အျဖဴေရာင္လမ္းမ်ား

ၿပီးခဲ့တဲ့ ပို႔စ္တစ္ခုမွာ ဒီႏွစ္ေဆာင္းအတြက္ ႏွင္းေတြကို ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္လို႔ ဆိုၿပီးကာမွ အဲဒီႏွင္းေတြနဲ႔ပဲ တခါထပ္ဆံုစည္းဖို႔ ျဖစ္လာရျပန္ပါတယ္၊ ႀကိဳတင္ခ်ိန္းဆို မထားခဲ့ေသာ ဆံုေတြ႔မႈလို႔ပဲ ဆိုၾကပါစို႔၊ က်ေနာ့္အလုပ္က ျပင္ပေလ့လာေရးခရီး အေနနဲ႔ ႏွင္းေတာင္ေတြေပၚကို ထပ္ေရာက္ခဲ့ရ ျပန္ပါတယ္၊

က်ေနာ္အလုပ္,လုပ္တဲ့ ေနရာမွာ ေဆာင္းရာသီ ခ်စ္ၾကည္ေရးခရီး ဆိုၿပီး တစ္ေန႔တာ ျပင္ပေလ့လာေရး အစီအစဥ္ကို ဌာနအသီးသီးက အဆင္ေျပသလို လုပ္ၾကပါတယ္၊ အဲဒီအစီအစဥ္ အတြက္ ကိုယ္အားတဲ့ရက္ကို ေျပာပါဆိုၿပီး ႐ံုးတြင္းေမးလ္တစ္ေစာင္ကေန doodle ျပကၡဒိန္မွာ သေဘာထား ေကာက္ခံတယ္၊ က်ေနာ္လည္း တစ္ရက္မွ မအားဘူးလို႔ မျဖည့္ခ်င္တာနဲ႔ တစ္ရက္လား၊ ႏွစ္ရက္လား ျခစ္လိုက္တယ္၊ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ က်ေနာ္လိုက္ႏိုင္မယ္ ဆိုၿပီး ျဖည့္ထားတဲ့ တစ္ရက္ကို စီစဥ္သူက အတည္ျပဳလိုက္တယ္၊ ဒါနဲ႔ပဲ ၿပီးခဲ့တဲ့ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁ ရက္ေန႔မွာ ေတာင္ေပၚကို ထပ္ေရာက္ခဲ့ရတာပါ၊ အမွန္ေတာ့ က်ေနာ္ သိပ္မသြားခ်င္ပါဘူး၊ ခရီးသြားဖို႔ ခြင့္ယူထားလို႔ အလုပ္မွာ လက္စသတ္စရာေတြ ႐ွိေနတယ္၊ က်ေနာ္ ျဖည့္ထားတဲ့ ရက္ေတြေတာ့ ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္မွာပါဆိုၿပီး ျခစ္လိုက္တာ...၊ အခု အတည္ျပဳၿပီးကာမွ မလိုက္ေတာ့ဘူး လုပ္လို႔မေကာင္းတာနဲ႔ စိတ္မပါ့တပါနဲ႔ သြားလိုက္ရေတာ့တယ္၊

က်ေနာ့္အိမ္ကေန ဘူတာႀကီးကို ဆပ္ဘ္ေဝးစီး၊ အဲဒီကေန မိနစ္ ၅၀ ေလာက္ ရထားစီး၊ ၿပီးရင္တခါ မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ ေတာင္ေပၚတက္တဲ့ ရထားအေသးေလး ထပ္စီး၊ ၿပီးေတာ့မွ ေတာင္ေပၚကို ေကဘယ္လ္ကားနဲ႔ တက္...၊ ခရီးစဥ္က အဲဒီလိုပါ၊ ခ်ိန္းထားတဲ့ ဘူတာေ႐ွ႕ကို ေရာက္ေတာ့ က်ေနာ္အပါအဝင္မွ အားလံုးေပါင္း ၄ ေယာက္ပဲ ႐ွိတာေတြ႔ရတယ္၊ ျပင္သစ္လူမ်ိဳး ပီအိပ္ခ်္ဒီ တက္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသား၊ ဆြစ္လူမ်ိဳး ဝန္ထမ္း အမ်ိဳးသမီး၊ ၾသစေၾတးလ် လူမ်ိဳး ပေရာ္ဖက္ဆာနဲ႔ ျမန္မာလူမ်ိဳး က်ေနာ္...၊ လူ ၄ ေယာက္၊ ႏိုင္ငံသား ၄ မ်ိဳး...၊ မူလက ၆ ေယာက္လို႔ သိရတယ္၊ အီရန္လူမ်ိဳး ၂ ေယာက္က စာရင္းေပးၿပီးမွ မလာတာ-တဲ့၊ ၾသစေၾတးလ် ပါေမာကၡကေတာ့ အေတာ္စိတ္ပ်က္တဲ့ ေလသံနဲ႔ ေျပာတယ္၊ အစစ အရာရာ စရိတ္ၿငိမ္း စီစဥ္ေပးတာေတာင္မွ လူေတြက ဘာျဖစ္လို႔ မလိုက္ခ်င္ၾကလဲ မသိဘူးကြာ-တဲ့၊ က်ေနာ္လည္း ပုခံုးပဲ တြန္႔ျပလိုက္ေတာ့တယ္၊ စိတ္ထဲကေတာ့ 'ေတာ္ေသးတယ္၊ စာရင္းေပးၿပီး ငါ လာျဖစ္ေအာင္ လာလိုက္တာ မွန္သြားတယ္' လို႔ ေတြးေနမိတယ္၊ သူ ေျပာခ်င္လည္း ေျပာစရာပါ၊ Snow and rail လို႔ေခၚတဲ့ ရထားလက္မွတ္နဲ႔ ေတာင္ေပၚမွာ ေကဘယ္လ္ေတြ၊ chair lift ေတြ စီးခ ေပါင္းထားတဲ့ လက္မွတ္ ႏွစ္ခုေပါင္းကို ေဒၚလာ ၈၀ ေလာက္ က်ပါတယ္၊ အဲဒီကုန္က်စရိတ္ကို ဌာနက ေပးပါတယ္၊ ဝန္ထမ္းအခ်င္းခ်င္း ပိုရင္းႏွီးေအာင္၊ ေန႔စဥ္ဘဝကေန အေျပာင္းအလဲ ျဖစ္ေအာင္ စတဲ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္ေတြနဲ႔ စီစဥ္ေပးေပမယ့္ ႐ွိသမွ်လူထဲက တဝက္ေတာင္ မလိုက္ေတာ့ စိတ္ပ်က္မယ္ဆိုလည္း ပ်က္ခ်င္စရာ...၊ အရင္ႏွစ္ေတြကလည္း ဒီလိုပါပဲ၊ ဘယ္ေတာ့မွ လူစံုတက္စံု မ႐ွိဘူး...၊

ဒီလိုနဲ႔ပဲ မနက္ ၈ နာရီခြဲေလာက္မွာ ေတာင္ေပၚကို ေကဘယ္လ္ကားနဲ႔ တက္မယ့္ေနရာကို ေရာက္လာတယ္၊ အဲဒီစခန္းေလး အေ႐ွ႕က အားကစားပစၥည္း ေရာင္းတဲ့ငွားတဲ့ ဆိုင္မွာ က်ေနာ္က ႏွင္းေတာထဲ လမ္းေလွ်ာက္တဲ့ ဖိနပ္တစ္ရန္ ငွားလိုက္တယ္၊ ပေရာက္ဖက္ဆာက ၿပံဳးစိစိနဲ႔ 'မင္းက ဘာျဖစ္လို႔ ႏွင္းေလွ်ာ မစီးခ်င္ရတာလဲ' လို႔ေမးတယ္၊ က်ေနာ္က မႏွစ္က ဟုတ္တိပတ္တိ ေကာင္းေကာင္းမစီးခဲ့တာက တေၾကာင္း၊ ခရီးသြားကာနီး ျဖစ္လို႔ မေတာ္တဆ ထိခိုက္ဒဏ္ရာ မရခ်င္တာက တေၾကာင္းမို႔ပါလို႔ ျပန္ေျဖလိုက္တယ္၊ ဒီလိုနဲ႔ ski စီးမယ့္ သူတို႔ ၃ ေယာက္နဲ႔ snow walk လုပ္မယ့္ က်ေနာ္နဲ႔ ေလးေယာက္သား ေကဘယ္လ္ကားေလးကို စီးၿပီး တက္လာၾကတယ္...၊

ဒီ ႏွင္းေလွ်ာစီးစခန္းက Verbier လို႔ေခၚပါတယ္၊ ၄ ေယာက္စီး ေကဘယ္လ္ကားေလးက Verbier ႐ြာေလးနဲ႔ ထင္း႐ွဴးေတာေတြ ေပၚကေန အခုလိုျဖတ္ၿပီး တက္လာပါတယ္၊ ႐ြာကေလးက ပင္လယ္ေရမ်က္ႏွာျပင္ အထက္ မီတာ ၁၅၀၀ (၄၉၂၁ ေပ) အျမင့္မွာ တည္႐ွိပါတယ္၊

ဒီ Verbier ႐ြာေလးက အဂၤလိပ္လူမ်ိဳးေတြ ေတာ္ေတာ္ႀကိဳက္တဲ့ ႐ြာလို႔ ေျပာရမွာပါ၊ ႏွစ္စဥ္ ေဆာင္းရာသီတိုင္းမွာ အဂၤလိပ္ေတြ အမ်ားဆံုးလာၾကတဲ့ ski station ပါပဲ၊ အဆိုေတာ္ James Blunt ၊ မင္းသားဝီလ်ံ အစ႐ွိတဲ့ ထင္႐ွားသူေတြလည္း လာၾကတယ္၊ ေယဘုယ် ေျပာၾကတာကေတာ့ ပိုက္ဆံ႐ွိတဲ့ အဂၤလိပ္ေတြက ဆြစ္ဇာလန္မွာ ski လာစီးၿပီး သိပ္မတတ္ႏိုင္တဲ့ အဂၤလိပ္ေတြ ကေတာ့ ျပင္သစ္မွာ ski သြားစီးၾကတယ္-တဲ့၊ ဘယ္ေလာက္မွန္သလဲ မသိေပမယ့္ ဆြစ္ဇာလန္က ႏွင္းေလွ်ာစီးစခန္းေတြ ေစ်းႀကီးတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ၊

ေကဘယ္လ္ကားေပၚက အဆင္းမွာ က်ေနာ္တို႔ လမ္းခြဲလိုက္ၾကတယ္၊ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ ၃ ေယာက္က ski စီးဖို႔အတြက္ အခုထက္ပိုျမင့္တဲ့ ေတာင္ေပၚကို ေနာက္ထပ္ chair lift နဲ႔ ဆက္တက္ သြားၾကတယ္၊ က်ေနာ္က ဒီေနရာကေန စၿပီး လမ္းေလွ်ာက္မယ္၊ အျမင့္က ၂၂၀၀ မီတာ (၇၂၁၇ ေပ)..၊ အပူခ်ိန္က သုညေအာက္ ၁၁ ဒီဂရီ ဆဲလ္ဆီးယပ္စ္၊ လမ္းမေလွ်ာက္ခင္မွာ ဟုိးေအာက္ဖက္က မႈန္ပ်ပ် Verbier ႐ြာေလးကို ၾကည့္ေနမိတယ္၊

လမ္းမွာ ဘယ္သူမွ မ႐ွိဘူး၊ က်ေနာ္နဲ႔ က်ေနာ့္အရိပ္နဲ႔ပဲ ႐ွိတယ္...၊ မနက္ပိုင္း ျဖစ္တဲ့အျပင္ ဗုဒၶဟူးေန႔လည္း ျဖစ္ေတာ့ လူသိပ္မမ်ားပါဘူး၊ ႏွင္းေတြေပၚမွာ လမ္းေဖာက္တဲ့ယာဥ္က ျဖတ္ေမာင္းထားလို႔ က်ေနာ္ငွားလာတဲ့ ႏွင္းေတာစီးဖိနပ္ကို စီးစရာ မလိုေသးပါဘူး၊ ႏွင္းေတြက သိပ္သိပ္သည္းသည္း ႐ွိေနၾကတယ္၊

တကယ္ေတာ့ ဒီလမ္းက လမ္းေလွ်ာက္သူေတြနဲ႔ ေခြးဆြဲတဲ့ စြတ္ဖားလွည္းေတြ အတြက္ ေဖာက္ေပးထားတဲ့ လမ္းပါ၊ ဒါေပမယ့္ ေခြးဆြဲစြတ္ဖားလွည္းကိုေတာ့ မေတြ႔ခဲ့ရဘူး၊ စီးမယ့္သူ မ႐ွိေတာ့ ေခြးေတြလည္း ခ်မ္းခ်မ္းစီးစီး အိပ္ေနၾကမယ္ ထင္ပါရဲ႕...၊

ဒီလိုနဲ႔ နာရီဝက္ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ေလွ်ာက္လိုက္ရင္ပဲ ေနာက္ထပ္ ေတာင္ထိပ္စခန္းေလး တစ္ခုဆီကို ေရာက္လာခဲ့တယ္၊ ႏွင္းေတာထဲ ေလွ်ာက္ဖို႔လမ္းေတြကို အလြယ္၊ ပံုမွန္နဲ႔ အခက္ ဆိုၿပီး အဆင့္ေတြ ခြဲထားပါတယ္၊ က်ေနာ္ ေ႐ြးခဲ့တဲ့လမ္းက အလြယ္ပါ၊ ဓါတ္ပံု႐ိုက္ခ်င္တာရယ္ တစ္ေယာက္တည္း ပ်င္းတာရယ္နဲ႔ အလြယ္လမ္းပဲ လိုက္ေတာ့တယ္ဗ်ာ..၊ း) လမ္းမေလွ်ာက္ခ်င္သူ ေတြကလည္း ဒီေနရာကို အခုျမင္ရတဲ့ chair lift, cable car နဲ႔တက္လာလို႔ ရပါတယ္၊

ခ်ိန္းထားတာက ေန႔လယ္ ၁ နာရီမွာ ေတာင္ခါးပန္းတစ္ခုက စားေသာက္ဆိုင္မွာ ျပန္ဆံုၾကဖို႔ပါ၊ က်ေနာ္က အေတာ္ေစာေနေသးလို႔ ႏွင္းေလွ်ာစီးသူေတြကို ေအးေအးေဆးေဆး လိုက္ေငးေန မိတယ္၊ ျမင္ရသမွ် အဲ့လ္ပ္စ္ ေတာင္တန္းေတြကေတာ့ အားလံုး ပကတိအျဖဴ၊ တစ္ေယာက္တည္း ႐ွိေနခ်ိန္မို႔လား မသိဘူး၊ သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလည္း သတိရေန မိတယ္၊ ၿပီးေတာ့မွ ေနာက္ထပ္ပိုျမင့္တဲ့ ေတာင္ေပၚကို ဆက္တက္လာခဲ့တယ္၊ ဒီတခါေတာ့ ခုနတုန္းကလို အလြယ္လမ္း မဟုတ္တဲ့အျပင္ လမ္းကို မ႐ွိေတာ့တာ...၊ ဒီေတာ့ ski စီးသူေတြ အတြက္ ေဖာက္ထားတဲ့ လမ္းေဘးကေနပဲ အသာကပ္ၿပီး တက္လာရတယ္၊ ေတာ္ေတာ္ေလး မတ္ပါတယ္၊ ကိုယ္ဘယ္ေလာက္ အေမာခံႏိုင္သလဲ ဆိုတာ ဒီမွာေတြ႔တာပဲ၊ ေမာလာရင္ ျဖစ္ကတတ္ဆန္း အသက္႐ွဴသလို ျဖစ္လို႔ ဝင္သက္၊ ထြက္သက္ကို မွတ္ေနရတယ္၊ လမ္းမွာ သံုးေလးခါ ရပ္ရတယ္၊ ဟိုးခပ္ေဝးေဝးမွာေတာ့ ခုနတုန္းက chair lift တန္းေလးက တေ႐ြ႕ေ႐ြ႕...၊

မိနစ္ ၅၀ ေလာက္ ေလွ်ာက္လိုက္ေတာ့ ခ်ိန္းထားတဲ့ စားေသာက္ဆိုင္ေလးကို ေတြ႔လိုက္ရၿပီ၊ ေတာင္စြန္းမွာ သူ႔တစ္ဆိုင္တည္း ေမးတင္လို႔၊ နာရီကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၁၂ နာရီ စြန္းစြန္းပဲ ႐ွိေသးတယ္၊ က်ေနာ္ေရာက္လာတာ ၁ နာရီေလာက္ေတာင္ ေစာေနေသးတယ္၊ ဒါေတာင္ ခပ္ေျဖးေျဖး ေလွ်ာက္လာခဲ့တာ...၊

ဒီစားေသာက္ဆိုင္ေလးမွာ ညအိပ္ညေန တည္းလို႔လည္း ရပါတယ္၊ ေတာင္တန္းေတြကို ခ်စ္တဲ့သူေတြ၊ ေတာင္တန္းေတြနဲ႔ အတူအိပ္ရာဝင္၊ ေတာင္တန္းေတြနဲ႔ အတူႏိုးထ ခ်င္ရင္ေတာ့ ဒီေနရာေလာက္ ေကာင္းတာ မ႐ွိပါဘူး၊ ကိုယ္တိုင္က အျမင့္ ၂၃၅၀ မီတာ (ေပေပါင္း ၇၇၀၉ ေပ) မွာေရာက္ေနတဲ့အျပင္ ပတ္ပတ္လည္ ၃၆၀ ဒီဂရီဟာလည္း ေတာင္စဥ္ေတာင္တန္း ေတြခ်ည္းပါပဲ၊ အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ ေတာင္ေပၚက ski နဲ႔ဆင္းလာတဲ့ သူေတြ ေန႔လယ္စာ စားၾကတဲ့ေနရာပါ၊

စားေသာက္ဆိုင္က ႏွင္းေပၚစီး ဆိုင္ကယ္ပါ၊ သေဘာက်တာနဲ႔ ႐ိုက္ထားတာ..၊ ဒါႀကီးနဲ႔ ေတာင္ေအာက္ ျပန္ဆင္းသြားရရင္ မိုက္မယ္လို႔...၊ း)

ဆိုင္အတြင္းထဲကို မဝင္ဘဲ အျပင္ဖက္က ခံုတန္းေတြဆီ ေလွ်ာက္သြားလိုက္တယ္၊ ေစာေသးလို႔ တစ္ေယာက္စ၊ ႏွစ္ေယာက္စ ေလာက္ပဲ႐ွိတယ္၊ မိနစ္ ၅၀ ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္လာၿပီး ႐ုတ္တရက္ ရပ္လိုက္တဲ့အခါ ေခြ်းေတြထြက္လာၿပီး လူက အိုက္ေတာင္လာတယ္၊ ေတာင္ေပၚမွာ ေအးမယ္ဆိုတာ သိလို႔ အိမ္ကေန အသားကပ္အက်ႌ၊ အသားကပ္ေဘာင္းဘီလည္း ဝတ္လာေတာ့ ခႏၶာကိုယ္က အေတာ္ေလး ပူေနတယ္၊ ဒါနဲ႔ ခုႏွစ္လႊာကေခ်သည္ လုပ္ၿပီး တစ္ထပ္ၿပီးတစ္ထပ္ ခြ်တ္ပစ္လုိက္တယ္၊ တီ႐ွပ္တစ္ထည္ပဲ က်န္ေတာ့တဲ့အခါ ဘီယာတစ္ဘူး မွာေသာက္ေနလိုက္တယ္၊ ခပ္လွမ္းလွမ္းက ဆြစ္အဖိုးႀကီး၊ အဖြားႀကီး လင္မယားက 'ဒီေကာင္ အ႐ူးပဲ' ဆိုတဲ့ အၾကည့္နဲ႔ က်ေနာ့္ကို ၿပံဳးစိစိ လွမ္းၾကည့္ေနတယ္၊ က်ေနာ္ကလည္း လက္လွမ္းျပၿပီး ႏႈတ္ဆက္လိုက္ရင္း 'မိတ္အင္ဘားမား' ဆိုတဲ့ ထီမထင္ဟန္နဲ႔ ခပ္တည္တည္ ဆက္ထိုင္ေန လိုက္တယ္၊ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္ရဲ႕ မိတ္အင္ဘားမားက သိပ္ၾကာ႐ွည္ မခံလိုက္ပါဘူး၊ ဆယ္မိနစ္ ေလာက္အၾကာမွာ တစိမ့္စိမ့္နဲ႔ ခ်မ္းတက္လာလို႔ ခြ်တ္ထားတာ အားလံုးျပန္ဝတ္ လိုက္ရတယ္၊ ခုႏွစ္လႊာကေခ်သည္ကို ေနာက္ျပန္ရစ္ၾကည့္ သလိုမ်ိဳးေပါ့၊ အနားမွာ ျဖတ္လာတဲ့ ဝန္ထမ္းကို အပူခ်ိန္ ဘယ္ေလာက္လဲ လွမ္းေမးေတာ့ သုညေအာက္ ၂၀ ဒီဂရီတဲ့၊ အဲဒါၾကားမွ ေမးေတာင္႐ိုက္ခ်င္ သြားသလိုပဲ...၊

ခ်ိန္းထားတဲ့ ski စီးသူ ၃ ေယာက္ ေရာက္လာေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ဆိုင္ထဲမွာ ထိုင္ျဖစ္ပါတယ္၊ က်ေနာ့္ ခႏၶာကိုယ္က ေႏြးေနေပမယ့္ ေျခေခ်ာင္းေလးေတြ ကေတာ့ အေတာ္ေလး ေအးေနတာနဲ႔ သူတို႔ကို ေျပာျပၿပီး အထဲကို သြားၾကတယ္၊ လူက ၄ ေယာက္တည္း မို႔လား မသိဘူး၊ ပေရာ္ဖက္ဆာက စားသမွ်အားလံုးကို ဌာနအသံုးစရိတ္နဲ႔ ေကြ်းပါရေစလို႔ ဖိတ္မႏၲက ျပဳတယ္၊ ဘယ္သူမွ မျငင္းပါဘူး၊ ဒါနေလး ေျမာက္သြားေအာင္ အားေပးလိုက္ၾကတယ္...၊ ၿပီးေတာ့ သူတို႔က ski ဆက္စီးတယ္၊ က်ေနာ္ကေတာ့ တစ္ေယာက္တည္း ေတာင္ေအာက္ကို ျပန္ဆင္းလာ ခဲ့တယ္၊ ႐ြာကေလးေပၚကေန တစ္ေခါက္ ျဖတ္ရျပန္တယ္၊ ဒီတခါေတာ့ ေကဘယ္လ္ကားထဲမွာ က်ေနာ္ တစ္ေယာက္တည္း...၊

ပံုရဲ႕ ဘယ္ဖက္မွာ ျမင္ရတဲ့ ေတာင္ၾကားခ်ိဳင့္ဝွမ္းက က်ေနာ္ရထား ျပန္စီးသြားရမယ့္ လမ္းေၾကာင္းပါ၊ ညာဖက္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ Verbier ႐ြာအဝင္လမ္း ျဖစ္တဲ့ ေႁမြလိမ္ေႁမြေကာက္ လမ္းမႀကီးကို ေတြ႔တယ္၊ ႐ွမ္းျပည္နယ္က ေနာင္ခ်ိဳအဆင္းကို ျဖတ္ကနဲ သတိရလိုက္ ေသးတယ္၊ လား႐ွိဳးက အျပန္မွာ ဒီလိုမ်ိဳး ဂငယ္ေကြ႔ လမ္းေတြ အမ်ားႀကီးကို ေနာင္ခ်ိဳမွာ ဆင္းခဲ့ရတယ္လို႔ ထင္တယ္၊ အခုေတာ့ ေနာင္ခ်ိဳရဲ႕ လမ္းေတြကေန ကီလိုမီတာ ေထာင္ခ်ီတဲ့ အရပ္မွာ...၊ ေကြ႔ဝိုက္ၿပီး ဆင္းလာတဲ့ အနက္ေရာင္ လမ္းမႀကီးကို ၾကည့္ရင္း အျဖဴေရာင္ လမ္းမြမြေတြအေပၚ ေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့ေန႔ကို လက္ျပႏႈတ္ဆက္ လိုက္တယ္...။ ။

ညီလင္းသစ္
၇ ေဖေဖာ္ဝါရီ၊ ၂၀၁၂