ဒိန္ခဲေပၚက တနဂၤေႏြ

ၿပီးခဲ့တဲ့ တနဂၤေႏြက မေရာက္တာ ၾကာေနၿပီျဖစ္တဲ့ သေဘၤာဆိပ္ကို သြားျဖစ္ပါတယ္၊ ေရကန္ ပတ္ပတ္လည္မွာ သေဘၤာကပ္တဲ့ ဆိပ္ခံငယ္ ေလးေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိေပမယ့္ အခုလို သေဘၤာက်င္းနဲ႔ တြဲေနတဲ့ ဆိပ္ကမ္းကေတာ့ သိပ္မ႐ွိ ပါဘူး၊ သေဘၤာဆိပ္တို႔ ထံုးစံ အဲဒီ အနီး တဝိုက္မွာ ကမ္းနားတေလွ်ာက္ လမ္းေလွ်ာက္သူေတြနဲ႔ စည္ကားတယ္၊ အဲဒီ မနက္မွာလည္း ရာသီဥတုက သာယာပါတယ္၊ ဒါနဲ႔ပဲ ေရာက္ျဖစ္ျပန္တယ္ ဆိုပါေတာ့...၊

ဒီလမ္းတေလွ်ာက္ ေတာ္ေတာ္ေဝးေဝးကို ေလွ်ာက္လို႔ရတယ္၊ ေျခေညာင္းရင္ ေတြ႔တဲ့ခံုမွာ ထိုင္ၿပီး မ်က္စိကို အစာေကြ်းလို႔ ရတယ္၊ ႐ွဳခင္းေတြ ၾကည့္တာကို ေျပာပါတယ္၊ း) မ်က္စိေညာင္းလာရင္ေတာ့ ေျခေထာက္ကို တလွည့္ အလုပ္ေပးၿပီး ဆက္ေလွ်ာက္ေပါ့...၊



ေတာ္ေတာ္ လွမ္းလွမ္းမွာေတာ့ ျမက္ခင္းျပင္ အက်ယ္ႀကီးတခု ႐ွိတယ္၊ ျမက္ခင္းတေနရာမွာ ကေလးကစားကြင္း ေလးလည္း ႐ွိတာနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ သြားလုိက္တယ္၊ အဲဒီ ျမက္ခင္းျပင္ေပၚမွာ က်ေနာ္ ျဖတ္သြားျဖတ္လာ ျမင္ၿပီး စိတ္ဝင္စားေနတာက အေပၚပံုမွာ ေတြ႔ရတဲ့ ထိုင္းေတာ္ဝင္မိသားစု ဇရပ္ပါပဲ၊ အနီးကပ္ သြားၾကည့္ခ်င္ေနတာ အခုမွပဲ ေရာက္ျဖစ္တယ္၊ ေ႐ွ႕မွာ ေရးထားတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္အရ ၂၀၀၆ မွာ သီရိဒံုက လာဖြင့္ေပးတယ္လို႔ သိရပါတယ္၊ ဇရပ္ဆို ေပမယ့္ အထဲမွာ ဘာမွ မ႐ွိပါဘူး၊ ယုတ္စြအဆံုး ေသာက္ေရအိုးကြဲေလး တစ္လံုးေတာင္ မေတြ႔မိဘူး...၊ း)



ဇရပ္ေပၚက မ်က္ႏွာၾကက္မွာ ေရးထားတာပါ၊ ဆိုတဲ့အတိုင္း ဘူမိေဘာ ဘုရင္ရဲ႕ နန္းသက္ ၆၀ ျပည့္ႏွစ္နဲ႔ ထိုင္း-ဆြစ္ဇာလန္ ခ်စ္ၾကည္ေရး ၇၅ ႏွစ္ျပည့္ အထိမ္းအမွတ္....၊ ဘူမိေဘာ ဘုရင္က ဒီ Lausanne ၿမိဳ႕ေလးကို အေတာ္ သံေယာဇဥ္ ႐ွိတယ္လို႔ ေျပာၾကတယ္၊ သူ႔အသက္ ၆ ႏွစ္အ႐ြယ္ ၁၉၃၃ မွာ သူ႔မယ္ေတာ္ မင္းသမီးနဲ႔အတူ ဒီၿမိဳ႕ေလးကို ေရာက္လာခဲ့တယ္၊ ၿပီးေတာ့ ဒီမွာပဲ ေက်ာင္းတက္သြားခဲ့တယ္၊ တကၠသိုလ္မွာေတာ့ သူတက္ခဲ့တဲ့ မွတ္တမ္းေတြ က်န္ရစ္ပါတယ္၊ အႏုပညာ၊ ဥပေဒ ဘာသာရပ္နဲ႔ ႏိုင္ငံေရးသိပၸံတို႔မွာ ထူးခြ်န္တယ္လို႔ သိရပါတယ္၊



အဲဒီ ျမက္ခင္းျပင္ႀကီးကေန ေနာက္ျပန္လွည့္ၿပီး ေလွ်ာက္လာေတာ့ အိုလံပစ္ ျပတိုက္ေ႐ွ႕ကို ေရာက္ပါတယ္၊ Lausanne ၿမိဳ႕ရဲ႕ အာဏာပိုင္ေတြကေတာ့ သူတို႔ၿမိဳ႕ကို အိုလံပစ္ၿမိဳ႕ေတာ္လို႔ ဂုဏ္ယူစြာနဲ႔ ေျပာၾကေလ့ ႐ွိတယ္၊ အိုလံပစ္ ေကာင္စီရဲ႕ ႐ံုးခ်ဳပ္နဲ႔ အိုလံပစ္ျပတိုက္ ႐ွိလို႔ပါ၊ ဒါက ျပတိုက္ရဲ႕ အဝင္ဝ ျဖစ္ပါတယ္..၊



ဒီၿမိဳ႕ေလးကို ေရာက္လာတဲ့ တိုးရစ္စ္ေတြရဲ႕ ပထမဦးဆံုး လည္ပတ္ရာ ေနရာလည္း ျဖစ္ပါတယ္..၊




မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာေတာ့ အဲ့လ္ပ္စ္ (Alps) ေတာင္တန္းေတြ...၊ ေနေရာင္႐ွိေပမယ့္ တိမ္ေတြမွာ မိုးေငြ႔လည္း သမ္းေနခဲ့တယ္၊




ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာေတာ့ ျပင္သစ္ဖက္အျခမ္းကို သြားမယ့္ သေဘၤာတစ္စင္းက ကမ္းကေနခြာဖို႔ ျပင္ေနခဲ့ၿပီ၊ ဒီဖက္အျခမ္း မွာက လစာႏႈန္းထား ပိုျမင့္ေတာ့ ျပင္သစ္ဖက္ကေန အလုပ္လာလုပ္တဲ့ သူေတြ ပိုပိုမ်ားလာတယ္၊ ဆြစ္မွာ လစာပိုရသေလာက္ ျပင္သစ္မွာ သံုးစြဲရတာ ေစ်းပိုသက္သာလို႔ ဒီလို အလုပ္လာလုပ္တဲ့ သူေတြအတြက္ တန္ပါတယ္၊ မ်ားမ်ားဝင္ၿပီး နဲနဲပဲ ထြက္တာေပါ့ေလ၊ ဒီဖက္က ဆြစ္ေတြမွာသာ သမင္ေမြးရင္း က်ားစားရင္း ျဖစ္ေနတာ..၊ အခြန္အတုတ္၊ အိမ္ငွားခ၊ ကုန္ေစ်းႏႈန္း စတာေတြၾကားမွာ စုမိေဆာင္းမိဖို႔ ဆိုတာ အခ်ိန္ အေတာ္လိုပါတယ္၊



ေႏြရာသီလည္း တျဖည္းျဖည္း နီးလာၿပီဆိုေတာ့ ေျခနင္းေလွကေလးေတြလည္း ကန္ထဲမွာ စေတြ႔လာရၿပီ...၊ အဲဒီလို ေလွတစ္စင္းနဲ႔ ေရနက္ပိုင္းကို နင္းသြားၿပီး အဲဒီမွာ ေရကူးရတာ သေဘာက်စရာ ေကာင္းတယ္၊



အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေန႔လယ္စာကို ရားကလက္ (raclette) စားျဖစ္ပါတယ္၊ အျပင္ဖက္မွာေတာ့ ခုနက မိုးေငြ႔ဆင္ေန တဲ့ တိမ္ေတြက ႐ြာခ်ဖို႔ ျပင္ေနၿပီ၊ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔ ဝရန္တာမွာ စားဖို႔ ဆက္ျပင္ခဲ့တယ္...၊ ဒိန္ခဲျပား ေတြကို ေပ်ာ္ေအာင္ အပူေပးတဲ့ မီးဖိုကိုဖြင့္၊ တြဲဖက္စားတဲ့ အခ်ဥ္ပုလင္းေတြကို ေနရာခ်၊ ဝိုင္ပုလင္းကို ဖြင့္အၿပီးမွာေတာ့ တနဂၤေႏြ ေန႔လယ္စာအတြက္ အဆင္သင့္ ျဖစ္သြားၿပီ...၊ း)



ဒီႏိုင္ငံမွာ မၾကာခဏ စားၾကတဲ့ အစားအစာ ၂ မ်ိဳး႐ွိပါတယ္၊ တစ္ခုက Fondue နဲ႔ ေနာက္တစ္ခုက Raclette ပါ၊ ၂ ခုစလံုးက ခ်ိစ္ကို အေျခခံတဲ့ အစားအစာပါပဲ၊ ခ်ိစ္ အမ်ိဳးအစားေတာ့ မတူပါဘူး၊ Fondue က အမ်ားအားျဖင့္ ေပါင္မုန္႔နဲ႔ စားတယ္၊ ေပါင္မုန္႔ ကို တဖဲ့,ဖဲ့၊ ခက္ရင္း႐ွည္ ထိပ္မွာခ်ိတ္၊ စားပြဲအလယ္က မီးေပးထားတဲ့ ဒိန္ခဲအိုးထဲကို ထည့္ေမႊၿပီး စားေလ့႐ွိတယ္၊ တျခား အဆာပလာေတြ မပါေတာ့ ျမန္မာလူမ်ိဳး အမ်ားစုကေတာ့ သိပ္မႀကိဳက္ၾကဘူး၊ Raclette ကေတာ့ အာလူးနဲ႔ အဓိက တြဲစားတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ေဘးမွာ အရံစားစရာေတြနဲ႔ ဆိုေတာ့ ျမန္မာပါးစပ္အတြက္ အဝင္မဆိုးဘူးလို႔ ဆိုရမယ္ ထင္တယ္၊ ဒီ ခ်ိစ္အစားအစာ ၂ ခုလံုးကို ဝိုင္ျဖဴနဲ႔ တြဲဖက္ေလ့ ႐ွိပါတယ္၊ ဝိုင္နီ မေသာက္ၾကပါဘူး၊ ေအးႏိုင္သမွ် ေအးေအာင္ထားတဲ့ ဝိုင္ျဖဴကို မႀကိဳက္ရင္ေတာ့ ေရေႏြးၾကမ္းနဲ႔ စားႏိုင္ပါတယ္၊ ေရေတာ့ မေသာက္ဖို႔ ေျပာၾကတယ္၊ ဗိုက္ေအာင့္ဖို႔ အလားအလာ မ်ားလို႔တဲ့...၊



က်ပ္တင္ ဝက္ေပါင္ေျခာက္၊ gherkin အေသးစား သခြားသီးခ်ဥ္၊ baby corn ေျပာင္းဖူးခ်ဥ္၊ ၾကက္သြန္ျဖဴခ်ဥ္၊ မႈိ၊ အပူေပးထားတဲ့ ရားကလက္ ဒိန္ခဲျပား၊ က်ပ္တင္ အမဲသားလႊာနဲ႔ အာလူးျပဳတ္တို႔ ျဖစ္ပါတယ္၊ အခြံႏႊာရမွာ ပ်င္းလို႔ က်ေနာ္က အာလူးကို အခြံနဲ႔ စားပစ္လိုက္တယ္၊ စကားမစပ္ အဲဒီလို ပန္းကန္ထဲက အာလူးအခြံေတြကို ျပင္သစ္လို ေခၚတာ အရမ္းကဗ်ာဆန္တယ္၊ La robe des champs ကြင္းထဲက ဂါဝန္-တဲ့၊ အာလူးက စိုက္ခင္းထဲမွာ တုန္းက သူဝတ္ခဲ့တဲ့ ဂါဝန္နဲ႔အတူ ပန္းကန္ထဲအထိ ေရာက္လာတယ္ေပါ့ေလ၊ း) ေန႔လယ္စာ စားေနတုန္းမွာပဲ မိုးကေတာ့ ေကာင္းေကာင္းကို ႐ြာေနခဲ့ၿပီ၊ ဝရန္တာမွာ ဆိုေတာ့ ေလအေဝ႔မွာ တခ်က္တခ်က္ စိမ့္ကနဲ ျဖစ္,ျဖစ္သြားတယ္၊ ပန္းကန္ထဲမွာေတာ့ ပူပူေႏြးေႏြး အရည္ေပ်ာ္ ဒိန္ခဲေတြနဲ႔အတူ အာလူးပ်ိဳေလးေတြက ဝတ္လစ္စလစ္ မျဖစ္ဘဲ လံုလံုၿခံဳၿခံဳ သိမ္းသိမ္းထုပ္ထုပ္....။ ။


ညီလင္းသစ္
၈ ဇြန္၊ ၂၀၁၁