အာ႐ံုမ်ား ပ်ံသန္းရာ ႏိုင္ငံကေလးသို႔ (၅)

မနက္ပိုင္း အ႐ုဏ္တက္ ေနထြက္ခ်ိန္ကို ဓါတ္ပံု႐ိုက္ၿပီးေတာ့ ဟိုတယ္ျပန္၊ မနက္စာစား၊ ၿပီးေတာ့ ေလွ်ာက္လည္တဲ့ အခ်ိန္မွာ သားကို အေပ်ာ္တမ္း ကင္မ္ေကာ္ဒါေလးတစ္လံုး ေပးထားလိုက္တယ္၊ အဲဒီေတာ့ က်ေနာ္႐ိုက္သလို သူလည္း လိုက္႐ိုက္ရင္းနဲ႔ ေဘးနားမွာ တခ်ိန္လံုး နီးပါး ႐ွိေနသလို ျဖစ္သြားတယ္၊ တကူးတက လိုက္ထိန္းစရာ မလိုေတာ့ဘူး ဆိုတဲ့ စိတ္ကူးနဲ႔ပါ၊

သူဘာေတြ ႐ိုက္ေနလဲဆိုတာ က်ေနာ္ေတာ့ မစစ္အားပါဘူး၊ ကိုယ့္ကင္မရာနဲ႔ကိုယ္ ႐ွဳပ္ေနတယ္၊ သားက က်ေနာ့္ေဘးမွာ ႐ွိေနတာ စိတ္ခ်သြားတဲ့ မအိမ္သူလည္း အဲဒီေတာ့မွ ေစ်းဆိုင္ေတြ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေလွ်ာက္ၾကည့္ရတယ္၊

ျမင္းလွည္းကို တေန႔လံုးစာ ငွားလိုက္တယ္၊ ပုဂံက ျမင္းလွည္းေတြကို တျခားေနရာက ျမင္းလွည္းေတြထက္ ပိုသေဘာက်တယ္၊ သူက အမိုးဖြင့္လို႔ ရတဲ့အျပင္ ဆိုဖာကူ႐ွင္ေတြလည္း ထည့္ထားေသးတာကိုး၊ း) တကယ္ေတာ့ ပုဂံလိုေနရာမွာ လည္ဖို႔ အေကာင္းဆံုး ယာဥ္က ျမင္းလွည္းပါပဲ၊ ၄၂ စတုရန္း ကီလိုမီတာ အတြင္းက ႐ွိသမွ်ဘုရားေတြကို ျမင္းလွည္းက လိုက္ပို႔ႏိုင္ ပါတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ေျမလမ္းကေလးေပၚမွာ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္နဲ႔ ေလထုကိုလည္း မညစ္ညမ္းေစဘူးေလ..၊

႐ြာေဟာင္းႀကီး...၊ sunset အတြက္ က်ေနာ္ ႏွစ္သက္ခဲ့တဲ့ ဘုရားပါ၊ အထူးသျဖင့္ ေဖေဖၚဝါရီလမွာ ႐ြာေဟာင္းႀကီး ေပၚက ၾကည့္ရင္ ေနက အာနႏၵာနဲ႔ သဗၺညဳ ၾကားထဲကို ဝင္တဲ့ ရင္သပ္႐ွဳေမာစရာ ျမင္ကြင္းကို ရပါတယ္၊ အခုေတာ့ တက္ခြင့္မရတာ ၾကာခဲ့ပါၿပီ..၊

ျမန္မာျပည္ မလာခင္ ၆ လေလာက္ အလိုကတည္းက ပုဂံေရာက္ရင္ ျမင္းလွည္းေမာင္းရမယ္လို႔ သားကို က်ေနာ္က ေျပာထားခဲ့တာ..၊ အခုေတာ့ သူ႔အိပ္မက္ေတြ ေစရာအတိုင္း ျမင္းဇက္ႀကိဳးကို တပိုင္တႏိုင္ ဆြဲႏိုင္ၿပီေပါ့၊ း) ပုဂံမွာ ေတာ္တဲ့၊ စိတ္႐ွည္တဲ့၊ ျမင္းလွည္းဆရာေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိပါတယ္၊ အဲဒီထဲက တစ္ေယာက္က ဒီလွည္းဆရာ ကိုစိုးတင့္ပါ၊ သူ႔လွည္းကို သရပါတံခါး မဝင္ခင္ ညာဖက္က ေ႐ႊျမန္မာ-၃ ထမင္းဆိုင္ ဝင္းထဲမွာ ဂိတ္ထိုးတယ္၊ လွည္းနံပါတ္ ၄၄ ျဖစ္ပါတယ္၊ အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ ကိုစိုးတင့္က တိုးကုမၸဏီေတြနဲ႔ လိုက္တာမ်ားတယ္၊ ဒါေပမယ့္ သူ႔ကို ႀကိဳၿပီး ေျပာထားရင္ ရပါတယ္၊ ေတာင္ဘီ႐ြာသားပီပီ ပုဂံကို ေၾကညက္ပါတယ္၊ တျခားျမင္းလွည္း ဆရာေတြလို ပုဂံအေၾကာင္း ေျပာႏိုင္တဲ့အျပင္ ဓါတ္ပံုဆရာေတြ အမ်ားႀကီးနဲ႔ သြားဖူးလို႔ ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္ေနရာကေန ဘယ္ဘုရားကို ဓါတ္ပံု႐ိုက္လို႔ ေကာင္းသလဲ ဆိုတာပါ သိတယ္၊ ပုဂံေရာက္ျဖစ္ရင္ ျမင္းလွည္းေတာ့ စီးလိုက္မဟဲ့-လို႔ ေတြးထားသူမ်ား ႐ွိရင္ ကိုစိုးတင့္ကို က်ေနာ္ recommend လုပ္ပါတယ္၊

'အႏုမွာ အာနႏၵာ' လို႔ ဆိုၾကတယ္ မဟုတ္လား၊ မေရာက္လို႔ ဘယ္ျဖစ္မလဲ၊ အာနႏၵာမွာ အတြင္းက ၾကည့္စရာေတြ မကုန္ႏိုင္သလို အျပင္ကို ထြက္ၿပီး ဖူးရတာလည္း စိတ္ဝင္စားဖို႔ ေကာင္းပါတယ္၊ အထူးသျဖင့္ ၁၉ ရာစုမွာမွ ထပ္တိုးထားတဲ့ ကိုလိုနီေခတ္ လက္ရာ အေနာက္ဖက္ ေစာင္းတန္းနဲ႔ ဘုရားကို ယွဥ္ၾကည့္တဲ့အခါ ဆင့္ပြားအေတြးေတြ အမ်ားႀကီး ထြက္လာပါ လိမ့္မယ္၊

အတြင္းထဲက မတ္ရပ္ဆင္းတုေတာ္ႀကီး ၄ ဆူမွာ အမ်ားသိၾကတဲ့ အတိုင္း ေတာင္နဲ႔ေျမာက္ ၂ ဆူက ပုဂံေခတ္ လက္ရာပါ၊ ပုဂံက ပန္းပုအေက်ာ္အေမာ္ေတြရဲ႕ လက္ရာကို ဒီဘုရား ၂ ဆူမွာ ေကာင္းေကာင္း ေတြ႔ရတယ္၊ ဧည့္လမ္းညႊန္ေတြက ဒီအခ်က္ကို ေသေသခ်ာခ်ာ ႐ွင္းၿပီး ဧည့္သည္ေတြကို လက္ေတြ႔ျပေလ့ ႐ွိပါတယ္၊ အေပၚပံုမွာ ျမင္ရသလို ပထမ အေဝးကေန ျပတယ္၊ ဘုရားဟာ ၿပံဳးေနတယ္..၊

ၿပီးေတာ့မွ ေျခေတာ္ရင္းအထိ ေခၚၿပီး ဖူးခိုင္းေတာ့ မ်က္ႏွာေတာ္ဟာ အခုလို တည္သြားတာကို ေတြ႔ရပါတယ္၊ ဒါကိုေတြ႔တဲ့ ဧည့္သည္တိုင္းလိုလို အ့ံၾသသြားၾကေလ့ ႐ွိတယ္၊ ဘုရားဖူး ႐ွင္းတဲ့ အခ်ိန္ဆို အေဝးက အာ႐ံုခံ တန္ေဆာင္း ထဲမွာရပ္ၿပီး မ်က္ႏွာေတာ္ကိုၾကည့္၊ ၿပီးေတာ့ မ်က္ႏွာ မလႊဲဘဲ မ်က္ႏွာေတာ္ကို ၾကည့္ရင္းက ေ႐ွ႕ကို တစ္လွမ္းခ်င္း ေလွ်ာက္လာတဲ့အခါ မ်က္ႏွာေတာ္ဟာ ၿပံဳးေနရာက တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ တည္သြားတာကို တအံ့တၾသ ေတြ႔ရပါလိမ့္မယ္၊ ၿပီးေတာ့ ဒီမတ္ရပ္ကိုယ္ေတာ္ႀကီး ေတြကို ကြ်န္းပင္တစ္ပင္ထဲကေန ထုလုပ္ထားတာ ျဖစ္ပါတယ္၊

ေန႔လယ္စာကို အာနႏၵာရဲ႕ ေျမာက္ဖက္က အထြက္မွာ ႐ွိတဲ့ သရပါ-၃ ဆိုတဲ့ လမ္းေဘးဆိုင္ေလးမွာ စားျဖစ္ပါတယ္၊ ဒီဆိုင္ရဲ႕ နာမည္ႀကီးက ၾကက္သားေၾကာ္နဲ႔ အညာဟင္း၊ အသုပ္ေလးေတြပါ၊ ဆီေတြမ်ားတဲ့ ႐ိုး႐ိုး ၾကက္သားဟင္းကို က်ေနာ္တို႔က မတို႔မထိပဲ ၾကက္ေၾကာ္ကိုပဲ ဝိုင္းအားေပးၾကေတာ့ ဆိုင္႐ွင္ကလည္း အလိုက္တသိပဲ ျပန္သိမ္းသြားတယ္၊

အညာလက္ရာ မန္က်ည္း႐ြက္သုပ္...၊ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ေကာင္းပါတယ္၊

အဲ.. ဒီအသုပ္ နာမည္ေတာ့ ေမ့သြားၿပီ..၊ း) ေတြးၾကည့္တာ ေျပးၾကည့္တာထက္ မွန္တယ္ဆိုတဲ့ ေမာင္ႏွမေတြ ပါရင္ နာမည္ေလး ခန္႔မွန္းေပးခဲ့ ပါဦးဗ်ာ..၊

အန္တီစုလည္း ပုဂံလာတုန္းက ဒီ သရပါ-၃ မွာပဲ စားသြားခဲ့ ပါေသးတယ္၊ အခုလိုပဲ ခံုပုေလးေတြမွာ ထိုင္ၿပီး စားရပါတယ္၊ အနားမွာ ေခြးကလည္း သံုးေလးေကာင္ေလာက္ ရစ္သီရစ္သီနဲ႔၊ ဆိုင္ေ႐ွ႕က ေျမလမ္းမွာ ကားေမာင္းသြားရင္လည္း ဖုန္ေတြက တလံုးလံုး..၊ ဒါေပမယ့္ ႀကိဳက္တယ္၊ ပကာသန မပါဘူး၊ ေစ်းခ်ိဳတယ္၊ အညာဟင္းေတြ ရတယ္၊ ေက်းလက္ဆန္တယ္၊ က်ေနာ္တို႔ ၃ ေယာက္လံုး ႀကိဳက္လို႔ ၂ ခါျပန္ သြားစားျဖစ္တယ္၊

'ဥာဏ္မွာ သဗၺညဳ' တဲ့..၊ ဘုရားႀကီးက စိတ္မေကာင္းစရာ အရင္ကထက္ကို ပိုၿပီး ညစ္ထပ္ထပ္ ျဖစ္သြားၿပီ၊ ေရတံေလွ်ာက္ေတြက ေရစီးေၾကာင္းေတြက နံရံေပၚမွာပဲ စီးက်ရင္းနဲ႔ အမည္းစင္းႀကီးေတြ ျဖစ္လာတယ္၊ အထဲမွာလည္း နံရံေဆးေရးေတြကို ထံုးက အထပ္ထပ္ အုပ္ထားလို႔ ဘာမွ မက်န္ေတာ့ပါဘူး၊ မအိမ္သူကေတာ့ သဗၺညဳကို အႏွစ္သက္ဆံုးလို႔ ေျပာတယ္၊ ဒီဘုရားကို ေရာက္လာရင္ ရင္ထဲမွာ မြန္းက်ပ္သလို၊ လြမ္းသလို၊ တစံုတခုက ဆြဲထားသလို ခံစားရတယ္ ဆိုပဲ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေျပာျပေတာ့ ဒါဆို ပုဂံေခတ္တုန္းက သဗၺညဳမွာ ေကာင္းမႈျပဳခဲ့တဲ့ မင္းသမီး ျဖစ္မယ္လို႔ ေနာက္ၾကတယ္၊ က်ေနာ္က ခပ္ေသာေသာနဲ႔ ဝင္ေျပာလိုက္တယ္၊ ဘုရားကို လွဴခဲ့တဲ့ 'ကြ်န္မ' လည္း ျဖစ္ႏိုင္တာပဲ-လို႔၊ မ်က္ေစာင္းတစ္ခ်က္ ဒိုင္းကနဲ ေရာက္လာခဲ့တယ္..၊ း)

၂၀၀၉ ျပန္တုန္းက ဒီဘုရားကို ဓါတ္ပံု႐ိုက္ခဲ့တာ ပံုထြက္က ခပ္ဝါးဝါးပဲ ရတယ္၊ ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ အလင္းဝင္ေပါက္ f/1.4 ထိ ဖြင့္လို႔ရတဲ့ မွန္ဘီလူးနဲ႔ မေက်ပြဲ သြားျပန္ႏႊဲတယ္၊ ပုထိုးသားမ်ား ဘုရားထဲကပါ၊ အထဲမွာ ေတာ္ေတာ့္ကို ေမွာင္တယ္၊

ပုထိုးသားမ်ားက ပုဂံေခတ္ဦး မြန္လက္ရာပါ၊ အဲဒီေခတ္ဦး ဗိသုကာပညာမွာ ျပဴတင္းေပါက္၊ မ်က္ႏွာၾကက္ အေပါက္၊ စတာေတြ မပါဘဲနဲ႔ အတြင္းထဲက ဆင္းတုေတာ္ေပၚကို အဓိက ဝင္ေပါက္ တစ္ခုတည္းကေန အလင္းသြယ္ယူတာ တကယ္ေတာ္ပါတယ္၊ ဘုရားထဲ ဝင္လိုက္တဲ့အခါ ခပ္ေမွာင္ေမွာင္ အခင္းအက်င္းထဲ အေပၚပံုထဲကလို ဘုရားက သဘာဝ အလင္းေရာင္နဲ႔ စံပယ္ေနတာ သပၸယ္လွတယ္..၊

ဘယ္ေတာ့မွ မ႐ိုးႏိုင္တဲ့ ပုဂံရဲ႕ ျမင္ကြင္း...၊ တခါတေလ အဲဒီလို ဆိတ္အုပ္၊ ႏြားအုပ္ေတြထဲ ဝင္ထိုင္ၿပီး တေမ့တေမာ ႏြားေက်ာင္းသား လုပ္ေနလိုက္ ခ်င္တယ္..၊ း)

'ထုမွာ ဓမၼရံ' တဲ့...၊ ဓမၼရံႀကီးကို ပုဂံရဲ႕ ပိရမစ္လို႔ တင္စားေခၚၾကတာ ဒီလို ႐ွဳေထာင့္ကေန သံုးသပ္ခဲ့ၾကတာ ျဖစ္မယ္၊ က်န္တဲ့ဘုရားေတြမွာ အလွဴ႐ွင္ေတြ အသီးသီး ေပၚလာၾကေပမယ့္ သူ႔မွာေတာ့ အခုထိကို အပယ္ခံ..၊ ဘုရင္ကိုယ္တိုင္ အၿပီးမသတ္ႏိုင္ မွေတာ့ ေႏွာင္းလူေတြလည္း လက္ေ႐ွာင္ၾကတယ္ ထင္ပါရဲ႕...၊ တကယ္ေတာ့ ဒီလိုျဖစ္ေနတာကပဲ ခပ္ေကာင္းေကာင္းလို႔ ဆိုရမွာပါပဲ၊ ျပင္လိုက္မွ ပိုဆိုးသြားတာေတြက မ်ားသထက္ မ်ားလာတယ္ မဟုတ္လား..၊

ဒါက ဂူနီညီအစ္မပါ၊ ဒီတေခါက္ ပုဂံမွာ စိတ္မေကာင္းစရာက က်ေနာ္ႏွစ္သက္တဲ့ ဘုရား ၂ ဆူကိုပါ အေပၚတက္ခြင့္ ပိတ္လိုက္တာနဲ႔ ႀကံဳရတာပါ၊ ေခမဂၤနဲ႔ တ႐ုတ္ေျပး...၊ ဒီဘုရား ၂ ဆူေပၚမွာ ေနကုန္ေနခန္း ထိုင္ခဲ့ဖူးတယ္၊ အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ တက္ဖူးတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ေတာ့မွ မဝပါဘူး၊ ဂူနီညီအစ္မေတာ့ အခုထက္ထိ တက္လို႔ရေသးတယ္၊ ဓမၼရံႀကီးရဲ႕ ေတာင္ဖက္ကပ္ရက္ ပါပဲ၊ ေျမာက္ဂူနီ ေပၚကေနလည္း ေနဝင္ခ်ိန္ၾကည့္လို႔ လွတယ္၊

အဲဒီလို ဘုရားေတြ ေနာက္ခံနဲ႔ ဖုန္တလံုးလံုး ျမင္းလွည္းတန္းေတြမ်ား ျမင္ရင္ က်ေနာ့္မွာ ဘာမွ လုပ္ခ်င္ကိုင္ခ်င္စိတ္ မ႐ွိေတာ့ဘဲ ဒီလိုသာ ထိုင္ေငးေနခ်င္ ေတာ့တယ္..၊ း)

အို... ခ်စ္ေသာပုဂံ...၊

ဒီျမင္ကြင္းေလးကေတာ့ ဘာမွကုိ ေျပာင္းလဲ မသြားဘူး၊ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၂ ႏွစ္၊ ၁၃ ႏွစ္က က်ေနာ္ ဧည့္လမ္းညႊန္ လုပ္ခဲ့စဥ္ကလည္း ဒီလိုပဲ ဘုရားေ႐ွ႕က ျဖတ္ၿပီး ႏြားေတြကို အိမ္ျပန္ေမာင္းသြားတာ ေတြ႔ရတယ္၊ အခုလည္း ဒီေနရာ၊ ဒီအခ်ိန္ပဲ၊ အေနာက္ဖြားေစာ႐ြာက ႏြားေတြပါ၊ ျပႆဒ္ႀကီး ေပၚကေန ႐ိုက္ပါတယ္၊

တေနဝင္ျပန္ အံုးေတာ့မယ္၊ ပုဂံဟာ မ်က္စိေ႐ွ႕မွာပဲ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေမွးမွိန္လာေနၿပီ၊ မထတမ္း ဆက္ၾကည့္ေနမယ္၊ အဲဒီေနလံုး တန္႔ၾကည့္ေတာင္ အေနာက္ကို ငုပ္သြားတဲ့ အထိေပါ့ေလ...။ ။

(ဆက္ပါဦးမယ္..)


ညီလင္းသစ္
၁၂ ဧၿပီ၊ ၂၀၁၂