ၾကယ္ေတြစံုတဲ့ည...

ၿပီးခဲ့တဲ့ ေသာၾကာေန႔ဟာ က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့ အလုပ္တာဝန္ကို ေက်နပ္စြာ လစ္ဟင္းေစခဲ့တဲ့ ေန႔တစ္ေန႔ပါပဲ၊ အဲဒီေန႔ မနက္ အလုပ္စားပြဲကို ေရာက္ေရာက္ခ်င္းပဲ ကြန္ျပဴတာဖြင့္၊ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ အျမန္ေျပးေဖ်ာ္ၿပီး မထတမ္း ထိုင္ေနခဲ့ လိုက္တယ္၊ ကုိယ္သိသမွ် ျပည္တြင္း၊ ျပည္ပ သတင္းဆိုဒ္ေပါင္း မ်ားစြာကို တလွပ္လွပ္ခုန္ေနတဲ့ ရင္ဘတ္ႀကီးနဲ႔ လိုက္ဖတ္တယ္၊ ညကတည္းက မယံုတဝက္၊ ယံုတဝက္ ျဖစ္ေနတဲ့ စိတ္ေတြဟာ ၾကည္ႏူးေက်နပ္ျခင္း နဲ႔အတူ ေပါ့ပါး လြတ္လပ္သြားတယ္၊ တခ်ိဳ႕စာသားေတြ၊ ဓါတ္ပံုေတြကို ဖတ္မိ၊ ၾကည့္မိတဲ့အခါ အျမင္ေတြ ေဝဝါးသြားတယ္၊ မ်က္မွန္ကို ခြ်တ္ၿပီး မ်က္လံုးေတြကို လက္ခံုနဲ႔ ခပ္ျမန္ျမန္ သုတ္တယ္၊ လက္ခံုက မ်က္စိေ႐ွ႕မွာ ကြယ္ေနလို႔ စကၠန္႔ပိုင္းေလး မဖတ္လိုက္ရ၊ မျမင္လိုက္ရ မွာကို အစိုးရိမ္ႀကီး စိုးရိမ္ေနပံုမ်ိဳးနဲ႔...၊ အဆင္ေျပခ်င္ေတာ့ အဲဒီမနက္က ဘယ္သူမွ က်ေနာ့္ စားပြဲကို မလာဘူး၊ အားလံုးက ေအးေအးေဆးေဆးနဲ႔ တိတ္ဆိတ္လို႔..၊ ဖတ္မိသမွ် ကြန္မန္႔ေတြကေန ျမန္မာလူမ်ိဳး အားလံုးရဲ႕ အေပ်ာ္ေတြ က်ေနာ့္စားပြဲေပၚကို လွ်ံက်လာခဲ့တယ္၊

က်ေနာ္လည္း ကြန္ျပဴတာေ႐ွ႕မွာ တစ္ေယာက္တည္း ၿပံဳးေနမိတယ္၊ ျမန္မာတမ်ိဳးသားလံုးနဲ႔ ဆိုင္တဲ့ အေရးေတြမွာ က်ေနာ္တို႔တေတြ အခုလို ေပ်ာ္႐ႊင္အားတက္စရာ စိတ္ခံစားမႈမ်ိဳးနဲ႔ မႀကံဳရတာ ၾကာလွၿပီ မဟုတ္လား..၊ လူဟာ ၾကည္ႏူးေက်နပ္ျခင္းေတြနဲ႔ ျပည့္ေနတဲ့အခါ ပံုမွန္လုပ္ေနက် အလုပ္ေတြကို အာ႐ံုဝင္စားမႈ က်သြားတယ္၊ ကိစၥမ႐ွိဘူး၊ က်ေနာ္ ကိုယ့္ကုိယ္ကို ခြင့္ျပဳလိုက္တယ္၊ ဒါဟာ နတ္က,ရာ ၾကည့္ေမာတဲ့ ကိစၥမဟုတ္ဘူး၊ အေျပာင္အပ်က္ ဖတ္ေနတဲ့ သာမန္အျဖစ္အပ်က္ မဟုတ္ဘူး၊ ဒါဟာ တမ်ိဳးသားလံုးရဲ႕ အေရးျဖစ္တယ္၊ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံရဲ႕ ဝမ္းေျမာက္မႈ ျဖစ္တယ္၊ စနစ္တစ္ခုရဲ႕ ထင္႐ွားတဲ့အေ႐ြ႕ ျဖစ္တယ္၊ ကမာၻက ေစာင့္ၾကည့္၊ အာ႐ံုစိုက္ေနရတဲ့ ေ႐ွ႕တစ္လွမ္းတက္မႈ ျဖစ္တယ္၊ ဒီေလာက္ အေရးႀကီးတဲ့ ျဖစ္စဥ္မွာ အခ်ိန္နဲ႔တေျပးညီ လိုက္ပါစီးေမ်ာမိလို႔ လုပ္စရာ႐ွိတဲ့ အလုပ္တခ်ိဳ႕ လစ္ဟင္းသြားရတာ ထိုက္တန္တယ္လို႔ က်ေနာ္ခံယူပါတယ္၊ ဒီလိုနဲ႔ ေသာၾကာေန႔ တမနက္ခင္းလံုး ေက်နပ္စြာနဲ႔ကို က်ေနာ္ တာဝန္ေပါ့ေလ်ာ့ ပစ္လိုက္တယ္..၊

ေပ်ာ္႐ႊင္ၾကည္ႏူးေနတဲ့ စိတ္ေတြဟာ ေသာၾကာေန႔ညေန အိမ္ျပန္တဲ့အခါ က်ေနာ္နဲ႔အတူ လိုက္ပါလာၾက ျပန္တယ္၊ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးဟာ ဘာပဲေျပာေျပာ အားတက္စရာတစ္ခု ထပ္ေတြ႔ရျပန္ပါၿပီ၊ ဆယ္စုႏွစ္ေတြမ်ားစြာ ခ်ီၿပီး ေမွာင္မည္းေနတဲ့ ေကာင္းကင္ဟာ ၾကည္လင္လာခဲ့ၿပီ၊ အဲဒီေကာင္းကင္မွာ ၾကယ္ေတြ စံုေနၿပီ၊ တိမ္ညိဳတိမ္မည္းေတြ ဖံုးအုပ္ေနခဲ့လို႔ လင္းတခါ၊ မွိန္တလွည့္ ျဖစ္ေနခဲ့ရတဲ့ ၾကယ္ေတြအားလံုးဟာ တစ္လံုးၿပီးတစ္လံုး ထင္းကနဲ၊ ထင္းကနဲနဲ႔ ေကာင္းကင္အႏွ႔ံ ပါပဲ၊ က်ေနာ္႐ွိတဲ့ အရပ္က ေကာင္းကင္ကို စိတ္မွတ္မဲ့ ေမာ့ၾကည့္မိေတာ့ ၾကယ္ေတြကို ေတြ႔ရတယ္၊ အရင္ရက္ေတြတုန္းက မိုး႐ြာၿပီး၊ တိမ္စိုင္ေတြ ဖံုးေနခဲ့ေပမယ့္ ဒီေသာၾကာေန႔မွာေတာ့ ထူးထူးျခားျခား ၾကည္လင္လို႔ ပါလား...၊

ဒီလိုနဲ႔ ေဟာဒီ ၁၃ ရက္၊ ေသာၾကာေန႔ အမွတ္တရ ၾကယ္ေတြကို ဓါတ္ပံု႐ုိက္ၾကည့္ဖို႔ က်ေနာ္ႀကိဳးစား မိပါတယ္၊ အစီအစဥ္ ႀကိဳမဆြဲထားလို႔ ျမင္ကြင္းေကာင္းမယ့္ ေနရာကိုေတာ့ မသြားျဖစ္ပါဘူး၊ က်ေနာ့္အိမ္ရဲ႕ ဝရန္တာကေနပဲ ရသေလာက္ ႀကိဳးစားၾကည့္တယ္၊ မႏွစ္က ႏိုဝင္ဘာ ၾကယ္မိုး႐ြာတုန္းက တစ္ခါ႐ိုက္ျဖစ္လို႔ ဒီဟာက က်ေနာ့္ရဲ႕ ဒုတိယ အႀကိမ္ ႀကိဳးစားမႈပါ၊ ပံုထြက္လာေတာ့ စိတ္ညစ္သြားတယ္၊ ရလဒ္က က်ေနာ္ ေမွ်ာ္လင့္ထားတာရဲ႕ ဟိုးေအာက္ဖက္မွာ၊ ၾကယ္ေတြကို တခါတည္းနဲ႔ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ ႐ိုက္ႏိုင္တဲ့လူက ႐ွားတယ္ဆိုတာ အမွန္ပါပဲ၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီေသာၾကာေန႔အတြက္ေတာ့ အမွတ္တရေပါ့...၊

ဒီပံုက ၁ နာရီနဲ႔ ၂၆ မိနစ္ၾကာပါတယ္၊ ၾကယ္ေလးေတြက ႀကီးႀကီးပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေသးေသးပဲျဖစ္ျဖစ္ ၁ နာရီခြဲေလာက္ အခ်ိန္ေလးအတြင္းမွာကို ေတာ္ေတာ္ေဝးေဝး ခရီးေရာက္ၾကတယ္၊ ၾကယ္ေတြစံုတဲ့ ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္ရင္း က်ေနာ္တို႔ဆီက ျပည္သူလူထုကို ခ်စ္တဲ့ ၾကယ္ေတြလည္း လြတ္လပ္ပြင့္လင္းစြာနဲ႔ ခရီးဆက္ႏိုင္ပါေစလို႔ က်ေနာ္ တိုးတိုးေလး ဆႏၵျပဳမိတယ္၊ ေသခ်ာပါတယ္၊ ဟိုး..ေကာင္းကင္မွာ လင္းေနတဲ့ အဲဒီၾကယ္ေတြရဲ႕ အလင္းဟာ ရင္ဘတ္ေတြ မ်ားစြာထဲအထိ ျဖာက်ေနမယ္ဆိုတာ...။ ။

ညီလင္းသစ္
၁၅ ဇန္နဝါရီ၊ ၂၀၁၁