္ေစာင္းေပၚ ေရာက္ကတည္းက ျပန္တဲ့အထိ သူလည္း စိုက္ထားတဲ့ ေနရာမွာပဲ အခုလို ငုတ္တုတ္ေမ့သြားတယ္..၊ <br /><br />ဒီႏွင္းေတြကေတာ့ ဒီႏွစ္ေဆာင္းတြင္းအတြက္ ေနာက္ဆံုး ထိေတြ႔ျခင္းပဲ ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္၊ မၾကာခင္မွာ က်ေနာ္တို႔ ခရီး႐ွည္ႀကီးတစ္ခု ထြက္ဖို႔အစီအစဥ္ ႐ွိပါတယ္၊ ခရီးကေန ျပန္ေရာက္တဲ့အခါ ေဆာင္းတြင္းက ကုန္သေလာက္ ျဖစ္ေနၿပီဆိုေတာ့ ႏွင္းနဲ႔ မဆံုႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ ဒါေပမယ့္ အျပင္တခါထြက္ဖို႔အေရး အဝတ္ေတြ အထပ္ထပ္ကို မၿပီးႏိုင္မစီးႏိုင္ ဝတ္ေနရတာေၾကာင့္ ပဲႀကီးတေလွခ်က္ေလာက္ ၾကာတတ္တဲ့ ေဆာင္းတြင္းက လြန္ေျမာက္ၿပီး ပုရစ္ဖူးေလးေတြ ေဝမယ့္ ေႏြဦးကို ေတြ႔ရမွာ ဆိုေတာ့လည္း ဝမ္းေျမာက္စရာပါပဲ...။ ။</div><br /><br />ညီလင္းသစ္<br />၂၄ ဇန္နဝါရီ၊ ၂၀၁၂<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8685293875029407635-1533617998526497942?l=nyilinnthit.blogspot.com' alt='' /></div>Nyi Linn Thithttp://www.blogger.com/profile/08004288049547505659noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-8685293875029407635.post-21950535788570539672012-01-15T03:26:00.000+01:002012-01-15T03:26:02.808+01:00<div align="justify"><br />ၿပီးခဲ့တဲ့ ေသာၾကာေန႔ဟာ က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့ အလုပ္တာဝန္ကို ေက်နပ္စြာ လစ္ဟင္းေစခဲ့တဲ့ ေန႔တစ္ေန႔ပါပဲ၊ အဲဒီေန႔ မနက္ အလုပ္စားပြဲကို ေရာက္ေရာက္ခ်င္းပဲ ကြန္ျပဴတာဖြင့္၊ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ အျမန္ေျပးေဖ်ာ္ၿပီး မထတမ္း ထိုင္ေနခဲ့ လိုက္တယ္၊ ကုိယ္သိသမွ် ျပည္တြင္း၊ ျပည္ပ သတင္းဆိုဒ္ေပါင္း မ်ားစြာကို တလွပ္လွပ္ခုန္ေနတဲ့ ရင္ဘတ္ႀကီးနဲ႔ လိုက္ဖတ္တယ္၊ ညကတည္းက မယံုတဝက္၊ ယံုတဝက္ ျဖစ္ေနတဲ့ စိတ္ေတြဟာ ၾကည္ႏူးေက်နပ္ျခင္း နဲ႔အတူ ေပါ့ပါး လြတ္လပ္သြားတယ္၊ တခ်ိဳ႕စာသားေတြ၊ ဓါတ္ပံုေတြကို ဖတ္မိ၊ ၾကည့္မိတဲ့အခါ အျမင္ေတြ ေဝဝါးသြားတယ္၊ မ်က္မွန္ကို ခြ်တ္ၿပီး မ်က္လံုးေတြကို လက္ခံုနဲ႔ ခပ္ျမန္ျမန္ သုတ္တယ္၊ လက္ခံုက မ်က္စိေ႐ွ႕မွာ ကြယ္ေနလို႔ စကၠန္႔ပိုင္းေလး မဖတ္လိုက္ရ၊ မျမင္လိုက္ရ မွာကို အစိုးရိမ္ႀကီး စိုးရိမ္ေနပံုမ်ိဳးနဲ႔...၊ အဆင္ေျပခ်င္ေတာ့ အဲဒီမနက္က ဘယ္သူမွ က်ေနာ့္ စားပြဲကို မလာဘူး၊ အားလံုးက ေအးေအးေဆးေဆးနဲ႔ တိတ္ဆိတ္လို႔..၊ ဖတ္မိသမွ် ကြန္မန္႔ေတြကေန ျမန္မာလူမ်ိဳး အားလံုးရဲ႕ အေပ်ာ္ေတြ က်ေနာ့္စားပြဲေပၚကို လွ်ံက်လာခဲ့တယ္၊ <br /><br />က်ေနာ္လည္း ကြန္ျပဴတာေ႐ွ႕မွာ တစ္ေယာက္တည္း ၿပံဳးေနမိတယ္၊ ျမန္မာတမ်ိဳးသားလံုးနဲ႔ ဆိုင္တဲ့ အေရးေတြမွာ က်ေနာ္တို႔တေတြ အခုလို ေပ်ာ္႐ႊင္အားတက္စရာ စိတ္ခံစားမႈမ်ိဳးနဲ႔ မႀကံဳရတာ ၾကာလွၿပီ မဟုတ္လား..၊ လူဟာ ၾကည္ႏူးေက်နပ္ျခင္းေတြနဲ႔ ျပည့္ေနတဲ့အခါ ပံုမွန္လုပ္ေနက် အလုပ္ေတြကို အာ႐ံုဝင္စားမႈ က်သြားတယ္၊ ကိစၥမ႐ွိဘူး၊ က်ေနာ္ ကိုယ့္ကုိယ္ကို ခြင့္ျပဳလိုက္တယ္၊ ဒါဟာ နတ္က,ရာ ၾကည့္ေမာတဲ့ ကိစၥမဟုတ္ဘူး၊ အေျပာင္အပ်က္ ဖတ္ေနတဲ့ သာမန္အျဖစ္အပ်က္ မဟုတ္ဘူး၊ ဒါဟာ တမ်ိဳးသားလံုးရဲ႕ အေရးျဖစ္တယ္၊ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံရဲ႕ ဝမ္းေျမာက္မႈ ျဖစ္တယ္၊ စနစ္တစ္ခုရဲ႕ ထင္႐ွားတဲ့အေ႐ြ႕ ျဖစ္တယ္၊ ကမာၻက ေစာင့္ၾကည့္၊ အာ႐ံုစိုက္ေနရတဲ့ ေ႐ွ႕တစ္လွမ္းတက္မႈ ျဖစ္တယ္၊ ဒီေလာက္ အေရးႀကီးတဲ့ ျဖစ္စဥ္မွာ အခ်ိန္နဲ႔တေျပးညီ လိုက္ပါစီးေမ်ာမိလို႔ လုပ္စရာ႐ွိတဲ့ အလုပ္တခ်ိဳ႕ လစ္ဟင္းသြားရတာ ထိုက္တန္တယ္လို႔ က်ေနာ္ခံယူပါတယ္၊ ဒီလိုနဲ႔ ေသာၾကာေန႔ တမနက္ခင္းလံုး ေက်နပ္စြာနဲ႔ကို က်ေနာ္ တာဝန္ေပါ့ေလ်ာ့ ပစ္လိုက္တယ္..၊<br /><br />ေပ်ာ္႐ႊင္ၾကည္ႏူးေနတဲ့ စိတ္ေတြဟာ ေသာၾကာေန႔ညေန အိမ္ျပန္တဲ့အခါ က်ေနာ္နဲ႔အတူ လိုက္ပါလာၾက ျပန္တယ္၊ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးဟာ ဘာပဲေျပာေျပာ အားတက္စရာတစ္ခု ထပ္ေတြ႔ရျပန္ပါၿပီ၊ ဆယ္စုႏွစ္ေတြမ်ားစြာ ခ်ီၿပီး ေမွာင္မည္းေနတဲ့ ေကာင္းကင္ဟာ ၾကည္လင္လာခဲ့ၿပီ၊ အဲဒီေကာင္းကင္မွာ ၾကယ္ေတြ စံုေနၿပီ၊ တိမ္ညိဳတိမ္မည္းေတြ ဖံုးအုပ္ေနခဲ့လို႔ လင္းတခါ၊ မွိန္တလွည့္ ျဖစ္ေနခဲ့ရတဲ့ ၾကယ္ေတြအားလံုးဟာ တစ္လံုးၿပီးတစ္လံုး ထင္းကနဲ၊ ထင္းကနဲနဲ႔ ေကာင္းကင္အႏွ႔ံ ပါပဲ၊ က်ေနာ္႐ွိတဲ့ အရပ္က ေကာင္းကင္ကို စိတ္မွတ္မဲ့ ေမာ့ၾကည့္မိေတာ့ ၾကယ္ေတြကို ေတြ႔ရတယ္၊ အရင္ရက္ေတြတုန္းက မိုး႐ြာၿပီး၊ တိမ္စိုင္ေတြ ဖံုးေနခဲ့ေပမယ့္ ဒီေသာၾကာေန႔မွာေတာ့ ထူးထူးျခားျခား ၾကည္လင္လို႔ ပါလား...၊<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ ေဟာဒီ ၁၃ ရက္၊ ေသာၾကာေန႔ အမွတ္တရ ၾကယ္ေတြကို ဓါတ္ပံု႐ုိက္ၾကည့္ဖို႔ က်ေနာ္ႀကိဳးစား မိပါတယ္၊ အစီအစဥ္ ႀကိဳမဆြဲထားလို႔ ျမင္ကြင္းေကာင္းမယ့္ ေနရာကိုေတာ့ မသြားျဖစ္ပါဘူး၊ က်ေနာ့္အိမ္ရဲ႕ ဝရန္တာကေနပဲ ရသေလာက္ ႀကိဳးစားၾကည့္တယ္၊ မႏွစ္က ႏိုဝင္ဘာ ၾကယ္မိုး႐ြာတုန္းက တစ္ခါ႐ိုက္ျဖစ္လို႔ ဒီဟာက က်ေနာ့္ရဲ႕ ဒုတိယ အႀကိမ္ ႀကိဳးစားမႈပါ၊ ပံုထြက္လာေတာ့ စိတ္ညစ္သြားတယ္၊ ရလဒ္က က်ေနာ္ ေမွ်ာ္လင့္ထားတာရဲ႕ ဟိုးေအာက္ဖက္မွာ၊ ၾကယ္ေတြကို တခါတည္းနဲ႔ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ ႐ိုက္ႏိုင္တဲ့လူက ႐ွားတယ္ဆိုတာ အမွန္ပါပဲ၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီေသာၾကာေန႔အတြက္ေတာ့ အမွတ္တရေပါ့...၊<br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-3drkaJsKRgI/TxIpXVkgI3I/AAAAAAAACu0/tyEox_0vqHI/s1600/Startrails-ps-cs3_nlt.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" kba="true" src="http://1.bp.blogspot.com/-3drkaJsKRgI/TxIpXVkgI3I/AAAAAAAACu0/tyEox_0vqHI/s1600/Startrails-ps-cs3_nlt.jpg" /></a></div><br />ဒီပံုက ၁ နာရီနဲ႔ ၂၆ မိနစ္ၾကာပါတယ္၊ ၾကယ္ေလးေတြက ႀကီးႀကီးပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေသးေသးပဲျဖစ္ျဖစ္ ၁ နာရီခြဲေလာက္ အခ်ိန္ေလးအတြင္းမွာကို ေတာ္ေတာ္ေဝးေဝး ခရီးေရာက္ၾကတယ္၊ ၾကယ္ေတြစံုတဲ့ ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္ရင္း က်ေနာ္တို႔ဆီက ျပည္သူလူထုကို ခ်စ္တဲ့ ၾကယ္ေတြလည္း လြတ္လပ္ပြင့္လင္းစြာနဲ႔ ခရီးဆက္ႏိုင္ပါေစလို႔ က်ေနာ္ တိုးတိုးေလး ဆႏၵျပဳမိတယ္၊ ေသခ်ာပါတယ္၊ ဟိုး..ေကာင္းကင္မွာ လင္းေနတဲ့ အဲဒီၾကယ္ေတြရဲ႕ အလင္းဟာ ရင္ဘတ္ေတြ မ်ားစြာထဲအထိ ျဖာက်ေနမယ္ဆိုတာ...။ ။</div><br /><br />ညီလင္းသစ္<br />၁၅ ဇန္နဝါရီ၊ ၂၀၁၁<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8685293875029407635-2195053578857053967?l=nyilinnthit.blogspot.com' alt='' /></div>Nyi Linn Thithttp://www.blogger.com/profile/08004288049547505659noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-8685293875029407635.post-4761865810584779712012-01-07T23:07:00.000+01:002012-01-07T23:07:56.977+01:00<div align="justify"><br />ဘေလာ့ဂါ အသိုင္းအဝိုင္းမွာ ပံုစံခ်ထားတဲ့ အေၾကာင္းတစ္ခုတည္းကိုပဲ ဝိုင္းၿပီးေရးၾကတဲ့ တဂ္ပို႔စ္ယဥ္ေက်းမႈ အျမစ္တြယ္ ေနတာ အခုဆိုရင္ အေတာ္ေလးေတာင္ ၾကာပါၿပီ၊ တဂ္ပို႔စ္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ကိုယ္ကဒီလို၊ သူကေရာ ဘယ္လိုလဲ ဆိုတဲ့ အျမင္၊ အေတြ႔အႀကံဳျခင္း ဖလွယ္တာမို႔ စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းပါတယ္၊ ေရးတဲ့သူ အခ်င္းခ်င္းၾကား ခင္မင္မႈကို အရင္းတည္ၿပီး တဂ္ၾကတာမို႔ (အမ်ားအားျဖင့္) အခ်င္းခ်င္း မျမင္ဖူးၾကတဲ့ လူေတြအၾကား&nbsp;မျမင္ရတဲ့ သံေယာဇဥ္ႀကိဳးကို တစ္ရစ္တင္းေစတဲ့ အျပဳအမူလည္း ျဖစ္ပါတယ္၊ အဲ.. တခါတေလမွာ မလူးသာမလြန္႔သာ ႐ွိတဲ့ တဂ္ပို႔စ္ေတြလည္း ႐ွိတာေပါ့ေလ၊ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ေရးသူေတြကေတာ့ အဆင္ေျပတဲ့အခါ ေရးလိုက္ၾကတာ ပါပဲ၊ အခုလည္း <a href="http://blackroze-blackrose.blogspot.com/"target="new"><span style="color: magenta;">ညီမ Blackroze</span></a> က သူ႔ရဲ႕တစ္ေန႔တာကို ေျပာျပၿပီး က်န္တဲ့ အကို၊ အမ၊ ညီမေတြရဲ႕ တစ္ေန႔တာ ျဖတ္သန္းမႈ ကေရာ.. ဘယ္လိုပါလဲ-တဲ့၊ က်ေနာ့္ရဲ႕ ေန႔စဥ္ဘဝ ျဖတ္သန္းမႈေတြ ကေတာ့ အမ်ားအားျဖင့္ ခပ္႐ိုး႐ိုးပါပဲ၊ သူ႔ပံုစံအတိုင္း အေမး၊ အေျဖနဲ႔ ေရးလိုက္ပါတယ္...၊<br /><br /><span style="color: #0b5394;">အိပ္ရာက ႏိုးႏိုးခ်င္း အရင္ဆံုး ဘာလုပ္သလဲ၊</span><br />အရင္ဆံုး လုပ္တာက ငွက္ဆိုးထိုးသံလို မရပ္မနားေအာ္ေနတဲ့ ႏိႈးစက္က Snooze ခလုတ္ကို ႏွိပ္ဖို႔ ႀကိဳးစားတာပါ၊ အဲဒါမွ အေလ်ာ့တြက္နဲ႔ ေနာက္ထပ္ ငါးမိနစ္ေလာက္ ဆက္ႏွပ္ေနလို႔ ရမွာကိုး...၊<br /><br /><span style="color: #0b5394;">မနက္စာကို ဘယ္လိုအစားအစာ စားရတာ ႀကိဳက္ပါသလဲ၊</span><br />တျခားလူေတြလို မုန္႔ဟင္းခါး ပါပဲ၊ ဒါကိုမွ ထပ္ကြန္႔ရရင္ မုန္႔ဖတ္ကို အလံုးေသးေသးေလးေတြ စားခ်င္တယ္၊ ငွက္ေပ်ာအူ ၂ ဖတ္ေလာက္ ထည့္ခ်င္တယ္၊ ေစ်းထဲကဝယ္တဲ့ ေရာင္းတမ္း င႐ုတ္သီးမႈန္႔ မဟုတ္ဘဲ အိမ္ေလွာ္မႈန္႔ ထည့္မယ္၊ နံနံပင္ ထည့္မယ္၊ ဒါေလာက္ဆိုရင္ လံုေလာက္ပါၿပီ...၊<br /><br /><span style="color: #0b5394;">ေလာေလာဆယ္ ေန႔တိုင္းစားျဖစ္ေနတဲ့ မနက္စာ... ...၊</span><br />ေပါင္မုန္႔ မီးကင္ၿပီး ေထာပတ္သုတ္၊ Nutella ဒါမွမဟုတ္ သစ္သီးယို တစ္ခုခု သုတ္...၊<br />အခ်ိန္မရတဲ့ ရက္ေတြမွာေတာ့ Cereal bar ေတြကို တက္သုတ္႐ိုက္ ကိုက္ပါတယ္...၊<br /><br /><span style="color: #0b5394;">ေန႔လယ္စာကို ဘယ္လိုေနရာမ်ိဳးမွာ စားရတာ ႀကိဳက္ပါသလဲ၊</span><br />♫♪ Somewhere over the rainbow... ♪♫ =)<br />ေနာက္တာပါဗ်ာ၊ အဲဒီ သီခ်င္းေလးကလည္း ႐ုတ္တရက္ ေခါင္းထဲ ေရာက္လာလို႔ပါ၊ ေမ်ာလြင့္တိမ္ေပၚ တက္စားခ်င္တဲ့ ကိုညိမ္းႏိုင္ကို အားက်မခံေပါ့ဗ်ာ၊ အတည္ေျဖရရင္ေတာ့ ဘယ္ေနရာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ရပါတယ္၊ တစ္ပတ္မွာ ႏွစ္ရက္ေလာက္ေတာ့ ကြန္ျပဴတာေ႐ွ႕မွာ ဆင္းဒဝစ္ခ်္ တစ္ခုနဲ႔ ဘေလာ့ဂ္ေတြဖတ္ရင္း စားျဖစ္တယ္၊<br /><br /><span style="color: #0b5394;">အခုလက္႐ွိ အစားခ်င္ဆံုး ဟင္းကို ေျပာျပပါ..၊</span><br />ခ်ဥ္ေပါင္႐ြက္ေၾကာ္...၊ ဟုတ္တယ္ဗ်၊ မစားရတာ အေတာ္ၾကာပါၿပီဗ်ာ၊ ဒီက အာ႐ွဆိုင္ေတြမွာလည္း ခ်ဥ္ေပါင္႐ြက္ ေရာင္းကို မေရာင္းၾကဘူး...၊ ဟူး... ...<br /><br /><span style="color: #0b5394;">အလုပ္မွာ ေကာ္ဖီ ဘယ္ႏွစ္ခြက္ ေသာက္ပါသလဲ၊</span><br />သံုးခြက္...၊ မနက္မွာ ၉ နာရီမွာ ႏို႔နည္းနည္းနဲ႔ ပံုမွန္ေကာ္ဖီ၊ ေန႔လယ္ ၁ နာရီနဲ႔ ၄ နာရီမွာေတာ့ အက္စ္ပရက္ဆို ခပ္ျပင္းျပင္း..၊<br />What else?<br /><br /><span style="color: #0b5394;">ညေနစာကို ဘယ္မွာ စားတတ္ပါသလဲ၊</span><br />အိမ္မွာပဲ စားပါတယ္၊ ႏွစ္ပတ္မွာ တစ္ခါေလာက္ေတာ့ ပီဇာညေနခင္း လုပ္ၾကတယ္၊ တျခားေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး၊ ပီဇာ ၃ ခုကို ဖုန္းနဲ႔မွာ၊ ဝုိင္တစ္ပုလင္း ေဖာက္ၿပီး ဧည့္ခန္းက တီဗီေ႐ွ႕မွာ ၾကမ္းျပင္ေပၚထိုင္ၿပီး စားၾကတာပါ၊ သားအတြက္ကေတာ့ အခ်ိဳရည္ တစ္ခုခုေပါ့ေလ၊ ၾကည့္ျဖစ္တာေတာ့ သားကုိ ဦးစားေပးၿပီး သူၾကည့္ခ်င္တဲ့ ကာတြန္းကား တစ္ကားကားပါပဲ၊ ဒီလို ပီဇာ ညေနခင္းေတြကို အမ်ားအားျဖင့္ တစ္ပတ္တာ ကုန္ဆံုးတဲ့ ေသာၾကာေန႔ ညေနမွာ လုပ္ၾကပါတယ္၊ တစ္ပတ္လံုး ပင္ပန္းခဲ့သမွ် relax လုပ္တဲ့ သေဘာပါပဲ..၊<br /><br /><span style="color: #0b5394;">ညစာစားရင္းနဲ႔ အမ်ားဆံုး စဥ္းစားျဖစ္တတ္တဲ့ အေၾကာင္းအရာ...၊</span><br />ဘာမွကို မစဥ္းစား ျဖစ္ပါဘူးဗ်ာ၊ ဒီလိုပဲ မိသားစုနဲ႔ စကားေျပာလိုက္၊ သားကို ေကာင္းေကာင္းစားဖို႔ ေျပာလိုက္၊ ေပါက္ကရေတြ လုပ္ေနရင္ နည္းနည္းေလာက္ ဟန္႔လိုက္နဲ႔..၊ စဥ္းစားဖို႔ေတာင္ အခ်ိန္မရပါဘူး၊<br /><br /><span style="color: #0b5394;">အလုပ္ဆင္းတဲ့ အခ်ိန္မွာ ခံစားခ်က္...၊</span><br />အေထြအထူး မ႐ွိပါဘူး၊ <br /><br /><span style="color: #0b5394;">အိမ္ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ဘာအရင္ လုပ္တတ္သလဲ၊</span><br />ဖိနပ္ခြ်တ္ၿပီး လက္ေဆးပါတယ္၊ ကေလးကို အျပင္က ျပန္လာတိုင္း လက္ေဆးရမယ္ ေျပာထားလို႔ နမူနာေကာင္း ျပရေအာင္ ကိုယ္ကစၿပီး ေဆးျပတာပါ၊ အဲဒီလို မေဆးျပရင္လည္း သူ႔ကို လက္သြားေဆး-လို႔ ေျပာတဲ့အခါ အဲဒီဆရာေလးက ျပန္,ျပန္ ေထာက္တယ္ဗ်..၊<br /><br /><span style="color: #0b5394;">ဒုတိယ လုပ္မိတာေလး...၊</span><br />စာတိုက္ပံုးထဲ လာထည့္သြားတဲ့ စာေတြ၊ ေငြေတာင္းခံလႊာေတြ၊ ေၾကာ္ျငာစာ႐ြက္ေတြ၊ မဂၢဇင္းေတြကို စစ္ေဆး၊ အမ်ိဳးအစားခြဲ၊ လႊင့္ပစ္စရာ႐ွိ လႊင့္ပစ္ပါတယ္၊<br /><br /><span style="color: #0b5394;">ညမအိပ္ခင္ ေကာ္ဖီေသာက္တတ္ ပါသလား၊</span><br />အိမ္မွာ ညစာစားတဲ့အခါေတာ့ မေသာက္ပါဘူး၊ အဲ.. စားေသာက္ဆိုင္မွာ ဆိုရင္ေတာ့ ညစာစားၿပီးရင္ အက္စ္ပရက္ဆို တစ္ခြက္ ေသာက္တယ္၊ အိပ္ေပ်ာ္ပါတယ္၊ George Clooney လို အေယာင္ေယာင္ အမွားမွားေတြ မျဖစ္ပါဘူး..၊<br /><br /><span style="color: #0b5394;">ညအိပ္ရာထဲ ဝင္ဝင္ခ်င္းအခ်ိန္ ဘာအရင္ဆံုး လုပ္ပါသလဲ၊</span><br />ဂြမ္းေစာင္ အထူႀကီးကိုၿခံဳ၊ ရင္ဘတ္ေပၚမွာ လက္ခ်င္းယွက္၊ မ်က္စိမွိတ္ၿပီး ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ေနပါတယ္၊<br /><br /><span style="color: #0b5394;">အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ ညေတြမွာ ဘာလုပ္သလဲ၊</span><br />က်ေနာ္ မွတ္မိသေလာက္ေတာ့ အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ ညရယ္လို႔ မ႐ွိပါဘူး၊ အထူးသျဖင့္ ဘေလာ့ဂ္တစ္ခု ပိုင္ဆိုင္လာၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ အိပ္ခ်ိန္ေတြ နည္းလာတတ္ေတာ့ ေခါင္းခ်လိုက္တာနဲ႔ တံုးကနဲပါပဲ၊ <br /><br /><span style="color: #0b5394;">တအား စိတ္ဓါတ္က်လာတဲ့ အခါမ်ိဳး၊ စိတ္အားငယ္တဲ့ အခါမ်ိဳးေတြမွာ ဘာလုပ္တတ္သလဲ၊</span><br />အခုထိေတာ့ အႀကီးအက်ယ္ စိတ္ဓါတ္က်တာမ်ိဳး၊ စိတ္အားငယ္တာမ်ိဳး မျဖစ္ဖူးေသးဘူးဗ်၊ အဲ.. သတိရစိတ္၊ လြမ္းစိတ္ေတြေတာ့ ျဖစ္ဖူးတယ္၊ အဲဒီလို အခါဆိုရင္ေတာ့ ဂစ္တာေကာက္ကိုင္ၿပီး သီခ်င္းေတြ အမ်ားႀကီး ဆိုပစ္လိုက္တယ္၊ <br /><br /><span style="color: #0b5394;">အျပင္သြားတဲ့အခါ အၿမဲတမ္း သတိထားၿပီး ယူတတ္တဲ့ ပစၥည္း...၊</span><br />တယ္လီဖုန္း၊ ပိုက္ဆံအိတ္၊ အိမ္ေသာ့...၊ ေဆာင္းတြင္းမွာ ဆိုရင္ေတာ့ ႏႈတ္ခမ္းဆိုးေဆးေတာင့္ တစ္ခု အပိုပါတယ္၊ လွခ်င္ပခ်င္ လို႔ရယ္ မဟုတ္ရပါဘူးဗ်ာ၊ အစတုန္းက မသံုးဘူးဗ်၊ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ေပေတၿပီး ေနေသးတယ္၊ ဒါေပမယ့္ လေပါင္းမ်ားစြာ ေအးေနတဲ့ ရာသီဥတု ေအာက္မွာ ႏႈတ္ခမ္းေတြ တခ်ိန္လံုးကြဲၿပီး နာေနတာနဲ႔ အခုေတာ့ သတိထားၿပီး ယူေနရတယ္..၊<br /><br /><span style="color: #0b5394;">မိသားစုဝင္ေတြထဲမွာ အခ်စ္ရဆံုးေသာလူ...၊</span><br />က်ေနာ့္ကို ျဖစ္လာေစတဲ့ မိသားစုထဲမွာ ဆိုရင္ေတာ့ အေမ...၊ က်ေနာ္က ျဖစ္ေစတဲ့ မိသားစုထဲမွာ ဆိုရင္ေတာ့ သား...၊<br /><br /><span style="color: #0b5394;">သူစိမ္းေတြထဲမွာ မိမိ အယံုၾကည္ရဆံုးသူ...၊</span><br />ဒါကေတာ့ ႐ွင္းပါတယ္၊ အိမ္ေထာင္ဖက္ပါ..၊<br /><br /><span style="color: #0b5394;">အလုပ္ထဲမွာ ကိုယ္အခင္ဆံုးသူ ...၊</span><br />အလုပ္ထဲမွာေတာ့ ေက်ာင္းတုန္းက ရခဲ့တဲ့ ခင္မင္မႈမ်ိဳးေတြ မရေတာ့ဘူးဗ်၊ အားလံုးနဲ႔ ရင္းႏွီးတယ္၊ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္၊ တစ္ေယာက္အေၾကာင္း တစ္ေယာက္ အထိုက္အေလ်ာက္သိတဲ့ မိတ္ေဆြ သံုးေလးေယာက္ ႐ွိတယ္၊ ဒါ့ထက္ေတာ့ မပိုပါဘူး၊ တခါတခါ အီရန္၊ တ႐ုတ္၊ ကုလား၊ မကၠဆီကန္ စတဲ့ ဥေရာပ ျပင္ပကလူေတြ အလုပ္မွာ ကုိယ့္အဖြဲ႔နဲ႔ကိုယ္ စားၾက၊ သြားၾကတာ ျမင္ရင္ အားက်မိတယ္၊ ဒါေပမယ့္ တစ္ေယာက္တည္းေနတာ အေတာ္ေလးကို အသားက်ေန ပါၿပီ...၊ း)<br /><br /><span style="color: #0b5394;">ကိုယ့္မွာ႐ွိတဲ့ ပစၥည္းေတြထဲက အႀကိဳက္ဆံုး ပစၥည္းေလးတစ္ခု...၊</span><br />5D mark II ကင္မရာ...၊<br /><br /><span style="color: #0b5394;">လက္ေဆာင္ရထားတဲ့ အထဲက အႀကိဳက္ဆံုး ပစၥည္းေလးတစ္ခု...၊</span><br />႐ွားေတာင့္႐ွားပါး ရဖူးတဲ့ လက္ေဆာင္ထဲမွာေတာ့ Givenchy Pi ေရေမႊးပုလင္းေလးကို သေဘာက်တယ္၊<br /><br /><span style="color: #0b5394;">ကိုယ္ပတ္သက္ဖူးတဲ့ သူေတြထဲမွာ ကိုယ့္ကိုနားလည္၊ ခြင့္လႊတ္ေပးႏိုင္ဆံုးသူ..၊</span><br />အားပါး...၊ ဒီေမးခြန္းကေတာ့ ၂၀ မွတ္တန္ ထင္တယ္၊ အင္း..အဲဒါေျဖရမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ က်ေနာ္ပတ္သက္ခဲ့တဲ့ လူေတြအေပၚမွာ က်ေနာ္က ေပးခဲ့တဲ့ ဒုကၡ၊ ေသာက၊ စိတ္ဆင္းရဲမႈ အျပင္းအေပ်ာ့၊ အႀကိမ္အေရအတြက္ အဲဒါေတြကို အရင္ တန္းညႇိၿပီးမွပဲ သူတို႔ရဲ႕ တံု႔ျပန္မႈကို အခ်ိဳးခ်ရမယ္ ထင္တာပဲဗ်..၊<br /><br /><span style="color: #0b5394;">အခုေလာေလာဆယ္ အျဖစ္ခ်င္ဆံုး ဆႏၵ...၊</span><br />ၾကယ္မိုး႐ြာတာကို ဓါတ္ပံုေကာင္းေကာင္း ႐ိုက္ခ်င္ေနတယ္...၊<br /><br /><br />တကယ္တမ္း ေျပာရရင္ တစ္ေန႔တာ ျဖတ္သန္းမႈ ဆိုေပမယ့္ အလံုးစံုကို အေသးစိတ္ထားတာ မဟုတ္သလို ေန႔စဥ္ဘဝ ျဖတ္သန္းမႈနဲ႔ မဆိုင္တဲ့ ေယဘုယ် ေမးခြန္းေတြလည္း ပါ,ပါတယ္၊ ျဖည့္မယ္ဆိုရင္ အမ်ားႀကီး ႐ွိပါေသးတယ္၊ အဲဒါေၾကာင့္လည္း 'ေရဘယ္ႏွစ္ခါ ခ်ိဳးလဲ၊ ေရခ်ိဳးရင္း သီခ်င္းဆိုသလား၊ အိမ္သာဘယ္ႏွစ္ခါ တက္လဲ၊ တက္ရင္းနဲ႔ေရာ စာဖတ္လား' စတာေတြလည္း ေရးပါဗ်ိဳ႕လို႔ 'စ' ခ်င္သူ တစ္ေယာက္က ကြန္မန္႔တစ္ခုမွာ ႐ႊတ္ေနာက္ေနာက္ ေရးသြားခဲ့တာ ျဖစ္မယ္၊ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ပါ၊ ဒီလိုေတြ ေရးတာက ကေလးဆန္တယ္လို႔ ျမင္မယ္ဆို ျမင္ႏိုင္သလို ဘေလာ့ဂါ အခ်င္းခ်င္းအၾကား၊ ဘေလာ့ဂါနဲ႔ စာဖတ္သူအၾကား ပိုၿပီး သိလာ၊ ရင္းႏွီးလာေစတဲ့ ပို႔စ္ေလးပဲလို႔ ျမင္မယ္ ဆိုလည္း ရပါတယ္၊ ဒါက တစ္ဦးခ်င္းရဲ႕ စိတ္အေျခခံနဲ႔ ခ်ဥ္းကပ္ပံုေပၚပဲ မူတည္မွာပါ၊ က်ေနာ္ကေတာ့ ဒီေမးခြန္းေလးေတြ ေျဖေနရင္းနဲ႔ ကိုးတန္း၊ ဆယ္တန္းေလာက္တုန္းက ေႏြေက်ာင္းပိတ္ကာနီး အျပန္အလွန္၊ အမွတ္တရ ေရးခဲ့ၾကတဲ့ ေအာ္တိုစာအုပ္ေလးေတြကို ျဖတ္ကနဲ ျမင္ေနခဲ့ပါတယ္...။ ။</div><br /><br />ညီလင္းသစ္<br />၇ ဇန္နဝါရီ၊ ၂၀၁၂<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8685293875029407635-476186581058477971?l=nyilinnthit.blogspot.com' alt='' /></div>Nyi Linn Thithttp://www.blogger.com/profile/08004288049547505659noreply@blogger.com29tag:blogger.com,1999:blog-8685293875029407635.post-28175775050652094252012-01-04T21:54:00.000+01:002012-01-04T21:54:24.548+01:00<div align="justify"><br />အခုဆိုရင္ ၂၀၁၂ စခဲ့တာ သံုးေလးရက္ေတာင္ ႐ွိလာခဲ့ပါၿပီ၊ ႏွစ္သစ္ဟာ စကတည္းက သြက္သြက္လက္လက္၊ လ်င္လ်င္ ျမန္ျမန္နဲ႔ကို ဝင္လာခဲ့တယ္၊ ဒီႏွစ္အစမွာ ေသျခင္းတရားကို ပိုၿပီး ေတြးမိတယ္၊ အေၾကာင္းက ၂၀၁၁ အကုန္မွာ ထင္႐ွားသူေတြ၊ က်ေနာ့္ပတ္ဝန္းက်င္က လူေတြ ႐ုတ္တရက္ ကြယ္လြန္ခဲ့ၾကတယ္၊ ခရစ္စမတ္ မတိုင္ခင္ေလးမွာ က်ေနာ္တို႔အေပၚ ေက်းဇူးမကင္းတဲ့ ဘႀကီးတစ္ေယာက္ ဆံုးသြားတယ္၊ အေဖ့ရဲ႕ အကိုပါ၊ အသုဘအမီ သြားဖို႔ က်ေနာ္အမ်ိဳးမ်ိဳး ႀကိဳးစားခဲ့ေပမယ့္ အဆင္မေျပလို႔ ေနာက္ဆံုးမွာ လက္ေလွ်ာ့လိုက္ရတယ္၊ သိပ္မၾကာဘူး၊ ရင္းႏွီးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕အေမ ဆံုးသြားတယ္၊ ၿပီးေတာ့ စင္ကာပူမွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ အေဖ ဆံုးသြားျပန္တယ္၊ ကင္ဂ်ံဴအီ၊ ဗားကလပ္ဟာဗဲလ္၊ ေဒါက္တာေနဝင္းေမာင္ အစ႐ွိတဲ့ ထင္႐ွားသူ အခ်ိဳ႕ လည္း ထြက္သြားၾကတယ္၊ ဒီလူေတြဟာ ၂၀၁၁ ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးရက္ပိုင္း အတြင္းမွာ အခ်ိန္သိပ္ မကြာဘဲ ေ႐ွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္ ဆိုသလို ကြယ္လြန္ခဲ့ၾက သူေတြပါ၊ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ့္ဘႀကီး အပါအဝင္ အမ်ားစုက ႏွလံုးနဲ႔ ဆက္ႏြယ္ၿပီး ဆံုးၾကတာ...၊ အေမာေဖာက္တယ္၊ အသက္႐ွဴလို႔ မရေတာ့ဘူး၊ သိပ္မၾကာခင္ ေသဆံုးတယ္၊ ဒါပဲ၊ သိပ္ျမန္ပါတယ္၊ ႏွစ္သစ္ထဲကို က်ေနာ္တို႔နဲ႔အတူ လိုက္ပါကာနီးေလး ျဖစ္ၿပီးေတာ့မွ က်န္ရစ္ခဲ့ၾကတာ...၊ နာေရး သတင္းေတြ ဆက္တိုက္ ၾကားေနခဲ့ရတာက တေၾကာင္း၊ ကိုယ္တိုင္လည္း အသက္တစ္ႏွစ္ ပိုႀကီးလာၿပီလို႔ ေတြးမိတာက တေၾကာင္းဆိုေတာ့ ဘယ္သူ႔အတြက္မဆို အခ်ိန္မေ႐ြး ေရာက္လာႏိုင္တဲ့ ေသျခင္းတရား အေၾကာင္း မၾကာခဏ ေတြးမိခဲ့ပါတယ္...၊<br /><br />က်ေနာ့္အလုပ္ကေတာ့ ခရစ္စမတ္နဲ႔ ႏွစ္သစ္ကူး အၾကား တစ္ပတ္လံုး ပိတ္ပါတယ္၊ ဒီႏွစ္မွာေတာ့ ဘယ္မွ အေထြအထူး မသြားျဖစ္ဘဲ အိမ္မွာပဲ ေအးေအးေဆးေဆး နားေနျဖစ္တယ္၊ မနက္ဆို ႏိုးတဲ့အခ်ိန္မွ ထတယ္၊ ႏႈိးစက္မပါဘဲ အိပ္ေရးဝလို႔ သူ႔အလိုလို ႏုိးထရတာ တကယ္ပဲ ေက်နပ္စရာ ေကာင္းပါတယ္၊ ၿပီးေတာ့ မိသားစုကို အခ်ိန္ေပးတယ္၊ အထူးသျဖင့္ သားနဲ႔ ကစားျဖစ္တယ္၊ <br /><br />သားက ၄ ႏွစ္ခြဲ ႐ွိလာၿပီဆိုေတာ့ ေ႐ွ႕ႏွစ္မွာဆို ေက်ာင္းတက္ရေတာ့မယ္၊ မူႀကိဳဆိုေပမယ့္ သင္အံ၊ ႐ြတ္ဆို ရတာေတြ ႐ွိလာမယ္၊ သူ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ႐ွိလာမယ္၊ ေနာက္ထပ္ ၁ ႏွစ္၊ ၂ ႏွစ္ဆို ေက်ာင္းသားကေလး ျဖစ္လို႔ ေက်ာင္းသားရဲ႕ ဝတၱရားေတြပါ ႐ွိလာေတာ့မယ္၊ ကေလးဘဝ ကုန္ဆံုးရခ်ိန္ေတြက ေသခ်ာေတြးၾကည့္ရင္ ျမန္လြန္းပါတယ္၊ အထူးသျဖင့္ ၾကည့္စရာ၊ ႐ွဳစရာ၊ ဖတ္စရာ၊ မွတ္စရာ၊ နားေထာင္စရာေတြ မ်ားလြန္းလွတဲ့ သတင္းေခတ္က မိသားစုေတြအဖို႔ မိဘနဲ႔ သားသမီးအၾကားမွာ အခ်ိန္ေတြက နည္းသထက္ နည္းပါးလာေလ့ ႐ွိတယ္၊ ၂၄ နာရီ ၾကည့္လို႔ရတဲ့ တီဗီခ်န္နယ္လ္ ေပါင္းမ်ားစြာ၊ အင္တာနက္၊ ဗီဒီယိုဂိမ္း၊ လူမႈေရး၊ အိမ္တြင္း ဗာဟီရကိစၥ ဒါေတြကို ဖယ္လိုက္တဲ့အခါ အေဖတစ္ေယာက္အတြက္ သူ႔သားကို ေပးဖို႔ အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္မ်ား က်န္ေနႏိုင္ပါ ေသးသလဲ...၊<br /><br />ဇတ္လမ္းေလး တစ္ခုကို က်ေနာ္တို႔အားလံုး ၾကားဖူးၾကမွာပါ၊ အင္မတန္မွ အလုပ္မ်ားတဲ့ စီးပြားေရး လုပ္ငန္း႐ွင္ ဖခင္တစ္ေယာက္ကို သူ႔သားေလးက ေမးတယ္၊ အေဖ့ဝင္ေငြက တစ္နာရီ ဘယ္ေလာက္လဲ-တဲ့၊ ကိန္းဂဏန္း ေတြနဲ႔ စိတ္႐ွဳပ္၊ ညစ္ညဴးေနတဲ့ အေဖက သားကို ေမာ့မၾကည့္ဘဲ ေငြပမာဏ တစ္ခုကို ေျပာလိုက္တယ္၊ ၿပီးေတာ့ လာမ႐ွဳပ္စမ္းနဲ႔ကြာ-လို႔လည္း တဆက္တည္း ေငါက္လိုက္ေသးတယ္၊ ခဏၾကာေတာ့ သားကေလးက အေဖေျပာတဲ့ ေငြပမာဏအတိုင္း သူ႔စုဗူးေလးထဲက အေႂကြေစ့ေလးေတြ လာေပးရင္း ‘သားနဲ႔ ၁ နာရီေလာက္ ကစားပါေနာ္’ လို႔ ေျပာတဲ့ အေၾကာင္းေလးပါ၊ ဒီလို အျဖစ္မ်ိဳး က်ေနာ္တို႔ အားလံုးမွာ ျဖစ္တတ္ပါတယ္၊ သားက သူနဲ႔ကစားဖို႔ လာေခၚတဲ့ တခ်ိဳ႕အခ်ိန္ေတြမွာ က်ေနာ္ မသြားခ်င္ဘူး၊ အင္တာနက္မွာ ဖတ္စရာ စာေတြ႐ွိတယ္၊ ဝယ္ထားၿပီး မဖတ္ရေသးတဲ့ စာအုပ္ေတြလည္း အမ်ား ႀကီး႐ွိေသးတယ္၊ အျပင္ထြက္ၿပီး ဓါတ္ပံုေတြ ေလွ်ာက္႐ိုက္ခ်င္တယ္၊ ဘေလာ့ဂ္မွာ စာေရးခ်င္တယ္၊ ဒါေပမယ့္ အထက္က အေၾကာင္းေလးကို သတိရတဲ့ အခါ က်ေနာ္ စိတ္ေျပာင္းသြားေလ့ ႐ွိပါတယ္..၊<br /><br />သားေလး တစ္ေယာက္ကို လူ႔ေလာကထဲ ေခၚတုန္းက ေခၚလာခဲ့ၿပီးမွ သူ႔အတြက္ အခ်ိန္မေပးခ်င္တဲ့ ဖခင္မ်ိဳး က်ေနာ္ မျဖစ္ခ်င္ပါဘူး၊ သားအတြက္ ေငြေတြ ပံုေအာသံုးၿပီး ကစားစရာမ်ိဳးစံု၊ အဝတ္အစား မ်ိဳးစံု ဝယ္ေပးတာထက္ စာရင္ သူ႔အတြက္ က်ေနာ့္အခ်ိန္ေတြ ေပးၿပီး အတူကစားဖို႔ ပိုၿပီး လိုလားပါတယ္၊ ကေလးတစ္ေယာက္ လူလားေျမာက္လာတဲ့အခါ သူ႔ရင္ထဲမွာ အျမစ္စြဲ က်န္ခဲ့မွာက ငယ္ငယ္တုန္းက ကစားခဲ့ရတဲ့ အ႐ုပ္ကေလး ေတြ၊ ဝတ္ခဲ့ရတဲ့ အဝတ္အစားေတြ မဟုတ္ပါဘူး၊ သူ႔မိဘနဲ႔အတူ ေပ်ာ္ေပ်ာ္႐ႊင္႐ႊင္ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြနဲ႔ သူ႔အေပၚ ဂ႐ုစိုက္ခဲ့တဲ့ မိဘရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြကပဲ အစဥ္သျဖင့္ က်န္ရစ္မွာပါ၊ ကေလးေတြအတြက္ ကေလးဘဝကို မေၾကာက္၊ မ႐ြ႕ံနဲ႔ စိတ္ေက်နပ္စြာ၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္မႈ႐ွိစြာ ျဖတ္သန္းခဲ့မွသာ သူတို႔ ႀကီးလာတဲ့အခါ ေလာကကို ျမင္တဲ့အျမင္ေတြက ၾကည္လင္၊ မွန္ကန္မွာ ျဖစ္ပါတယ္၊<br /><br />တကယ္တမ္းမွာေတာ့ ကေလးေသးေသးေလး တစ္ေယာက္အတြက္ ေပးရတဲ့အခ်ိန္ဟာ သူ႔အသက္၊ သူ႔ခႏၶာ ကိုယ္နဲ႔ ေျပာင္းျပန္အခ်ိဳးက်စြာ ႀကီးမား၊ မ်ားျပားလွပါတယ္၊ ဒီလိုနဲ႔ ၿပီးခဲ့တဲ့ ၂၀၁၁ ရဲ႕ က်ေနာ့္ ညေနခင္း မ်ားစြာဟာ သားရဲ႕ Chuggington မီးရထားတြဲေလး ေတြထဲမွာ၊ Lightning McQueen ကားနီေလးထဲမွာ၊ Lego အ႐ုပ္ကေလးေတြ ေဘးမွာ၊ Dora, the explorer ႐ုပ္ျပစာအုပ္ေတြ ၾကားမွာ ကုန္ဆံုးခဲ့ရတယ္၊ စားေသာက္၊ ၿပီးစီးလို႔ ည ၈ နာရီခြဲမွာ က်ေနာ္က သူ႔ကို ပံုျပင္စာအုပ္ ဖတ္ျပ၊ ၿပီးေတာ့ သားေခ်ာ့ေတးေတြ ဆိုၿပလို႔ သူ အိပ္ေမာ က်သြားမွပဲ က်ေနာ့္ရဲ႕ လူႀကီးဘဝကို ျပန္လည္ရ႐ွိ ပါတယ္၊ သူ႔ကို တီဗီေ႐ွ႕မွာထား၊ ကာတြန္းကားေတြ ျပထားၿပီး က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ညေနခင္းေတြကို အပိုင္သိမ္းထားလို႔ ရေပမယ့္ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔က အဲဒီလို မလုပ္ခ်င္ပါဘူး၊ တီဗီဟာ ကေလးအတြက္ ၿငိမ္ေဆးဆိုတာ မွန္ေပမယ့္ သူ႔ရဲ႕ ႐ုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ၊ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈကို ထိခိုက္ပါတယ္၊ လင္မယား ႏွစ္ေယာက္လံုး ႐ွိခ်ိန္ဆိုရင္ေတာ့ တစ္ေယာက္ေယာက္က သားကေလး အတြက္ အခ်ိန္ေပးဖို႔ က်ေနာ္တို႔ ႀကိဳးစားၾကပါတယ္၊<br /><br />ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အခုအခ်ိန္ထိ ျဖတ္သန္းခဲ့ရသမွ်ကို က်ေနာ္ ေက်နပ္ပါတယ္၊ က်ေနာ္တို႔မွာ ကိုယ္ပိုင္ၿခံ၊ ကိုယ္ပိုင္အိမ္ မ႐ွိေပမယ့္ ေႏြးေထြးတဲ့ မိသားစုေလး ႐ွိတယ္၊ ေစ်းႀကီးလြန္းတဲ့ အစားအစာေတြကို ခဏခဏ ဝယ္မစား ႏိုင္ေပမယ့္ သင့္တင့္မွ်တတဲ့ အဟာရနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ က်န္းမာၾကတယ္၊ တန္ဖိုးႀကီးတဲ့ ကစားစရာေတြ ဝယ္မေပး ႏိုင္ေပမယ့္ သားရဲ႕ စိတ္ကူးဥာဏ္ကို ထက္သန္ေစမယ့္ ကစားနည္းေတြကို အတူကစားႏိုင္တယ္၊ သင့္တင့္ေလ်ာက္ပတ္တဲ့ ဝင္ေငြရၿပီး ကုိယ့္အတြက္ အခ်ိန္ေတြ က်န္ေသးတဲ့ အလုပ္ကို လုပ္ရတာလည္း ေက်နပ္စရာ ပါပဲ၊ ၿပီးေတာ့ ေရခံေျမခံ မတူ၊ ယဥ္ေက်းမႈ မတူတဲ့ တစ္ေနရာစီမွာ ေမြးလာခဲ့တဲ့ ဒီ သားေလးရဲ႕ အေဖနဲ႔အေမဟာ သူ႔ကို ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ရာမွာေတာ့ တစိတ္တဝမ္းတည္း စိတ္တူ၊ သေဘာတူ ႐ွိၾကတဲ့ အျဖစ္ဟာလည္း စိတ္သက္သာရာ ရေစပါတယ္..၊<br /><br />ေမာေမာနဲ႔ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ သားရဲ႕မ်က္ႏွာေလးကို ၾကည့္မိတဲ့အခါ သူ႔ကိုေပးရလို႔ ကုန္သြားတဲ့ အခ်ိန္ေတြကို ႏွေျမာစိတ္ေတြ လြင့္ပါးကုန္တယ္၊ ေနာက္ထပ္ ႏွစ္အနည္းငယ္ဆို သားက က်ေနာ့္ကို သူနဲ႔တခ်ိန္လံုး ကစားဖို႔ ေခၚခ်င္မွ ေခၚေတာ့မယ္၊ သူ႔ကို သီခ်င္းဆိုသိပ္ပါဦး လို႔လည္း ေျပာခ်င္မွ ေျပာေတာ့မယ္၊ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ လက္႐ွိ ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္မွာ ႐ွင္သန္၊ ေနထိုင္ၿပီး အခ်ိန္ေတြကို ေနာင္တကင္းစြာ၊ ျပည့္ဝေက်နပ္စြာနဲ႔ ကုန္ဆံုးေစတာက အေကာင္းဆံုးပဲ မဟုတ္လား၊ တစ္ႏွစ္တစ္ႏွစ္ဆိုတာ လွစ္ကနဲကို ကုန္သြားတတ္တယ္၊ အခုကိုပဲ ၂၀၁၂ ကို ေရာက္လာခဲ့ ၿပီေလ...။ ။</div><br /><br />ညီလင္းသစ္<br />၄ ဇန္နဝါရီ၊ ၂၀၁၂<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8685293875029407635-2817577505065209425?l=nyilinnthit.blogspot.com' alt='' /></div>Nyi Linn Thithttp://www.blogger.com/profile/08004288049547505659noreply@blogger.com30tag:blogger.com,1999:blog-8685293875029407635.post-49284187054606615922011-12-24T17:33:00.000+01:002011-12-24T17:33:24.000+01:00<div align="center"><br /><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="383" mozallowfullscreen="" src="http://player.vimeo.com/video/34160546?title=0&amp;byline=0&amp;portrait=0" webkitallowfullscreen="" width="680"></iframe></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8685293875029407635-4928418705460661592?l=nyilinnthit.blogspot.com' alt='' /></div>Nyi Linn Thithttp://www.blogger.com/profile/08004288049547505659noreply@blogger.com44tag:blogger.com,1999:blog-8685293875029407635.post-39907441661516354782011-12-19T02:35:00.000+01:002011-12-19T02:35:26.888+01:00<div align="justify"><br />အခုလို ႏွစ္ကုန္ပိုင္းရက္ေတြ ေရာက္လာၿပီဆိုရင္ က်ေနာ္အလုပ္,လုပ္တဲ့ ေနရာမွာ ေၾကာ္ျငာစာ႐ြက္ တမ်ိဳးကို ရံဖန္ရံခါ ေတြ႔ရတတ္ပါတယ္၊ တျခားဟာ ေၾကာ္ျငာတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး၊ လက္ပ္ေတာ့ပ္ ကြန္ျပဴတာ ေပ်ာက္သြားလို႔ ျပန္ေပးရင္ ထိုက္ထိုက္တန္တန္ ေက်းဇူးဆပ္ပါ့မယ္လို႔ အသိေပးတဲ့ ေၾကျငာစာပါ၊ အဲဒီလို လက္ပ္ေတာ့ပ္ ေပ်ာက္သြားသူေတြကလည္း အမ်ားအားျဖင့္ ပီအိပ္ခ်္ဒီ ေက်ာင္းသားေတြ ျဖစ္ေနတာကို ေတြ႔ရတယ္၊ ပီအိပ္ခ်္ဒီ ေက်ာင္းသားမွာမွ မၾကာခင္ စာေမးပြဲေျဖ၊ စာတမ္းဖတ္ရေတာ့မယ့္ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ ေက်ာင္းသားေတြ ျဖစ္ေနတာပါ၊ ဒါ့ထက္ ပိုဆိုးတာကေတာ့ ၂ ႏွစ္၊ ၃ ႏွစ္စာ တပင္တပန္းနဲ႔ ျပဳစု၊ ေရးသားထားတဲ့ စာတမ္းအားလံုးက အဲဒီ တစ္ခုတည္းေသာ လက္ပ္ေတာ့ပ္ရဲ႕ ဟာ့ဒ္ဒစ္ခ္ (hard disk) ထဲမွာ ပါသြားတာပါပဲ၊ အဲဒါေၾကာင့္ ေၾကာ္ျငာသင္ပုန္းေတြမွာ ကပ္ထားတတ္တဲ့ စာ႐ြက္အပိုင္းေလးေတြမွာ လက္ပ္ေတာ့ပ္ကို မႏွေျမာတဲ့ အေၾကာင္း၊ ခုိးသြားတဲ့ လူပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေကာက္ရတဲ့ လူပဲျဖစ္ျဖစ္ ျပန္လာေပးမယ္ ဆိုရင္ လက္ပ္ေတာ့ပ္အသစ္ တစ္လံုးစာ တန္ဖိုးကို ေက်းဇူးဆပ္မွာ ျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္း၊ အဓိက လိုခ်င္တာက ေရးထားခဲ့သမွ်ေတြ သိမ္းဆည္းထားတဲ့ အဲဒီ ဟာ့ဒ္ဒစ္ခ္ေလးပဲ ျဖစ္ေၾကာင္း..၊ စသျဖင့္ ပါေလ့႐ွိပါတယ္၊ တခ်ိဳ႕ကလည္း ကြန္ျပဴတာ ယူသြားတဲ့လူကို စိတ္မဆိုးပါေၾကာင္း၊ လက္ပ္ေတာ့ပ္ကို ယူထားလို႔ရေၾကာင္း၊ ဟာ့ဒစ္ခ္ထဲက ဖိုင္လ္ေတြကိုသာ ျပန္ကူးေပးေစခ်င္လို႔ USB sticks ေလးေတြကို ပို႔ေပးခ်င္ေၾကာင္း၊ လိပ္စာ သို႔မဟုတ္ ပို႔ေပးရမယ့္ ေနရာကို ေက်းဇူးျပဳ၍ ေျပာေစလိုေၾကာင္း စသျဖင့္ ေရးထားတာ ေတြ႔ရပါတယ္..၊<br /><br />သြားရင္းလာရင္း အဲဒီလို ေၾကာ္ျငာစာ႐ြက္ေလးေတြ ဖတ္ရတဲ့အခါ ေပ်ာက္သြားတဲ့ လူအစား က်ေနာ္ရင္ေမာ မိပါတယ္၊ စာေၾကာင္းတိုင္းမွာ သူတို႔ရဲ႕ ပူပင္ေသာကနဲ႔ ထိတ္လန္႔စုိးရိမ္မႈကို ခံစားလို႔ရတယ္၊ အခုေခတ္မွာ အထိုက္အေလ်ာက္ ေပးႏိုင္မယ္ဆိုရင္ ေတာ္ေတာ္တန္တန္ လက္ပ္ေတာ့ပ္ တစ္လံုးရႏိုင္ေပမယ့္ ႏွစ္ေတြနဲ႔ ခ်ီၿပီး သုေတသနလုပ္၊ ေရးသားထားတဲ့ စာတမ္းအပိုင္းအစေတြကေတာ့ ဘယ္လိုမွ ျပန္ေရးဖို႔ ျပန္လုပ္ဖို႔ မျဖစ္ႏို္င္ေတာ့ သေလာက္ပါပဲ၊ ၿပီးေတာ့ စာေမးပြဲကလည္း သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ လာေတာ့မွာ...၊ အဲဒီလို ေၾကာ္ျငာတဲ့ ေက်ာင္းသား ဘယ္ႏွေယာက္ေလာက္ သူတို႔ရဲ႕ လက္ပ္ေတာ့ပ္ ဒါမွမဟုတ္ ဟာ့ဒစ္ခ္ကို ျပန္ရသလဲေတာ့ မသိပါဘူး၊ ဒီကာလက ခရစၥမတ္ ေက်ာင္းပိတ္ရက္၊ နီးလာတဲ့ စာေမးပြဲေတြနဲ႔ ႐ွဳပ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ဆိုေတာ့ ေက်ာင္းဝင္းထဲမွာ လူေပါင္းစံု ဝင္ထြက္သြားလာ ေနတတ္ပါတယ္၊ ယူသြားတဲ့လူက အျပင္က ဆိုရင္ေတာ့ အခုလို ေၾကာ္ျငာထားတာကိုေတာင္ သိခ်င္မွ သိေတာ့မွာပါ...၊<br /><br />က်ေနာ္တို႔ ဒီေန႔ျဖတ္သန္းေနရတဲ့ ေခတ္ဟာ သတင္းအခ်က္အလက္ေခတ္ ဆိုတာ အားလံုးအသိပါပဲ၊ ေနရာတကာမွာ သိခ်င္တာေတြကို သိႏိုင္သလို အဲဒီလို သိလာတာေတြကိုလည္း သိမ္းဆည္းသိုမွီးဖို႔ ကိရိယာ၊ အသံုးအေဆာင္ေတြက မ်ိဳးစံုပါ၊ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ မိဘဘုိးဘြားေတြ ေခတ္နဲ႔ ယွဥ္မယ္ဆိုရင္ ဒီေန႔ေခတ္မွာ ဖတ္စရာ၊ မွတ္စရာ၊ သိမ္းဆည္းစရာေတြက မ်ားလြန္းလွပါတယ္၊ ဖုန္းနံပါတ္ေတြ၊ အီးေမးလ္ လိပ္စာေတြ၊ အီလက္ထေရာနစ္ ျပကၡဒိန္က ခ်ိန္းဆိုထားမႈေတြ၊ အလုပ္ဖိုင္လ္ေတြ၊ ဓါတ္ပံုေတြ.. ေျပာမယ္ဆိုရင္ တပံုႀကီးပါ၊ အေဖအေမတို႔ ေခတ္ကလို ဖုန္းနံပါတ္ေလး သံုးလံုးေလာက္ ေခါင္းထဲမွတ္လိုက္ရင္ ၿပီးေနတဲ့ ေခတ္မဟုတ္ေတာ့တဲ့အခါ ဦးေႏွာက္က ထမ္းရတဲ့ ဝန္ဟာလည္း မႏိုင္ဝန္ ျဖစ္လာခဲ့တယ္၊ အဲဒီအခါ တိုးတက္လာတဲ့ အီလက္ထေရာနစ္ ကိရိယာေတြထဲမွာ အခ်က္အလက္ေတြ အားလံုးကို မွတ္သားသိမ္းဆည္း ျဖစ္ၾကပါေတာ့တယ္၊ <br /><br />ဒါေပမယ့္ အဲဒီ ပစၥည္းကိရိယာေတြ အားလံုးက သူ႔အလိုလို ပ်က္စီးတာ၊ လြတ္က်တာ၊ အခုိးခံရတာ၊ ဗိုင္းရပ္စ္ထိတာ ဒါေတြ တစ္ခုမဟုတ္တစ္ခု ျဖစ္ႏိုင္တယ္ မဟုတ္လား၊ အဲဒီအခါ စုေဆာင္းသိမ္းဆည္း ထားသမွ်ေတြ အားလံုးဟာ တသက္လံုးေမြးလာတဲ့ၾကက္ တမနက္နဲ႔ ခ်က္ပစ္လိုက္သလို မိနစ္ပိုင္း အတြင္းမွာ ဆံုး႐ွံဳးသြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္၊ ဆန္တိုရိနီ (Santorini) ဆိုတဲ့ ဂရိကြ်န္းကေလး တစ္ခုကို အလည္ေရာက္တုန္းက အဲဒီလို အျဖစ္မ်ိဳး က်ေနာ္ႀကံဳခဲ့ဖူး ပါတယ္၊ က်ေနာ္တို႔တည္းတဲ့ ႐ြာကေလးကေန ေတာင္ေၾကာရဲ႕ အျခားတဖက္က ႐ြာတစ္႐ြာကို သြားလည္ၾကတယ္၊ အဲဒီ႐ြာကေလးကို ေရာက္ေတာ့ ကမ္းစပ္မွာ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ပင္လယ္ေရျပာျပာေတြက ဆြဲေဆာင္လွတာက တေၾကာင္း၊ ေတာင္ေၾကာႀကီးေပၚကို အတက္အဆင္း လုပ္ခဲ့ရလို႔ ေမာပန္းေနတာက တေၾကာင္းဆိုေတာ့ ေရကူးခ်င္စိတ္ ေပါက္လာေရာ၊ လာတုန္းက ႐ြာထဲကို လည္ဖို႔သက္သက္ပဲဆိုေတာ့ ေရကူးဖို႔ အဝတ္အပို မပါေပမယ့္ ႐ွည္႐ွည္ေဝးေဝး စဥ္းစားမေနဘဲ ဝတ္ထားတဲ့ သရီးကြာတား ေဘာင္းဘီနဲ႔ပဲ ေပ်ာ္ေပ်ာ္႐ႊင္႐ႊင္ ဆင္းလိုက္တာေပါ့၊ ေရထဲေရာက္လို႔ ၅ မိနစ္ေလာက္ၾကာမွ တစံုတခုကို စဥ္းစားမိၿပီး စိတ္ထဲမွာ ထိတ္ကနဲ ျဖစ္သြားတယ္၊ ကိုယ့္ေဘာင္းဘီ အိတ္ထဲကို ကိုယ္ျပန္စမ္းဖို႔ အဲဒီအႀကိမ္ေလာက္ မဝံ့မရဲ ျဖစ္ရတာ အဲဒီအႀကိမ္ပဲ ႐ွိတယ္၊ မရဲတရဲနဲ႔ စမ္းလိုက္ေတာ့ ထင္တဲ့အတိုင္း ဖုန္းက ဆားငန္ေရေတြ တဝႀကီး ေသာက္ၿပီးေနခဲ့ၿပီ၊ ဘာ back up မွလည္း မလုပ္ထားမိေတာ့ သြားတာပါပဲ၊ အထက္က ျဖစ္ရပ္ေတြမွာလည္း ပူပင္ေသာက ေရာက္ရတဲ့ တခုတည္းေသာ အေၾကာင္းအရာက ဟာ့ဒ္ဒစ္ခ္ကို back up မလုပ္ထားမိလို႔ ပါပဲ၊ <br /><br />ဒီေန႔ေခတ္လို သူတပါးရဲ႕ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာကို ခိုးယူတာ၊ အလြဲသံုးစား ျပဳတာေတြ မ်ားတဲ့ေခတ္မွာ လံုၿခံဳေရးဟာ အင္မတန္ အေရးႀကီးပါတယ္၊ ကိုယ့္ကြန္ျပဴတာမွာ ေနာက္ဆံုးေပၚ ဗုိင္းရပ္စ္ကာကြယ္ေရး စနစ္၊ fire wall စနစ္ေတြ တပ္ထားေပမယ့္လည္း ၁၀၀% လံုၿခံဳမယ္လို႔ ဘယ္သူမွ အာမ မခံႏိုင္ပါဘူး၊ ဒါမွမဟုတ္လည္း သူခိုးသူဝွက္ေဘး၊ မီးေဘး စတာေတြနဲ႔လည္း ႀကံဳေတြ႔ႏိုင္တာပဲ မဟုတ္လား၊ အေကာင္းဆံုးကေတာ့ ကိုယ္ ့ရဲ႕ ကြန္ျပဴတာ၊ လက္ပ္ေတာ့ပ္ကို back up လုပ္ထားတာ အေကာင္းဆံုး ပါပဲ၊ back up နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ မေမ့ႏိုင္စရာ အျဖစ္တစ္ခုကိုလည္း က်ေနာ္ႀကံဳခဲ့ ပါေသးတယ္၊<br /><br />လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္နီးပါးက ကြန္ျပဴတာတစ္လံုး ဝယ္သံုးတယ္၊ hp အမ်ိဳးအစားပါ၊ အဲဒီတုန္းက hp ကြန္ျပဴတာေတြမွာ Operating System (OS) ကို ျပန္ၿပီး reinstall လုပ္ဖို႔ အပိုစီဒီေတြ မပါ,ပါဘူး၊ ဟာ့ဒ္ဒစ္ခ္ထဲမွာပဲ partition တစ္ခုအေနနဲ႔ ထည့္ေပးလိုက္တယ္၊ သံုးစြဲသူက ကုိယ့္ဟာကိုယ္ စီဒီထဲမွာ ျပန္ၿပီး ကူးထားဖို႔ လိုပါတယ္၊ အဲဒီလို ဟာ့ဒ္ဒစ္ခ္ေပၚက OS ကို စီဒီေပၚကို back up လုပ္ၿပီး ကူးထားဖို႔လည္း ကြန္ျပဴတာက ခဏခဏ သတိေပးတယ္၊ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္က စီဒီေပၚကို ကူးထားတာက အစင္းရာ၊ အျခစ္ရာေတြ ထင္ၿပီး ပ်က္ခ်င္ ပ်က္ႏိုင္ေသးတယ္၊ သူ႔ရဲ႕မူလ ဟာ့ဒ္ဒစ္ခ္ထဲမွာ ႐ွိေနတာကမွ ပိုၿပီး စိတ္ခ်ရမယ္၊ ကြန္ျပဴတာ တခုခု ျဖစ္သည့္တိုင္ အနည္းဆံုးေတာ့ ဒီ OS ထားတဲ့ partition ႐ွိရာဆီ လာလို႔ေတာ့ ရမွာပဲ၊ အဲဒါေၾကာင့္သာ hp က ဒီလို ဟာ့ဒ္ဒစ္ခ္မွာ ထည့္ေပးလိုက္တာေပါ့-လို႔ ေ႐ႊဥာဏ္ေတာ္ စူးေရာက္စြာနဲ႔ ေတြးပါတယ္၊ အဲဒီလို ေတြးၿပီးသကာလ ခဏခဏ သတိေပးေနတဲ့ မက္ေဆ့ခ်္ကို ဖ်က္ပစ္လိုက္တယ္၊ ဒါတင္မကေသးဘဲ ဟာ့ဒ္ဒစ္ခ္ေပၚက ဖိုင္လ္ေတြ၊ ဓါတ္ပံုေတြကိုလည္း ဘာတစ္ခုမွ back up လုပ္မထား ျဖစ္ပါဘူး၊ မိုက္လံုးႀကီးခဲ့ပံုက အဲဒီလို...၊ တိုတိုေျပာရရင္ Anti-virus စနစ္ ေသေသခ်ာခ်ာ တပ္ထားေပမယ့္ တစ္ေန႔မွာ ဗိုင္းရပ္စ္ထိၿပီး ဟာ့ဒ္ဒစ္ခ္ တစ္ခုလံုး သံုးမရေအာင္ကို ပ်က္စီးသြားခဲ့တယ္၊ reinstall လုပ္ဖို႔ စီဒီလည္း မ႐ွိ၊ ဖိုင္လ္ေတြ ဓါတ္ပံုေတြလည္း ပ်က္စီးနဲ႔...၊ <br /><br />အခုေတာ့ က်ေနာ္ ပ်ဥ္ဖိုးနားလည္ သြားခဲ့ပါၿပီ၊ က်ေနာ့္ရဲ႕ ေန႔စဥ္ဘဝမွာ back up ဆိုတာက မ႐ွိမျဖစ္ အရာ၊ ေခါင္းထဲမွာ အၿမဲျမည္ေနတဲ့ အခ်က္ေပးေခါင္းေလာင္း ျဖစ္လာခဲ့ၿပီ၊ အထူးသျဖင့္ သားကေလး ေမြးလာၿပီးတဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ သူ႔ရဲ႕ဓါတ္ပံုေလးေတြ အပါအဝင္ က်ေနာ္ ႐ိုက္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ပံုေတြကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ ထိန္းသိမ္းခ်င္တဲ့ အတြက္ back up ကို အခ်ိန္ေပးၿပီး မေမ့မေလ်ာ့ လုပ္ျဖစ္ပါတယ္၊ ကြန္ျပဴတာတစ္ခု ပ်က္စီး၊ ဆံုး႐ွံဳးသြားၿပီ ဆိုရင္ ဖိုင္လ္ေတြ၊ စာ႐ြက္စာတမ္းေတြ အျပင္ ႀကီးမားတဲ့ ဆံုး႐ွံဳးမႈ တစ္ခုက ဓါတ္ပံုေတြ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္၊ ခရီးသြားတုန္းက ပံုေတြ၊ ကေလးေတြရဲ႕ ငယ္ဘဝပံုေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အမွတ္တရပံုေတြ၊ မိဘေတြ သက္႐ွိထင္႐ွား ႐ွိတုန္းက ပံုေတြ၊ ဒါေတြက ဘယ္လိုမွ ျပန္ၿပီး အစားထိုးလို႔ မရႏိုင္တဲ့၊ 'နင့္'ေနေအာင္ ေပးလိုက္ရမယ့္၊ 'ဟာ'ၿပီး က်န္ခဲ့မယ့္ ဆံုး႐ွံဳးမႈေတြ ပါပဲ၊ ဘေလာ့ဂ္ေတြ ဖတ္ရင္းနဲ႔လည္း မၾကာခဏ ဆိုသလို ဓါတ္ပံုေတြ ပ်က္စီးဆံုး႐ွံဳးတဲ့ အေၾကာင္း ဖတ္ရတိုင္း က်ေနာ္ကိုယ္ခ်င္းစာမိ ပါတယ္၊ <br /><br />အလ်င္းသင့္လို႔ က်ေနာ္ back up လုပ္ပံုကို ေျပာျပခ်င္ပါတယ္၊ ပထမဆံုး ဓါတ္ပံုေတြကို ကင္မရာကေန ကြန္ျပဴတာထဲကို USB ေကဘယ္လ္ႀကိဳး၊ ဒါမွမဟုတ္ HDMI ႀကိဳးနဲ႔ ေျပာင္းထည့္ပါတယ္၊ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ memory ကဒ္ကို က်ေနာ္က ခဏခဏ အသြင္းအထုတ္ မလုပ္ခ်င္ပါဘူး၊ USB port ပ်က္သြားရင္ အသက္ကယ္ အေနနဲ႔ momory ကဒ္ကေန တိုက္႐ိုက္ကူးလို႔ ရေသးတယ္၊ memory ကဒ္က စၿပီး ပ်က္သြားရင္ေတာ့ အေတာ္ေလး ခဲယဥ္းသြားမယ္ မဟုတ္လား၊ ဒါ့ေၾကာင့္ပါ...၊ ကြန္ျပဴတာထဲကို ပံုေတြ ေရာက္သြားေပမယ့္လည္း ကင္မရာထဲက ပံုေတြကို မဖ်က္ပါဘူး၊ အဲဒီအခ်ိန္ ကြန္ျပဴတာ ပ်က္သြားခဲ့ရင္ ေႁမြပါလည္းဆံုး၊ သားလည္းဆံုး ျဖစ္မယ့္ကိန္းပါ၊ <br /><br />ဒုတိယ အေနနဲ႔ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ external hard disk တစ္ခုနဲ႔ ပံုေတြကို ခ်က္ခ်င္း back up လုပ္ပါတယ္၊ အခ်ိန္မရရင္ တစ္ရက္ႏွစ္ရက္အတြင္း လုပ္ပါတယ္၊ ဒီ ျပင္ပဟာ့ဒ္ဒစ္ခ္က ေနာက္တိုးတဲ့ ဖိုင္လ္အသစ္ေတြကိုပဲ ေ႐ြးၿပီးကူးတဲ့ ေဆာ့ဖ္ဝဲပါတဲ့ ဟာပါ၊ အဲဒါၿပီးေတာ့ ေနာက္ထပ္ ဟာ့ဒ္ဒစ္ခ္ တစ္ခုနဲ႔ ဖိုင္လ္အသစ္ေတြကို ထပ္ကူးပါတယ္၊ ဒီတခါေတာ့ ဖိုင္လ္ေတြကို ကိုယ့္ဟာကိုယ္ေ႐ြး copy-paste လုပ္ၿပီး ကူးပါတယ္၊ ဒီအဆင့္မွာ ဖိုင္လ္ေတြ၊ ဓါတ္ပံုေတြကို ဟာ့ဒ္ဒစ္ခ္ ၂ ခုနဲ႔ ကူးၿပီးသြားလို႔ ကင္မရာထဲက ပံုေတြကို လိုအပ္ရင္ ဖ်က္ပစ္ပါတယ္၊ အဲဒါၿပီးေတာ့ ေနာက္ထပ္ ဟာ့ဒ္ဒစ္ခ္ ၂ ခုနဲ႔ အသစ္ေရာက္လာတဲ့ ပံုေတြသာ မကဘဲ အရင္က ႐ွိၿပီးသား ပံုေတြပါတဲ့ ဖိုလ္ဒါေတြ အားလံုးကို ေကာ္ပီလုပ္ပါတယ္၊ ဒီအတြက္ ၂ TB စီ႐ွိတဲ့ ဒစ္ခ္ေတြကို သံုးပါတယ္၊ အဲဒီလို external hard disk ၄ ခုနဲ႔ back up လုပ္ၿပီးရင္ေတာ့ လတ္တေလာ လုပ္ရမယ့္ဟာ ၿပီးၿပီလို႔ ဆုိရမွာပါ၊ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာေအာင္ ၄ လတစ္ခါေလာက္ ဒီဗီဒီေတြနဲ႔ back up ထပ္လုပ္ပါတယ္၊ အဲဒီေလာက္ဆိုရင္ေတာ့ က်ေနာ့္အတြက္ မဆိုးပါဘူး၊ အြန္လိုင္း ဆာဗာေတြမွာ back up လုပ္လို႔ရတာေတြ ႐ွိေပမယ့္ က်ေနာ္ကေတာ့ သံသယ ႀကီးတယ္ပဲဆိုဆို အခုလို ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ဒစ္ခ္ေတြ အမ်ားႀကီးနဲ႔ လုပ္ရတာကိုပဲ ပိုႏွစ္သက္ပါတယ္၊<br /><br />တစ္ခု႐ွိတာက အခုလို ဟာ့ဒ္ဒစ္ခ္ေတြ အမ်ားႀကီးနဲ႔ back up လုပ္ထားေပမယ့္ အဲဒါေတြကို တစ္ေနရာတည္းမွာ တစုတေဝးတည္း ထားရင္လည္း သိပ္ေတာ့ အဓိပၸါယ္ မ႐ွိပါဘူး၊ အဲဒါေၾကာင့္ back up ဒစ္ခ္တစ္ခုကို အလုပ္မွာထားတယ္၊ ေနာက္ထပ္ ဒစ္ခ္တစ္ခုကိုေတာ့ အလုပ္လည္း မဟုတ္၊ အိမ္လည္း မဟုတ္တဲ့ ေနရာမွာ ထားပါတယ္၊ ဟုိတေလာတုန္းက ဘေလာ့ဂ္ေတြမွာ မဲလ္ဝဲ ကိစၥေတြ ေပၚလာၿပီးတဲ့ေနာက္ က်ေနာ့္ရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္ကိုလည္း ပံုမွန္ back up လုပ္ျဖစ္ပါတယ္၊ ဒါကိုေတာ့ blogger ကေန တပါတည္းေပးထားတဲ့ Setting -> export လုပ္နည္းနဲ႔ပဲ လုပ္ပါတယ္၊ သူက ဘေလာ့ဂ္ကို xml ဖိုင္လ္အေနနဲ႔ သိမ္းပါတယ္၊ ပို႔စ္ေတြနဲ႔ ကြန္မန္႔ေတြပါ သိမ္းေပးပါတယ္၊ ဓါတ္ပံုေတြေတာ့ သိမ္းေပးပံု မရပါဘူး၊ မေတြ႔မိဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ဓါတ္ပံုေတြက က်ေနာ့္ရဲ႕ back up ဒစ္ခ္ ၄ ခုထဲမွာ အျပည့္ဆိုေတာ့ ဒါက ျပႆနာ မ႐ွိပါဘူး၊ အေၾကာင္း တစံုတခုေၾကာင့္ ဘေလာ့ဂ္ပ်က္သြားခဲ့ရင္ ဘေလာ့ဂ္အသစ္ဖြင့္ၿပီး ဒီ xml ဖိုင္လ္ကို import ျပန္လုပ္လိုက္႐ံု ပါပဲလို႔ ဆိုတယ္၊ တခါမွေတာ့ မစမ္းဖူးေသးဘူး၊ စမ္းခြင့္ေတာ့လည္း မႀကံဳခ်င္ပါဘူး၊ ဒီ export back up နည္းက wordpress လို တျခား ပလက္ေဖာင္းေတြကို ေ႐ႊ႕ဖို႔အတြက္ ဆိုရင္ေတာ့ အဆင္မေျပဘူး ဆိုလား ေျပာသံၾကားဖူးတာပဲ၊ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္က အဲဒီလို ေျပာင္းမယ့္သူလည္း မဟုတ္ေတာ့ အေၾကာင္း မဟုတ္ပါဘူး၊ <br /><br />ဒီကေန႔ တိုးတက္လာတဲ့ နည္းပညာေတြ အလယ္မွာ back up လုပ္ပံုလုပ္နည္းေတြ၊ back up လုပ္ရင္ သံုးရမယ့္ ကိရိယာေတြက မ်ိဳးစံုပါပဲ၊ back up လုပ္ရတာ ဘာမွမၾကာမွန္း၊ လုပ္သင့္မွန္းလည္း သိေနေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔ေတြ တခါတရံမွာ သတိလက္လြတ္ ေနမိတတ္ၾကပါတယ္၊ အဲဒီလို ေမ့ေလ်ာ့ေနတဲ့ မိတ္ေဆြေတြကို က်ေနာ္တခါက ဆံုး႐ွံဳးခဲ့သလို မဆံုး႐ွံဳးေစဖို႔ ရည္႐ြယ္ရင္း သက္သက္ပါ၊ ေနာက္က်သြားခဲ့ၿပီ ဆိုရင္ အဆံုးအ႐ွံဳးက ႀကီးမားႏိုင္ပါတယ္၊ မိတ္ေဆြတို႔ဆီမွာလည္း လြယ္ကူျမန္ဆန္ၿပီး အမ်ားကိုလည္း ေဝမွ်ခ်င္တဲ့ နည္းလမ္းေတြမ်ား ႐ွိခဲ့ရင္ တဆိတ္ေလာက္ ေျပာျပခဲ့ပါဦးလား...။ ။</div><br /><br />ညီလင္းသစ္<br />၁၉ ဒီဇင္ဘာ၊ ၂၀၁၁<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8685293875029407635-3990744166151635478?l=nyilinnthit.blogspot.com' alt='' /></div>Nyi Linn Thithttp://www.blogger.com/profile/08004288049547505659noreply@blogger.com31tag:blogger.com,1999:blog-8685293875029407635.post-45321620409212438522011-12-11T02:59:00.000+01:002011-12-11T02:59:42.818+01:00<div align="justify"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-UYglkvoXqeA/TuP-2rXmMeI/AAAAAAAACXI/pjQi1KWffC4/s1600/0c945278.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="314" mda="true" src="http://2.bp.blogspot.com/-UYglkvoXqeA/TuP-2rXmMeI/AAAAAAAACXI/pjQi1KWffC4/s320/0c945278.jpg" width="320" /></a></div><div align="center">(Credit: animafac.net)</div><br />ဒီကေန႔ ကမာၻမွာတိုးတက္ဆန္းျပားလာတဲ့ တီထြင္မႈေတြနဲ႔အတူ တပါတည္း ပါလာတဲ့ ေဘးထြက္ဆိုးက်ိဳး အႏၲရာယ္ေတြ ႐ွိပါတယ္၊ တခ်ိဳ႕အရာေတြကို အႏၲရာယ္မွန္း ခ်က္ခ်င္းသိၿပီး ေ႐ွာင္ႏိုင္ေပမယ့္ တခ်ိဳ႕အရာေတြကေတာ့ ေန႔စဥ္ဘဝမွာ အၿမဲထိေတြ႔ ေနရသည့္တိုင္ အႏၲရာယ္႐ွိမွန္း မသိႏိုင္တာ မ်ိဳးေတြလည္း ႐ွိပါတယ္၊ အဲဒီလို မျမင္ႏိုင္တဲ့ အႏၲရာယ္တစ္ခု အေၾကာင္းကို က်ေနာ္ေျပာျပ ခ်င္ပါတယ္၊ သူကေတာ့ ဘီပီေအ (BPA) လို႔ အတိုေကာက္ ေခၚၾကတဲ့ Bisphenol A ပါပဲ...၊<br /><br /><strong><span style="font-size: large;">အဲဒါဘာလဲ</span></strong><br /><br />ဘီပီေအဆိုတာ ပိုလီကာဗြန္နိတ္ (polycarbonate) ပလပ္စတစ္အမာနဲ႔ အပူဒဏ္ခံ ပလပ္စတစ္အမာ (thermosetting epoxy resin) တို႔ကို ထုတ္လုပ္တဲ့ေနရာမွာ သံုးတဲ့ ဓါတုေဗဒ ျဒပ္ေပါင္းတစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္၊ သူ႔ကို ၁၉ ရာစုကုန္ေလာက္ ကတည္းက စတင္ၿပီး စမ္းသပ္ေဖာ္ထုတ္ ႏိုင္တာ ျဖစ္ေပမယ့္ တကယ္တမ္း အႀကီးအက်ယ္ အသံုးျပဳလာတာ ကေတာ့ ၁၉၅၀ ျပည့္လြန္ ႏွစ္ေတြမွာ ပလပ္စတစ္ထုတ္တဲ့ ကုန္ထုတ္လုပ္မႈေတြမွာပါ၊ ၿပီးေတာ့ တစထက္တစ တြင္က်ယ္လာတဲ့ လွ်ပ္စစ္ပစၥည္းေတြရဲ႕ ဆားကစ္ျပားေတြမွာ လွ်ပ္ကာပစၥည္း (insulator) အျဖစ္လည္း အသံုးျပဳလာ ၾကတယ္၊ အဲဒီလို သံုးေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ေနရာတကာမွာ သံုးလာ လိုက္ၾကတာ အခုေတာ့ ဘီပီေအက ေပးတဲ့ ျပႆနာဟာ အေလးအနက္ထား စဥ္းစားရေတာ့မယ္ အခ်ိန္ကို ေရာက္လာခဲ့ပါၿပီ...၊<br /><br />အေၾကာင္းကေတာ့ ဘီပီေအဟာ Endocrine disruptor လို႔ေခၚတဲ့ ေဟာ္မုန္းေတြကို ဒုကၡေပးသူ ျဖစ္လို႔ပါပဲ၊ ခႏၶာကိုယ္ထဲကို ဘီပီေအ ေရာက္သြားတဲ့အခါ လူ႔ခႏၶာကိုယ္ရဲ႕ ေဟာ္မုန္းထုတ္လုပ္မႈ စနစ္နဲ႔ အာ႐ံုေၾကာစနစ္ကို သူက ဖ်က္ဆီးပစ္ႏိုင္ ပါတယ္၊ တကယ္ေတာ့ ဘီပီေအဟာ အခုလို ေဟာ္မုန္းဓါတ္ေတြအေပၚ သက္ေရာက္မႈ ႐ွိႏိုင္တယ္ ဆိုတာ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ ၾကာၾကာကတည္းက သိထားၾကေပမယ့္ လူ႔ခႏၶာကိုယ္ထဲကို ပမာဏ အမ်ားႀကီး ဝင္ေရာက္သြားမွသာ ဒါဟာ အႏၲရာယ္အဆင့္ ျဖစ္ႏိုင္တယ္လို႔ ထင္မွတ္ထားခဲ့ ၾကတာပါ၊ ဒါေပမယ့္ ၁၉၉၆ မွာ မစ္ဆူရီ တကၠသိုလ္က ဓါတ္ခြဲခန္းတစ္ခုမွာ ႂကြက္ေတြနဲ႔ စမ္းသပ္ၾကည့္ေတာ့ အလြန္နည္းပါးတဲ့ ဘီပီေအ ပမာဏဟာလည္း ေကာင္းေကာင္း အႏၲရာယ္ျပဳႏိုင္တယ္လို႔ အမွတ္မထင္ ေတြ႔႐ွိလိုက္ရတယ္၊ သားေမြးေတာ့မယ့္ ႂကြက္မႀကီးကို ဘီပီေအ ပမာဏ မဆိုစေလာက္ကေလး သံုးေလးရက္ေလာက္ ေပးလိုက္တယ္၊ ေနာက္ ေမြးလာတဲ့ ႂကြက္သားေပါက္ေလးေတြကို စမ္းၾကည့္တဲ့အခါ အထီးေလးေတြရဲ႕ မ်ိဳးပြားေဟာ္မုန္း စနစ္ဟာ ပ်က္စီးေနတာကို ေတြ႔လိုက္ရတာပါ၊<br /><br />ေနာက္ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ အျခားစမ္းသပ္မႈတစ္ခုမွာ ဘီပီေအ ပမာဏကိုလိုက္လို႔ ႂကြက္မေလးေတြမွာ ခ႐ိုမိုဆုမ္း ကစင့္ကလ်ား ျဖစ္မႈကိုလည္း ေတြ႔လာၾကတယ္၊ ဒါကိုၾကည့္ၿပီး အဲဒီပမာဏ အတိုင္းသာ လူ႔ခႏၶာကိုယ္မွာ သက္ေရာက္ခဲ့ရင္ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ အမ်ိဳးသမီးေတြ အဖို႔ သားေလွ်ာ၊ သားပ်က္တာေတြ ျဖစ္ႏိုင္လိမ့္မယ္လို႔ ေကာက္ခ်က္ဆြဲၾက ပါတယ္၊ အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ စမ္းသပ္မႈေတြ တစ္ခုၿပီး တစ္ခုလုပ္ၿပီး ဘီပီေအကို အေလးအနက္ထား သုေတသန လုပ္လာၾကတယ္၊ ႂကြက္ေတြတင္ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ အျခား တိရိစာၦန္ငယ္ေလး ေတြကိုပါ သံုးၿပီး ဘီပီေအ ပမာဏ မ်ိဳးစံုနဲ႔ စမ္းသပ္ၾကပါတယ္၊ တကၠသိုလ္ေပါင္းစံု၊ ဓါတ္ခြဲခန္းေပါင္းစံုက ရလာတဲ့ ဒီတိရိစာၦန္ေတြအေပၚ စမ္းသပ္မႈ အေျဖေတြကို လူသားေတြ အတြက္ ဆင့္ပြားတြက္ခ်က္ ေကာက္ခ်က္ ဆြဲလိုက္တဲ့အခါ ေတြ႔႐ွိခ်က္ေတြက ေၾကာက္စရာပါပဲ၊ <br /><br /><strong><span style="font-size: large;">လူကို ဘာေတြ ဒုကၡ ေပးႏိုင္သလဲ</span></strong><br /><br />လူ႔ခႏၶာကိုယ္ထဲမွာ ဘီပီေအ ပမာဏ မ်ားလာတဲ့အခါ အမ်ိဳးသမီးေတြ အတြက္ ရင္သားကင္ဆာနဲ႔ အမ်ိဳးသားေတြ အတြက္ ဆီးက်ိတ္ကင္ဆာ ျဖစ္ႏိုင္တယ္၊ ေမြးလာတဲ့ ေယာက္်ားေလး ကေလးငယ္ေတြမွာ လိင္အဂၤါ ေကာင္းစြာ မဖြံ႔ၿဖိဳးတာေတြ ျဖစ္ႏိုင္တယ္၊ မ်ိဳးပြားေဟာ္မုန္းေတြကို ထိခိုက္တာျဖစ္လို႔ ကိုယ္ဝန္ရဖို႔ ပိုၿပီးခက္ခဲတာေတြ ျဖစ္ႏိုင္တယ္၊ မိန္းကေလးငယ္ေတြမွာ အ႐ြယ္မတိုင္မီ အမ်ားႀကီးေစာၿပီး အပ်ိဳေဖာ္ဝင္တာ ျဖစ္ႏိုင္တယ္၊ အဝလြန္ေရာဂါနဲ႔ ဆီးခ်ိဳေရာဂါေတြ လြယ္လြယ္နဲ႔ ျဖစ္ႏိုင္တယ္၊ အာ႐ံုစူးစိုက္မႈ ေလ်ာ့က်တာေတြ၊ hyperactivity လို႔ေခၚတဲ့ အလြန္အမင္း လႈပ္႐ွားတက္ႂကြတာေတြ ျဖစ္ႏိုင္တယ္လို႔ သိရပါတယ္၊ ဘီပီေအေၾကာင့္ ဒါေတြျဖစ္မယ္လို႔ က်ိန္းေသေျပာတာ မဟုတ္ေပမယ့္ ဒါေတြျဖစ္ဖို႔ အလားအလာ အမ်ားႀကီး႐ွိတယ္လို႔ ဆိုလိုတာပါ...၊<br /><br />အဲဒီလို အသံေတြ က်ယ္ေလာင္လာတဲ့အခါ ဘီပီေအကိုသံုးၿပီး ပလပ္စတစ္ ထုတ္လုပ္ေနတဲ့ စက္႐ံုႀကီးေတြ၊ ကုမၸဏီႀကီးေတြက ကန္႔ကြက္သံေတြ ထြက္လာပါေတာ့တယ္၊ အခုေျပာေနတဲ့ အခ်က္ေတြက ၁၀၀ ရာခိုင္ႏႈန္း က်ိန္းေသတာ မဟုတ္ဘူး၊ လုပ္ေနၾကပါတယ္ ဆိုတဲ့ သုေတသန ေတြကလည္း အကန္႔အသတ္ေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိၾကတယ္၊ စမ္းသပ္မႈ ေတြကလည္း အျပည့္အဝ ယံုၾကည္ရမယ္လို႔ ဘယ္သူက အာမခံမွာလဲ စသျဖင့္ေပါ့....၊ ၿပီးေတာ့ သူတို႔ကလည္း တန္ျပန္ ဓါတ္ခြဲစစ္ေဆးမႈေတြ လုပ္ၾကတယ္၊ ရယ္စရာေကာင္းတာ တစ္ခုက သူတို႔ စပြန္ဆာေပးၿပီး လုပ္ခိုင္းတဲ့ သုေတသန စမ္းသပ္ခ်က္ ေတြအားလံုးက ဘီပီေအဟာ လူသားေတြအတြက္ အႏၲရာယ္လံုးဝ မ႐ွိပါဘူးလို႔ တညီတညြတ္တည္း အသံ ထြက္တာပါပဲ၊ စီးပြားေရးသမားကေတာ့ ေခတ္အဆက္ဆက္ ဒီလိုပဲ ႐ွိေနမယ္ ထင္ပါရဲ႕...၊<br /><br />ဆိုေတာ့ ဒီလိုမ်ိဳး ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့ ေရာဂါေတြ ျဖစ္ေစႏိုင္တဲ့ ဘီပီေအ ျဒပ္ေပါင္းက လူေတြရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ထဲမွာေရာ ႐ွိေနၿပီလား ဆိုၿပီး ဆက္လက္ စစ္ေဆးၾကတယ္၊ အေမရိကားနဲ႔ ဥေရာပက က်ား၊မ အသက္အ႐ြယ္ မ်ိဳးစံုရဲ႕ ဆီးေတြကို ဓါတ္ခြဲၾကည့္ေတာ့ ၉၅ ရာခိုင္ႏႈန္းမွာ ႐ွိေနတာကို ထိတ္လန္႔ဖြယ္ရာ ေတြ႔လိုက္ရတယ္၊ မ်ားလြန္းတဲ့ ပမာဏပါပဲ၊ တကယ္လည္း က်ေနာ့္အလုပ္က ဓါတ္ခြဲခန္းမွာ ေရနမူနာေတြကို စစ္ေဆးတိုင္း ဘီပီေအကို အၿမဲလိုလို ေတြ႔ရေလ့ ႐ွိပါတယ္၊ ဒါဆိုရင္ အေ႐ွ႕တိုင္းက လူေတြမွာေရာ...? သူတို႔ရဲ႕ ကိုယ္ခႏၶာထဲမွာလည္း ဘီပီေအ ျဒပ္ေပါင္း ႐ွိေနႏိုင္သလား လို႔ေမးရင္ ေျမႀကီးလက္ခတ္ မလြဲပါပဲလို႔ ေျဖရမွာပါ၊ ဟုတ္ပါတယ္၊ ဒီေန႔ ေခတ္သစ္ကမာၻမွာ ေနၾကတဲ့သူ အေယာက္တိုင္းရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ထဲမွာ ဘီပီေအဟာ ေနရာယူေနၿပီးသား ျဖစ္ေနပါၿပီ၊ အေၾကာင္းကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ နိစၥဓူဝ ထိေတြ႔ေနရတဲ့ ပစၥည္းေတြဟာ ဘီပီေအနဲ႔ မကင္းႏိုင္လို႔ ပါပဲ၊ <br /><br /><strong><span style="font-size: large;">ဘယ္ပစၥည္းေတြမွာ ဘီပီေအ ပါသလဲ</span></strong><br /><br />အခ်ိဳရည္ဘူးေတြ၊ ဘီယာဘူးေတြရဲ႕ အတြင္းဖက္မွာ သုတ္ထားတဲ့ ပလပ္စတစ္ အလႊာထဲမွာ ဘီပီေအ ပါတယ္၊ ေရခဲေသတၱာေတြ၊ ပန္းကန္ေဆးစက္ေတြ၊ ဖုန္စုပ္စက္ေတြ ထဲက လွ်ပ္စစ္ဆားကစ္နဲ႔ ပလပ္စတစ္ အစိတ္အပိုင္းေတြမွာ ဘီပီေအ ပါတယ္၊ ဥယ်ာဥ္ၿခံသံုး စိုက္ပ်ိဳးေရး ကိရိယာေတြကို ဘီပီေအ ပါတဲ့ ပလပ္စတစ္ေတြနဲ႔ လုပ္ၾကတယ္၊ အိမ္မွာခင္းတဲ့ လီႏိုလီယမ္ ပလပ္စတစ္ အခင္းမွာ ဘီပီေအပါတယ္၊ ဆယ္လိုတိတ္ေတြမွာ၊ ေကာ္ထဲမွာ၊ ပစၥည္းေတြ ထုပ္ပိုးေလ့႐ွိတဲ့ ကပ္ထူစကၠဴပံုးေတြမွာ သုတ္တဲ့ ေဆးထဲမွာ၊ မ်က္မွန္ကိုင္းနဲ႔ မ်က္ကပ္မွန္ တခ်ိဳ႕ထဲမွာ၊ အမ်ားျပည္သူ ေသာက္ဖို႔ထားၾကတဲ့ ၂၀ လီတာဝင္ ပလပ္စတစ္ ေရပံုးႀကီးေတြ ထဲမွာ၊ ဧည့္ခန္းအလွဆင္ ပလပ္စတစ္ ပစၥည္းေတြထဲမွာ၊ ျမန္မာျပည္မွာ အရမ္းသံုးၾကတဲ့ မယ္လမင္း (melamine) ပလပ္စတစ္ ထမင္းစား ပန္းကန္နဲ႔ ခြက္ေတြထဲမွာ၊ စီဒီေတြ ဒီဗီဒီေတြထဲမွာ...၊ တကယ့္ကိုမွ အမ်ားႀကီးပါပဲ၊ ေနာက္ဆံုး စူပါမားကက္ေတြမွာ ေစ်းဝယ္ရင္ ေငြ႐ွင္းေကာင္တာက ျပန္ေပးတဲ့ က်သင့္ေငြ စကၠဴျဖတ္ပိုင္းေလးေတြ မွာေတာင္မွ ဘီပီေအ ပါ,ပါတယ္၊ က်ေနာ္တို႔ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ လက္ညႇိဳးထိုး မလြဲပါဘူး၊ အဆိုးဆံုးနဲ႔ ထိတ္လန္႔ဖို႔ အေကာင္းဆံုးကေတာ့ ကေလးငယ္ေလးေတြ စို႔တဲ့ ပလပ္စတစ္ ႏို႔ဘူးေတြထဲမွာပါ ေတြ႔ရတာပါပဲ...၊<br /><br />ဒီေနရာမွာ အေရးအႀကီးဆံုး ေမးခြန္းတစ္ခု ႐ွိပါတယ္၊ ေကာင္းၿပီ...၊ အဲဒီ ဘီပီေအျဒပ္ေပါင္းက က်ေနာ္တို႔ ခႏၶာကိုယ္ထဲမွာ ႐ွိေနတာေတာ့ ဟုတ္ပါၿပီ၊ ဒါေပမယ့္ ပမာဏ ဘယ္ေလာက္ဆိုရင္ လူကို အႏၲရာယ္ျဖစ္ေစ ႏိုင္သလဲ ဆိုတဲ့ေမးခြန္းပါ၊ ဒီေန႔ လက္႐ွိအခ်ိန္မွာ ကမာၻ႔ သိပၸံပညာ႐ွင္ေတြ၊ မူဝါဒနဲ႔ စည္းမ်ဥ္းေတြ ေရးဆြဲမယ့္ အာဏာပိုင္ေတြ၊ ဘီပီေအပါတဲ့ ပလပ္စတစ္ ထုတ္လုပ္သူေတြ အားလံုး အက်ိတ္အနယ္ ေဆြးေႏြးျငင္းခံု ေနၾကတာလည္း အဲဒီအခ်က္ပါပဲ၊ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ သေဘာတူညီမႈ မရၾကေသးသလို ဒီေမးခြန္းကိုလည္း ဘယ္သူမွ တိတိက်က် မေျဖႏိုင္ေသး ပါဘူး၊ ဘာျဖစ္လို႔လည္း ဆိုေတာ့ ကိန္းဂဏန္း တစ္ခု သတ္မွတ္ဖို႔အတြက္ လုပ္ရမယ့္ အဆင့္ေတြက မ်ားလြန္းလို႔ပါပဲ၊ ဓါတ္ခြဲခန္း စစ္ေဆးခ်က္ေတြ အရ ဘီပီေအဟာ အႏၲရာယ္႐ွိတာ လံုးဝေသခ်ာေပမယ့္ တကယ့္လက္ေတြ႔မွာ ဘယ္ေလာက္ ပမာဏ႐ွိရင္ လူသားေတြအေပၚ ႐ိုက္ခတ္မႈက ဘယ္ႏွရာခိုင္ႏႈန္း ႐ွိႏိုင္မလဲဆိုတာ အေတာ္ေျပာရခက္တဲ့ ကိစၥပါ၊ အခ်ိန္အမ်ားႀကီးယူၿပီး လူထုက်န္းမာေရး အေနနဲ႔ ကြင္းဆင္းေလ့လာဖို႔ လိုပါလိမ့္မယ္၊ ေလာေလာဆယ္ လုပ္ႏိုင္တာက ခႏၶာကိုယ္ထဲမွာ ဘီပီေအ ပမာဏမ်ားတဲ့ လူေတြကို ေလ့လာၿပီး သူတို႔မွာ ျဖစ္ေနတဲ့ ေရာဂါေတြကို ဆက္စပ္တြက္ခ်က္၊ ဓါတ္ခြဲခန္း အေျဖေတြနဲ႔ ညႇိယူရတာပဲ ႐ွိပါတယ္၊<br /><br />ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာတာကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ကမာၻႀကီးမွာ ေရာဂါဘယေတြ ပိုၿပီးထူေျပာလာတာ ျဖစ္ပါတယ္၊ အထက္မွာ ေျပာခဲ့တဲ့ ရင္သားကင္ဆာ၊ ဆီးက်ိတ္ကင္ဆာေတြ ပိုၿပီး ျဖစ္လာၾကတာ၊ ကေလးေမြးဖြားႏႈန္း က်ဆင္းလာတာ၊ မိန္းကေလးငယ္ေတြ အပ်ိဳေဖာ္ဝင္ခ်ိန္ ေစာသထက္ ေစာလာတာ.. စတာေတြက ျငင္းမရတဲ့ သက္ေသေတြပါပဲ၊ ဒါေတြျဖစ္ရတဲ့ ေနာက္ခံအေၾကာင္းအခ်က္ေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိပါတယ္၊ အဲဒီအထဲမွာ ပလပ္စတစ္ေတြ၊ သံဘူးေတြထဲမွာ ပါတဲ့ ဘီပီေအလိုမ်ိဳး ဓါတုေဗဒ ျဒပ္ေပါင္းေတြဟာလည္း အဓိက အေၾကာင္းေတြထဲက တစ္ခုပါပဲ၊ ကဲ..ဒါျဖင့္ က်ေနာ္တို႔ ဘာလုပ္ၾကမလဲ...?<br /><br /><span style="font-size: large;"><strong>ခႏၶာကိုယ္ထဲကို ဘယ္လိုဝင္ေရာက္ သလဲ</strong></span><br /><br />ကမာၻ႕ေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ နားလည္တတ္ကြ်မ္းသူေတြက ဘီပီေအကို လံုးဝတားျမစ္တာ၊ ဒါမွမဟုတ္ ေလွ်ာ့ခ်တာ အစ႐ွိတဲ့ တိက်ေရရာမႈ တစ္ခုခု မလုပ္ႏိုင္ေသးခင္မွာ က်ေနာ္တို႔က ကုိယ့္နည္းကိုယ့္ဟန္နဲ႔ ေလွ်ာ့ခ်ကာကြယ္လို႔ ရပါတယ္၊ မႏွစ္က ေလာေလာလတ္လတ္ လုပ္ထားတဲ့ သုေတသန တစ္ခုမွာ လူ ၂၀ ကို ေ႐ြးၿပီး သူတို႔ပံုမွန္ စားေသာက္ပံုအတိုင္း စားေသာက္ေစတယ္၊ အဲဒီလူေတြက ပလပ္စတစ္နဲ႔ ထုပ္ပိုးထားတဲ့ ေရခဲ႐ိုက္ အစားအစာေတြ၊ သံဘူးနဲ႔ ထည့္ထားတဲ့ အစားအေသာက္၊ အခ်ိဳရည္ စတာေတြကို ပံုမွန္ဝယ္စားေလ့ ႐ွိၾကသူေတြပါ၊ တစ္ပတ္အၾကာမွာ သူတို႔ရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ထဲက ဘီပီေအ ပမာဏကို တိုင္းတာ မွတ္သားတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ေနာက္တစ္ပတ္မွာ သူတို႔ကို သံဘူးေတြ၊ ပလပ္စတစ္ေတြနဲ႔ လံုးဝကင္းတဲ့ အစားအေသာက္ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ေတြကိုပဲ ခ်က္ေကြ်းတယ္၊ ၿပီးေတာ့ တခါ တိုင္းတာၾက ျပန္တယ္၊ အဲဒီအခါ ဒီလူေတြရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ထဲမွာ ဘီပီေအ ပါဝင္ႏႈန္္းက ၅၀ ကေန ၇၀ ရာခုိင္ႏႈန္းအထိ ေလ်ာ့က်သြားတာ ေတြ႔ရတယ္၊ အထက္ပါ အခ်က္ေတြကို အေျခခံၿပီးေတာ့ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ထဲကို ဘီပီေအ အမ်ားဆံုး ဝင္ေရာက္ႏိုင္တဲ့ နည္းဟာ သံဘူးေတြ၊ ပိုလီကာဗြန္နိတ္ ပလပ္စတစ္ေတြနဲ႔ ထုပ္ပိုးထားတဲ့ အစားအေသာက္၊ အရည္ေတြကေန ျဖစ္တယ္လို႔ ေကာက္ခ်က္ခ်လို႔ ရပါတယ္၊<br /><br /><strong><span style="font-size: large;">ဘယ္လို ကာကြယ္ၾက မလဲ</span></strong><br /><br />သံဘူးေတြရဲ႕ အတြင္းဖက္မွာ အစားအေသာက္နဲ႔ သံနဲ႔ တိုက္႐ိုက္မထိေတြ႔ ေစဖို႔ ခံထားတဲ့ ပလပ္စတစ္ အလြႊာကေန ဘီပီေအက အစားအေသာက္ထဲကို တျဖည္းျဖည္း စိမ့္ဝင္တာျဖစ္လို႔ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ သံဘူးနဲ႔ ထည့္ထားတဲ့ အစားအေသာက္ေတြ၊ အရည္ေတြကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ ေ႐ွာင္တာ အေကာင္းဆံုးပါပဲ၊ အထူးသျဖင့္ အက္ဆစ္ဓါတ္ျဖစ္တဲ့ အခ်ဥ္ဓါတ္ပါတဲ့ ဟာေတြပါ၊ ဥပမာ- ခရမ္းခ်ဥ္သီး သံဘူးမ်ိဳး..၊ ဂ်ပန္မွာေတာ့ အခုေနာက္ပိုင္း သံဘူးေတြထဲမွာ ဘီပီေအ မပါတဲ့ PET အမ်ိဳးအစား ပလပ္စတစ္ အလႊာကို အစားထိုး သံုးလာၾကပါတယ္၊ <br /><br />သံဘူးေတြနဲ႔အတူ တပါတည္း အေရးပါတဲ့ ဘီပီေအ ရင္းျမစ္ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ပလပ္စတစ္ပါ၊ ဒါေပမယ့္ ဒီေန႔လို ပလပ္စတစ္ ယဥ္ေက်းမႈထဲမွာ မက္မက္စက္စက္ ေပ်ာ္ဝင္ေနမိတဲ့ က်ေနာ္တို႔အဖို႔ ပလပ္စတစ္ကို လံုးဝေ႐ွာင္ဖို႔ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး၊ ဒီေတာ့ ဘီပီေအ၊ Phthalates စတဲ့ ဓါတုျဒပ္ေပါင္းေတြ အမ်ားဆံုး ပါေလ့႐ွိတဲ့ ပိုလီကာဗြန္နိတ္ (Polycarbonate) အမ်ိဳးအစား ပလပ္စတစ္နဲ႔ ပီဗီစီ (PVC) အမ်ိဳးအစား ပလပ္စတစ္ေတြကို အစားအေသာက္နဲ႔ ပတ္သက္လာရင္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ေ႐ွာင္ဖို႔ပါပဲ၊ အဲဒီ ပလပ္စတစ္ ၂ မ်ိဳးကို သိႏိုင္ဖို႔က ပလပ္စတစ္ မ်ိဳးခြဲကုဒ္ (Plastic Identification Code) ကိုၾကည့္ႏိုင္ ပါတယ္၊ ပလပ္စတစ္နဲ႔ ထုပ္ပိုးထားတဲ့ ပစၥည္းေတြအားလံုးမွာ အဲဒီမ်ိဳးခြဲကုဒ္ေတြကို မထည့္မေနရ ထည့္ၾကရ ပါတယ္၊ ပစၥည္းေတြေပၚမွာ သက္ဆိုင္ရာ ကုဒ္ေတြကို ေအာက္ကပံုအတိုင္း ေတြ႔ရေလ့ ႐ွိပါတယ္၊<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-YnyBjbw4-DY/TuQAipIt0cI/AAAAAAAACXk/TdLSpde6V0I/s1600/BPA_plastic.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="318" mda="true" src="http://3.bp.blogspot.com/-YnyBjbw4-DY/TuQAipIt0cI/AAAAAAAACXk/TdLSpde6V0I/s400/BPA_plastic.jpg" width="400" /></a></div><div align="center">(Credit: indoorquality.org)</div><br />အားလံုးေပါင္း ၇ ခု႐ွိၿပီးေတာ့ ပီဗီစီက ၃၊ ပိုလီကာဗြန္နိတ္က ၇ ျဖစ္ပါတယ္၊ ပိုလီကာဗြန္နိတ္က "O" ဆိုတဲ့ Other အမ်ိဳးအစားေအာက္မွာ ပါဝင္ပါတယ္၊<br /><br />အိမ္မွာ ပလပ္စတစ္ခြက္ေတြ၊ ပန္းကန္ေတြ သံုးရင္လည္း အစားအေသာက္ ေႏႊးဖို႔ မိုက္ခ႐ိုေဝ့ဖ္ထဲကို မထည့္မိဖို႔ လိုပါတယ္၊ ပန္းကန္ေဆးစက္ထဲကို ပလပ္စတစ္ခြက္ေတြ ထည့္မေဆးရင္ ပိုၿပီးေကာင္းပါတယ္၊ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ေတာ့ မယ္လမင္းပန္းကန္ (melamine) ေတြ သံုးတဲ့အခါ အစားအေသာက္ ပူပူေလာင္ေလာင္ေတြ မထည့္ဖို႔ပါ၊ အႀကိမ္ႀကိမ္ ေရေႏြးထည့္ေသာက္ထားလို႔ အေရာင္ေတြေျပာင္း၊ ဝါက်င့္ ေနတဲ့ မယ္လမင္း ေရေႏြးခြက္ေတြကို ျမင္မိတိုင္း က်ေနာ္ စိတ္မသက္မသာ ျဖစ္ရၿမဲပါပဲ၊ ေရေႏြးၾကမ္းကို ေႂကြခြက္နဲ႔ ထည့္ေသာက္ရင္ သူ႔အိုးနဲ႔သူ႔ဆန္ 'တန္' တာမို႔ အေကာင္းဆံုးပါပဲ၊ အေရးအႀကီးဆံုးကေတာ့ ကေလးေတြအတြက္ ႏို႔ဘူးကို BPA-free စာတန္းပါတဲ့ အာမခံ ႏို႔ဘူးေတြ ဝယ္သံုးဖို႔ ပါပဲ၊ ဒီဖက္ႏွစ္ပိုင္းေတြမွာ လြယ္လင့္တကူ ဝယ္လို႔ရေနပါၿပီ...၊<br /><br />အျပစ္မဲ့တဲ့ ရင္ေသြးေလးေတြကို ဒီကမာၻထဲ ေခၚလာၿပီး သူတို႔အတြက္ က်ေနာ္တို႔ ထားခဲ့မယ့္ ကမာၻႀကီးက တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ယုိယြင္းဆုတ္ယုတ္ လာတာကေတာ့ စိတ္မေကာင္းစရာပါ၊ ဒါေပမယ့္ ဘယ္လို က႑မွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ တီထြင္မႈ၊ တိုးတက္မႈ နဲ႔အတူ ႀကိဳတင္ေမွ်ာ္လင့္လို႔ မရႏိုင္တဲ့ ေဘးထြက္ဆိုးက်ိဳးေတြ ပါလာတတ္တာ အနည္းနဲ႔အမ်ား ဆိုသလို က်ေနာ္တို႔ ေတြ႔ရမွာပါ၊ ဒီလို ဆိုးက်ိဳးေတြကို ျမင္လို႔ တီထြင္ဆန္းသစ္မႈ ေတြကို တဗ်စ္ေတာက္ေတာက္ အျပစ္ေျပာၿပီး ေက်ာက္ေခတ္မွာပဲ ထိုင္ၿပီး က်န္ခဲ့ခ်င္လို႔ မရပါဘူး၊ အေကာင္းဆံုးကို တီထြင္ရင္းနဲ႔ အဆိုးေတြ ပါလာရင္လည္း တတ္ႏိုင္သေလာက္ သိေအာင္လုပ္၊ သိလာသေလာက္ ႀကိဳးစားကာကြယ္ဖို႔ပဲ ႐ွိပါတယ္၊ အသက္ကို ဥာဏ္ေစာင့္တယ္လို႔ပဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အားေပးရေတာ့မွာ ပါပဲ...။ ။</div><br /><em><strong>Ref:</strong></em> <br /><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Bisphenol_A" target="_blank"><span style="color: #0b5394;">http://en.wikipedia.org/wiki/Bisphenol_A</span></a><br /><a href="http://www.lemonde.fr/planete/article/2011/10/28/bisphenol-a-un-scandale-mondial_1595537_3244.html" target="_blank"><span style="color: #0b5394;">http://www.lemonde.fr/planete/article/2011/10/28/bisphenol-a-un-scandale-mondial_1595537_3244.html</span></a><br /><br /><br />ညီလင္းသစ္<br />၁၁ ဒီဇင္ဘာ၊ ၂၀၁၁<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8685293875029407635-4532162040921243852?l=nyilinnthit.blogspot.com' alt='' /></div>Nyi Linn Thithttp://www.blogger.com/profile/08004288049547505659noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-8685293875029407635.post-11197334818206220792011-12-05T02:46:00.000+01:002011-12-05T02:46:25.460+01:00<div align="justify"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-s2qSwDVMlfI/TtwcQufA6VI/AAAAAAAACWk/ixosyo44T2A/s1600/the-lady.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" dda="true" height="429" src="http://4.bp.blogspot.com/-s2qSwDVMlfI/TtwcQufA6VI/AAAAAAAACWk/ixosyo44T2A/s640/the-lady.jpg" width="640" /></a><br />(Credit: Google image)</div><br />မေန႔ညက အဲဒီ႐ုပ္႐ွင္ သြားၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္၊ လူမ်ား,မမ်ား မသိႏိုင္တာနဲ႔ ႐ုပ္႐ွင္မစမီ နာရီဝက္ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ကတည္းက ႀကိဳေရာက္ေန ျဖစ္တယ္၊ လက္မွတ္ဝယ္ဖို႔ တန္းစီရင္း ခံုေနရာ ဘယ္ေလာက္ က်န္ေသးသလဲ ျပတဲ့ ေမာ္နီတာကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၈၀ ရာခိုင္ႏႈန္း ေလာက္ကို က်န္ေနေသးတာ ေတြ႔ရတယ္၊ ဒါနဲ႔ ေအးေအးေဆးေဆးပဲ ျဖစ္သြားတယ္..၊ ျပမယ့္ ခန္းမထဲကို ဝင္လို႔ရၿပီ ဆိုတာနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ ဝင္ထိုင္ေနလိုက္ၿပီး နည္းနည္းစီ ဝင္လာေနတဲ့ လူေတြကို ေငးၾကည့္ေန မိတယ္၊ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ ဒီလိုဇတ္ကားမ်ိဳးကို လာၾကည့္သူေတြဟာ ဘယ္လိုလူမ်ိဳး ေတြမ်ား ျဖစ္ႏိုင္မလဲလို႔ အရမ္း သိခ်င္ေနမိတယ္၊ ျမန္မာျပည္ကို ေရာက္ဖူးသူေတြလား၊ ဒါမွမဟုတ္ မၾကာခင္မွာ သြားမယ့္သူေတြလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ကမာၻ႔ႏိုင္ငံေရးကို စိတ္ဝင္စားလို႔ ဒုကၡႏြံထဲက မတက္ႏိုင္ေသးတဲ့ ႏိုင္ငံေလးနဲ႔ အဲဒီအထဲက အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္ အေၾကာင္း ပိုၿပီး သိခ်င္သူေတြ မ်ားလား၊ ဒါမွမဟုတ္ Luc Besson ဘာပဲ႐ိုက္႐ိုက္ ၾကည့္လိုက္မယ္ ဆိုသူေတြလား...၊<br /><br />က်ေနာ့္စိတ္ထဲ ေတြးေနမိတာကို ေဘးက မအိမ္သူကို ေျပာေတာ့ အင္မတန္ လက္ေတြ႔က်တဲ့ အႀကံဥာဏ္ကို ေပးတယ္၊ 'သိခ်င္ရင္ လိုက္ေမးၾကည့္ ပါလား' တဲ့..၊ ဝင္လာသူေတြ ကေတာ့ က်ေနာ္ ေမွ်ာ္လင့္ထားသလို သက္လတ္ပိုင္းနဲ႔ သက္ႀကီးပိုင္းေတြ မ်ားတယ္၊ ျမန္မာ တစ္ေယာက္တေလမ်ား ကံေကာင္းစြာနဲ႔ ပါလာမလားလို႔ တစ္ေယာက္မွ အလြတ္မေပးဘဲ ထိုင္ၾကည့္ေနေသးတယ္၊ အာ႐ွသူလို႔ ယူဆရတဲ့ အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္ကို ေတြ႔လိုက္ရတာက လြဲရင္ က်န္တဲ့ ပရိတ္သတ္ေတြက အေနာက္တိုင္းသား ေတြခ်ည္းပါပဲ၊ ဒီလို ႐ုပ္႐ွင္မ်ိဳးကို ၾကည့္ၿပီး ျပန္အထြက္မွာ တျခားျမန္မာ လူမ်ိဳးေတြရဲ႕ အျမင္ကို ၾကားခ်င္၊ သိခ်င္မိတယ္၊ အဲဒီလိုနဲ႔ ခန္းမထဲမွာ မီးေတြ ေမွာင္သြားခဲ့တယ္....၊<br /><br />ဗိုလ္ခ်ဳပ္က သူ႔သမီးေလးကို အစဥ္အလာ ႀကီးခဲ့တဲ့ ျမန္မာ့သမိုင္းကို ေျပာျပေနတဲ့ အခန္းနဲ႔ ဇတ္လမ္း စ,ပါတယ္၊ အဲဒီ အခန္းမွာ ပုဂံရဲ႕ အ႐ုဏ္ တက္ ျမင္ကြင္းေတြကို ႀကိဳၾကားႀကိဳၾကား ညႇပ္ၿပီး ျပသြားတယ္၊ ပုဂံဟာ ျမင္ကြင္းက်ယ္ ပိတ္ကားေပၚမွာ ၾကည့္ရတာ ပိုၿပီး က်က္သေရ ႐ွိေနသလိုပဲ၊ အဲဒီေနာက္ေတာ့ အတြင္းဝန္႐ံုး လုပ္ႀကံ သတ္ျဖတ္မႈ၊ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ေဒၚခင္ၾကည္ ေနမေကာင္းလို႔ ျမန္မာျပည္ ျပန္လာရတဲ့ အေမစု အခန္းေတြကို ျပပါတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ၈၈ အေရးေတာ္ပံု၊ NLD ဖြဲ႔စည္းမႈ၊ ေ႐ႊတိဂံု ညီလာခံ.. စတာေတြ ဆက္လာပါတယ္၊ ဒီအခန္းေတြကို ျပတဲ့အခါ အမ်ားသိတဲ့ အတိုင္း ယိုးဒယားနယ္စပ္မွာ တူႏိုင္သေလာက္ အတူဆံုး ဆက္တင္လုပ္ၿပီး ႐ိုက္ထားတဲ့ အခန္းေတြနဲ႔ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕က တကယ့္ေနရာေတြကို ေရာေမႊၿပီး ျပသြားတယ္၊ ဒီဇတ္ကား ႐ိုက္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ၿပီးတဲ့အခါ ဘာမွ မစေသးခင္ ဒါ႐ိုက္တာ Luc Besson နဲ႔ အေဖာ္ ၂ ေယာက္က ျမန္မာျပည္ကို လာၿပီး ႐ွဳခင္း၊ ျမင္ကြင္းေတြကို ကင္မရာ အေသးေလးနဲ႔ ၁၇ နာရီစာ ႐ိုက္သြားခဲ့တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္၊ အခု အဲဒီ႐ွဳခင္းေတြကို ဒီလို ေနရာေတြမွာ ျပန္သံုးထားတာ ျဖစ္ပါတယ္၊ အေမစုရဲ႕ အမွတ္ ၅၄ အိမ္ကိုေတာ့ ယိုးဒယား နယ္စပ္မွာ တပံုစံတည္း ျပန္ေဆာက္ၿပီး ႐ိုက္ပါတယ္၊<br /><br />ဇတ္လမ္းက အေမစုအျဖစ္ သ႐ုပ္ေဆာင္တဲ့ မီ႐ွဲလ္ယိုး (Michelle Yeoh) နယ္ေတြကို စည္း႐ံုးေရး ခရီးထြက္တာ၊ ေနာက္ေတာ့ ေနအိမ္ အက်ယ္ခ်ဳပ္ ထိန္းသိမ္းခံရတာေတြ ဆက္ျပတယ္၊ မီ႐ွဲလ္ယိုးက ဇတ္ဝင္ခန္းေတြမွာ ျမန္မာစကားကို သြက္သြက္လက္လက္ ေျပာႏိုင္ေအာင္ က်င့္ထားတာ ေတြ႔ရေပမယ့္ ေလသံကေတာ့ အေတာ္ေလး ဝဲတယ္၊ ဒီေနရာမွာ သူ႔အသံနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္တူ ႏိုင္မယ့္ ျမန္မာ အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္ကို စကားေျပာခိုင္းၿပီး ေနာက္ခံအသံ ထပ္မယ္ဆိုရင္ ျဖစ္ႏိုင္ေပမယ့္ က်ေနာ္ကေတာ့ သူကိုယ္တိုင္ ေျပာတာကိုပဲ ပိုသေဘာက်တယ္၊ ဒါဟာ သူ႔ရဲ႕ အားထုတ္မႈ မဟုတ္လား၊ အစ တစ္ေၾကာင္း၊ ႏွစ္ေၾကာင္းေလာက္မွာ နားထဲ တမ်ိဳးျဖစ္ေပမယ့္ ေနာက္ေတာ့လည္း အသားက် သြားပါတယ္၊ ျမန္မာ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြရဲ႕ ဇတ္ဝင္ခန္းေတြကိုလည္း အတတ္ႏိုင္ဆံုး ပီျပင္ေအာင္ ႀကိဳးစားထားတာ ေတြ႔ရတယ္၊ ဒါေပမယ့္ တခ်ိဳ႕ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြက မ်က္ႏွာၾကည့္လိုက္ တာနဲ႔ ထိုင္းလူမ်ိဳးမွန္း သိသာသလို တခ်ိဳ႕ကလည္း ျမန္မာစကား ေျပာတဲ့ေလသံ အရမ္း ဝဲလြန္းတာ သတိထား မိတယ္၊ စစ္ဗိုလ္၊ စစ္သားနဲ႔ ပတ္သက္တာေတြ ျပရင္ အမ်ားအားျဖင့္ ရက္စက္၊ ၾကမ္းတမ္းမႈ၊ ေကာက္က်စ္မႈကို ျပႏိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစားတာ ေတြ႔ရတယ္၊ ဒီအတိုင္း ဟုတ္လိုက္ေလဗ်ာ-လို႔ ဆိုရမယ့္ အခန္းေတြ ႐ွိသလို ဇတ္နာေအာင္ သာသာထိုးထိုးေလး လုပ္ထားတာေတြလည္း ပါတယ္လို႔ ေျပာရမွာ ပါပဲ၊ ဒါဟာ ခံစားမႈကို ဦးစားေပးတဲ့ ႐ုပ္႐ွင္ မဟုတ္လား...၊<br /><br />ဇတ္လမ္းရဲ႕ အေရးပါတဲ့ အခန္းတစ္ခု ျဖစ္သလို က်ေနာ္လည္း အႀကိဳက္ဆံုး ဇတ္ဝင္ခန္းကေတာ့ အေမစုကို ႏိုဘယ္လ္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆု ေပးတဲ့အခန္းပါပဲ၊ ေအာ္စလိုၿမိဳ႕က ဆုေပးပြဲ ခန္းမ၊ အခမ္းအနား အျပင္အဆင္မွ စၿပီးေတာ့ ေနာက္ဆံုး ဆုလက္ခံ ယူတဲ့ မိုက္ကယ္လ္အဲရစ္စ္၊ အလက္ဇန္းဒါးနဲ႔ ကင္မ္တို႔ ရပ္ေနတဲ့ ပံုစံ အေနအထား အေသးစိတ္ကအစ ဂ႐ုစိုက္ထားတာ သတိထား မိတယ္၊ တဖက္ကလည္း ရန္ကုန္က အိမ္ႀကီးထဲမွာ အေမစု တျဖစ္လဲ မီ႐ွဲလ္ယိုးက ေရဒီယို အေဟာင္းႀကီး တစ္လံုးကို နားေထာင္ေနတယ္၊ သူ႔ကိုယ္စား မိသားစုကို ဆုလက္ခံယူဖို႔ ဖိတ္ေခၚလိုက္ ခ်ိန္မွာပဲ မီးျပတ္သြားတယ္၊ သူနဲ႔အတူ ေရဒီယို နားေထာင္ေနတဲ့ အေဖာ္ အမ်ိဳးသမီးက ေရဒီယိုအေသးေလး ေျပးယူတယ္၊ အဲဒီအခ်ိန္ အခမ္းအနားကို လြတ္သြားမွာစိုးလို႔ အေမစုက စိတ္လႈပ္႐ွား ေနတယ္၊ ေရဒီယို ေရာက္လာေတာ့ အထဲမွာ ဓါတ္ခဲ မ႐ွိျပန္ဘူး၊ အဲဒါနဲ႔ လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီးထဲက ဓါတ္ခဲေတာင့္ေတြထုတ္၊ ေရဒီယိုထဲ အျမန္ထည့္ၿပီး ဖြင့္နားေထာင္ လိုက္ေတာ့ သားႀကီး အလက္ဇန္းဒါးက ေက်းဇူးတင္စကား ေျပာေနခဲ့ၿပီ၊ အေမစုကေတာ့ သားရဲ႕အသံကို မ်က္ဝန္းေတြ တလက္လက္နဲ႔ နားေထာင္ ေနတယ္၊ ေက်းဇူးတင္စကား ေျပာအၿပီးမွာ ဂုဏ္ျပဳေအာ္ခက္စထရာက ေတးသြားတစ္ပိုဒ္ကို တီးမႈတ္လိုက္တယ္၊ က်ေနာ္ အရမ္းႀကိဳက္တဲ့ Pachelbel Canon တူရိယာသက္သက္ ေတးသြား..၊ စႏၵရားနဲ႔ ခ်ယ္လိုကို အားျပဳထားတဲ့ ေတးသြား...၊ အဲဒါကို ေရဒီယိုကေန ၾကားရတဲ့အခါ အေမစုက တဖက္ကေန စႏၵရားကို အသာအယာ လိုက္တီးပါတယ္..၊ မိသားစုနဲ႔ ေဝးၿပီး တစ္ဦးတည္း ပိတ္ေလွာင္ခံထားရတဲ့ အိမ္ႀကီးထဲမွာ စိတ္ဓါတ္မာေက်ာ ပါတယ္ဆိုတဲ့ အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္ကေတာ့ ညအေမွာင္ထဲ စႏၵရားခလုတ္ေတြကို အသာအယာ တို႔ထိလို႔...၊ အဲဒီျမင္ကြင္းကို အလင္းအေမွာင္ ႏိုင္ႏိုင္၊ ေနာက္ခံဂီတ အားေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ပံ့ပိုးလိုက္တဲ့အခါ အမ်ိဳးစံုတဲ့ ခံစားမႈေတြက ရင္ဘတ္ထဲမွာ ျပည့္က်ပ္ လာေတာ့တယ္၊ <br /><br />က်ေနာ္ ျပန္ေျပာခ်င္တဲ့ ေနာက္တစ္ခန္းကေတာ့ ကင္ဆာေရာဂါနဲ႔ သိပ္မေနရေတာ့မယ့္ အေၾကာင္း ေရးထားတဲ့ မိုက္ကယ္လ္အဲရစ္စ္ဆီက စာကို ဖတ္အၿပီးမွာ ၿဗိတိသွ် သံ႐ံုးကတဆင့္ အေမစုက ဖုန္းဆက္တဲ့ အခန္းပါ၊ အသံလိႈင္းေတြ သိပ္မၾကည္တဲ့ ဖုန္းကို မ်က္ဝန္းမွာ မ်က္ရည္ေတြ ဝဲၿပီး ေျပာတဲ့အခန္း...၊ 'က်မ ျပန္လာဖို႔မ်ား လိုေနမလားဟင္' ဆိုတဲ့ စကားေလးကို ေျပာခ်လိုက္တဲ့ မီ႐ွဲလ္ယိုးရဲ႕ မ်က္ႏွာမွာ အရိပ္ေတြ အမ်ားႀကီး ျဖတ္ေျပးသြားတယ္၊ မိသားစု၊ ေသေကာင္ေပါင္းလဲ ခင္ပြန္း၊ ေနာက္ဆံုးၾကားျခင္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မယ့္ အသံ၊ အခ်ဳပ္အေႏွာင္၊ ေသာက၊ ျပည္သူလူထု၊ ဒုကၡဆင္းရဲ... အဲဒါေတြ အကုန္လံုးကို အဲဒီ စကၠန္႔ပိုင္းေလးမွာ မီ႐ွဲလ္ယိုးရဲ႕ မ်က္ႏွာမွာ ေတြ႔လိုက္ရတယ္၊ ရင္နင့္ရတဲ့ အခန္းပါပဲ၊ တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ ႐ံုထဲမွာ က်ေနာ့္ေဘးက မအိမ္သူလိုပဲ တိတ္တဆိတ္ ႐ွိဳက္သံေတြ ၾကားေနရတယ္..၊ <br /><br />သ႐ုပ္ေဆာင္ေတြ အျဖစ္ မိုက္ကယ္လ္အဲရစ္စ္၊ အလက္ဇန္းဒါး၊ ကင္မ္ တို႔ရဲ႕ ႐ုပ္သြင္၊ အမူအရာေတြ အေတာ္ေလး တူေပမယ့္ အေမစုရဲ႕ ကာ႐ိုက္တာကို ခံစားယူရတာေတာ့ လြယ္မယ့္အလုပ္လို႔ က်ေနာ္ မထင္ပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ အရပ္အေမာင္း၊ မ်က္ႏွာသြင္ျပင္ျခင္း ဆင္သလို ႐ွိတဲ့ အာ႐ွ သူ မင္းသမီး မီ႐ွဲလ္ယိုးက အေတာ္ေလးေကာင္းေအာင္ သ႐ုပ္ေဆာင္သြား ႏိုင္တာ ေတြ႔ရပါတယ္၊ အထူးသျဖင့္ တခ်ိဳ႕အခန္းေတြမွာ အေမစုရဲ႕ အၾကည့္ကို 'ဖမ္း' ႏိုင္တာ သတိထား မိတယ္၊ ဇတ္လမ္းထဲမွာ မ်က္ရည္ဝဲတာ..၊ မ်က္ရည္က်တာေတြ ပါ,ပါတယ္၊ အေမစုေကာ.. အျပင္မွာ ဒီလိုမ်ိဳး ႐ွိဖူးလား? က႐ုဏာတရား ႀကီးမားလွတဲ့ အဲဒီမ်က္ဝန္းေတြ ထဲမွာ မ်က္ရည္ေတြ ရစ္ဝဲေနတာ ျမင္ေတြ႔ဖူးသူ မ႐ွိသေလာက္ နည္းပါးလိမ့္မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဒီတိုင္းျပည္ကို ခ်စ္လြန္းတဲ့ ဒီအမ်ိဳးသမီးႀကီး ဟာလည္း သူ႔ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ မိသားစု အတြက္ ငိုေႂကြးရခ်ိန္ေတြ ႐ွိလိမ့္မွာ အေသအခ်ာပါ၊ အနည္းဆံုး ရင္ထဲက နက္႐ွိဳင္းတဲ့ တစ္ေနရာမွာ ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အခုကေတာ့ ခံစားမႈကို ႏႈိးဆြရမယ့္ ႐ုပ္႐ွင္ျဖစ္လို႔ ဒီလိုမ်ိဳး သာသာထိုးထိုး ႐ွိႏိုင္တာ သဘာဝပါပဲ၊ <br /><br />ဒီ႐ုပ္႐ွင္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ျပင္သစ္ဒါ႐ိုက္တာ Luc Besson ကို အင္တာဗ်ဴးေတြမွာ ေမးၾကတယ္၊ 'ခင္ဗ်ားရဲ႕ ႐ုပ္႐ွင္ကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္သာ ၾကည့္ခြင့္ရရင္ ဘာေျပာမယ္လို႔ ထင္သလဲ'..တဲ့၊ သူက ေျဖတယ္၊ 'ျဖစ္ႏိုင္တာ ႏွစ္ခုပါပဲ၊ ေဒၚစုက ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာၿပီး ျဖစ္ရေလ Luc ရယ္..၊ မင္းမို႔ ႀကံႀကံဖန္ဖန္ ဒီလိုမ်ိဳး စိတ္ကူးယဥ္ေတြ စဥ္းစားတတ္ ပေလတယ္-လို႔ ေျပာရင္ေျပာ..၊ ဒါမွမဟုတ္ သူ႔မိသားစုရဲ႕ ပံုရိပ္ေတြကိုၾကည့္ၿပီး ေအာက္ေမ့ သတိရစိတ္နဲ႔ တိတ္ဆိတ္ခ်င္လည္း တိတ္ဆိတ္ ေနလိမ့္မယ္' တဲ့၊ တကယ္တမ္းမွာလည္း Luc Besson က ကံေကာင္းစြာနဲ႔ အေမစုကို လာေတြ႔ခြင့္ ရခဲ့ပါတယ္၊ အဲဒီမွာ သူက ေမးလိုက္တယ္၊ 'အဆင္ေျပမယ္ဆိုရင္ ေဒၚစု ဒီဇတ္ကားကို ၾကည့္ခ်င္သလား' ဆိုေတာ့ အေမစုက 'က်မအတြက္ အား႐ွိတဲ့ တစ္ေန႔က်ရင္ ၾကည့္ျဖစ္မွာပါ'လို႔ ျပန္ေျပာတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္၊ <br /><br />အႏႈတ္လကၡဏာ တစ္ခုကို ေျပာပါ ဆိုရင္ေတာ့ ဇတ္ကား အဆံုးသတ္ဟာ က်ေနာ့္ အတြက္ေတာ့ မခ်င့္မရဲ ျဖစ္ရပါတယ္၊ ဒီဇတ္လမ္းကို ႐ိုက္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဇတ္သိမ္းဟာ happy ending မဟုတ္သလို tragic ending လို႔လည္း မဆိုႏိုင္တဲ့ အခ်ိန္ပါ၊ (အခုထိလည္း ဒီႏွစ္ခုထဲက တစ္ခုမွ မဟုတ္ေသးပါဘူး)၊ ဆိုေတာ့ ႐ုပ္႐ွင္ဇတ္သိမ္းဟာ အထိုက္အေလ်ာက္ ခက္မွာ ေသခ်ာပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ အခုလိုမ်ိဳး ဇတ္သိမ္းပံုထက္ ပိုၿပီး အႏုပညာ ဆန္မယ့္ လုပ္ကြက္ေတြ ႐ွိမယ္လို႔ က်ေနာ္ထင္တယ္၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒါ႐ိုက္တာမွာလည္း သူ႔အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔သူ ႐ွိမွာပါပဲ၊ မေကာင္းဘူးလို႔ ေျပာရတာ လြယ္လြယ္ေလးပါ၊ ႐ုပ္႐ွင္တစ္ခုလံုးကို ၿခံဳၾကည့္ရင္လည္း ဟာကြက္ေတြ အမ်ားႀကီးပါ၊ အထူးသျဖင့္ အေမစုရဲ႕ ႏိုင္ငံေရး လႈပ္႐ွားမႈ အသားေပး အခန္းေတြမွာေပါ့၊ ဒါေပမယ့္ ရသေလာက္ သတင္းအခ်က္အလက္ ေတြနဲ႔ပဲ သူမ်ားႏိုင္ငံမွာ သိုသိုသိပ္သိပ္နဲ႔ ဒီလိုမ်ိဳး ႐ိုက္ခဲ့ရတာ က်ေနာ္တို႔ ေမ့ထားလို႔ မျဖစ္ပါဘူး၊ ၿပီးေတာ့ ဒီ႐ုပ္႐ွင္ဟာ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးကို ႐ိုက္ကူးတဲ့ သတင္းမွတ္တမ္းကားလည္း မဟုတ္ပါဘူး၊ အဲဒီ ႏိုင္ငံေရးထဲမွာ တန္ဖိုးႀကီးမား လွတဲ့ ေပးဆပ္၊ စြန္႔လႊတ္မႈေတြနဲ႔ ေနထိုင္ေနတဲ့၊ လူေတြက ခ်စ္စႏိုးနဲ႔ 'The Lady' လို႔ နာမ္စားသံုး ေခၚေဝၚၾကတဲ့ လြတ္လပ္ျခင္းရဲ႕ ႏွင္းဆီတစ္ပြင့္ အေၾကာင္းပါ၊ က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့ ရင္ကိုလာမွန္ ခဲ့ပါတယ္...။ ။</div><br /><br />ညီလင္းသစ္<br />၅ ဒီဇင္ဘာ၊ ၂၀၁၁<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8685293875029407635-1119733481820622079?l=nyilinnthit.blogspot.com' alt='' /></div>Nyi Linn Thithttp://www.blogger.com/profile/08004288049547505659noreply@blogger.com44tag:blogger.com,1999:blog-8685293875029407635.post-67510737580342480862011-12-01T00:00:00.000+01:002011-12-01T00:00:32.835+01:00<div align="justify"><br />ဂစ္တာကို ရင္ခြင္ထဲမွာ ပိုက္ထားလိုက္ေပမယ့္ ဘာကိုမွ မတီးေသးဘဲ ႀကိဳးေတြကိုသာ ခပ္ဖြဖြ ေဆာ့ကစား ေနမိသည္၊ ရင္းႏွီးကြ်မ္းဝင္ၿပီးသား ျပည္တြင္းျဖစ္ ေဟာ္လိုဂစ္တာေလးက ရင္ခြင္ထဲမွာ ေနသားတက်..၊ လက္ေခ်ာင္းတို႔က ဂစ္တာေကာ့ဒ္ေတြကို ဘာရယ္မဟုတ္ အလိုက္သင့္အလ်ားသင့္ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ေျပာင္းကိုင္သြားရင္း ဦးေႏွာက္က သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို အေျပးအလႊား စဥ္းစားၾကည့္သည္၊ ႐ုတ္တရက္ ဆိုေတာ့ ေခါင္းထဲက ဘာမွ ထြက္မလာ..၊ သီခ်င္းမ်ားစြာကို တီးခဲ့၊ ဆိုခဲ့ဖူးေသာ္လည္း ယခုလို တစံုတေယာက္က 'သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ ေလာက္ ဆိုျပပါ'ဟု ေတာင္းဆိုလာလွ်င္ သူ႔အေနျဖင့္ ဘာသီခ်င္း ဆိုရမွန္း ဘယ္ေတာ့မွ ခ်က္ခ်င္း မဆံုးျဖတ္ႏိုင္၊ အထူးသျဖင့္ ထိုတစံုတေယာက္က 'သူမ' ျဖစ္ေနခဲ့သည့္အခါ သိဖူးသမွ် သီခ်င္းစာသားတို႔မွာ အေဝးဆံုးကို ထြက္ေျပးေပ်ာက္ကြယ္ သြားၾကေတာ့သည္၊ <br /><br />အခန္းကေလးထဲမွာ ႐ွိေနၾကေသာ လူႏွစ္ဦးအၾကား ျပတ္ေတာင္းျပတ္ေတာင္း ထြက္ေပၚလာေသာ ဂစ္တာသံ မွ်င္းမွ်င္းေလးသာ ႐ွိေနသည္ကို အခြင့္ေကာင္းယူလွ်က္ တိတ္ဆိတ္ျခင္းတို႔က အေျခအေန တရပ္လံုးကို ဝါးမ်ိဳသိမ္းပိုက္ဖို႔ ႀကိဳးစားလွ်က္ ႐ွိသည္၊ ေ႐ွ႕တည့္တည့္ ၾကမ္းျပင္ကို သူ စိုက္ၾကည့္ ေနေသာ္လည္း မ်က္လံုးေထာင့္မွာ သူမရဲ႕ ပံုရိပ္ကို ျမင္ေနရသည္၊ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ အျပာေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ႏွင့္ မိုးျပာေရာင္ႏုႏုမွာ အျဖဴစက္ကေလးေတြ ပါေသာ ႐ွပ္အကၤ်ီ လက္႐ွည္ကို ဝတ္ထားေသာ သူမသည္ တိမ္ကင္းစင္ေသာ ေကာင္းကင္ျပာ တစ္ခုႏွယ္ ၾကည္လင္စြာျဖင့္ ႐ွိေနသည္၊ ထိုေကာင္းကင္ေလးဆီ ေခါင္းေမာ့ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အၿပံဳးတစ္ပြင့္က လွ်ပ္ပန္းႏြယ္ တစ္စလို လက္ခနဲ ျဖာဆင္း သြားသည္၊ သူ႔ရင္ထဲမွာေတာ့ တဂ်ိမ္းဂ်ိမ္း ျမည္ေနေသာ မိုးၿခိမ္းသံမ်ား..၊ သူမ,က ပခံုးေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ျဖန္႔ခ်ထားသည့္ ပိုးသားဆံႏြယ္ေတြကို ဝဲကနဲ တခ်က္ခါလိုက္သည့္ အဲဒီ စကၠန္႔ပိုင္းေလးမွာပဲ သူ႔လက္ေခ်ာင္းေတြက ဂစ္တာႀကိဳးေတြေပၚမွာ G ေကာ့ဒ္ကို ႏွိပ္မိသြားသည္၊ တဆက္တည္းမွာ သီခ်င္းအင္ထ႐ို တစ္ခုကို တီးမိလ်က္သား..၊ ညာလက္က ေတးသြားအလိုက္ စည္းခ်က္ အတိုင္း ပလပ္ကင္ကို ခပ္ဆြဆြ တီးမိေနၿပီ၊ အဲဒီေနာက္ေတာ့ အရာရာဟာ သူ႔အလိုလို ေခ်ာေမြ႔စြာနဲ႔ စီးဆင္းလာေတာ့သည္၊ ဘယ္တုန္းကမွ ႀကိဳတင္ေတြးမထားခဲ့ေသာ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္..၊ Extreme အဖြဲ႔၏<a href="http://www.youtube.com/watch?v=viQWJUoRG50"target="_blank"> <span style="color: #0b5394;">"More than words"</span></a>...၊<br /><br />ထိုသီခ်င္းက အင္မတန္ လွေသာ္လည္း လြယ္ကူသည့္ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ေတာ့ျဖင့္ မဟုတ္၊ ကီးျမင့္ရသည့္အထဲ backing vocal ျဖင့္ပါ တြဲၿပီး အသံႏွစ္သံ ရက္ေဖာက္ သီဆိုရေသာ သီခ်င္း..၊ စဥ္းစား ဆင္ျခင္ဥာဏ္ သက္သက္ျဖင့္သာ ဆိုလွ်င္ သူ ဘယ္ေတာ့မွ မေ႐ြးမယ့္ သီခ်င္း၊ သို႔ေပမယ့္ တစံုတရာက ထိန္းခ်ဳပ္ေစခိုင္း သည့္အလား ဤသီခ်င္းကို သူ သီဆိုေနမိ ခဲ့ၿပီ၊ အဖိုးမတန္လွသည့္ ျပည္တြင္းျဖစ္ ေဟာ္လိုဂစ္တာ ကေလးက ေလထုထဲကို သံစဥ္ေတြ ပိုးပိုးေပါက္ေပါက္ ပစ္တင္၊ ႀကဲပက္လိုက္သည္၊ မ်က္စိကို အသာအယာ မွိတ္လိုက္သည့္အခါ ဂစ္တာေစာင့္ နတ္သမီး၏ ကေဝအတတ္ ႏွင့္အတူ သံစဥ္လႈိင္းေတြအေပၚ သူ ယစ္မူးေမ်ာပါ သြားေတာ့သည္၊ <br /><br />♫♫♫ More than words.. ♪♪ is all you have to do to make it real..♫♫<br /><br />စကားလံုး သက္သက္ဆိုတဲ့ အျဖစ္ထက္ အမ်ားႀကီး ပိုၿပီးေလးနက္၊ ပိုၿပီး ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔ သတဲ့လား၊ သူ႔ ရင္ထဲမွာလည္း ပိုးပုဝါတစ္စျဖင့္ ခ်ည္ေႏွာင္ထားသလို ႏူးႏူးညံ့ညံ့၊ တင္းတင္းရစ္ရစ္..၊ သီခ်င္းက ကီးျမင့္သည့္အတြက္ အလြန္အမင္း မေအာ္ရေစရန္ သူထိန္းခ်ဳပ္ၿပီး အသံထြက္သည္ ဆို႐ံုကေလး ဆိုေနမိသည္၊ ဂစ္တာသံႏွင့္ သူ႔အသံ ႏွစ္ခုတည္းသာ ေလးဖက္ေလးတန္ နံရံေတြကို အျပန္ျပန္ အလွန္လွန္ ထိကန္လွ်က္ အခန္းကေလးထဲမွာ လူးလာေခါက္တံု႔...၊<br /><br />♫♫ Then you wouldn’t have to say.. ♪♪ that you love me... ’cause I’d already know..♫♫♫<br /><br />စကားလံုးေတြရဲ႕ နယ္နိမိတ္ အလြန္မွာေတာ့ ခံစားသိျဖင့္သာ သိႏိုင္ေသာ နယ္ပယ္ေတြ ႐ွိလိမ့္မည္၊ စကားလံုး ေတြျဖင့္ ဖြဲ႔သီေသာ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို ဆိုေနရင္းမွ စကားလံုးမ်ား မလိုအပ္ေတာ့ေသာ အပိုင္းအျခား ဇုန္ထဲသို႔ သူ လြင့္ဝဲက်ေရာက္ သြားသည္၊ မ်က္စိကို ဖြင့္ၾကည့္ေတာ့ ေခါင္းေလးကို ေစာင့္ငဲ့ရင္း သူ႔ကို ေငးၾကည့္ေနေသာ သူမ,ကို ေတြ႔ရသည္၊ မ်က္ဝန္းေတြက ဆြတ္ဆြတ္ပ်ံ႕ပ်ံ႕ ေဝသီလို႔..၊ ႏႈတ္ခမ္းမွာေတာ့ အၿပံဳးတစ္စ..၊ သူ အႀကိမ္ႀကိမ္ ပင့္သက္႐ွိဳက္ခဲ့ရတာ အဲဒီမ်က္ဝန္း တစံုရဲ႕ အသိမ္းအႏႈတ္၊ အဲဒီႏႈတ္ခမ္း ႏွစ္လႊာရဲ႕ အဖြင့္အပိတ္ ေတြမွာေပါ့၊ သူ ႐ုတ္ခ်ည္း အားအင္ေတြ မဲ့သြားသည္၊ ဆိုလက္စ သီခ်င္းစာသားေတြက အဲဒီမ်က္ဝန္းေတြ ေအာက္မွာ ဆက္ၿပီး မပ်ံသန္းႏိုင္ေတာ့၊ ႏႈတ္ခမ္းဝ မွာတင္ပဲ အေငြ႔ပ်ံ ေပ်ာက္ကြယ္သြား ၾကသည္၊ သီခ်င္း၏ အခ်ပိုဒ္ကို အသာေလး တီးရင္း တိုးတိုးေလး fade out လုပ္ကာ သူရပ္လိုက္သည္၊ အခန္းထဲမွာလည္း ခ်က္ခ်င္းလိုလိုပင္ ၿငိမ္က်တိတ္ဆိတ္ သြားသည္၊ တဖ်ပ္ဖ်ပ္ ခတ္ေနေသာ မ်က္ေတာင္တို႔၏ ႐ိုက္ခတ္သံ ကိုပင္ ၾကားရမတတ္..၊ အဲဒီေနာက္... ... အဲဒီေနာက္မွာေတာ့..၊<br /><br />ကမာၻဦးကတည္းက လူတကာ ေျပာလာခဲ့ေသာ စကားေလး တစ္ခြန္းကိုပဲ သူ ႐ိုး႐ိုးေလး ေျပာလိုက္ပါသည္၊<br /><br />စင္စစ္ ထိုစကားေလးက စကားလံုးတို႔ မလိုအပ္ေသာ နယ္ပယ္သို႔ ဖြင့္အဝင္မွာ ျမတ္ႏိုးစြာျဖင့္ သူခ်ထားရစ္ ခဲ့ေသာ ေသာ့တံေလး တစ္ေခ်ာင္းျဖစ္သည္၊ အနိမ့္အျမင့္၊ အတိုးအက်ယ္ ရင္ခုန္သံ အစံုျဖင့္ ဖြဲ႔စည္းထားေသာ ေအာ္ခက္စထရာ တီးဝိုင္းႀကီးကို ထိန္းေက်ာင္းေမာင္းႏွင္ သြားမည့္ တီးဝိုင္းေခါင္းေဆာင္ conductor ၏ လက္ထဲမွ baton ဟုေခၚေသာ တုတ္ေခ်ာင္းေလး ျဖစ္သည္၊ မီးေပါင္အျပည့္ျဖင့္ တ႐ွိန္ထိုး ထြက္ခြာေတာ့မည့္ အခ်စ္ရထား တစ္စီးကို တာလႊတ္ေပးေသာ ဂတ္ဗိုလ္၏ အလံတစ္လက္ ျဖစ္သည္၊ တူႏွစ္ကိုယ္ ထြန္ယက္စိုက္ပ်ိဳးဖို႔ ႐ြယ္ကိုးသည့္ ေကာင္းကင္ထဲမွာ ေမတၱာတိမ္တိုက္ တို႔ကို လြင့္ေမ်ာေစသည့္ ေလညႇင္း ကေလးလည္း ျဖစ္ပါသည္၊<br /><br />တကယ္တမ္းမွာလည္း ေကာင္းကင္တစ္ခုကို သူတို႔ႏွစ္ဦး ႐ိုးသားစြာျဖင့္ တည္ေဆာက္ခဲ့ၾကသည္၊ ကမ္းမျမင္ လမ္းမျမင္ ေန႔ရက္မ်ားကို ယံုၾကည္စြာျဖင့္ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ ၾကသည္၊ ထိုေကာင္းကင္ထဲမွာ သာယာေသာ ေန႔ရက္မ်ားစြာ ျဖတ္သန္းတိုးဝင္ သြားၾကသည္၊ ၾကည္လင္ျပာလဲ့ေသာ ခ်စ္ျခင္းတရားတို႔ သန္႔စင္ ေတာက္ပေနခဲ့ ၾကသည္၊ အျပန္အလွန္ နားလည္မႈေတြ အုပ္ဖြဲ႕ ပ်ံသန္းသြားခဲ့ ၾကသည္၊ ထို႔အတူ နီေစြးၾကမ္းတမ္းေသာ ေကာင္းကင္ကိုလည္း ႀကံဳခဲ့ရသည္၊ ေရာင္နီသန္းေသာ အ႐ုဏ္ဦးေတြ ႐ွိခဲ့သလို ျခစ္ျခစ္ေတာက္ ပူျပင္းေသာ မြန္းတည့္ေနေတြလည္း ႐ွိခဲ့ဖူး ပါသည္၊ သူတို႔ႏွစ္ဦးကေတာ့ အတူတကြ တည္ေဆာက္ခဲ့ေသာ ေကာင္းကင္ေလးကို အခ်င္းခ်င္း ေဖးမစာနာမႈမ်ား၊ အားေပး ၾကင္နာမႈမ်ားျဖင့္ ေထာက္မ၊ က်ားကန္ဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့ၾကသည္၊ ျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ သကၠရာဇ္ေတြက အေတာ္ပင္ ရင့္ေရာ္စ ျပဳလာခဲ့ၿပီပဲ...၊<br /><br />တေလာတုန္းက သူအလုပ္ စားပြဲမွာ ႐ွိေနတုန္း သူမဆီက အီးေမးလ္တိုေလး တစ္ေစာင္ ဝင္လာ ခဲ့သည္၊ 'FM ေရဒီယိုကို ျမန္ျမန္ဖြင့္ၿပီး နားေထာင္ၾကည့္စမ္းပါ၊ အခု ခ်က္ခ်င္းေနာ္' ဟု ေရးထားသည္၊ ဘာမ်ားပါလိမ့္ဟု သိခ်င္စိတ္ျဖင့္ ဖြင့္လိုက္သည့္အခါ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကြ်မ္းဝင္ အလြတ္ရေနခဲ့ေသာ ေဟာ္လိုဂစ္တာသံ တစ္ခုက နားထဲသို႔ ခ်ိဳျမစြာ စီးဝင္လာခဲ့သည္၊ လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခု ေက်ာ္ေက်ာ္က အခန္းေလး တစ္ခန္းထဲမွာ ဤသီခ်င္းကို တိုးတိတ္စြာ သီဆိုခဲ့ဖူးသည့္ အျဖစ္က မေန႔တေန႔ကလို လတ္ဆတ္ေနဆဲ..၊ လက္ေခ်ာင္းထိပ္မ်ားပင္ ဂစ္တာ၏ သံမဏိ ႀကိဳးမ်ားကို ဖိထားရသလို ခံစားလာ ရသည္၊ သူ႔ ရင္ခုန္သံေတြ ေႏြးေထြးလာသည့္အခါ လက္ထဲမွ ေဘာပင္ကို အသာခ်ထား လိုက္ၿပီး ထိုင္ခံုေနာက္မွီကို ခပ္ေလွ်ာေလွ်ာ မွီထိုင္လိုက္သည္၊ မ်က္လံုးတို႔ကို မွိတ္ထားရင္း သီခ်င္းစာသားေတြကို တခါမွ မၾကားဖူးသူ တစ္ေယာက္လို သူ နားေထာင္ေန မိေတာ့သည္၊ <br /><br />More than words သီခ်င္းကို ေရးစပ္ခဲ့သည့္ Nuno Bettencourt ကေတာ့ 'ခ်စ္တယ္' ဆိုတာ ႏႈတ္ဖ်ားက ထြက္လာသည့္ စကားေလး သံုးလံုးထက္ ပိုသည္ဟု ေျပာခဲ့သည္၊ 'လူေတြက ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားကို ၿပီးစလြယ္ ေပါ့ပ်က္ပ်က္ ေျပာ,ေျပာလာၾကေတာ့ တခါတခါ အခ်စ္ဟာ အဓိပၸါယ္ မ႐ွိေတာ့သလို ခံစားရတယ္၊ အခ်စ္ဆိုတာ စကားလံုးေတြနဲ႔တင္ ၿပီးတာ မဟုတ္ပါဘူး၊ တကယ္ကို ထိ႐ွ၊ ခံစားလာရေအာင္ အၿမဲတမ္း အားထုတ္ေနဖို႔ လိုပါတယ္' တဲ့...၊<br /><br />အခ်စ္ဆိုသည္မွာ သူ႔အလိုလို ေပါက္ဖြား႐ွင္သန္လာေသာ ခံစားမႈ အႏုပညာ တစ္ခုျဖစ္သလို အညြန္႔ တလူလူႏွင့္ ႀကီးထြားသန္မာ လာေအာင္ အၿမဲ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ ေနရမည့္ အတတ္ပညာ တစ္ခုလည္း ျဖစ္ပါလိမ့္မည္၊ ယခုလို အခ်ိန္မွာ သီခ်င္းကေလးကို ျပန္နားေထာင္ခြင့္ ရေအာင္ လွမ္းအေၾကာင္းၾကားေသာ သူမကို ေက်းဇူး တင္မိပါသည္၊ သူ႔ကို လွမ္းအသိ ေပးေသာ အျဖစ္၏ ေနာက္ကြယ္မွာ သူမ အေနျဖင့္လည္း ေျပာခ်င္တာေတြ မ်ားစြာ ႐ွိလိမ့္မည္၊ သုိ႔ေသာ္ သူမ မေျပာမီ ကတည္းက သူ ၾကားေနခဲ့ၿပီး ျဖစ္သည္၊ ရင္းႏွီးကြ်မ္းဝင္မႈ ၾကာျမင့္လာသည့္ အခါ ခ်စ္ျခင္း၏ ၾကားခံနယ္သည္ ေလဟာနယ္ တစ္ခုအလား စကားလံုးတို႔ကို စုပ္ယူေခ်ဖ်က္ လိုက္သည္၊ သုိ႔ေသာ္ စကားလံုးမ်ားထက္ ပိုမို နက္႐ွိဳင္းေသာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို ႏွလံုးသားႏွင့္ နားေထာင္ေသာအခါ မေျပာမီက ၾကားေနႏွင့္ ပါသည္၊ ဤသီခ်င္း ကေလးျဖင့္ စတင္ခဲ့ေသာ သူတို႔ႏွစ္ဦး၏ ေကာင္းကင္ထဲမွာေတာ့ ယေန႔ဆိုလွ်င္ ဆယ္ခုေျမာက္ ျပကၡဒိန္ တစ္ခုပင္ တိမ္တိုက္တို႔ႏွင့္ အတူ တေ႐ြ႕ေ႐ြ႕ တိုးေဝွ႔လြင့္ပါ ခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္...။ ။</div><br /><br />ညီလင္းသစ္<br />၁ ဒီဇင္ဘာ၊ ၂၀၁၁<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8685293875029407635-6751073758034248086?l=nyilinnthit.blogspot.com' alt='' /></div>Nyi Linn Thithttp://www.blogger.com/profile/08004288049547505659noreply@blogger.com33tag:blogger.com,1999:blog-8685293875029407635.post-31435680757988630592011-11-21T02:07:00.014+01:002011-11-27T16:05:14.518+01:00<div align="justify"><br />ၿပီးခဲ့တဲ့ ၾကာသပေတးေန႔ ညက က်ေနာ္ ၾကယ္ေတြကို ထြက္ၿပီး ဓါတ္ပံု႐ိုက္ျဖစ္ပါတယ္၊&nbsp; မေလး(အိမ့္ခ်မ္းေျမ႕)က အဲဒီညဟာ <a href="http://www.ainchannmyay.com/?p=1271"target="_blank"><span style="color: #0b5394;">ၾကယ္မိုး ႐ြာမယ့္ည</span></a> ျဖစ္တယ္၊ တစ္နာရီကို ၾကယ္အလံုး ၄၀ ေလာက္အထိကို ေႂကြႏိုင္တယ္လို႔ သူ႔ဘေလာ့ဂ္မွာ အခ်က္အလက္ အျပည့္အစံုကို ႐ွာေဖြၿပီး တိုက္တိုက္တြန္းတြန္းနဲ႔ ေဝမွ် သတင္းေပး ပါတယ္၊ အဲဒီအတြက္ မေလးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္၊ အဲဒါဟာ ဒီပို႔စ္ျဖစ္လာရတဲ့ အဓိကအေၾကာင္း ပါပဲ၊<br /><br />ၾကယ္ေတြကို တခါေလာက္ေတာ့ ဓါတ္ပံု႐ိုက္ၾကည့္ရင္ ေကာင္းမယ္လို႔ က်ေနာ္ စိတ္ကူးဖူးေပမယ့္ လက္ေတြ႔မွာ တခါမွ မလုပ္ျဖစ္ေသး ပါဘူး၊ တိမ္ကင္းစင္တဲ့ ေကာင္းကင္၊ အပူခ်ိန္၊ ေနရာအကြက္အကြင္း စတာေတြ အေၾကာင္း မညီညြတ္တဲ့ အျပင္ Astrophotography ဆိုတာက မလြယ္တာလည္း ပါ,ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ မေလးရဲ႕ ပို႔စ္ကို ဖတ္အၿပီးမွာ ဒီတခါေတာ့ ရေအာင္ လုပ္ၾကည့္မယ္လို႔ စိတ္ကူးေပၚလာတယ္၊ <br /><br />စိတ္ပိုင္းျဖတ္လိုက္ၿပီ ဆိုတာနဲ႔ ပထမဦးဆံုး လုပ္တာက က်ေနာ့္မွာ ညေကာင္းကင္ကို ဓါတ္ပံု႐ုိက္ဖို႔အတြက္ လိုေနေသးတဲ့ Interval timer ကို အျမန္ဆံုး ဝယ္တာပါ၊ အင္တာနက္ကေနပဲ မွာလိုက္ေတာ့ ေနာက္တစ္ရက္မွာ ေရာက္လာတယ္၊ ဒုတိယ လုပ္တာကေတာ့ ညေန ေမွာင္တာနဲ႔ ေကာင္းကင္ကို ေမာ့,ေမာ့ ၾကည့္တာ ပါပဲ၊ ဒီညမွာ ၾကယ္ေတြ စံုရဲ႕လား၊ ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား ျမင္ရလဲ၊ ခုႏွစ္စင္ၾကယ္ ဆိုတာ ဒါမ်ား ျဖစ္မလား စသျဖင့္နဲ႔ အလုပ္တစ္ခုလို လိုက္ၾကည့္ေန မိတယ္၊ တနလၤာေန႔ ညေနကတည္းက အလုပ္ကေန လမ္းေလွ်ာက္ျပန္တိုင္း ေကာင္းကင္ကို တေမာ့ေမာ့ နဲ႔ေပါ့..၊ အဲဒီလို အေမာ့ေကာင္းလို႔ တစ္ရက္မွာ လမ္းေဘးပလက္ေဖာင္း ေဘာင္ကိုေတာင္ ခလုတ္ေတြ ဘာေတြတိုက္လို႔..၊ း) မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က လာတဲ့ လူေတြကလည္း ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ရင္းေလွ်ာက္လိုက္၊ ရပ္ရင္းေမာ့လိုက္နဲ႔ ျဖစ္ေနတဲ့ က်ေနာ့္ကို အထူးအဆန္းလို ၾကည့္ၿပီး သူတို႔ပါ 'ဘာမ်ားပါလိမ့္' ဆိုၿပီး တေမာ့ေမာ့နဲ႔ ဆက္ေလွ်ာက္သြား ၾကေလရဲ႕..၊ း) ေကာင္းကင္ဟာ တိမ္ကင္းစင္ၿပီး ၾကည္လင္ေနခဲ့တယ္၊ ရာသီဥတုကေတာ့ က်ေနာ့္ဖက္မွာ ႐ွိေနၿပီေပါ့..၊<br /><br />ၾကာသပေတး ညဦးပိုင္းမွာေတာ့ က်ေနာ္ ၾကယ္ေတြကို ဓါတ္ပံုထြက္႐ိုက္မယ့္ အေၾကာင္း မိသားစုကို အသိေပးလိုက္တယ္၊ အသိေပးတယ္ ဆိုတာထက္ အမွန္ေတာ့ အတည္ျပဳတာပါ၊ အေစာပိုင္း ညေတြထဲက ခဏခဏ အျပင္ထြက္ၾကည့္ ေနတဲ့အျပင္ ဒီလိုမ်ိဳး ၾကယ္မိုး႐ြာတာဟာ ႀကံဳေတာင့္ႀကံဳခဲ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဒါကို ဓါတ္ပံု႐ိုက္မယ္္ ဆိုရင္လည္း လြယ္လြယ္ကူကူနဲ႔ မရတတ္လို႔ စိန္ေခၚမႈေတြနဲ႔ ျပည့္ေနေၾကာင္း အစ႐ွိသျဖင့္ က်ေနာ္က စကားဦး သန္းထားခဲ့လို႔ မအိမ္သူက သိပ္ေတာ့ မအံ့ၾသပါဘူး၊ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ဝတ္ၿပီး သတိနဲ႔ သြားဖို႔ပဲ မွာတယ္၊ ဒီလိုနဲ႔ ကင္မရာ ဘက္ထရီေတြကို အားျပန္ျဖည့္ၿပီးတာနဲ႔ ယူသြားရမယ့္ ပစၥည္းေတြကို အစီအရီ ေနရာခ်လိုက္တယ္...၊<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://www.flickr.com/photos/31440889@N04/6411665981/" title="IMG_9528-nlt de nyilinnthit, sur Flickr"><img src="http://farm8.staticflickr.com/7004/6411665981_59944f797f_b.jpg" width="690" height="461" alt="IMG_9528-nlt"></a></div>ကင္မရာ၊ ၾကယ္စံုေကာင္းကင္ကို ဓါတ္ပံု ႐ိုက္ရာမွာ မ႐ွိမျဖစ္လိုတဲ့ Interval timer နဲ႔ သံုးေခ်ာင္းေထာက္..၊ ဒါ့အျပင္ အေမွာင္ထဲမွာ လိုအပ္မယ့္ လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီး၊ ၿပီးေတာ့ လိုရမယ္ရဆိုၿပီး စစ္သံုးမွန္ေျပာင္း တလက္နဲ႔ အေပ်ာ္တမ္း မွန္ေျပာင္းတလက္၊ အသံုးတည့္ေကာင္း တည့္ႏိုင္တဲ့ Swiss knife အေသးတစ္ခု...၊ ဒါေတြကို အရင္ထည့္ပါတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ကင္မရာက သူ႔အလုပ္သူ အလိုအေလ်ာက္ လုပ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ က်ေနာ္က ဘာလုပ္ေနရမလဲလို႔ စဥ္းစားၾကည့္တယ္၊ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ေလာက္ ပါရင္ေတာ့ စကားစျမည္ေလး ေျပာေနရရင္ ေကာင္းမွာ..၊ အခုေတာ့ တစ္ေယာက္ထဲ..၊ စာဖတ္ေနဖို႔ ကလည္း ေမွာင္နဲ႔မည္းမည္းမွာ..၊ ဒီအတိုင္း ပ်င္းေနမယ့္ အတူ တခုခု စားေနရင္ မဆိုးဘူးဆိုၿပီး လိုက္႐ွာေတာ့ ေခ်ာ့ကလက္ ၂ ေတာင္နဲ႔ Snickers တစ္ေတာင့္ကို သြားေတြ႔တယ္၊ အုိေက..အဆင္သင့္ လိုက္တာ၊ တခါ ေခ်ာ့ကလက္ေတြ ထားတဲ့ ဘီ႐ိုထဲမွာ တုတ္ထိုးသၾကားလံုး တစ္ထုပ္လည္း ေတြ႔တယ္၊ ဟုတ္ၿပီ၊ အဲဒီ သၾကားလံုး ၁ ခုလည္း ထည့္မယ္၊ ေနာက္ဆံုး ေသာက္စရာ ေရဘူး ထည့္လိုက္ၿပီးတဲ့ အခါမွာေတာ့ ၾကယ္ပန္းခင္းဆီ သြားဖို႔ က်ေနာ္အဆင္သင့္ ျဖစ္သြားခဲ့ပါၿပီ...၊<br /><br />အိမ္ကထြက္ေတာ့ ည ၁၁ နာရီခြဲ...၊ နဂုိကတည္းက မွန္းထားတဲ့ ေရကန္စပ္နားပဲ သြားလိုက္တယ္၊ ဟိုေရာက္ေတာ့ မီးေတြ၊ မီးေတြမ်ား ထိန္လင္းေနလိုက္တာ ဆိုတာ..၊ ဒီလို မီးေရာင္ေတြနဲ႔ ၾကယ္ေလးေတြကို ဘယ္ေတြ႔ႏိုင္မွာလဲ၊ ဒါနဲ႔ ေနာက္တစ္ေနရာ ေ႐ႊ႕တယ္၊ အဲဒီမွာလည္း လမ္းမီးတိုင္ေတြနဲ႔ ထိန္ထိန္ညီးလို႔..၊ ေနာက္ထပ္ တစ္ေနရာ ထပ္႐ွာတယ္၊ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မေတြ႔ပါဘူး၊ ဟိုနား ေကာင္းႏိုးႏိုး၊ ဒီနား ေကာင္းႏိုးႏိုးနဲ႔..၊ လွ်ပ္စစ္မီးကို အျပည့္အဝ မရၾက႐ွာတဲ့ လူေတြကို စဥ္းစားမိၿပီး လွ်ပ္စစ္မီးေတြ ထိန္လင္းေနလို႔ ေ႐ွာင္ေျပးေနရတဲ့ ကိုယ့္အျဖစ္ကလည္း မဟုတ္ေသးပါဘူးလို႔ ေခါင္းခါမိတယ္၊ ေနာက္ဆံုးေတာ့ မီးတိုင္ေတြ၊ ခပ္လွမ္းလွမ္း ၿမိဳ႕ေတြက အလင္းေရာင္ေတြနဲ႔ အကြယ္ႏိုင္ဆံုးလို႔ ယူဆတဲ့ ေနရာေလးမွာ ရပ္လိုက္တယ္၊ သံုးေခ်ာင္းေထာက္ကို ဆင္ၿပီး ပထမဦးဆံုး အစမ္း႐ိုက္ေတာ့ ည ၁၂ နာရီ ၁၅ မိနစ္..၊ အပူခ်ိန္က သုည ဒီဂရီ စင္တီဂရိတ္၊ Test shots ေတြ ႐ိုက္အၿပီး မွာေတာ့ ကင္မရာကို Interval timer နဲ႔ လႊတ္ထားလုိက္ ေတာ့တယ္၊ Aperture ကို f/4 နဲ႔ f/4.5 မွာထား၊ Shutter ကိုေတာ့ Bulb မွာခ်ိန္ၿပီး တစ္ပံုခ်င္းကို စကၠန္႔ ၃၀ နဲ႔ ႐ိုက္ပါတယ္၊ <br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://www.flickr.com/photos/31440889@N04/6411681809/" title="IMG_4293-nlt de nyilinnthit, sur Flickr"><img src="http://farm8.staticflickr.com/7172/6411681809_f4d145572e_b.jpg" width="460" height="690" alt="IMG_4293-nlt"></a></div>ၾကယ္ေႂကြတာကို ဓါတ္ပံု frame ထဲမွာ ျမင္ရတဲ့ပံု ေလးငါးပံုေလာက္ေတာ့ ရပါတယ္၊ အဲဒီထဲမွာ ဒီပံုကေတာ့ အဆင္အေျပဆံုးလို႔ ဆိုၾကပါစို႔၊ ပံုရဲ႕ ညာဖက္အေပၚနားမွာ ေႂကြက်လာတဲ့ ၾကယ္တစ္ပြင့္ကို ေတြ႔မွာပါ၊ ေကာင္းကင္က အျပည့္အဝ မေမွာင္ေတာ့ လွလွပပ fireball လိုမ်ိဳးေတာ့ မရလိုက္ဘူးဗ်ာ၊ ဒီ Leonids meteor shower မွာ ၾကယ္ေတြက တစ္စကၠန္႔ကို ၄၄ မိုင္ႏႈန္းေလာက္နဲ႔ ေႂကြတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္၊ အဲဒါေၾကာင့္ ထင္တယ္၊ ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္ရင္ ပံုထဲက ၾကယ္ေႂကြတန္းမွာ မီးပြင့္၊ မီးပြားေတြေတာင္ ေတြ႔ရပါတယ္၊ က်ေနာ္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ေ႐ွာင္ ထားေပမယ့္ Astrophotography မွာ Light pollution လို႔ေခၚၾကတဲ့ ၿမိဳ႕ျပက အလင္းေတြ စြက္ဖက္က်ဴးေက်ာ္ ေနတာကိုလည္း ပံုရဲ႕ဘယ္ဖက္ အျခမ္းမွာ သတိထားမိ မွာပါ၊ မဟုတ္ရင္ ၾကယ္ေတြက ဒီထက္ပိုၿပီး လင္းမွာ ေသခ်ာတယ္..၊ း(<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://www.flickr.com/photos/31440889@N04/6411682157/" title="Startrails-nlt de nyilinnthit, sur Flickr"><img src="http://farm8.staticflickr.com/7028/6411682157_98c4d4ee25_b.jpg" width="690" height="460" alt="Startrails-nlt"></a></div>ဒါကေတာ့ တစ္ပံုကို စကၠန္႔ ၃၀ နဲ႔ ႐ိုက္ထားခဲ့တဲ့ ပံု ၁၆ ပံု ျပန္ေပါင္းထားတာပါ၊ ၈ မိနစ္စာနဲ႔ ညီမွ်ပါတယ္၊ တစ္နာရီစာေလာက္ ႐ိုက္ရင္ အမ်ားႀကီး ပိုလွပါတယ္၊ မတတ္ႏိုင္ဘူး၊ ေနာက္တခါမွပဲ...၊ ကင္မရာက ေတာင္ဖက္အရပ္ကို လွည့္ထားတာမို႔ star trails ေတြက စက္ဝိုင္းပံုေတာ့ မရလိုက္ဘူး၊ ဒီလို star trails ေတြကို ၾကည့္မွပဲ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ကမာၻလည္တာ ဒီေလာက္ျမန္မွန္း သတိထားမိေတာ့တယ္၊ <br /><br />တကယ္ဆို က်ေနာ္ေနတဲ့ ၿမိဳ႕ကေလးရဲ႕ ေျမာက္ဖက္ပိုင္းကို ထြက္သြားလိုက္ရမွာ..၊ အဲဒီမွာ လူေနအိမ္ေတြ မ႐ွိတဲ့အျပင္ လယ္ကြင္းျပင္ေတြ တျပန္႔တျပဴးနဲ႔..၊ ၿပီးေတာ့ ကင္မရာကို ဓူဝံၾကယ္ ႐ွိရာ ေျမာက္ဖက္ကို ခ်ိန္ႏိုင္လိမ့္မယ္၊ အဲဒါဆို စက္ဝိုင္းပံုသ႑န္ လည္ေနတဲ့ ၾကယ္ေတြကို ေတြ႔ရမွာပါ၊ အခုေတာ့ ပထမဦးဆံုး စမ္း႐ိုက္ၾကည့္တာ ျဖစ္တဲ့အျပင္ အပူခ်ိန္ကလည္း သုည ဒီဂရီဆိုေတာ့ ဒီေလာက္နဲ႔ပဲ ေရာင့္ရဲလိုက္ရ ပါတယ္၊ ပံုေတြက မလွေပမယ့္ အမွတ္တရလည္း ျဖစ္ေအာင္၊ လာလည္တဲ့ ညီအစ္ကို၊ ေမာင္ႏွမေတြနဲ႔လည္း ေဝမွ်ရေအာင္ တင္လိုက္ပါတယ္၊ ၾကယ္ေတြေႂကြတဲ့ လမ္းမွာ ထ႐ိုင္ေပါ့ထ္ကို ထမ္းရင္း တိုးတိတ္စြာ အိမ္ျပန္ခဲ့တယ္...။ ။</div><br /><br />ညီလင္းသစ္<br />၂၁ ႏိုဝင္ဘာ၊ ၂၀၁၁<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8685293875029407635-3143568075798863059?l=nyilinnthit.blogspot.com' alt='' /></div>Nyi Linn Thithttp://www.blogger.com/profile/08004288049547505659noreply@blogger.com51tag:blogger.com,1999:blog-8685293875029407635.post-41088432115776043682011-11-14T00:06:00.004+01:002011-11-14T00:13:01.081+01:00<div align="justify"><br />ၿပီးခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္တုန္းက ပံုမွန္ထက္ နည္းနည္းပိုမ်ားေနခဲ့တဲ့ အလုပ္ေတြထဲမွာ ပဲ့ကိုင္အလုပ္လည္း ပါ,ပါတယ္၊ တကယ္တမ္းမွာ က်ေနာ္နဲ႔ တိုက္႐ိုက္သက္ဆိုင္တာက အရင္တုန္းကဆိုရင္ ဓါတ္ခြဲခန္း အလုပ္ေတြပဲ ႐ွိခဲ့တာပါ၊ ေနရာေပါင္းစံုက လာတဲ့ ေရနမူနာ၊ ေျမနမူနာ စတာေတြကို တိုင္းတာ၊ တြက္ခ်က္၊ ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာ ရျခင္းေတြနဲ႔ ပံုမွန္လိုလို လည္ပတ္ေနခဲ့ရာကေန အခုဒီဖက္ လ,ပိုင္းေတြမွာေတာ့ ကြင္းဆင္း သုေတသနအလုပ္ ေတြပါ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ပိုလာခဲ့တယ္၊ အဲဒီလို ကြင္းဆင္းၿပီး တိုက္႐ိုက္ တိုင္းတာျခင္းေတြထဲမွာ 'ႏွစ္စီးတြဲ ပဲ့ကိုင္' ကလည္း တစ္ခု အပါအဝင္ပါပဲ၊ ႏွစ္စီးတြဲ ဆိုတာက တျခားေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး၊ ေဟာဒီ Catamaran ေလွကို က်ေနာ္ျမန္မာမႈ ျပဳလိုက္တာပါ...၊<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Objects/?action=view&amp;current=IMG_4226-nlt.jpg" target="_blank"><img src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Objects/IMG_4226-nlt.jpg" border="0" alt="Photobucket"></a></div><br />Catamaran ေလွကို က်ေနာ့္မွာ႐ွိတဲ့ အဂၤလိပ္-ျမန္မာ အဘိဓာန္ထဲ ႐ွာၾကည့္ေတာ့ '႐ြက္တပ္ဒြါေလာင္း' လို႔ ေရးထားတာ ေတြ႔တယ္၊ ဟင္.. နာမည္ႀကီးကလဲ ဆိုၿပီး ျဖစ္သြားတယ္၊ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ cat. က ႐ြက္မပါသလို ေလာင္းေလွလည္း မဟုတ္ပါဘူး၊ အဲဒီနာမည္ကို သိပ္ဘဝင္ မက်တာနဲ႔ စိတ္ထဲေပၚလာတဲ့ 'ႏွစ္စီးတြဲ' လို႔ပဲ ေကာက္ေခၚ လိုက္တာပါ၊ သင့္ေတာ္တဲ့ ျမန္မာနာမည္မ်ား သိရင္ တဆိတ္ေလာက္ မ,စခဲ့ ပါဦးဗ်ာ..၊ း)<br /><br />ဒီႏွစ္စီးတြဲက ျမစ္ေခ်ာင္း၊ အထူးသျဖင့္ ကန္ေတြထဲမွာ တိုက္႐ိုက္တိုင္းတာဖို႔ က်ေနာ္ အလုပ္လုပ္တဲ့ ဌာနက အင္ဂ်င္နီယာေတြ ေဆာက္ထားတာပါ၊ ေဆာက္တယ္ဆိုတာလည္း တကယ္ေတာ့ ေလွအခြံေတြကို ဝယ္လိုက္ၿပီး အဲဒီအေပၚမွာ platform ေဆာက္၊ လိုအပ္တဲ့ အီလက္ထေရာနစ္ အပိုင္းေတြ တပ္ဆင္တာ ပါပဲ၊<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Objects/?action=view&amp;current=IMG_4193-nlt.jpg" target="_blank"><img src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Objects/IMG_4193-nlt.jpg" border="0" alt="Photobucket"></a></div><br />ဒီ ႏွစ္စီးတြဲေလွမွာ က်ေနာ္တို႔ CTD ဆင္ဆာေတြ တပ္ပါတယ္၊ CTD ဆိုတာက Conductivity, Temperature နဲ႔ Depth ကို တၿပိဳင္ထဲ တိုင္းတဲ့ ဆင္ဆာေတြပါ၊ ၿပီးေတာ့ ADCP တိုင္းတာေရး စက္ေတြလည္း တပ္ပါတယ္၊ Acoustic Doppler Current Profiler ဆိုတဲ့ စက္ေတြက ေရထုထည္နဲ႔တကြ အဲဒီေရထဲမွာ စီးေမ်ာေနၾကတဲ့ အမႈန္အမႊား၊ ေရစီးႏႈန္း၊ သိပ္သည္းဆ စတာေတြကို တိုင္းတာဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္၊ အၾကမ္းအားျဖင့္ ေျပာရရင္ေတာ့ ဒီ ႏွစ္စီးတြဲေလွ ေဆာက္ရတဲ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္က Hydrology ေရထုအေၾကာင္း ေလ့လာဖို႔ ပါပဲ...၊<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Objects/?action=view&amp;current=IMG_4207-nlt.jpg" target="_blank"><img src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Objects/IMG_4207-nlt.jpg" border="0" alt="Photobucket"></a></div><br />ဒီေလွကို ေမာင္းႏွင္ဖို႔ကေတာ့ သူ႔အေပၚထိုင္ၿပီး တုိက္႐ိုက္ေမာင္းလို႔ ရသလို GPS စနစ္ကို သံုးၿပီးေတာ့လည္း အေဝးကေန ရီမုတ္ကြန္ထ႐ိုးလ္နဲ႔ ေမာင္းဖို႔ တည္ေဆာက္ထားပါတယ္၊ ဥပမာ- ကမ္းအနီးအနားက တိုင္းတာမႈေတြကို ကုန္းေပၚကေန ထိန္းေက်ာင္းမယ္၊ ေရနက္ပိုင္း ခပ္ေဝးေဝးမွာ ဆိုရင္ေတာ့ ေနာက္ထပ္ ေမာ္ေတာ္တစ္စီး ေပၚကေန ေတာက္ေလွ်ာက္ လိုက္ေမာင္းမယ္ အစ႐ွိသျဖင့္ပါ၊ ဟိုတေလာဆီက က်ေနာ္ သေဘၤာလိုင္စင္ ေျဖလိုက္ရတာ အဲဒီလို ကမ္းေဝးတိုင္းတာမႈေတြကို ေမာ္ေတာ္တစ္စီးနဲ႔ ေလွ်ာက္လုပ္ႏိုင္ဖို႔ အတြက္လည္း ပါ,ပါတယ္၊<br /><br />အဲဒီေန႔က စမ္းသပ္ၾကည့္ေတာ့ ေလွေပၚကေန တိုက္႐ိုက္ေမာင္းတာ၊ တိုင္းတာ တာေတြက အားလံုးေခ်ာေခ်ာေမာေမာ ပါပဲ၊ အဲ.. ေမာ္ေတာ္ေပၚကေန အေဝးထိန္းစနစ္နဲ႔ ေမာင္းၾကည့္ေတာ့မွပဲ ရယ္ေနရေတာ့တယ္၊ ႏွစ္စီးတြဲေလွကို လားရာ တည္ေပးလိုက္ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္တို႔က ေမာ္ေတာ္နဲ႔ လိုက္တယ္၊ ခဏၾကာေတာ့ ရီမုတ္ကြန္ထ႐ိုးလ္က မိတခ်က္၊ မမိတခ်က္ ျဖစ္ပါေလေရာ၊ ေကြ႔ခ်င္တာလည္း ေကြ႔မရ၊ အ႐ွိန္သတ္ခ်င္တာလည္း သတ္မရနဲ႔...၊ အဲဒါမွ တကယ့္ဒုကၡ..၊ အဲဒါနဲ႔ပဲ ေမာ္ေတာ္ကို ႏွစ္စီးတြဲ ေလွနဲ႔ ယွဥ္ေမာင္း၊ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ တစ္ေယာက္က ေရထဲခုန္ခ် ကူးသြားၿပီးမွ ျပန္ထိန္းရတယ္၊ ေနာက္တခါ ထပ္စမ္းေတာ့လည္း ဒီအတိုင္းပဲ၊ ဟိုပုဂၢိဳလ္လည္း ေမာ္ေတာ္ေပၚ တက္လာ၊ ရီမုတ္က အလုပ္မလုပ္ေတာ့ ေရထဲခုန္ခ်ၿပီး ေလွဆီ ျပန္ကူးသြား၊ တခါ ျပန္တက္လာ၊ တခါ ျပန္ခုန္ခ်နဲ႔ အေတာ္ေမာသြား ႐ွာတယ္၊ မဟုတ္လို႔ကေတာ့ ႏွစ္စီးတြဲေလွက ျပင္သစ္ဖက္ ကမ္းေျခအထိကို အထိန္းအေက်ာင္း မ႐ွိ တည့္တည့္ဆက္ေမာင္းသြားမွာ ေသခ်ာတယ္...၊ ကြင္းဆင္းေလ့လာမႈ ဆိုတာကေတာ့ ဒီလိုပါပဲ၊ ဓါတ္ခြဲခန္းထဲမွာ လုပ္ရတာမ်ိဳးလို အားလံုးကို စနစ္တက် ႀကိဳတင္တြက္ဆ၊ အကြက္ခ်ထားလို႔မွ မရပဲ၊ Plan B တစ္ခုေတာ့ အၿမဲလိုလို ႐ွိထားမွ ေတာ္ကာက်မွာ မဟုတ္လား...၊<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Objects/?action=view&amp;current=IMG_4210-nlt.jpg" target="_blank"><img src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Objects/IMG_4210-nlt.jpg" border="0" alt="Photobucket"></a></div><br />ဒါကေတာ့ catamaran ႏွစ္စီးတြဲေလွကို ထားတဲ့ ေနရာပါ၊ စမ္းသပ္မႈက အျပည့္အဝ မေအာင္ျမင္ေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔ အားလံုးကေတာ့ ခပ္ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါပဲ၊ စိတ္ေတြလည္း လန္းဆန္း၊ လတ္ဆတ္ေနခဲ့တယ္၊ ရာသီဥတုေၾကာင့္လည္း ပါမယ္ထင္ပါရဲ႕၊ ပံုမွန္ဆို ႐ွစ္ခြင္တိုင္း အံု႔မႈိင္း တဲ့ပတ္လည္ ျဖစ္,ျဖစ္ေနတတ္တဲ့ ႏိုဝင္ဘာေကာင္းကင္က အဲဒီေန႔မွာ လင္းခ်င္း၊ လဲ့ျဖာၿပီး သာယာေနတာကိုး..၊ ကမ္းေပၚမွာေတာ့ မၾကာခင္ ႐ိုးတံၿပိဳင္းၿပိဳင္း ျဖစ္ေတာ့မယ့္ ေဆာင္ဦးသစ္ပင္ေတြက ေနာက္ဆံုးလက္က်န္ ေရာင္စံုသစ္႐ြက္ေတြနဲ႔ လြင့္လြင့္ဝဲဝဲ လွေနဆဲ...။ ။</div><br /><br />ညီလင္းသစ္<br />၁၃ ႏိုဝင္ဘာ ၂၀၁၁<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8685293875029407635-4108843211577604368?l=nyilinnthit.blogspot.com' alt='' /></div>Nyi Linn Thithttp://www.blogger.com/profile/08004288049547505659noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-8685293875029407635.post-33836868948251264632011-11-10T03:00:00.000+01:002011-11-10T03:00:49.614+01:00<div align="justify"><br />က်ေနာ့္ရဲ႕ ခရီးသြားပို႔စ္က ဟုတ္ဟုတ္ျငားျငား ဆိုႏိုင္ေလာက္တဲ့ 'ဆင္ေျပာင္ႀကီး' မဟုတ္ေပမယ့္ အၿမီးက်မွ တစ္ေနတာ အေတာ္ေလး ၾကာသြားတယ္၊ ေျပာရရင္ေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း အလုပ္႐ွဳပ္ေန ခဲ့ပါသည္ေပါ့၊ ဒီၾကားထဲမွာ သြားရင္းလာရင္း တျခားေရးခ်င္တာေလးေတြ ေခါင္းထဲ ေပၚလာေပမယ့္ ေဖာက္မေရးခ်င္တာနဲ႔ ဒီပို႔စ္ကိုပဲ အျမန္ဆံုး အဆံုးသတ္ဖို႔ စိုင္းျပင္း ေနခဲ့ပါတယ္၊ ကဲ-အခုေတာ့ စ,မိတဲ့ ဇတ္လမ္း ဒီမွာ ဆံုးပါၿပီ...၊<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3266-nlt.jpg" target="_blank"><img alt="Photobucket" border="0" src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3266-nlt.jpg" /></a></div>ေဟာ္လန္ရပ္ကြက္ကို ျဖတ္ရင္းနဲ႔ သက္ဆိုင္ရာ ႏိုင္ငံေတြရဲ႕ အလံေတြကို ခံုဖိနပ္ေလးေတြနဲ႔ ကိုယ္စားျပဳထားတာ ဆိုင္တစ္ဆိုင္ရဲ႕ နံရံမွာ ျဖတ္ကနဲ ေတြ႔လိုက္တုန္းကပါ..၊<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3272-nlt.jpg" target="_blank"><img alt="Photobucket" border="0" src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3272-nlt.jpg" /></a></div>ဒါကေတာ့ အဂၤလိပ္ရပ္ကြက္မွာ ေတြ႔လိုက္မိတာေလးပါ၊ ေမြးပြ႐ုပ္ေတြက က်ေနာ္တို႔ ငယ္ငယ္ကနဲ႔စာရင္ အမ်ားႀကီး ပိုမ်ားလာတယ္၊ ကာတြန္းဇတ္လမ္းေတြထဲက ဇတ္ေကာင္ေတြလည္း ေစ်းကြက္ခ်ဲ႕ၿပီး စီးပြားျဖစ္ ေမြးပြ႐ုပ္ေတြ ျဖစ္လာ ၾကတာလည္း တေၾကာင္းလို႔ ဆိုရမယ္ ထင္ပါတယ္၊<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3314-nlt.jpg" target="_blank"><img alt="Photobucket" border="0" src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3314-nlt.jpg" /></a></div>Europa Park ကို ၂ ရက္ လည္ျဖစ္တဲ့ အတြက္ ဒုတိယရက္မွာ 4D ႐ုပ္႐ွင္ ၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္၊ နာရီဝက္ေလာက္ပဲ ၾကာတဲ့ Sammy's adventures ဆိုတဲ့ ကာတြန္းကားေလးပါ၊ က်ေနာ့္အတြက္ 4D ႐ုပ္႐ွင္ကို ဒုတိယအႀကိမ္ ၾကည့္ဖူးတာျဖစ္လို႔ ႐ံုထဲမွာ မီးမပိတ္ခင္ အေစာႀကီးကတည္းက ဘယ္ပစၥည္းေတြကမ်ား ကိုယ့္ရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ကို လာထိမလဲလို႔ လိုက္ၾကည့္ထားတယ္၊ ခံုေ႐ွ႕က ေလထြက္တဲ့ အေပါက္၊ ခံုေနာက္မွီမွာ လွ်ိဳ႕ဝွက္ တပ္ထားတဲ့ ေရပိုက္၊ ခံုေအာက္က ေရာ္ဘာႀကိဳး စသျဖင့္ ေတြ႔ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္လည္း ဘာမွေတာ့ မထူးပါဘူး၊ ႐ုပ္႐ွင္စ,တာနဲ႔ ဇတ္လမ္းထဲမွာ ေမ်ာသြားၿပီးေတာ့ အဲဒီဟာေတြကို ေမ့သြားတာပါပဲ၊ ဇတ္လမ္းထဲမွာ ေႁမြက သူ႔အၿမီးကို ခါလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ေစာေစာက က်ေနာ္ၾကည့္ထားတဲ့ ခံုေအာက္က ေရာ္ဘာႀကိဳးေတြက ေျခေထာက္ေတြကို လာ႐ိုက္လို႔ လန္႔ေအာ္လိုက္ၾကတာ ဆိုတာ တ႐ံုလံုးပဲ၊ ဇတ္လမ္းက Sammy ဆိုတဲ့ လိပ္ကေလး အေၾကာင္းပါ၊ သူေပ်ာ္ပါးရာ ပင္လယ္ျပင္မွာ တစ္ေန႔ ေရနံတင္သေဘၤာတစ္စီး ေမွာက္လို႔ ေရထုညစ္ညမ္းမႈနဲ႔ ေဝးရာကို ေျပးဖို႔ ႀကိဳးစားတဲ့ အေၾကာင္း..၊ ကေလးေတြ အတြက္ ရည္႐ြယ္တဲ့ အခုလို ကာတြန္းကားတစ္ခုမွာ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရးနဲ႔ ဆိုင္တဲ့ ပညာေပးျပကြက္ေတြကို Cinema 4D အတတ္ပညာနဲ႔ ေဖာ္က်ဴးႏိုင္လို႔ သူတို႔ေလးေတြအတြက္ ပိုၿပီး ႐ိုက္ခတ္မႈ ႐ွိႏိုင္မယ္လို႔ က်ေနာ္ျမင္ပါတယ္၊ ပင္လယ္ထဲက ဇတ္လမ္းဆိုေတာ့ ထိုင္ခံုေနာက္မွီမွာ ဖြက္ထားတဲ့ ေရပိုက္ေလးကေန ေရစက္၊ ေရမႈန္ေတြ ခဏခဏ လာစင္လို႔ ႐ံုထဲမွာ ကေလးေတြရဲ႕ ရယ္သံေလးေတြက လန္းလန္းဆန္းဆန္းနဲ႔..၊<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3437-nlt.jpg" target="_blank"><img alt="Photobucket" border="0" src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3437-nlt.jpg" /></a></div>သရဲရထားလည္း စီးျဖစ္ခဲ့ပါ ေသးတယ္၊ ဒါက သရဲေျခာက္တဲ့ အဲဒီအိမ္ရဲ႕ အဝင္ဝက အ႐ုပ္ပါ၊ အိမ္ထဲကိုဝင္၊ သရဲေျခာက္တဲ့ အခန္းေတြ ေလးငါးခန္းေလာက္ကို ျဖတ္ၿပီးမွ ရထားေလးဆီကို ေရာက္ပါတယ္၊ အဲဒီရထားနဲ႔ သရဲေတြရဲ႕ ႐ြာေတြကို ျဖတ္ရတာပါ၊ အသံ၊ အ႐ုပ္၊ အလင္း၊ အေမွာင္၊ မိတ္ကပ္ အားလံုးကို သံုးၿပီး ေျခာက္တယ္..၊ ကေလးလူႀကီး အားလံုးအတြက္ ေယဘုယ် ပစ္မွတ္ထားလို႔လားေတာ့ မသိဘူး၊ ဒီေလာက္ႀကီး ေၾကာက္စရာ မေကာင္းပါဘူး၊<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3434-nlt.jpg" target="_blank"><img alt="Photobucket" border="0" src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3434-nlt.jpg" /></a></div>အခုလို ျပဇတ္ေလးေတြလည္း တစ္ေန႔ကို ၂ ႀကိမ္ေလာက္ ျပပါတယ္..၊ <br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3351-nlt.jpg" target="_blank"><img alt="Photobucket" border="0" src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3351-nlt.jpg" /></a></div>တစ္ေနရာမွာ ဒီေဘာ္လံုးကန္ကို ေတြ႔ေတာ့ သားက အားရဝမ္းသာနဲ႔ သြားဆင္းေဆာ့တယ္၊ ၿပီးေတာ့ 'ဒီမွာလည္း IKEA ႐ွိတာပဲလား'လို႔ တအံ့တၾသနဲ႔ ေရ႐ြတ္လို႔..၊ က်ေနာ္တို႔ သြားေလ့႐ွိတဲ့ IKEA မွာလည္း ကေလးေတြကို ထားခဲ့တဲ့ ေနရာမွာ အခုလို ပလတ္စတစ္ ေဘာ္လံုးကန္တစ္ခု ႐ွိတာကိုး..၊<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3376-nlt.jpg" target="_blank"><img alt="Photobucket" border="0" src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3376-nlt.jpg" /></a></div>ဒုတိယရက္ရဲ႕ ေန႔လယ္စာကိုေတာ့ ဒီပံုထဲက ထူးထူးဆန္းဆန္း ဆိုင္မွာ စားျဖစ္ပါတယ္၊ ဆိုင္နာမည္က Food loop တဲ့၊ သူ႔နာမည္အတိုင္းပါပဲ၊ အစားအေသာက္ေတြက သံဘားတန္းေတြ တေလွ်ာက္ looping ကြင္းေတြကို ျဖတ္ၿပီးမွ စားပြဲကို ေရာက္လာတယ္၊ အစားအေသာက္ေတြက မီးဖိုေခ်ာင္ကေန မ်က္ႏွာၾကက္ပိုင္း အျမင့္ဆီကို ဓါတ္ေလွကား အေသးေလးေတြနဲ႔တက္၊ ဓါတ္ေလွကား ဆံုးတာနဲ႔ သံဘားတန္း အစ,ကေန ေကြ႔ဝိုက္လိမ္ပတ္ၿပီး စားပြဲေတြဆီကို ဆင္းလာတာပါ၊ ဆိုေတာ့ လူေတြအားလံုးကလည္း မ်က္ႏွာၾကက္ဆီပဲ တေမာ့ေမာ့နဲ႔..၊ <br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3360-nlt.jpg" target="_blank"><img alt="Photobucket" border="0" src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3360-nlt.jpg" /></a></div>ဆိုင္ထဲမွာ စားပြဲထိုး မ႐ွိပါဘူး၊ စားပြဲတိုင္းမွာ ႐ွိတဲ့ ကြန္ျပဴတာကေန တိုက္႐ိုက္္မွာရ ပါတယ္၊ ႀကိဳက္တဲ့ဟင္းအမယ္ကို ေ႐ြးၿပီးတဲ့အခါ အဝင္ဝမွာ ယူခဲ့ရတဲ့ ကဒ္ကိုထည့္ၿပီး အတည္ျပဳလိုက္ရင္ ရပါၿပီ၊ ကြန္ျပဴတာနဲ႔ မွာရတာ ဆိုေပမယ့္ user friendly ျဖစ္ေအာင္လုပ္ထားလို႔ လြယ္ပါတယ္၊ လြယ္လြန္းလို႔ သားေတာင္မွ က်ေနာ္တို႔အလစ္မွာ သူ႔သေဘာနဲ႔သူ ပံုေတြကိုၾကည့္ၿပီး လိုက္ႏွိပ္ေနလို႔ အဆံုးသတ္ confirm မလုပ္ႏိုင္ေအာင္ ကဒ္ကို သိမ္းထားရတယ္..၊ း)<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3372-nlt.jpg" target="_blank"><img alt="Photobucket" border="0" src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3372-nlt.jpg" /></a></div>လမ္းခုလတ္မွာ အ႐ွိန္နဲ႔ ဆင္းလာေနတဲ့ ဟင္းအမယ္ တစ္ခြက္..၊<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3383-nlt.jpg" target="_blank"><img alt="Photobucket" border="0" src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3383-nlt.jpg" /></a></div>မိုးေပၚကေန လိမ္ေကာက္ၿပီးမွ က်လာတာဆိုေတာ့ အစားအေသာက္ေတြက အခုလို အိုးေလးေတြနဲ႔ အဖံုးပိတ္လ်က္သား ေရာက္လာပါတယ္၊ ဟင္းေတြကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ညံ့ပါတယ္၊ ပုပ္သိုးေနတဲ့ ဟင္းမ်ိဳးကလြဲရင္ ဘာလာလာ အကုန္စားတဲ့ က်ေနာ့္လို လူေတာင္မွ အရသာ မ႐ွိတာ တန္းၿပီးသိတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ဘီယာတို႔၊ အခ်ိဳရည္တို႔ဆိုရင္ ပုလင္းနဲ႔ဟာပဲ ရပါတယ္၊ ဟင္းခ်ိဳလိုမ်ိဳး အရည္ေသာက္ဟင္းလည္း မရပါဘူး၊ မဟုတ္ရင္ ဟင္းရည္ေတြက ဂြ်မ္းထိုးေမွာက္ခံုနဲ႔ တဆိုင္လံုး​ ႐ႊဲ႐ႊဲစို ေနမွာ ေသခ်ာတာေပါ့၊<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3390-nlt.jpg" target="_blank"><img alt="Photobucket" border="0" src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3390-nlt.jpg" /></a></div>အခ်ိဳပြဲလည္း ဒီလိုပဲ ေရာက္လာပါတယ္၊ စားပြဲေပါင္းစံုက မွာတဲ့ အစားအေသာက္ေတြက ဘားတန္းေတြေပၚမွာ တ႐ႊီ႐ႊီ နဲ႔ သြားေနၾကလို႔ လူႀကီးေရာ၊ ကေလးပါ တအံ့တၾသနဲ႔ ႐ွိေနၾကတယ္၊ လူေတြတင္ မကဘူး၊ အစားအေသာက္ေတြပါ ႐ိုလာကိုစတာ စီးေစတဲ့ စိတ္ကူးနဲ႔ လုပ္ထားတာ ျဖစ္လို႔ ေရာက္ဖူး႐ံု တခါေလာက္ သြားစားၾကည့္ရင္ လံုေလာက္ပါၿပီ၊ ဒီလိုဆိုင္မ်ိဳးမွာေတာ့ ဟင္းအမယ္က စံုမွာမဟုတ္တဲ့အျပင္ အရသာလည္း မ႐ွိႏိုင္ေလာက္ဘူးဆိုတာ ဘယ္သူမဆို ခန္႔မွန္း ၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္..၊<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3295-nlt.jpg" target="_blank"><img alt="Photobucket" border="0" src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3295-nlt.jpg" /></a></div>ညေနေစာင္း လူေတြျပန္ခ်ိန္မွာေတာ့ ဝန္ထမ္းေတြက အခုလို ဝတ္စားၿပီးေတာ့ ထြက္ေပါက္မွာ ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္၊ ဒီစံုတြဲကို ပထမေန႔ကလည္း ေတြ႔ျဖစ္တယ္၊ ဒီေန႔မွာေတာ့ ဓါတ္ပံု႐ိုက္ဖို႔ သြားရပ္လိုက္တာနဲ႔ လက္ခ်င္းခ်ိတ္ၿပီး အိုက္တင္လုပ္ၿပီးသားပဲ၊ က်ေနာ္႐ိုက္သေလာက္ကို အၿပံဳးမပ်က္ဘဲ တသမတ္ထဲ ရပ္ေပးၾကပါတယ္...၊<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3281-nlt.jpg" target="_blank"><img alt="Photobucket" border="0" src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3281-nlt.jpg" /></a></div>ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ လူေတြကို ႏႈတ္ဆက္ေနတဲ့ ျမင္းပုေလးနဲ႔ ဒီလူကိုေတြ႔ေတာ့ သားက အထူးအဆန္းျဖစ္ၿပီး အံ့ၾသလို႔..၊<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3291-nlt.jpg" target="_blank"><img alt="Photobucket" border="0" src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3291-nlt.jpg" /></a></div>နည္းနည္း ေ႐ွ႕ဆက္ေလွ်ာက္လာေတာ့ ထြက္ေပါက္နဲ႔ အနီးဆံုးမွာ လူေတြနဲ႔ ဓါတ္ပံုတြဲ႐ိုက္ေနတဲ့ ဒီကာတြန္း႐ုပ္ ႏွစ္႐ုပ္နဲ႔ ေတြ႔ပါတယ္၊ တီဗီထဲမွာပဲ ေတြ႔ေနရတဲ့ ကာတြန္းဇတ္ေကာင္ေတြကို အျပင္မွာ အခုလို အလံုးအထည္နဲ႔ ေတြ႔ရလို႔လားေတာ့ မသိပါဘူး၊ သားက ထူးထူးဆန္းဆန္း သူလည္း ဓါတ္ပံုတြဲ႐ိုက္ ခ်င္တယ္-တဲ့၊<br /><br /><br />Europa Park ကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ထြက္လာေတာ့ တည္းခုိခန္းကို မျပန္ေသးဘဲ လမ္းမွာ႐ွိတဲ့ စားေသာက္ဆိုင္ တစ္ဆိုင္မွာ တခါတည္း ညစာ ဝင္စားျဖစ္ပါတယ္၊ အန္ဂယ္လာ မက္ကဲလ္ရဲ႕ ဂ်ာမနီေျမေပၚမွာ ေနာက္ဆံုးစားျဖစ္တဲ့ ညစာဆိုေပမယ့္ တကယ္တမ္း စားျဖစ္တာက ယင္းဂ္လပ္ ႐ွင္နာဝပ္ထရာရဲ႕ ထိုင္းစာပါ၊ ေန႔လယ္က Food loop နဲ႔ ဘာမွမဆိုင္ေလာက္ေအာင္ တကယ္ေကာင္းတဲ့ အဲဒီဟင္းပြဲေတြနဲ႔ က်ေနာ့္ရဲ႕ ဒီပို႔စ္ကို အဆံုးသတ္ပါ့မယ္..၊<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3450-nlt.jpg" target="_blank"><img alt="Photobucket" border="0" src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3450-nlt.jpg" /></a></div>ထံုးစံအတိုင္း တံုယမ္ဟင္းခ်ိဳ မွာပါတယ္၊ တကယ္တမ္း ေျပာရရင္ မွာသာ မွာလိုက္တာပါ၊ ဂ်ာမနီမွာ ရႏိုင္တဲ့ တံုယမ္က သိပ္ေကာင္းမယ္လို႔ မထင္ပါဘူး၊ ေရာက္လာေတာ့ က်ေနာ့္အထင္ မွားသြားတယ္၊ ေတာ္ေတာ့္ကို ေကာင္းပါတယ္၊ ဒါနဲ႔ ဒုတိယ တစ္ဇြန္းကို မ်က္စိမွိတ္ၿပီး ေသာက္ၾကည့္ေတာ့ ဘန္ေကာက္ကို ေန႔ခ်င္းညခ်င္း ျပန္ေရာက္သြား သလိုပါပဲ၊ အဲဒီလို တံုယမ္အရသာကို လြန္ခဲ့တဲ့ ၇ ႏွစ္က ဘန္ေကာက္မွာ ေသာက္ခဲ့ဖူးတာ ေနာက္ဆံုးပါပဲ၊<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3454-nlt.jpg" target="_blank"><img alt="Photobucket" border="0" src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3454-nlt.jpg" /></a></div>သိပ္မၾကာခင္မွာ သေဘၤာသီးသုပ္ ေရာက္လာတယ္၊ သေဘၤာသီးသုပ္ကို က်ေနာ္ ႀကိဳက္ပါတယ္၊ မစားဖူးေသးတဲ့ ထိုင္းစားေသာက္ဆိုင္ေတြ ေရာက္တိုင္း က်ေနာ္ အၿမဲတမ္း မွာၿပီး အကဲစမ္းေလ့ ႐ွိပါတယ္၊ အခုလည္း မွာလိုက္တယ္၊ ဒါေပမယ့္ စိတ္ထဲမွာေတာ့ သိပ္ၿပီး ေမွ်ာ္လင့္မထားတာ အမွန္ပါ၊ အထူးသျဖင့္ အစပ္မစားၾကတဲ့ ဥေရာပမွာ ထိုင္းသေဘၤာသီးသုပ္က က်ေနာ္ ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ အစပ္စံခ်ိန္ကို မွီႏိုင္မယ္လို႔ ထင္မထားခဲ့ဘူး၊ တစ္ဇြန္းစား အၿပီးမွာပဲ ဒီတခါလည္း က်ေနာ့္အထင္ မွားျပန္ၿပီလို႔ သိလိုက္ရတယ္၊ ခ်ဥ္ငန္စပ္ သံုးပါးစလံုးနဲ႔ ျပည့္စံုတဲ့ သေဘၤာသီး သုပ္ပါပဲ၊ အစပ္ကလည္း အံ့ၾသစရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ တကယ့္ကို စံခ်ိန္မွီ...၊ ေနာက္ထပ္တစ္ရက္တိုးၿပီး ဒီမွာ ဆက္ေနခ်င္စိတ္ေလး အဲဒီတခဏ အတြင္းမွာ ေပါက္သြားေသးတယ္၊ တျခားဘယ္မွ သြားဖို႔မဟုတ္ပါဘူး၊ ေနာက္ထပ္ သေဘၤာသီးသုပ္ ၃ နပ္ေလာက္ ထပ္စားဖို႔ သက္သက္ပါပဲ..၊ း)<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3455-nlt.jpg" target="_blank"><img alt="Photobucket" border="0" src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3455-nlt.jpg" /></a></div>မႈိနဲ႔ဝက္သားဟင္းကလည္း င႐ုတ္သီးနဲ႔ မလြတ္ျပန္ဘူး၊ ထမင္းထပ္ယူတာလည္း ဘယ္ႏွပန္းကန္မွန္း မသိေတာ့ဘူး၊ း)<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3457-nlt.jpg" target="_blank"><img alt="Photobucket" border="0" src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3457-nlt.jpg" /></a></div>ဒီတစ္ပြဲပဲ င႐ုတ္သီးနဲ႔ လြတ္တယ္၊ ဒါေတာင္ သားအတြက္ မွာထားတာ မို႔လို႔..၊ း)<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3447-nlt.jpg" target="_blank"><img alt="Photobucket" border="0" src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3447-nlt.jpg" /></a></div>င႐ုတ္သီးစပ္တဲ့အခါ ေရေသာက္လို႔ မေျပပါဘူး၊ ေထာပတ္၊ မလိုင္၊ ႏြားႏို႔ စတာေတြ စားမွသာ ခ်က္ခ်င္း အစပ္ေျပတာပါ၊ င႐ုတ္သီး ထဲမွာပါတဲ့ ကက္ပ္ဆိုင္စင္ (Capsaicin) ေမာ္လီက်ဴးက အဲဒီလို အဆီ၊ အဆိမ့္ေတြနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းပဲ ေပါင္းစပ္ဓါတ္ျပဳေလ့ ႐ွိလို႔ လွ်ာေပၚမွာ စပ္တာ ခဏခ်င္းပဲ ေပ်ာက္သလို ဗိုက္လည္း မေအာင့္ပါဘူး၊ အစာအိမ္နံရံမွာ ကပ္ေနမယ့္ ကက္ပ္ဆိုင္စင္ ေမာ္လီက်ဴးေတြကို မလိုင္၊ ႏြားႏို႔က ခြာယူ၊ ဝါးမ်ိဳလိုက္လို႔ လူကို မထိေတာ့ ပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ အဲဒီမွာေတာ့ ႏြားႏို႔အစား ဘီယာပဲ ေသာက္ခဲ့တယ္၊ း) အဲဒီ ရက္ပိုင္းမွာလည္း Munich မွာ ဘီယာပြဲေတာ္ Oktoberfest က စ,ေနၿပီေလ၊ က်ေနာ္တို႔ ႐ွိတဲ့ေနရာနဲ႔ Munich နဲ႔က တျခားစီ ဆိုေပမယ့္ သူ႔ေရ၊ သူ႔ေျမမွာ သူ႔ယဥ္ေက်းမႈကို ေလးစားေသာအားျဖင့္ ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ..၊ း)<br /><br />က်ေနာ့္ရဲ႕ တံု႔ဆိုင္းတံု႔ဆိုင္း ခရီးသြားပို႔စ္ကို အခုလို ေနာက္ဆံုးထိတိုင္ေအာင္ စိတ္႐ွည္႐ွည္နဲ႔ သတိေပး၊ ႏႈိးေဆာ္၊ တိုက္တြန္း၊ အားေပးၿပီး ေစာင့္ဆိုင္းဖတ္႐ွဳၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္း၊ ေမာင္ႏွမေတြကို ေက်းဇူး အမ်ားႀကီး တင္ပါတယ္..။ ။</div><br /><br />ညီလင္းသစ္<br />၁၀ ႏိုင္ဝင္ဘာ၊ ၂၀၁၁<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8685293875029407635-3383686894825126463?l=nyilinnthit.blogspot.com' alt='' /></div>Nyi Linn Thithttp://www.blogger.com/profile/08004288049547505659noreply@blogger.com34tag:blogger.com,1999:blog-8685293875029407635.post-51378732772267740582011-10-26T18:22:00.000+02:002011-10-26T18:22:14.658+02:00<div align="justify"><br />ဂ်ာမနီက မိတ္ေဆြေတြအိမ္မွာ ႐ွိေနတုန္း က်ေနာ့္မွာ ဒုကၡေရာက္လိုက္ ေသးတယ္၊ တျခားေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး၊ ေခ်ာင္းေတြဆိုးၿပီး အသံဝင္သြားတာပါ၊ ဟိုတေလာဆီက က်ေနာ္ဖ်ားခ်င္ေနခဲ့တယ္၊ ဒီအေၾကာင္း ပို႔စ္တစ္ခုေတာင္ ေရးလိုက္ပါေသးတယ္၊ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္လိုခ်င္တဲ့ ေကြးလို႔ေကာင္း႐ံု၊ အဖ်ားေငြ႔ေငြ႔ေလး ႐ွိ႐ံု တုပ္ေကြးေတာ့ ျဖစ္မလာဘူး၊ အဲဒါအစား ေခ်ာင္းေတြ အႀကီးအက်ယ္ဆိုးၿပီး အသံပဲ ဝင္သြားတယ္၊ ေျပာရရင္ သူတို႔ဆီကို သြားေနတဲ့ လမ္းမွာကတည္းက ခ်မ္းစိမ့္စိမ့္နဲ႔..၊ အဲဒီရက္ေတြမွာ ရာသီဥတုကလည္း အေတာ္ေလး ဆိုးတယ္လို႔ ေျပာရမယ္၊ ဟိုကိုလည္း ေရာက္ေရာ အသံလည္း ေပ်ာက္ေရာ..၊ ေပ်ာက္တာမွ တကယ့္ကို ဘာသံမွ ထြက္မလာ ေတာ့တာ၊ မန္ဒါလီသံ ေတာင္မွ မထြက္ေတာ့ဘူး၊ အဲဒီေလာက္အထိ..၊ ၿပီးေတာ့ ေခ်ာင္းကလည္း ဆက္တိုက္နီးပါး ဆိုးေသးတယ္..၊ <br /><br />က်ေနာ့္မွာ အသံဝင္တာမ်ိဳး သိပ္မျဖစ္ဖူးပါဘူး၊ မွတ္မိေနေသးတာက ၈၈ တုန္းက တႀကိမ္..၊ ဒါေပမယ့္ အဲဒီတုန္းက ျမန္မာတႏိုင္ငံလံုး နီးပါး အသံဝင္ၾကတာ ဆိုေတာ့ ထားပါေတာ့၊ ကိုယ့္မွာ အသံမ႐ွိေတာ့ ထမင္းဝိုင္းမွာ စကားေျပာၾကတဲ့ အခါ ဘာမွဝင္ၿပီး မေျပာႏိုင္ဘူး၊ ဒီလိုပဲ နားေထာင္သူ သက္သက္...၊ သူမ်ားအိမ္မွာ ဧည့္သည္သြားလုပ္ပါတယ္ ဆိုမွ ေတမိမင္းသား လုပ္ေနရတဲ့ အျဖစ္..၊ ျဖစ္ပံုမ်ား ေျပာပါတယ္..၊ ဒါနဲ႔ အိမ္႐ွင္ေတြလည္း မေနသာေတာ့ဘဲ က်ေနာ့္ကို ေဆးတိုက္ရ ေတာ့တယ္၊ ေအာက္ကပံုမွာ ေတြ႔ရတဲ့ Propolis ဆိုတဲ့ ေဆးပါ...၊<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Objects/?action=view&amp;current=IMG_4111_nlt.jpg" target="_blank"><img alt="Photobucket" border="0" src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Objects/IMG_4111_nlt.jpg" /></a></div><br />အရင္က ဒီေဆးကို က်ေနာ္တခါမွ မၾကားဖူးခဲ့ဘူး၊<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Propolis" target="_blank"><span style="color: #0b5394;"> Propolis</span></a> ဆိုတာ တကယ္ေတာ့ ပ်ားေတြဆီကေန ရတာပါ၊ ဒီဟာကို ပ်ားေတြ ထုတ္လုပ္ ပံုနဲ႔ အသံုးခ်ပံုက စိတ္ဝင္စားဖို႔ ေကာင္းတယ္၊ ထင္း႐ွဴးပင္၊ ဝက္သစ္ခ်ပင္၊ သစ္အယ္ပင္ စတဲ့ အပင္ေတြရဲ႕ အဖူး၊ အငံုကေန သစ္ေစးလို ေစးကပ္ကပ္ အရာတမ်ိဳးကို လုပ္သားပ်ားေတြက ယူလာတယ္၊ ပ်ားအံုကို ေရာက္ေတာ့ ဒီသစ္ေစးကို သူတို႔ရဲ႕ခံတြင္းကေန ထြက္တဲ့ အရည္တမ်ိဳးရယ္၊ ပ်ားဖေယာင္းရယ္နဲ႔ ေရာနယ္ၿပီး အဂၤေတအျဖစ္ သံုးပါတယ္၊ ပ်ားအံုရဲ႕ အေပါက္ေတြ၊ အကြဲေၾကာင္းေတြကို ဒီေစးကပ္ကပ္ အဂၤေတနဲ႔ ပိတ္တယ္၊ ေနာက္တခါ ဒီ Propolis ကို ပိုးသတ္ေဆး အျဖစ္လည္း ပ်ားေတြက သံုးပါေသးတယ္၊ ပ်ားအုံထဲမွာ ႂကြက္လိုမ်ိဳး ခပ္ႀကီးႀကီး အေကာင္ေတြ လာၿပီး ေသတဲ့အခါ လုပ္သားပ်ားေတြက အျပင္ကို သယ္ထုတ္ဖို႔ မစြမ္းပါဘူး၊ အဲဒီလိုအခါမွာ propolis ကို သံုးၿပီး အဲဒီအေကာင္ကို မံလိုက္တယ္၊ အီဂ်စ္က ဖာ႐ိုဘုရင္ေတြကို မံမီ ေဆးစိမ္သလို ပါပဲ၊ အဲဒီအခါ propolis မွာပါတဲ့ antiseptic ပိုးသတ္ေဆး သတၱိေၾကာင့္ ႂကြက္ေသဟာ မပုပ္မသိုးဘဲ ႐ွိေနတဲ့ အတြက္ ပ်ားအံုထဲမွာလည္း ပ်ားေတြ ဆက္ေနႏိုင္ ပါတယ္၊ <br /><br />ဒီ propolis ကိုယူဖို႔အတြက္ ပ်ားအံုေတြထဲကို ဒီအတြက္ ရည္႐ြယ္တဲ့ သတၱဳေခ်ာင္း၊ သံဇကာကြက္ စတဲ့ အရာေတြ ထည့္ထားလိုက္ပါတယ္၊ အဲဒီအခါ ပ်ားေတြက ျပင္ပက ေရာဂါပိုးေတြ သူတို႔ပ်ားအံုကို မကူးေစဖို႔အတြက္ propolis ကို လာၿပီး လိမ္းက်ံလိမ့္မယ္၊ ျပည့္သြားတဲ့အခါ ထုတ္ယူလိုက္႐ံု ပါပဲ၊ တခ်ိဳ႕ကလည္း ပ်ားေမြးျမဴေရး စခန္းေတြမွာ ပ်ားရည္ ထုတ္ယူၿပီးတဲ့အခါ တဆက္ထဲ ဆက္ၿပီး ျခစ္ယူပါတယ္၊ အိမ္႐ွင္ လင္မယားက က်ေနာ့္ကိုလည္း ပုလင္းေလး တစ္ပုလင္း လက္ေဆာင္ ေပးလိုက္တယ္၊ propolis ဟာ ဖ်ားနာတဲ့အခါ၊ ေခ်ာင္းဆိုး အသံဝင္ တဲ့အခါ၊ အေအးမိတဲ့ အခါေတြမွာ ေရေႏြးထဲကို ေလးငါးစက္ေလာက္ ခ်ၿပီး ေသာက္လို႔ရတဲ့ အျပင္ အေရျပားမွာ တခုခု ျပတ္႐ွတဲ့အခါလည္း ဂြမ္းနဲ႔ အုပ္ထားလိုက္ရင္ ခ်က္ခ်င္းေသြးတိတ္ၿပီး ပိုးသတ္ၿပီးသား ျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္...၊<br /><br /><br />သူတို႔ေပးတဲ့ ေဆးပုလင္းေလး ယူၿပီး တတိယေျမာက္ ရက္မွာေတာ့ မထြက္ခ်င္ထြက္ခ်င္ ျဖစ္ေနတဲ့ အသံေလးကို ညႇစ္ထုတ္ႏႈတ္ဆက္ၿပီး က်ေနာ္တို႔ ျပန္လာခဲ့ပါတယ္၊ သူတို႔အိမ္က ကားထြက္ေတာ့ သားကို က်ေနာ္တို႔က အံ့ၾသစရာ တစ္ခု စီစဥ္ထားတယ္လို႔ ေျပာလိုက္တယ္၊ သူ႔မ်က္လံုးေလးေတြ ခ်က္ခ်င္းပဲ အေရာင္ေတာက္လာၿပီး ဘာလဲလို႔ အတင္း လိုက္ေမးတယ္၊ Surprise ဆိုရင္ သူ႔အတြက္ လက္ေဆာင္၊ ဒါမွမဟုတ္ ဝမ္းသာစရာပဲ ဆိုတာ သားက အတပ္သိ ပါတယ္၊ က်ေနာ္က အခု အိမ္မျပန္ေသးဘဲ Europa Park သြားမယ္လို႔ ေျပာလိုက္ေတာ့ သူ႔မ်က္ႏွာမွာ မယံုႏိုင္ျခင္းနဲ႔ ဝမ္းသာျခင္း ေတြ ရက္ေဖာက္လြန္းထိုးၿပီး ေပ်ာ္သြားလိုက္တာ ဆိုတာ...၊ အမွန္ေတာ့ ခရီးစဥ္ အစကတည္းက ေျပာထားမိရင္ သူမ်ား အိမ္မွာလည္း 'သြားမယ္ေလ၊ သြားမယ္ေလ' နဲ႔ တခ်ိန္လံုး ဂ်ီက်ေနမွာ စိုးလို႔ အခုမွ ေျပာလိုက္တာပါ၊<br /><br />အင္တာနက္ကေန ဘြတ္ကင္လုပ္ထားခဲ့တဲ့ Bed &amp; Breakfast (B&amp;B) အိမ္ကေလးဆီကို တန္းသြားၾကတယ္၊ ဒီတခါေတာ့ GPS က ေခ်ာ ေခ်ာေမာေမာပဲ လမ္းျပတယ္၊ Europa Park က Darmstadt ကေန ဆြစ္နယ္စပ္ကို ျပန္အလာ လမ္းတဝက္ေလာက္က Rust ဆိုတဲ့ ၿမိဳ႕ကေလးမွာ ႐ွိပါတယ္၊ က်ေနာ္တို႔ တည္းမယ့္ အိမ္ကေလးေ႐ွ႕ကိုလည္း ကားရပ္လိုက္ေရာ ဥေရာပမွာ ေတြ႔ရခဲတဲ့ ငွက္ေပ်ာပင္ေတြ အမ်ားႀကီး ေတြ႔လိုက္ေတာ့ က်ေနာ္ အံ့ၾသၿပီး ေပ်ာ္သြားတယ္၊ စိမ္းစိမ္းစုိစုိနဲ႔ ငွက္ေပ်ာေတာေလးက ခ်စ္စရာ ေကာင္းလိုက္တာ..၊ ဒီတခ်က္ ထဲ နဲ႔တင္ ဒီအိမ္မွာ တည္းရတာ တန္ေနၿပီလို႔ေတာင္ ပိုပိုသာသာေလး ေတြးလိုက္မိ ေသးတယ္၊ <br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3475_nlt.jpg" target="_blank"><img alt="Photobucket" border="0" src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3475_nlt.jpg" /></a></div><br />ဒီအိမ္ေလး အေၾကာင္းကို က်ေနာ္တို႔ဘာမွ ႀကိဳမသိပါဘူး၊ Trip Advisor ဝက္ဘ္ဆိုဒ္မွာ ကြန္မန္႔ေတြဖတ္၊ ဓါတ္ပံုေတြ ၾကည့္ၿပီး နံၾကား ေထာက္ ေ႐ြးလိုက္တာ..၊ အခုေတာ့ အေ႐ြးမွန္တယ္လို႔ ေျပာရမယ္ ထင္တယ္၊ အိမ္႐ွင္ အမ်ိဳးသမီးက ကေနဒါႏိုင္ငံ Québec ျပည္နယ္ကဆိုေတာ့ ျပင္သစ္စကားသံ ဝဲဝဲေလးနဲ႔ အေတာ္ေဖာ္ေ႐ြတယ္၊ သူ႔အမ်ိဳးသား ဂ်ာမန္လူမ်ိဳးနဲ႔ အေၾကာင္းပါၿပီး အခုလို ဒီမွာ တည္းခုိေဆာင္ေလး ဖြင့္ထားတာလို႔ သိရတယ္၊ အိပ္ခန္းေလး ၅ ခန္းပဲ ႐ွိတဲ့ အနက္မွာ က်ေနာ္တို႔က အျပင္ဖက္က အခန္းေလးကို ယူလိုက္တယ္၊ <br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3301-nlt.jpg" target="_blank"><img alt="Photobucket" border="0" src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3301-nlt.jpg" /></a></div><br />ၾကည့္ရတာ အရင္တုန္းကေတာ့ ျမင္းေဇာင္း ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ပံုပါပဲ၊ အခုေတာ့ ေရခ်ိဳးခန္း၊ အိမ္သာ တြဲလ်က္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္နဲ႔ ခ်စ္စရာေလး...၊<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3460_nlt.jpg" target="_blank"><img alt="Photobucket" border="0" src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3460_nlt.jpg" /></a></div><br />Halloween ပြဲကလည္း နီးလာၿပီဆိုေတာ့ ၿခံဝင္းထဲမွာ ေကာက္႐ိုးထံုးေတြခ်၊ ဖ႐ံုသီးေတြခင္းနဲ႔ ျပင္ဆင္ေနၾကတယ္၊<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3299_nlt.jpg" target="_blank"><img alt="Photobucket" border="0" src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3299_nlt.jpg" /></a></div><br />ဖ႐ံုသီးကေတာ့ အေရာင္စံု၊ အ႐ြယ္စံုပါပဲ၊ တခ်ိဳ႕ကို ဟင္းခ်ိဳလုပ္ေသာက္ၿပီး တခ်ိဳ႕ကိုေတာ့ ပုဇြန္ေလးနဲ႔ ခ်က္လိုက္ရရင္ ေကာင္းမယ္လို႔ ေတြးလိုက္ေသးတယ္၊ ေၾသာ္..သူမ်ားေတြ အလွအပ ျပင္ထားပါတယ္ဆိုမွ.. ငါ့ႏွယ္ေနာ္.. အေရးထဲ..၊ း)<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3307_nlt.jpg" target="_blank"><img alt="Photobucket" border="0" src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3307_nlt.jpg" /></a></div><br />ဒီအိမ္ေလးကို ေ႐ြးရတဲ့ အဓိက အခ်က္ထဲမွာ Europa Park နဲ႔ ငါးမိနစ္စာ လမ္းေလွ်ာက္႐ံု အကြာအေဝးမွာ ႐ွိတာလည္း ပါ,ပါတယ္၊ တကယ္ေလွ်ာက္ေတာ့လည္း ၅ မိနစ္ပဲ ၾကာပါတယ္၊ က်ေနာ္တို႔က မနက္ ၁၁ နာရီခြဲမွာ ေရာက္လို႔ အခန္းမွာ ပစၥည္းခ်ၿပီးတာနဲ႔ တခါထဲပဲ ကစားကြင္းကို တန္းသြားလိုက္ပါတယ္၊ အေပၚပံုက ဟိုေရာက္တာနဲ႔ ပထမဦးဆံုး စီးျဖစ္တဲ့ ႐ိုလာကိုစတာပါ၊ သားက လြန္ခဲ့တဲ့ ၆ လေလာက္ ကတည္းက ႐ိုလာကိုစတာ စီးခ်င္တယ္ ပူဆာေနခဲ့တယ္..၊ ဒီကိုလာမယ္လည္း ေျပာလိုက္ေရာ ႐ိုလာကိုစတာ ဆိုတဲ့ စကားလံုးကို ၂ မိနစ္ တစ္ႀကိမ္ေလာက္ ေျပာေနေတာ့တာပဲ၊ ဒါနဲ႔ပဲ ၄ ႏွစ္သား ကေလးေတြပါ စီးလို႔ရတဲ့ ဒီ႐ိုလာကိုစတာနဲ႔ စ,ဖြင့္လိုက္တယ္..၊<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3223_nlt.jpg" target="_blank"><img alt="Photobucket" border="0" src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3223_nlt.jpg" /></a></div><br />ေနာက္ေတာ့ ဒီေလွကေလးေတြ သြားစီးၾကတယ္၊ ပန္းဥယ်ာဥ္ေလးတစ္ခု ထဲမွာ ေကြ႔ေကြ႔ေကာက္ေကာက္ ေျမာင္းႀကီးေတြ တူးထားၿပီး ေရဒလက္နဲ႔ ေရေတြကို စီးေစပါတယ္၊ ေရစီးအ႐ွိန္နဲ႔ ဒီေလွအိမ္ေလးေတြက ေ႐ြ႕သြားၾကတယ္၊ ကေလးႀကိဳက္ ျမဴးျမဴးႂကြႂကြ သီခ်င္းေတြ ဖြင့္ထားၿပီး ေဘးတဖက္တခ်က္ မွာေတာ့ ကာတြန္းဇတ္ေကာင္ ပန္းပု႐ုပ္ေတြ ႐ွိပါတယ္၊<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3220_nlt.jpg" target="_blank"><img alt="Photobucket" border="0" src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3220_nlt.jpg" /></a></div><br />ပီႏိုကီယို (Pinocchio) အ႐ုပ္ကိုေတြ႔ေတာ့ သားက က်ေနာ္တို႔ကို လွည့္ၾကည့္ၿပီး သူ႔ႏွာေခါင္း သူျပန္ကိုင္ ျပတယ္၊ ၿပီးေတာ့ 'သားသား မလိမ္ဘူးေနာ္' ဆိုၿပီး ေနာက္တီးေနာက္ေတာက္ ေလွ်ာက္လုပ္ေနတယ္..၊<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3219_nlt.jpg" target="_blank"><img alt="Photobucket" border="0" src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3219_nlt.jpg" /></a></div><br />စပ်စ္သီး ခ်ဥ္တဲ့ ေျမေခြးကလည္း အဲဒီေျမာင္းႀကီးရဲ႕ နဖူးမွာ ... ...၊<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3201_nlt.jpg" target="_blank"><img alt="Photobucket" border="0" src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3201_nlt.jpg" /></a></div><br />Europa Park ဆိုတဲ့အတိုင္း ဥေရာပႏိုင္ငံေတြ အလိုက္ ရပ္ကြက္ေလးေတြ လုပ္ေပးထားပါတယ္၊ စပိန္ရပ္ကြက္၊ ျပင္သစ္ရပ္ကြက္၊ နယ္သာလန္ ရပ္ကြက္ အစ႐ွိသျဖင့္ပါ၊ အဲဒီရပ္ကြက္ေတြမွာလည္း ကိုယ္စားျပဳ ႏိုင္ငံေတြရဲ႕ အထင္ကရ ပံုစံ၊ အေရာင္၊ သေကၤတ စတာေတြကို လုပ္ထားတယ္၊ အေပၚပံုကေတာ့ အီတာလ်ံ ရပ္ကြက္ပါ၊ ဗင္းနစ္လို လုပ္ထားတာ သတိျပဳမိ ပါလိမ့္မယ္..၊<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3198_nlt.jpg" target="_blank"><img alt="Photobucket" border="0" src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3198_nlt.jpg" /></a></div><br />အီတလီမွာ နာမည္ႀကီးတာေတြထဲက တစ္ခုက ေရခဲမုန္႔နဲ႔ အခ်ိဳအစိမ့္ေတြ ပါတဲ့ မုန္႔ေတြ မဟုတ္လား၊ သူ႔အရပ္နဲ႔ သူ႔ဇတ္ဆိုေတာ့ ခ်န္ထားခဲ့လို႔ ဘယ္ျဖစ္မလဲ၊ ဒီေတာ့လည္း က်ေနာ္တို႔က ေရာမကိုေရာက္ေတာ့ ေရာမလို က်င့္ၿပီး ဝယ္စားလိုက္ ရတာေပါ့ေလ..၊ း)<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3191-nlt.jpg" target="_blank"><img alt="Photobucket" border="0" src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3191-nlt.jpg" /></a></div><br />အီတလီရပ္ကြက္က အထြက္မွာ ေတြ႔ရတဲ့ ေျခနင္းယာဥ္ပ်ံပါ၊ အီတာလ်ံလူမ်ိဳး နာမည္ေက်ာ္ ဒါဗင္ခ်ီရဲ႕ တီထြင္မႈလို႔ နာမည္ေပး ထားတယ္၊ ဒါဗင္ခ်ီဆိုတဲ့ လူကလည္း သိပၸံပညာမွာေကာ အႏုပညာမွာပါ ခံစားမႈ အားေကာင္းၿပီး ထူးခြ်န္ခဲ့သူ မဟုတ္လား၊ သူတီထြင္ခဲ့တဲ့၊ ဖန္တီးခဲ့တဲ့ စက္မႈပညာ၊ အႏုပညာေတြက နည္းမွ မနည္းပဲ၊ ဒီယာဥ္ကိုေတာ့ စက္ဘီးနင္းသလိုပဲ ေျခနင္းနဲ႔ နင္းၿပီး ပတ္ဝန္းက်င္ကို အေပၚစီးကေန ေလွ်ာက္ၾကည့္လို႔ ရပါတယ္၊<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3230_nlt.jpg" target="_blank"><img alt="Photobucket" border="0" src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3230_nlt.jpg" /></a></div><br />စီးျဖစ္တာေတြကေတာ့ အမ်ားႀကီးပါပဲ၊ ဒါေပမယ့္ ႐ိုလာကိုစတာလို ဟာမ်ိဳးေတြက အျမန္ႏႈန္း၊ အျမင့္ေပၚ မူတည္ၿပီး အသက္ကန္႔သတ္ခ်က္ ႐ွိပါတယ္၊ လက္႐ွိ Europa Park မွာ ႐ိုလာကိုစတာ ၁၀ စင္း ႐ွိပါတယ္၊ အေပၚပံုထဲက ေနာက္ခံမွာ ေဆာက္ေနတာက ၁၁ စင္းေျမာက္ပါ၊ သစ္သားခ်ည္းသက္သက္နဲ႔ ေဆာက္တဲ့ ပထမဦးဆံုး ႐ိုလာကိုစတာ လို႔ ဆိုတယ္၊ ေလာေလာဆယ္ ၁၀ ခုထဲမွာက ၄ ႏွစ္အ႐ြယ္ ကေလးေတြ စီးလို႔ရတာ ၃ ခု ႐ွိပါတယ္၊ အဲဒီထဲမွာ အေပၚက ေရလႊာေလွ်ာဟာလည္း တစ္ခုအပါအဝင္ပါ၊ <br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3244_nlt.jpg" target="_blank"><img alt="Photobucket" border="0" src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3244_nlt.jpg" /></a></div><br />ပံုမွာ ေတြ႔ရတဲ့အတိုင္း ဆင္းလာတဲ့ အ႐ွိန္က အေတာ္ေလး မ်ားပါတယ္၊ အဲဒါေၾကာင့္ ထင္တယ္၊ ဒီတစ္ခုကိုေတာ့ သားက နည္းနည္းေၾကာက္ သြားတယ္၊ ေနာက္တစ္ေခါက္ ျပန္မစီးေတာ့ဘူး-တဲ့၊ ဒါကိုၾကားမွ သားေမေမလည္း ေဘးကေန သက္ျပင္းခ်ႏိုင္ ေတာ့တယ္၊ သူကလည္း သားနဲ႔အတူ ေရာၿပီး ေၾကာက္ေနတာကိုး..၊ တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ သူကေတာင္ နည္းနည္း ပိုေၾကာက္ေနမလား မသိဘူး...၊ း) သားေဖေဖကေတာ့ ထပ္စီးခ်င္ေနေသးတဲ့ စိတ္ကို တိတ္တိတ္ကေလးပဲ မ်ိဳခ်လိုက္ရ ေတာ့တယ္..၊<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3275_nlt.jpg" target="_blank"><img alt="Photobucket" border="0" src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3275_nlt.jpg" /></a></div><br />ဒါကေတာ့ ျမင္တာနဲ႔ တန္းသိႏိုင္တဲ့ အဂၤလိပ္ ရပ္ကြက္ပါပဲ၊ Europa Park မွာ Disneyland နဲ႔မတူတာက Walt Disney ကာတြန္းဇတ္ေကာင္ေတြရဲ႕ အရိပ္အေငြ႔ေတြ သိပ္မေတြ႔ရ တာပါပဲ၊ Disneyland ကေတာ့ သူ႔ရဲ႕ ႐ုပ္႐ွင္ေတြနဲ႔ ဆက္ႏြယ္ေနတဲ့ ဇတ္႐ုပ္ေတြ၊ ေနရာေတြနဲ႔ စည္ကားတာ မဟုတ္လား၊ ဒီမွာကေတာ့ 'ၾကားေန' ဇတ္ေကာင္ေတြကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ သံုးထားၿပီးေတာ့ ႏိုင္ငံေတြရဲ႕ ဝိေသသ လကၡဏာေတြနဲ႔ အားျဖည့္ထားတယ္...၊<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3197_nlt.jpg" target="_blank"><img alt="Photobucket" border="0" src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3197_nlt.jpg" /></a></div><br />ကေလးတိုင္းက လည္ျပန္ေငး၊ လက္ညႇိဳး တထိုးထိုးနဲ႔ ပူဆာၾကတဲ့ သၾကားလံုး လက္တြန္းဘီးေလး ေတြပါ..၊<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3176_nlt.jpg" target="_blank"><img alt="Photobucket" border="0" src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3176_nlt.jpg" /></a></div><br />ဂရိရပ္ကြက္က လူႀကိဳက္မ်ားတဲ့ ေရေပၚ၊ ေလေပၚသြား ႐ိုလာကိုစတာ ေမာ္ေတာ္ေတြပါ၊ ဒီဟာကေတာ့ အသက္ကန္႔သတ္ခ်က္ ၆ ႏွစ္နဲ႔ အရပ္အျမင့္က ၁.၂ မီတာ ျဖစ္လို႔ သားက ေဘးကေနပဲ ေငးၾကည့္ခဲ့ရတယ္..၊ အဲဒီလို မသတ္မွတ္ထားရင္လည္း တကယ္စီးျဖစ္ရင္ သူ ေၾကာက္မွာပါပဲ၊ အေကြ႔အေကာက္ အတက္အဆင္းေတြ မ်ားတဲ့အျပင္ ေတာ္ေတာ္လည္း ျမန္ပါတယ္၊<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3337_nlt.jpg" target="_blank"><img alt="Photobucket" border="0" src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3337_nlt.jpg" /></a></div><br />႐ု႐ွားရပ္ကြက္က ေနာက္ထပ္ ႐ိုလာကိုစတာ တစ္ခုပါ၊ ဒီဟာကလည္း အေကြ႔အဝိုက္ေတြ မ်ားတဲ့အျပင္ ေျမျပင္ကေန အေတာ္ေလးလည္း ျမင့္ပါတယ္၊ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ထိုင္ခံုေတြက ေ႐ွ႕အတည့္ထုိင္ရတဲ့ ခံုေတြေရာ၊ ေနာက္ျပန္ထိုင္ရတဲ့ ခံုေတြေရာ ပါ,ပါတယ္၊ သားအတြက္ အသက္ကန္႔သတ္ခ်က္ ႐ွိလို႔ က်ေနာ္ေတာ့ မစီးျဖစ္ခဲ့ ပါဘူး၊ က်ေနာ့္အထင္ေတာ့ ေနာက္ျပန္ထိုင္စီးရင္ ႀကိဳၿပီး မျမင္ရတဲ့ အနိမ့္အျမင့္ေတြ ၾကားမွာ ပိုၿပီး အသည္းေအးစရာ ေကာင္းမယ္ ထင္ပါတယ္၊ <br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3416_nlt.jpg" target="_blank"><img alt="Photobucket" border="0" src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3416_nlt.jpg" /></a></div><br />ေန႔လယ္ပိုင္းေတြမွာ ကာတြန္းဇတ္ေကာင္ေတြလို ဝတ္ထားတဲ့ မ်က္ႏွာဖံုးစြပ္ ဝန္ထမ္းေတြက Europa Park အႏွံ႔ ေလွ်ာက္သြားၿပီး ကေလးေတြကို ႏႈတ္ဆက္ၾက ပါတယ္၊ တခ်ိဳ႕ေတြကလည္း အေပၚကပံုမွာ ေတြ႔ရတဲ့အတိုင္း ကေလးေတြနဲ႔ အေဖာ္လုပ္ၿပီး စီးၾကတယ္၊ ဒီဝန္ေဆာင္မႈကေတာ့ က်ေနာ့္အတြက္ တကယ္ပဲ သက္သာရာ ရေစပါတယ္၊ က်ေနာ္က အခုလို ခ်ာခ်ာလည္တဲ့ ယာဥ္မ်ိဳးေတြ စီးရင္ ခ်က္ခ်င္းပဲ ေခါင္းမူးတတ္ၿပီး ေနာက္ထပ္ ၃ ရက္ေလာက္အထိ မေပ်ာက္ဘဲ ႐ွိတတ္တာကိုး..၊ း)<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3407_nlt.jpg" target="_blank"><img src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3407_nlt.jpg" border="0" alt="Photobucket"></a></div><br />ကေလးေတြကေတာ့ ဒီ မ်က္ႏွာဖံုးစြပ္ ကာတြန္းဇတ္ေကာင္ ဝန္ထမ္းေတြကို ေျပးေျပးၿပီး ဖက္ၾကတယ္၊ ကေလး မေျပာပါနဲ႔၊ က်ေနာ္ေတာင္ သူတို႔ရဲ႕ မ်က္ႏွာၿပံဳးၿပံဳးႀကီးေတြ ၾကည့္ၿပီး သြားဖက္ခ်င္စိတ္ ေပါက္တယ္၊ း) ဒီမ်က္ႏွာဖံုးနဲ႔ ဒီဝတ္စံုေအာက္မွာ အသားျဖဴတဲ့ လူတစ္ေယာက္ ႐ွိခ်င္႐ွိမယ္၊ အသားမည္းတဲ့ လူတစ္ေယာက္ ႐ွိခ်င္႐ွိမယ္၊ ဒီလူဟာ အသက္ႀကီးသူ ႐ုပ္ခပ္ဆိုးဆိုး ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္ႏိုင္သလို ငယ္႐ြယ္ႏုနယ္တဲ့ မိန္းမပ်ိဳေလးလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္၊ ဘယ္လိုလူစားပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ လူေတြက စိတ္မဝင္စားဘူး၊ အျပစ္ကင္းစင္တဲ့ မ်က္ႏွာဖံုးက အၿမဲတသမတ္ထဲ ၿပံဳးေနတဲ့အတြက္ လူတိုင္းကလည္း သူတို႔ကို ေတြ႔တာနဲ႔ အလိုလို ၿပံဳးမိၿပီး ခ်စ္ခင္စိတ္ေတြ ေပၚလာၾက ပါတယ္၊ ႐ိုးသားၿပီး အေရာင္မ႐ွိတဲ့ အၿပံဳးတစ္ခုဟာ ေနာက္ထပ္အၿပံဳးတစ္ခုကို ေမြးဖြားေပးႏိုင္ပါလားလို႔ အေတြးတျဖတ္ ရလိုက္ပါတယ္...။ ။</div><br />(လာမယ့္ အပိုင္း-၅ ဟာ ေနာက္ဆံုး ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္)<br /><br /><br />ညီလင္းသစ္<br />၂၆ ေအာက္တိုဘာ၊ ၂၀၁၁<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8685293875029407635-5137873277226774058?l=nyilinnthit.blogspot.com' alt='' /></div>Nyi Linn Thithttp://www.blogger.com/profile/08004288049547505659noreply@blogger.com33tag:blogger.com,1999:blog-8685293875029407635.post-43251324716521244092011-10-20T01:55:00.000+02:002011-10-20T01:55:30.417+02:00<div align="justify"><br />ေနာက္တစ္ရက္မွာေတာ့ က်ေနာ္တို႔ Darmstadt ၿမိဳ႕ထဲဖက္ သြားၾကတယ္၊ ေရာက္ၿပီး ေနာက္တစ္ရက္မွာ အိမ္႐ွင္ လင္မယားရဲ႕ အိမ္အသစ္၊ စိုက္ခင္း စတာေတြ ေလွ်ာက္ၾကည့္ေနလို႔ ၿမိဳ႕ဟာ ဘယ္လိုေနမွန္းေတာင္ မသိရေသးဘူး၊ က်ေနာ္တို႔ တည္းတဲ့အိမ္မွာ စက္ဘီးေတြ ေလးငါးစီး ႐ွိတာနဲ႔ ၿမိဳ႕ကို စက္ဘီးနဲ႔ ပတ္ၾကည့္ဖို႔ စီစဥ္ၾကတယ္၊ သိပ္အေဝးႀကီး မနင္းရပါဘူး၊ အိမ္ကေန မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ နင္းလိုက္တာနဲ႔ ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္လို႔ ေျပာလို႔ရမယ့္ ေနရာကို ေရာက္သြားေရာ...၊ ကားလမ္းမေတြရဲ႕ ေဘးမွာ စက္ဘီးစီးဖို႔ လမ္း သတ္သတ္မွတ္မွတ္ လုပ္ေပးထားလို႔ အဆင္ေျပတယ္...၊<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3107-nlt.jpg" target="_blank"><img src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3107-nlt.jpg" border="0" alt="Photobucket"></a></div><br />ဒါကေတာ့ ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္နဲ႔ ၿမိဳ႕ေတာ္ခန္းမလို႔ ေခၚႏိုင္တဲ့ အေဆာက္အဦးပါ၊ Darmstadt ၿမိဳ႕က အျခားေသာ ဂ်ာမန္ၿမိဳ႕ ေတြလိုပဲ ဒုတိယကမာၻစစ္မွာ မဟာမိတ္ တပ္ေတြရဲ႕ ဗံုးဒဏ္ကို အလူးအလဲ ခံခဲ့ရတယ္၊ တၿမိဳ႕လံုးဟာ ျပာအတိနဲ႔ က်န္ခဲ့တယ္၊ အက်ိဳးဆက္ အေနနဲ႔ စစ္လက္က်န္ မူလ ဗိသုကာ လက္ရာအတိုင္း ႐ွိေနတဲ့ အေဆာက္အဦးေတြက လက္ခ်ိဳးေရလို႔ ရေအာင္ နည္းပါတယ္၊ အခု ပံုထဲက ဒီအေဆာက္အဦးက လက္တဆုပ္စာ က်န္ခဲ့တာေတြထဲက တစ္ခုပါ၊ <br /><br />စစ္ႀကီးၿပီးလို႔ ၁၉၅၀-၆၀ ေလာက္မွာ စစ္ေျပးခဲ့ရတဲ့ ဂ်ာမန္မိသားစုေတြ Darmstadt ၿမိဳ႕ကို တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ျပန္ေရာက္ လာခဲ့တယ္၊ ၿမိဳ႕ကို ျပာပံုထဲကေန ျပန္ၿပီး ထူေထာင္ၾကတယ္၊ အဲဒီမွာ စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းတာက ဘာအိမ္ေဆာက္ ပစၥည္းမွ မယ္မယ္ရရ မ႐ွိတဲ့ အေနအထားမွာ ၿမိဳ႕ကို ျပန္တည္ၾကတဲ့ ျဖစ္ရပ္ပါ၊ လက္သမား၊ ပန္းရန္စတဲ့ သူေတြလည္း မ႐ွိၾကေတာ့ အားလံုးလိုလိုက ကိုယ့္အိမ္ကို ကိုယ့္ဟာကိုယ္ပဲ ေဆာက္ၾကရတယ္၊ ရပ္ကြက္ေတြထဲမွာ က်ေနာ္ လိုက္ၾကည့္ရသေလာက္ အိမ္ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ပေရာ္ဖက္႐ွင္နယ္လ္ လက္သမားေတြ ေဆာက္ထားတာ မဟုတ္မွန္း သိသာတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ေတာ္ေတာ္သပ္ရပ္ပါတယ္၊ အဲဒီရဲ႕ အက်ိဳးဆက္ အေနနဲ႔ ဒီေန႔ ဂ်ာမန္ အမ်ိဳးသားေတြဟာ Do It Yourself လိုမ်ိဳး ကိစၥေတြမွာ ကြ်မ္းက်င္ၾကတာ ေတြ႔ရတယ္၊<br /><br />မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ အိမ္ေဆာက္တဲ့ ကိစၥေတြ ေျပာၾကရင္း အိမ္ငွား၊ အိမ္ေျပာင္းတဲ့ အေၾကာင္းေတြလည္း ေျပာျဖစ္ပါတယ္၊ အဲဒီမွာ က်ေနာ္အ့ံၾသရတာ တစ္ခု သြားေတြ႔တယ္၊ ဂ်ာမနီမွာ အမ်ားအားျဖင့္ အိမ္/တိုက္ခန္း ေတြကို ငွားတဲ့အခါ အိမ္ငွားအသစ္မွာ လုပ္စရာေတြ ပံုလို႔ပါပဲ၊ အိမ္နံရံေတြကို ကိုယ္ႀကိဳက္တဲ့ ေဆးအေရာင္ ျပန္သုတ္တာ၊ မီးဖိုေခ်ာင္မွာ ပန္းကန္ေဆးစက္၊ ေဘစင္၊ ေရခဲေသတၱာ အစ႐ွိသျဖင့္ အားလံုးနီးပါး ျပန္တပ္ဆင္ရတာ၊ ေျမေအာက္က အဝတ္ေလွ်ာ္တဲ့ အခန္းမွာ ကိုယ့္ရဲ႕ အဝတ္ေလွ်ာ္စက္ကို ျပန္တပ္ဆင္ရတာ.. အမ်ားႀကီးပါပဲ၊ က်ေနာ္ အံ့ၾသရတာက ဒီလိုဟာေတြကို အိမ္ငွားက လုပ္ရမယ္လို႔ မေတြးထားဖူး လို႔ပါ၊ ဆြစ္ဇာလန္မွာဆို ဒါေတြအားလံုးက အိမ္/တိုက္ခန္း ပိုင္႐ွင္ေတြ လုပ္ၾကရတဲ့ အလုပ္ေတြပါ၊ အိမ္ငွားအေဟာင္း ဆင္းသြားတဲ့အခါ နံရံေတြ ညစ္ပတ္ေနရင္ ေဆးျပန္သုတ္တာ၊ မီးဖိုေခ်ာင္မွာ ေႂကြျပားေတြ ေဟာင္းေနရင္ အသစ္လဲတပ္တာ၊ မီးဖိုေတြ ပ်က္ေနရင္ ျပင္ေပးတာ အစ႐ွိတာေတြကို အိမ္႐ွင္ ဒါမွမဟုတ္ အိမ္ငွားကုမၸဏီေတြက တာဝန္ယူရပါတယ္၊ <br /><br />ဒီေတာ့ အိမ္ငွားတဲ့လူက အဆင္သင့္ တက္ေန႐ံုပါပဲ၊ တဖက္ကလည္း အခန္းျပန္အပ္တဲ့အခါ မူလအတုိင္း နီးပါး ျပန္အပ္ရပါတယ္၊ ဥပမာ-တျခား ေဆးအေရာင္ သုတ္ထားရင္ မူလအေရာင္ကို ျပန္သုတ္ေပးရတာ၊ ပန္းခ်ီကားေတြ ခ်ိတ္ဖို႔ ေဖာက္ထားတဲ့ နံရံက အေပါက္ေတြကို ျပန္ပိတ္ေပးရတာ စသျဖင့္ပါ၊ ဂ်ာမနီမွာေတာ့ က်ေနာ္ နားလည္သေလာက္ဆို အဲဒီလို အပိုင္းေတြမွာ လြတ္လပ္ပါတယ္၊ က်ေနာ္တို႔ မိတ္ေဆြ လင္မယားဆို သူတို႔ မီးဖိုေခ်ာင္ကို သူတို႔ ျပန္ေဆာက္ရတယ္၊ အရင္လူေတြက ၾကမ္းခင္းေႂကြျပားပါ မက်န္ခြာယူသြားလို႔ အဲဒါကစၿပီး လုပ္ရတယ္၊ အိမ္ကို သူတို႔ငွားတဲ့ အခ်ိန္မွာ မီးဖိုေခ်ာင္က နံရံေလးဖက္ပဲ ပါတဲ့ ဟာလာဟင္းလင္း အခန္းတစ္ခု သက္သက္ပါပဲ၊ ဒီေတာ့ အားလံုးကို သူတို႔စိတ္ႀကိဳက္ ျပန္လုပ္တယ္၊ တခါ.. သူတို႔ဆင္းသြားတဲ့ အခါက်ရင္လည္း အဲဒီလိုပဲ ထားခဲ့မွာပါ၊ ေနာက္လူက သူ ႀကိဳက္သလို ျပင္ေပေတာ့ပဲ၊ အိမ္႐ွင္က သူ႔အိမ္ကို ပံုစံ တသမတ္တည္း ႐ွိေနဖို႔ ဝင္ထိန္းတာမ်ိဳး သိပ္မ႐ွိပါဘူး၊<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3119-nlt.jpg" target="_blank"><img src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3119-nlt.jpg" border="0" alt="Photobucket"></a></div><br />ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္ကေန ဆက္နင္းသြားေတာ့ ကုန္းျမင့္ေလး တစ္ခုေပၚမွာ ေတြ႔ရတဲ့ ေအာ္သိုေဒါ့ခ္စ္ (Orthodox) ဘုရားေက်ာင္း တစ္ခုပါ၊ က်ေနာ္တို႔နဲ႔ အတူပါလာတဲ့ အိမ္႐ွင္ အမ်ိဳးသမီးက ႐ွင္းျပတယ္၊ တခါတုန္းက ဒီၿမိဳ႕မွာ ေနခဲ့တဲ့ ႐ု႐ွားအမ်ိဳးသား သူႂကြယ္တစ္ေယာက္ဟာ ဂ်ာမန္သူ တစ္ေယာက္နဲ႔ ရည္ငံၾကတယ္၊ ဒါနဲ႔ လက္ထပ္ဖို႔ လုပ္ၾကေတာ့ ၿမိဳ႕မွာက သူတို႔ကို ႐ု႐ွားထံုးစံ လက္ထပ္ေပးမယ့္ ေအာ္သိုေဒါ့ခ္စ္ ဘုရားေက်ာင္း မ႐ွိဘူး၊ ဒုတိယ ကမာၻစစ္ရဲ႕ ႐ိုက္ခတ္မႈေၾကာင့္ ဂ်ာမန္ေတြက ႐ု႐ွားေတြကို မုန္းေနၾကတဲ့ အခ်ိန္...၊ ႐ု႐ွားေတြမွာ မ်က္စိသူငယ္ နားသူငယ္နဲ႔ ဝတ္ျပဳဖို႔ ဘုရားေက်ာင္းေတာင္ မ႐ွိခဲ့ဘူး-တဲ့၊ အဲဒီလို အေျခအေနမွာ အဲဒီသူႂကြယ္က ဒီေတာင္ကုန္းေလးေပၚမွာ ေျမတစ္ကြက္ ဝယ္၊ ဘုရားေက်ာင္းေဆာက္ၿပီး လွဴလိုက္တယ္၊ အဲဒီ ဘုရားေက်ာင္းမွာ သူလက္ထပ္ဖို႔ အဆင္ေျပသြားသလို တျခား ႐ု႐ွား ေတြအတြက္လည္း ဘုရားေက်ာင္း ႐ွိၿပီးသား ျဖစ္သြားခဲ့တယ္...၊<br /><br />Darmstadt ၿမိဳ႕မွာ အေမရိကန္ စစ္စခန္း တစ္ခုကိုလည္း ေတြ႔လိုက္ေသးတယ္၊ ဒီၿမိဳ႕ဟာ ဂ်ာမနီက အျခားေသာ ၿမိဳ႕ႀကီးေတြမွာလိုပဲ အေမရိကန္ စစ္စခန္းခ်ရာ ျဖစ္ခဲ့တယ္၊ စစ္အေၾကာင္း ေတြးေနမိရင္းနဲ႔ အိမ္႐ွင္ကို က်ေနာ္က ေမးၾကည့္ျဖစ္တယ္၊ 'ဂ်ာမနီကို ၿဗိတိသွ် တပ္ေတြ၊ အေမရိကန္ တပ္ေတြ၊ ဝင္လာၿပီး ဗံုးႀကဲ၊ အခုလို စစ္အေျခစိုက္ စခန္းေတြ ဖြင့္ၾကတာကို ခင္ဗ်ား မိဘေတြ၊ ခင္ဗ်ား မိဘရဲ႕ မ်ိဳးဆက္က လူႀကီးေတြ ဘယ္လိုမ်ား ျမင္ၾကလဲ' လို႔...၊ သူက ျပန္ေျဖပါတယ္၊ သူ႔အေဖနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြဟာ အျခားေသာ လူအားလံုး နည္းတူ ဗံုးႀကဲခံရတာကို စိတ္ထိခိုက္ ရေပမယ့္ တဖက္ကလည္း အေမရိကန္ တပ္ေတြကို ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္-တဲ့၊ တဖက္မွာ လူမ်ိဳးႀကီးဝါဒ ထူေထာင္လိုတဲ့ သူတို႔ရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ေၾကာင့္ စစ္ပန္း ေနၾကသလို တဖက္ကလည္း ႐ု႐ွားက ဝါးၿမိဳမယ့္ အႏၲရာယ္ကလည္း မေသးလွဘူး၊ အဲဒီလို အေနအထားမွာ ဒီလိုနည္းနဲ႔ စစ္ကို အဆံုးသတ္လိုက္ရတာ ဝမ္းနည္းရေပမယ့္ ေျဖသာပါတယ္-တဲ့၊ ဟုတ္ပါ တယ္၊ က်ေနာ္တို႔ မ်ိဳးဆက္က ဂ်ာမန္လူငယ္ေတြ အေနနဲ႔ မသိသာလွ ေပမယ့္ ဒုတိယ ကမာၻစစ္ လက္က်န္ က်ေနာ့္မိဘေတြ အ႐ြယ္ ဂ်ာမန္သက္ႀကီးပိုင္းေတြ ဆိုရင္ အခုထက္ထိကို တျခားလူမ်ိဳး ေတြရဲ႕ အျမင္ေစာင္းတာ ခံရတုန္းပါပဲ၊ ျမန္မာျပည္မွာ ျပင္သစ္ အဖိုးအဖြားေတြ၊ ဘယ္လ္ဂ်ီယံ အဖိုးအဖြားေတြနဲ႔ က်ေနာ္ ခရီးေတြ သြားခဲ့တုန္းက စားေသာက္ဆိုင္ေတြမွာ ဂ်ာမန္ အဖိုးအဖြားေတြ ႐ွိတဲ့ စားပြဲနဲ႔ အေဝးဆံုးမွာ ထိုင္တာ၊ ဂ်ာမန္ေတြ ႐ွိတဲ့ ပုဂံက ဘုရားေပၚ မတက္ဘဲ တျခားေနရာကေန ေနဝင္ခ်ိန္ကို ၾကည့္တာ၊ အစ႐ွိသျဖင့္ ႀကံဳခဲ့ဖူးတယ္၊ အစြန္းေရာက္လြန္းတဲ့ လူတစ္စုရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္မႈေအာက္မွာ တိုင္းျပည္တစ္ခုလံုး အျပင္ တိုင္းသူျပည္သား ေတြရဲ႕ ဘဝေပါင္းမ်ားစြာ က်ိဳးေၾကခဲ့ရတာ ေတြးၾကည့္ရင္ သင္ခန္းစာ ယူစရာေတြ အမ်ားႀကီး ပါပဲ၊ စစ္ရဲ႕ ဆိုးက်ိဳးကို ေတြးေနမိတဲ့ က်ေနာ့္စိတ္ ေတြဟာ ေအာ္သိုေဒါ့ခ္စ္ ဘုရားေက်ာင္းေလးထက္က ေကာင္းကင္လိုပဲ အံု႔မႈိုင္းၿပီး ေလးလံ ပိက်ေနခဲ့တယ္...၊<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3125-nlt.jpg" target="_blank"><img src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3125-nlt.jpg" border="0" alt="Photobucket"></a></div><br />အဲဒီေတာင္ကုန္းနဲ႔ မနီးမေဝးက ၿခံႀကီးတစ္ခုဆီကို က်ေနာ္တို႔ လမ္းေလွ်ာက္သြားၾကတယ္၊ ဒါက အဲဒီၿခံထဲကို လာလည္တဲ့သူေတြ အနားယူ၊ စာထိုင္ဖတ္ဖို႔ လုပ္ေပးထားတာပါ၊ လက္႐ွိ ပိုင္႐ွင္က ဒီၿခံကို အေမြရခဲ့တာလို႔ ဆိုတယ္၊ သူ႔ၿခံကို အပန္းေျဖစရာ လုပ္ထားေပမယ့္ သဘာဝတရားကိုလည္း မျပဳျပင္ခ်င္လို႔ ၿခံဳႏြယ္ပိတ္ေပါင္းေတြကို ဒီအတိုင္း ထား,ထားတယ္၊ <br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3127-nlt.jpg" target="_blank"><img src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3127-nlt.jpg" border="0" alt="Photobucket"></a></div><br />လူသြားလမ္းရဲ႕ ေဘးဖက္ေတြမွာ သစ္ပင္၊ သစ္ကိုင္းေတြက ဒီလိုပဲ ထုိးထိုးေထာင္ေထာင္ ႐ွိေနၾကတယ္၊ သူက ျမက္ရိတ္စက္နဲ႔ အညီအညာ ရိတ္ထားတဲ့ ျမက္ခင္းေတြ၊ အလွစိုက္ ပန္းေတြအစား သူ႔ၿခံကို သဘာဝထဲက အ႐ွိတရား ထဲမွာ ဒီအတိုင္း ထားခ်င္ပံုပါပဲ၊ ဟိုနားဒီနားမွာ ထိုင္ခံုေလးေတြအျပင္ စာအုပ္ေတြပါ ခ်ထားေပးတယ္၊ စာအုပ္ အမ်ားစုက ဂ်ာမန္ဘာသာနဲ႔ ေရးထားတဲ့ ဂမၻီရ၊ ထြက္ရပ္လမ္း က်င့္စဥ္ စတာေတြ အေၾကာင္းပါ၊ ၿခံ႐ွင္က သူ႔ၿခံကို Vortex garden လို႔ အမည္ေပးထားတယ္၊ ဒီကေန႔ လူေတြ ေျပာေနၾကတဲ့ alternative-thinking ေတြနဲ႔အတူ Nudist, Feminist, Dadaist, Freemasons, Self-seekers စတဲ့ ဝါဒီေတြရဲ႕ အိမ္မက္ကမာၻကေန သူ႔ၿခံဟာ ေပါက္ဖြား လာခဲ့တယ္လို႔ လက္ကမ္းစာေစာင္မွာ ေရးထားတယ္၊ Vortex garden ဆိုတဲ့အတိုင္း လူသြားလမ္းက ေက်ာက္ျပားေတြကို ၾကက္ဥပံုနဲ႔ အဝိုင္းေတြပဲ ခင္းထားပါတယ္၊<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3138-nlt.jpg" target="_blank"><img src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3138-nlt.jpg" border="0" alt="Photobucket"></a></div><br />ၿခံ႐ွင္ဟာ စက္ဝိုင္းေတြရဲ႕ အဆံုးအစမဲ့ 'အား' ကို စိတ္ဝင္စားပံုပဲလို႔ က်ေနာ္ ေကာက္ခ်က္ခ် မိတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ၿခံထဲမွာ အခုလို ေရတံခြန္ ပန္းပုမ်ိဳး ၂ ခုလည္း ေတြ႔တယ္၊ အဆင့္တိုင္း, အဆင့္တိုင္းမွာ ေက်ာက္ခြက္ေတြကို အဆံုးမဲ့ Infinity သေကၤတ ပံုသ႑န္ ထြင္းထားတယ္၊ စဥ္ဆက္မျပတ္ စီးေနတဲ့ ေရဟာ အခုလို အဆံုးမဲ့ သေကၤတထဲ ဝင္ေရာက္သြားတဲ့ အခါ ေရရဲ႕ လားရာဟာ ဘယ္၊ ညာ ခြဲသြားၿပီးမွ တပတ္ျပန္လည္ၿပီး ေအာက္အဆင့္ကို ဆက္စီးတယ္၊ အဲဒီလို လားရာေျပာင္းၿပီး စက္ဝိုင္းပံုစံ စီးတဲ့အခါ မျမင္ရတဲ့ အားတစ္ခု ျဖစ္လာတယ္လို႔ တည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့ ဗိသုကာ ပညာ႐ွင္က ႐ွင္းျပထားတယ္၊ ၿခံ႐ွင္ရဲ႕ စိတ္ကူးနဲ႔ တင္ျပထားတာေတြကို အႏုပညာ ႐ွဳေထာင့္ သက္သက္ကပဲ က်ေနာ္ ၾကည့္ခဲ့တယ္၊ ဒါ့ထက္ ေက်ာ္လြန္ၿပီး ဝါဒေတြ၊ ဂမၻီရ က်င့္စဥ္၊ ထြက္ရပ္လမ္း စတာေတြကို ေဆြးေႏြးဖို႔ က်ေနာ့္မွာ စိတ္ကူးမ႐ွိ ပါဘူး...၊<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3139-nlt.jpg" target="_blank"><img src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3139-nlt.jpg" border="0" alt="Photobucket"></a></div><br />တေနရာမွာေတာ့ စဥ့္နဲ႔ လုပ္ထားတဲ့ ၾကက္မႀကီးေတြ သြားေတြ႔တယ္၊ ေျခနင္းေက်ာက္ျပား ကလည္း ၾကက္ဥပံုစံ၊ ဒီမွာလည္း ၾကက္မေတြ ဆိုေတာ့ ကိုယ့္လူက ၾကက္ဥနဲ႔ၾကက္မ ဘယ္ဟာအရင္လဲ ဆိုတဲ့ ျပႆနာကို ကိုင္တြယ္ခ်င္ေန ပံုပဲလို႔ က်ေနာ္တစ္ေယာက္ထဲ ခပ္ေနာက္ ေနာက္ ေတြးလိုက္မိ ေသးတယ္..၊ း)<br /><br />ၿခံထဲက ျပန္ထြက္လာေတာ့ မြန္းလြဲပိုင္းေတာင္ ႐ွိေနခဲ့ၿပီ၊ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ကို ေရာက္တဲ့အခါ အဲဒီၿမိဳ႕ရဲ႕ ေကာ္ဖီဆိုင္ေတြမွာ ထုိင္ၿပီး ၿမိဳ႕ကို ခံစားရတာ က်ေနာ္ ႀကိဳက္သလို အဲဒီၿမိဳ႕မွာ ျပတိုက္လိုဟာမ်ိဳး ႐ွိေနခဲ့ရင္လည္း ျပတိုက္ေတြမွာ စိမ္ေျပနေျပ လိုက္ၾကည့္ရတာ ဝါသနာ ပါ,ပါတယ္၊ အထူးသျဖင့္ အခုလို ရာသီဥတုက အံု႔မႈိင္းေနတဲ့ ေန႔မ်ိဳးေတြ မွာေပါ့၊ ဒါေပမယ့္ ေကာ္ဖီဆိုင္မွာလည္း တေမ့တေမာ မထိုင္ခ်င္၊ ျပတိုက္ေတြကိုလည္း စိတ္ဝင္စားရ ေကာင္းမွန္း မသိေသးတဲ့ ၄ ႏွစ္အ႐ြယ္ ကေလးတစ္ေယာက္ ေဘးမွာ ပါလာတဲ့ အခါမ်ိဳးမွာေတာ့ မိႈင္းညိဳ႕ေလးလံတဲ့ ေကာင္းကင္ေအာက္မွာ က်ေနာ္တို႔အတြက္ လုပ္စရာက တစ္ခုပဲ က်န္ပါေတာ့တယ္၊ အဲဒါက ေရပူစမ္း စပါး (Spa) ကို သြားဖို႔ပါပဲ၊ ေအာက္က ပံုကေတာ့ Darmstadt ၿမိဳ႕က စပါး အေဆာက္အဦးပါ၊<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3148-nlt.jpg" target="_blank"><img src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3148-nlt.jpg" border="0" alt="Photobucket"></a></div><br />ဒီအေဆာက္အဦး ေ႐ွ႕မွာ စက္ဘီးရပ္လိုက္ ၿပီးတဲ့အထိ ဒါဟာ စပါး အေဆာက္အဦးပါလို႔ က်ေနာ္ မရိပ္မိေသးဘူး၊ သူ႔ရဲ႕ ဗိသုကာပံုစံ အရ က်ေနာ္က ဒါဟာ ဘူတာ႐ံု၊ ဒါမွမဟုတ္ ၿမိဳ႕နယ္ခန္းမ တခုခုပဲလို႔ ထင္ေနမိတာကိုး၊ ဒီအေဆာက္အဦးဟာ ဒုတိယ ကမာၻစစ္အတြင္းက ျပားျပားဝပ္သြား ခဲ့တယ္၊ ၿမိဳ႕ကို ျပန္ထူေထာင္ၿပီး အေတာ္အတန္ အေျခက်ၿပီ ဆိုမွ ရန္ပံုေငြ႐ွာၿပီး ဒီ စပါးအေဆာက္အဦးကို ျပန္ေဆာက္ခဲ့ ၾကတာလို႔ ဆိုတယ္၊ ေ႐ွးလက္ရာ အတိုင္း ျပန္ေဆာက္ထားၿပီးေတာ့ မႏွစ္ကမွ ဖြင့္တာလို႔ သိရပါတယ္၊<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3145-nlt.jpg" target="_blank"><img src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3145-nlt.jpg" border="0" alt="Photobucket"></a></div><br />စပါး အထဲက ျမင္ကြင္းကို သေဘာက်လို႔ ေရကန္ထဲက တက္လာၿပီးမွ ကင္မရာ အျမန္ေျပးယူၿပီး တေခါက္ ျပန္လာ႐ိုက္ထားတာ..၊ က်ေနာ္ေနတဲ့ အရပ္က စပါးေတြက ေခတ္မီပံုသ႑န္ အေဆာက္အဦးေတြမို႔ အခုလို ေပါင္းမိုးခံုး၊ မ်က္ႏွာၾကက္ အျမင့္ႀကီးနဲ႔ စပါးကို သေဘာက်သြားတယ္၊ မသိရင္ ကပြဲခန္းမလိုလို ဘာလိုလို၊ တနလၤာေန႔မို႔လား မသိဘူး၊ လူေတြ ႐ွင္းေနတယ္..၊<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3160-nlt.jpg" target="_blank"><img src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3160-nlt.jpg" border="0" alt="Photobucket"></a></div><br />အဲဒီက ျပန္ထြက္လာေတာ့ လူေတြလည္း ဗိုက္ဆာ၊ ေရငတ္ ျဖစ္ကုန္ၿပီေပါ့၊ ဒါနဲ႔ပဲ ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္က ေကာ္ဖီဆိုင္ကို ျပန္သြားၾကတယ္၊ အဂၤလိပ္ လူမ်ိဳးေတြရဲ႕ လက္ဖက္ရည္ ေသာက္ခ်ိန္မွာ ျမန္မာလူမ်ိဳး က်ေနာ္က ဂ်ာမန္ဘီယာကို မွာေသာက္ခဲ့တယ္..၊ း)<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3163-nlt.jpg" target="_blank"><img src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3163-nlt.jpg" border="0" alt="Photobucket"></a></div><br />ဆိုင္က မနက္က ျဖတ္ခဲ့တဲ့ ရင္ျပင္ေပၚမွာ ပါပဲ၊ စေနလို ေန႔မ်ိဳးေတြမွာေတာ့ ဒီရင္ျပင္ေပၚမွာ ေစ်းတန္းကေလးေတြ ႐ွိတတ္ပါတယ္၊ အစိမ္းေရာင္နဲ႔ လွည္းကေလးက က်ေနာ့္စက္ဘီးမွာ ဆြဲတဲ့ သားရဲ႕ လွည္းကေလးပါ၊ ဒီမွာ အခုလို စက္ဘီးနဲ႔ လည္ျဖစ္မွာကို ႀကိဳသိလို႔ အိမ္ကေန အဲဒီ လွည္းကေလးကို တပါတည္း ယူလာခဲ့လိုက္တယ္၊ က်ေနာ္က ေလထန္ထန္၊ မိုးဖြဲဖြဲမွာ အားစိုက္နင္းေနရ သေလာက္ သားကေတာ့ အဲဒီ လွည္းကေလးထဲမွာ မိုးလံုေလလံု ဇိမ္က်လို႔...၊ ဆိုေတာ့လည္း ေမာေတာ့ ေမာတာေပါ့၊ ဒါေပမယ့္ မေမာဘူးလို႔ပဲ ေတြးရတာေပါ့ေလ...။ း)</div><br />(ဆက္ပါဦးမယ္၊ သိပ္ မက်န္ေတာ့ပါဘူး ^_^)<br /><br /><br />ညီလင္းသစ္<br />၂၀ ေအာက္တိုဘာ၊ ၂၀၁၁<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8685293875029407635-4325132471652124409?l=nyilinnthit.blogspot.com' alt='' /></div>Nyi Linn Thithttp://www.blogger.com/profile/08004288049547505659noreply@blogger.com36tag:blogger.com,1999:blog-8685293875029407635.post-41540615403278365872011-10-14T23:47:00.000+02:002011-10-14T23:47:28.297+02:00<div align="justify"><br />အမွန္က မူလ စီစဥ္ထားတဲ့ ခရီးသြား စီးရီးစ္ထဲမွာ ဒီပို႔စ္ မပါ,ပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ၿပီးခဲ့တဲ့ပို႔စ္မွာ ေပးသြားၾကတဲ့ ကြန္မန္႔ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ေတာင္းဆိုၾကတာနဲ႔ က်ေနာ္လည္း သားရဲ႕ပံုကို တင္လိုက္ပါတယ္၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ဒီပို႔စ္ဟာ အခ်ပ္ပိုလို႔ပဲ ဆိုၾကပါစို႔ရဲ႕..၊ း) <br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3098-nlt.jpg" target="_blank"><img src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3098-nlt.jpg" border="0" alt="Photobucket"></a></div><br /><br />ဒီမွာသူက ထြန္ျခစ္ ကိုင္ထားေပမယ့္ ဘာမွ ဟုတ္တိပတ္တိ လုပ္ေနတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး၊ ကေလးတို႔ သဘာဝ ေျမႀကီးေတြနဲ႔ ေဆာ့တာက ခပ္မ်ားမ်ားရယ္..၊ ဘာပဲေျပာေျပာ က်ေနာ္ ၄ ႏွစ္သား အ႐ြယ္ တုန္းကေတာ့ အာလူးေတြ မတူးဖူးတာ၊ မုန္လာဥေတြ မႏႈတ္ဖူးေသးတာ ေသခ်ာတယ္၊ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ကေလးတိုင္းကို သဘာဝ တရားနဲ႔ နီးစပ္ေစခ်င္ ၿပီးေတာ့ သဘာဝ အလွေတြကို ခံစားတတ္သူ၊ သဘာဝ ပတ္ဝန္းက်င္ကို တန္ဖိုးထား တတ္သူေလးေတြ ျဖစ္ေစခ်င္ပါတယ္...။ ။</div><br /><br />ညီလင္းသစ္<br />၁၄ ေအာက္တိုဘာ၊ ၂၀၁၁<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8685293875029407635-4154061540327836587?l=nyilinnthit.blogspot.com' alt='' /></div>Nyi Linn Thithttp://www.blogger.com/profile/08004288049547505659noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-8685293875029407635.post-78810975692226374462011-10-06T00:37:00.006+02:002011-10-06T00:55:02.229+02:00<div align="justify"><br />ေနာက္တေန႔ မနက္က်ေတာ့ အိမ္႐ွင္လင္မယားနဲ႔ မနက္စာစားရင္း ဘာေတြလုပ္ၾကမလဲလို႔ တိုင္ပင္ၾကတယ္၊ က်ေနာ္တို႔က လူႀကီး ေလးေယာက္နဲ႔ ကေလးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနလို႔ အစီအစဥ္ကို မွ်မွ်တတ ျဖစ္ေအာင္ ဆြဲၾကတယ္၊ အထူးသျဖင့္ ၄ ႏွစ္အ႐ြယ္ သားက One for all ဆိုတာကို နားလည္မွာ မဟုတ္လို႔ က်ေနာ္တို႔ လူႀကီးေတြကပဲ သူ႔အတြက္ All for one လုပ္ရင္း တေန႔တာကို စတင္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ လိုက္တယ္၊ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ All for one က တျခားေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး၊ Darmstadt ၿမိဳ႕က တိရိစာၦန္႐ံုေလးကို ပထမဦးဆံုး သြားလည္ဖို႔ ပါပဲ၊ <br /><br />တိရိစာၦန္႐ံုေလးက ခပ္ေသးေသးပါ၊ ေႁမြေတြ၊ ကင္းေတြ၊ ပင့္ကူေတြထားတဲ့ vivarium တစ္ခုရယ္၊ ငါးေတြ၊ ဖားေတြ စတဲ့ ေရေန သတၱဝါေတြ ထားတဲ့ aquarium တစ္ခုရယ္..၊ ၿပီးေတာ့ ေမ်ာက္ကေလး၊ သမင္ကေလး စတဲ့ အေကာင္ငယ္ေလးေတြ ထားတဲ့ ၿခံတခ်ိဳ႕ရယ္.. ဒါေလာက္ပါပဲ၊ ဒါေပမယ့္ ကေလးေတြအတြက္ကေတာ့ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ ေနရာတစ္ခုပါ၊ က်ေနာ့္တဦးတည္း အေနနဲ႔ ဆိုရင္ ေလွာင္အိမ္ေတြထဲမွာ ပိတ္ေလွာင္ထားတဲ့ တိရိစာၦန္ေတြကို မျမင္ခ်င္ပါဘူး၊ အထူးသျဖင့္ သဘာဝ အတိုင္းဆို က်ယ္က်ယ္ဝန္းဝန္း လြတ္လြတ္လပ္လပ္နဲ႔ ေနတတ္တဲ့ အေကာင္မ်ိဳးေတြ မစို႔မပို႔ ေနရာေလးေတြမွာ က်ဥ္းက်ပ္ေနတာ ျမင္ရတိုင္း စိတ္မေကာင္းပါဘူး၊ ဒါကလည္း အ႐ြယ္ေရာက္လာၿပီးမွ ျဖစ္လာတဲ့ ေယဘုယ် အျမင္ပါ၊ ကေလးဘဝတုန္းကေတာ့ တိရိစာၦန္႐ံုဟာ ေပ်ာ္စရာပဲေပါ့၊ ဒါေပမယ့္ တဖက္က ျပန္ၾကည့္ေတာ့လည္း လူေတြ စီမံဖန္တီးထားတဲ့ ဝန္းက်င္မွာ တိရိစာၦန္ေတြ ပိုၿပီးအသက္႐ွည္တာ သိရလို႔ စိတ္သက္သာရာ ရႏိုင္တာပါပဲ၊ အထူးသျဖင့္ ႐ွားပါးမ်ိဳးစိတ္ေတြ ဆိုရင္ အခုလို ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေ႐ွာက္ၿပီး မ်ိဳးမတံုးေအာင္ ကာကြယ္ထားတာဟာ လုပ္သင့္တဲ့ လုပ္ရပ္ပါပဲ၊ အေကာင္းဆံုးကေတာ့ တိရိစာၦန္ေတြကို သူ႔သဘာဝအတိုင္း လႊတ္ထားၿပီး လူက အေဝးကေန ေစာင့္ေ႐ွာက္၊ မွတ္တမ္း တင္ၾကတဲ့ ဆာဖာရီလိုမ်ိဳး အေနအထားပါ၊ ဒါေပမယ့္ ဒီလိုလုပ္ဖို႔က ျပဳျပင္ထိန္းသိမ္းခ၊ ေနရာ အက်ယ္အဝန္းအျပင္ တျခား ႀကီးမားတဲ့ အကန္႔အသတ္ေတြလည္း အမ်ားႀကီးမို႔ သိပ္ေတာ့ မလြယ္ပါဘူး၊ <br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3031-nlt.jpg" target="_blank"><img src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3031-nlt.jpg" border="0" alt="Photobucket"></a></div><br />တိရိစာၦန္႐ံုမွာ က်ေနာ္ ဓါတ္ပံုေတြ အမ်ားႀကီး မ႐ိုက္ျဖစ္ပါဘူး၊ အေပၚမွာ ေရးထားသလို အျပည့္အဝ သက္ေသာင့္သက္သာ မ႐ွိတဲ့ စိတ္အေျခခံနဲ႔ မို႔လား မသိပါဘူး၊ ကင္မရာကို မ်က္ႏွာေ႐ွ႕ ဆြဲကပ္လိုက္ဖို႔ လက္ေတြက ေလးေနခဲ့တယ္၊ အဲဒီလို အေျခအေနမွာ ဒီျမင္းက်ား တစ္ေကာင္က က်ေနာ့္အေ႐ွ႕မွာ အၾကာႀကီး ျမက္လာစားတယ္၊ ျမင္းက်ားရဲ႕ ကိုယ္ေပၚက အစင္းေတြက က်ေနာ့္ကို ဖမ္းစားလိုက္တယ္၊ ျမင္းက်ားေတြရဲ႕ ကိုယ္ခႏၶာေပၚက အျဖဴနဲ႔ အနက္စင္းေတြက လူေတြရဲ႕ လက္ေဗြရာ လိုပါပဲ၊ တစ္ေကာင္စီမွာ သီးသန္႔ဒီဇိုင္း တစ္ခုစီ ႐ွိၾက ၿပီးေတာ့ တစ္ေကာင္နဲ႔ တစ္ေကာင္ဟာလည္း မတူၾကပါဘူး၊ ရာဇဝတ္မႈ က်ဴးလြန္တဲ့ ျမင္းက်ားသာ ႐ွိခဲ့ရင္ေတာ့ ဥပေဒ ဘက္ေတာ္သား ျမင္းက်ားရဲေတြဟာ ဒီအစင္းက်ား ေတြကို အေျခခံၿပီး အမႈကို စံုစမ္းေဖာ္ထုတ္ၾကမွာ အေသအခ်ာပါ၊ း) က်ေနာ္တို႔ ငယ္ငယ္ကတည္းက ၾကားဖူးေနတဲ့ ေမးခြန္းေလး တစ္ခု႐ွိပါတယ္၊ အားလံုးလည္း ေမးဖူးၾက မွာပါ၊ အဲဒါက ျမင္းက်ားဟာ အျဖဴေပၚမွာ အနက္စင္းလား? အနက္ ေပၚမွာ အျဖဴစင္းလား? ဆိုတာပါ၊ အရင္တုန္းကေတာ့ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ျမင္းက်ားရဲ႕ ေအာက္ခံအေရာင္ဟာ အျဖဴျဖစ္ၿပီးေတာ့ အဲဒီ အေပၚမွာ အနက္စင္းေတြ ႐ွိေနတာလို႔ ထင္ခဲ့ၾကပါတယ္၊ တခ်ိဳ႕ျမင္းက်ားေတြရဲ႕ ဝမ္းဗိုက္က အျဖဴေရာင္သက္သက္ပဲ ႐ွိေနတာကိုး၊ ဒါေပမယ့္ မ်ိဳး႐ိုးဗီဇကို ေလ့လာၾကတဲ့ အခါမွာေတာ့ ျမင္းက်ားရဲ႕ အေရာင္ဒီဇိုင္း pattern ဖြဲ႔စည္းပံုဟာ သေႏၶသား ဘဝမွာ ကတည္းက စ,တယ္လို႔ သိလာၾကတယ္၊ သေႏၶသား ဘဝရဲ႕ pigment activation ဆိုတဲ့ အဆင့္မွာ စၿပီး ျဖစ္ေပၚတဲ့ မူလအေရာင္က အနက္ေရာင္ပါ၊ အဲဒီမွာ ျမင္က်ားရဲ႕ ဗီဇက selective pigmentation ျဖစ္လို႔ အနက္ေရာင္ က်န္ခဲ့တဲ့ ေနရာေတြဟာ အျဖဴအစင္းက်ားေတြ ျဖစ္လာခဲ့တာပါ၊ <br /><br />ျမင္းက်ားဟာ သူနဲ႔ တမိသားစုထဲ ျဖစ္တဲ့ ျမင္းေလာက္ မျမန္ေပမယ့္ ခံႏိုင္ရည္ အလြန္႐ွိတယ္၊ အဲဒါေၾကာင့္ ျမင္းက်ားေတြကို ျမင္းေတြလိုပဲ အိမ္ေမြးတိရိစာၦန္ လုပ္ဖို႔ လူေတြက အမ်ိဳးမ်ိဳး ႀကိဳးစားခဲ့ၾကဖူး ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ျမင္းက်ားေတြဟာ ျမင္းေတြလို စိတ္မတည္ၿငိမ္တဲ့ အျပင္ stress မ်ားလာရင္လည္း အေၾကာက္လြန္ၿပီး လုပ္ခ်င္ရာ လုပ္တတ္လို႔ ကိုင္တြယ္ရ ခက္ခဲပါတယ္၊ ဒါ႐ိုက္တာတစ္ေယာက္ (Steven Spielberg လို႔ထင္တာပဲ) က သူ႔ရဲ႕ ဇတ္ဝင္ခန္းတစ္ခု အတြက္ ျမင္းက်ားကို သင္ေပးဖို႔ ႀကိဳးစားေပမယ့္ ဘယ္လိုမွ သင္မရလို႔ ေနာက္ဆံုးမွာ ျမင္းအျဖဴကိုပဲ ေဆးအနက္ၾကား မႈတ္ၿပီး သံုးလိုက္ရတယ္လို႔ တခါတုန္းက ဖတ္ဖူးတယ္၊ အ႐ိုင္းဆန္တဲ့ ျမင္းက်ားကို သင္လို႔မရေပမယ့္ ၿမိဳ႕ျပရဲ႕ ကားေတြ တဝီဝီၾကားက zebra crossing လို႔ေခၚတဲ့ မ်ဥ္းက်ား ေပၚမွာေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ႀကိဳက္သေလာက္ ကူးလူး၊ ျဖတ္သန္းလို႔ ရသားပဲ မဟုတ္လား...၊<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3033-nlt1.jpg" target="_blank"><img src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3033-nlt1.jpg" border="0" alt="Photobucket"></a></div><br />ဒီဟာကေတာ့ အဲဒီမွာ ႐ိုက္ျဖစ္တဲ့ ႐ွား႐ွားပါးပါး ေနာက္တစ္ပံုပါပဲ၊ ဒီကမာၻလိပ္ေတြရဲ႕ မူလဇာတိက ပစိဖိတ္ သမုဒၵရာထဲက ဂါလာပါးေဂါ႔စ္ (Galàpagos) ကြ်န္းစုေတြက ျဖစ္ပါတယ္၊ အ႐ြယ္ေရာက္ၿပီးတဲ့ တခ်ိဳ႕အေကာင္ေတြဆို ကီလို ၄၀၀ ေက်ာ္ (ေပါင္ ၈၈၀ ခန္႔) အထိ ႐ွိႏိုင္ ၿပီးေတာ့ အသက္အားျဖင့္လည္း ႏွစ္ေပါင္း ၁၀၀-၁၅၀ ေလာက္အထိ ႐ွည္ၾကတယ္၊ ကမာၻ႔အႀကီးဆံုး လိပ္မ်ိဳးႏြယ္ ပါပဲ၊ သူတို႔ဇာတိ သဲေသာင္ပံုစံမ်ိဳးျဖစ္ေအာင္ သဲမြမြ ခင္းေပးထားပါတယ္၊ က်ေနာ္ အေတာ္ၾကာၾကာ ရပ္ၾကည့္ျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္အတြင္းမွာလည္း ထံုးစံအတိုင္း ေႏွးတိေႏွးေကြး ပါပဲ၊ လိပ္ေတြကို ၾကည့္ရတာ တမ်ိဳးေတာ့ ေကာင္းပါတယ္၊ ကိုယ္ပါ သူတို႔နဲ႔ ေရာေယာင္ၿပီး ငုတ္တုတ္ေမ့သြားလို႔ အင္မတန္ stress နည္းတယ္..၊ း)<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3061-nlt.jpg" target="_blank"><img src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3061-nlt.jpg" border="0" alt="Photobucket"></a></div><br />တိရိစာၦန္႐ံုကေန ျပန္ထြက္လာေတာ့ မြန္းလြဲစ, ျပဳၿပီ၊ အိမ္႐ွင္ လင္မယားက သူတို႔ဝယ္လိုက္တဲ့ အိမ္ကို လိုက္ျပခ်င္တာနဲ႔ Darmstadt ၿမိဳ႕စြန္မွာ ႐ွိတဲ့ အေပၚဓါတ္ပံုထဲက ႐ြာေလးတစ္ခုဆီကို က်ေနာ္တို႔ လာခဲ့ၾကတယ္၊ အိမ္က ေ႐ွးေဟာင္းအိမ္ဆိုေတာ့ အေတာ္ေလး ေဟာင္းႏြမ္း၊ ယိုယြင္းေနပါၿပီ၊ ဓါတ္ပံုထဲက အနီေရာင္ ထုပ္တန္းေတြနဲ႔ အိမ္ပါပဲ၊ အဲဒီတစ္အိမ္လံုးကို သူတို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေပါင္းၿပီး ျပန္ေဆာက္ၾကမယ္ ဆိုပဲ၊ တိုင္သက္သက္ေလာက္ပဲ ခ်န္ထားၿပီး အခင္း၊ အကာ၊ အမိုး အားလံုးကို တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ျပန္ေဆာက္သြားမယ္လို႔ က်ေနာ္တို႔ကို ႐ွင္း ျပတယ္၊ အိမ္ဒီဇိုင္းကေတာ့ ျပင္သစ္အေနာက္ဖက္၊ ေနာ္မန္ဒီ ကမ္းေျခဖက္ေတြမွာ အေတြ႔ရမ်ားတဲ့ အိမ္ေတြနဲ႔ ဆင္ပါတယ္၊ နံရံမွာ အလ်ားလိုက္၊ ေဒါင္လိုက္၊ ကန္႔လန္႔ျဖတ္ ထုပ္တန္းေတြကို တမင္ေဖာ္ထားတဲ့ ပံုစံပါ၊ ႐ြာကေလး ကိုယ္၌ကေတာ့ အီတလီေတာင္ပိုင္းက ႐ြာ ေလးေတြနဲ႔ နည္းနည္းဆင္တယ္၊ အထူးသျဖင့္ ကားႏွစ္စင္း လြတ္တယ္ဆို႐ံု ေ႐ွာင္ႏိုင္တဲ့ လမ္းက်ဥ္းကေလးေတြပါ၊ <br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3043-nlt.jpg" target="_blank"><img src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3043-nlt.jpg" border="0" alt="Photobucket"></a></div><br />အဲဒီအိမ္ကို ၾကည့္ၿပီး ႐ြာလယ္ဖက္ကို ေလွ်ာက္ခဲ့ၾကတယ္၊ ႐ြာထဲမွာ ပြဲလုပ္ေနတာ ႀကံဳပါတယ္၊ တိမ္ညိဳ၊ တိမ္မည္းေတြ အံု႔ဆိုင္းၿပီး ပံုမွန္ထက္ ပိုေအးေနတဲ့ ရာသီဥတုေအာက္မွာ ႐ြာသားေတြက ေ႐ွး႐ိုးရာ ဝတ္စံုေတြနဲ႔ အကမပ်က္ပါဘူး၊ ဖိနပ္ေတြကို ၾကည့္,ၾကည့္ပါဦး၊ သစ္သားတံုးကို ထြင္းထားတဲ့ ေ႐ွးေခတ္ ခံုဖိနပ္ေတြနဲ႔ပါ၊ က်ေနာ္ရပ္ေနတဲ့ ေနာက္ဖက္ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ႐ိုးရာဂီတ တမ်ိဳးကို ေဆာင္းေဘာက္စ္ေတြနဲ႔ ဖြင့္ထားၿပီး ခပ္ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပဲ ကေနၾကတယ္၊ ေကာက္ရိတ္သိမ္း အကတမ်ိဳးလို႔ ထင္ရတာပဲ၊ ၾကည့္ေနတဲ့ လူကလည္း ဘယ္ေလာက္မွ မ႐ွိ ပါဘူး၊ ကိုယ့္႐ြာသား အခ်င္းခ်င္းပဲ သိုင္းၾက၊ ဝိုင္းၾကတဲ့ပံု...၊ ျမန္မာျပည္ ေက်းလက္ေတြက ေတာအလွဴေတြကို က်ေနာ္ ျဖတ္ကနဲ စိတ္ေရာက္ သြားမိေသးတယ္၊<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3049-nlt.jpg" target="_blank"><img src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3049-nlt.jpg" border="0" alt="Photobucket"></a></div><br />ခ်စ္စရာ ဒီစာေျခာက္႐ုပ္ေလးေၾကာင့္ ေကာက္ရိတ္သိမ္းပြဲလို႔ က်ေနာ္ ယူဆလိုက္တာပါ၊ လမ္းေပၚမွာ ေကာက္႐ိုးထံုးေတြ အျပင္ ေ႐ႊဖ႐ံု သီးေတြ၊ ေျပာင္းဖူးေတြ၊ ပန္းသီးေတြကိုလည္း အလွဆင္ထားတာကိုး..၊ စာေျခာက္႐ုပ္ရဲ႕ ေနာက္ခံ အနီက ကုန္တင္ကား နံရံပါ၊ ေရပိုက္ေခါင္းေတြ၊ လယ္ယာသံုး ေမာ္တာေတြ၊ ေရစုပ္စက္ေတြ လာေရာင္းတဲ့ ကား ျဖစ္ပါတယ္၊ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာေတာ့ ၿခံထြက္ အသီးအႏွံေတြ ေရာင္းတဲ့ ဆိုင္ေလးတစ္ဆိုင္နဲ႔ 'ပ်ားရည္စစ္စစ္ေတြ ရၿပီ' လို႔ ဆိုင္းဘုတ္ေရးထားတဲ့ ဆိုင္ေလးတစ္ဆိုင္ကို ေတြ႔မိတယ္၊ အညာေက်းလက္က ေတာဘုရားပြဲေတြမွာ လယ္ယာလုပ္ငန္းခြင္သံုး ပစၥည္းေတြ လာေရာင္းၾကတဲ့ ျမင္ကြင္းကို အမွတ္ရမိတယ္..၊<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3064-nlt.jpg" target="_blank"><img src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3064-nlt.jpg" border="0" alt="Photobucket"></a></div><br />႐ြာကေလးက ျပန္ထြက္လာေတာ့ မိတ္ေဆြလင္မယားက သူတို႔ရဲ႕ စိုက္ပ်ိဳးေရးၿခံကို ေခၚသြားတယ္၊ အေပၚ ဓါတ္ပံုထဲက စိုက္ခင္းပါပဲ၊ သူတို႔ လက္႐ွိေန,ေနတာက တိုက္ခန္းမွာဆိုေတာ့ အခုလို စိုက္ပ်ိဳးဖို႔အတြက္ ေျမကြက္ငွား ရပါတယ္၊ မီတာ ၁၈၀ ပတ္လည္ကို တစ္ႏွစ္စာ ယူ႐ို ၁၂၀ ေပးရတယ္၊ အဲဒီေျမေတြကို လယ္သမားတစ္ေယာက္က ပိုင္ပါတယ္၊ သူက ဒီမွာ ဘာမွမစိုက္မယ့္ အတူတူ စိုက္ခ်င္ပ်ိဳးခ်င္တဲ့ လူေတြကို အခုလို ျပန္ငွားတယ္၊ ေရေလာင္းဖို႔ အတြက္လည္း ေရတိုင္ကီပံုးေတြ ခ်ထားေပးတာ ေတြ႔ရတယ္၊<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3094-nlt.jpg" target="_blank"><img src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3094-nlt.jpg" border="0" alt="Photobucket"></a></div><br />က်ေနာ္တို႔ လာတဲ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္က စိုက္ခင္းၾကည့္ဖို႔အျပင္ မုန္လာဥလည္း ႏႈတ္ဖို႔ဆိုေတာ့ မုန္လာဥနီေတြ ႏႈတ္ၾကတယ္၊ သားမွာ မုန္လာဥႏႈတ္တမ္း ကစားနည္းတစ္ခု ႐ွိတယ္၊ သစ္သားျပားေပၚမွာ အေပါက္ေလးေတြ ေဖာက္ထားၿပီးေတာ့ သစ္သားမုန္လာဥေလးေတြ ထည့္ထားတယ္၊ အံစာတံုးကိုေခါက္၊ က်တဲ့ နံပါတ္အလိုက္ မုန္လာဥေတြ ေဖာ္ရတဲ့ ကစားနည္းပါ၊ အခုသူက လက္ေတြ႔မုန္လာဥ ႏႈတ္ရေတာ့ အေတာ္ေလးေပ်ာ္ၿပီး စိတ္႐ွိလက္႐ွိ လိုက္ဆြဲႏႈတ္ေနလို႔ မုန္လာပင္ေလးေတြပဲ ျပတ္ပါလာၿပီး မုန္လာဥက ေျမႀကီးထဲမွာ က်န္ခဲ့တယ္..၊<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3067-nlt.jpg" target="_blank"><img src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3067-nlt.jpg" border="0" alt="Photobucket"></a></div><br />သူတို႔အားလံုး မုန္လာဥေတြ ႏႈတ္ေနခ်ိန္မွာ က်ေနာ္ကေတာ့ ၿမိဳ႕ႀကီးသား လုပ္ေနတယ္၊ လက္ကို ေျမႀကီးေပမွာ စိုးလို႔ ဝင္မႏႈတ္ပါဘူး၊ း) အမွန္ေတာ့ ေျမႀကီးကိုင္လိုက္၊ ကင္မရာ ျပန္ကိုင္လိုက္ လုပ္ဖို႔ အဆင္မေျပလို႔ပါ၊ ဒါနဲ႔ အနီးတဝိုက္မွာ ဓါတ္ပံု ေလွ်ာက္႐ိုက္ေနလိုက္တယ္၊ အေပၚက ပံုထဲက ဖ႐ံုသီးေတြလို အသီးအႏွံေတြ လိုက္႐ွာရင္းေပါ့၊<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3080-nlt.jpg" target="_blank"><img src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3080-nlt.jpg" border="0" alt="Photobucket"></a></div><br />မုန္လာဥၿပီးေတာ့ တခါ အာလူး ဆက္လာျပန္တယ္၊ သူက မူလအစီအစဥ္ထဲမွာ မပါဘူး၊ ဟိုေရာက္မွ အာလူးေတြလည္း ေဖာ္သင့္ေနၿပီဆိုၿပီး တပါတည္း တူးၾကျပန္ေရာ..၊ ဒီတခါ ေပါက္တူး၊ ငန္းျပား စတာေတြနဲ႔ ေဖာ္လို႔ သားကလည္း ပိုေတာင္ ေပ်ာ္ေနေသးတယ္၊ သူ႔ကိုယ္သူ ေတာင္သူဦးႀကီး တစ္ေယာက္လို႔ မွတ္ေနပံုပါပဲ၊ ဒါေပမယ့္ ေပါက္တူးကို ခပ္ဆြဆြ ေပါက္ရမယ့္အစား အေပ်ာ္လြန္ၿပီး အားနဲ႔ေပါက္လို႔ သူ႔အာလူးေတြက ထက္ပိုင္းျပတ္ေတြ ျဖစ္ကုန္ေရာ..၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အာလူးဆိုတာ အပင္ေပၚမွာ သီးတာမဟုတ္ဘူးလို႔ ၄ ႏွစ္သားမွာ သူသိသြားရင္ ေတာ္ေလာက္ပါၿပီ၊ း)<br /><br />အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ညစာကို အိမ္႐ွင္က အဲဒီစိုက္ခင္းထဲက ခူးလာတဲ့ အာလူး၊ ေဂၚဖီ၊ ပိန္း၊ စတာေတြ ေရာၿပီး ဟင္းခ်ိဳပ်စ္ပ်စ္ လုပ္ေကြ်းတယ္၊ ဆလပ္႐ြက္ေတြကိုေတာ့ အသုပ္,သုပ္လိုက္တယ္၊ အဲဒီရက္က စက္တင္ဘာလရဲ႕ အဆိုးဆံုး ရာသီဥတုလို႔ ေျပာရ ေလာက္ေအာင္ မႈန္မိႈင္းၿပီး အေတာ္လည္း ေအးေတာ့ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ၿခံထြက္ ဟင္းခ်ိဳဟာ စားပြဲေပၚမွာ 'ေမာင္က်န္ တတို႔' ဆိုၿပီး ပြဲ အေတာင္းခံရဆံုး ပါပဲ....။ ။</div><br />(ဆက္ပါဦးမယ္)<br /><br /><br />ညီလင္းသစ္<br />၅ ေအာက္တိုဘာ၊ ၂၀၁၁<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8685293875029407635-7881097569222637446?l=nyilinnthit.blogspot.com' alt='' /></div>Nyi Linn Thithttp://www.blogger.com/profile/08004288049547505659noreply@blogger.com29tag:blogger.com,1999:blog-8685293875029407635.post-80710989216516373652011-10-03T14:40:00.000+02:002011-10-03T14:40:54.975+02:00<div align="justify"><br />ၿပီးခဲ့တဲ့ တနလၤာေန႔က က်ေနာ္ေနတဲ့ ျပည္နယ္မွာ အစိုးရ႐ံုးပိတ္ရက္ပါ၊ အဲဒီ ႐ံုးပိတ္ရက္ကို အေၾကာင္းျပဳၿပီးေတာ့ တစ္ပတ္မွာ က်န္ေနတဲ့ ေလးရက္ကိုပါ ခြင့္ယူလိုက္တယ္၊ ခြင့္ ၄ ရက္ယူေပမယ့္ စေန၊ တနဂၤေႏြပါ ေပါင္းလိုက္ေတာ့ ၉ ရက္ျဖစ္သြားလို႔ တန္တယ္၊ ဒီႏွစ္အတြက္ ရတဲ့ ခြင့္ရက္ေတြထဲက ပထမဦးဆံုး ယူလိုက္ျခင္း ပါပဲ၊ တကယ္ေတာ့ စက္တင္ဘာလဟာ အားလပ္ရက္ေတြ ကုန္ဆံုးလို႔ ေက်ာင္းေတြျပန္ဖြင့္၊ ႐ံုးေတြျပန္တက္ၾကတဲ့ အခ်ိန္ပါ၊ အဲဒီလို သူမ်ားေတြ ျပန္လာခ်ိန္မွာမွ ကိုယ္က ခြင့္ယူၿပီး ထြက္သြားရတာလည္း တမ်ိဳးေကာင္းတာပဲ၊ ေနရာတိုင္းမွာ လူေတြ ႐ွင္းေနဖို႔က ေသခ်ာသေလာက္ ႐ွိတာကိုး..၊ <br /><br />အဲဒီခြင့္တစ္ပတ္မွာ အမ်ိဳးသမီး အဓိပတိ အန္ဂယ္လာမက္ကဲလ္ (Angela Merkel) ရဲ႕ တိုင္းျပည္ျဖစ္တဲ့ ဂ်ာမနီကို အလည္သြားျဖစ္ ပါတယ္၊ ဂ်ာမနီကို သြားတယ္ဆိုေပမယ့္ တကယ္တမ္းေျပာရရင္ မိတ္ေဆြဇနီးေမာင္ႏွံ႐ွိတဲ့ Darmstadt ကိုပဲ သြားျဖစ္တာပါ၊ အဲဒီမွာ ႏွစ္ရက္သံုးရက္ ေနၿပီးမွ အျပန္မွာ Rust မွာ႐ွိတဲ့ Europa Park ကို ဝင္လည္ျဖစ္တယ္၊ လည္စရာေနရာမ်ားစြာ ႐ွိတဲ့ ဂ်ာမနီမွာ က်ေနာ္တို႔က အဲဒီ ၂ ေနရာပဲ ေရာက္ျဖစ္ခဲ့တယ္ ဆိုပါစို႔၊ ႀကိဳတင္ၿပီး စကားခံထားခ်င္တာက ခရီးစဥ္က ေနရာႏွစ္ေနရာ ကြဲေနတဲ့ အေလ်ာက္ ဒီခရီးအေၾကာင္း ပို႔စ္ေတြကလည္း မလႊဲမေ႐ွာင္သာ ႏွစ္ပိုင္းသံုးပိုင္းေလာက္ ျဖစ္သြားမယ္ ထင္ပါတယ္၊ း)<br /><br />က်ေနာ္ေနတဲ့ ၿမိဳ႕ကေလးကေန Darmstadt ကို ၄ နာရီခြဲ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ေမာင္းရပါတယ္၊ အိမ္ကေန ၂ နာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ကားေမာင္းလိုက္တယ္ ဆိုရင္ပဲ နယ္စပ္ၿမိဳ႕ေလး ျဖစ္တဲ့ Basel ၿမိဳ႕ေလးကို ေရာက္ပါၿပီ၊ ဒီၿမိဳ႕ေလးက ျပင္သစ္၊ ဂ်ာမနီနဲ႔ ဆြစ္ဇာလန္ ၃ ႏိုင္ငံ ဆံုတဲ့ေနရာမွာ ႐ွိလို႔ အေနာက္ဖက္ကို ဆက္ေမာင္းရင္ ျပင္သစ္ပိုင္နက္ထဲ ေရာက္သလို ေျမာက္ဖက္ကို ဆက္သြားရင္ေတာ့ ဂ်ာမနီကို ေရာက္ပါတယ္၊ Basel ၿမိဳ႕ထဲကို မဝင္ခင္မွာ ဟိုင္းေဝးလမ္းက အပန္းေျဖစခန္းမွာ ခဏနားျဖစ္တယ္၊ ယာဥ္စည္းကမ္း လမ္းညႊန္ႀကီးၾကပ္ေရး အဖြဲ႔ေတြက ဟိုင္းေဝးမွာ ကားေမာင္းတဲ့အခါ ၂ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ေမာင္းၿပီးတိုင္း ၁၀ မိနစ္၊ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ အနားယူဖို႔ တိုက္တြန္းၾကေလ့ ႐ွိပါတယ္၊ မဟုတ္ရင္ အာ႐ံုစူးစိုက္မႈ က်လာၿပီး ယာဥ္တိုက္မႈ ျဖစ္ႏိုင္ေျခ ပိုမ်ားတတ္တယ္၊ ခဏနားၿပီးေတာ့ က်ေနာ္တို႔က ေအာက္မွာ ျပထားတဲ့ ေျမပံုထဲကအတိုင္း ေျမာက္ဖက္စူးစူးကို ဆက္ေမာင္းလာခဲ့တယ္၊ <br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=Lsn-Darmstadt.jpg" target="_blank"><img src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/Lsn-Darmstadt.jpg" border="0" alt="Photobucket"></a></div><br />ဂ်ာမနီရဲ႕ နာမည္ေက်ာ္ A5 ဟိုင္းေဝးလမ္းအတိုင္း တေျဖာင့္တည္း ပါပဲ၊ ဆြစ္ဇာလန္ကေတာ့ ေတာင္တန္းေတြ ေပါတဲ့ ႏိုင္ငံျဖစ္လို႔ ဟိုင္းေဝးမွာေတာင္ လိႈဏ္ေခါင္းေတြထဲ ခဏခဏဝင္ရ၊ တံတားေတြ ေပၚျဖတ္ရနဲ႔ ႐ွိတတ္တယ္၊ ဒီမွာေတာ့ ျပန္႔ျပဴးညီညာၿပီး အေကြ႔အဝိုက္မ႐ွိ ပါဘူး၊ က်ေနာ္သိရသေလာက္ ဂ်ာမနီရဲ႕ အေဝးေျပး လမ္းေတြမွာ ေယဘုယ် အျမန္ႏႈန္း သတ္မွတ္ခ်က္လည္း မ႐ွိပါဘူး၊ ဟိုင္းေဝးလမ္းေတြ ဆံုတဲ့ေနရာ၊ ယာဥ္ေၾကာထူထပ္တဲ့ ေနရာ စတာေတြမွာ တစ္နာရီ ၁၂၀၊ ၁၃၀ ကီလိုမီတာ သတ္မွတ္တာမ်ိဳးက လြဲရင္ အိမ္နီးခ်င္း ႏိုင္ငံေတြမွာလို အၿမဲတမ္း လစ္မစ္ မ႐ွိပါဘူး၊ ဆိုေတာ့ တခ်ိဳ႕ေတြက တစ္နာရီကို ကီလိုမီတာ ၁၆၀-၁၇၀၊ တခ်ိဳ႕ဆို ကီလိုမီတာ ၂၀၀ ေလာက္ အထိကို ေမာင္းၾကတယ္၊ <br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3488-nlt.jpg" target="_blank"><img src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3488-nlt.jpg" border="0" alt="Photobucket"></a></div><br />အဲဒီလို တဝီးဝီး ေမာင္းေနၾကတဲ့ ကားေတြနဲ႔အတူ မ်ားျပားလွတဲ့ ကုန္တင္ကားေတြကလည္း ဒီ A5 အေဝးေျပး လမ္းေပၚမွာ ဥဒဟို သြားေနၾကတယ္၊ ဂ်ာမနီဟာ ကုန္ထုတ္လုပ္မႈ မ်ားလွတဲ့ ႏိုင္ငံျဖစ္တာနဲ႔အညီ ႏိုင္ငံရဲ႕ ထြက္ကုန္ေတြကို ဥေရာပတခြင္ ဒီကုန္ကားႀကီးေတြကပဲ ပို႔ေပးေနတာပါ၊ ဟိုင္းေဝးရဲ႕ ညာဖက္ယာဥ္ေၾကာဟာ တန္းစီၿပီး သြားေနၾကတဲ့ ဒီလို ကုန္တင္ကားေတြနဲ႔ ျပည့္ေနေလ့ ႐ွိပါတယ္၊ <br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/?action=view&amp;current=IMG_3490-nlt.jpg" target="_blank"><img src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Voyage/IMG_3490-nlt.jpg" border="0" alt="Photobucket"></a></div><br />ကီလိုမီတာ ၁၀၀ ဝန္းက်င္ေလာက္နဲ႔ သြားေနတဲ့ ကုန္ကားတန္းႀကီးကို ေက်ာ္ဖို႔ ကီလို ၁၄၀ ကေန ၁၈၀ ေလာက္ေမာင္းေနၾကတဲ့ ဘယ္ဖက္ယာဥ္ေၾကာကို ျမန္ျမန္ဆံုးျဖတ္၊ ျမန္ျမန္ဝင္မွ ရမွာပါ၊ တခါတေလ ယာဥ္ေၾကာမေျပာင္းခင္ ေနာက္ၾကည့္မွန္မွာ ကားတစ္စင္းက အေတာ္ေဝးေသးတယ္ ဆိုၿပီး ဝင္လိုက္တယ္၊ ၿပီးေတာ့ ေနာက္တခါ ျပန္ၾကည့္ေတာ့ အဲဒီကားက ကိုယ့္အေနာက္မွာ ကပ္ေနၿပီ၊ ၿပီးေတာ့ အဲဒီလို ကပ္ေန႐ံုတင္ အားမရဘဲ တခ်ိန္လံုး မီးေတာက္ၿပီး ဖိအားေပးေသးတယ္၊ အေ႐ွ႕ကေန ျမန္ျမန္ဖယ္စမ္းပါ ေပါ့ေလ၊ ဆိုေတာ့ ျမန္ျမန္ဆံုးျဖတ္၊ ရဲရဲဝင္၊ ရဲရဲထြက္ ပါပဲ၊ ၾကာၾကာေမာင္းရင္ F-16 တိုက္ေလယာဥ္ေတြ ေမာင္းဖို႔ ပိုင္ေလာ့ျဖစ္ႏိုင္ ေလာက္တယ္၊ း) ဒါေပမယ့္ ကားေတြက ေကာင္းၿပီး ေမာင္းသူေတြကလည္း သတိ႐ွိပံုပါပဲ၊ အ႐ွိန္သာ မ်ားေပမယ့္ စည္းကမ္းကို အတိအက် လိုက္နာလို႔ ပရမ္းပတာျဖစ္တဲ့၊ မႏိုင္မနင္းျဖစ္တဲ့ ခံစားမႈမ်ိဳးေတာ့ မျဖစ္မိပါဘူး၊ ဒီအခ်က္ဟာ အီတလီရဲ႕ ယာဥ္ေမာင္းပံုနဲ႔ ကြာတဲ့အခ်က္ပါပဲ..၊ ကိုယ့္ေၾကာင့္ မိသားစုကို အႏၲရာယ္ မျဖစ္ေစႏိုင္တာ ေသခ်ာရင္၊ ယာဥ္ေၾကာပိတ္ဆို႔မႈ မျဖစ္ေစဖို႔ က်ေနာ္လည္း တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ ကီလိုမီတာ ၁၆၀ ေလာက္အထိ ေမာင္းျဖစ္တယ္၊ ဂ်ာမနီရဲ႕ အေဝးေျပးလမ္းေပၚမွာ (တခ်ိဳ႕) ဂ်ာမန္ေတြလို ေမာင္းခဲ့တယ္..၊ း)<br /><br />အဲဒီလို ေအးေအးေဆးေဆး ေမာင္းေနတုန္း Freiburg နဲ႔ Baden ရဲ႕ၾကားမွာ ဟိုင္းေဝးပိတ္ထားတာနဲ႔ သြားႀကံဳတယ္၊ ပံုမွန္ဆိုရင္ အေဝးေျပးလမ္းေတြကို လံုးဝပိတ္ေလ့ မ႐ွိၾကပါဘူး၊ အနည္းဆံုး ယာဥ္ေၾကာတစ္ခုေတာ့ ဖြင့္ေပးထားေလ့ ႐ွိတယ္၊ ဒါေပမယ့္ လမ္းပိတ္တယ္ ဆိုေပမယ့္ ခပ္ေအးေအးပါပဲ၊ က်ေနာ္က GPS နဲ႔ေမာင္းေနတာ ဆိုေတာ့ သူငါ့ကို လမ္းျပန္႐ွာေပး လိမ့္မယ္ေပါ့၊ ဒါနဲ႔ ဆက္သြားလို႔ မရေတာ့တဲ့ A5 ကေန ထြက္လိုက္ရတယ္၊ အဲဒီမွာ ဇတ္လမ္းက စတာပါပဲ၊ GPS က က်ေနာ့္ကို A5 ေပၚပဲ ျပန္သြားခိုင္းတယ္၊ စမ္းတဝါးဝါးနဲ႔ ေတြ႔တဲ့ ျပည္နယ္လမ္းေပၚမွာ ေ႐ွ႕ဆက္ေမာင္းလည္း ဒီဟိုင္းေဝးကိုပဲ တခ်ိန္လံုး ျပန္ညႊန္ေနတယ္၊ ဆိုးတာက အေ႐ွ႕မွာ ေတြ႔ရမယ့္ ၿမိဳ႕ႀကီးျဖစ္တဲ့ Karlsruhe ရဲ႕လမ္းညႊန္ဆိုင္းဘုတ္လည္း မေတြ႔မိဘူး၊ အဲဒီနားမွာ နာရီဝက္ေလာက္ လည္ေနၿပီးေတာ့မွ ေနာက္ဆံုးမွာ ဒီ A5 နဲ႔ခပ္ေဝးေဝးကို သြားမွ ျဖစ္ေတာ့မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္၊ အဲဒီမွာ Strasbourg သြားတဲ့ လမ္းကို ေတြ႔တယ္၊ ဒါနဲ႔ အဲဒီအတိုင္း လိုက္သြားေတာ့ ျပင္သစ္အပိုင္ Strasbourg ကို ေရာက္သြားတယ္၊ အဲဒီ Strasbourg ကမွ ပါရီသြားတဲ့ ဟိုင္းေဝးကို ယူလိုက္တယ္၊ အဲဒီအခ်ိန္က်မွ ကိုေ႐ႊ GPS က သေဘာေပါက္သြားၿပီး ေနာက္ထပ္ ဟိုင္းေဝး လမ္းသစ္တစ္ခုကို ညႊန္ျပေပးတယ္၊ ခုနေမာင္းေနခဲ့တဲ့ A5 နဲ႔အၿပိဳင္ ျပင္သစ္ပိုင္နက္ထဲက လမ္းပါပဲ၊ အဲဒီကေန ေတာ္ေတာ္ေဝးေဝး ေမာင္းၿပီးမွ ညာဖက္ကို ျပန္ခ်ိဳးၿပီး ဂ်ာမနီထဲကို ျပန္ေရာက္လာခဲ့တယ္၊ လမ္းမွာ ရပ္တာနဲ႔ပါ ထည့္ေပါင္းလိုက္ရင္ စုစုေပါင္း ၆ နာရီေလာက္ ၾကာသြားတယ္၊ တကယ္ဆို ၄ နာရီခြဲေလာက္နဲ႔ ေရာက္ရမယ့္ ခရီးပါ၊ မိတ္ေဆြလင္မယားအိမ္ ႐ွိတဲ့ Darmstadt ကိုေရာက္ေတာ့ ညေနေတာင္ ေစာင္းေနၿပီ...၊</div><br />(ဆက္ပါဦးမယ္)<br /><br /><br />ညီလင္းသစ္<br />၃ ေအာက္တိုဘာ၊ ၂၀၁၁<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8685293875029407635-8071098921651637365?l=nyilinnthit.blogspot.com' alt='' /></div>Nyi Linn Thithttp://www.blogger.com/profile/08004288049547505659noreply@blogger.com33tag:blogger.com,1999:blog-8685293875029407635.post-3861792528352960872011-09-23T11:27:00.000+02:002011-09-23T11:27:48.491+02:00<div align="justify"><br />နီးနီးကပ္ကပ္၊ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ေနာက္ဆံုးေတြ႔ျဖစ္ခဲ့တဲ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ ႏွစ္က ဧရာဝတီပါ...၊<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Miscellaneous/?action=view&amp;current=IMG_5130-nlt.jpg" target="_blank"><img src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Miscellaneous/IMG_5130-nlt.jpg" border="0" alt="Photobucket"></a><br />ပထမ ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕ ႏွလံုးသားဗဟုိ တည့္တည့္က ဧရာဝတီ...၊</div><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Miscellaneous/?action=view&amp;current=IMG_5127-nlt.jpg" target="_blank"><img src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Miscellaneous/IMG_5127-nlt.jpg" border="0" alt="Photobucket"></a><br />ဧရာဝတီေပၚမွာေမြး၊ ဧရာဝတီေပၚမွာႀကီး၊ ဧရာဝတီေပၚမွာပဲ ႐ွင္သန္ ႀကီးရင့္ခဲ့တယ္ ...၊</div><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Miscellaneous/?action=view&amp;current=IMG_5420-nlt.jpg" target="_blank"><img src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Miscellaneous/IMG_5420-nlt.jpg" border="0" alt="Photobucket"></a><br />ဧရာဝတီရယ္ စီးဆင္းပါ ... ...၊</div><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Miscellaneous/?action=view&amp;current=IMG_5414-nlt.jpg" target="_blank"><img src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Miscellaneous/IMG_5414-nlt.jpg" border="0" alt="Photobucket"></a><br />ေပ်ာ္႐ႊင္ ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္းတို႔ ေပါင္းဆံုခြင့္ေပးပါ... ...၊</div><br /><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Miscellaneous/?action=view&amp;current=IMG_5129-nlt.jpg" target="_blank"><img src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Miscellaneous/IMG_5129-nlt.jpg" border="0" alt="Photobucket"></a><br />အို.. ခ်စ္ေသာ ဧရာဝတီ....၊</div><br /><br />ဧရာဝတီကို ညႇိဳးေရာ္၊ ေျခာက္ခန္းေစမယ့္ ျမစ္ဆံုေရကာတာ စီမံကိန္းကို လံုးဝကန္႔ကြက္ပါတယ္၊ အားလံုးရဲ႕ ဧရာဝတီ အသက္ဓာတ္ ျပင္းျပစြာ ဆက္လက္ ႐ွင္သန္စီးဆင္း ပါေစ...။ ။</div><br /><br />ညီလင္းသစ္<br />၂၃ စက္တင္ဘာ၊ ၂၀၁၁<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8685293875029407635-386179252835296087?l=nyilinnthit.blogspot.com' alt='' /></div>Nyi Linn Thithttp://www.blogger.com/profile/08004288049547505659noreply@blogger.com38tag:blogger.com,1999:blog-8685293875029407635.post-55298032384872853842011-09-16T17:12:00.004+02:002011-09-16T17:14:33.289+02:00<div align="justify"><br />ေဟာဒီ ကမာၻမွာ တာဝန္မဲ႔မႈေတြ မ်ားလွတယ္၊<br />တာဝန္မဲ႔မႈေတြက တာဝန္ဆိုတာ ခ်ိဳနဲ႔လားလို႔ ျပန္ေမးရေလာက္ေအာင္ကို မဲ႔ၾကတယ္၊<br />ေဟာဒီ ကမာၻမွာ လက္လြတ္စပယ္ ႏိုင္မႈေတြလည္း မ်ားလွတယ္၊<br />လက္လြတ္စပယ္ဆိုတာ စံပယ္ပန္းလို ျမတ္ႏိုးေကာင္းတဲ့ အရာမဟုတ္ဘူး၊<br />တာဝန္မဲ႔မႈနဲ႔ လက္လြတ္စပယ္ တို႔ဟာ နဖူးစာ ႐ြာလည္ၿပီး လင္မယား ျဖစ္လာတယ္၊<br />ရပ္ကြက္ထဲမွာ ပရမ္းပတာေတြနဲ႔ အိမ္နီးခ်င္း ျဖစ္တယ္၊<br />အဲဒီ ပရမ္းပတာေတြက ႐ြာ႐ိုးကိုးေပါက္ ေလွ်ာက္တယ္၊<br />“အိမ္နီးခ်င္းရဲ႕ ျမက္ဟာ ပိုၿပီးစိမ္းတယ္” လို႔ အာသာငမ္းငမ္းနဲ႔ ေျပာတယ္၊<br />“သူတပါး အိမ္တြင္းေရး မစြက္ဘူး” ဆိုၿပီး မွင္နဲ႔ေမာင္းနဲ႔ ဟန္ကိုယ့္ဖို႔ လုပ္ေသးတယ္၊<br />ဒါေပမယ့္ 'လက္ေဆာင္' ဆိုရင္ နား႐ြက္ေထာင္တယ္၊<br />ခ်မ္းသာဖို႔ဆိုရင္ ဘနဖူး သိုက္တူးဖို႔ ဝန္မေလးဘူး၊<br />သူတို႔ ရပ္ကြက္က အဲဒီလို ...၊<br /><br />တာဝန္မဲ႔မႈဟာ သမိုင္းအေမြအႏွစ္ကို စိတ္ဝင္စားခ်င္ ေယာင္ေဆာင္တယ္၊<br />တဖက္ကလည္း ကိန္းဂဏန္းေတြကို စိတ္တြက္,တြက္ေနတယ္၊<br />လက္လြတ္စပယ္ကေတာ့ ရာခိုင္ႏႈန္းပုစာၦေတြကို အလြတ္ရတယ္၊<br />ေရစုန္ေရဆန္ ေမးခြန္းေတြကို စေပါ့တ္႐ိုက္ထားတယ္၊<br />တာဝန္မဲ႔မႈက 'ေခ်ာင္းကိုပစ္၍ ျမစ္ကို႐ွာ' လို႔ တတြတ္တြတ္ ႐ြတ္တယ္၊<br />လက္လြယ္စပယ္က 'ျမသားငယ္တဲ့ ေရယမုန္..' လို႔ အစခ်ီၿပီး ဟန္နဲ႔ပန္နဲ႔ ကဗ်ာ႐ြတ္တယ္၊<br /><br />တာဝန္မဲ႔မႈဟာ မာန္တက္တယ္၊<br />သူ႔ေလာက္ ဘယ္သူမွ မသိဘူးလို႔ ေသြးနားထင္ေရာက္တယ္၊<br />လက္လြတ္စပယ္ကေတာ့ မကုန္တဲ့ ၁၅၀၀ ဟာ<br />အခ်စ္ေတာ့ မဟုတ္ႏိုင္ဘူးလို႔ ေတြးတယ္၊<br />မကုန္မွေတာ့ ေရာင္းစားမွာေပါ့လို႔လည္း ေစ်းတြက္,တြက္တယ္၊<br />တာဝန္မဲ႔မႈက “မ်ိဳးကန္းတယ္” ဆိုတာကို မသိဘူး၊<br />“မိန္းမေရ.. မင္းသိလား” လို႔ လက္လြယ္စပယ္ကို လွမ္းေမးတယ္၊<br />လက္လြယ္စပယ္က “႐ွင္သိစရာ မလိုပါဘူး၊ အဲဒါ Trade secret” လို႔ ခပ္တည္တည္နဲ႔ ျပန္ၿဖီးတယ္၊<br />သူတို႔လင္မယားက အၿမဲဒီလို ...၊<br /><br />တာဝန္မဲ႔မႈဟာ ေနကာမ်က္မွန္ အမည္းႀကီးကို ေကာက္တပ္တယ္၊<br />ထိန္လင္းေနတဲ့ မီးေရာင္ေတြေအာက္မွာ ညကို ေန႔ေအာက္ေမ့လို႔-တဲ့၊<br />တဆက္တည္း မႈိရတဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႔ စာ႐ြက္ေပၚမွာ တစံုတရာကို ခ်ေရးလိုက္တယ္၊<br />ၿပီးေတာ့ လက္လြတ္စပယ္ကို ...<br />“မင္းေရးတယ္လို႔ ေျပာလိုက္..၊ ငါေရးတယ္ဆို မေကာင္းဘူး ျဖစ္မယ္” လို႔ ေျပာလိုက္တယ္၊<br />လက္လြတ္စပယ္က ...<br />“ဟုတ္တာေပါ့၊ ေရာဂါဆန္းေတြနဲ႔ ဆက္ဆံတဲ့အခါ သတိထားရင္ အေကာင္းဆံုးပဲ” လို႔ ျပန္ပင့္တယ္၊<br />သူတို႔လင္မယားက ေနာက္မဆုတ္တမ္း အဲဒီလို ...။ ။</div><br /><br />ညီလင္းသစ္<br />၁၆ စက္တင္ဘာ၊ ၂၀၁၁<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8685293875029407635-5529803238487285384?l=nyilinnthit.blogspot.com' alt='' /></div>Nyi Linn Thithttp://www.blogger.com/profile/08004288049547505659noreply@blogger.com29tag:blogger.com,1999:blog-8685293875029407635.post-29430880661281972882011-09-14T01:26:00.000+02:002011-09-14T01:26:27.873+02:00<div align="justify"><br />ၿပီးခဲ့တဲ့ ရက္ေတြမွာ အိပ္ေနတာ နည္းနည္းၾကာေနတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေတြဆီ သြားလည္ၿပီး ႏႈိးစက္နာရီေလးေတြ လက္ေဆာင္ လိုက္ေပးတယ္၊ ထၾကပါ ေပါ့ေလ၊ သူမ်ား ထခ်င္မွန္း မသိ၊ မထခ်င္မွန္း မသိနဲ႔၊ အတင္းႀကီးပဲ၊ အလိုက္ကန္းဆိုး မသိတတ္ပံုမ်ား...၊ အဲဒီလို အေပးေကာင္းလို႔ ႏႈိးစက္နာရီ အားလံုးကုန္သြားၿပီး ကိုယ့္အတြက္ေတာင္ မက်န္ေတာ့ဘူး၊ အဲဒါေၾကာင့္ အခုမွပဲ လူးလဲထလာရတာ..၊ အင္း.. ေနေတာင္ အေတာ္ျမင့္ေနပါ ေပါ့လား၊ း)<br /><br />အမွန္က ဒီလိုဗ်၊ ၿပီးခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္က က်ေနာ္ နည္းနည္းေနမေကာင္း ျဖစ္ေနခဲ့တာ...၊ တညေန ဒိုဂ်ိဳ (dojo)က အျပန္မွာ ေခြ်းနဲ႔ ျပန္ၿပီး အေအးမိသြားပံု ရတယ္၊ အိမ္ေရာက္ေတာ့ နည္းနည္း ခ်မ္းစိမ့္စိမ့္နဲ႔..၊ ဒါေပမယ့္ ဒီလိုပဲ ေနလိုက္တယ္၊ ည အိပ္ခါနီးက်ေတာ့ ကိုယ္ေတြ လက္ေတြပါ ကိုက္ခ်င္ သလိုလို..၊ အင္း.. ေသခ်ာသလိုေတာ့ ႐ွိလာၿပီ၊ တုပ္ေကြးမ်ားလား မသိဘူး ဆိုၿပီး က်ေနာ္ ဝမ္းသာသြားတယ္၊ တကယ္ပါ..၊ ေနမေကာင္း မျဖစ္တာ အေတာ္ၾကာေတာ့ တခါတေလေလး မအီမသာ ျဖစ္ရင္ေကာင္းမွာလို႔ ေတြးေနတတ္တာ..၊ ဥပမာ- တုပ္ေကြးလိုမ်ိဳး ေကြးေနရတာ ဘယ္ေလာက္မိုက္သလဲ၊ ဒူးဆစ္၊ တံေတာင္ဆစ္ေတြမွာ တဖ်င္းဖ်င္းနဲ႔၊ လက္ေခ်ာင္းေတြကလည္း အားမ႐ွိ လို႔ လက္သီးေတာင္ တင္းတင္းမဆုပ္ႏိုင္..၊ အဲဒီလို ဖီလင္မ်ိဳးကို က်ေနာ္ ႀကိဳက္တယ္၊ အဲဒါေၾကာင့္ ဝမ္းသာမိသလိုလို ျဖစ္သြားတာ..၊ အဲ..ေခါင္းေတြကိုက္၊ အဖ်ားေတြ အရမ္းႀကီးေန တာေတာ့ သိပ္မလိုခ်င္ဘူး၊ ဒီလိုနဲ႔ အိပ္မေပ်ာ္ခင္မွာဘဲ လည္ေခ်ာင္းေတြပါ နာလာတာ သတိ ထားလိုက္မိတယ္..၊ အိုေက.. ေသခ်ာၿပီ၊ Welcome on board မစ္စတာ တုပ္ေကြး...၊<br /><br />က်ေနာ္ ခပ္ငယ္ငယ္တုန္းက ေနမေကာင္းျဖစ္လို႔ ကိုယ္ပူ႐ွိန္ အရမ္းတက္တဲ့အခါ ကေယာင္ကတမ္း ျဖစ္ေလ့ ႐ွိပါတယ္၊ အဖ်ားႀကီးတဲ့အခါတိုင္း ျမင္ရတတ္တဲ့ ျမင္ကြင္းတစ္ခုကို က်ေနာ္အခုထိ မွတ္မိေနတယ္၊ အဲဒါက ေပါင္မုန္႔လိုလို အလံုးႀကီးတစ္ခု...၊ ဂ်ံဳၾကမ္းနဲ႔ နယ္ထားသလို အညိဳပုပ္ေရာင္ ေပါင္မုန္႔ၾကမ္းႀကီး တစ္လံုးက ဟိုး.. အေဝးတေနရာကေန က်ေနာ့္္မ်က္ႏွာနား တျဖည္းျဖည္း နီးလာေလ့ ႐ွိတယ္၊ တကယ္တမ္း နီးလာေတာ့ မ်က္ႏွာျပင္မွာ ဆူးခြ်န္ေတြ ပါတဲ့ အမည္းေရာင္ အလံုးႀကီးတစ္ခု ျဖစ္သြားေလ့ ႐ွိတယ္၊ ေဆးပညာ စာအုပ္ေတြ မွာ ဗိုင္းရပ္စ္ေတြကို ဆြဲထားတဲ့ပံုနဲ႔ အေတာ္ဆင္ပါတယ္၊ အဲဒီေကာင္ႀကီး က်ေနာ့္မ်က္ႏွာနား ကပ္လာတဲ့အခါ က်ေနာ္အၿမဲတမ္း ကေယာင္ကတမ္းနဲ႔ ေၾကာက္လန္႔တၾကား ေအာ္ဟစ္ေလ့ ႐ွိတယ္၊ ေနာက္ပိုင္းမွာ အရမ္းအဖ်ားႀကီးတာမ်ိဳး မျဖစ္ေတာ့လို႔ အဲဒီ ေပါင္မုန္႔ႀကီးကို မေတြ႔ရေတာ့ေပမယ့္ သူပါဝင္ခဲ့တဲ့ ဇတ္ဝင္ခန္္းေတြ ကို မွတ္္မိေနဆဲပါပဲ၊ သူကေတာ့ က်ေနာ္ အႀကီးအက်ယ္ ေနထိုင္မေကာင္း ျဖစ္မယ့္အခ်ိန္ကို ကန္႔လာကာ ေနာက္ကြယ္ တေနရာကေန ပုန္းေအာင္းရင္း ေစာင့္ဆိုင္းေနမယ္ ထင္ပါရဲ႕...၊<br /><br />ဒါနဲ႔ ေနာက္တေန႔မနက္ ႏိုးလာတဲ့အခ်ိန္မွာ က်ေနာ့္တကိုယ္လံုးဟာ ကိုင္႐ိုက္ထားသလို ေညာင္းညာေနခဲ့ တယ္၊ ကိုယ္ပူ႐ွိန္မ်ား ႐ွိေန မလားလို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကေလး နည္းနည္းနဲ႔ အဖ်ားတိုင္းၾကည့္ေတာ့ ပံုမွန္ပဲ၊ က်ေနာ္ နည္းနည္းစိတ္ညစ္သြားတယ္၊ အဖ်ားေသြး႐ွိရင္ အလုပ္ကေန ခြင့္ယူဖို႔ ႀကံစည္ထားတာကိုး၊ အခုေတာ့ နည္းနည္းပါးပါး ကိုက္ခဲ႐ံုေလာက္နဲ႔ ခြင့္ယူဖို႔ လိပ္ျပာမသန္႔တာနဲ႔ အလုပ္သြားဖို႔ပဲ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္၊ အလုပ္မွာ ပင္ပန္းၿပီး ဖ်ားခ်င္ ဖ်ားလာမွာေပါ့၊ မဟုတ္ဘူးလား...၊ အဲဒီလို အေတြးနဲ႔ အလုပ္သြားတယ္၊ အလုပ္မွာ ခ်မ္းစိမ့္စိမ့္ ထပ္ျဖစ္လာၿပီး ဒီတခါေတာ့ ႏွာပါေခ်လာတယ္၊ ဟုတ္လာၿပီ..၊ ဟုတ္လာၿပီ...၊ ဒါနဲ႔ ညေန အိမ္ျပန္ေရာက္လို႔ အဖ်ားတိုင္း ၾကည့္ေတာ့ ဒုံရင္းက ဒံုရင္းပဲ၊ အပူခ်ိန္က ၃၇ ဒီဂရီ ဆဲလ္စီးယပ္စ္ ဝန္းက်င္မွာပဲ ႐ွိေနတယ္၊ ငါ့ႏွယ္ေနာ္...၊ အဖ်ားေလး နည္းနည္းေလာက္ မ်ား ႐ွိမလားလို႔ ေမွ်ာ္လင့္ကာမွ...၊ <br /><br />ဖတ္ဖူးတဲ့ မဂၢဇင္း ဝတၳဳတိုေလးတစ္ပုဒ္ကို သတိရမိတယ္၊ ဘယ္သူ ေရးခဲ့မွန္းေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး၊ ဇတ္လမ္းကို မွတ္မိသေလာက္ ေျပာရရင္ တခါတုန္းက လူတစ္ေယာက္ဟာ သႀကၤန္တြင္းမွာ လူေတြေရပက္၊ ေပ်ာ္ပါးၾကတာ၊ အုပ္စုလိုက္ လည္ပတ္၊ ေအာ္ဟစ္ၾကတာ ေတြကို နည္းနည္းမွ ၾကည့္မရဘူး၊ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ဒီလို ေရေတြနဲ႔ ေလာင္းေနတာဟာ ဘာအဓိပၸါယ္မွ မ႐ွိဘူးလို႔ သူကယူဆတယ္၊ ဒီလိုနဲ႔ သႀကၤန္တြင္း တစ္ရက္မွာ သူအျပင္ကို သြားရဖို႔ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ျဖစ္လာေတာ့တယ္၊ သူက လံုးဝ ေရအစို မခံခ်င္ဘူး၊ ကိစၥကလည္း မျဖစ္မေန သြားကို သြားရမယ့္ ကိစၥ...၊ ဒါနဲ႔ သူလည္း တထိတ္ထိတ္နဲ႔ပဲ ထြက္လာခဲ့တယ္၊ လမ္းမွာ သူ႔ကို ေရပက္ဖို႔ ေျပးလာတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ကို ပထမဦးဆံုး ေတြ႔တယ္၊ ကေလး သူ႔အေ႐ွ႕ေရာက္ေတာ့ သူက လက္ကာျပ လိုက္တယ္၊ ႐ုတ္ တရက္ဆိုေတာ့ ကေလးလည္း ေၾကာင္သြားတယ္၊ အဲဒီလို ေၾကာင္သြားတာကို အခြင့္ေကာင္း ယူၿပီး ကေလး,ေလးရဲ႕ ေရခြက္ကို ပုတ္ခ်ပစ္ၿပီး သူထြက္လာလိုက္တယ္၊ ကေလးက အေနာက္မွာ ငိုၿပီး က်န္ေနခဲ့ ခ်ိန္မွာ သူက ေအာင္ႏိုင္သူ တစ္ေယာက္လို လွစ္ကနဲ ၿပံဳး လိုက္တယ္၊ <br /><br />သိပ္မၾကာဘူး၊ အေ႐ွ႕မွာ ေကာင္မေလး သံုးေလးေယာက္ ေရခြက္ေလးေတြနဲ႔ ေစာင့္ေနတာ ေတြ႔ရတယ္၊ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေ႐ွ႕ မေရာက္ခင္မွာဘဲ လမ္းခ်ိဳးေလး တစ္ခုထဲ ခ်ိဳးဝင္ၿပီး သူ ေ႐ွာင္ထြက္ႏိုင္ခဲ့တယ္၊ လမ္းမႀကီးေပၚ ျပန္တက္ၿပီး သိပ္မၾကာခင္ ေကာင္ေလးႏွစ္ေယာက္ ေရႁပြတ္ေလးေတြနဲ႔ ေျပးလာတာကို မ်က္စိထဲ ရိပ္ကနဲ ျမင္လိုက္လို႔ သူ ထြက္ေျပးတယ္၊ ကေလးနဲ႔လူႀကီး ေျခလွမ္းခ်င္း ကြာေတာ့ ဟိုေကာင္ေလး ႏွစ္ေယာက္လည္း မေက်မနပ္နဲ႔ က်န္ခဲ့တယ္၊ အဲ.. သူကေတာ့ အေတာ္ေလး ေက်နပ္ေနတယ္၊ အခုထိ ေရမစို ေသးဘူး မဟုတ္လား၊ အဲဒီေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ သူ႔အတြက္ 'အႏၲရာယ္' သိပ္မ႐ွိေတာ့ဘူး၊ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ကေလးတသိုက္ ေရႁပြတ္ေတြနဲ႔ အျပန္အလွန္ထိုး၊ ႏို႔ဆီခြက္ေတြနဲ႔ ခြက္ေစာင္းခုတ္ေန ၾကတာေတြကို လွမ္းၾကည့္ရင္း သူလည္း စိတ္ထဲမွာ ေပ်ာ္သလိုလို ျဖစ္လာတယ္၊ ႐ွိတဲ့ေနရာမွာ ခဏရပ္ၿပီး လူေတြကို လိုက္ၾကည့္တယ္၊ ေရပက္ခံ ကားေတြက ဆူညံေအာ္ဟစ္လို႔၊ လမ္းသြားလမ္းလာ ေတြကလည္း တၿပံဳးၿပဳံးနဲ႔၊ လူတိုင္းလူတိုင္းရဲ႕ မ်က္ႏွာမွာ ေပ်ာ္႐ႊင္ျခင္း သက္သက္ကိုသာ ေတြ႔ေနရတယ္၊ အဲဒီအေပ်ာ္ေတြက အခုဆို သူ႔ကို လံုးလံုးလ်ားလ်ား ကူးစက္သြားလို႔ သူလည္း ေပ်ာ္လာတယ္၊ အဲဒီမွာပဲ သူ တခုသတိထားမိ သြားတယ္၊ လူေတြအားလံုးက စိုစို႐ႊဲ႐ႊဲနဲ႔ ၿပံဳးေနေပမယ့္ သူကေတာ့ ေျခာက္ေျခာက္ေသြ႔ေသြ႔ႀကီးနဲ႔ ၿပံဳးေနရတာ..၊ စို႐ႊဲေနတဲ့ တေလာကလံုးရဲ႕ အလယ္မွာ သူက တစ္ဦးတည္း ေျခာက္ေသြ႔လို႔...၊ သူ႔စိတ္ေတြ တမ်ိဳးျဖစ္သြားတယ္၊ ေလာကနဲ႔ သူနဲ႔အၾကားမွာ စည္းျခားေနသလို ခံစားရတယ္၊ သူက အေျခအေန အခ်ိန္အခါအလိုက္ အမ်ားနည္းတူ စီးေမ်ာမေနဘဲ တစ္ေယာက္ထဲ ကန္႔လန္႔ႀကီး တင္က်န္ေနခဲ့ သလိုပဲ၊ သူ လူေတြနဲ႔ တသားတည္း ျဖစ္ခ်င္ လာခဲ့ၿပီ...၊ ေရစိုခံခ်င္ ေနခဲ့ၿပီ ...၊<br /><br />အဲဒီအခိုက္မွာပဲ ဆယ္ႏွစ္ေလာက္႐ွိမယ့္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ေရပံုးေလးနဲ႔ ေျပးလာတာ ေတြ႔တယ္၊ ဒီတခါေတာ့ သူ ထြက္မေျပးဘဲ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး တဖက္ကို လွည့္ေနခဲ့တယ္၊ ဒါေပမယ့္ ေကာင္မေလးက သူ႔ကို ေက်ာ္သြားၿပီး ခပ္လွမ္းလွမ္းက ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ကို သြားေလာင္းတယ္၊ သူ နည္းနည္းေတာ့ ႐ွက္သြားတယ္၊ ဒါနဲ႔ ဆက္ေလွ်ာက္လာရင္း ေရႁပြတ္ေတြနဲ႔ ကေလးတအုပ္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ကေန လာေနတာ ေတြ႔ျပန္ေရာ၊ ကေလးေတြကို အေဝးႀကီးကေန သူၿပံဳးျပထားရင္း ဆက္ ေလွ်ာက္လာတယ္၊ ဒါေပမယ့္ နီးေတာ့မွ ကေလးေတြက တဖက္လမ္းက တျခားကေလးအုပ္ကို ေရႁပြတ္ခ်င္း ၿပိဳင္ထိုးဖို႔ လမ္းကူး သြားလို႔ သူ 'ဟာ' သြားတယ္၊ စိတ္ဓါတ္လည္း က်သြားတယ္၊ ေရစိုခ်င္ပါတယ္ ဆိုမွ ဘယ္သူမွ မပက္ၾကဘူး၊ အဲဒီတုန္းမွာ အုန္းလက္မ႑ပ္တစ္ခုကို ခပ္ေဝးေဝးမွာ သြားေတြ႔တယ္၊ ေရပံုးေတြ၊ ေရပိုက္ေတြ ကိုယ္စီနဲ႔..၊ သူ ဝမ္းသာအားရ ခ်ီတက္သြားတယ္၊ ဒီတခါေလာက္ ေသခ်ာတာ ဘယ္ ႐ွိေတာ့မွာလဲ ဆိုတဲ့ အားတက္မႈေတြနဲ႔..၊ အနားေရာက္ေတာ့ မ႑ပ္ေ႐ွ႕ ဆင္းေလွ်ာက္ဖို႔ ႀကံေနတုန္း ေရပက္ခံကားတစ္စင္း ဝင္လာတာနဲ႔ သူ လက္ေလွ်ာ့ လိုက္ရတယ္၊ ကိစၥ မ႐ွိဘူး၊ မ႑ပ္အေနာက္က ပတ္ေလွ်ာက္လည္း တစ္ေယာက္ေယာက္ေတာ့ လွမ္းပက္မွာပဲ ဆိုၿပီး သူ ေကြ႕ေလွ်ာက္လာတယ္၊ ရင္ေတြလည္း ခုန္လို႔..၊ ဒါေပမယ့္ မ႑ပ္သာ ေက်ာ္သြားတယ္ ဘယ္သူမွ လွမ္းမပက္ဘူး၊ မ႑ပ္ေဘးမွာ ရပ္ေစာင့္ ေနတယ္၊ ဒါလည္း ဘယ္သူမွ လာမပက္ၾကဘူး၊ အားလံုးက ကားေတြကိုပဲ မဲေနၾကတယ္၊ သူ အႀကီးအက်ယ္ ဝမ္းနည္းသြားတယ္၊ ေဘးနားမွာ ေရေတြ တဗြမ္းဗြမ္း ေလာင္းေနၾကေပမယ့္ သူကေတာ့ ေျခာက္ေျခာက္ႀကီး..၊ ဒီေလာက္ေသခ်ာတဲ့ မ႑ပ္လို ေနရာမွာေတာင္ မစိုခဲ့ဘူး ဆိုေတာ့ သူ႔စိတ္ထဲမွာ အပယ္ခံ၊ အက်ဥ္ခံလို႔ ခံစားလိုက္ရတယ္၊ လူေတြက သူ႔ကို ေရမေလာင္း ခ်င္ၾကေတာ့ဘူးလား၊ သူ လက္ေလွ်ာ့လိုက္တယ္၊ ေခါင္းငိုက္စိုက္ခ်ၿပီး ဝမ္းနည္းပက္လက္နဲ႔ ေလွ်ာက္လာတုန္း ဗြမ္းကနဲ အသံနဲ႔အတူ သူ႔တကိုယ္လံုးကို ေရေတြ စိုသြားတယ္၊ ႐ုတ္တရက္ ေရေအးေအးနဲ႔ အပက္ခံရလို႔ လန္႔ဖ်ပ္ၿပီး ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေရပက္ခံ ကားေပၚက တစ္ေယာက္က သူ႔ကို လက္ျပသြားတယ္၊ သူ အရမ္းေပ်ာ္သြားတယ္၊ အခုမွ ေလာကႀကီးနဲ႔သူ တသားတည္း ျဖစ္သြားခဲ့တာကိုး...၊ <br /><br />ဇတ္လမ္းက ဒီလို အတိအက်ႀကီး မဟုတ္ေပမယ့္ အဲဒီသေဘာပါပဲ၊ အခုလည္း အပူခ်ိန္တိုင္း ျပဒါးတိုင္ကို ေမွ်ာ္လင့္တႀကီးနဲ႔ ၾကည့္မိတဲ့ က်ေနာ့္မ်က္လံုးေတြက မ႑ပ္ေပၚက ဘယ္သူကမ်ား သူ႔ကို ေရနဲ႔ လွမ္းပက္လိုက္ ပါ့မလဲလို႔ ေမွ်ာ္လင့္တႀကီး ႐ွာေနမိတဲ့ အဲဒီလူရဲ႕ မ်က္လံုးေတြနဲ႔ တူေနမယ္ ထင္ပါရဲ႕...၊ အာဂႏၲဳအဖ်ား ဆိုတာ မျပည့္စံုတဲ့ ေလာကနဲ႔ အားနည္းတဲ့ လူသားကို တသားတည္း ဆက္စပ္၊ သတိရေစမယ့္ တံတားကေလး တစ္ခု မ်ား ျဖစ္ေလမလား..၊<br /><br />ေနာက္ဆံုးေတာ့ အဖ်ားမ႐ွိလိုက္ဘဲ ႏွာေစးၿပီးေတာ့ပဲ က်န္ခဲ့တယ္၊ ႏွာေစးေနတုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြကို သတိရလိုက္ ေသးတယ္၊ က်ေနာ္တို႔ အခ်င္းခ်င္းၾကားမွာ တစ္ေယာက္ေယာက္ ႏွာေစးေနၿပီဆိုရင္ ျမင္လည္းျမင္ေန၊ သိလည္း သိသာေနလ်က္နဲ႔ 'မင္း ႏွာစီး(ေစး) ေနတာလား' လို႔ ေမးတတ္ၾကတယ္၊ အေၾကာင္းမသိ ရင္ေတာ့ သနားလို႔ေမးတာ၊ ေဆးၿမီးတိုေလး ေပးခ်င္လို႔ ေမးတာလို႔ ထင္ခ်င္စရာပါပဲ၊ အဲဒါကို 'ေအးကြာ၊ ႏွာစီးေနတယ္' လို႔မ်ား ေျဖမိလို႔ကေတာ့ နာၿပီပဲ၊ အဲဒါဆိုရင္ 'ေၾသာ္..ဟုတ္လား၊ ေအးကြာ.. ကားသမား ေတြကေတာ့ ကားစီးတာပဲကြ' လို႔ ဆက္ေျပာလိမ့္မယ္၊ ကားစီးတာက ကားသမား ဆိုေတာ့ ႏွာစီးတာက... ....၊ အဲ.. 'ႏွာစီး'တာကို ေရးတဲ့အတိုင္း 'ႏွာေစး' လို႔ပဲ အသံထြက္ခ်င္ မိေတာ့တယ္၊ က်ေနာ္က အလုပ္ကို စက္ဘီးနဲ႔သြားတာမို႔ ကားလည္းမစီးသလို ႏွာလည္း မေစးေတာ့ပါဘူး...။ ။ း)</div><br /><br />ညီလင္းသစ္<br />၁၄ စက္တင္ဘာ၊ ၂၀၁၁<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8685293875029407635-2943088066128197288?l=nyilinnthit.blogspot.com' alt='' /></div>Nyi Linn Thithttp://www.blogger.com/profile/08004288049547505659noreply@blogger.com37tag:blogger.com,1999:blog-8685293875029407635.post-72575548558380802212011-09-05T00:34:00.000+02:002011-09-05T00:34:41.264+02:00<div align="justify"><br /><div align="center"><a href="http://s1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Objects/?action=view&amp;current=IMG_2940-nlt.jpg" target="_blank"><img src="http://i1015.photobucket.com/albums/af276/nyilinnthit/Objects/IMG_2940-nlt.jpg" border="0" alt="Photobucket"></a></div><br />ႏွစ္ေပါင္း အေတာ္ၾကာ ေပ်ာက္ေနခဲ့ေသာ ေသာ့ေလးတစ္ေခ်ာင္းကို တျမန္ေန႔က မထင္မွတ္ဘဲ ျပန္ေတြ႕ မိပါသည္၊ မုတ္ဆိတ္ရိတ္သည့္ ဂ်ဳတ္ထည့္ထားေသာ သံခြက္ကေလးထဲမွာ ျပန္ေတြ႕ခဲ႔ျခင္း ျဖစ္သည္၊ မထင္မွတ္သည့္ အခ်ိန္ မထင္မွတ္သည့္ ေနရာမွာ ေတြ႔လိုက္ရသည့္ အတြက္ သူ အံ့ၾသသြား မိသည္...၊ ထို႔ေနာက္ တဆက္တည္း ေၾကာင္းက်ိဳးဆက္ႏြယ္မႈကို စဥ္းစားမိျပန္သည္၊ ထိုခြက္ထဲမွာ ဘယ္အခ်ိန္ ကတည္းက ဒီေသာ့ေလး ေရာက္ေနခဲ့သလဲ...၊ ဘယ္လိုက ဘယ္လို ေရာက္ေနတာလဲ၊ တစ္ေယာက္ေယာက္ကမ်ား ထည့္ထားခဲ့တာလား...၊ ေမးခြန္းေတြ ေမးမိပါသည္၊ <br /><br />ဤေသာ့ေလးကို တခါတုန္းက သူ အသည္းအသန္ လိုက္႐ွာခဲ့ ဖူးသည္၊ ဘီဒိုေတြ အံဆြဲေတြ ထဲမွာ၊ စာအုပ္စင္ေတြ ေပၚမွာ၊ အျခား ေသာ့တြဲေတြ ထားေလ့႐ွိသည့္ ေနရာမွာ၊ တံခါး႐ြက္ေတြ အေနာက္က သံခ်ိတ္ေတြ ေပၚမွာ၊ အစ႐ွိသျဖင့္...၊ ပံုမွန္အားျဖင့္ ေသာ့တစ္ေခ်ာင္း ႐ွိ ေနႏိုင္သည့္ ေနရာမွန္သမွ် သူလိုက္႐ွာ ခဲ့ပါသည္၊ ထိုေနရာေတြမွာ မေတြ႕႔ရသည့္အခါ ပံုမွန္အားျဖင့္ ေသာ့တစ္ေခ်ာင္း ႐ွိမေနႏိုင္ေသာ ေနရာေတြမွာပါ ဆက္ၿပီး ႐ွာခဲ့သည္၊ သုိ႔ျဖင့္ အိပ္ရာခင္း၊ ေခါင္းအံုးစြပ္မ်ား၊ အကၤ် ီအဝတ္အစား မ်ားသာ ထားေသာေနရာမွ အစ၊ မီးဖိုေခ်ာင္ ထဲက ဆန္၊ ဆီ၊ ဆား၊ ၾကက္သြန္ထားသည့္ ဘီဒိုပုေလးအလယ္၊ ဝိုင္ပုလင္းမ်ား၊ တိုလီမုတ္စ ပစၥည္းမ်ားသာ ထားတတ္ေသာ ေျမေအာက္ cellar ခန္းထဲအဆံုး တအိမ္လံုး နီးပါး လိုက္႐ွာခဲ့သည္၊ ဘယ္မွာမွ မေတြ႕ခဲ့...၊ သူ စိတ္ဓါတ္က်သြား သလို အေတာ္ေလးလည္း မခံခ်ိမခံသာ ျဖစ္သြားမိသည္၊ သူသည္ ပံုမွန္အားျဖင့္ဆိုလွ်င္ ေစ့စပ္ေသခ်ာသူ တစ္ေယာက္ျဖစ္ပါသည္၊ ပစၥည္းတစ္ခုကို တေနရာမွာ ထားလိုက္ မိၿပီဆိုလွ်င္ ထိုေနရာကို ေမ့မသြားေအာင္ ျပန္မွတ္မိႏိုင္မည့္ နည္းမ်ိဳးစံုျဖင့္ မွတ္ေလ့႐ွိသည္၊ ယခု ဤေသာ့ေလးႏွင့္က်မွ လက္မႈိင္ခ်ခဲ့ရျခင္း ျဖစ္သည္၊ မတတ္ႏိုင္ေတာ့၊ ဒါဟာ ဇရာရဲ႕ ပထမဆံုး လက္သီးပုန္းေၾကာင့္ မွတ္ဥာဏ္ေတြ ခ်ိဳ႕ယြင္းကုန္ျခင္း မ်ားလား...၊<br /><br />သို႔ႏွင့္ နံရံေပၚက ျပကၡဒိန္ေတြသာ တစ္ေစာင္ၿပီးတစ္ေစာင္ အမႈိက္ပံုးထဲသို႔ ေရာက္သြားခဲ့ၿပီး လြန္ခဲ့ေသာ တစ္ရက္ကမွ ေစာေစာက ေျပာခဲ့သည့္ သံခြက္ကေလးထဲမွာ မ႐ွာဘဲႏွင့္ သြားေတြ႕ခဲ႔ျခင္း ျဖစ္သည္၊ သူ မုတ္ဆိတ္ရိတ္သည့္ ဂ်ဳတ္ကို ထိုသံခြက္ေလးထဲမွာ ထည့္ၿပီး သံုးလာတာကပဲ ႏွစ္ေပါင္း မနည္းေတာ့...၊ ပထမေတာ့ ထိုသံခြက္ထဲမွာ ဂ်ဳတ္ႏွင့္ အပိုဘလိတ္ဓားကဒ္ ေတြပဲ ႐ွိသည္၊ ေနာက္ပိုင္းမွာ လက္သည္းညႇပ္၊ လက္သည္းတိုက္သည့္ က်ားလွ်ာ၊ မ်က္လံုးမွာ ဆြဲသည့္ အိုင္းလိုင္နာခဲတံ၊ ခဲတံခြ်န္စက္၊ ဇာဂနာ၊ ဆံပင္ညႇပ္သည့္ ကလစ္၊ ေဘာပင္ အစ႐ွိသည့္ သူႏွင့္ သိပ္မဆိုင္ေသာ ပစၥည္းမ်ားပါ ေရာက္လာေသာအခါ သူ႔ သံခြက္ကေလးက ျပည့္က်ပ္ သြားခဲ့သည္၊ သူကလည္း မုတ္ဆိတ္၊ ႏႈတ္ခမ္းေမြး ရိတ္စရာ ႐ွိသည့္အခါ ယူရိတ္၊ ၿပီးသည့္အခါ ဂ်ဳတ္ကို ခြက္ထဲ ျပန္ထည့္သည္မွ လြဲ၍ ခြက္ထဲကို တခါမွ ေသေသခ်ာခ်ာ မၾကည့္မိခဲ့...၊ ယခု မေတြ႕ေတာ့ပါဘူးဟု သူထင္ထားခဲ့သည့္ ေသာ့ေလးက ထိုသံခြက္ထဲမွာ ပစၥည္းေတြၾကား ညပ္လ်က္...၊ေသာ့ကေလးကို ခြက္ထဲမွ ႏိႈက္ယူလိုက္သည့္ ခဏမွာပဲ သူ႔စိတ္ကလည္း သူ႐ွိေနသည့္ မ်က္ႏွာသစ္ ေႂကြေဘစင္ အေ႐ွ႕မွ ေန၍ ကီလိုမီတာ ႐ွစ္ေထာင္ေက်ုာ္ခန္႔ ေဝးကြာေသာ မင္းေနျပည္ေတာ္ေဟာင္း တစ္ခုသို႔ တမုဟုတ္ခ်င္း ေဝ႔ဝိုက္ထြက္ခြာ သြားေတာ့သည္၊ <br /><br />အဲဒီတုန္းက သူႏွင့္ ခ်စ္သူတို႔ မႏၲေလး ေစ်းခ်ိဳ နာရီစင္အနီးက အေ႐ွ႕အေနာက္တန္းသည့္ လမ္းေလး တစ္လမ္းထဲမွာ လမ္းေလွ်ာက္ ေနခဲ့ခ်ိန္ ျဖစ္သည္၊ လမ္းကေလးသည္ မႏၲေလးၿမိဳ႕၏ အျခားေသာ လမ္းမ်ားနည္းတူ ေနေရာင္ျခည္ ခပ္ျပင္းျပင္းေအာက္မွာ ပ်င္းရိၿငီးေငြ႕စြာ တိတ္ဆိတ္ ငိုက္ျမည္း ေနခဲ့သည္၊ လမ္းေဘးမွာေတာ့ တိုလီမုတ္စ၊ ပစၥည္းအတိုအထြာ ေပါင္းစံုကို ဗန္းေလးေတြထဲမွာ ထည့္ေရာင္းသည့္ ေစ်းဆိုင္ေလးေတြ ႐ွိသည္၊ စကားတေျပာေျပာႏွင့္ ေလွ်ာက္လာၾကရင္းမွ ထိုကဲ့သို႔ေသာ ေစ်းဆိုင္ေလး တစ္ဆုိင္ေ႐ွ႕မွာ သူမက 'ခဏၾကည့္ရေအာင္'ဟု ေျပာေျပာဆိုဆိုျဖင့္ ရပ္လိုက္သည္၊ ႐ုတ္တရက္မို႔ သူ လည္း ေျပာလက္စ စကားတန္းလန္းျဖင့္ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ျဖစ္သြားၿပီး ေရာေယာင္ ရပ္လိုက္ရသည္၊ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ သူ႔ ဆိုင္ေ႐ွ႕မွာ ရပ္လိုက္တာျမင္ေတာ့ ဆိုင္႐ွင္ အိႏၵိယႏြယ္ဖြား အမ်ဳိးသားက ခံုပုေလးမွာ ထိုင္ေနရာက ဝမ္းသာအားရ ထရပ္သည္၊<br /><br />" ၾကည့္ပါ...၊ ဘာ အလို႐ွိပါသလဲ... "<br /><br />သည္ေတာ့မွ ခင္းက်င္းထားသည့္ ဗန္းကေလးထဲကို သူ ၾကည့္မိသည္၊ ဗန္းထဲမွာက ေသာ့ခေလာက္၊ ေသာ့တံ အေဟာင္းမ်ား၊ ဝက္အူလွည့္မ်ား၊ မူလီ အပိုင္းအစမ်ား၊ သံတိုသံစမ်ား၊ စာ႐ြက္ညႇပ္သည့္ ကလစ္မ်ား စသည့္ အတိုအထြာ မ်ားစြာ...၊ သူ အနည္းငယ္ အံ့ၾသသြားခဲ့သည္၊ ဒီလို ပစၥည္းေတြထဲက သူမ ဘာမ်ား လိုခ်င္လို႔ ပါလိမ့္ဟု မ်က္ေမွာင္ႀကဳတ္လ်က္ အေျပးအလႊား စဥ္းစားၾကည့္ မိသည္၊ သူ႔ အေတြး မဆံုးမီ မွာပင္ သူမက ...<br /><br />" ဒီေသာ့တံေလးေတြ ၾကည့္ရေအာင္.." ဟု ဆိုင္႐ွင္ကို လွမ္းေျပာလိုက္သည္၊ <br /><br />သူမ ညႊန္ျပရာသို႔ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေ႐ွးေခတ္က သံုးခဲ့သည့္ ႐ိုးတံ႐ွည္႐ွည္ႏွင့္ အေခါင္းေပါက္ ပါသည့္ ေသာ့တံမ်ား...၊ ေသာ့ေတြက အခုေခတ္ တ႐ုတ္လုပ္ ေသာ့ေတြႏွင့္စာလွ်င္ ႐ွည္လ်ားၿပီး အနည္းငယ္လည္း ေလးလံမည့္ပံု ေပၚသည္၊ ဆိုင္႐ွင္က သံေခ်ာင္းႏွင့္ တြဲထားသည့္ အမ်ိဳးအစားတူ ေသာ့တံ အတြဲႀကီးတစ္ခု လွမ္းေပးသည္၊ သူမက သံေခ်ာင္းႏွစ္ခုကို ခ်ိတ္ထားသည့္ ေနရာမွ ျဖဳတ္လိုက္ၿပီး ေသာ့တံတခ်ိဳ႕ကို သံကြင္းထဲမွ ျဖဳတ္ၾကည့္ေနသည္၊ ဆိုင္႐ွင္ အိႏၵိယ အမ်ိဳးသားက သူတို႔ကို အကဲခတ္ ၾကည့္ေနရင္း ပါးစပ္ထဲမွ ကြမ္းေသြးေတြ ေနာက္ဖက္ကို ပ်စ္ကနဲ လွည့္ေထြးလိုက္ၿပီး သူ႔ပစၥည္းေတြကို တခ်က္ အမႊမ္းတင္ လိုက္သည္၊ <br /><br />" ဒါေတြက ဟိုးအရင္တုန္းက သံုးခဲ့တဲ့ ေသာ့ေတြ..၊ အခုေခတ္မွာ ေတြ႔ဖို႔ မလြယ္ေတာ့ဘူး " ...၊<br /><br />သူေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဆိုင္႐ွင္က သူ႔ကိုယ္သူ ေဆာ့သ္ဘီ ေလလံခန္းမ,မွ ေ႐ွးေဟာင္းပစၥည္း အကဲျဖတ္ အရာ႐ွိအလား မ်က္ႏွာထားက ခပ္တင္းတင္း...၊ ဤေသာ့မ်ားသည္ ေ႐ွးေဟာင္းေသာ့မ်ား ျဖစ္ေၾကာင္း သူေရာ သူမ, သာမက ျမင္သမွ် လူတိုင္းကပင္ သိႏိုင္ပါသည္၊ သည္လူ႔ႏွယ္ သူ႔ပစၥည္းေတြ၏ တန္ဖိုးကို ျမႇင့္တင္ဖို႔ သည့္ထက္ေကာင္းသည့္ စကား ႐ွာမေတြ႔ဘူး ထင္ပါရဲ႕...၊ သူမက ဆိုင္႐ွင္ကို ဘာမွ ျပန္မေျပာဘဲ ေသာ့တံ ေလးငါးေခ်ာင္းကိုသာ အျပန္ျပန္ အလွန္လွန္ ၾကည့္ေနသည္၊ သူကလည္း ေဘးမွာ တိတ္တဆိတ္ အသာရပ္ၾကည့္ရင္း ထိုေသာ့တံေတြႏွင့္ ဖြင့္ရမည့္ ေသာ့ခေလာက္မ်ားကို ဘာရယ္မဟုတ္ ႐ွာေဖြေနမိသည္၊ လင္ဗန္းထဲမွာ ေသာ့ခေလာက္ သံုးေလးလံုးေလာက္ေတာ့ ေတြ႔မိသည္၊ သုိ႔ေသာ္ အခ်ိဳ႕က သံေခ်းမ်ား တက္ေနသည့္အျပင္ အားလံုးကလည္း အေရာေရာ အေထြးေထြး...၊ ေသာ့ခေလာက္ႏွင့္ သူ႔ေသာ့တံ အတြဲကို ႐ွာေတြ႔ဖို႔ လြယ္မည္ မထင္ပါ၊ ေနစမ္းပါဦး..၊ ေတြ႔ၿပီပဲ ထား၊ ဒီလို ေသာ့အေဟာင္းအျမင္း ေတြကို ဘာလုပ္ရမွာတုန္း၊ စဥ္းစားေနရင္းမွ သူ သိခ်င္လာမိသည္၊ သူမကို လွည့္ေမးရန္ စကား စ,မလို႔ ျပင္ဆဲ သူမက လက္ထဲမွ ေသာ့ ၂ ခုကို ျပရင္း...<br /><br />" ဒါ ဘယ္ေလာက္လဲ " ဟု ဆိုင္႐ွင္ကို ေမးလိုက္သည္၊<br /><br />" ၃၀၀ ပဲ ေပးပါ "<br /><br />သူမ,က ခဏ စဥ္းစားလိုက္ရင္း ...<br /><br />" ၂၀၀ ေပးမယ္ " ဟု ေစ်းဆစ္လိုက္သည္၊ <br /><br />ထိုစကားကို ၾကားေတာ့ သူ႔စိတ္ထဲမွ ၿပံဳးမိသည္၊ သူက ေစ်းဆစ္ရ ေတာ့မည္ဆို အင္မတန္ ဝန္ေလးသေလာက္ သူမကေတာ့ ေစ်းဆစ္ရတာ ေပ်ာ္သည္ဟု သူ႔ကို ေျပာဖူးသည္၊ သူ ယံုပါသည္၊ ဒါက တကယ့္ေစ်းအမွန္ကို ခန္႔မွန္းရင္း ကိုယ္နဲ႔ ေစ်းသည္ရဲ႕အၾကားက စိတ္အားၿပိဳင္မႈ တမ်ိဳးပဲ မဟုတ္လား၊ အခုလည္း ဒီလူေတြ ေစ်းကို ပိုေျပာလိမ့္မည္ဆိုတာ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္လံုး သိပါလ်က္ သူက စဥ္းစားတုန္း ႐ွိေသး သူမက ေကာက္ခါငင္ကာ ဆစ္ခ်လိုက္သည္၊ ဆိုင္႐ွင္ အိႏၵိယ အမ်ိဳးသားက ...<br /><br />" မရပါဘူး " ဟု ေျပာရင္း ေခါင္းခါသည္၊ တဆက္တည္း မခ်ိၿပံဳး ၿပံဳးရင္း ဆံပင္ကို တခ်က္သပ္လ်က္ အေဝးကို ခပ္ေဆြးေဆြး လွမ္းၾကည့္ လိုက္သည္၊ သူ႔ကိုယ္သူ မိမိခ်စ္သူ သူေဌးသားေနာက္ ပါသြားခါနီး ရီေဝစြာ လြမ္းသြားသည့္ အခန္းကို သ႐ုပ္ေဆာင္ေနသည့္ မင္းသား ႐ွ႐ြတ္ ခန္းမ်ား ေအာက္ေမ့ေနလား မသိ၊ သူ႔ေသာ့ေတြကို ဒီလို ေစ်းႏွိမ္သည့္အတြက္ ေၾကကြဲရပါသည္ ေပါ့ေလ...၊<br /><br />ထိုစကားကို ၾကားသည့္အခါ သူမက 'ဒါဆိုလည္း ၿပီးေရာေလ' ဟုဆိုလ်က္ သူ႔လက္ကိုဆြဲၿပီး 'လာ.. သြားရ ေအာင္' ဟု လွည့္ထြက္ လာသည္၊ သူတို႔ ေလးငါးလွမ္းေလာက္ပဲ လွမ္းရေသး၊ အေနာက္ဖက္မွ ...<br /><br />" လာ..လာ၊ အဲဒီေစ်းပဲ ေပးခဲ့ ..." ဟု လွမ္းေခၚသည္၊<br /><br />သူမက ေက်နပ္စြာၿပံဳးရင္း 'ေတြ႔တယ္ မဟုတ္လား' ဟု အဓိပၸါယ္ပါေသာ အၾကည့္ျဖင့္ သူ႔ကို လွည့္ၾကည့္သည္၊ ဆိုင္႐ွင္၏ စိတ္ကို သူမ ႀကိဳၿပီး ဖတ္ႏိုင္ခဲ့သည္ မဟုတ္လား၊ သုိ႔ႏွင့္ ေ႐ွးေဟာင္း ေသာ့ေလး ၂ ေခ်ာင္းကို သူမက လက္ထဲမွာ ဆုပ္ကိုင္ရင္း သူတို႔ ဆက္ေလွ်ာက္လာ ခဲ့သည္၊ အေတာ္လွမ္းလွမ္း ေရာက္မွ သူမက ...<br /><br />" ဒီေသာ့ေတြက တို႔နဲ႔သူနဲ႔ တစ္ေယာက္တစ္ေခ်ာင္းစီ ယူဖို႔ ... " ဟု ေျပာေျပာဆိုဆိုႏွင့္ သူ႔ကို ေသာ့တံတစ္ခု လွမ္းေပးသည္၊ <br /><br />'ေသာ့ဆိုတာက တခုခုကို ခတ္ၿပီး သိမ္းဖို႔ မဟုတ္လား၊ တို႔ရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းေတြကို ဒီေသာ့ေတြနဲ႔ အတူ တသက္လံုးစာ ခတ္သိမ္းထားမယ္ေလ' ဟု ၿပံဳးၿပီးေျပာသည္၊ မႏၲေလး၏ ေနေရာင္ျခည္သည္ မ်က္ဝန္းေတြကို အရည္ေပ်ာ္ေစေလာက္ေအာင္ ပူျပင္းသလား မသိ၊ ထိုစကားကို ေျပာစဥ္မွာ သူမ၏ မ်က္ဝန္းတို႔ စိုလဲ့ေနခဲ့သည္၊ သူ႔ ဘယ္ဖက္ရင္အံုမွာေတာ့ တင္းကနဲ ျဖစ္သြားသည့္ ခံစားမႈႏွင့္အတူ ေခ်ာက္ကနဲ ေသာ့ခေလာက္သံ ၾကားလိုက္မိ သလိုလို...၊ <br /><br />" တကယ့္ကို ခ်စ္စရာ ေကာင္းလြန္းတဲ့ စိတ္ကူးေလးပါပဲ၊ ေက်းဇူး တင္ပါတယ္ကြာ " ... ...၊<br /><br />ေသာ့ကေလးကို လွမ္းယူၿပီး ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေသာ့ေပၚမွာ 1500 ဟု ထြင္းထားတာ ေတြ႔ရသည္၊ ေသာ့ကို ထုတ္လုပ္စဥ္က ဘယ္လို အဓိပၸါယ္ႏွင့္ ထြင္းထားထြင္းထား..၊ သည္လို အခ်ိန္မွာ အလိုအပ္ဆံုး ကိန္းဂဏန္းတစ္ခုက ဒီဂဏန္းအျပင္ တျခား ဘာမ်ား ႐ွိႏိုင္ဦးမွာလဲ၊ သူ ေသာ့ေလးကိုသာ ၿပံဳးၿပီး ငံု႔ၾကည့္ ေနမိသည္၊ အျခား ဘာကိုမွ မျမင္ေတာ့၊ နားထဲမွာလည္း အျခားဘာသံမွ မၾကားေတာ့၊ မႏၲေလးၿမိဳ႕သည္ ေန႔ခင္းေၾကာင္ေတာင္၌ပင္ ဤမွ် တိတ္ဆိတ္မွန္း သူတခါမွ သတိမထားမိခဲ့၊ အင္မတန္ ျပင္းထန္ေသာ ဗံုးတစ္လံုး ေဘးနားမွာ ကပ္ၿပီး တုန္ခါေပါက္ကြဲ သြားသလို နားထဲမွာ အသံမဲ့...၊ တကယ္ေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာ လူတိုင္းလူတိုင္းက အေသခံ ေဖာက္ခြဲေရးသမားေတြလို ဘယ္ဖက္ရင္အံုမွာ လိုလိုလားလား ခ်ည္ခ်င္ၾကတဲ့ အျပင္းထန္ဆံုး ဗံုးကေလး တစ္လံုးပဲ မဟုတ္လား...၊<br /><br />စိတ္မွတ္မဲ့ျဖင့္ လက္က ရင္ဘတ္ကို ေယာင္ရမ္း စမ္းမိသည့္ အခ်ိန္မွာေတာ့ သူက မႏၲေလးၿမိဳ႕လယ္ေခါင္မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ သူ႔အိမ္က မ်က္ႏွာသစ္ ေႂကြေဘစင္ေ႐ွ႕ကို ျပန္ေရာက္ေန ခဲ့သည္၊ လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ္စုႏွစ္ ေက်ာ္ေက်ာ္မွ အျဖစ္အပ်က္မ်ားသည္ ယခုတိုင္ ျပတ္သားစြာ ထင္က်န္ေနတုန္း...၊ ခ်စ္သူကေကာ...၊ ဒီအေၾကာင္းေတြကို သူ႔လိုပဲ သတိရေနမလား၊ မႏၲေလးၿမိဳ႕မွာ ေသာ့ခတ္ခဲ့တဲ့ ခ်စ္ျခင္းေတြကို ေတြ႔ႏိုင္ပါဦးမလား၊ ျပန္ေတြးမိေတာ့ သူ႔စိတ္ထဲ ပါးပါးလ်လ်ကေလး လြမ္းမိသြားသည္၊ အလြမ္းက ေလအေဝွ႔မွာ မ်က္ႏွာျပင္ကို ပိုးပုဝါစေလး တစ္စ ပြတ္တိုက္ၾကည္စယ္ သြားသလိုမ်ိဳး ...၊ <br /><br />ထိုအခိုက္မွာပဲ ေရခ်ိဳးခန္းတံခါး ပြင့္သြားသည္၊ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အိပ္ခ်င္မူးတူး မ်က္လံုးေတြႏွင့္ မအိမ္သူ...၊ 'ညက အိပ္လို႔ေကာင္းရဲ႕ လား'ဟု သူ ႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္၊ သြားပြတ္တံေပၚ သြားတိုက္ေဆး ညႇစ္ရင္း 'အင္း'ဟု မပြင့္တပြင့္ ေျဖရင္းမွ ေဘစင္ေပၚ တင္ထားသည့္ သံခြက္ကေလးကို ေတြ႔သြားေတာ့ 'ဘလိတ္ဓား အသစ္ လိုက္႐ွာေနတာလား' ဟု ေမးသည္၊ 'မဟုတ္ပါဘူး' ဟု ျပန္ေျဖရင္း ေသာ့ကေလး အေၾကာင္း ေျပာျပလုိက္ရင္ ေကာင္းမလားဟု သူ စဥ္းစားေနမိသည္၊ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ဒါဟာ သိသင့္တဲ့ ကိစၥပါပဲဟု ေတြးရင္း ...<br /><br />" ဒီမွာ ၾကည့္ပါဦး ... " ဟု လက္ထဲမွ ေသာ့ကေလးကို သူ ျပလိုက္သည္၊<br /><br />" ဟင္ ... ဘယ္က ျပန္ေတြ႔တာလဲ "<br /><br />သူမ အိပ္ခ်င္ေျပသြားဟန္ တူသည္၊ သူက သံခြက္ကေလးကို လက္ညႇိဳးထိုးျပ လိုက္ရင္း သိခ်င္ေနတာ တခုကိုလည္း ေမးလိုက္သည္၊<br /><br />" ဒီေသာ့ေလး ရခဲ့တုန္းက အေၾကာင္းကို ျပန္စဥ္းစားေနတာ၊ သိခ်င္ေနမိတာက အဲဒီတုန္းက ဒီေသာ့ေလးနဲ႔ ခတ္ၿပီး သိမ္းခဲ့တဲ့ အရာေတြ ဟာ အဲဒီတုန္းကအတိုင္း ႐ွိေသးလား ဆိုတာ ... "<br /><br />သူက စကားကို အဆံုးထိ မဆက္ဘဲ တဝက္မွာပင္ တမင္ ျဖတ္ခ်ထားလိုက္သည္၊ မအိမ္သူက သြားပြတ္တံကို ေရဘံုဘိုင္ေအာက္မွာ ေရစြတ္လိုက္ရင္း ...<br /><br />" ဘယ္လို ထင္လို႔လဲ ... " ဟု ၿပံဳးစစႏွင့္ ျပန္ေမးသည္၊ တခုခုကို အတည္ မေျဖခ်င္တဲ့ အခါတိုင္း အဲဒီလို ေနာက္တီးေနာက္ေတာက္ မ်က္ႏွာေပးမ်ိဳးကို သူမဆီမွာ ေတြ႔ရေနက်...၊<br /><br />" ကိုယ္ထင္တာေတာ့ ဒီအတုိင္းပါပဲ၊ ဒါေပမယ့္ ကာယကံ႐ွင္ဆီက confirmation ရေတာ့ ပိုေကာင္းတာေပါ႔ " ... ၊<br /><br />သူမက ခ်က္ခ်င္း ျပန္မေျဖဘဲ သံုးေလးခ်က္ေလာက္ သြားဆက္တိုက္ ေနလိုက္ေသးသည္၊ ဘယ္လိုမ်ား ေျဖရင္ ေကာင္းမလဲလို႔ စဥ္းစားေနတာ မ်ားလား၊ ၿပီးေတာ့ သြားတိုက္ေဆး အျမႇဳပ္ေတြကို ေႂကြေဘစင္ေလး ထဲမွာ အသာ ေထြးခ်လိုက္ရင္း ေရတငံုျဖင့္ ပလုပ္က်င္းလိုက္ၿပီးမွ ...<br /><br />" အဲဒီအရာေတြကို ဖြင့္ဖို႔ေသာ့က တစ္ေခ်ာင္းတည္းပဲ ႐ွိတဲ့အျပင္ အဲဒီေသာ့ပိုင္႐ွင္ ကိုယ္တိုင္ေတာင္မွ သူ႔ေသာ့ကို ဘယ္နားထားမိမွန္း မသိျဖစ္ေနခဲ့တာ မဟုတ္လား၊ ဆိုေတာ့ ဒီမနက္မွ ျပန္ေတြ႔တဲ့ ေသာ့တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ ခတ္ထားခဲ့တဲ့ အရာေတြက အဲဒီတုန္းကအတိုင္း အရာမယြင္းပါပဲ႐ွင္ " ဟု ၾကည္ၾကည္စင္စင္ ျပန္ေျဖသည္၊<br /><br />သူ ၿပံဳးလိုက္သည္၊ ေရခ်ိဳးခန္းေလးထဲမွာ သိဂၤါရ ျမစ္တစ္စင္း ျဖတ္စီးသြားေလသည္ ...။ ။</div><br /><br />ညီလင္းသစ္<br />၄ စက္တင္ဘာ၊ ၂၀၁၁<br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8685293875029407635-7257554855838080221?l=nyilinnthit.blogspot.com' alt='' /></div>Nyi Linn Thithttp://www.blogger.com/profile/08004288049547505659noreply@blogger.com49tag:blogger.com,1999:blog-8685293875029407635.post-31986863838459666802011-09-02T16:31:00.000+02:002011-09-02T16:31:21.805+02:00<div align="justify"><br />ျပႆနာက မေန႔တုန္းက စ,တယ္၊ သိပ္ ႀကီးႀကီးမားမားေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး၊ မေန႔ မနက္က လင္းအားႀကီး အခ်ိန္ေလာက္မွာ က်ေနာ့္ အလုပ္မွာ လုပ္ငန္းသံုး အင္ဗာတာ တစ္လံုး ေ႐ွာခ့္ရၿပီး မီးေလာင္သြားတယ္၊ မီးသတ္ေတြ အခ်ိန္မီ ေရာက္လာၿပီး ၿငိမ္းလိုက္လို႔ ဘာမွ မဆံုး႐ွံဳးပါဘူး၊ မီးေလာင္တဲ့ အခ်ိန္မွာ လံုၿခံဳေရးေတြပဲ ႐ွိလို႔ ဘယ္သူမွေတာင္ မသိလိုက္ဘူး၊ လူေတြက မနက္ အလုပ္ကို ေရာက္တဲ့အခ်ိန္ က်န္ေနခဲ့တဲ့ ေညႇာ္နံ႔ရမွ သိၾကတာ...၊ ႐ံုးခန္းေတြ၊ ဓါတ္ခြဲခန္းေတြ မွာလည္း ပံုမွန္အတိုင္း မီးက ဆက္လာေန တယ္၊ <br /><br />ဒါေပမယ့္ မနက္ ၉ နာရီေလာက္မွာ ဌာနတြင္း လွ်ပ္စစ္အဖြဲ႔က အားလံုးကို အီးေမးတစ္ေစာင္ ပို႔လာတယ္၊ ၾကာသပေတး၊ ေသာၾကာ ဒီ ၂ ရက္မွာ အလုပ္ေတြကို ပံုမွန္အတုိင္း ဆက္လုပ္လို႔ ရတဲ့အေၾကာင္း၊ ဒါေပမယ့္ ေသာၾကာေန႔ ညေနက စေနေန႔ မနက္ အတြင္းမွာေတာ့ အင္ဗာတာမွာ လဲလွယ္တပ္ဆင္ စရာေတြ ႐ွိတဲ့အတြက္ အေဆာက္အဦး တစ္ခုလံုးမွာ ႐ွိသမွ် မီးေတြအားလံုး ျဖတ္မယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း-ပါ၊ အဲဒီမွာ ဇတ္လမ္းက စ,တာပါပဲ...၊<br /><br />ပံုမွန္ ႐ံုးခန္းေတြအတြက္ မီးျဖတ္တာဟာ ဘာမွ ျပႆနာ မ႐ွိေပမယ့္ ဓါတ္ခြဲခန္းေတြ အတြက္ေတာ့ မီးဟာ မ႐ွိမျဖစ္ပါ၊ ဓါတ္ခြဲခန္း အမ်ားစုမွာက analytical devices လို႔ ေခၚၾကတဲ့ စက္ေတြ ႐ွိပါတယ္၊ အဲဒီစက္ေတြကို ေလးငါးႏွစ္ ေတာက္ေလွ်ာက္ မပိတ္ဘဲ ထားၾက တယ္၊ ဒါေပမယ့္ အခုလို အေရးရယ္ အေၾကာင္းရယ္၊ ပိတ္ရမယ္ ဆိုေတာ့လည္း ဘာအေရးလဲ၊ ပိတ္လိုက္႐ံုေပါ့၊ အဲဒါက ဒီေလာက္ အေၾကာင္း မဟုတ္ေသးဘူး၊ တကယ့္ အေရးအႀကီးဆံုးက ေရခဲေသတၱာေတြနဲ႔ freezers အေအးခန္းေတြ ပါပဲ၊ အေအးခန္းေတြထဲမွာ ဓါတ္ခြဲ ပစၥည္း နမူနာေတြ၊ စံအျဖစ္ အတိမ္းအေစာင္း မခံတဲ့ ျဒပ္ေပါင္းေတြ၊ အပူခ်ိန္ကို sensitive ျဖစ္တဲ့ ဓါတုေဗဒ ပစၥည္းေတြ၊ အႀကိမ္ႀကိမ္ ျပန္ၿပီး ဓါတ္ခြဲဖို႔အတြက္ လေပါင္းမ်ားစြာ သိမ္းထားရတဲ့ ေရနမူနာ၊ ေျမနမူနာေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိပါတယ္၊ တခ်ိဳ႕ေတြကို သုညေအာက္ ၂၀ ဒီဂရီမွာ သိမ္းၿပီးေတာ့ အခ်ိဳ႕ကိုေတာ့ သုညေအာက္ ၈၅ ဒီဂရီမွာ သိမ္းတယ္၊ <br /><br />အမွန္ေတာ့ မီးျဖတ္မယ့္ အခ်ိန္က ဒီေန႔ညေန ၆ နာရီကေန မနက္ျဖန္ စေနေန႔မနက္ ၈ နာရီ အထိပါပဲ၊ ဒါေပမယ့္ ပစၥည္း ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားက အဲဒီေလာက္ အခ်ိန္ေလး အတြင္းမွာကိုပဲ ျမင့္တက္လာတဲ့ အပူခ်ိန္ေၾကာင့္ ယိုယြင္းပ်က္စီးတာ၊ အရည္အေသြး မတိက်ေတာ့ တာေတြ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္၊ ဒီေတာ့ အေရးအႀကီးဆံုး freezer အေအးခန္းေတြကို မီးဆက္ၿပီး ေပးထားဖို႔ လုပ္ၾကရေတာ့တယ္၊ မီးက က်ေနာ္ တို႔ဌာန ႐ွိတဲ့ အေဆာက္အဦး တစ္ခုထဲမွာပဲ ျဖတ္မွာဆိုေတာ့ ေဘးနားက အျခားအေဆာက္အဦး ေတြကေန မီးႀကိဳးေတြ သြယ္ၾကပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ႐ွိသမွ် freezer ေတြ အကုန္လံုးကို မီး မသြယ္ႏိုင္လို႔ နီးစပ္ရာ freezer အေအးခန္း အခ်င္းခ်င္း ပစၥည္းေတြ ေပါင္းထားၾကရ ျပန္တယ္၊ ဒီလိုနဲ႔ ဓါတုေဗဒ ပစၥည္းေတြ ေ႐ႊ႕တဲ့လူနဲ႔..၊ တယုတယ ေမြးထားတဲ့ ဗိုင္းရပ္စ္ေတြကို အိမ္ေျပာင္းတဲ့ လူနဲ႔..၊ ေရနမူနာ ပုလင္းေတြ ကို သယ္တဲ့လူနဲ႔..၊ freezer ေတြ ႐ွိရာဆီ ဓါတ္ႀကိဳးသြယ္တဲ့ လူနဲ႔ ...၊ အေတာ္မ်ားမ်ားလည္း အလုပ္ေတြ ႐ွဳပ္သြား ၾကတယ္၊ <br /><br />လွ်ပ္စစ္မီးဟာ ဖြံ႔ၿဖိဳးၿပီးသား ကမာၻ႔ လူေနမႈစနစ္ မွာေတာ့ မ႐ွိမျဖစ္လို႔ ဆိုရေလာက္ေအာင္ အေရးပါ,ပါတယ္၊ က်ေနာ္တို႔ အားလံုးရဲ႕ ေန႔စဥ္ အိမ္သံုး၊ လုပ္ငန္းသံုး ပစၥည္းေတြ အားလံုးလိုလိုဟာ လွ်ပ္စစ္စြမ္းအားနဲ႔ပဲ လည္ပတ္ၾကတယ္၊ ဒါ့ေၾကာင့္လည္း လွ်ပ္စစ္ရ႐ွိဖို႔ နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ ထုတ္လုပ္ဖို႔ ႀကိဳးစားလာၾကတယ္၊ ေရအားလွ်ပ္စစ္ အတြက္ ျမစ္ေတြ၊ ေခ်ာင္းေတြကို စေတးၿပီး ေရကာတာေတြ ေဆာက္ဖို႔ ႀကိဳးပမ္းလာၾက တယ္၊ သဘာဝ ပတ္ဝန္းက်င္အတြက္ တခ်က္ကေလးမွ မစဥ္းစားဘဲ ရတဲ့ေနရာကေန ထုတ္ယူမယ္ ဆိုတဲ့ ကို�