ဘိုက္ခ္တူဝပ္ခ္ ...

ေမလထဲကို ဝင္လာၿပီဆိုရင္ပဲ ဒီစကားလံုးကို အလုပ္မွာ စၿပီးၾကားရၿပီ၊ ပိုစတာေတြကို ေၾကာ္ျငာသင္ပုန္းေတြမွာ ေတြ႔လာ ရၿပီ၊ သိပ္မၾကာခင္ မွာပဲ အီးေမးလ္ေတြ ေရာက္လာတတ္ပါတယ္၊ ဘိုက္ခ္တူဝပ္ခ္ (Bike to work) ဆိုတာက သူ႔နာမည္ ၾကည့္႐ံုနဲ႔ကို သိႏိုင္တဲ့ အလုပ္ကို စက္ဘီးနဲ႔ သြားဖို႔ လႈပ္႐ွားမႈပါ၊

ဘိုက္ခ္တူဝပ္ခ္ လႈပ္႐ွားမႈ ကို ပုဂၢလိက အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုက စတင္ၿပီးေတာ့ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ စာတိုက္၊ အာမခံ ကုမၸဏီ စတဲ့ အျခား အဖြဲ႔အစည္းေတြကလည္း ပံ့ပိုးလာၾကပါတယ္၊ ရည္႐ြယ္ခ်က္ကေတာ့ ႐ွင္း႐ွင္းေလးပါ၊ အလုပ္ကို စက္ဘီးနဲ႔ သြားျခင္းအားျဖင့္ ေမာ္ေတာ္ကားက ထြက္တဲ့ ကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုဒ္ ဓါတ္ေငြ႔ကို ေလွ်ာ့ခ်ႏိုင္မယ္၊ ဓါတ္ဆီ၊ ဒီဇယ္ စတဲ့ ေလာင္စာစြမ္းအင္ေတြကို အလြန္အမင္း သံုးစြဲေနရတာကိုလည္း ေလွ်ာ့ခ်ႏိုင္မယ္၊ ၿပီးေတာ့ ကီလိုကယ္လိုရီ ေတြလည္း ေလ်ာ့ေစမွာျဖစ္လို႔ က်န္းမာေရးအတြက္ အေထာက္အကူ ျဖစ္မယ္၊ စသျဖင့္ပါပဲ...၊ ဒီ ဘိုက္ခ္တူဝပ္ခ္ အဖြဲ႔က ဆြစ္ဇာလန္ တႏိုင္ငံလံုးက ကုမၸဏီေတြ၊ ေက်ာင္းေတြ၊ အစိုးရ႐ံုးေတြကို ဆက္သြယ္ၿပီး ဒီလႈပ္႐ွားမႈမွာ ပါဝင္လာဖို႔ ႏိႈးေဆာ္ေလ့ ႐ွိပါတယ္၊

ဇြန္လ ကို စက္ဘီးျဖင့္ အလုပ္သြားျခင္း လအျဖစ္ သတ္မွတ္ပါတယ္၊ ဒီေန႔က ပထမဆံုးေန႔ေပါ့၊ လုိက္နာရမွာေတြက ကိုယ့္ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ ေတြကို ညႇိၿပီး အဖြဲ႔ဝင္ ၄ ေယာက္ပါတဲ့ အဖြဲ႔ေလးတစ္ခု ဖြဲ႔ရမယ္၊ အဖြဲ႔အစည္းနဲ႔ဆိုေတာ့ တစ္ေယာက္,ေယာက္က စက္ဘီးနဲ႔လာဖို႔ ပ်င္းလာရင္ေတာင္ အခ်င္းခ်င္းအားေပးလို႔ ရေအာင္ပါ၊ အလုပ္ကို အတူလာစရာ၊ ျပန္စရာ မလိုပါဘူး၊ အဲဒီလို အဖြဲ႔,ဖြဲ႔ၿပီးရင္ ဘိုက္ခ္တူဝပ္ခ္ ဝက္ဘ္ဆိုဒ္မွာ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီက အေကာင့္ဖြင့္ၿပီး စာရင္းသြင္းရမယ္၊ ၿပီးရင္ ဇြန္လ အလုပ္တက္ရက္ရဲ႕ ၅၀% ကို စက္ဘီးစီးၿပီး အလုပ္ကို အသြားအျပန္ လုပ္ဖို႔ပါပဲ၊ ကိုယ္က ရက္ ၂၀ အလုပ္,လုပ္တယ္ဆိုရင္ အနည္းဆံုး ၁၀ ရက္မွာ စက္ဘီးနဲ႔ အလုပ္သြားဖို႔ေပါ့၊ ဇြန္လကုန္ မွာေတာ့ အဲဒီဝက္ဘ္ဆိုဒ္ရဲ႕ ျပကၡဒိန္မွာ ဘယ္ႏွရက္ စီးျဖစ္ခဲ့လဲ ဆိုတာ စာရင္းသြင္းဖို႔လိုတယ္၊ အဲဒီအခါ အျပန္အလွန္ အေနနဲ႔ သူတို႔က ၅၀% စီးခဲ့သူေတြကို ကံစမ္းမဲ ေဖာက္ေပးပါလိမ့္မယ္၊ အဖြဲ႔လိုက္ဆုေကာ တစ္ဦးခ်င္းဆုေတြပါ စီစဥ္ထားပါတယ္၊

တကယ္ေတာ့ က်ေနာ့္အလုပ္မွာ စက္ဘီးနဲ႔ အလုပ္လာၾကသူေတြ အမ်ားႀကီးပါပဲ၊ တခ်ိဳ႕ဆို တႏွစ္ပတ္လံုး မိုး႐ြာ,႐ြာ၊ ႏွင္းက်,က် ဝတၱရား မပ်က္ပါပဲ၊ အမ်ားစုက ကံစမ္းမဲ ေပါက္ဖို႔ဆိုတာထက္ အခုလို ရက္ကေလး သတ္သတ္မွတ္မွတ္ နဲ႔ဆိုေတာ့ တြန္းအားတစ္ခု ရတာမို႔ ပါဝင္ၾကတဲ့ သေဘာပါ၊ ဒီႏွစ္မွာေတာ့ ဌာနေပါင္းစံုက စာရင္းသြင္း ၾကတာ ၁၀၇ ဖြဲ႔႐ွိတယ္လို႔ သိရတယ္၊ စက္ဘီးနဲ႔ အလုပ္တက္တယ္ လို႔ ေယဘုယ် ေျပာေပမယ့္လည္း အကယ္၍ မိုး႐ြာတဲ့ ေန႔ေတြမွာ လမ္းေလွ်ာက္ၿပီး လာလို႔ရပါတယ္၊ စက္ဘီး မစီးခ်င္ရင္ စကိတ္စီးၿပီး လာလို႔လည္း ရတယ္၊ အေျခခံ ရည္႐ြယ္ခ်က္က ကိုယ့္ရဲ႕ ေျခေထာက္ႂကြက္သားကို အသံုးျပဳၿပီး အလုပ္သြားဖို႔ပါပဲ...၊

ႀကံဳလို႔ စက္ဘီးနဲ႔ ပတ္သက္တာတခု ေျပာခ်င္ပါတယ္၊ အရာရာကို အာမခံ insurance ထားၾကတဲ့ ဒီႏိုင္ငံမွာ စက္ဘီးအတြက္ သူတပါး ထိခိုက္မႈ အာမခံလည္း ထားရပါတယ္၊ ကိုယ့္စက္ဘီးက တေယာက္,ေယာက္ကို တိုက္မိလို႔ ျဖစ္ေစ၊ သူမ်ား ကားကို ျခစ္မိသြားလို႔ ျဖစ္ေစ၊ ကိုယ့္စက္ဘီးေၾကာင့္ ျဖစ္သြားတဲ့ ထိခိုက္မႈေတြကို အဲဒီ အာမခံ ကုမၸဏီက ေလ်ာ္ေပးပါလိမ့္မယ္၊ အာမခံ ထားဖို႔အတြက္ကေတာ့ လြယ္ပါ တယ္၊ စာတိုက္မွာ အဲဒီအာမခံ စတစ္ကာေလး တစ္ခုဝယ္ၿပီးေတာ့ စက္ဘီးမွာ ကပ္ထားလိုက္႐ံု ပါပဲ၊ မထားမေနရ ဆိုေပမယ့္ ေစ်းေတာ့ မႀကီးပါဘူး၊ ၄ ေဒၚလာေလာက္ပဲ ေပးရတယ္၊ အဲဒီစတစ္ကာ မ႐ွိရင္ ရဲက ဒဏ္ေငြ ၄၀ ေဆာင္ခိုင္းလို႔ ရတယ္၊ ဒါေပမယ့္ အက္ဆီးဒင့္ မျဖစ္သေ႐ြ႕ေတာ့ ဘယ္သူကမွ လိုက္စစ္ မေနပါဘူး၊ ေျပာရရင္ေတာ့ အျခား သူတပါးထိခိုက္မႈ အာမခံ ေတြလည္း ထားေနၾကရေတာ့ ဒီစက္ဘီးအတြက္ ဘယ္သူမွ ထပ္ၿပီး အလုပ္မ႐ွဳပ္ခ်င္ၾကလို႔ ဒီဥပေဒကို မႀကိဳက္ၾကဘူး၊ ဒါနဲ႔ ဟိုတေလာက ရက္ဖရင္ဒမ္ မဲေပးပြဲမွာ vote no လုပ္လိုက္တာနဲ႔ ေ႐ွ႕ႏွစ္က စၿပီး ထားစရာ မလိုေတာ့ပါဘူး၊

ဒီတေခါက္မွာေတာ့ က်ေနာ္လည္း ဘိုက္ခ္တူဝပ္ခ္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္၊ က်ေနာ့္အိမ္နဲ႔ အလုပ္က ၁၀ မိနစ္ေလာက္ပဲ ေဝးတာဆိုေတာ့ မလုပ္ႏိုင္စရာ မ႐ွိပါဘူး၊ ဟိုအရင္ ေက်ာင္းတက္တုန္းက ဆိုရင္ေတာ့ ဒီလိုမ်ိဳး လုပ္ဖို႔က လြယ္မယ္မထင္ဘူး၊ တျခားၿမိဳ႕မွာ သြားတက္ရတာ ဆိုေတာ့ အိမ္ကေန ဘတ္စ္ကားနဲ႔ ဘူတာ႐ံုသြား၊ အဲဒီမွာ ရထားစီး၊ ေနာက္တစ္ၿမိဳ႕ ေရာက္ရင္ ဘတ္စ္ကားေျပာင္းစီးၿပီး သြားခဲ့ရတယ္၊ အသြား ၁ နာရီခြဲ နီးပါး၊ အျပန္ ၁ နာရီခြဲ နီးပါး အခ်ိန္ကုန္ပါတယ္၊ အခုေတာ့ အလုပ္နဲ႔အိမ္က နီးနီးေလးမို႔ အဲဒီအခ်ိန္ေတြ ကုန္စရာ မလို ေတာ့ဘူး၊

က်ေနာ္တို႔ ညီအစ္ကိုေတြ ငယ္ငယ္တုန္းက စက္ဘီးစီးတတ္ခ်င္ လြန္းတာနဲ႔ ကုိယ့္မုန္႔ဖိုးထဲက စုၿပီး စက္ဘီးငွားစီး ၾကပါတယ္၊ ၈ ႏွစ္၊ ၉ ႏွစ္ အ႐ြယ္ေလာက္ကေပါ့၊ အဲဒီတုန္းက BMX စက္ဘီးေတြ ေခတ္စားေနတဲ့ အခ်ိန္၊ BMX ဗီဒီယို ေတြထဲက ကေလးဇတ္လိုက္ေတြကလည္း ေ႐ွ႕ဘီးေထာင္လိုက္၊ ေနာက္ဘီးေထာင္လိုက္နဲ႔ ဆိုေတာ့ အားက်တာနဲ႔ ငွားစီးၾကတယ္၊ ဘရိတ္မေကာင္း၊ ဘာမေကာင္းနဲ႔ သံေခ်းေတြနဲ႔ ႐ုပ္ေတာင္ သိပ္မထြက္ေတာ့တဲ့ BMX ေတြပါပဲ၊ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔တေတြ ေပ်ာ္ခဲ့ၾကတယ္၊ ၂ ခါေလာက္ ဒူးၿပဲသြားၿပီးေတာ့လည္း အားလံုး စက္ဘီးစီးတတ္ သြားၾကတယ္၊ တကၠသိုလ္ေနဝင္းရဲ႕ စာအုပ္ထဲမွာ က်ေနာ္တို႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က စက္ဘီး မစီးတတ္ဘူးလို႔ ဖတ္ဖူးတယ္၊ ဆရာေနဝင္းျမင့္လည္း စက္ဘီးမစီးတတ္ ပါဘူး၊ သူက ဒီတခုေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္နဲ႔ တူတယ္လို႔ သူ႔စာေတြထဲမွာ အ႐ႊန္းေဖာက္ၿပီး ေရးတတ္ တယ္၊ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အလုံပိတ္ ကားအေကာင္းစားႀကီး ထဲကေန ကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုဒ္ေတြ ထုတ္ၿပီး တဝီးဝီး သြားေနတာထက္စာရင္ ေခ်ာက္ခ်က္ေခ်ာက္ခ်က္ စက္ဘီးကေလးကိုပဲ ေလကေလး တခြ်န္ခြ်န္နဲ႔ ေအးေအးလူလူ စီးခ်င္ပါတယ္...။ ။

ညီလင္းသစ္
၁ ဇြန္၊ ၂၀၁၁