ဘိလပ္ၿမိဳ႕ေတာ္သို႔...

ၿပီးခဲ့တဲ့ ဒီဇင္ဘာလ ၂၆ ရက္ေန႔က က်ေနာ္တို႔မိသားစု လန္ဒန္ကို သြားျဖစ္ခဲ့ပါတယ္၊ ဒီခရီးက က်ေနာ့္အတြက္ ၃ ႀကိမ္ေျမာက္ ျဖစ္ေပမယ့္ သားအတြက္ကေတာ့ ပထမဦးဆံုးအႀကိမ္ ျဖစ္လို႔ သူက အေတာ္ေလးကို တက္ႂကြေနတယ္၊ အခုတေလာ သူၾကည့္ေလ့႐ွိတဲ့ Cars 2 တို႔၊ Flushed Away တို႔လို ကာတြန္းကားေတြက တဆင့္ လန္ဒန္ကို တစြန္းတစ ျမင္ဖူးေနလို႔လည္း ဒီခရီးက သူ႔အတြက္ အေတာ္ေလး စိတ္ဝင္စားဖို႔ ေကာင္းေနခဲ့တယ္၊ မသြားခင္ကတည္းက ဘစ္ဘင္န္တို႔၊ သိမ္းျမစ္တို႔ကို ပါးစပ္ဖ်ားကေန မခ်ဘူး...၊

လူအမ်ားဆံုး စီးၾကတဲ့ Low-cost ေလေၾကာင္း EasyJet နဲ႔ပဲ သြားပါတယ္၊ ႏွစ္ခါစီးရင္ တစ္ခါေနာက္က်ေလ့ ႐ွိတဲ့ေလယာဥ္က ဒီတစ္ေခါက္ ထူးထူးျခားျခား အခ်ိန္ေတြဘာေတြ မွန္လို႔..၊ း) EasyJet က အခ်ိန္မမွန္စဖူး မွန္တဲ့အေခါက္မွာမွ အခ်ိန္မွန္ေလ့႐ွိတဲ့ လန္ဒန္ Underground ရထားေတြက ကေမာက္ကမ ျဖစ္တာနဲ႔ ႀကံဳရေတာ့တယ္၊ ျဖစ္ပံုက ဒီလိုပါ...၊ ဒီဇင္ဘာ ၂၆ ရက္ေန႔က ယူေကမွာ ႐ံုးပိတ္ရက္ျဖစ္တဲ့ Boxing day ပါ၊ အဲဒီေန႔ဟာ ႏွစ္ကုန္ေလွ်ာ့ေစ်း year-end sales ရဲ႕ ပထမဦးဆံုး ရက္လည္း ျဖစ္ပါတယ္၊ ဆိုေတာ့ လူတကာေတြ အနားယူၾက၊ ေစ်းဝယ္ထြက္ၾကခ်ိန္မွာ Underground ရထားေမာင္းသူေတြက အလုပ္ဆင္းေနရလို႔ အဲဒီေန႔အတြက္ လုပ္ခပိုေတာင္းတယ္၊ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ေတာင္းတာကို အစိုးရက မလိုက္ေလ်ာပါဘူး၊ ဒါနဲ႔ပဲ ရထားေမာင္းသူ အမ်ားစုက အလုပ္မဆင္းဘဲ သပိတ္ေမွာက္ၾကလို႔ ရထားေတြ ေပ်ာက္ကုန္တာပါ၊ ထြက္တဲ့ရထားကလည္း ေလးငါးဘူတာေလာက္ ခရီးတိုေလးေတြကိုပဲ နာရီဝက္မွ တစ္ခါေလာက္ ဆြဲေပးတယ္၊

ဒီေတာ့ ေလွ်ာ့ေစ်းလိုက္ဝယ္တဲ့ လူေတြက အံုနဲ႔က်င္းနဲ႔၊ စီးရမယ့္ရထားက တစ္စင္းႏွစ္စင္း၊ အဲဒီအထဲမွာမွ က်ေနာ္တို႔က အိမ္မေရာက္ႏိုင္ေသးဘဲ အထုပ္ေတြ အပိုးေတြနဲ႔...၊ လန္ဒန္ရဲ႕ ေျမေအာက္ရထား ဘူတာ႐ံုေတြထဲက တြန္းတြန္းတိုက္တိုက္ ႀကိဳဆိုမႈေတြထဲမွာ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ အသက္႐ွဴသံေတြ ျပင္းထန္ေနခဲ့တာေပါ့၊ ဆြစ္ဇာလန္ကေန လန္ဒန္ Gatwick ေလဆိပ္ကို ၁ နာရီခြဲပဲ ၾကာပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ေလဆိပ္ကေန တည္းခုိတဲ့အိမ္အထိ ၃ နာရီခြဲေတာင္ ၾကာသြားတယ္၊ ရထားငါးစင္းေလာက္ ေျပာင္းစီးေနခဲ့ ရတာကိုး...၊

ေနာက္တစ္ေန႔မွာေတာ့ Regent လမ္းမႀကီးေပၚမွာ ေလွ်ာက္ရင္းနဲ႔ Hamleys ကေလး ကစားစရာဆိုင္ကို သြားျဖစ္တယ္၊ သားရဲ႕ ၿပီးခဲ့တဲ့ ေမြးေန႔တုန္းက က်ေနာ္တို႔က ဘာမွအေထြအထူး မဝယ္ေပးဘဲ လန္ဒန္ေရာက္တဲ့အခါမွ သူဝယ္ခ်င္တာ ဝယ္ႏိုင္ေအာင္ ပိုက္ဆံစုေပးထားတယ္၊ အဲ့ဒါအျပင္ ႏိုဝင္ဘာလမွာ က်ေနာ္တို႔ေနတဲ့ ၿမိဳ႕ကေလးမွာ ကစားစရာေရာင္းပြဲေလး တစ္ခု႐ွိတယ္၊ မလိုခ်င္ေတာ့တဲ့ သူတို႔ရဲ႕ ကစားစရာ အေဟာင္းေလးေတြကို ကေလးေတြကိုယ္တိုင္ ေရာင္းၾကတဲ့ ပြဲေလးပါ၊ ေစ်းက မမ်ားပါဘူး၊ မနက္ခင္းေလး တစ္ခုမွာ အလြန္ဆံုး ငါးက်ပ္၊ တစ္ဆယ္ေလာက္နဲ႔ ေရာင္းၾကတယ္၊ အဲဒီပြဲမွာ သားကလည္း သူ႔ကစားစရာ တခ်ိဳ႕ကို သြားေရာင္းၿပီး ရတဲ့ပိုက္ဆံေလး နည္းနည္းကိုလည္း စုထားတယ္၊ သူ လန္ဒန္ကို လာခ်င္တဲ့အေၾကာင္းထဲမွာ အဲဒီ ပိုက္ဆံေတြကို သံုးခ်င္တာလည္း ပါတယ္၊ အဲဒါေၾကာင့္ တျခားဘာမွမလုပ္ခင္ သူ႔ကို ကစားစရာဆိုင္ကိုပဲ အရင္ပို႔ေပးလိုက္တာပါ..၊ အဲဒါမွ က်ေနာ္တို႔လည္း နားေအးမွာ မဟုတ္လား...၊ း)

ရီးဂ်င့္လမ္းမႀကီးကေတာ့ မီးေတြထိန္ၿပီး လူေတြနဲ႔ စည္ကားလို႔ေပါ့၊ လမ္းလယ္ေခါင္က မီးဆိုင္းႀကီးေတြမွာ အခုလို စာတန္းမ်ိဳးေတြ အမ်ားႀကီး ခ်ိတ္ထားတယ္၊ က်ေနာ္က စာသားေလးကို သေဘာက်ေနခဲ့တာ..၊ ခ်ည္ၿပီးတုပ္ၿပီးဆိုတာ ဒါပဲေနမွာပဲ၊ း) ကဲ... ေရာင္းရင္းတို႔၊ ခင္ဗ်ားတို႔ရဲ႕ အခ်စ္ဟာ စစ္တယ္လို႔ ေသခ်ာရင္ ပိုက္ဆံအိတ္ကိုသာ လက္လွမ္းလိုက္ေတာ့..၊ း)

လူေတြ၊ လူေတြဆိုတာ ေနရာတိုင္းမွာပါပဲ၊ ညေရာက္လည္း ဒီလိုပဲ တြန္းတြန္းတိုက္တိုက္နဲ႔ သြားေနၾကတယ္၊ အရင္အေခါက္ေတြ တုန္းက က်ေနာ္ မွတ္မိသေလာက္ အခုေလာက္ လူမမ်ားသလိုပဲ၊ ေစ်းသည္၊ ေစ်းဝယ္ေတြထဲမွာ ေမ်ာပါရင္း ဘာမွန္းမသိဘဲ က်ေနာ္ ေမာေနမိတယ္...၊

ညပိုင္းမွာ ဘီဘီစီ အသံလႊင့္ဌာနကိုလည္း ေရာက္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္၊ အေဆာက္အဦးေ႐ွ႕က ရင္ျပင္မွာ စပီကာေတြ ျမွဳပ္ထားၿပီးေတာ့ ဘာသာစကား ေပါင္းစံုနဲ႔ ေရဒီယို အစီအစဥ္ေတြကို လႊင့္ေပးေနတာ သတိထားမိတယ္...၊

အသံလႊင့္ဌာန ဆိုေတာ့ အထပ္တိုင္းက စားပြဲတိုင္းမွာ လူတစ္ေယာက္ကို ကြန္ျပဴတာ ေမာ္နီတာ ႏွစ္ခုသံုးခုနဲ႔ အသံတည္းျဖတ္ ျပင္ဆင္ေနၾကတယ္၊ ျမန္မာပိုင္း အစီအစဥ္ဌာနကို ခဏတျဖဳတ္ ေရာက္ေတာ့ အဲဒီေန႔ ဂ်ဴတီက်တဲ့ ဝန္ထမ္းေတြက ေဖာ္ေဖာ္ေ႐ြေ႐ြနဲ႔ ႏႈတ္ဆက္ၾကပါတယ္၊

အထပ္တိုင္းက စတူဒီယို ေသးေသး၊ ႀကီးႀကီးေတြမွာ ႐ုပ္သံလႊင့္တာေရာ၊ အသံလႊင့္တာေရာ ျဖတ္သြားျဖတ္လာ ေတြ႔ခဲ့ရတယ္၊ အခ်ိန္သာ ရခဲ့မယ္ဆိုရင္ အဲဒီမွာ အသံသြင္းတဲ့ စနစ္နဲ႔ ေဆာ့ဖ္ဝဲအသံုးျပဳပံုကို က်ေနာ္ အနီးကပ္ ေလ့လာခ်င္မိတယ္၊ ႐ုပ္သံ ဌာနႀကီးေတြရဲ႕ Video editing protocol ကို က်ေနာ္တကယ္ပဲ စိတ္ဝင္စားပါတယ္၊ အခုကေတာ့ ခရီးသြားဟန္လြဲမို႔ ဘာမွ မသိႏိုင္ခဲ့ပါဘူး...၊

ဒီတစ္ေခါက္လန္ဒန္မွာ ဟိုးအရင္ကလို ႏွစ္ထပ္ဘတ္စ္ကားအို အနီႀကီးေတြ အေတြ႔ရ နည္းသြားတယ္၊ ေနာက္ေပါက္ကေန တြယ္စီးလို႔ရသလို အေပၚတက္တဲ့ ေလွကားကလည္း အေနာက္ဖက္မွာပဲ ႐ွိတဲ့ ဘတ္စ္ကားအိုႀကီးေတြ...၊ အဲဒီကားႀကီးေတြကို ေတြ႔ရင္ က်ေနာ္တို႔ဆီက စစ္က်န္ ခ်က္ပလက္ ဗိုက္ပူႀကီးေတြကို သတိရမိတယ္၊ အခုေတာ့ အိုလံပစ္ရဲ႕ ေက်းဇူးေၾကာင့္လားေတာ့ မသိဘူး၊ ဘတ္စ္ကားေတြ အမ်ားစုက အသစ္ေတြျဖစ္ေနတာ သတိထားမိပါတယ္...၊ လန္ဒန္ဟာ သယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရး ယာဥ္ခေတြ ေစ်းႀကီးတဲ့ ၿမိဳ႕လို႔ဆိုရမွာပါပဲ၊ ဒီတစ္ေခါက္မွာေတာ့ Oyster card လို႔ေခၚတဲ့ top-up card တစ္မ်ိဳး႐ွိလို႔ နည္းနည္း ေတာ္ေသးတယ္၊ အဲဒီကဒ္နဲ႔ ေပးရင္ ပံုမွန္ထက္ ေစ်းသက္သာသလို ကဒ္ထဲကိုလည္း ပိုက္ဆံလိုသေလာက္ ထပ္ျဖည့္လို႔ ရပါတယ္၊

ေနာက္တစ္ရက္မွာ သိပၸံျပတိုက္ကိုလည္း ေရာက္ခဲ့တယ္၊ လန္ဒန္မွာ ျပတိုက္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အခမဲ့ ၾကည့္ခြင့္ရတာကို က်ေနာ္ သေဘာက်မိတယ္၊ ျပတိုက္ အေဆာက္အဦးေတြက ခမ္းနားသလို အထဲမွာ ခင္းက်င္းျပသထားတဲ့ ပစၥည္းေတြကလည္း အေတာ္ေလး စံုလင္ၾကတယ္၊ ဒီျပတိုက္မွာေတာ့ ဓါတ္ပံုသိပ္မ႐ိုက္ျဖစ္ေပမယ့္ အေပၚပံုက တယ္လီဖုန္း မိသားစုကို သေဘာက်လို႔ ႐ိုက္ခဲ့တယ္၊ ၁၉ ၈၇ ကေန ၁၉ ၉ ၇ အတြင္းမွာ သံုးခဲ့ၾကတဲ့ ဖုန္းေတြပါ၊ စကားေျပာဖို႔ သက္သက္ကလြဲၿပီး က်န္တာမရတဲ့ တကယ့္တယ္လီဖုန္း စစ္စစ္ေတြ...၊ း)

အဲဒီ သိပၸံျပတိုက္ကို သြားတာက အဲဒီမွာျပတဲ့ 4D iMax ဒိုင္ႏို္ေဆာ မွတ္တမ္း႐ုပ္႐ွင္ကို သားကို ျပဖို႔အတြက္ပါ၊ ႐ုပ္႐ွင္ျပဖို႔ အခ်ိန္ေစာေန ေသးတာနဲ႔ ဟုိဒီေလွ်ာက္ရင္း အာကာသျပခန္းထဲကို ေရာက္သြားတယ္၊ လေပၚကို ဆင္းခဲ့တဲ့ အပိုလို ၁၁ ရဲ႕ အာကာသ ယာဥ္မွဴး ဝတ္စံုဆိုပဲ၊ ဟုတ္မွာပါ၊ ဦးထုပ္ရဲ႕ ျပဒါးသုတ္ထားတဲ့ မွန္က ဒီလိုတည့္တည့္ၾကည့္ေတာ့ ထမင္းဆီဆမ္းထည့္တဲ့ ေ႐ႊလင္ပန္းနဲ႔ တူသလိုလို၊ အင္း.. ဒါဆို အျဖဴေရာင္ဝတ္စံုက ယုန္ကေလးနဲ႔ အေရာင္တူႏိုင္သလို ဒီလက္အိတ္ေတြနဲ႔ ဆန္ဖြပ္တဲ့ က်ည္ေပြ႔ကို ကိုင္ရင္လည္း အေတာ္သက္သာမွာ၊ အခုဆို အဖိုးလည္း ေမာေလာက္ေရာေပါ့...၊ း)

ဒီပံုက ပစၥည္းႏွစ္ခုဟာ ဘာလို႔ထင္ပါသလဲ? အဲဒါ အာကာသယာဥ္မွဴးေတြ ဝတ္ေလ့႐ွိတဲ့ အာကာသအႏွီး space diapers ပါ၊ း) ဒီလို diapers ေတြကို အေရးႀကီးတဲ့ operation လုပ္ေနခ်ိန္ေတြမွာ ဝတ္တတ္သလို စၾကာဝဠာထဲထြက္ၿပီး တိုင္းတာေရး လုပ္ေနတဲ့ အခါေတြမွာလည္း ဝတ္ရပါတယ္-တဲ့၊ ဒါကိုၾကည့္ၿပီးလည္း က်ေနာ့္မွာ သေဘာေတြ က်ေနျပန္ေရာ..၊ း) စကား တတ္ကာစ ကေလးရဲ႕အေဖ အာကာသယာဥ္မွဴး ဆိုရင္ေတာ့ သူ႔သားက 'အေဖ့အလုပ္က အင္မတန္ခက္ခဲတဲ့ အာကာသယာဥ္မွဴးသာ ဆိုတယ္၊ အခုထိ သားလိုပဲ diapers ဝတ္တုန္း...' လို႔မ်ား အေျပာခံရမလား မသိ...၊ း)

အဲဒီနားမွာပဲ လကမာၻေပၚကို အပိုလိုယာဥ္နဲ႔ သင္ကိုယ္တိုင္ လိုက္သြားရတဲ့ ႐ွား႐ွားပါးပါး အေတြ႔အႀကံဳကို 4D ႐ုပ္႐ွင္နဲ႔ ျမည္းစမ္းလွည့္ပါ၊ ဘာညာနဲ႔ ေၾကာ္ျငာထားတာ ေတြ႔တာနဲ႔ ဝင္ၾကည့္ၾကျပန္တယ္၊ ဒါကေတာ့ အခမဲ့ မဟုတ္ပါဘူး၊ လက္မွတ္တစ္ေစာင္ ၆ ေပါင္ ေပးရပါတယ္၊ ပဏာမအေနနဲ႔ သာမာန္ပိတ္ကားေပၚမွာ အပိုလို ၁၁ ရဲ႕ သမိုင္းေၾကာင္းနဲ႔ လေပၚကို ဆင္းခဲ့တဲ့ အေတြ႔အႀကံဳ ေတြကို ျပတယ္၊ ၿပီးေတာ့မွ ေနာက္ထပ္အခန္း တစ္ခုထဲမွာ 3D မ်က္မွန္ေတြနဲ႔ ၾကည့္ရတဲ့ လေပၚကိုဆင္းတဲ့ simulation ႐ုပ္႐ွင္ေလးတစ္ခု ျပပါတယ္၊ 4D ႐ုပ္႐ွင္တို႔ထံုးစံ ထိုင္ေနတဲ့ ခံုတန္းေတြလႈပ္၊ ေနာက္မွီက ေလေတြ၊ မီးခိုးေတြထြက္လာ.. စသျဖင့္ ေပါ့ေလ၊ ဒါေပမယ့္ ရယ္စရာေကာင္းတာက နာမည္ေက်ာ္ Science museum ႀကီးက အပိုလိုခရီးစဥ္ 4D ႐ုပ္႐ွင္က ဂ်ာမနီမွာ ႐ွိတဲ့ Europa Park ကစားကြင္းက 4D ႐ုပ္႐ွင္ ကာတြန္းကားေတြေလာက္ေတာင္ effect ကို မႏိုင္တာပါပဲ...၊ း) နည္းနည္းေလး မညွာမတာ ေျပာရရင္ အပိုလိုအာကာသယာဥ္ေပၚ ထိုင္လိုက္သြားရတဲ့ ဖီလင္ထက္ တခ်ိန္တုန္းက ရန္ကုန္မွာ ေျပးဆြဲခဲ့တဲ့ ၂ စီးတြဲ ဘတ္စ္ကားေတြရဲ႕ ေနာက္တြဲမွာ ထိုင္စီးရတဲ့ ဖီလင္နဲ႔ ပိုတူတယ္၊ း) အဲ... ခုန္တဲ့၊ တုန္တဲ့ ေနရာမွာ အပိုလို ၁၁ က ျမန္မာျပည္က ၂ စီးတြဲယာဥ္နဲ႔ အတူတူပဲ ဆိုရင္ေတာ့ မေျပာတတ္ဘူးေပါ့ေလ...၊

ျပတိုက္က ထြက္လာေတာ့ နာမည္ေက်ာ္ Big Ben ဆီကို ဆက္သြားပါတယ္၊ ေလဆိပ္ကထြက္ကတည္းက ဟိုဆရာေလးက Big Ben ဘယ္မွာလဲလို႔ တခ်ိန္လံုး ေမးေနတာေၾကာင့္လည္း ပါ,ပါတယ္၊ သူၾကည့္ဖူးတဲ့ Cars 2 ကာတြန္း႐ုပ္႐ွင္ထဲမွာ ကား႐ုပ္ဆိုးေလး Mater ကို Big Ben ေပၚက နာရီဘီးေတြမွာ လူဆိုးေတြက ႀကိဳးတုပ္ၿပီး ဖမ္းထားတဲ့ အခန္းပါတယ္ေလ..၊ း) သားက သူလည္း အဲဒီ ကား႐ုပ္ဆိုးေလးလို နာရီစင္ႀကီးေပၚ တက္ရမယ္လို႔ ေအာက္ေမ့ေနတာကိုး...၊ က်ေနာ္ စံုစမ္းၾကည့္ရသေလာက္ Big Ben ေပၚတက္ဖို႔က ၿဗိတိန္ႏိုင္ငံသား ျဖစ္ရမယ့္အျပင္ MP တစ္ေယာက္ေယာက္ရဲ႕ ဖိတ္ၾကားခံရသူလည္း ျဖစ္ရပါ့မယ္၊ ဒါေတာင္မွ သတ္မွတ္ ရက္ေတြမွာပဲ တက္ခြင့္႐ွိတာပါ၊ အရင္တုန္းက Clock Tower လို႔ ေခၚခဲ့ေပမယ့္ ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ ဘုရင္မႀကီးရဲ႕ စိန္ရတုနန္းသက္ အထိမ္းအမွတ္က စၿပီးေတာ့ Elizabeth Tower လို႔ တရားဝင္ အမည္သတ္မွတ္ လိုက္ပါတယ္၊

နာရီစင္ႀကီးက နာရီကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ညေန သံုးနာရီ ငါးမိနစ္...၊ ညေန သံုးနာရီေတြမွာ တစ္ခုခုျဖစ္တတ္တဲ့၊ ညေန သံုးနာရီေတြကို စြဲလမ္းတတ္တဲ့၊ ညေန သံုးနာရီအေၾကာင္းကို အက္ေဆးလွလွေလး တစ္ပုဒ္ ေရးဖူးတဲ့ ဘေလာ့ဂါအစ္မ တစ္ေယာက္ကို ျဖတ္ကနဲ သတိရလိုက္ မိတယ္...၊ း)

Houses of Parliament ကေတာ့ ဘူဇြာေတြ၊ ေျမ႐ွင္ေတြ၊ ေခတ္ေျပာင္းေတာ္လွန္ေရး၊ စက္မႈေတာ္လွန္ေရး၊ ခ႐ူးဆိတ္ စစ္ပြဲ၊ ကပ္ေရာဂါ ေပါင္းစံု၊ ငတ္မြတ္ေခါင္းပါးမႈ၊ ပထမကမာၻစစ္၊ ဒုတိယကမာၻစစ္၊ တိုးတက္ထြန္းကားလာမႈ... စတာေတြ အားလံုးကို ျမင္ခဲ့၊ ၾကားခဲ့၊ ျဖတ္သန္းခဲ့ရမွာ ေသခ်ာပါတယ္၊ လန္ဒန္ရဲ႕ နာမည္ေက်ာ္ မႈန္မိႈင္းမိႈင္း ေကာင္းကင္ေအာက္မွာ စကားေျပာခ်င္စိတ္ ကုန္ခန္းသြားတဲ့ အဖိုးအို တစ္ေယာက္လို ငုတ္တုတ္...၊

ျမစ္တဖက္ကမ္းက London eye...၊ ဒီဓါတ္ပံုေလးရဲ႕ အလင္းအေမွာင္ကို အထိုက္အေလ်ာက္ စိတ္တိုင္းက်မိပါတယ္၊ အဲဒီေန႔က လန္ဒန္ရဲ႕ထံုးစံ မိုးေတြအံု႔ၿပီး ရာသီဥတု ဆိုးေနေပမယ့္ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ လမ္းမီးေတြကို ဖြင့္လိုက္တဲ့ အခ်ိန္နဲ႔ ႀကံဳႀကိဳက္သြားခဲ့တယ္၊ အဲ... ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ လိုခ်င္တဲ့ frame ရေအာင္ ဘယ္လိုမွ မ႐ိုက္ႏိုင္ခဲ့ဘူးဗ်ာ..၊ ဝက္စမင္စတာ တံတားေပၚမွာ လူေတြ၊ လူေတြဆိုတာ.. တကယ့္ကို ႀကိတ္ႀကိတ္တိုး၊ လန္ဒန္တစ္ၿမိဳ႕လံုးက လူေတြ ဒီတံတား တစ္ခုတည္းေပၚမ်ား ေရာက္ေနသလားေတာင္ ထင္ရတယ္၊ အဲဒီေလာက္ လူေတြမ်ားတဲ့ တံတားေပၚမွာ ဖဲသံုးခ်ပ္လိုမ်ိဳး ကစားသမားေတြကလည္း အက်အနကို ထိုင္ၿပီး စီးပြားျဖစ္ေနၾက ေသးတယ္...၊ ေဘာ္လံုးေသးေသးေလး တစ္လံုးကို သစ္သားမီးျခစ္ ဘူးခြံသံုးခုနဲ႔ တလွည့္စီအုပ္ၿပီး ဘယ္ဘူးထဲမွာ ႐ွိသလဲလို႔ ခန္႔မွန္းရတဲ့ ေငြထိုးေငြေလ်ာ္ ကစားနည္းပါ၊ ဝိုင္းေျမွာက္ေပးတဲ့ ဒလန္ေတြ ၾကားထဲမွာ ထိုးသားေတြ တ႐ုန္း႐ုန္းနဲ႔ ျမန္မာျပည္က ဘုရားပြဲေစ်းအလား ေအာက္ေမ့ရတယ္၊

ဆိုေတာ့ ဟိုလူက တြန္းသြားလိုက္၊ ဒီလူက တိုက္သြားလိုက္နဲ႔ ၾကားထဲမွာ ဒီအလင္းအေမွာင္ေလးကို မိလိုက္ေအာင္ မနည္း႐ိုက္ခဲ့ရတယ္..၊ တကယ္ဆို တံတားနဲ႔၊ ေအာက္ဖက္က သိမ္းျမစ္နဲ႔၊ လမ္းမီးတိုင္္ အျပည့္အစံုနဲ႔ဆို ပိုေကာင္းမွာေပါ့..၊ အခုေတာ့ လမ္းေပၚက လူေတြမပါေအာင္ ေခါင္းေတြေပၚက ေက်ာ္႐ိုက္ရင္း ဒီေလာက္နဲ႔ပဲ ေက်နပ္လိုက္ရေတာ့တယ္...၊ း)

(ထူထူထဲထဲ အေႏြးထည္ေတြဝတ္ၿပီး က်ေနာ္နဲ႔အတူ အပိုင္း ၂ ကိုလည္း ဆက္လိုက္ခဲ့ပါဦး...ေနာ) းD

ညီလင္းသစ္
၁၅ ဇန္နဝါရီ၊ ၂၀၁၃