စိတ္မပါေသာ ေန႔စြဲမ်ား

အားလံုးလည္း ျဖစ္ဖူးၾကမယ္ ထင္ပါတယ္၊ ကုိယ္ ပံုမွန္လုပ္ေနက် အလုပ္တစ္ခု၊ စဥ္ဆက္မျပတ္ လုပ္လာတဲ့ အရာတစ္ခုအေပၚ တခါတေလမွာ သက္ဝင္ယံုၾကည္မႈ နည္းပါး၊ ခမ္းေျခာက္ေနတတ္တဲ့ အျဖစ္မ်ိဳးေလ..၊ ဘယ္လိုေျပာရမလဲ၊ လံုးဝယတိျပတ္ စိတ္ကုန္သြားတာ မ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ေပမယ့္ အာ႐ံုေတြ မလာတာ၊ စိတ္မပါတာ၊ ပ်င္းရိၿငီးေငြ႔ ေနတာ...၊ အဲ.. အဲဒီလိုပဲ ဆိုရမယ္ထင္တယ္..၊

ဟုတ္တယ္ဗ်ာ၊ က်ေနာ္ အခုတေလာမွာ ဘေလာ့ဂ္ေရးဖို႔ အာ႐ံုဝင္စားလို႔ မရဘူး ျဖစ္ေနတယ္၊ ဘေလာ့ဂ္ေရးခဲ့တဲ့ တေလွ်ာက္မွာ ေတာ္႐ံုကိစၥေတြနဲ႔ေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ကို မထိခုိက္ ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး၊ ေပ်ာ္ခဲ့ခ်ိန္ေတြ၊ ဝမ္းနည္းခဲ့ ခ်ိန္ေတြ၊ ပ်င္းေနခ်ိန္ေတြ၊ အလုပ္မ်ားေန ခ်ိန္ေတြ..၊ ဘယ္လိုပဲ ႐ွိ႐ွိ ဘေလာ့ဂ္မွာ တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခုေလာက္ေတာ့ တင္လိုက္ဦးမွပဲလို႔ အာ႐ံုေလးကေတာ့ ကပ္ေနခဲ့တာ ခ်ည္းပဲ၊ တခါတေလ လက္ကသာ ေနာက္က ပါမလာလို႔ ပို႔စ္ ေတြ က်ဲေနေပမယ့္ စိတ္ကေတာ့ ေ႐ွ႕က ဦးေဆာင္ေျပးရင္း တစ္ပုဒ္ၿပီးတစ္ပုဒ္ အစီအစဥ္ေတြ ဆြဲေနတတ္တာ ကလား၊ အခုက်ေတာ့ ဒီလိုမဟုတ္ဘူး၊ အဲဒီစိတ္ ကို္ယ္တိုင္က ဘယ္ေရာက္ေနမွန္းကို မသိတာ..ကဲ၊ လက္ပါဖို႔ ဆိုတာေတာ့ ေဝလာေဝး..၊

တကယ္ေတာ့လည္း ဒီလို စိတ္မပါ၊ လက္မပါ ျဖစ္တယ္ဆိုတာ က်ေနာ့္လို ပါမႊား မေျပာပါနဲ႔..၊ ဆရာႀကီး ေဒါက္တာသန္းထြန္းတို႔လို လူမ်ိဳးေတာင္ လြတ္တာ မဟုတ္ဘူး မဟုတ္လား၊ 'တခါတေလမွာ ငါ ဒါေတြ ေရးေနတာ အလကားပဲ၊ ေရးလို႔ ဘာမွ မျဖစ္ဘူး၊ မေရးလို႔လည္း ဘာမွ မျဖစ္ဘူး' တဲ့..၊ ဆရာႀကီးက အင္တာဗ်ဴး တစ္ခုမွာ ေျပာသြားတာ၊ ဒါေတာင္ သူက စာေရးဖို႔ အင္မတန္ လြယ္တဲ့လူ..၊ စာကို 'သူမ်ားေတြလို ဘယ္က စ,ေရးရမွန္း မသိဘူးဆိုတာ မ႐ွိဘူး' လို႔ ေျပာထားတဲ့လူ..၊ သူမ်ား မသိေသးတာကို သုေတသနလုပ္၊ စာတမ္း၊ ေဆာင္းပါးေရးၿပီး အၿမဲတမ္း ေဝမွ်ေနခ်င္တဲ့လူ..၊ က်ေနာ့္လို ဟိုမေရာက္၊ ဒီမေရာက္ ပို႔စ္ေတြ မဟုတ္ဘဲ လူအမ်ား အက်ိဳး႐ွိမယ့္ သမုိင္းဆိုင္ရာေတြ ေရးေနတဲ့လူ...၊

ဘာ့ေၾကာင့္ စိတ္မပါတာလဲလို႔ လိုက္႐ွာၾကည့္ေတာ့ အေၾကာင္းေတြ စုဆံုေနတာေၾကာင့္လို႔ သြားေတြ႔တယ္၊ ပထမဦးဆံုးကေတာ့ ႏိုင္ငံေရး..၊ ရခိုင္မွာ ျဖစ္တဲ့ကိစၥေတြ လိုက္ဖတ္ရင္းနဲ႔ စိတ္မေကာင္းစရာေတြ ၾကားမွာ စာေရးဖို႔ စိတ္မပါေတာ့ဘူး၊ အဲဒါေတြ ေနာက္ကို လိုက္ရင္းနဲ႔ သြားေနမက်တဲ့ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ေတာင္ အခုတေလာမွာ ေရာက္,ေရာက္သြားေသးတယ္၊ ေ႐ႊဝါေရာင္ ေတာ္လွန္ေရးလို၊ နာဂစ္လို၊ ဖေယာင္းတိုင္ ထြန္းပြဲလို၊ ႐ိုဟင္ဂ်ာ အဓိက႐ုဏ္းလို.. တိုင္းျပည္မွာ အေရးအခင္း၊ အေၾကာင္းႀကီးငယ္ေတြ ျဖစ္ေနခ်ိန္ဆို က်ေနာ့္အတြက္ ပံုမွန္ပို႔စ္ တစ္ပုဒ္ တင္ဖို႔ တကယ္ပဲ ခက္ခဲပါတယ္၊ ဟိုမွာက မိုးထဲေရထဲ အေသအေၾက ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ ကိုယ္က ဒီဖက္ကေန သြားလာ၊ စားေသာက္တဲ့ အေၾကာင္းေတြ၊ ခရီးသြားပံုေတြ တင္ရတာ တစ္ကိုယ္ေကာင္း ဆန္ေနသလိုပဲ၊ ဒါ.. က်ေနာ့္ တစ္ေယာက္တည္း အတြက္ ေျပာတာပါ၊ က်ေနာ့္မွာ ျဖစ္ေလ့႐ွိတဲ့ စိတ္အတင္အခ် အေၾကာင္းကို ေျပာတာပါ၊ အမွန္ေတာ့ ဘာမွမဆုိင္ဘူးလို႔ ေျပာမယ္ဆိုလည္း ရပါတယ္၊ ကိုယ္က ဟိုးအေဝးႀကီးမွာ ေနရေတာ့ အဲဒီကေန လုပ္ေပးႏိုင္တာ ႐ွိရင္လုပ္ေပး၊ ၿပီးရင္ ပံုမွန္ဘဝ အေၾကာင္းကို ပံုမွန္ပဲ ဆက္ေျပာသြားတဲ့ ကိစၥမဟုတ္လား၊ ပံုမွန္စိတ္နဲ႔ ေနသြား႐ံုပါပဲ၊ ခပ္လႈပ္လႈပ္ျဖစ္တိုင္း ပို႔စ္အသစ္ မတင္ႏိုင္ဘူး ဆိုတာ အေတာ္ေၾကာင္တဲ့ ကိစၥပဲလို႔ ေျပာရင္လည္း ခံရမွာပါပဲဗ်ာ၊ ဒါေပမယ့္ အဲဒါဟာ က်ေနာ့္တစ္ဦးတည္းရဲ႕ ပဋိပကၡဆိုတာေတာ့ အမွန္ပါ...၊

ေနာက္ေတာ့ တျခား အေၾကာင္းေတြလည္း အမ်ားႀကီးပါပဲ၊ ဥေရာပဖလား ေဘာလံုးပြဲထဲ နတ္က,ရာ ၾကည့္ေမာေနတာ၊ ဝင္ဘယ္လ္ဒန္ကို ႀကိဳတင္ခန္႔မွန္း ေနတာ၊ ကြန္ျပဴတာ ေ႐ွ႕က မခြာဘဲ အေမစုေနာက္ကို လိုက္ေနတာ၊ ဘယ္တုန္းက ဝယ္မိမွန္းေတာင္ မမွတ္မိေတာ့တဲ့ စာအုပ္ေတြကို ဖတ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနတာ၊ ဘယ္ေတာ့မွ ႐ွင္းလို႔ မၿပီးတဲ့ အလုပ္ေႂကြးေတြ ႐ွဳပ္ေနတာ.. စသျဖင့္ေပါ့၊ ဒါေတာင္ တခါတေလ တီဗီမွာ ႐ုပ္႐ွင္ေကာင္းတဲ့ ခ်န္နယ္လ္ေတြကို မ်က္ေစာင္းလွမ္းထိုးတာ မပါေသးဘူး၊ က်ေနာ္ စဥ္းစားၾကည့္တယ္၊ ဒီလိုမ်ိဳး စိတ္မပါဘူး ျဖစ္လာတာဟာ ဘေလာ့ဂ္တစ္ခုရဲ႕ ဇတ္သိမ္းခန္းမ်ားလား-လို႔၊ အင္မတန္ စာေရးေကာင္းတဲ့၊ ပို႔စ္ တင္တာစိတ္တဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေတြ ရပ္သြားတာ ျမင္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ေတြ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ရတယ္၊ တစ္ခုၿပီး တစ္ခုပါပဲ..၊ ရပ္သြားၾကသူေတြ ထဲမွာ အေၾကာင္းမ်ိဳးစံု ႐ွိမွာျဖစ္သလို အဲဒီထဲက အေၾကာင္းတစ္ခုက စိတ္မပါျခင္း သက္သက္မ်ား ျဖစ္ေလမလား...၊

တခါတုန္းက က်ေနာ့္စီေဘာက္စ္မွာ မခင္ဦးေမက ခရီးသြားဟန္လႊဲ ဝင္ၿပီး အႀကံေပးသြားဖူးတယ္၊ 'ပို႔စ္အသစ္ ေရးခ်င္တယ္ဆို ဘာသတင္း၊ ဘာဝက္ဘ္ဆိုဒ္မွ မဖတ္ခင္မွာေရး၊ အဲဒါေတြ လိုက္ဖတ္ၿပီးရင္ စာေရးဖို႔ စိတ္မပါေတာ့ဘူး ျဖစ္တတ္တယ္၊ ဒို႔ဆို ခဏခဏ ျဖစ္တယ္' တဲ့၊ ဒါလည္း မွန္တာပါပဲ၊ အဲဒီနည္းကို က်င့္သံုးရင္ သူ႔လိုပဲ ပို႔စ္ေတြကို ကရားေရလႊတ္ တစ္ေန႔တစ္ပုဒ္ႏႈန္း တင္ႏိုင္မလားလို႔ ေတြးမိတယ္၊ း) ေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ က်ေနာ့္ရဲ႕ စိတ္မပါျခင္းဟာ ဇတ္သိမ္းခန္း တစ္ခုရဲ႕ အစမဟုတ္ဘဲ အထက္မွာ ေျပာခဲ့သလို ႏွစ္ဆယ့္တစ္ရာစုရဲ႕ သတင္း လိႈင္းတံပိုးေတြ ႐ိုက္ခတ္မႈေၾကာင့္လို႔ပဲ ယံုၾကည္ေမွ်ာ္လင့္ ၾကည့္ခ်င္ပါတယ္၊ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ စိတ္မပါလို႔ စာမေရးျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္းကို အခုလို စိတ္ပါလက္ပါနဲ႔ စာေရးၿပီး ေျပာခ်င္စိတ္ကေလး ႐ွိေနေသးလို႔ ပါပဲ...။ ။

ညီလင္းသစ္
၂၆ ဇြန္၊ ၂၀၁၂