ခဏတာ ႏႈတ္ဆက္ျခင္း

က်ေနာ္ ဘေလာ့ဂ္ေရးတာ ခဏနားပါမယ္၊ အမွန္အတိုင္း ေျပာရရင္ အခုတေလာ နဲနဲ အ႐ွိန္ရေနတာမို႔ အခုလို နားရေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ တကယ္ စိတ္မေကာင္းဘူး၊ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္လက္မွာ ဒဏ္ရာရသြားလို႔ စာ႐ိုက္ရင္ ေတာ္ေတာ္ နာေနတာနဲ႔ ရပ္ထားရမွာပါ...၊ ဒီတစ္ပုဒ္ ကိုေတာ့ အတင္းႀကိဳးစားၿပီး ႐ိုက္လိုက္ပါတယ္၊

ျဖစ္ပံုက ဒီလို၊ မနက္က အလုပ္ကို စက္ဘီးနဲ႔သြားတယ္၊ အလုပ္မွာ အေရးႀကီးတာတခု ႐ွိလို႔ က်ေနာ္ တစ္ေယာက္တည္း ေစာေစာသြားတာ၊ မအိမ္သူနဲ႔သားက ေနာက္က်မွ သြားၾကမွာ..၊ အိမ္႐ွိတဲ့ လမ္းသြယ္ေလး ကေန ကားလမ္းမႀကီးေပၚကို အတက္မွာ က်ေနာ့္စက္ဘီးနဲ႔ ကားတစ္စီးနဲ႔ ခ်ိတ္မိသြားတယ္၊ အဲဒီေနရာမွာ အျမန္ႏႈန္းကို ကီလိုမီတာ ၃၀ သတ္မွတ္ထားတယ္၊ အဲဒီလို သတ္မွတ္ထားရင္ လမ္းဆံုေတြမွာ ညာဖက္ ကလာတဲ့ ယာဥ္က ဦးစားေပးပါ၊ က်ေနာ္ လမ္းမႀကီးေပၚ အတက္မွာ ဘယ္ဖက္ကေန ဆလြန္းကားတစ္စီး လာေနတယ္၊ နဲနဲလွမ္းတယ္၊ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္က သူ႔ညာဖက္က ဆိုေတာ့ က်ေနာ့္ကို ဦးစားေပးရမွာ၊ ဒီလိုေတြး ၿပီး စက္ဘီးကို အ႐ွိန္နဲ႔ နင္းလိုက္တယ္၊ အဲဒီမွာ ျဖစ္သြားတာ... ... ...၊

မ်က္လံုးေထာင့္မွာ ရိပ္ကနဲလည္း ျမင္၊ နားထဲမွာလည္း ဘရိတ္ဖမ္းသံ “ကြ်ီ” ဆိုတာႀကီးလည္း ၾကား၊ စက္ဘီး လက္ကိုင္က ရမ္းထြက္သြား ၿပီး က်ေနာ္ တပတ္လည္ၿပီး ျပဳတ္က်တယ္၊ လူက ထူပူသြားၿပီး အရမ္းလန္႔သြား တယ္၊ ေတာ္ေသးတယ္၊ သတိေတာ့ လစ္မသြားလို႔၊ ခ်က္ခ်င္း ထရပ္ၾကည့္တယ္၊ ရတယ္၊ ရပ္လို႔ ရတယ္၊ စက္ဘီးကေတာ့ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ေကာက္ေကြးေနၿပီ၊ ကားကလည္း မလွမ္းမကမ္းမွာ ရပ္ထားၿပီး ကားေပၚက သက္လတ္ပိုင္း လူတစ္ေယာက္ ဆင္းလာတယ္၊ သူလည္း အေတာ္လန္႔ၿပီး ပ်ာေနပံုပဲ၊ က်ေနာ့္ဆီကို ေျပးလာၿပီး ဘာျဖစ္သြားေသးလဲ-ပဲ ေမးေနတယ္၊ က်ေနာ္က ခ်က္ခ်င္း စကားမေျပာႏိုင္ဘူး၊ ကတုန္ကယင္ႀကီးကို ျဖစ္ေနတာ၊ အျဖစ္အပ်က္က ျမန္လြန္းတယ္၊ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ညာဖက္ လက္ေကာက္ဝတ္က စ,နာလာတယ္၊ တစတစ နဲ႔ကို ပိုနာလာတယ္၊ မလွမ္းမကမ္းမွာ တပတ္ရစ္ပစၥည္းေတြ ေရာင္းတဲ့ ဆိုင္တစ္ဆိုင္ ႐ွိတယ္၊ အဲဒီက လူလည္း ေရာက္လာၿပီး လာၾကည့္တယ္၊ ဒါနဲ႔ သူ႔ဆိုင္မွာပဲ က်ေနာ့္စက္ဘီးကို ထားခဲ့ဖို႔ ေျပာၿပီး က်ေနာ့္ကိုတိုက္တဲ့ ကားပိုင္႐ွင္က ေဆး႐ံုကို လိုက္ပို႔ပါတယ္၊ ကားေပၚမွာ ထိုင္ေနရင္း ေဆး႐ံုအသြားမွာ စိတ္နဲနဲ ျပန္ၿငိမ္လာလို႔ တျခားဘယ္ေနရာေတြ နာေနေသးလဲလို႔ စမ္းၾကည့္တယ္၊ ဘယ္ဖက္ဒူး နဲနဲ ပြန္းသြားတာက လြဲလို႔ တျခားဘာမွ မျဖစ္ဘူး၊ ကားက စက္ဘီး ေ႐ွ႕ဘီးကို တိုက္လိုက္လို႔ လက္ကိုင္က ရမ္းၿပီး က်ေနာ္လည္း ဟန္ခ်က္ပ်က္၊ လဲက်တယ္ ထင္တာပဲ၊ ကားက ေမာင္းလာတာ အရမ္းႀကီး မျမန္လို႔ ေတာ္ေသးတာေပါ့၊

တိုတိုေျပာရရင္ ေဆး႐ံုမွာ ဓါတ္မွန္႐ိုက္တယ္၊ မက်ိဳးဘူး၊ လက္ေကာက္ဝတ္မွာ အဆစ္လြဲသြားတယ္လို႔ ေျပာတယ္၊ ေဆးလိမ္းၿပီး ပတ္တီးစည္းေပးတယ္၊ ေသာက္ေဆး တခ်ိဳ႕ေပးလိုက္တယ္၊ ဘာမွ စိုးရိမ္စရာ မ႐ွိဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ဒီေန႔တေန႔ ေတာ့ အိမ္မွာ အနားယူႏိုင္ရင္ ေကာင္းတယ္-တဲ့၊ ကားသမားက က်ေနာ့္ကို အိမ္လိုက္ပို႔ ေပးတယ္၊ အထပ္ထပ္လည္း ေတာင္းပန္ေနေသးတယ္၊ က်ေနာ္လည္း ဘာမွ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ မျဖစ္ေတာ့ အမႈေတြဘာေတြ ဖြင့္မေနေတာ့ပါဘူး၊ အိမ္ေရာက္ေတာ့ မအိမ္သူကို ဖုန္းဆက္၊ ႐ွင္းျပၿပီး စိတ္မပူဖို႔ ေျပာလိုက္ တယ္၊ အလုပ္ကို ဖုန္းဆက္၊ အတိုခ်ဳပ္ ႐ွင္းျပၿပီး ဒီေန႔ မလာေတာ့ဘူးလို႔ ေျပာတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ဘေလာ့ေပၚက ညီအကို ေမာင္ႏွမေတြကို သတိရလို႔ ဒီစာေလး ေရးလိုက္တာပါ၊ ဟုတ္တယ္ေလ...၊ ဒီေန႔က ဧၿပီလ ၁ ရက္ေန႔၊ ဒီလို ပို႔စ္မ်ိဳးေတြ ႐ွိႏိုင္တယ္၊ သတိထားေနေနာ္-ဆိုၿပီး သူတို႔ကို သတိေပးရဦးမယ္ေလ၊ ေပ်ာ္႐ႊင္ပါေစ ခင္ဗ်ား...။ ။:D

ညီလင္းသစ္
၁ ဧၿပီ၊ ၂၀၁၁

ျဖည့္စြက္ခ်က္။ ။ ဒီပို႔စ္ဟာ April fool လုပ္တာ သက္သက္ပါ၊ ဘေလာ့ဂိုစဖီးယား အတြင္းက ေမာင္ႏွမေတြအၾကား ခင္မင္ရာ ခင္မင္ေၾကာင္း ေနာက္တဲ့ သေဘာပါပဲ၊ ဘယ္သူ႔ကိုမွ အ႐ူးလုပ္ဖို႔ မရည္႐ြယ္ဘဲ ဒီေန႔ေလးမွာ အားလံုးကို ခ်စ္ခင္စြာ အမွတ္ရေနမိတဲ့ ျပယုဂ္သက္သက္ပါ ခင္ဗ်ား...။