ဒူးဒူးႏွင့္ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ (ေနာက္ဆက္တြဲ)

ဒီရက္ပိုင္းေတြမွာ Video editing software အသစ္တစ္ခုကို အားထုတ္ၿပီး ေလ့လာျဖစ္ေနတာနဲ႔ ပို႔စ္အသစ္တင္ဖို႔ေတာင္ ေႏွာင့္ေႏွးေနခဲ့တယ္၊ က်ေနာ္ ျမင္ေနက်၊ သံုးေနက် ေဆာ့ဖ္ဝဲေတြနဲ႔ မတူလို႔ ေလ့လာရတာ အခ်ိန္ပိုၾကာပါတယ္၊ ေဆာ့ဖ္ဝဲ ဘယ္လို အလုပ္လုပ္တယ္ဆိုတာ မစမ္းသပ္ရေသးခင္ သူ႔ရဲ႕ interface မွာ ဒီအပိုင္းက ဒါကိုေခၚတယ္၊ ဒါကေတာ့ ပေလးဘက္ခ္ အတြက္ေနရာ..၊ ဒါကေတာ့ effect ထည့္ရင္ ေပၚလာရမယ့္ေနရာ စသျဖင့္ နားလည္ေအာင္ လိုက္ၾကည့္ေနရတာကိုက အလုပ္တစ္ခုလို ျဖစ္ေနတယ္၊ ေခါင္းထဲကို သြတ္သြင္း၊ မွတ္သားရတာေတြက အခုလို ဝင္ေနေတာ့ ဘေလာ့ဂ္မွာ ေရးဖို႔၊ တင္ဖို႔ ၾကံစည္ထားတာေတြက ေခါင္းထဲကေန ထြက္ခြင့္မရဘူးပဲ ဆိုၾကပါစို႔...၊ း)

အခုပို႔စ္ကေတာ့ တင္ဖို႔ၾကံစည္ထားေပမယ့္ သူ႔ထက္ပိုၿပီး ဦစားေပးရတာေတြ ၾကားျဖတ္သြားတာနဲ႔ အခုမွပဲ ဒီကို ေရာက္လာေတာ့တယ္၊ ဒီေတာ့လည္း အႀကိမ္မ်ားစြာ တီးတိုးေရ႐ြတ္ဖူးတဲ့ better late than never ကိုပဲ ထပ္႐ြတ္ရင္း ဆက္စရာ က်န္ေနတဲ့ ေနာက္တြဲေလးကို ဆက္လိုက္ပါတယ္..၊

တေလာဆီက ေရးခဲ့တဲ့ 'လူေလးရဲ႕ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္' အက္ေဆးေလးမွာ မွတ္ခ်က္ေရးသြားၾကတဲ့ မိတ္ေဆြအခ်ိဳ႕က အဲဒီေက်ာင္းကေလးရဲ႕ ဓါတ္ပံုရယ္၊ အဲဒီပို႔စ္ထဲမွာ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ သားရဲ႕ ဒူးဒူး ဓါတ္ပံုရယ္ကို ၾကည့္ရရင္ ပိုေကာင္းမယ္-တဲ့၊ အင္း.. က်ေနာ့္ရဲ႕ သ႐ုပ္ေဖာ္ေရးနည္းက အေတာ္ေလး ေအာင္ျမင္ေနပံုပါပဲ၊ တခါတည္း ဓါတ္ပံုပဲ ျပလိုက္ပါေတာ့ ဆိုတာမ်ိဳး ျဖစ္ေနၿပီ...၊ း) အဲဒီပို႔စ္ေလးကို ဖတ္လည္း မဖတ္ရ ေသးဘူး၊ အခ်ိန္လည္း နည္းနည္းေလး ရေသးတယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ဒီမွာ ဖတ္ၾကည့္လို႔ ရပါတယ္၊

ညီအကို ေမာင္ႏွမေတြရဲ႕ အဲဒီလို တခဲနက္ ေတာင္းဆိုမႈႀကီးရဲ႕ ေနာက္တစ္ရက္မွာ ကင္မရာယူၿပီး ေက်ာင္းေလးကို က်ေနာ္ ဓါတ္ပံုသြား ႐ိုက္ျဖစ္ပါတယ္၊ သားနဲ႔ သူ႔ရဲ႕ဒူးဒူး ဓါတ္ပံုေတြကိုေတာ့ ဖိုင္ေတြထဲမွာ လွန္ေလွာ႐ွာေဖြၿပီး အဆင္ေျပရာ ဆြဲထုတ္၊ တစုတစည္းထဲ ေပါင္းလိုက္တယ္၊ ဒါနဲ႔ပဲ စိတ္ထဲမွာ ေတးထားတာ တစ္ခုကို ႐ွင္းထုတ္လိုက္ခြင့္ ရသြားပါတယ္..၊

သားကို တစ္ပတ္ ၃ ရက္ ပို႔တဲ့ ေန႔ကေလးထိန္း ေက်ာင္းေလးရဲ႕ အဝင္ဝ...၊ ေက်ာင္းေ႐ွ႕ကြက္လပ္ထဲက အ႐ိုးၿပိဳင္းၿပိဳင္းနဲ႔ အပင္ေတြက အခုေတာ့ ႐ြက္ႏုေလးေတြနဲ႔ စိမ္းစိုေအးျမလို႔..၊ ေနသာတဲ့ ေန႔ေတြမွာ ကေလးေတြ ေျပးလႊား ေဆာ့ကစားရင္း အရိပ္ခုိလို႔ ရေနပါၿပီ၊

သားနဲ႔ သူ႔ရဲ႕မ႐ွိမျဖစ္ ဒူးဒူး...၊ ဝမ္းနည္းတဲ့အခါ၊ ပင္ပန္းတဲ့အခါ၊ အိပ္တဲ့အခါ၊ အဆူခံရတဲ့အခါ ဒူးဒူးနဲ႔ခ်ိဳလိမ္ကို သူအၿမဲ ေတာင္းေလ့ ႐ွိပါတယ္၊ နဲနဲငယ္တုန္းကေတာ့ ထစ္ခနဲ႐ွိ ေတာင္းတတ္ေပမယ့္ အခုေတာ့ အိပ္တဲ့အခါမွပဲ ယူေတာ့တယ္၊ အဲဒီဒူးဒူး ေစာင္ေလးက အေမဖက္က သူ႔အဖြားရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က လက္ေဆာင္ေပးခဲ့တာပါ၊ တခါတုန္းက မိတ္ေဆြ မိသားစုအိမ္ သြားလည္ၾကၿပီး အျပန္မွာ အဲဒီဒူးဒူးကို က်ေနာ္တို႔ ေမ့က်န္ခဲ့လို႔ တညလံုး သူ႔မွာ ဝမ္းနည္းပက္လက္နဲ႔..၊ က်ေနာ္တို႔လည္း သူ႔ကိုၾကည့္ၿပီး စိတ္မေကာင္းေတြ ျဖစ္လို႔၊ ဆိုင္ေတြမွာ အဲဒီလို ပံုစံတူေတြမ်ား ႐ွိမလားလို႔ လိုက္႐ွာေသး တယ္၊ ဘယ္မွာမွ မေတြ႔ဘူး၊ ေနာက္တႀကိမ္မ်ား အဲဒီဒူးဒူး အၿပီးေပ်ာက္သြားလို႔ကေတာ့ ႏိုင္ငံတကာ ရဲတပ္ဖြဲ႔ အင္တာပိုလ္ကို အေၾကာင္းၾကားၿပီး လိုက္႐ွာရမယ့္ ပံုပဲ၊ ဒါနဲ႔ ေျခေစာင့္လက္ေစာင့္ ထားရေအာင္ဆိုၿပီး အဲဒီေစာင္ေလးကို ထိုးေပးခဲ့တဲ့ အမယ္အိုကိုပဲ ေနာက္တစ္ထည္ ထိုးေပးဖို႔ ေ႐ွ႕မ်က္ႏွာေနာက္ထားၿပီး ေတာင္းပန္ ရေတာ့တယ္၊ သူကလည္း လိုလိုလားလား ထိုးေပး႐ွာပါတယ္၊ အဲဒီေတာ့မွ နဲနဲ အသက္႐ွဴေခ်ာင္ေတာ့တယ္...၊ း)

သူ႔ရဲ႕ဒူးဒူးက သူ႔အတြက္ေတာ့ ႀကီးလည္းႀကီး၊ ေလးလည္း ေလးပါတယ္၊ အဲဒီလိုပဲ ဒူးဒူးႀကီးကို မႏိုင္မနင္း သြားေလရာ သယ္၊ တဘုတ္ဘုတ္ ျပဳတ္က်ေနရင္းက နည္းလမ္းတစ္ခု သူ႔ဟာသူ ေတြ႔သြားတယ္၊ အဲဒီတစ္ေခ်ာင္းထိုး အေပါက္ေတြထဲကို သူ႔လက္ေခ်ာင္းေလး ေတြထိုးထည့္ၿပီး သယ္တဲ့နည္းပါ၊ လက္ညႇိဳး၊ လက္မ ထိုးထည့္ၿပီး ပခံုးေပၚမွာ ထမ္းထားလိုက္ေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ မက်ေတာ့ဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ဒူးဒူးမွာေတာ့ အေပါက္ေတြက ပို,ပိုက်ယ္လာခဲ့တယ္၊ ဒူးဒူးနဲ႔ ႐ိုက္ထားမိတဲ့ အေစာဆံုး ဓါတ္ပံုကေတာ့ အေပၚပံုထဲက ေဘးေစာင္းအိပ္ေနတဲ့ ၂ ပံုပါပဲ၊ ၁၁ လသား အ႐ြယ္ကပါ...၊

ဒီပံုကေတာ့ ၿပီးခဲ့တဲ့လက ႐ိုက္ထားခဲ့တာ...၊

က်ေနာ့္အကိုဝမ္းကြဲ တစ္ေယာက္ဆီမွာလည္း အဲဒီလို ဒူးဒူးတစ္ခု ႐ွိခဲ့တယ္လို႔ အေဖတို႔ ေျပာျပဖူးလို႔ သိရတယ္၊ သူ႔ရဲ႕ ဒူးဒူးကေတာ့ မႈိ႕ေခါင္းအံုးေလး...၊ 'ေဒါင္းအံုးေလး' လို႔ သူက မပီကလာ ေခၚတတ္တဲ့ အဲဒီေခါင္းအံုးေလးကို အေတာ္စြဲလမ္းတယ္၊ အဲဒီေပၚမွာပဲ ေခါင္းအံုးတယ္၊ ဘယ္သြားသြား လက္ကမခ်ဘူး၊ အေလွ်ာ္လည္း မခံေတာ့ ေနာက္ဆံုး ေခါင္းအံုးက ေၾကး(ဂ်ီး) အထပ္ထပ္နဲ႔ ဆီသည္မ လက္သုတ္က အဘေခၚရမယ့္ အေျခအေန ေရာက္လာခဲ့တယ္၊ ကမာၻေပၚမွာ ႐ွိတဲ့ ဘက္တီးရီးယားေပါင္းစံုက အဲဒီေခါင္းအံုးမွာ ႐ြာတည္႐ံုတင္ မကဘူး၊ မီဂါစီးတီး၊ ေကာ့စ္မိုပိုလီတန္ စီးတီးေတြ တည္ေထာင္ၿပီး ေကာင္းစားေနၾကမွာ အေသအခ်ာေပါ့၊ ဒါနဲ႔ ေနာက္ဆံုး သူ႔အေမက သူ႔အလစ္မွာ အဲဒီ 'ေဒါင္းအံုးေလး'ကို စိတ္မေကာင္းျခင္း ႀကီးစြာနဲ႔ လႊင့္ပစ္လိုက္ရေတာ့တယ္၊ အကိုလည္း အေတာ္ေလး ဝမ္းနည္းပူေဆြးၿပီး စိတၱဇျဖစ္သြားေသးတယ္လို႔ သိရတယ္၊

က်ေနာ္အပါအဝင္ တျခားေမာင္ႏွမေတြ မွာေတာ့ အဲဒီလို ဒူးဒူး မ႐ွိခဲ့ဖူး ပါဘူး၊ က်ေနာ္ငယ္ငယ္က ဝမ္းနည္းရင္ ဘယ္လိုမ်ိဳး ႏွစ္သိမ့္တတ္ သလဲလို႔ အခုျပန္စဥ္းစားၾကည့္တယ္၊ မမွတ္မိ ေတာ့ဘူး၊ အရာရာဟာ ဝိုးတဝါးပါပဲ၊ သားရဲ႕ ဒူးဒူးကေတာ့ လဲမိႈ႕ေခါင္းအံုးလို မဟုတ္တဲ့အျပင္ အပိုတစ္ထည္လည္း ႐ွိေတာ့ အဆင္ေျပသလို က်ေနာ္တို႔က ေလွ်ာ္ေပးပါတယ္၊ သူကေတာ့ သိပ္မႀကိဳက္ခ်င္ဘူး၊ ဒူးဒူးသန္႔စင္ေရး ေအာ္ပေရး႐ွင္း စ,ၿပီဆိုရင္ သူ႔ကို အၾကာႀကီး အက်ိဳးသင့္ အေၾကာင့္သင့္ ႐ွင္းျပၿပီးမွ လုပ္ရတယ္၊ ေလွ်ာ္ရင္လည္း ေသခ်ာေအာင္ ပထမဆံုးအသုတ္မွာ ထည့္ရတယ္၊ ေလွ်ာ္ၿပီးရင္လည္း စက္နဲ႔အေျခာက္မခံဘဲ တန္းမွာပဲ လႊားၿပီး အေျခာက္ခံပါတယ္၊ ေျခာက္ၿပီဆိုလို႔ သူ႔ကို ေပးလိုက္ရင္ေတာ့ သားက ေစာင္ေလးကို နမ္းၾကည့္ၿပီး အင္တင္တင္နဲ႔...၊ ေလွ်ာ္လိုက္တဲ့အတြက္ ေစာင္ေလးက သူ႔ရဲ႕ မ႐ွိမျဖစ္ ဒူးဒူး အဆင့္က ေလွ်ာက်သြားသလိုလို တခ်က္ေစာင္းၾကည့္ၿပီး ခဏၾကာမွ မပိုက္ခ်င္ ပိုက္ခ်င္နဲ႔ ရင္ခြင္ထဲမွာ ပိုက္ေလ့႐ွိ ပါတယ္၊ အင္း.. သံေယာဇဥ္ဆိုတာက လူအႀကီးႀကီး မွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ လူေပါက္စနေလး မွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ တြယ္ၿငိဖို႔ဆိုရင္ ဘူးပင္လို အညြန္႔ေလးေတြ ေပ်ာ့ေပ်ာ့ လိမ္လိမ္ ေလးေတြနဲ႔ ဟိုလွမ္းခ်ိတ္၊ ဒီလွမ္းခ်ိတ္နဲ႔...၊ သတိထားမိခ်ိန္က်ေတာ့ ကိုယ့္မွာ ဘူးသီးလို စြဲလမ္းမႈေတြက ညြတ္ေနေအာင္ အိက် တတ္တာမ်ိဳး မဟုတ္လား...။ ။

ညီလင္းသစ္
၁၅ ေမ၊ ၂၀၁၁