ဆစ္ပိုင္းတီးေခါက္ သံုးဆယ့္ေျခာက္

ေမြးေန႔ကိတ္ေလးကို ျပင္ဆင္ၿပီးေတာ့ ဘေလာ့ဂ္မွာ တင္ေတာ့ က်ေနာ့္ရည္႐ြယ္ခ်က္က ႐ိုး႐ိုးေလးပါပဲ၊ ဒီ ပစၥည္းေလးေတြကို ေရၾကည့္လိုက္တာနဲ႔ က်ေနာ္ခ်န္ထားခဲ့တဲ့ ျပကၡဒိန္ေတြကို သိႏိုင္ဖို႔ပါ၊ ပေဟဠိအဆင့္ထိ မရည္႐ြယ္ပါဘူး၊ ကိုယ့္ဟာနဲ႔ ကိုယ္ေတာ့ တြက္ေရးနဲ႔ စက္သူေဌး ျဖစ္ေနခဲ့ေပမယ့္ ကြန္မန္႔တခ်ိဳ႕ ဖတ္လိုက္ တဲ့ အခ်ိန္က်မွ တခုခုေတာ့ လြဲေနၿပီလို႔ သေဘာေပါက္တယ္၊ အဲဒါက ေခ်ာ့ကလက္ကို တစ္ေခ်ာင္းလံုး ယူမွာလား၊ တစ္ဆစ္ခ်င္း ယူမွာလား ဆိုတာပဲ၊ ဒီၾကားထဲ ပိုဆိုးတာက ညီငယ္ေမာင္မ်ိဳးရဲ႕ အတိတ္စိမ္းအရ ဘယ္လိုပဲယူယူ ၂ လံုးေပါင္းက ၉ ဂဏန္း က်ေနေသးတယ္၊ ၉ ႏွစ္ေလ်ာ့လည္း နည္းလားဆိုၿပီး ခပ္တည္ တည္နဲ႔ ေနခ်င္ေပမယ့္ အမ်ားစုက သိထားတာေၾကာင့္ ေခါင္းစဥ္ကို အခုလိုပဲ တပ္လိုက္ရပါေတာ့တယ္၊

ဆယ္စုႏွစ္ ၃ ခုခြဲ ေက်ာ္ကို ျဖတ္ခဲ့ၿပီးတဲ့ေနာက္ ဒီႏွစ္ေမြးေန႔မွာ ကုန္လြန္ခဲ့တဲ့ အဲဒီႏွစ္ေတြ အေၾကာင္း နဲနဲ ျပန္စဥ္းစား ျဖစ္ပါတယ္၊ အျခားအျခားေသာ လူမ်ားစြာလို ပါပဲ၊ က်ေနာ္လည္း အျမင့္ေတြ အနိမ့္ေတြ၊ အရယ္ေတြ အငိုေတြ၊ အခ်စ္ေတြ အလြမ္းေတြ၊ အႏိုင္ေတြ အ႐ွံဳး ေတြနဲ႔ ခ်ီတက္ခဲ့တာပါပဲ၊ ဒါကိုမွ ဆယ္စုႏွစ္ အလိုက္ ေယဘုယ်သတ္မွတ္ၾကည့္ေတာ့ အခုလိုေတြ႔ပါတယ္...၊

၀ မွ ၁၀ ႏွစ္ (ေခ်ာကလက္)

ေလာကႀကီးထဲ စ,ေရာက္တဲ့ အေစာပိုင္းႏွစ္ေတြက သိပ္ခ်ိဳၿမိန္တယ္၊ ကေလးပီပီ တီတီတာတာနဲ႔ ခ်စ္စရာ ေကာင္းတယ္၊ က်ေနာ္ငယ္ငယ္က ဝဝတုတ္တုတ္ကေလးမို႔ အားလံုးက ဝိုင္းခ်စ္ၾကတယ္၊ စကားတတ္တယ္၊ ေက်ာင္းေနခ်ိန္မွာလည္း အပူအပင္ကင္းကင္းနဲ႔ ေပ်ာ္႐ႊင္ရတဲ့ ဘဝေလး...၊ သြက္သြက္လက္လက္နဲ႔မို႔ မိဘ၊ ဆရာက အားကိုးရတဲ့၊ ခ်စ္ရတဲ့ ကေလး,ေလးေပါ့၊ ဘဝဟာ ေခ်ာ့ကလက္လိုပဲ ေမႊးအီ, ခ်ိဳျမတယ္၊ အရသာ ႐ွိတယ္၊ လူတကာက လိုလားၾကတယ္...၊


၁၀ မွ ၂၀ ႏွစ္ (င႐ုတ္သီး)

ဆယ္ေက်ာက္သက္တို႔ ထံုးစံ စူးစမ္းမႈေတြက ေနရာယူလာခဲ့တယ္၊ လူႀကီးေတြမ်ား ပူပန္ဖို႔၊ ခ်ဳပ္ခ်ယ္ဖို႔ပဲ ေတြးေနတာပဲ ဆိုတဲ့အျမင္မ်ိဳးေတြ စ,ဝင္တယ္၊ ေတာ္လွန္ခ်င္တဲ့ တြန္းလွန္ခ်င္တဲ့ အေတြးေတြ စိုးမိုးတယ္၊ ငါဟာ ေလာကကို ေျပာင္းလဲဖို႔ ေမြးလာတာ ဆိုတာမ်ိဳး ေသြးနားထင္ ေရာက္ခ်င္တယ္၊ ႐ွင္သန္ရတဲ့ ေခတ္ ကိုကလည္း အလႈပ္႐ွားဆံုး အခ်ိန္မို႔ ဟိုဝါဒ၊ ဒီဝါဒေတြ မေတာက္တေခါက္ ျမည္းစမ္းၾကည့္တယ္၊ အျမင္မတူ တဲ့ စကားပြဲေတြမွာ အသံုးခ် ကိုင္ေပါက္ႏိုင္ဖို႔ ႀကီးက်ယ္တဲ့ စကားလံုးေတြကို အာဂံုေဆာင္ႏိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစား တယ္၊ လူတကာနဲ႔ စကားႏိုင္လုရတာ ေပ်ာ္ေနတယ္၊ တြန္းတြန္းတိုက္တိုက္နဲ႔ ဘဝမို႔ 'စပ္' တယ္၊ အမ်ားစုက ေ႐ွာင္ၾကတယ္၊ ႀကိဳက္တယ္ဆိုတဲ့ သူေတြေတာင္မွ အကန္႔အသတ္နဲ႔ စားၾကတဲ့ င႐ုတ္သီးလိုပါပဲ၊ စားေနစဥ္ မွာေရာ စားၿပီးသြားေတာ့ေရာ 'ပူ' တယ္၊


၂၀ မွ ၃၀ ႏွစ္ (လိေမၼာ္သီး)

လူငယ္ဘဝနဲ႔ လူလတ္ပိုင္းဘဝ၊ ေက်ာင္းသားဘဝနဲ႔ အလုပ္သမားဘဝ၊ စာအုပ္ေတြထဲက သီအိုရီေတြနဲ႔ လက္ေတြ႔ဘဝ... ဒီလို ကြာျခားမႈ ေတြေၾကာင့္ တျဖည္းျဖည္း အစပ္ေလ်ာ့လာခဲ့ပါတယ္၊ မလိုအပ္ဘဲ ရန္သူ မလိုခ်င္ေတာ့ဘူး၊ အလုပ္,လုပ္ရတဲ့ဘဝကို ႏွစ္ၿခိဳက္လာတယ္၊ လိုက္ေလ်ာညီေထြ ဘယ္လိုေနရမလဲဆိုတာ နဲနဲ သေဘာေပါက္လာခဲ့တယ္၊ ဘယ္ဟာက အဓိက၊ ဘယ္ဟာက သာမညဆိုတာ နားလည္လာတယ္၊ ပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ သဟဇာတ ျဖစ္လာတာနဲ႔အမွ်၊ လုပ္ငန္းခြင္မွာ အသံုးက်လာတာနဲ႔ အမွ် ေနရတာ ေပ်ာ္ဖို႔ ေကာင္းလာတယ္၊ ဘဝဟာ အရည္႐ႊမ္းလာတယ္၊ ေမႊးတယ္၊ ေအးျမတယ္၊ လန္းဆန္းတယ္၊ အေမာေျပေစ တယ္၊ လိေမၼာ္သီး လိုပါပဲ...၊


၃၀ မွ ၃၆ ႏွစ္ (ေကာ္ဖီ)

ႏို႔ျဖစ္ျဖစ္၊ ခရင္မ္ျဖစ္ျဖစ္ နဲနဲေလာက္ ထည့္ေသာက္မယ္ဆိုရင္ စိမ့္စိမ့္ေလးနဲ႔ ေကာင္းသလို၊ ဘလက္ခ္ ေသာက္ရင္လည္း ေကာင္းတဲ့ႏွစ္ေတြပါပဲ၊ ဒီဖက္ႏွစ္ေတြမွာ တခ်ိဳ႕အရာေတြက ေအးစက္စက္ ေကာ္ဖီ တစ္ခြက္လို အနည္ထိုင္ သြားၾကတယ္၊ အခ်ိဳ႕အရာေတြကေတာ့ ပူပူေႏြးေႏြးနဲ႔ ေသာက္လို႔ ေကာင္းေနဆဲ ပါပဲ၊ ေကာ္ဖီတခြက္ကို စြဲလမ္းသလိုမ်ိဳး ဘဝမွာ တမ္းတရတဲ့ အရာေတြလည္း က်န္ေနေသးတဲ့ အေျခအေန ပါ၊ အခ်ိဳ႕အေၾကာင္းအရာေတြ အေပၚမွာ အိပ္ငိုက္သြားတတ္လို႔ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္နဲ႔ ျပန္ျပန္ ႏိႈးေနရတဲ့ ဘဝ ဆိုရင္လည္း မွန္ပါလိမ့္မယ္၊ တခါတခါေတာ့လည္း ေတြးမိတယ္၊ ဘဝဟာ အက္စ္ပရက္ဆို တစ္ခြက္လိုပါပဲ၊ တစ္ငံုစာပဲ ႐ွိတယ္၊ ဒါေပမယ့္ အဲဒီဟာကေလး လွ်ာေပၚကေန လည္ေခ်ာင္းတေလွ်ာက္ စီးဆင္းသြားတာ ေလးကိုပဲ တမ္းတ၊ စံုမက္ေနရတာမ်ိဳး မဟုတ္လား...၊

ဒီဓါတ္ပံုေတြ ႐ိုက္ေတာ့ မအိမ္သူက ေမးတာနဲ႔ ႐ွင္းျပျဖစ္တယ္၊ ဒါနဲ႔သူက အသက္ ၆၀ ေလာက္ေရာက္ရင္ေကာ ဘာေတြ ထပ္ထည့္ဦးမွာလဲ-လို႔ ေမးျပန္တယ္၊ က်ေနာ္က အဲဒီအခါက်ရင္ ကိတ္မုန္႔လည္း ဆန္႔မယ္ မထင္ေတာ့ပါဘူး လို႔ ျပန္ေနာက္လိုက္တယ္၊ တခါကေတာ့ အေဖေျပာဖူးတယ္၊ 'ငါ ငယ္ငယ္တုန္းက လူႀကီးေတြ အသက္ ၆၀ ဆိုရင္ ေတာ္ေတာ့္ကို ႀကီးၿပီလို႔ ေအာက္ေမ့မိတာကြ၊ အခု ကိုယ့္အလွည့္က်မွ ၆၀ ဟာ ဘာမွမဟုတ္ေသးပါလားလို႔ ခံစားရတယ္'တဲ့၊ သူ ၆၀ ျပည့္တုန္းက ေျပာခဲ့တာပါ၊ က်ေနာ္ ခပ္ငယ္ငယ္ တုန္းက ေဇာ္ဝင္းထြဋ္ရဲ႕ အသက္ ၃၀ ျပည့္ အထိမ္းအမွတ္ ဆိုထားတဲ့ ဂ်စ္ပစီမိုးတိမ္ သီခ်င္း၊ ထူးအိမ္သင္ က အသက္ ၃၁ ႏွစ္ျပည့္ အထိမ္း အမွတ္လုပ္တဲ့ စကားလံုး မ႐ွိတဲ့ေကာင္းကင္ စတိတ္႐ွိဳး စတာေတြ ၾကည့္ရင္း ငါလည္း ဒီအသက္ေလာက္ ေရာက္ရင္ အေတာ္ႀကီးၿပီပဲ လို႔ ေတြးမိခဲ့ဖူးတယ္၊ အခုေတာ့လည္း အေဖေျပာသလိုပါပဲ၊ လူဟာ အတၱနဲ႔ ႏြယ္လာေတာ့ တကယ္တမ္းမွာ ငယ္တုန္းပဲလို႔ ေတြးမိေနျပန္ေရာ၊ ဗီယက္နမ္ စကားပံုေလးတစ္ခုကို စပ္မိလို႔ သတိရပါတယ္၊ 'အသက္ဟာ ဥာဏ္ပညာ ကို မသယ္ေဆာင္လာဘူး၊ အိုမင္းရင့္ေရာ္ျခင္းကိုသာ သယ္ေဆာင္လာခဲ့တယ္'တဲ့၊ ရင့္ေရာ္လာတဲ့ ခႏၶာကိုယ္နဲ႔ အတူ ဆင္ျခင္တံုတရားနဲ႔ ယွဥ္တဲ့ ရင့္က်က္ျခင္းကိုပဲ က်ေနာ္လိုခ်င္မိပါတယ္...။ ။

ညီလင္းသစ္
၂၀ ေဖေဖာ္ဝါရီ၊ ၂၀၁၁