အာ႐ံုမ်ား ပ်ံသန္းရာ ႏိုင္ငံကေလးသို႔ (၇)

တစ္ရက္မွာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲ ေလွ်ာက္သြားေနတုန္း ပန္းဆိုးတန္းက ေလာကနတ္ျပခန္းေ႐ွ႕ ေရာက္သြားမိတယ္၊ အမွန္ေတာ့ က်ေနာ္က ေလာကနတ္ျပခန္းကို သတိေတာင္ မထားမိပါဘူး၊ တစ္ေယာက္တည္း စိတ္လြတ္ကိုယ္လြတ္နဲ႔ ေတြးခ်င္ရာေတြး၊ ေငးခ်င္ရာေငးၿပီး ေလွ်ာက္ေနမိတာ..၊ မီးပိြဳင့္မွာ လမ္းကူးဖို႔ ေစာင့္ေနတုန္းမွာမွ ေလာကနတ္ကို ျဖတ္ကနဲ သတိရသြားမိတယ္၊ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ပါပဲ၊ အဲဒီမွာ ကာတြန္းျပပြဲ လုပ္ေနတာနဲ႔ သြားႀကံဳတယ္၊ က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့ ေရငတ္တုန္း ဘီယာစေတ႐ွင္ထဲ ေရာက္သြားသလိုပါပဲ၊

ကာတြန္းေတြ တစ္ကြက္၊ ႏွစ္ကြက္ပဲ စ,ၾကည့္႐ံု႐ွိေသး..၊ အရမ္း သေဘာက်သြားၿပီး ခႏၶာကိုယ္ထဲက ဘေလာ့ဂါေသြးေတြက ဆူပြက္လာတယ္၊ ဒါ ျပန္ေဝမွ်သင့္တဲ့ ကိစၥပဲ၊ ဒါနဲ႔ အနီးမွာေတြ႔တဲ့ တာဝန္ခံလို႔ ထင္ရတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို ဓါတ္ပံု႐ိုက္ခြင့္႐ွိလား ဆိုေတာ့ ႀကိဳက္သေလာက္ ႐ိုက္ပါ-တဲ့၊ အိုေခ..၊ အဲဒီလိုနဲ႔ ကာတြန္းတစ္ကြက္ခ်င္းကို ေသေသခ်ာခ်ာ ခံစားၿပီး အႀကိဳက္ဆံုးေတြကို ႐ိုက္ယူခဲ့ပါတယ္၊ တခ်ိဳ႕ ပံုေတြက အျမင့္မွာ ခ်ိတ္ထားတာ၊ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ မ်က္ႏွာၾကက္က မီးေခ်ာင္းအလင္းက မွန္ထဲမွာ ျပန္ေနတာ စတာေတြေၾကာင့္ စိတ္တိုင္းက် မ႐ိုက္ႏိုင္ခဲ့ဘူး၊ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ၃ ရက္ပဲ က်င္းပတဲ့ အဲဒီပြဲေလးကို မေရာက္လိုက္ရသူေတြ အတြက္ အမွတ္တရ ၾကည့္ႏိုင္ဖို႔ သက္သက္ပါပဲ၊ ရန္ကုန္မွာ ပန္းခ်ီျပပြဲ၊ ပန္းပုျပပြဲ စတဲ့ အႏုပညာ ျပပြဲတစ္ခုခု လုပ္တိုင္း ျပည္တြင္းက ဘေလာ့ဂါေတြ သြား႐ိုက္လာၿပီး၊ ျပန္ေဝမွ်တဲ့ ဓါတ္ပံုေတြကို ေက်းဇူးတင္စြာနဲ႔ က်ေနာ္အၿမဲ ၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္၊ အခု ကိုယ့္အလွည့္ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ႀကံဳႀကိဳက္တုန္းမွာ တလွည့္ျပန္ၿပီး ေဝမွ်ခ်င္တာပါ၊ အစားေကာင္း စားရမွ မဟုတ္ပါဘူး၊ အႏုပညာ လက္ရာေကာင္းေကာင္းေတြ ေတြ႔ရင္လည္း ခ်စ္သူ၊ ခင္သူေတြကို သတိရၾကတယ္ မဟုတ္လား...၊

မီးပြိဳင့္ကေန အမွတ္တမဲ့ ေမာ့ၾကည့္လိုက္တုန္း ဒီဆိုင္းဘုတ္ကို လွမ္းျမင္လိုက္တာပါ၊ အဲဒီေန႔ကလည္း ၅ ရက္ေန႔..၊ ျပပြဲ စတဲ့ေန႔..၊ မူလက သြားဖို႔ စီစဥ္ထားတာေတြကို တခါတည္း အျမန္ေျပာင္း၊ အစီအစဥ္အသစ္ ခ်က္ခ်င္းဆြဲၿပီး ကာတြန္းျပပြဲကို ဦးတည္လိုက္တယ္၊

ေလာကနတ္ဟာ ဘာမွမေျပာင္းလဲဘူး၊ တကယ့္ကို အရင္အတိုင္းပါပဲ၊ ဒီဆိုင္းဘုတ္ေ႐ွ႕က ျဖတ္ၿပီး ဒီတံခါးကေန က်ေနာ္ မဝင္ျဖစ္ခဲ့တာ ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခုေတာင္ ေက်ာ္ေနခဲ့ပါ ေပါ့လား၊

အေျခအေန တစ္ခုေအာက္မွာ မ်က္စိေတြ ကန္းခ်င္ေယာင္ေဆာင္ရင္း ေနာက္ေတာ့ တကယ့္ကိုပဲ မျမင္ေတာ့ဘူး၊ မတရားတာ၊ ဖိႏွိပ္တာ၊ သနားစရာေကာင္းတာ ဘာဆိုဘာမွ မျမင္ေတာ့ပဲ အစဥ္အလာထဲမွာ မ်က္စိေတြကန္း၊ ႏွလံုးသားေတြပါ 'ကန္း' ကုန္တဲ့ အျဖစ္ေတြ အမ်ားႀကီးပါ၊

ပညာတတ္ ဆိုတဲ့ အနက္အဓိပၸါယ္ကို ေစာေၾကာမိ သြားတယ္၊ တျခားလူမ်ိဳးေတြရဲ႕ ပညာ႐ွင္ ဆိုတာေတြၾကားမွာ ျမန္မာ ပီအိပ္ခ်္ဒီေတြကို 'ဒီသာပါေမာကၡ' လို႔ ေနာက္ၿပီးေခၚတဲ့ စကားေလးကို ျဖတ္ကနဲ ေတြးမိသြား ေသးတယ္၊ း)

ဒီကာတြန္းေလးဆို ႐ိုး႐ိုးေလးေပမယ့္ ဒီကာလမွာ ဘာကိုဆိုလိုသလဲ ဆိုတာ လူတိုင္းသိၾကပါတယ္၊ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ဒီေန႔ကလည္း က်မ္းသစၥာ က်ိန္ဆိုတဲ့ေန႔ ျဖစ္ေနျပန္ေရာ..၊ း)

ေျဖ႐ွင္းနည္းကေတာ့ လြယ္လြယ္ေလး...၊ း) လစာနဲ႔ ကုန္ေစ်းႏႈန္းတို႔ရဲ႕ စိန္ေျပးတမ္း ကစားပြဲႀကီး အျမန္ဆံုး ရပ္ႏိုင္ပါေစ..၊

ဒီကာတြန္းေလးကိုေတာ့ သေဘာက်လြန္းလို႔ အသံထြက္ေတာင္ ရယ္မိသြားတယ္၊ ဆရာ ဟာဂ်ဴလီရဲ႕ ေျပာင္ေျမာက္တဲ့ အေတြးပါပဲ၊ ဒါေပမယ့္ ဒီတစ္ေခါက္ ျမန္မာျပည္မွာ က်ေနာ္သံုးခဲ့ရတဲ့ ကြန္နက္႐ွင္ေတြက အရမ္းႀကီးေတာ့လည္း မေႏွးပါဘူး၊ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္အိမ္မွာဆို အေတာ္ေလးျမန္လို႔ေတာင္ အံ့အားသင့္မိ ေသးတယ္၊ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ကပဲ သတင္းေတြဖတ္ၿပီး အလြန္အမင္း ေႏွးလိမ့္မယ္လို႔ အဆိုးဆံုးကို ေမွ်ာ္လင့္ထားမိတာလား မသိပါဘူးဗ်ာ၊

ဒါလည္း ဆရာဟာဂ်ဴလီပါပဲ၊ ဒီလိုကာတြန္းမ်ိဳးဆို လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ ႏွစ္ေလာက္က အခုလို ျပပြဲတင္ႏိုင္မယ္ မထင္ပါဘူး၊ စာနယ္ဇင္း လြတ္လပ္ခြင့္ရဲ႕ ျပယုဂ္တစ္ခု ေပပဲလား၊ ဒက္ထိမွန္သလို အားရဖို႔လည္း ေကာင္းပါတယ္၊

မ်က္ေမွာက္ကို အတိအက် ျပႏိုင္တဲ့ ကာတြန္းတစ္ကြက္ပါ၊ ေစ်းကြက္ကို ေရာက္ႏိုင္ဖို႔ ခမ်ာမွာ ႀကိဳးတန္းေပၚ လမ္းေလွ်ာက္ရသလို တထိတ္ထိတ္နဲ႔..၊ ေအာက္က လူထုႀကီးကေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ တသီႀကီးနဲ႔ အားေတြေပးလို႔...၊ း)

ေတြးစရာေတြ ေပးတဲ့ ကာတြန္းေတြ အလယ္က ေဆြးစရာ အလြမ္းေျပ ကာတြန္းလို႔ ဆိုရမွာပါပဲ၊ ကိုငွက္ရဲ႕ မ်က္ႏွာက ကယ္ရီေကးခ်ား ဆြဲလို႔ေကာင္းတဲ့ မ်က္ႏွာဆိုတာကေတာ့ ေသခ်ာတယ္၊

ဒါကလည္း ေတြးခ်င္ရင္ ေတြးသေလာက္ရတဲ့ ကာတြန္းပါပဲ၊ 'ဝန္းရံမႈ' နဲ႔ 'ျပင္ဆင္မႈ' ဆိုတဲ့ စကားရပ္ေတြက ေခါင္းထဲ ေရာက္လာတယ္၊

'Warmly Welcome' ဆိုတာ အခုမွ ဟုတ္လုိက္ေလဗ်ာလို႔ ရင္နာနာနဲ႔ ေျပာရမယ့္ အျဖစ္...၊ လူတိုင္း သိေန၊ ေျပာေနတဲ့ ဒီစကားလံုး ထဲကေနပဲ ကာတြန္းဆရာက မ်က္ေမွာက္အေျခအေန တစ္ခုလံုးကို ထုတ္ျပသြားတာ လွလိုက္တာ...၊

ဒီလိုကာလမွာ ဒီလိုကာတြန္းမ်ိဳးကို ဆြဲတဲ့ ကာတြန္းဆရာကို ရဲရင့္တယ္လို႔ ဆိုရမလားပဲ၊ ဆြဲစရာ ျမန္မာ့႐ုပ္ေသး အမ်ားႀကီးထဲကမွ မင္းသမီးကို ဆြဲထားတယ္၊ ၿပီးေတာ့ အဲဒီမင္းသမီးက ပံုလ်က္ကေလး လဲေနေသးတယ္၊ အေနာက္က လက္ေတြထဲမွာ ကုတ္အကၤ် ီလက္႐ွည္ေတြ မေတြ႔ရလို႔ ေတာ္ေသးတယ္၊ မဟုတ္ရင္ စစ္အစိုးရ လက္ထက္က ထုတ္ေဝခဲ့တဲ့ သတင္းစာေဆာင္းပါးေတြကို သတိရစရာ...၊

ဒီကာတြန္းမွာေတာ့ မသာယာႏိုင္တဲ့ ေတာစဥ္ေတာင္တန္းေတြကို ခံစားမိတယ္၊ အထူးသျဖင့္ အျပာေရာင္ေတြ ကဲေနတဲ့ အလယ္မွာကိုပဲ အနက္ေရာင္ စစ္ခိုး၊ စစ္ေငြ႔ေတြ အူလို႔..၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဟာ ေဝးေနဆဲမို႔ ပန္းကန္ထဲမွာ ထမင္းအစား က်ည္ခြံပဲ ႐ွိေနခဲ့တယ္၊

အင္း..ဒါလည္း ဟုတ္တုတ္တုတ္ ပါပဲ၊ အမ်ိဳးသမီးေတြဟာ မိခင္စိတ္ရဲ႕ ေစ့ေဆာ္မႈေၾကာင့္ အာ႐ံုေတြ ပိုၿပီး ပါးလ်ားၾကတယ္ ထင္ပါရဲ႕၊ အေဖ့ကို အေမႏႈိးရတဲ့ အႀကိမ္ေတြ၊ က်ေနာ့္ကို မအိမ္သူ ႏိႈးရတဲ့ အႀကိမ္ေတြကို အမွတ္ရစရာ..၊ း)

ဘာတစ္ခုမွ ေျပာစရာ မလိုေအာင္ကို ၿပီးျပည့္စံုတဲ့ ကာတြန္းပါပဲ၊ တစ္ကြက္ကာတြန္းေတြရဲ႕ က်စ္လစ္မႈ၊ အေတြးစေတြ အမ်ားႀကီး ေပးႏိုင္မႈ၊ စတာေတြကို က်ေနာ္ ႀကိဳက္ပါတယ္၊ အကြက္ေသးေသးေလး တစ္ကြက္ထဲမွာ ဆြဲရဖို႔အေရး စိုက္ထုတ္လိုက္ရတဲ့ အားအင္ေတြက မနည္းပါဘူး၊ ကာတြန္းဆရာေတြကို ေလးစားမိပါတယ္၊

ဒီကာတြန္းကိုလည္း သေဘာတက်နဲ႔ ေအာ္ရယ္မိတယ္၊ ျဖစ္ရပံုမ်ား.. အဲဒီလို လြဲရတယ္လို႔၊ ဒုတိယ အကြက္ထဲက အဘရဲ႕ မ်က္ႏွာကို ၾကည့္မိေလေလ ဆက္ရယ္ခ်င္မိေလေလ..၊ အင္း.. အဘေတြ နဲ႔ေတာ့ ခက္ၿပီ..၊ း)

ေၾသာ္..ငါ့ႏွယ္ေနာ္..၊ အင္း.. ႏွလံုးလမ္းေၾကာင္းမွာ ခံေနတဲ့ ကြ်န္းဆိုတာ ဒီလိုကြ်န္းမ်ိဳးနဲ႔ တူတယ္..၊ း)

ပစ္မလြဲဆိုတာ ဒါပဲျဖစ္မယ္၊ ျမား႐ွိရာ စက္ကြင္းလိုက္ရတဲ့ အျဖစ္ေတြ နည္းသထက္ နည္းပါေစလို႔ပဲ...၊

ဒါကေတာ့ တကယ့္ကို ေျဗာင္ေဆာ္တာ..၊ မိုက္တြင္းေၾကာင့္ ဆင္းရဲတြင္း ျဖစ္တာ ဆိုေပမယ့္ တြင္းဆံုးက်တဲ့ အျဖစ္မ်ိဳးေတြက အျမန္ဆံုး ျပန္တက္ဖို႔ ႀကိဳးစားရမွာပါ၊

အစစ္အမွန္ လြတ္လပ္မႈ အေၾကာင္း အ႐ွည္ႀကီး ျဖန္႔ထြက္ေတြးခ်င္ စရာပါ...၊

ကာတြန္းေတြ တဝႀကီး ၾကည့္လိုက္ရလို႔ က်ေနာ္ ေက်နပ္သြားတယ္၊ ျပပြဲ အစေန႔ ျဖစ္တဲ့အျပင္ မနက္ပိုင္းပဲ ႐ွိေသးလို႔လား မသိဘူး၊ ဝင္လာတဲ့ လူေတြေတာ့ သိပ္မမ်ား ေသးဘူး၊ ကာတြန္းေတြ ခ်ိတ္ထားတဲ့ နံရံေတြကို ႏႈတ္ဆက္တဲ့ အေနနဲ႔ ခဏၾကာၾကာ က်ေနာ္ ရပ္ၾကည့္ေနမိ ေသးတယ္၊ ေနာက္တႀကိမ္ဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွန္း မသိႏိုင္ေသးပါဘူး၊ မေျပာင္းမလဲ ေႏြးေထြးဆဲ ေလာကနတ္ ျပခန္းေလးကို ေသေသခ်ာခ်ာ ႏႈတ္ဆက္ၿပီးမွ က်ေနာ္ ျပန္ထြက္လာခဲ့တယ္၊ ပန္းဆိုးတန္း လမ္းမႀကီးေပၚမွာလည္း နံရံေပၚ ေရာက္မလာေသးတဲ့ ကာတြန္းေတြ ဆူညံ၊ ႐ွဳပ္ေထြးလို႔...။ ။

(ဆက္ပါဦးမယ္..)


ညီလင္းသစ္
၃ ေမ၊ ၂၀၁၂