ေတာင္တန္းမ်ားရဲ႕ ရင္ခြင္မွာ

ဒီႏွစ္ ေႏြရာသီမွာ အမ်ားသူငါ ခြင့္ေတြယူၿပီး ခရီးေဝးေတြ လည္ပတ္သြားလာ ေနၾကတဲ့အခ်ိန္ က်ေနာ္က အလုပ္မွာပဲ ႐ွိေနခဲ့တယ္၊ အရင္ႏွစ္ေတြက သားရဲ႕ ေန႔ကေလးထိန္း ေက်ာင္းပိတ္ခ်ိန္မွာ သူ႔ကို အိမ္မွာထိန္းဖို႔ ခြင့္ယူျဖစ္ေပမယ့္ ဒီႏွစ္မွာေတာ့ လာထိန္းေပးတဲ့လူေတြ ႐ွိတာနဲ႔ လူေတြ ႐ွင္းေနတဲ့ အလုပ္မွာ တိတ္တိတ္ကေလးေနၿပီး ခြင့္ရက္ေတြကို စုထား လိုက္ေတာ့တယ္၊ ေဝးေဝးလံလံ မသြားျဖစ္ေပမယ့္ ဒီနားတဝိုက္မွာပဲ တစ္ညအိပ္၊ ႏွစ္ညအိပ္ ခရီးတိုေလးေတြ သြားျဖစ္ပါတယ္၊ အဲဒီလို သြားခဲ့တဲ့ ခရီးတိုေလး တစ္ခုကေတာ့ ေတာင္တန္းေတြ ရဲ႕ ရင္ခြင္ဆီကိုပါပဲ....၊

အရင္ကလည္း မၾကာခဏ သြားျဖစ္ၿပီး၊ ဒီအေၾကာင္းကို ပို႔စ္လည္း တင္ဖူးတဲ့ ႐ြာကေလးပါ၊ Champéry လို႔ အမည္ရ ပါတယ္၊ အိမ္ကေန ၁ နာရီေလာက္ ကားေမာင္းသြားတဲ့အခါ အဲ႔လ္ပ္စ္ (Alps) ေတာင္တန္းေပၚမွာ ေမးတင္ထားတဲ့ ဒီ႐ြာေလးကို ေရာက္တယ္၊ က်ေနာ္တင္တဲ့ ခရီးသြားပံုေတြမွာ အခုလို ေတာင္တန္းေတြ မၾကာခဏ ပါတတ္ေတာ့ လာလည္တဲ့ သူေတြမ်ား ၿငီးေငြ႕ေနၾကၿပီလား မသိဘူး၊ ဒီႏိုင္ငံကိုက အဲ႔လ္ပ္စ္ေတာင္တန္းေတြ ေပၚမွာ တဝက္ေလာက္ တင္ေနေတာ့ ဘယ္လိုပဲ ႐ိုက္႐ိုက္ မလြတ္ဘူး ျဖစ္ေနတယ္ဗ်ာ...၊ း) ဒီတစ္ေခါက္မွာေတာ့ ရာသီဥတုကေတာ့ ေဘာလံုးသမား အႀကိဳက္ပါပဲ၊ ေတာင္ခါးပန္းမွာ ျမဴခိုးေတြ ေဝေနခဲ့တယ္..၊

Champéry ႐ြာေလးရဲ႕ အထြက္မွာ သစ္ပင္ေတြေပၚ ႀကိဳးတန္းေလွ်ာက္ရတဲ့ ဒီစခန္းေလး ႐ွိပါတယ္၊ ဒီေနရာက သစ္လံုးအိမ္ေလးမွာ ေန႔လယ္စာ ပစ္ကနစ္ လာစားတယ္၊ ခရီးက Champéry ရဲ႕အလြန္က ႐ြာေလးေနာက္တစ္႐ြာကို လာတဲ့ခရီးဆိုေတာ့ ဒီမွာ ခဏရပ္၊ ေန႔လယ္စာ စား၊ ၿပီးေတာ့ ခါးမွာ ႀကိဳးခ်ိတ္ၿပီး သစ္ပင္ေတြေပၚ ေလွ်ာက္ခဲ့တယ္၊ ကားလမ္းမေဘးမွာ ကားကိုထားခဲ့ၿပီး ၁၀ မိနစ္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ လာရပါတယ္၊

အမွန္က သားကို စမ္းၾကည့္ေစခ်င္တာ...၊ ဒါေပမယ့္ အနည္းဆံုး အရပ္အျမင့္ ၁ မီတာနဲ႔ ၁၀ စင္တီမီတာ ႐ွိရမယ္ဆိုလို႔ ေလာေလာဆယ္ ၁ မီတာအတိပဲ ႐ွိတဲ့သားက မကစား လိုက္ရဘူး၊ ဒါနဲ႔ သူ႔ကုိယ္စား သူ႔အေဖကပဲ (စိတ္မပါ့တပါနဲ႔) သစ္ပင္ေပၚက မဆင္းေတာ့မယ့္အတိုင္း ကိုင္းကူးေနလိုက္တယ္..၊ း)

ခါးမွာ သံကြင္းနဲ႔ အေသအခ်ာ ခ်ိတ္ထားလို႔ ဘာမွ စိုးရိမ္စရာ မ႐ွိပါဘူး၊ သစ္ပင္ တစ္ပင္နဲ႔တစ္ပင္ကို ႀကိဳးတံတား၊ သစ္လံုး၊ ႀကိဳးတန္း၊ စတာေတြ ေပၚကေန ကူးရင္ကူး၊ မဟုတ္ရင္ေတာ့ အခုလို စက္သီးနဲ႔ ခိုစီးၿပီး ကူးေပါ့...၊

အဲဒီကေန ျပန္ထြက္လာၿပီး ညအိပ္မယ့္ ေနရာျဖစ္တဲ့ Barme ဆိုတဲ့ ေနရာကို ဆက္တယ္၊ ဒီေနရာေလးကို က်ေနာ္ အေတာ္ေလး သေဘာက်ပါတယ္၊ ပထမအခ်က္က သူ႔ရဲ႕ တည္ေနရာေၾကာင့္...၊ Barme က ေတာင္တန္းေတြ အလယ္က လြင္ျပင္ပါ၊ ဒီကို လာဖို႔က ေတာင္ေၾကာေတြ ေပၚကေန ေကြ႕႔ဝိုက္ေမာင္းလာၿပီးေတာ့မွ လြင္ျပင္ထဲကို ျပန္ဆင္းရတယ္၊ ဟဲဟိုးက ထြက္လာၿပီး ေ႐ႊေညာင္လြင္ျပင္ကို ဆင္းရတာမ်ိဳးနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ တူပါတယ္၊ ဒီဟာကေတာ့ အမ်ားႀကီး ငယ္တာေပါ့ေလ၊ ဒုတိယ အခ်က္က ဒီေနရာဟာ စားက်က္ေျမျဖစ္လို႔ ႏြားေတြ၊ ဆိတ္ေတြ၊ သိုးေတြနဲ႔ ေက်းလက္ဆန္ၿပီး ခ်စ္စရာ ေကာင္းတယ္၊ အိမ္ေလးေတြက စုစုေပါင္းမွ ေလးငါးဆယ္လံုး လားပဲ ႐ွိတယ္၊ ေရမ်က္ႏွာျပင္ အထက္ ၁၄၉၂ မီတာ (၄၈၉၅ ေပ) မွာ တည္႐ွိပါတယ္၊

က်ေနာ္တို႔ တည္းခဲ့တဲ့ Bed and Breakfast (B&B) ေနရာေလး ျဖစ္ပါတယ္၊ ဒီလြင္ျပင္ထဲမွာ ညအိပ္တည္းဖို႔ အခုလို အိမ္ကေလး ၂ လံုး ႐ွိတယ္၊ ေမလလယ္ကေန ေအာက္တိုဘာ အကုန္ေလာက္ထိ ဖြင့္ၾကတယ္၊ ၿပီးရင္ေတာ့ ေဆာင္းတြင္းဝင္လာၿပီ ျဖစ္လို႔ ဆိုင္ပိတ္ပါတယ္၊ ႏွင္းက်ၿပီဆိုရင္ ဒီလြင္ျပင္ထဲကို လာဖို႔က မလြယ္ေတာ့ဘူးကိုး၊ ရာသီဥတု မေကာင္းေပမယ့္ လူျပည့္ေနတယ္၊ က်ေနာ္တို႔က ဒုတိယထပ္မွာ ေနရာရတယ္၊ အဲဒီညမွာ မိုးေတြ အႀကီးအက်ယ္ ႐ြာေတာ့ ေခါင္မိုးေပၚက မိုးစက္မိုးေပါက္သံေတြ နားေထာင္ၿပီး အိပ္ရတာ အရမ္းေကာင္း တယ္၊ ညေအာ္ပရာရဲ႕ မိုးေအာ္ခက္စထရာ မွာ စိတ္ကူးေတြ လဲ့စို၊ ေအးခ်မ္း ေနခဲ့တယ္...၊

ညစာ မစားခင္မွာ လမ္းတပတ္ ထြက္ေလွ်ာက္တယ္၊ အဲဒီအခ်ိန္မွာ မိုးေငြ႕ျဖန္းတဲ့ ျမဴေတြ ရစ္သိုင္းလာတယ္..၊ ခပ္လွမ္းလွမ္းကို လွည့္ၾကည့္ေတာ့ တည္းခုိေဆာင္ေလးက ျမဴေတြထဲမွာ ဝိုးတဝါး..၊ ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး၊ ဆယ္တန္းတုန္းက သင္ခဲ့ရတဲ့ Emily Bronte ရဲ႕ Wuthering Heights ေလထန္ကုန္း ဝတၳဳကို ျဖတ္ကနဲ အမွတ္ရမိ သြားေသးတယ္၊ အဲဒီထဲက ျမင္ကြင္းေတြက ဒီလိုမ်ိဳးေပ ပဲလား...၊

ဝူးသရင္းဟိုက္စ္ ၿပီးေတာ့ Alfred Lord Tennyson ရဲ႕ The Brook စမ္းေခ်ာင္းကေလး......၊ း) "... Men may come and men may go, But I go on for ever..."

ရာသီဥတုက အခုက်ေတာ့လည္း ခုနက ျပာရီမႈိင္းကာ ညိဳ႕ညိဳ႕ ျဖစ္ေနတာ သူမဟုတ္သလိုပဲ..၊ ('ျပာရီမႈိင္းကာ ညိဳ႕ညိဳ႕' ကို ဝင္းဦးအသံျဖင့္ ဖတ္ရန္..)၊ ေနတျဖတ္ အပြင့္မွာ ခိုင္က်ည္ၿမဲၿမံတဲ့ ေက်ာက္ေတာင္တန္းေတြဆီ မမွိတ္မသုန္ ေငးၾကည့္မိခဲ့တယ္...၊

ေနာက္တေန႔ မနက္က်ေတာ့ မနက္စာစားၿပီး မျပန္ခင္မွာ ေနာက္တေခါက္ လမ္းထပ္ေလွ်ာက္ၾက ျပန္တယ္၊ ၁ နာရီ ၾကာမယ့္ လမ္းေၾကာင္း၊ ၂ နာရီ ၾကာမယ့္ လမ္းေၾကာင္း စသျဖင့္ လမ္းေလးေတြ သတ္မွတ္ၿပီးသားပါ၊ ကိုယ့္ရဲ႕ အဆုတ္နဲ႔ ေျခသလံုး ႂကြက္သားေပၚ မူတည္ၿပီး အဆင္ေျပသလို ေ႐ြး႐ံုပါပဲ၊ ဒီတခါေတာ့ ေတာအုပ္ေလးထဲက ျဖတ္တဲ့ လမ္းကေလးကို က်ေနာ္တို႔ ေ႐ြးလိုက္တယ္၊ ၁ နာရီေလ်ာ့ေလ်ာ့သာ ၾကာတဲ့ လမ္းကေလးပါ..၊

ထင္႐ူးပင္ေတြရဲ႕ အရိပ္ကေန ေလွ်ာက္ခဲ့တယ္၊ ေျမျပင္ေပၚမွာေတာ့ ေႂကြက်ေနတဲ့ ထင္း႐ူးသီးေတြ..၊ သစ္ေတာေလး ေတြကို က်ေနာ္ ခ်စ္တယ္၊ သူတို႔ထဲကို ျဖတ္ေလွ်ာက္တဲ့အခါလည္း နားကို စြင့္ထားမိတယ္၊ ေတာမွာ အသံ ႐ွိပါတယ္၊ သစ္ေတာရဲ႕ အသံကို နားေထာင္ရတာ၊ ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာရတာ တကယ္ေပ်ာ္ဖို႔ ေကာင္းတယ္..၊

ဒီလို ခံုတန္းေလးေတြ ျမင္တဲ့အခါ ခင္ရာမင္ရာ သူငယ္ခ်င္းေတြကို သတိရပါတယ္၊ အဲဒီမွာထိုင္ၿပီး အတူတူ ဂစ္တာတီးခ်င္တယ္၊ ဝိုင္းဖြဲ႕ စကားေျပာခ်င္တယ္၊ ညမွာ မီးဖိုၿပီး ေတာေတြ၊ ေတာင္ေတြရဲ႕ အသံကို ဝိုင္းၿပီး နားေထာင္ ၾကည့္ခ်င္တယ္၊ ေတာင္တန္းေတြရဲ႕ ရင္ခြင္ထဲဝင္ၿပီး သူတို႔ရဲ႕ ရင္ခုန္သံကို နားေထာင္ရတာေလာက္ ဘယ္အရာကမ်ား စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းႏိုင္ပါဦးမလဲ၊ ခင္ရာမင္ရာလို႔ ဆိုရာမွာ လူေတာင္မျမင္ဖူးေသးတဲ့ အြန္လိုင္းက သူငယ္ခ်င္းေတြ လည္း ပါ,ပါတယ္..၊ (ဤကား စကားခ်ပ္။) းD

အိမ္အျပန္....၊ တေန႔ေတာ့ ျပန္ဆံုမယ္ အညိဳေရာင္ လမ္းကေလး... ကိုယ္ ျပန္ခဲ့မယ္...။ (ဤစာသားကိုေတာ့ ေဇာ္ဝင္းထြဋ္ အသံျဖင့္ ဖတ္ရန္ မလိုပါ..)၊ းD

ညီလင္းသစ္
၂၆ ၾသဂုတ္၊ ၂၀၁၁