၂၇ ႏွစ္မွာ...

ဒီရက္ပိုင္းေတြမွာ အေတာ္ေလး အလုပ္မ်ားေနတာနဲ႔ ဘေလာ့ဂ္မွာ ဘာမွ မေရးႏိုင္ဘူး ျဖစ္ေနခဲ့တယ္၊ တကယ္ဆို အခုအခ်ိန္က ေႏြရာသီဆိုေတာ့ ၿမိဳ႕မွာ အေတာ္ေလး လူ႐ွင္းပါတယ္၊ ကုန္တိုက္ေတြမွာ ေစ်းဝယ္သြားတဲ့အခါ ကားပါကင္မွာ ကားရပ္စရာ ေနရာေတြ အျပည့္နဲ႔..၊ အလုပ္မွာလည္း လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြ အမ်ားစုက ခြင့္နဲ႔ အားလပ္ရက္ သြားေနၾကလို႔ ေျခာက္ကပ္ကပ္...၊ အဲဒီလို အခ်ိန္မွာမွ က်ေနာ္က တစ္ေယာက္တည္း အလုပ္မ်ားေနခဲ့ ရတာ..၊ အမွန္က တစ္ေယာက္တည္းေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့ေလ...၊ က်ေနာ္နဲ႔ အတူတြဲလုပ္တဲ့ ေက်ာင္းသား ၂ ေယာက္ ၃ ေယာက္ေလာက္ကို သူတို႔ပေရာဂ်က္ေတြ အတြက္ ကူေပးေနရတာပါ...၊ ၂ ေယာက္က ေရထဲမွာ လုပ္ရတဲ့ ပေရာဂ်က္ဆိုေတာ့ က်ေနာ့္ရဲ႕ မာလိန္မွဴး အခန္းက႑က မ႐ွိမျဖစ္ေပါ့..၊ ဒီရက္ပိုင္း ရာသီဥတု နည္းနည္းဆိုးေတာ့ ေမာ္ေတာ္ေမာင္းဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္လို႔ နားရမလား ၾကံကာ႐ွိေသး ေနာက္ တစ္ေယာက္က lab ထဲမွာ ဓါတ္ခြဲတာနဲ႔ ဆိုင္တဲ့ ပေရာဂ်က္စ,လို႔ သူ႔ကို တခါ ျပေပးရျပန္ ပါတယ္၊ ဒီလိုနဲ႔ ဓါတ္ခြဲခန္း မ်ားစြာက တံခါးေတြပိတ္၊ ႐ံုးခန္းေတြ တိတ္ဆိတ္ေနၾကတဲ့ အေဆာက္အဦးထဲ မွာ က်ေနာ္တို႔လို လူနည္းစု ကေတာ့ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ အလုပ္ေတြ ႐ွဳပ္ေနခဲ့ၾကတယ္...၊

ၿပီးခဲ့တဲ့ ရက္ေတြတုန္းက သတင္းေတြမွာ နာမည္ႀကီး အဆိုေတာ္ ေအမီဝိုင္းေဟာက္စ္ (Amy Winehouse) ဆံုးသြားတဲ့ အေၾကာင္း က်ေနာ္တို႔အားလံုး ဖတ္ၾက၊ ၾကားၾကရ ပါတယ္၊ သူ႔သီခ်င္း တစ္ပုဒ္စ၊ ႏွစ္ပုဒ္စ ေရဒီယုိမွာ နားေထာင္ဖူးတာက လြဲလို႔ သူ႔ကို က်ေနာ္ ေကာင္းေကာင္း မသိပါဘူး၊ သူ႔ရဲ႕ နာေရးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေရးထားတဲ့ ေဆာင္းပါးေလး တစ္ပုဒ္ကို အမွတ္မထင္ ဖတ္မိတယ္၊ အသက္ ၂၇ မွာ ဆံုးသြားတဲ့ သူ႔လိုပဲ ဒီအသက္ အေရာက္မွာ ဆံုးသြားၾကတဲ့ အျခားနာမည္ႀကီး ဂီတပညာ႐ွင္ေတြကို ဆက္စပ္ေရးထားတာပါ၊ Nirvana အဖြဲ႔က Kurt Cobain, The Doors အဖြဲ႔က Jim Morrison, Rolling Stones အဖြဲ႔ကို စၿပီး တည္ေထာင္ခဲ့တဲ့ Brian Jones, နာမည္ႀကီး ဂစ္တာသမား Jimi Hendrix အစ႐ွိတဲ့ ဂီတသမားေတြဟာ ေအမီဝိုင္းေဟာက္စ္လိုပဲ အသက္ ၂၇ ဝန္းက်င္မွာ ကြယ္လြန္ခဲ့ ၾကတယ္၊ အားလံုး လိုလိုက အရက္၊ မူးယစ္ေဆးနဲ႔ ဆက္ႏြယ္ၿပီး ေသဆံုးခဲ့ၾကတာပါပဲ...၊

၂၇ ႏွစ္ဆိုတဲ့ အသက္အ႐ြယ္ဟာ ဘဝရဲ႕ အသန္မာ၊ အျဖတ္လတ္ဆံုး အ႐ြယ္၊ အလုပ္ေတြ အမ်ားႀကီး လုပ္ႏိုင္တဲ့ အ႐ြယ္၊ စိတ္ပိုင္းေရာ ႐ုပ္ပိုင္းပါ က်န္းမာႀကံ့ခိုင္တဲ့ အ႐ြယ္ပါ၊ ဒီလိုအ႐ြယ္မွာ ေရာဂါဘယေၾကာင့္ မဟုတ္ဘဲ မူးယစ္ေဆးရဲ႕ သားေကာင္အျဖစ္နဲ႔ ေသဆံုးၾက ရတာ ႏွေျမာဖို႔ ေကာင္းတယ္၊ ေတာက္ပေအာင္ျမင္တဲ့ ဘဝတစ္ခုကို ထားခဲ့ၿပီး၊ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ မ႐ွိတဲ့ အရည္အခ်င္း ေတြကို ထားခဲ့ၿပီး ထြက္သြားခဲ့ၾကရတာ...၊ ကိုယ့္သေဘာနဲ႔ ကိုယ္ ဖိတ္ေခၚခဲ့တဲ့ မူးယစ္ေဆးက အဆံုးတိုင္ ဝါးၿမိဳသြားတာမို႔ ခပ္စိမ္းစိမ္း ေတြးၾကည့္မယ္ ဆိုရင္ ဘယ္သူမျပဳ မိမိမႈပဲလို႔ ေျပာမယ္ဆိုလည္း ေျပာခ်င္စရာပါပဲ၊ အႏုပညာသမားနဲ႔ ယစ္မူးေစတဲ့ အရာ တစ္ခုမဟုတ္တစ္ခု ဆက္စပ္ေန တတ္ၾကတာေတာ့ က်ေနာ္တို႔အားလံုး အသိပဲ မဟုတ္လား...၊

ဒါနဲ႔ တဆက္တည္း က်ေနာ့္အသက္ ၂၇ မွာ ဘာေတြလုပ္ေန၊ ျဖစ္ေနခဲ့လဲလို႔ ေတြးၾကည့္မိတယ္၊ ေသျခင္းနဲ႔႐ွင္ျခင္းၾကားက အေျပာင္း အလဲမ်ိဳး မဟုတ္ေပမယ့္ ၂၇ ႏွစ္ဆိုတဲ့ အသက္မွာ က်ေနာ့္ရဲ႕ ဘဝတစ္ဆစ္ခ်ိဳးလို႔ ေျပာလို႔ရတဲ့ အေျပာင္းအလဲတစ္ခုေတာ့ ျဖစ္ခဲ့တယ္၊ အထိုက္အေလ်ာက္ ေအာင္ျမင္ေနတဲ့ ဘဝတစ္ခုကို ျမန္မာျပည္မွာ ထားခဲ့ၿပီး ဒီႏိုင္ငံကို ေရာက္လာခဲ့တယ္၊ ကိုယ္တိုင္ ေ႐ြးခ်ယ္ လိုက္တဲ့ ေ႐ြးခ်ယ္မႈကပဲ ကိုယ္ျမတ္ႏိုးစြာ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ ခဲ့ရတဲ့ ဘဝတစ္ခုကေန ဆြဲေခၚ ထုတ္သြားခဲ့တယ္၊ လူတိုင္းကေတာ့ ကိုယ္စိုက္တဲ့အတိုင္း ရိတ္ရမွာပဲ မဟုတ္လား..၊ က်ေနာ့္အသက္ ၂၆ ႏွစ္ေလာက္မွာ ဗင္းဆင့္ဗန္ဂိုးရဲ႕ အတၳဳပတၱိအေၾကာင္း ဖိတ္မိတယ္၊ အဲဒီမွာ ဗန္ဂိုးက အသက္ ၂၇ ႏွစ္ ဝန္းက်င္ေလာက္ ေရာက္မွ ပန္းခ်ီ စ,ဆြဲတယ္လို႔ ဖတ္ရေတာ့ 'ၾကည့္စမ္း..ငါလည္း ေနာက္တစ္ႏွစ္ေလာက္ ေနမွ ပန္းခ်ီစ,ဆြဲရင္ေတာင္ ႏိုင္ငံေက်ာ္ေလာက္ေတာ့ ျဖစ္လာႏိုင္ေသးတယ္၊ သိပ္ အခ်ိန္မေႏွာင္းေသးဘူး' လို႔ ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ ေတြးခဲ့ မိဖူးေသးတယ္၊ အခုေတာ့လည္း ၂၇ ကို ေက်ာ္ျဖတ္လာခဲ့တာပဲ ၁၀ စုႏွစ္ တစ္ခုနီးပါး ၾကာခဲ့ ပါၿပီ၊ ဘဝရဲ႕ ကင္းဗတ္ေပၚမွာ ကိုယ့္ရဲ႕ေကာက္ေၾကာင္းကိုပဲ ပီျပင္ေအာင္ အႏိုင္ႏိုင္ ျခစ္ေနရတုန္း၊ တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ လုိက္ေလ်ာညီေထြ႐ွိေအာင္ ဘယ္လိုေဆးစပ္ရမလဲလို႔ အခုထိ သေဘာမေပါက္ႏိုင္ဘဲ ႐ွိတုန္း၊ အနီးအေဝး သေဘာေတြ ၾကားမွာ ေယာင္ေယာင္ကန္းကန္းနဲ႔ တမ္းတ လြမ္းေမာလို႔ ရပ္ၾကည့္က်န္ရစ္ ေနတုန္း....။ ။

ညီလင္းသစ္
၂၉ ဇူလိုင္၊ ၂၀၁၁