ဒဏ္ရာ...

ဒီစေန၊ တနဂၤေႏြမွာ အိမ္ကို ဧည့္သည္ေရာက္ေနတာနဲ႔ အလုပ္မ်ားေနခဲ့တယ္၊ ဧည့္သည္က က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာျပည္မွာ ကတည္းက ရင္းႏွီးခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ပါ၊ အခုသူက ၾသစႀတီးယားမွာ ေန,ေနတယ္၊ မေတြ႔တာလည္း ၾကာေနေတာ့ ေတြ႔ၾကရေအာင္ဆိုၿပီး ေသာၾကာေန႔က သူရယ္၊ သူ႔သမီးေလးရယ္ ေရာက္လာခဲ့တယ္၊ ၂ ညအိပ္၊ ၃ ရက္ ခရီးေပါ့၊ သူ႔ သမီးေလးက ၆ ႏွစ္ ေက်ာ္ေက်ာ္ေတာ့ ႐ွိ ေနၿပီ၊ ဒီကေလးမေလးက ဆြစ္ဂ်ာမန္၊ ၾသစႀတီးယန္း ဂ်ာမန္၊ စတင္းန္ဒတ္ ဂ်ာမန္နဲ႔ အဂၤလိပ္စကား ၄ မ်ိဳးေျပာတယ္၊ သူက ျမန္မာျပည္မွာ ေမြးခဲ့ေတာ့ ျမန္မာစကားလည္း အေတာ္ေလး ေျပာႏိုင္ခဲ့ေသးတယ္၊ အခုေတာ့ အားလံုးနီးပါး ေမ့သြားၿပီ...၊

သူ႔အေမ ေျပာျပခ်က္အရ သူက က်ေနာ္နဲ႔သားကို ေတြ႔ဖို႔ စိတ္လႈပ္႐ွား ေနခဲ့တယ္ဆိုပဲ..၊ အဓိက,ကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ျမန္မာစကားေျပာတာကို သူက နားေထာင္ခ်င္လြန္းလို႔-တဲ့၊ သူ႔အေမရဲ႕ လက္ပ္ေတာ့ပ္ထဲမွာ ႐ွိတဲ့ ဗီဒီယုိအပိုင္းအစ တခ်ိဳ႕ကိုလည္း က်ေနာ့္ကို ဖြင့္ျပေသး တယ္၊ ျမန္မာျပည္မွာ သူေနခဲ့တုန္းက ႐ိုက္ခဲ့တာေတြပါ..၊ အဲဒီထဲမွာ သူက ျမန္မာကေလးေတြနဲ႔ 'တျပား ႏွစ္ျပား ပဲလင္ျပား' တို႔၊ 'ေျဗာင္ေနာင္ေနာင္ ေဗေဗဂ်ိ' တို႔ေတာင္ ကစား ေနခဲ့ေသးတာ..၊ အခုေတာ့ ဝိုးတဝါးပဲ နားလည္ေတာ့တယ္ ဆိုေတာ့ သူ သိပ္စိတ္ေကာင္း ပံုေတာ့ မရဘူး၊ သူ႔အေဖကလည္း ျမန္မာပါပဲ၊ ဒါေပမယ့္ လင္မယားကြဲသြားေတာ့ အေဖက ဟုိမွာပဲ ေနခဲ့တယ္၊ သူက အေမနဲ႔ ဒီမွာ လိုက္ေနတာပါ၊ သူ႔အေဖနဲ႔ လူမ်ိဳးတူျဖစ္တဲ့ က်ေနာ့္ကိုေတာ့ အေတာ္ေလး ခင္တြယ္ သြား႐ွာတယ္၊

သားနဲ႔ ကစားေတာ့ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ စကားမတူေပမယ့္ ကေလးတို႔သဘာဝ တစ္ေယာက္ပံုကို တစ္ေယာက္ ၾကည့္ၿပီး ကစားၾကတာ အဆင္ကိုေျပလို႔၊ တူတူပုန္းတမ္း၊ စိန္ေျပးတမ္း၊ တမ်ိဳးၿပီးတမ်ိဳး ကစားရင္း ဟုတ္ေနတာပဲ၊ တခါတခါေတာ့ မေျပာမျဖစ္ရင္ သူက သားကို အဂၤလိပ္လိုေျပာ၊ သားက နားမလည္ေတာ့ က်ေနာ္က ျမန္မာလို စကားျပန္ ျပ၊ သားက သူ႔ကိုတခါ ျပင္သစ္လို ျပန္ေျပာ၊ က်ေနာ္က တခါ အဂၤလိပ္လို စကားျပန္ျပနဲ႔ သံုးေယာက္သား လံုးလည္ခ်ာလည္ လိုက္လို႔...၊ ရီေတာ့ ရီရသား...၊

စေနေန႔မွာ သူတို႔ကို သိပ္မေဝးတဲ့ ကစားကြင္းတစ္ခုကို လိုက္ပို႔ျဖစ္ပါတယ္၊ သူတို႔နဲ႔အတူ အေဖာ္လိုက္ ကစားေပးေနရင္း နဲ႔ ကစားကြင္းထဲက ခုံတန္းေလးတခု ေဘးမွာ က်ေနတဲ့ ဒီပန္းသီးေလးဆီကို ဘာရယ္မဟုတ္ မ်က္စိေရာက္သြားခဲ့တယ္၊ တေယာက္ေယာက္က စားေနရင္းတန္းလန္း လက္ကေန ျပဳတ္က်သြားခဲ့ပံု ရတယ္၊ တဝက္တပ်က္ ကိုက္ရာနဲ႔အတူ ဖုန္အလူးလူး၊ သဲအလူးလူး...၊ စိတ္ကလည္း ခ်က္ခ်င္းဆိုသလိုပဲ ဟုိး... လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာကို တမုဟုတ္ခ်င္း ျပန္ေရာက္သြားခဲ့တယ္၊ က်ေနာ္ ပထမဆံုး ပန္းသီး စ,စားဖူးတာ ၆ ႏွစ္ဝန္းက်င္ေလာက္မွာပါ၊ ဒိထက္ ေစာရင္လည္း ေစာႏုိင္ေပမယ့္ မွတ္မိတဲ့ ပထမဆံုးပန္းသီးက ၆ ႏွစ္သားမွာ ဘဝထဲကို ဝင္လာခဲ့တာ၊ ေျပလည္တဲ့ အေဒၚတစ္ေယာက္က ေပးခဲ့တဲ့ အဲဒီတ႐ုတ္ပန္းသီး နီနီကို မစားရက္လို႔ တေနကုန္ လက္ကမခ်ဘဲ အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္နဲ႔ ႐ွိေနခဲ့တယ္၊ စ,စား ေတာ့လည္း အသားေတြကို မစားရက္ေသးလို႔ အခြံခ်ည္းသက္သက္ သြားနဲ႔ပတ္လည္ ျခစ္ၿပီး အရင္စားျဖစ္တယ္၊ နဲနဲေလး အ႐ြယ္ေရာက္လာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကိုေတာင္ ေနာက္ျဖစ္ေသးတယ္၊ ငါလည္း တခါတခါ ေဆး႐ံုတက္ခ်င္ တယ္-လို႔၊ ေဆး႐ံုကို လူမမာေမး လာၾကတဲ့သူေတြက ပန္းသီးေတြ ယူယူလာတာ ျမင္ဖူးထားတာကိုး...၊ ဒီမွာေတာ့ ပန္းသီး ေပါင္းစံုက မစားခ်င္မွ အဆံုးပါပဲ၊ အခု ဒီပန္းသီး ေလးကေတာ့ အဆံုးထိေတာင္ အစားမခံခဲ့ ရဘူး၊ တဝက္တပ်က္နဲ႔ အစြန္႔ပစ္ခံ ပန္းသီးကေလး...၊ ဒီလိုနဲ႔ အဲဒီပန္းသီးေလးကို ဓါတ္ပံု႐ိုက္ျဖစ္သြားျပန္ ပါတယ္...၊

အစြန္႔ပစ္ခံ (၁)

ပန္းသီးေလးကို ေကာက္လိုက္ေတာ့ သားက က်ေနာ္စားမလို႔ ေကာက္တာလို႔ ထင္သြားလား မသိပါဘူး၊ ခပ္လွမ္းလွမ္းက လွမ္းေျပာတယ္၊ 'ပါပါး, အဲဒီ ပန္းသီး မစားရဘူး၊ ေျမႀကီးေပၚမွာက်ေနတာ ညစ္ပတ္တယ္'တဲ့၊ 'မစားပါဘူးကြာ၊ ဓါတ္ပံု ႐ိုက္မလို႔ပါ'လို႔ သူ႔ကို ျပန္႐ွင္းျပၿပီး ကေလးကစားတဲ့ ျမင္း႐ုပ္ခံုကေလးေပၚမွာ ပန္းသီးေလးကိုတင္ၿပီး ႐ိုက္ျဖစ္ပါတယ္၊

အစြန္႔ပစ္ခံ (၂)

ဒဏ္ရာဆိုတာက ဘယ္သူမဆို ရႏိုင္ပါတယ္၊ ျမင္သာထင္သာ ႐ွိတဲ့ အျပင္ပန္း ဒဏ္ရာေတြက လိုက္ဖက္တဲ့ ေဆးဝါးေတြ နဲ႔ အခ်ိန္မီ ကုႏိုင္ေပမယ့္ ရင္တြင္းဒဏ္ရာေတြ ဆိုရင္ေတာ့ သိႏိုင္ဖို႔ေတာင္ တခါတခါမွာ မလြယ္ဘူး မဟုတ္လား...။ ။


ညီလင္းသစ္
၁၃ မတ္၊ ၂၀၁၁