စီအမ္ဒီ

အခုတေလာ အဖြားကို က်ေနာ္ သတိရေနမိသည္၊ အဖိုးအဖြား ၄ ေယာက္မွာ အေဖ့ရဲ႕အေမ အဖြားတစ္ဦးတည္းကိုသာ က်ေနာ္ ေကာင္းေကာင္း သိခဲ့ပါသည္၊ ေျမးေတြ အမ်ားႀကီး႐ွိတဲ့ အထဲမွာမွ အဖြားက က်ေနာ့္ကို အေတာ္ေလး ခ်စ္ခဲ့သည္၊ က်ေနာ့္ကို ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ ထိန္းခဲ့ဖူးၿပီး သူ႔ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္အထိ က်ေနာ္ကလည္း အဖြားနဲ႔ ႐ွိေနခဲ့ပါသည္၊

က်ေနာ္တို႔ေျမးေတြက ဖြားဖြားလို႔ ေခၚသည့္ အဖြားအေၾကာင္းကို ျပန္စဥ္းစားတိုင္း ရနံ႔ေလးတခုက သင္းပ်ံ႕႔လာေလ့ ႐ွိသည္၊ ခေရပန္း ရနံ႔ပင္ ျဖစ္ပါသည္၊ က်ေနာ္ မွတ္မိေနသည့္ အဖြား၏ ပံုရိပ္မ်ားထဲမွာ ခေရပန္းကံုးေလး မ်ားက အၿမဲလိုလို ပါေလ့ ႐ွိသည္၊ ဒီခေရကံုးေတြက အဖြားဆီမွာ တစ္ႏွစ္ပတ္လံုး ႐ွိေနတာလားေတာ့ မမွတ္မိ၊ ဒါေပမယ့္ အဖြားရဲ႕ ဆံထံုးမွာ၊ လက္ကိုင္ပုဝါထုပ္ေလးေတြထဲမွာ ဒီခေရကံုး၊ ခေရပန္းေတြက ႐ွိေနတတ္သည္၊ ပန္းေတြ ေျခာက္သြားရင္လည္း အဖြားက ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မလႊင့္ပစ္၊ အဖြားရဲ႕ အဝတ္အစားေတြ အထိပင္ ခေရရနံ႔က စြဲေနခဲ့သည္ဟု က်ေနာ္ထင္မိပါသည္၊

ေနာက္ထပ္ မွတ္မိေနသည့္ တခုမွာ ဗလ႐ွင္ ခံတြင္းေမႊး ပူ႐ွိန္းျပားမ်ား ျဖစ္သည္၊ အဖြားရဲ႕ ပံုစံက အသားျဖဴျဖဴ၊ ခပ္ျပည့္ျပည့္၊ ေနာက္ျမင့္ဆံထံုး ထံုးၿပီး ရင္ဖံုးအကႌ် ဝတ္ေလ့႐ွိသည္၊ က်ေနာ္တို႔ ညီအစ္ကိုေတြ စိတ္ဝင္စားတာက အဲဒီ ရင္ဖံုးအက်ႌ ျဖစ္သည္၊ အဲဒီအက်ႌေတြရဲ႕ အတြင္းဖက္မွာ အိတ္ကပ္ကေလးတစ္ခု အၿမဲလိုလို ပါေလ့႐ွိသည္၊ အဲဒီ အိတ္ကပ္ေလးထဲ အဖြား သိမ္းေလ့႐ွိတာက သူ႔သံေသတၱာ ခတ္သည့္ ေသာ့ေလးတစ္ေခ်ာင္းႏွင့္ ဗလ႐ွင္ငံုေဆးျပားမ်ား ျဖစ္သည္၊ က်ေနာ္တို႔ ၇ ႏွစ္ ၈ ႏွစ္အ႐ြယ္ေလာက္မွာ အဖြားပါးစပ္ တလႈပ္လႈပ္နဲ႔ ႐ွိေနတတ္တာ သတိျပဳမိသြားသည္၊ ဒါနဲ႔ အဖြားကို ဝိုင္းလည္း ေမး၊ ပါးစပ္ကိုလည္း အတင္းဟခုိင္းသည့္အခါ ဗလ႐ွင္ဆိုတာ သိသြားသည္၊ က်ေနာ္တို႔က စားခ်င္လို႔ ပူဆာေတာ့ အဖြားက ဒါကေလးေတြအတြက္ မဟုတ္ဘူးဟု မ်က္လံုးျပဴး၊ မ်က္ဆံျပဴးႏွင့္ မာန္မဲခ်င္ ေယာင္ေဆာင္သည္၊ ဒါေပမယ့္ အဖြားကို က်ေနာ္တို႔ ညီအစ္ကိုေတြ မေၾကာက္ပါ၊ သူ႔ေျမးေတြကို ေျပာမရတိုင္း မ်က္လံုးႀကီးျပဴးၿပီး စိတ္ဆိုးခ်င္ ေယာင္ေဆာင္တတ္သည့္ အဖြားက က်ေနာ္တို႔အားလံုးအတြက္ေတာ့ ခ်စ္စရာေကာင္းသည့္ အဖြားတစ္ေယာက္သာ ျဖစ္ပါသည္၊ ေနာက္ပိုင္း အဖြား ဗလ႐ွင္စားတာ ျမင္တိုင္း က်ေနာ္တို႔က ဝိုင္းၿပီး ေတာင္းစားလြန္းေတာ့ တခါမွာ အဖြားက သူ႔ရင္ဖံုးအက်ႌ အိတ္ကပ္ေလးထဲမွ ဗလ႐ွင္ေတာင့္ေလးကို ထုတ္ၿပီး ေသးႏိုင္သမွ် ေသးေအာင္ခ်ိဳးကာ က်ေနာ္တို႔ ညီအစ္ကို သံုးေယာက္ကို ေဝေပးသည္၊ 'နင္တို႔ေတြ ဗိုက္ေအာင့္မယ္၊ ေနာက္မေကြ်းေတာ့ဘူး' ဟုလည္း ဆိုလိုက္ ေသးသည္၊ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔ေ႐ွ႕မွာ အဲဒီလို ဗလ႐ွင္ ထုတ္လိုက္တာက အဖြားရဲ႕ မဟာအမွား ပဲျဖစ္သည္၊ ဗလ႐ွင္ ဘယ္မွာလဲ ဆိုတာ က်ေနာ္တို႔ သိသြားခဲ့ၿပီ၊ ေနာက္တစ္ရက္မွာေတာ့ က်ေနာ္တို႔ေတြ အဖြားကို ဝိုင္းၿပီးကလိထိုးကာ အဲဒီဗလ႐ွင္ ထုပ္ကို လုယူၾကသည္၊ အဖြားမွာ လံုခ်ည္ကြ်တ္မက်ေအာင္ ထိန္းကိုင္ရင္းက 'ဟဲ့..ဟဲ့..ဟဲ့'ဆိုတာထက္ ပိုၿပီး မေအာ္လိုက္ရ၊ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ 'hit and run' ဗလ႐ွင္ ေအာ္ပေရး႐ွင္းက စကၠန္႔ပိုင္း အၾကာမွာပဲ ေအာင္ျမင္သြားခဲ့သည္၊ အျပားႀကီးတစ္ျပားကို ခ်ိဳးကာ က်န္တဝက္ကို ၾကမ္းျပင္ေပၚပစ္ခ်ၿပီး က်ေနာ္တို႔ ထြက္ေျပးၾကေတာ့ အဖြားက ဆူပူေအာ္ဟစ္လ်က္ က်န္ေနခဲ့သည္၊ ေနာက္ပိုင္းမွာ က်ေနာ္တို႔သံုးေယာက္ သူ႔အနားကပ္လာတိုင္း သူ႔ရင္ဖံုးအက်ႌေလးကို ဖိကာ 'နင္တို႔ေတြေနာ္...'ဟုဆိုရင္း မ်က္လံုးျပဴး ၿပီး ၾကည့္ေနတတ္သည္၊ က်ေနာ္တို႔က သြားက်ိဳးေလးေတြ ကိုယ္စီျဖင့္ မ်က္ႏွာခ်ိဳေသြးကာ နားပူနားဆာလုပ္ေတာ့လည္း အဖြားက အရည္ေပ်ာ္ စၿမဲပင္...၊

အဖြားအေၾကာင္းမွာ ခ်န္ထားလို႔မရတာ တခုက ဘယ္ဖက္လက္သူႂကြယ္မွ လက္စြပ္ကေလး ျဖစ္သည္၊ လက္စြပ္က ေ႐ႊသားသက္သက္ ျဖင့္သာ လုပ္ထားေသာ ကႏုတ္၊ ပန္းခက္၊ ေက်ာက္ ဘာတခုမွ မပါသည့္ ေျဗာင္လက္စြပ္ေလး ျဖစ္သည္၊ အဖြားႏွင့္ အဖိုးတို႔အေၾကာင္းကို တစ္ရက္မွာ အေဖက ခပ္ေသာေသာျဖင့္ ေျပာျပခဲ့ဖူးပါသည္၊

အဖြားႏွင့္အဖိုး အေၾကာင္းပါေတာ့ အဖြားက အေတာ္ငယ္ေသးသည္ဟု ဆိုသည္၊ ၁၆ ႏွစ္၊ ၁၇ ႏွစ္သာသာ-တဲ့၊ အဖိုးက ေတာ့ မုဆိုးဖို ျဖစ္သည္၊ အဖိုးရဲ႕ အရင္အိမ္ေထာင္ဖက္က ေစာေစာစီးစီး တိမ္းပါးသြားခ်ိန္မွာ အဖိုးက သားသမီး ၂ ေယာက္ႏွင့္ ၄၀ ဝန္းက်င္အ႐ြယ္ မုဆိုးဖို..၊ အလုပ္အကိုင္က အထက္တန္းျပ ေက်ာင္းဆရာ၊ အဖိုးရဲ႕ ဦးေလးက ျမန္မာ-အဂၤလိပ္ အဘိဓာန္ ကို ျပဳစုခဲ့သည့္ ဦးထြန္းၿငိမ္း...၊ ဒါ့ေၾကာင့္မို႔ပဲလားေတာ့ မသိ၊ ေက်ာင္းမွာ သူသင္သည့္ ဘာသာရပ္ေတြက အေတာ္ေတာ့ အမ်ားသား၊ အဂၤလိပ္စာ၊ သမိုင္း၊ ပထဝီဝင္၊ သခၤ်ာ...၊ ဒါ့အျပင္ သူက အားကစား နည္းျပလည္း လုပ္လိုက္ေသးသည္၊ ၿပီးေတာ့ သူ႔ေခတ္သူ႔အခါက အထုိက္အေလ်ာက္ နာမည္႐ွိသည့္ ဂိုးသမား..၊

အဲဒီလို ေတာင့္တင္းက်န္းမာသည့္ သက္လတ္ပိုင္း မုဆိုးဖို ေက်ာင္းဆရာက သူ႔အတန္းထဲက ေက်ာင္းသူေလးကို မ်က္စိ က်ေနခဲ့သည္၊ စာသင္ခ်ိန္ေတြမွာ ထိုေက်ာင္းသူေလးအေပၚ ဆရာသိကၡာကို ထိန္းရင္း ပိုးပန္းေနခဲ့လိမ့္မည္ဟု က်ေနာ္ ခန္႔မွန္း ၾကည့္မိပါသည္၊ ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းသူေလးကေတာ့ ဘာမွ မသိ႐ွာပါ-တဲ့၊ တစ္ရက္မွာေတာ့ အဆိုပါ ဆရာေလးက ပထဝီဝင္ သင္ၾကားေနခဲ့သည္၊ အတန္းေ႐ွ႕က ေက်ာက္သင္ပုန္းႀကီးေပၚမွာ ကမာၻ႔ေျမပံုႀကီး ခ်ိတ္ကာ တိုက္ႀကီးမ်ားႏွင့္ ႏိုင္ငံေတြအေၾကာင္း ႐ွင္းျပေနသည္၊ တတန္းလံုးလည္း ၿငိမ္ၿပီး နားေထာင္လို႔...၊ ဒီလိုနဲ႔ ဆရာေလးက သင္ၾကားေနရင္း မင္းလမ္းအတိုင္း စကားတေျပာေျပာျဖင့္ ေလွ်ာက္လာကာ အတန္းရဲ႕ ေနာက္ဆံုးဖက္ကို ေရာက္လာသည္၊ အဲဒီေနရာ အေရာက္မွာ ဆရာေလးက စာသင္တာကို ႐ုတ္တရက္ ရပ္လိုက္ရင္း အတန္းေ႐ွ႕ ေက်ာက္သင္ပုန္းဖက္ကို လွည့္ၿပီး မ်က္ႏွာမူ လိုက္သည္၊ တဆက္တည္း သူသေဘာက်ေနသည့္ ေက်ာင္းသူေလးရဲ႕ နာမည္ကို ေခၚလိုက္သည္၊ ၿပီးေတာ့...

" အဲဒီ ေျမပံုေပၚမွာ ဆရာ့ကို ကိုလံဘီယာ ႏိုင္ငံ ဘယ္ေနရာမွာလဲလို႔ ေထာက္ျပပါဦး..."ဟု ေမးသည္၊

ေက်ာင္းသူေလးကလည္း ခပ္သြက္သြက္ပဲ အတန္းေ႐ွ႕ထြက္ကာ ကိုလံဘီယာ ႏိုင္ငံကို ေျမပံုေပၚမွာ ျပလိုက္သည္၊ ၿပီးေတာ့ သူ႔ေနရာကို လွည့္ျပန္အလာမွာ ဆရာေလးကို လွမ္းအၾကည့္၊ အလံုးစံုကို နားလည္သြားၿပီး ႐ွက္႐ြံ႕ထူပူ သြားေတာ့သည္၊ တကယ္ေတာ့ အဖိုးက လူလည္က်ကာ အဖြားကို လမ္းထ,ေလွ်ာက္ခုိင္းၿပီး ဟိုးေနာက္ဆံုးတန္းကေန အသာရပ္ၾကည့္ ေနခဲ့ျခင္းပဲ ျဖစ္ပါသည္၊ သူ စာလာသင္တိုင္း ထိုင္လ်က္သာ ျမင္ေနခဲ့ရသည့္ အဖြား၏ cat walk အလွကို ကုိလံဘီယာအား ခုတံုးလုပ္ကာ ခံစားခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္၊ အဲဒီအခ်ိန္ အဖြားကသာ ကိုလံဘီယာ ဘယ္မွာလဲ မသိပါဟု ဆိုလာလွ်င္လည္း တျခားႏိုင္ငံတစ္ခုကို သူ ေမးဦးမွာ ေသခ်ာပါသည္၊ အဖြားကေကာ...၊ သူကေတာ့ ကိုလံဘီယာကို ျပအၿပီး ျပန္လွည့္လိုက္တဲ့ အဲဒီ စကၠန္႔ပိုင္းေလးမွာပဲ အဖိုးရဲ႕အႀကံကို သေဘာလည္းေပါက္၊ ႐ွက္လည္း႐ွက္သြားခဲ့သည္-တဲ့၊ ကမာၻ႔ေျမပံုေပၚမွာ ကိုလံဘီယာကို ႐ွာေတြ႔လိုက္သလို အဖိုးရဲ႕ မ်က္ဝန္းေတြထဲမွာလည္း အခ်စ္ကို ႐ွာေတြ႔သြားျခင္းပါပဲ..၊

အဖြားရဲ႕ နာမည္က မဆန္းၿမိဳင္၊ အဖိုးရဲ႕ နာမည္က ဖိုးေသာ္ဒါ၊ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ လက္ထပ္ၾကေတာ့ လက္ထပ္လက္စြပ္ အတြင္းမွာ စီအမ္ဒီ (CMD) ဟု ထြင္းထားလိုက္သည္၊ ကိုလံဘီယာ ဖူးစာမို႔ ကိုလံဘီယာ ၿမိဳင္ဒါ (Columbia Myaing Dar) တဲ့..၊

က်ေနာ္ ၁ ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ အ႐ြယ္မွာပဲ အဖိုးက ဆံုးသြားခဲ့သည္၊ သူ က်ေနာ့္ကို အရမ္းခ်စ္သြားခဲ့တယ္ဆိုတာ အေဖတို႔ ျပန္ေျပာျပလို႔ သိရေပမယ့္ က်ေနာ့္ရဲ႕ မွတ္ဥာဏ္မွာေတာ့ သူနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ဘာမွ ျပက္ျပက္ထင္ထင္ မက်န္ရစ္ခဲ့၊ အဖြားကေတာ့ ၉၈ ခုႏွစ္မွာ ဆံုးသြားသည္၊ က်ေနာ္တို႔တေတြ အတင္းပူဆာၿပီး သူ႔လက္စြပ္ေလးကို ေတာင္းၾကည့္တုန္းက အဖြားက ႐ွက္႐ွက္နဲ႔ ျဖဳတ္ေပးပါသည္၊ လက္စြပ္အတြင္းထဲမွာေတာ့ သူတို႔ လက္ထပ္သည့္ ရက္စြဲႏွင့္ စီအမ္ဒီ ဟူသည့္ အဂၤလိပ္ အကၡရာေလး သံုးလံုး၊ ၾကာေတာ့ ၾကာခဲ့ပါၿပီ၊ တခါတရံမွာ လက္ထပ္လက္စြပ္ေလးေတြ အေၾကာင္း ေျပာျဖစ္ရင္ အဖိုးနဲ႔ အဖြားကို က်ေနာ္ သတိရမိေနတုန္း ပါပဲ။ ။

ညီလင္းသစ္
၂၈ ေဖေဖာ္ဝါရီ၊ ၂၀၁၁