အန္ဂယ္လာရဲ႕ တိုင္းျပည္သို႔ (၃)

ေနာက္တစ္ရက္မွာေတာ့ က်ေနာ္တို႔ Darmstadt ၿမိဳ႕ထဲဖက္ သြားၾကတယ္၊ ေရာက္ၿပီး ေနာက္တစ္ရက္မွာ အိမ္႐ွင္ လင္မယားရဲ႕ အိမ္အသစ္၊ စိုက္ခင္း စတာေတြ ေလွ်ာက္ၾကည့္ေနလို႔ ၿမိဳ႕ဟာ ဘယ္လိုေနမွန္းေတာင္ မသိရေသးဘူး၊ က်ေနာ္တို႔ တည္းတဲ့အိမ္မွာ စက္ဘီးေတြ ေလးငါးစီး ႐ွိတာနဲ႔ ၿမိဳ႕ကို စက္ဘီးနဲ႔ ပတ္ၾကည့္ဖို႔ စီစဥ္ၾကတယ္၊ သိပ္အေဝးႀကီး မနင္းရပါဘူး၊ အိမ္ကေန မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ နင္းလိုက္တာနဲ႔ ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္လို႔ ေျပာလို႔ရမယ့္ ေနရာကို ေရာက္သြားေရာ...၊ ကားလမ္းမေတြရဲ႕ ေဘးမွာ စက္ဘီးစီးဖို႔ လမ္း သတ္သတ္မွတ္မွတ္ လုပ္ေပးထားလို႔ အဆင္ေျပတယ္...၊

ဒါကေတာ့ ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္နဲ႔ ၿမိဳ႕ေတာ္ခန္းမလို႔ ေခၚႏိုင္တဲ့ အေဆာက္အဦးပါ၊ Darmstadt ၿမိဳ႕က အျခားေသာ ဂ်ာမန္ၿမိဳ႕ ေတြလိုပဲ ဒုတိယကမာၻစစ္မွာ မဟာမိတ္ တပ္ေတြရဲ႕ ဗံုးဒဏ္ကို အလူးအလဲ ခံခဲ့ရတယ္၊ တၿမိဳ႕လံုးဟာ ျပာအတိနဲ႔ က်န္ခဲ့တယ္၊ အက်ိဳးဆက္ အေနနဲ႔ စစ္လက္က်န္ မူလ ဗိသုကာ လက္ရာအတိုင္း ႐ွိေနတဲ့ အေဆာက္အဦးေတြက လက္ခ်ိဳးေရလို႔ ရေအာင္ နည္းပါတယ္၊ အခု ပံုထဲက ဒီအေဆာက္အဦးက လက္တဆုပ္စာ က်န္ခဲ့တာေတြထဲက တစ္ခုပါ၊

စစ္ႀကီးၿပီးလို႔ ၁၉၅၀-၆၀ ေလာက္မွာ စစ္ေျပးခဲ့ရတဲ့ ဂ်ာမန္မိသားစုေတြ Darmstadt ၿမိဳ႕ကို တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ျပန္ေရာက္ လာခဲ့တယ္၊ ၿမိဳ႕ကို ျပာပံုထဲကေန ျပန္ၿပီး ထူေထာင္ၾကတယ္၊ အဲဒီမွာ စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းတာက ဘာအိမ္ေဆာက္ ပစၥည္းမွ မယ္မယ္ရရ မ႐ွိတဲ့ အေနအထားမွာ ၿမိဳ႕ကို ျပန္တည္ၾကတဲ့ ျဖစ္ရပ္ပါ၊ လက္သမား၊ ပန္းရန္စတဲ့ သူေတြလည္း မ႐ွိၾကေတာ့ အားလံုးလိုလိုက ကိုယ့္အိမ္ကို ကိုယ့္ဟာကိုယ္ပဲ ေဆာက္ၾကရတယ္၊ ရပ္ကြက္ေတြထဲမွာ က်ေနာ္ လိုက္ၾကည့္ရသေလာက္ အိမ္ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ပေရာ္ဖက္႐ွင္နယ္လ္ လက္သမားေတြ ေဆာက္ထားတာ မဟုတ္မွန္း သိသာတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ေတာ္ေတာ္သပ္ရပ္ပါတယ္၊ အဲဒီရဲ႕ အက်ိဳးဆက္ အေနနဲ႔ ဒီေန႔ ဂ်ာမန္ အမ်ိဳးသားေတြဟာ Do It Yourself လိုမ်ိဳး ကိစၥေတြမွာ ကြ်မ္းက်င္ၾကတာ ေတြ႔ရတယ္၊

မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ အိမ္ေဆာက္တဲ့ ကိစၥေတြ ေျပာၾကရင္း အိမ္ငွား၊ အိမ္ေျပာင္းတဲ့ အေၾကာင္းေတြလည္း ေျပာျဖစ္ပါတယ္၊ အဲဒီမွာ က်ေနာ္အ့ံၾသရတာ တစ္ခု သြားေတြ႔တယ္၊ ဂ်ာမနီမွာ အမ်ားအားျဖင့္ အိမ္/တိုက္ခန္း ေတြကို ငွားတဲ့အခါ အိမ္ငွားအသစ္မွာ လုပ္စရာေတြ ပံုလို႔ပါပဲ၊ အိမ္နံရံေတြကို ကိုယ္ႀကိဳက္တဲ့ ေဆးအေရာင္ ျပန္သုတ္တာ၊ မီးဖိုေခ်ာင္မွာ ပန္းကန္ေဆးစက္၊ ေဘစင္၊ ေရခဲေသတၱာ အစ႐ွိသျဖင့္ အားလံုးနီးပါး ျပန္တပ္ဆင္ရတာ၊ ေျမေအာက္က အဝတ္ေလွ်ာ္တဲ့ အခန္းမွာ ကိုယ့္ရဲ႕ အဝတ္ေလွ်ာ္စက္ကို ျပန္တပ္ဆင္ရတာ.. အမ်ားႀကီးပါပဲ၊ က်ေနာ္ အံ့ၾသရတာက ဒီလိုဟာေတြကို အိမ္ငွားက လုပ္ရမယ္လို႔ မေတြးထားဖူး လို႔ပါ၊ ဆြစ္ဇာလန္မွာဆို ဒါေတြအားလံုးက အိမ္/တိုက္ခန္း ပိုင္႐ွင္ေတြ လုပ္ၾကရတဲ့ အလုပ္ေတြပါ၊ အိမ္ငွားအေဟာင္း ဆင္းသြားတဲ့အခါ နံရံေတြ ညစ္ပတ္ေနရင္ ေဆးျပန္သုတ္တာ၊ မီးဖိုေခ်ာင္မွာ ေႂကြျပားေတြ ေဟာင္းေနရင္ အသစ္လဲတပ္တာ၊ မီးဖိုေတြ ပ်က္ေနရင္ ျပင္ေပးတာ အစ႐ွိတာေတြကို အိမ္႐ွင္ ဒါမွမဟုတ္ အိမ္ငွားကုမၸဏီေတြက တာဝန္ယူရပါတယ္၊

ဒီေတာ့ အိမ္ငွားတဲ့လူက အဆင္သင့္ တက္ေန႐ံုပါပဲ၊ တဖက္ကလည္း အခန္းျပန္အပ္တဲ့အခါ မူလအတုိင္း နီးပါး ျပန္အပ္ရပါတယ္၊ ဥပမာ-တျခား ေဆးအေရာင္ သုတ္ထားရင္ မူလအေရာင္ကို ျပန္သုတ္ေပးရတာ၊ ပန္းခ်ီကားေတြ ခ်ိတ္ဖို႔ ေဖာက္ထားတဲ့ နံရံက အေပါက္ေတြကို ျပန္ပိတ္ေပးရတာ စသျဖင့္ပါ၊ ဂ်ာမနီမွာေတာ့ က်ေနာ္ နားလည္သေလာက္ဆို အဲဒီလို အပိုင္းေတြမွာ လြတ္လပ္ပါတယ္၊ က်ေနာ္တို႔ မိတ္ေဆြ လင္မယားဆို သူတို႔ မီးဖိုေခ်ာင္ကို သူတို႔ ျပန္ေဆာက္ရတယ္၊ အရင္လူေတြက ၾကမ္းခင္းေႂကြျပားပါ မက်န္ခြာယူသြားလို႔ အဲဒါကစၿပီး လုပ္ရတယ္၊ အိမ္ကို သူတို႔ငွားတဲ့ အခ်ိန္မွာ မီးဖိုေခ်ာင္က နံရံေလးဖက္ပဲ ပါတဲ့ ဟာလာဟင္းလင္း အခန္းတစ္ခု သက္သက္ပါပဲ၊ ဒီေတာ့ အားလံုးကို သူတို႔စိတ္ႀကိဳက္ ျပန္လုပ္တယ္၊ တခါ.. သူတို႔ဆင္းသြားတဲ့ အခါက်ရင္လည္း အဲဒီလိုပဲ ထားခဲ့မွာပါ၊ ေနာက္လူက သူ ႀကိဳက္သလို ျပင္ေပေတာ့ပဲ၊ အိမ္႐ွင္က သူ႔အိမ္ကို ပံုစံ တသမတ္တည္း ႐ွိေနဖို႔ ဝင္ထိန္းတာမ်ိဳး သိပ္မ႐ွိပါဘူး၊

ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္ကေန ဆက္နင္းသြားေတာ့ ကုန္းျမင့္ေလး တစ္ခုေပၚမွာ ေတြ႔ရတဲ့ ေအာ္သိုေဒါ့ခ္စ္ (Orthodox) ဘုရားေက်ာင္း တစ္ခုပါ၊ က်ေနာ္တို႔နဲ႔ အတူပါလာတဲ့ အိမ္႐ွင္ အမ်ိဳးသမီးက ႐ွင္းျပတယ္၊ တခါတုန္းက ဒီၿမိဳ႕မွာ ေနခဲ့တဲ့ ႐ု႐ွားအမ်ိဳးသား သူႂကြယ္တစ္ေယာက္ဟာ ဂ်ာမန္သူ တစ္ေယာက္နဲ႔ ရည္ငံၾကတယ္၊ ဒါနဲ႔ လက္ထပ္ဖို႔ လုပ္ၾကေတာ့ ၿမိဳ႕မွာက သူတို႔ကို ႐ု႐ွားထံုးစံ လက္ထပ္ေပးမယ့္ ေအာ္သိုေဒါ့ခ္စ္ ဘုရားေက်ာင္း မ႐ွိဘူး၊ ဒုတိယ ကမာၻစစ္ရဲ႕ ႐ိုက္ခတ္မႈေၾကာင့္ ဂ်ာမန္ေတြက ႐ု႐ွားေတြကို မုန္းေနၾကတဲ့ အခ်ိန္...၊ ႐ု႐ွားေတြမွာ မ်က္စိသူငယ္ နားသူငယ္နဲ႔ ဝတ္ျပဳဖို႔ ဘုရားေက်ာင္းေတာင္ မ႐ွိခဲ့ဘူး-တဲ့၊ အဲဒီလို အေျခအေနမွာ အဲဒီသူႂကြယ္က ဒီေတာင္ကုန္းေလးေပၚမွာ ေျမတစ္ကြက္ ဝယ္၊ ဘုရားေက်ာင္းေဆာက္ၿပီး လွဴလိုက္တယ္၊ အဲဒီ ဘုရားေက်ာင္းမွာ သူလက္ထပ္ဖို႔ အဆင္ေျပသြားသလို တျခား ႐ု႐ွား ေတြအတြက္လည္း ဘုရားေက်ာင္း ႐ွိၿပီးသား ျဖစ္သြားခဲ့တယ္...၊

Darmstadt ၿမိဳ႕မွာ အေမရိကန္ စစ္စခန္း တစ္ခုကိုလည္း ေတြ႔လိုက္ေသးတယ္၊ ဒီၿမိဳ႕ဟာ ဂ်ာမနီက အျခားေသာ ၿမိဳ႕ႀကီးေတြမွာလိုပဲ အေမရိကန္ စစ္စခန္းခ်ရာ ျဖစ္ခဲ့တယ္၊ စစ္အေၾကာင္း ေတြးေနမိရင္းနဲ႔ အိမ္႐ွင္ကို က်ေနာ္က ေမးၾကည့္ျဖစ္တယ္၊ 'ဂ်ာမနီကို ၿဗိတိသွ် တပ္ေတြ၊ အေမရိကန္ တပ္ေတြ၊ ဝင္လာၿပီး ဗံုးႀကဲ၊ အခုလို စစ္အေျခစိုက္ စခန္းေတြ ဖြင့္ၾကတာကို ခင္ဗ်ား မိဘေတြ၊ ခင္ဗ်ား မိဘရဲ႕ မ်ိဳးဆက္က လူႀကီးေတြ ဘယ္လိုမ်ား ျမင္ၾကလဲ' လို႔...၊ သူက ျပန္ေျဖပါတယ္၊ သူ႔အေဖနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြဟာ အျခားေသာ လူအားလံုး နည္းတူ ဗံုးႀကဲခံရတာကို စိတ္ထိခိုက္ ရေပမယ့္ တဖက္ကလည္း အေမရိကန္ တပ္ေတြကို ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္-တဲ့၊ တဖက္မွာ လူမ်ိဳးႀကီးဝါဒ ထူေထာင္လိုတဲ့ သူတို႔ရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ေၾကာင့္ စစ္ပန္း ေနၾကသလို တဖက္ကလည္း ႐ု႐ွားက ဝါးၿမိဳမယ့္ အႏၲရာယ္ကလည္း မေသးလွဘူး၊ အဲဒီလို အေနအထားမွာ ဒီလိုနည္းနဲ႔ စစ္ကို အဆံုးသတ္လိုက္ရတာ ဝမ္းနည္းရေပမယ့္ ေျဖသာပါတယ္-တဲ့၊ ဟုတ္ပါ တယ္၊ က်ေနာ္တို႔ မ်ိဳးဆက္က ဂ်ာမန္လူငယ္ေတြ အေနနဲ႔ မသိသာလွ ေပမယ့္ ဒုတိယ ကမာၻစစ္ လက္က်န္ က်ေနာ့္မိဘေတြ အ႐ြယ္ ဂ်ာမန္သက္ႀကီးပိုင္းေတြ ဆိုရင္ အခုထက္ထိကို တျခားလူမ်ိဳး ေတြရဲ႕ အျမင္ေစာင္းတာ ခံရတုန္းပါပဲ၊ ျမန္မာျပည္မွာ ျပင္သစ္ အဖိုးအဖြားေတြ၊ ဘယ္လ္ဂ်ီယံ အဖိုးအဖြားေတြနဲ႔ က်ေနာ္ ခရီးေတြ သြားခဲ့တုန္းက စားေသာက္ဆိုင္ေတြမွာ ဂ်ာမန္ အဖိုးအဖြားေတြ ႐ွိတဲ့ စားပြဲနဲ႔ အေဝးဆံုးမွာ ထိုင္တာ၊ ဂ်ာမန္ေတြ ႐ွိတဲ့ ပုဂံက ဘုရားေပၚ မတက္ဘဲ တျခားေနရာကေန ေနဝင္ခ်ိန္ကို ၾကည့္တာ၊ အစ႐ွိသျဖင့္ ႀကံဳခဲ့ဖူးတယ္၊ အစြန္းေရာက္လြန္းတဲ့ လူတစ္စုရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္မႈေအာက္မွာ တိုင္းျပည္တစ္ခုလံုး အျပင္ တိုင္းသူျပည္သား ေတြရဲ႕ ဘဝေပါင္းမ်ားစြာ က်ိဳးေၾကခဲ့ရတာ ေတြးၾကည့္ရင္ သင္ခန္းစာ ယူစရာေတြ အမ်ားႀကီး ပါပဲ၊ စစ္ရဲ႕ ဆိုးက်ိဳးကို ေတြးေနမိတဲ့ က်ေနာ့္စိတ္ ေတြဟာ ေအာ္သိုေဒါ့ခ္စ္ ဘုရားေက်ာင္းေလးထက္က ေကာင္းကင္လိုပဲ အံု႔မႈိုင္းၿပီး ေလးလံ ပိက်ေနခဲ့တယ္...၊

အဲဒီေတာင္ကုန္းနဲ႔ မနီးမေဝးက ၿခံႀကီးတစ္ခုဆီကို က်ေနာ္တို႔ လမ္းေလွ်ာက္သြားၾကတယ္၊ ဒါက အဲဒီၿခံထဲကို လာလည္တဲ့သူေတြ အနားယူ၊ စာထိုင္ဖတ္ဖို႔ လုပ္ေပးထားတာပါ၊ လက္႐ွိ ပိုင္႐ွင္က ဒီၿခံကို အေမြရခဲ့တာလို႔ ဆိုတယ္၊ သူ႔ၿခံကို အပန္းေျဖစရာ လုပ္ထားေပမယ့္ သဘာဝတရားကိုလည္း မျပဳျပင္ခ်င္လို႔ ၿခံဳႏြယ္ပိတ္ေပါင္းေတြကို ဒီအတိုင္း ထား,ထားတယ္၊

လူသြားလမ္းရဲ႕ ေဘးဖက္ေတြမွာ သစ္ပင္၊ သစ္ကိုင္းေတြက ဒီလိုပဲ ထုိးထိုးေထာင္ေထာင္ ႐ွိေနၾကတယ္၊ သူက ျမက္ရိတ္စက္နဲ႔ အညီအညာ ရိတ္ထားတဲ့ ျမက္ခင္းေတြ၊ အလွစိုက္ ပန္းေတြအစား သူ႔ၿခံကို သဘာဝထဲက အ႐ွိတရား ထဲမွာ ဒီအတိုင္း ထားခ်င္ပံုပါပဲ၊ ဟိုနားဒီနားမွာ ထိုင္ခံုေလးေတြအျပင္ စာအုပ္ေတြပါ ခ်ထားေပးတယ္၊ စာအုပ္ အမ်ားစုက ဂ်ာမန္ဘာသာနဲ႔ ေရးထားတဲ့ ဂမၻီရ၊ ထြက္ရပ္လမ္း က်င့္စဥ္ စတာေတြ အေၾကာင္းပါ၊ ၿခံ႐ွင္က သူ႔ၿခံကို Vortex garden လို႔ အမည္ေပးထားတယ္၊ ဒီကေန႔ လူေတြ ေျပာေနၾကတဲ့ alternative-thinking ေတြနဲ႔အတူ Nudist, Feminist, Dadaist, Freemasons, Self-seekers စတဲ့ ဝါဒီေတြရဲ႕ အိမ္မက္ကမာၻကေန သူ႔ၿခံဟာ ေပါက္ဖြား လာခဲ့တယ္လို႔ လက္ကမ္းစာေစာင္မွာ ေရးထားတယ္၊ Vortex garden ဆိုတဲ့အတိုင္း လူသြားလမ္းက ေက်ာက္ျပားေတြကို ၾကက္ဥပံုနဲ႔ အဝိုင္းေတြပဲ ခင္းထားပါတယ္၊

ၿခံ႐ွင္ဟာ စက္ဝိုင္းေတြရဲ႕ အဆံုးအစမဲ့ 'အား' ကို စိတ္ဝင္စားပံုပဲလို႔ က်ေနာ္ ေကာက္ခ်က္ခ် မိတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ၿခံထဲမွာ အခုလို ေရတံခြန္ ပန္းပုမ်ိဳး ၂ ခုလည္း ေတြ႔တယ္၊ အဆင့္တိုင္း, အဆင့္တိုင္းမွာ ေက်ာက္ခြက္ေတြကို အဆံုးမဲ့ Infinity သေကၤတ ပံုသ႑န္ ထြင္းထားတယ္၊ စဥ္ဆက္မျပတ္ စီးေနတဲ့ ေရဟာ အခုလို အဆံုးမဲ့ သေကၤတထဲ ဝင္ေရာက္သြားတဲ့ အခါ ေရရဲ႕ လားရာဟာ ဘယ္၊ ညာ ခြဲသြားၿပီးမွ တပတ္ျပန္လည္ၿပီး ေအာက္အဆင့္ကို ဆက္စီးတယ္၊ အဲဒီလို လားရာေျပာင္းၿပီး စက္ဝိုင္းပံုစံ စီးတဲ့အခါ မျမင္ရတဲ့ အားတစ္ခု ျဖစ္လာတယ္လို႔ တည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့ ဗိသုကာ ပညာ႐ွင္က ႐ွင္းျပထားတယ္၊ ၿခံ႐ွင္ရဲ႕ စိတ္ကူးနဲ႔ တင္ျပထားတာေတြကို အႏုပညာ ႐ွဳေထာင့္ သက္သက္ကပဲ က်ေနာ္ ၾကည့္ခဲ့တယ္၊ ဒါ့ထက္ ေက်ာ္လြန္ၿပီး ဝါဒေတြ၊ ဂမၻီရ က်င့္စဥ္၊ ထြက္ရပ္လမ္း စတာေတြကို ေဆြးေႏြးဖို႔ က်ေနာ့္မွာ စိတ္ကူးမ႐ွိ ပါဘူး...၊

တေနရာမွာေတာ့ စဥ့္နဲ႔ လုပ္ထားတဲ့ ၾကက္မႀကီးေတြ သြားေတြ႔တယ္၊ ေျခနင္းေက်ာက္ျပား ကလည္း ၾကက္ဥပံုစံ၊ ဒီမွာလည္း ၾကက္မေတြ ဆိုေတာ့ ကိုယ့္လူက ၾကက္ဥနဲ႔ၾကက္မ ဘယ္ဟာအရင္လဲ ဆိုတဲ့ ျပႆနာကို ကိုင္တြယ္ခ်င္ေန ပံုပဲလို႔ က်ေနာ္တစ္ေယာက္ထဲ ခပ္ေနာက္ ေနာက္ ေတြးလိုက္မိ ေသးတယ္..၊ း)

ၿခံထဲက ျပန္ထြက္လာေတာ့ မြန္းလြဲပိုင္းေတာင္ ႐ွိေနခဲ့ၿပီ၊ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ကို ေရာက္တဲ့အခါ အဲဒီၿမိဳ႕ရဲ႕ ေကာ္ဖီဆိုင္ေတြမွာ ထုိင္ၿပီး ၿမိဳ႕ကို ခံစားရတာ က်ေနာ္ ႀကိဳက္သလို အဲဒီၿမိဳ႕မွာ ျပတိုက္လိုဟာမ်ိဳး ႐ွိေနခဲ့ရင္လည္း ျပတိုက္ေတြမွာ စိမ္ေျပနေျပ လိုက္ၾကည့္ရတာ ဝါသနာ ပါ,ပါတယ္၊ အထူးသျဖင့္ အခုလို ရာသီဥတုက အံု႔မႈိင္းေနတဲ့ ေန႔မ်ိဳးေတြ မွာေပါ့၊ ဒါေပမယ့္ ေကာ္ဖီဆိုင္မွာလည္း တေမ့တေမာ မထိုင္ခ်င္၊ ျပတိုက္ေတြကိုလည္း စိတ္ဝင္စားရ ေကာင္းမွန္း မသိေသးတဲ့ ၄ ႏွစ္အ႐ြယ္ ကေလးတစ္ေယာက္ ေဘးမွာ ပါလာတဲ့ အခါမ်ိဳးမွာေတာ့ မိႈင္းညိဳ႕ေလးလံတဲ့ ေကာင္းကင္ေအာက္မွာ က်ေနာ္တို႔အတြက္ လုပ္စရာက တစ္ခုပဲ က်န္ပါေတာ့တယ္၊ အဲဒါက ေရပူစမ္း စပါး (Spa) ကို သြားဖို႔ပါပဲ၊ ေအာက္က ပံုကေတာ့ Darmstadt ၿမိဳ႕က စပါး အေဆာက္အဦးပါ၊

ဒီအေဆာက္အဦး ေ႐ွ႕မွာ စက္ဘီးရပ္လိုက္ ၿပီးတဲ့အထိ ဒါဟာ စပါး အေဆာက္အဦးပါလို႔ က်ေနာ္ မရိပ္မိေသးဘူး၊ သူ႔ရဲ႕ ဗိသုကာပံုစံ အရ က်ေနာ္က ဒါဟာ ဘူတာ႐ံု၊ ဒါမွမဟုတ္ ၿမိဳ႕နယ္ခန္းမ တခုခုပဲလို႔ ထင္ေနမိတာကိုး၊ ဒီအေဆာက္အဦးဟာ ဒုတိယ ကမာၻစစ္အတြင္းက ျပားျပားဝပ္သြား ခဲ့တယ္၊ ၿမိဳ႕ကို ျပန္ထူေထာင္ၿပီး အေတာ္အတန္ အေျခက်ၿပီ ဆိုမွ ရန္ပံုေငြ႐ွာၿပီး ဒီ စပါးအေဆာက္အဦးကို ျပန္ေဆာက္ခဲ့ ၾကတာလို႔ ဆိုတယ္၊ ေ႐ွးလက္ရာ အတိုင္း ျပန္ေဆာက္ထားၿပီးေတာ့ မႏွစ္ကမွ ဖြင့္တာလို႔ သိရပါတယ္၊

စပါး အထဲက ျမင္ကြင္းကို သေဘာက်လို႔ ေရကန္ထဲက တက္လာၿပီးမွ ကင္မရာ အျမန္ေျပးယူၿပီး တေခါက္ ျပန္လာ႐ိုက္ထားတာ..၊ က်ေနာ္ေနတဲ့ အရပ္က စပါးေတြက ေခတ္မီပံုသ႑န္ အေဆာက္အဦးေတြမို႔ အခုလို ေပါင္းမိုးခံုး၊ မ်က္ႏွာၾကက္ အျမင့္ႀကီးနဲ႔ စပါးကို သေဘာက်သြားတယ္၊ မသိရင္ ကပြဲခန္းမလိုလို ဘာလိုလို၊ တနလၤာေန႔မို႔လား မသိဘူး၊ လူေတြ ႐ွင္းေနတယ္..၊

အဲဒီက ျပန္ထြက္လာေတာ့ လူေတြလည္း ဗိုက္ဆာ၊ ေရငတ္ ျဖစ္ကုန္ၿပီေပါ့၊ ဒါနဲ႔ပဲ ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္က ေကာ္ဖီဆိုင္ကို ျပန္သြားၾကတယ္၊ အဂၤလိပ္ လူမ်ိဳးေတြရဲ႕ လက္ဖက္ရည္ ေသာက္ခ်ိန္မွာ ျမန္မာလူမ်ိဳး က်ေနာ္က ဂ်ာမန္ဘီယာကို မွာေသာက္ခဲ့တယ္..၊ း)

ဆိုင္က မနက္က ျဖတ္ခဲ့တဲ့ ရင္ျပင္ေပၚမွာ ပါပဲ၊ စေနလို ေန႔မ်ိဳးေတြမွာေတာ့ ဒီရင္ျပင္ေပၚမွာ ေစ်းတန္းကေလးေတြ ႐ွိတတ္ပါတယ္၊ အစိမ္းေရာင္နဲ႔ လွည္းကေလးက က်ေနာ့္စက္ဘီးမွာ ဆြဲတဲ့ သားရဲ႕ လွည္းကေလးပါ၊ ဒီမွာ အခုလို စက္ဘီးနဲ႔ လည္ျဖစ္မွာကို ႀကိဳသိလို႔ အိမ္ကေန အဲဒီ လွည္းကေလးကို တပါတည္း ယူလာခဲ့လိုက္တယ္၊ က်ေနာ္က ေလထန္ထန္၊ မိုးဖြဲဖြဲမွာ အားစိုက္နင္းေနရ သေလာက္ သားကေတာ့ အဲဒီ လွည္းကေလးထဲမွာ မိုးလံုေလလံု ဇိမ္က်လို႔...၊ ဆိုေတာ့လည္း ေမာေတာ့ ေမာတာေပါ့၊ ဒါေပမယ့္ မေမာဘူးလို႔ပဲ ေတြးရတာေပါ့ေလ...။ း)

(ဆက္ပါဦးမယ္၊ သိပ္ မက်န္ေတာ့ပါဘူး ^_^)


ညီလင္းသစ္
၂၀ ေအာက္တိုဘာ၊ ၂၀၁၁