အာ႐ံုမ်ား ပ်ံသန္းရာ ႏိုင္ငံကေလးသို႔ (၈)

အားလံုးပဲ မဂၤလာပါဗ်ာ...၊ မထင္မွတ္ဘဲနဲ႔ က်ေနာ့္ရဲ႕ ျမန္မာျပည္ျပန္ အခန္းဆက္ေတြက အပိုင္း(၇) ကာတြန္းေတြမွာ ရပ္သြားခဲ့တယ္၊ ႏိုင္ငံကေလးဆီကို ပ်ံသန္းသြားတဲ့ အာ႐ံုေတြက ကာတြန္းျပပြဲမွာ အေတာင္ေညာင္းသြားတယ္ လို႔ေတာင္ ဆိုရမလိုပါပဲ၊ ခန္းမထဲကကို ဆက္မထြက္ ႏိုင္ဘူး ျဖစ္ေနတာ...၊ အခုလို မၾကန္႔ၾကာစဖူး ၾကန္႔ၾကာသြားတဲ့အတြက္ ဘေလာ့ဂ္ကို လာလည္ၿပီး စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ျပန္သြားခဲ့ရတဲ့ မိတ္ေဆြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေတာင္းပန္ပါတယ္၊

ျဖစ္ပံုက ဒီလိုဗ်၊ ၿပီးခဲ့တဲ့ ေမလထဲမွာ ႐ံုးပိတ္ရက္ေတြ နည္းနည္းမ်ားတယ္၊ အဲဒီမွာ ခရီးတိုေလးေတြ ၃ ခုေလာက္ ဆက္တိုက္ သြားျဖစ္ေနတာရယ္၊ ျမန္မာျပည္က ျပန္လာကတည္းက ႏွစ္ဆပိုလာတဲ့ အလုပ္ေႂကြးေတြကို ႐ွင္းေနတာရယ္၊ ၿပီးေတာ့ သတင္းေတြ လိုက္ဖတ္ၿပီး မုဒ္ေပ်ာက္ေနတာရယ္၊ ေနာက္ဆံုး မဆိုစေလာက္ကေလး ပ်င္းေနတာရယ္..၊ အဲဒါေတြ စုဆံုသြားတာပါ၊ ခရီးတိုေလးေတြက ျပည္တြင္းခရီးေလး ေတြပါ၊ ေတာင္ေပၚေက်းလက္ ႐ြာေတြဆီကို သြားခဲ့တာ..၊ အဲဒီမွာ ႐ိုက္လာတဲ့ ပံုေတြကိုေတာ့ ေနာက္မွပဲ ျပန္႐ွယ္တာေပါ့ဗ်ာ..ေနာ၊ အခုေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ခ်စ္တဲ့ အဲဒီႏိုင္ငံကေလး ဆီကိုပဲ ဆက္လက္ ပ်ံသန္း ၾကည့္ၾကရေအာင္..၊ အေတာင္ပံပါရင္ မင္းဆီကို လို႔ပဲ ဆိုပါေတာ့ေလ..၊

တစ္ရက္မွာေတာ့ ဟိုသားအမိကို ထားခဲ့ၿပီး က်ေနာ္ တစ္ေယာက္တည္း ၿမိဳ႕ထဲကို ထြက္လာခဲ့တယ္၊ လုပ္စရာ စာ႐ြက္စာတမ္း ကိစၥတခ်ိဳ႕ကို လုပ္ရင္း၊ စာအုပ္ေလး ဘာေလးလည္း ဝယ္ရင္း၊ ဓါတ္ပံုလည္း ႐ိုက္ရင္း ဆိုတဲ့ စိတ္ကူးနဲ႔ပါ၊ ရန္ကုန္မွာ ကားေတြ မ်ားသထက္ မ်ားလာတာ သတိမျပဳမိလို႔ မရေအာင္ ကိုပါပဲ၊ အၿမဲလိုလို ယာဥ္ေၾကာပိတ္တာေတြ တစ္ေနရာမဟုတ္ တစ္ေနရာမွာ ေတြ႔ရတယ္၊ တခ်ိန္တည္းမွာပဲ ဒါေတြကို ေျဖ႐ွင္းဖို႔ လမ္းေတြခ်ဲ႕တာ၊ ဂံုးေက်ာ္တံတားေတြ ေဆာက္တာေတြကို လုပ္ေနၾကတယ္၊

ၿမိဳ႕ေတာ္ခန္းမႀကီးကေတာ့ အရင္အတိုင္း မလႈပ္မယွက္ ငိုက္ျမည္းဆဲပါပဲ၊ အရင္လို အဝါေရာင္ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ ခရမ္းေရာင္သန္းတဲ့ အျဖဴေရာင္နဲ႔ဆိုေတာ့ ကိုလိုနီ အေငြ႔အသက္ကေလးေတာင္ နည္းနည္းေပ်ာက္သြား သလိုလို..၊ သူ႔ေ႐ွ႕က ျမင္ကြင္းေတြကလည္း အရင္လိုပါပဲ၊ ဘတ္စ္ကားေတြ၊ ေခါင္း႐ြက္ဗ်ပ္ထိုး ေစ်းသည္ေတြ၊ ဥဒဟုိ သြားေနၾကတဲ့ လူေတြ၊ တိုးရစ္စ္ ကားႀကီးေတြ..၊ အားလံုးဟာ ေကာင္းကင္ျပာႀကီးရဲ႕ ေအာက္မွာ သက္ဝင္လႈပ္႐ွားလို႔..၊ မဟာဗႏၶဳလ ပန္းၿခံ သံတိုင္ေတြကို မွီရင္း က်ေနာ္ ေငးၾကည့္ေနမိတယ္၊ နာမည္ဆိုးနဲ႔ ေက်ာ္ၾကားတဲ့ ေဒၚလာေငြ လဲတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြကလည္း ငါးမိနစ္ တစ္ခါေလာက္ 'ေဒၚလာ လဲမလို႔လား၊ ဘယ္ေလာက္ပါလဲ' ခ်ည္း လာလာေမးေနတယ္၊

ေဟာဒီ႐ံုးက ထုတ္ေပးလိုက္တဲ့ စာအုပ္အနီကေလးက က်ေနာ့္ကို ကီလိုမီတာေတြ ေထာင္ခ်ီေဝးတဲ့ အရပ္ကို ပို႔ေပးခဲ့တယ္၊ ပံုမွန္ဆို ပြဲစားေတြ၊ ပတ္စ္ပို႔စ္ ေလွ်ာက္မယ့္ သူေတြနဲ႔ အၿမဲေျခခ်င္း လိမ္ေနတဲ့ ေနရာ..၊ ေဟာ.. ၾကည့္ပါဦး၊ အခုေတာ့လည္း သံတံခါးႀကီးပိတ္ၿပီး တိတ္ဆိတ္လို႔၊ သြားေမးၾကည့္ေတာ့ ျပည္ထဲေရး ႐ံုးကို ေျပာင္းသြားၿပီ-တဲ့၊ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ အဲဒီသံတံခါးႀကီးကို တြန္းဖြင့္ၿပီး ႐ံုးထဲကို က်ေနာ္ဝင္ထိုင္ ၾကည့္ခ်င္တယ္၊ ဘယ္သူမွ မ႐ွိေတာ့တဲ့ အခန္းေတြထဲမွာ နံရံေတြက ဘာေတြမ်ား ေျပာမလဲလို႔ နားေထာင္ၾကည့္ခ်င္တာပါ၊ သူတို႔ သိထားတဲ့ ဇတ္လမ္းေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိမွာ အေသအခ်ာပါ၊ နံရံေတြမွာ နား႐ွိတယ္လို႔ ဆို႐ိုး႐ွိတယ္ မဟုတ္လား..၊

ပန္းဆိုးတန္းဟာ နည္းနည္းစိမ္းကား သြားသလိုပဲ၊ က်ေနာ့္အေပၚ တခါမွ မသိကြ်မ္းဖူးတဲ့ လူတစ္ေယာက္လို ဆက္ဆံေနလိုက္တာ..၊ တကယ္ဆို မီးေလာင္သြားတဲ့ ညာဖက္က ေဟာဒီ႐ံုးႀကီး ေအာက္က စာအုပ္ အေဟာင္းတန္းေတြမွာ က်ေနာ့္ရဲ႕ နာရီလက္တံေတြ တေမ့တေမာ အႀကိမ္ႀကိမ္ ရပ္တန္႔ခဲ့ဖူးတာ သူ ျပန္အမွတ္ရဖို႔ ေကာင္းတာေပါ့၊

ပန္းဆိုးတန္းနဲ႔ ကမ္းနားလမ္း ေထာင့္က တယ္လီဖုန္း ႐ံုကေလးပါ၊ လက္ကိုင္ဖုန္းကိုယ္စီနဲ႔ ေသြးႀကီးေနတဲ့ ရန္ကုန္သားေတြကို မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႔ လိုက္ၾကည့္ေနရတဲ့ ဘဝေပါ့၊ အရင္တုန္းကေတာ့ သူ႔ဆီမွာ လူေတြ တ႐ုန္း႐ုန္းနဲ႔ စည္ကားခဲ့ဖူးတယ္၊ အခုေတာ့လည္း ဒလ ဖက္ျပန္မယ့္ တစ္ေယာက္စ၊ ႏွစ္ေယာက္စ ေလာက္ပဲ လာေတာ့တယ္၊ မၾကာခင္ အဖ်က္ခံရမွာ ေသခ်ာသေလာက္ ႐ွိတဲ့ တယ္လီဖုန္း ႐ံုကေလးက က်ေနာ့္ကို အၿမဲ႐ွိတဲ့ မၿမဲျခင္းတရား အေၾကာင္း လွမ္းေျပာလိုက္တယ္..၊

ကမ္းနားလမ္းကေတာ့ အရင္အတိုင္း စည္ကားၿမဲပါပဲ၊ တေလာကလံုးက အလုပ္ေတြ သူတစ္ေယာက္တည္း ဒိုင္ခံ လုပ္ေနရသလိုမ်ိဳး အခ်ိန္ျပည့္ အလုပ္႐ွဳပ္ေနတဲ့ပံု..၊ ခပ္လွမ္းလွမ္းက ျမန္မာ့ဆိပ္ကမ္း အာဏာပိုင္႐ံုး၊ ျမန္မာ့ေလေၾကာင္း႐ံုးနဲ႔ စထရင္းန္းဟိုတယ္ တို႔ကို က်ေနာ္ ခပ္ၾကာၾကာေလး ရပ္ေငးေန ျဖစ္တယ္၊ ျမန္မာ့ ခရီးသြားလုပ္ငန္း ႏွစ္ဦးကာလ ေတြမွာေတာ့ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရဲ႕ တစ္ခုတည္းေသာ ကိုလိုနီေခတ္ဟိုတယ္ ဆိုၿပီး တစ္ည ေဒၚလာ ၁၀၀၀ ဝန္းက်င္ေပးရတဲ့ အခန္းေတြနဲ႔ ေသြးႀကီးခဲ့တဲ့ စထရင္းန္းဟိုတယ္က အခုေတာ့လည္း အနည္ထိုင္သြားပံု ပါပဲ၊ စိတ္ထင္ ေျပာတာပါ...၊

ဘာရယ္ မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ၊ သေဘာက်လို႔ ႐ိုက္လာခဲ့တာ..၊ ကားကေတာ့ ေလးဘီးပဲ၊ ဒါေပမယ့္ တံခါးမွာ ကပ္ထားတာက အေမရိကန္ အလံနဲ႔ နာဆာ-တဲ့၊ တစ္ျပားမွ မေလွ်ာ့ဘူး၊ ခပ္တည္တည္ပဲ..၊ း)

စာတိုက္ႀကီးကို ေရာက္တယ္၊ ပုဂံကေန ဝယ္လာတဲ့ ပို႔စကတ္ေတြကို မိတ္ေဆြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီ ပို႔ဖို႔ပါ၊ က်ေနာ္ ေနာက္ဆံုး စာထည့္တာက လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၂ ႏွစ္ေလာက္က..၊ အဲဒီတုန္းက တံဆိပ္ေခါင္းတစ္ခု ၃၀ က်ပ္ ဆိုတာေတာ့ မွတ္မိတယ္၊ အခုဆိုရင္ေတာ့ လြန္ေရာကြ်ံေရာ ၁၀၀ ေလာက္ေတာ့ ႐ွိေရာေပါ့လို႔ ေတြးထားခဲ့တယ္၊ ဟိုေရာက္ေတာ့ ဘယ္ဟုတ္မလဲ၊ တစ္ခု ၅၀၀ က်ပ္တဲ့၊ က်ေနာ္က ပို႔စကတ္ ၃၂ ခု ပို႔ဖို႔ဆိုေတာ့ တံဆိပ္ေခါင္းဖိုးခ်ည္းပဲ ၁၆၀၀၀ က်သြားတယ္၊ မ်က္လံုးကို ျပဴးေရာပဲ..၊ ဒါေပမယ့္ ဒီျပန္ေရာက္ေတာ့ ပို႔ခဲ့သမွ် ပို႔စကတ္ေတြ အားလံုး ေရာက္တယ္ဆိုတာ သိရလို႔ ဘာပဲေျပာေျပာ ေပးရတာ တန္ပါတယ္၊

ရန္ကုန္မွာ ႐ုပ္႐ွင္မၾကည့္ျဖစ္တာ အေတာ္ေလးကို ၾကာခဲ့ၿပီ၊ ေနာက္ဆံုး ၾကည့္ခဲ့တာ က်ေနာ္ အမွတ္မမွားဘူးဆိုရင္ မင္းသမီး ဒယ္မီမိုးပါတဲ့ Ghost ဇတ္ကားပါ၊ ကဲ- ဘယ္ေလာက္ ၾကာၿပီလဲဆိုတာ တြက္သာၾကည့္ေတာ့၊ က်ေနာ့္အသက္က အဲဒီတုန္းက ၁၆ ႏွစ္ေလာက္ပဲ ႐ွိေသးတယ္၊ အဲဒီတုန္းကေတာ့ အဲဒီ Ghost ကားမွ မၾကည့္ဖူးရင္ လူရာမဝင္တဲ့ သေဘာမ်ိဳးေတာင္ ျဖစ္ေနတာကိုး၊ ဒယ္မီမိုး ဆံပင္ပံုစံ ဆိုၿပီးေတာင္ ေခတ္စားလိုက္ေသးတယ္ မဟုတ္လား၊ အခု ေ႐ွ႕ေဆာင္႐ံုမွာ ျပေနတာကေတာ့ Journey 2: The Mysterious Island တဲ့၊ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ပါပဲ၊ ဒီမိုကရက္တစ္ ႏိုင္ငံေတာ္သစ္ႀကီးဆီ ခ်ီတက္ေနတဲ့ အသြင္ ကူးေျပာင္းစ ကာလမွာ သြားရမယ့္ ခရီးက ႐ွည္လ်ားလွတယ္၊ Journey ေတာင္မွ အပိုင္း-၂ တဲ့၊ ၿပီးေတာ့ အဲဒီ ခရီးက လွ်ိဳ႕ဝွက္ ဆန္းၾကယ္ေသာ ကြ်န္းဆိုပဲ၊ ဟုတ္မွာပါ၊ အခုေလာေလာဆယ္မွာ ကိုပဲ လွ်ိဳ႕ဝွက္သည္းဖို၊ ဝိုးတဝါး ျဖစ္ရပ္ေတြ ေတြ႔ေနရတယ္ မဟုတ္လား...၊

လူထုခ်စ္တဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြကေတာ့ လူထုၾကားထဲကို တဖန္ျပန္ေရာက္လာ ခဲ့ၿပီ၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရဲ႕ မညီမညာ ပလက္ေဖာင္းေတြ ထက္မွာ အေရာင္စံု၊ အေသြးစံုနဲ႔ တညီတညာတည္းကို တင့္တယ္လို႔...၊

ျပည္သူ႔ဥယ်ာဥ္ထဲကိုလည္း မ႐ြယ္႐ြယ္ဘဲ ေရာက္သြားေသးတယ္၊ ဒီမိုးပ်ံ ရထားေလးကို ျမင္ေတာ့ သားက ကေလးတို႔ထံုးစံ ပူဆာပါေလေရာ၊ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္နဲ႔သူနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္သား စီးၾကတယ္၊ ဂ်ာမနီက Europa Park မွာလည္း ဒီလိုမ်ိဳး တစ္ခု႐ွိေတာ့ သူက မွတ္မိၿပီး စီးမယ္လုပ္တာ..၊ စက္ဘီးေျခနင္းလို နင္းဖို႔ လုပ္ထားတယ္၊ မနင္းလည္း သြားေနတာပါပဲ၊ နင္းရင္ေတာ့ နည္းနည္း ပိုျမန္တယ္၊ ရီရတာက စထြက္တဲ့ ဂိတ္ကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ ဘရိတ္ဖမ္းဖို႔ကို အဲဒီမွာ ေစာင့္ေနတဲ့ ဝန္ထမ္း သံုးေလးေယာက္က တြဲေတြကို လက္နဲ႔ အတင္းလိုက္ဆြဲ ၾကတာ..၊ လွ်ပ္စစ္ဘရိတ္က ပ်က္ေနတာလား၊ မ႐ွိတာပဲလားေတာ့ မသိဘူး၊ က်ေနာ္တို႔က ဒုတိယတြဲဆိုေတာ့ သူတို႔လက္နဲ႔ ဆြဲေပမယ့္ ပလက္ေဖာင္းမွာ မရပ္ဘဲ အျပင္ဖက္ ဟင္းလင္းျပင္ကို တခါ ကြ်ံထြက္သြားျပန္ေရာ၊ ေနာက္မွ ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္က အသာ ျပန္လာဆြဲတယ္၊ တျခား ေရလႊာေလွ်ာစီးတာ၊ တိုက္ကားေမာင္းတာ၊ အစ႐ွိသျဖင့္ ေတာ္ေတာ္ စံုေအာင္ လုပ္ထားတယ္၊ က်ေနာ္ ေလ့လာမိသေလာက္ မိသားစုေတြ၊ ကေလးေတြကလည္း အားလံုး ေအးေအးေဆးေဆးနဲ႔ အပန္းေျဖလို႔..၊ သူတို႔ကို ၾကည့္ၿပီး က်ေနာ္လည္း စိတ္လက္ေပါ့ပါး လာတယ္၊ ကစားကြင္းေတြက အရည္အေသြးပိုင္း ဆိုင္ရာမွာ လိုေနေသးေပမယ့္ ျမန္မာ ကေလးငယ္ေတြလည္း တျခားႏိုင္ငံေတြ မွာလိုပဲ အထိုက္အေလ်ာက္ ကစားခြင့္ ရတာကို သေဘာက်ေန မိတယ္၊ က်ေနာ္တို႔ ငယ္ငယ္တုန္းက ဒီလိုမ်ိဳးေတြ မ႐ွိတဲ့အျပင္ အေဖနဲ႔အေမကလည္း ပန္းၿခံတို႔၊ ကစားကြင္းတို႔ကို လိုက္ပို႔ဖို႔ အဆင္မေျပတာက ခပ္မ်ားမ်ားရယ္...၊

'ေျမႀကီးေပၚမွာ ရႏိုင္တဲ့ ပရဒိသုဘံုက ေကာ္ဖီတစ္ခြက္'..တဲ့၊ ခြက္ရဲ႕ အတြင္းထဲက စာတန္းေလးကို သေဘာက်ေန မိတယ္၊ တကယ္လည္း ေကာင္းပါတယ္၊ Black Canyon ေကာ္ဖီကို မွာတဲ့အခါ ဘီစကစ္ေလး ေတြရယ္၊ ေရေႏြးၾကမ္းေလး တစ္ခြက္ရယ္ပါ တြဲခ်ေပးတယ္၊ ခါးသက္သက္ ေကာ္ဖီမွာ ဘီစကစ္က ဂ်ံဳအရသာရယ္၊ ေရေႏြးၾကမ္းက စံပယ္ပန္း လက္ဖက္ေျခာက္နံ႔ရယ္ ေရာလိုက္ေတာ့ ေျမႀကီးေပၚကေန ပရဒိသုဘံုကို ေရာက္သြားသလိုပဲ..၊ အထူးသျဖင့္ ပ်င္းရိ၊ ေလးတြဲၿပီး ငိုက္ျမည္းခ်င္စရာ ရန္ကုန္ရဲ႕ ေန႔လယ္ခင္းေတြကို ထုတ္ခ်င္းခတ္ ျဖတ္ဝင္သြားဖို႔ အေကာင္းဆံုး အေဖာ္မြန္ ပါပဲ၊ Summit Parkview ဟိုတယ္ေဘးက ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးပါ၊ ဆိုင္နာမည္ ကလည္း Black Canyon ပါပဲ၊

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းကို ေရာက္ရင္ တီ႐ွပ္ဆိုင္ေတြကို က်ေနာ္ သြား,သြားေငး ျဖစ္ပါတယ္၊ ဝယ္တာ မဝယ္တာထက္ အေရာင္စံုတာ၊ တီ႐ွပ္ေပၚက ပန္းခ်ီ၊ ကာတြန္းေလးေတြကို သေဘာက်လို႔ပါ၊ တစ္ခါတုန္းကေတာ့ ခ်က္ပလက္လို႔ က်ေနာ္တို႔ ေခၚၾကတဲ့ ဘတ္စကားအိုႀကီးမွာ လူေတြ တိုးလို႔တြဲေလာင္း စီးေနၾကတဲ့ ကာတြန္းပံု ပါတဲ့ တီ႐ွပ္ေလး တစ္ထည္ ဝယ္ခဲ့ဖူးတယ္၊ ကာတြန္းေလးက တကယ္ခ်စ္စရာ ေကာင္းတယ္၊ ဆရာ စိုးေသာ္တာရဲ႕ လက္ရာပါ၊

ဒီဆိုင္ကေတာ့ က်ေနာ္ သြား,သြားေငးတဲ့ဆိုင္ မဟုတ္ပါဘူး၊ း) အဲဒီမွာ အမွတ္တရ ပစၥည္း သြားဝယ္တာလည္း မဟုတ္ရပါဘူး၊ ဒီဆိုင္ရဲ႕ အေ႐ွ႕ကဆိုင္မွာ မအိမ္သူက ဆြဲႀကိဳးေလး၊ လက္စြပ္ေလး ၾကည့္ေနတုန္း က်ေနာ္က ေဘးမွာရပ္ေစာင့္ရင္း ဒီဆိုင္းဘုတ္ကို ေတြ႔လိုက္တာပါ၊ ဇာေဘာ္လီ ညြန္႔ညြန္႔ဆိုတာ တခ်ိန္က နာမည္ႀကီးလို႔ ထင္တာပဲ၊ အေဒၚေတြ ေျပာတာ တခါတေလ ၾကားဖူးတယ္၊ အခု ရန္ကုန္မွာ အမ်ိဳးသမီးေတြ ႀကီးႀကီးငယ္ငယ္ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ အတိုအ႐ွည္နဲ႔ ျဖစ္ကုန္ၾကေတာ့ ဒီလို ဇာေဘာ္လီ ဆိုတာမ်ိဳးေကာ ဝတ္ၾကေသးရဲ႕လား မသိဘူး၊ ႀကိဳးေပ်ာက္တို႔၊ တစ္ေခ်ာင္းတို႔၊ ႏွစ္ေခ်ာင္းတို႔ ၾကားမွာ ဇာေဘာ္လီ ညြန္႔ညြန္႔ရဲ႕ ေစ်းကြက္က ဘယ္ေလာက္အထိ ထိခိုက္မႈ ႐ွိႏိုင္သလဲ၊ ဒါမွမဟုတ္ ဒါဟာ ပါစင္နယ္လ္ျဖစ္လို႔ ကိုယ္တိုင္းနဲ႔မွ စိတ္တိုင္းက်တယ္လို႔ ဆိုသူေတြေကာ ႐ွိသလား၊ သြားေမးလို႔ ေကာင္းတဲ့ကိစၥ မဟုတ္လို႔ ဓါတ္ပံုေလး တစ္ပံုပဲ ႐ိုက္ၿပီး က်ေနာ္ တိတ္တိတ္ကေလးပဲ ေနလိုက္ပါတယ္၊ း)

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းရဲ႕ နာမည္ႀကီး ေပါင္ခ်ိန္စက္..၊ က်ေနာ္ ခပ္ငယ္ငယ္တုန္းက ဒီစက္ေပၚမွာ တစ္ခါ တက္ရပ္ဖူးတယ္၊ ထြက္လာတဲ့ လက္မွတ္က အခ်စ္ေရး မေကာင္းႏိုင္ဘူး-တဲ့၊ ဘိုဘိုဟန္ရဲ႕ သီခ်င္းထဲကလို ပါပဲ၊ ႏွစ္ေတြ အမ်ားႀကီး အၾကာမွာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးက အေလးခ်ိန္ေတြ တိုးလာေပမယ့္ ဒီေပါင္ခ်ိန္စက္ကေတာ့ ဒီအေရာင္၊ ဒီေနရာမွာ ပါပဲ၊ အဲ.. အခုေန ခ်ိန္ၾကည့္ရင္ အေျပာင္းအလဲသို႔ ဦးတည္ေနေသာ ကာလျဖစ္သည္ဆိုတဲ့ လက္မွတ္မ်ား ထြက္လာေလ မလား..၊

ေဇာ္ဂ်ီေဟာက္စ္မွာ ထိုင္ေနတုန္း ဝင္းအျပင္ဖက္ကေန ပို႔စကတ္ လွမ္းေရာင္းေနတာ...၊ ဟိုး အရင္အတိုင္းပါပဲ၊ ပုဂံဘုရား ပံုေတြကို ၁၀ ခု၊ အခု ၂၀ တြဲၿပီးေတာ့ တစ္ေဒၚလာ၊ ႏွစ္ေဒၚလာ စသျဖင့္ ေရာင္းၾကတယ္၊ သူ႔ရဲ႕ ဘယ္ဖက္ လက္ထဲက အေႂကြေစ့ေတြကို က်ေနာ္ လွမ္းေငးေန မိတယ္၊ က်ေနာ္တို႔ ကေလးဘဝ တုန္းက အဲဒီ အေႂကြေတြ တကယ္ပဲ သံုးခဲ့ဖူးတာ အခုျပန္ေတြးေတာ့ အိပ္မက္လိုလိုနဲ႔..၊ ဆင္႐ုပ္စုဗူးထဲက တစ္မတ္ေစ့ေတြ ခိုးထုတ္ၿပီး ဇီးထုပ္တစ္ထုပ္ တစ္မတ္နဲ႔ အမ်ားႀကီး သြားဝယ္စားတာ ျပန္အမွတ္ရတယ္..၊

ဒဂံုဘီယာကို အခုလို ႏွစ္ေတြၾကာၿပီး ျပန္မ်ား ေကာင္းလာမလား ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလးနဲ႔ ေသာက္ၾကည့္တာ..၊ ေဇာ္ဂ်ီက ေဆးႀကိမ္လံုးနဲ႔ လွမ္းတို႔ၿပီး အဖတ္ဆယ္တာေတာင္ မရပါဘူးဗ်ာ..၊ း)

က်ေနာ္က ကြမ္းမစားေပမယ့္ ကြမ္းယာဆိုင္ေလး ေတြကိုေတာ့ သေဘာက်တတ္ ပါတယ္၊ တခ်ိဳ႕ကြမ္းယာဆိုင္ ေတြက စိတၱဇပန္းခ်ီ ဆရာတစ္ေယာက္ရဲ႕ အလုပ္႐ံုနဲ႔ တူတယ္၊ အဲဒီမွာ အျဖဴေရာင္၊ အနီေရာင္၊ အစိမ္းေရာင္.. ေဆးေရာင္စံုေတြ ေပပြၿပီး အစီအစဥ္မက် ႐ွိေနလိမ့္မယ္၊ တခ်ိဳ႕ဆိုင္ေလး ေတြက်ေတာ့ သန္႔သန္႔႐ွင္း႐ွင္းနဲ႔ သပ္ရပ္လို႔..၊ ဒီဆိုင္ေလးကေတာ့ ရန္ကုန္ရဲ႕ ျခစ္ျခစ္ေတာက္ ေနေရာင္ေအာက္မွာ ႏွင္းဆီတစ္ပြင့္နဲ႔ ရဲရဲနီေန ခဲ့တယ္..၊

ဟိုး ခပ္လွမ္းလွမ္းက ရန္ကုန္ျမစ္ဝကို က်ေနာ္ လွမ္းေငးေန မိတယ္၊ မႈန္မိႈင္းမိႈင္း ေကာင္းကင္ေအာက္မွာ ရန္ကုန္ျမစ္ဟာ သဲကႏၲာရထဲက ေႁမြတစ္ေကာင္လိုမ်ိဳး ေခြဝိုက္တြန္႔လိမ္လို႔..၊ ပင္လယ္ဖက္ကို ေခါင္းတည္ၿပီး တၿငိမ့္ၿငိမ့္နဲ႔ တြားသြားေနတယ္၊ ရန္ကုန္ျမစ္၊ ပဲခူးျမစ္၊ ပုဇြန္ေတာင္ေခ်ာင္း သံုးခုဆံုရာ ေနရာကို စိတ္မွန္းနဲ႔ ႐ွာေနမိတယ္၊ ဓမၼေစတီမင္း ေခါင္းေလာင္းႀကီး ႐ွိေနတာ အဲဒီေနရာမွာ မဟုတ္လား၊ အဖြဲ႔ေပါင္းမ်ားစြာ ႐ွာခဲ့ၾက ၿပီးၿပီ၊ ေ႐ွ႕မွာလည္း စိတ္ဝင္စားတဲ့ အဖြဲ႔ေတြ အမ်ားႀကီး ေစာင့္ေနေသးတယ္၊ အခုခ်ိန္ထိေတာ့ ေခါင္းေလာင္းႀကီးက ေရေအာက္ကေန စိန္ေခၚေနဆဲပဲ၊

အိုမင္းေနတဲ့ တိုက္ေဟာင္း၊ တိုက္သစ္နဲ႔ ေဆာက္လုပ္ဆဲ တိုက္ေတြၾကားမွာ ဗဟိုတရား႐ံုးႀကီးက ဥပေဒေတြနဲ႔ ပိက်ေလးလံၿပီး ဝပ္စင္းလို႔...၊ ဟိုးအရင္ ကိုလိုနီ ေခတ္တုန္းကေတာ့ ေဘးပတ္ဝန္းက်င္မွာ အေဆာက္အဦး ႀကီးႀကီးမားမား မ႐ွိဘဲ သူ႔တစ္ခုတည္း ခန္႔ထည္ေနခဲ့ လိမ့္မယ္၊ ဟိုး ခပ္လွမ္းလွမ္း မွာေတာ့ ျမန္မာ့ဆိပ္ကမ္း အာဏာပိုင္း႐ံုးရဲ႕ ေရေၾကာင္းေမွ်ာ္စင္ကို လွမ္းျမင္ေနရတယ္၊ ကိုလိုနီေခတ္မွာ အဂၤလိပ္ေတြဟာ ဒီ ရန္ကုန္ျမစ္ေၾကာင္း အတိုင္း သေဘၤာေတြနဲ႔ စုန္ခ်ည္ဆန္ခ်ည္ ဝင္ထြက္သြားလာ ေနခဲ့ၾက လိမ့္မယ္၊ ဘာ့ေၾကာင့္လဲေတာ့ မသိဘူး၊ ရန္ကုန္ကို ငွက္တစ္ေကာင္ရဲ႕ ေနရာကေန ၾကည့္ရတဲ့အခါ ဟိုးေခတ္ေဟာင္း ကာလေတြကို စိတ္မွန္းနဲ႔ ျမင္ေယာင္ၾကည့္ေန မိခဲ့တယ္၊ အထူးသျဖင့္ ကိုလိုနီေခတ္ကို...၊ ျမင္းစီး အဂၤလိပ္ေတြ၊ သူတို႔ရဲ႕ေဘးက အကၤ်ီဗလာနဲ႔ ေျခက်င္ေလွ်ာက္ အသားမည္းမည္း ဗမာေတြ၊ အိႏၵိယ အႏြယ္ေတြ၊ ကုန္သည္ေတြ၊ စစ္ပုလိပ္ေတြ...၊ ဒီလူေတြဟာ အခုလို တိုက္တာေတြ မ႐ွိတဲ့ ရန္ကုန္ရဲ႕ လမ္းေတြေပၚမွာ၊ ဖုန္လံုးႀကီးေတြ ၾကားမွာ ေလွ်ာက္သြားေနခဲ့ ၾကမွာပဲ..၊

ၾကည့္ပါဦး၊ ေဟာဒါ က်ေနာ္ခ်စ္တဲ့ ရန္ကုန္ေပါ့၊ ရန္ကုန္ဟာ က်ေနာ့္ရဲ႕ ေအာက္ဖက္ ခပ္နိမ့္နိမ့္မွာ ႐ွိေနေပမယ့္ အေပၚစီးကေန က်ေနာ္ မၾကည့္ရက္ပါဘူး၊ သူ႔မွာက သူ႔ဟာနဲ႔သူေတာင္ ဒုကၡေတြ ပင္လယ္ေဝေန ခဲ့ရတာပါ..၊ ဒီၿမိဳ႕ဟာ သူ႔ကို အေယာင္ေဆာင္ ခ်စ္ခဲ့သူေတြကို ႀကံဳခဲ့ရတယ္၊ လူ,လူခ်င္း ဖ်ံက်ခ်င္သူေတြ တက္နင္းတာ ခံရတဲ့ၿမိဳ႕၊ ေမးေစ့ႏွစ္ထပ္ ႐ွိတဲ့ လူဝႀကီးေတြရဲ႕ ပါတိတ္အကၤ်ီ အိတ္ထဲ အထည့္ခံရတဲ့ၿမိဳ႕၊ ကာရာအိုေကမွာ မူးမူးနဲ႔ ဟိုကိုင္ဒီကိုင္ လုပ္တာ ခံရတဲ့ၿမိဳ႕၊ ပိုက္ဆံ အထုပ္လိုက္ ကိုင္သံုးသူေတြကို ညႇိဳးညႇိဳးငယ္ငယ္နဲ႔ ေမာ့ၾကည့္ေနရတဲ့ၿမိဳ႕၊ မေညာင္းမညာဘဲ အႏွိပ္ခန္းသြားဖို႔ ေခ်ာင္းေနတဲ့ၿမိဳ႕၊ အထည္ႀကီးပ်က္ ပါကြာလို႔ ယိုးစြပ္ခံရတဲ့ၿမိဳ႕၊ ဗိုက္ေဟာင္းေလာင္းနဲ႔ ကေလးေတြ ေအာ္ငိုေနတဲ့ၿမိဳ႕၊ ပုန္ကန္တဲ့ေကာင္လို႔ အညႇိဳးအေတး အထားခံရတဲ့ၿမိဳ႕၊ မိုးကေလး တၿဖိဳက္ေလာက္ ႐ြာတိုင္း ေရေတြအိုင္ထြန္းၿပီး မ႐ွဴႏိုင္ မကယ္ႏိုင္ ျဖစ္ရတဲ့ၿမိဳ႕၊ ခ်စ္သူေတြက စြန္႔ခြာ ခ်န္ခဲ့ တာကို ရင္စည္းခံေနရတဲ့ၿမိဳ႕၊ ..... .....ၿမိဳ႕၊ .... .... ၿမိဳ႕၊ .....၊

ဦးေအာင္ေဇယ်ကေတာ့ ရန္အေပါင္း ကုန္စင္ပါေစေတာ့ ဆိုၿပီး ေဟာဒီ တံငါ႐ြာေလးကို ေစတနာ ထားခဲ့မွာ ေသခ်ာပါတယ္၊ ျမစ္နား၊ ေခ်ာင္းနား နီးလို႔လည္း ကုန္းလမ္း၊ ေရလမ္းနဲ႔ သြားလမ္း၊ လာလမ္း ေျဖာင့္ျဖဴးခဲ့ေပ လိမ့္မယ္၊ ကိုလိုနီေခတ္ အဂၤလိပ္က ၿမိဳ႕ကြက္႐ိုက္ၿပီး စနစ္တက် တည္ေပးလိုက္ေတာ့ ရန္ကုန္ဟာ ေန႔ခ်င္းညခ်င္း ၿမိဳ႕ႀကီးသား ျဖစ္လာခဲ့တယ္၊ ျမစ္ေတြ၊ ေခ်ာင္းေတြ ႐ွိတဲ့၊ ပင္လယ္ဆိပ္ကမ္း ႐ွိတဲ့ ၿမိဳ႕ေတြကို က်ေနာ္ သေဘာက်တယ္၊ ျမစ္ေတြ၊ ေခ်ာင္းေတြ ၿခံရံၿပီး စိမ္းစိမ္းစိုစို ႐ွိတဲ့ ရန္ကုန္ဟာ က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့ လွတဲ့ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ပါပဲ၊ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလို ျမစ္နား၊ ပင္လယ္နား နီးေနတာကပဲ သူ႔ကို ၿမိဳ႕ေတာ္ အျဖစ္က ေလွ်ာက် ေစခဲ့သလားလို႔ တခါတရံ ေတြးခ်င္စရာ...၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အိုင္းနာႀကီး၊ အမႈိက္ပံုႀကီး စသျဖင့္ တခ်ိဳ႕ေတြက စိတ္နာနာနဲ႔ ေခၚတတ္တဲ့ ေဟာဒီ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ကို က်ေနာ္ကေတာ့ ခ်စ္ခင္တြယ္တာ ေနတုန္းပါပဲ...၊ က်ားေပါက္သီခ်င္း ထဲကလို 'ျပန္အဆင္ေျပ မွာပါ၊ စိတ္မေကာင္း မျဖစ္လိုက္နဲ႔..' လို႔ပဲ ႏွစ္သိမ့္ခ်င္ ပါတယ္၊

က်ေနာ့္ရဲ႕ အာ႐ံုေတြ ပ်ံသန္းလူးလြန္႔ ခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံကေလးက ခရီးစဥ္ကို ခ်စ္ေသာရန္ကုန္ရဲ႕ ပို႔စ္နဲ႔အတူပဲ အဆံုးသတ္ပါတယ္၊ ေ႐ႊတိဂံု သြားခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းကေတာ့ ေနာက္မွ သီးသန္႔ပို႔စ္ အေနနဲ႔ တင္ဖို႔ စဥ္းစားထား ပါတယ္၊ အခုဒီ ေနာက္ဆံုးပို႔စ္က်မွ ကပ္ၿပီး တစ္ေန၊ ႀကန္႔ၾကာေနတာကို စိတ္႐ွည္႐ွည္နဲ႔ ေစာင့္ဆိုင္း၊ နားလည္ေပးၾကတဲ့ ညီအစ္ကို၊ ေမာင္ႏွမ အေယာက္တိုင္းကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ခင္ဗ်ား...။ ။

ညီလင္းသစ္
၈ ဇြန္၊ ၂၀၁၂