ကြ်န္းကေလးရဲ႕ ရင္ခြင္မွာ (၂)

က်ေနာ့္ရဲ႕ အလည္အပတ္ ခရီးစဥ္က အေပ်ာ္အပါးေတြနဲ႔ မစဘဲ ဘုရားရိပ္၊ တရားရိပ္နဲ႔ စ,တယ္လို႔ပဲ ဆိုရမလားေတာ့ မသိဘူး၊ ေနာက္တစ္ေန႔မွာ ပထမဦးဆံုး ေရာက္သြားတဲ့ေနရာက ဖားေအာက္ေတာရ ေက်ာင္းကေလး ဆီကိုပါ၊ ဒါကလည္း တိုက္ဆိုင္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီေန႔မွာ ညီမေလးဇြန္မိုးစက္နဲ႔ ညီမေလးညိဳေလးေန တို႔က ေက်ာင္းမွာ ဆြမ္းကပ္ဖို႔ စီစဥ္ထားတယ္လို႔ သိရတယ္၊ ဖားေအာက္ေတာရ တရားစခန္းအေၾကာင္းကို အထိုက္အေလ်ာက္ ၾကားဖူးထားလို႔ အခုလို ႀကံဳႀကိဳက္တဲ့အခါ က်ေနာ္ကလည္း သြားခ်င္မိတယ္၊ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ေရာက္သြားခဲ့တယ္ ဆိုပါစို႔...၊

ေခတ္မီမီ ေဆာက္ထားတဲ့ တိုက္အိမ္ကေလးဟာ ဖားေအာက္ေတာရ တရားစခန္းပါလို႔ သိလိုက္ရခ်ိန္မွာ က်ေနာ္ နည္းနည္းအံ့ၾသသြားမိတယ္၊ က်ေနာ့္ရဲ႕ မသိစိတ္ထဲမွာ ေရနံဝေနေအာင္ သုတ္ထားတဲ့ ေျခတံ႐ွည္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းရယ္၊ ပိႏၷဲပင္၊ သရက္ပင္ စတဲ့ အပင္ႀကီးေတြနဲ႔အတူ ဝါး႐ံုပင္စိပ္စိပ္ေလးေတြ ဟိုတစ္စု၊ ဒီတစ္စုရယ္၊ တရားထိုင္ဖို႔ ရည္႐ြယ္ၿပီး ေဆာက္ထားတဲ့ သီးသန္႔ အိမ္ကေလးေတြရယ္ကို ျမင္ေယာင္ေနခဲ့တာကိုး...၊ ကို္ယ္ေရာက္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံရဲ႕ အေျခအေနနဲ႔ လိုက္ေလ်ာညီေထြ ႐ွိေအာင္ ႀကိဳတင္၊ ေတြးဆ မထားမိတဲ့ က်ေနာ့္ရဲ႕ စိတ္ကူးယဥ္မႈက ရယ္စရာပါပဲ၊ ဘယ္ေလာက္မ်ား လက္ေတြ႔မဆန္လိုက္သလဲ ဆိုတာ...၊ ဒါေပမယ့္ ဘုရားတရားရိပ္ဆိုတာ ၿမိဳ႕ႀကီးျပႀကီးက တိုက္အိမ္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဟိုး.. ေက်းလက္က ေတာရေက်ာင္းေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေအးျမတာျခင္းက အတူတူပဲလို႔ အထဲဝင္လိုက္တာနဲ႔ က်ေနာ္ သိလုိက္ရတယ္၊ စစ္မွန္တဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္းက ျပင္ပ ႐ုပ္ဝတၳဳေတြေပၚမွာ တည္မွီၿပီး ျဖစ္လာတာမွ မဟုတ္တာပဲေလ၊ ဆိတ္ၿငိမ္တဲ့ ဝန္းက်င္ထဲမွာ က်ေနာ့္အသံေတြ ေပ်ာက္သြားၾကတယ္၊ တရားစာေတြကို ပါဠိအသံထြက္ အတိုင္း ျမန္မာလိုနဲ႔ အဂၤလိပ္လို ေရးေပးထားတဲ့ စာအုပ္ေလးေတြကို သေဘာတက်နဲ႔ ဖတ္ၾကည့္မိတယ္၊ ဘာသာစကား ကြဲေပမယ့္ တူညီတဲ့ ေပါင္းစည္းမႈတစ္ခုေတာ့ ႐ွိရမွာေပါ့၊ ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္ႀကီးကေတာ့ ရန္ကုန္ကို ျပန္ႂကြသြားခိုက္ျဖစ္လို႔ မဖူးခဲ့ရဘူး...၊

ဖားေအာက္ေတာရရဲ႕ ဆြမ္းအလွဴ႐ွင္ ညီမေလးေတြက က်ေနာ့္ကို ကုသိုလ္ေတြ အမ်ားႀကီး ရေစခ်င္တယ္ ထင္ပါရဲ႕..၊ တိုပါး႐ိုး ျမန္မာေက်ာင္းကို ဆက္ၿပီးပို႔ေပးျပန္တယ္၊ ညီမေလးဇြန္မိုးစက္နဲ႔ ညီမေလးညိဳေလးေနတို႔ ပို႔ေပးတဲ့ ေနရာေတြကို လည္ပတ္ရတာဟာ ဘေလာ့ဂ္မွာ သူတို႔ေရးေလ့႐ွိတဲ့ ပို႔စ္ေတြကို ဖတ္ရသလိုပါပဲ၊ တည္ၿငိမ္တယ္၊ ေအးခ်မ္းတယ္၊ ေျပျပစ္ ေခ်ာေမြ႔တယ္၊ တရားကို သိတယ္၊ သတိျပဳစရာ အခ်က္ေလးေတြ အၿမဲပါတယ္၊ က်ေနာ့္ ခရီးစဥ္ရဲ႕ ရည္႐ြယ္ခ်က္ တစ္ပိုင္းကလည္း စာေရးသူ၊ စာဖတ္သူေတြနဲ႔ ဆံုဖို႔ဆိုေတာ့ အခုလို သြားရင္း၊ လာရင္း ညီမငယ္ေတြနဲ႔ စကားစျမည္ ေျပာခြင့္ရတာ ဝမ္းသာစရာပါပဲ၊ အသက္အ႐ြယ္ ငယ္ေပမယ့္ ဘဝျဖတ္သန္းမႈက ရင့္က်က္ေအးခ်မ္းတဲ့ ညီမေလးေတြရဲ႕ ေက်းဇူးနဲ႔ ခမ္းနားလွတဲ့ တိုပါး႐ိုး ေက်ာင္းႀကီးကို က်ေနာ္ မ်က္ျမင္ကုိယ္ေတြ႔ ေရာက္သြားခဲ့ရတယ္...၊

တတိယထပ္ကို ေရာက္,ေရာက္ခ်င္းပဲ က်ေနာ္ သေဘာက်သြားတယ္၊ က်ယ္ဝန္းၿပီး လင္းခ်င္းတဲ့ ခန္းမက်ယ္ႀကီးက ေနကုန္ေနခန္း ထိုင္ေနခ်င္စရာ ေကာင္းသလို ခန္းမအဆံုးက မတ္ရပ္ဆင္းတုေတာ္ႀကီးကလည္း သပၸါယ္လွပါတယ္၊ ျပဴတင္းေပါက္ေတြ အမ်ားႀကီးနဲ႔ ဆိုေတာ့ ေလဝင္ေလထြက္ ေကာင္းၿပီး စိတ္ကိုၾကည္လင္ေစတယ္၊

ေက်ာင္းႀကီးရဲ႕ ေခါင္မိုးေပၚမွာေတာ့ ဥာဏ္ေတာ္ သိပ္မျမင့္လွတဲ့ ေစတီေလးတစ္ဆူ တည္ထားတယ္၊ အနီးပတ္ဝန္းက်င္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မိုးေမွ်ာ္တိုက္ေတြ၊ ေဆာက္လုပ္ဆဲ တိုက္ေတြ အမ်ားႀကီး...၊ တေလာဆီက ဖတ္လိုက္ရတဲ့ ေ႐ႊတိဂံုဘုရားရဲ႕ အနီးပတ္ဝန္းက်င္မွာ အထပ္ျမင့္ အေဆာက္အဦးေတြ ေဆာက္ခြင့္မျပဳဘူး ဆိုတဲ့ သတင္းေလးကို ဘာရယ္မဟုတ္ က်ေနာ္ သတိရလိုက္မိတယ္၊ ဗုဒၶသာသနာ ထြန္းကားရာ တိုင္းျပည္မွာက အေၾကာင္းမဟုတ္ေပမယ့္ ဒီမွာေတာ့ အခုလို မိုးေမွ်ာ္တိုက္ႀကီးေတြ အလယ္က ဥာဏ္ေတာ္နိမ့္ ေစတီေလး တစ္ဆူတည္ခြင့္ရဖို႔ေတာင္ လြယ္ကူပါ့ မလားပဲ၊ အခက္အခဲေတြ ၾကားကေန တည္တံ့ခိုင္ၿမဲေအာင္ အားထုတ္ၾကတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြက ၾကည္ညိဳစရာ ေကာင္းလွတယ္...၊

တီဗီအင္တာနာေတြ စီးမိုးထားတဲ့ တိုက္ေတြကို ေတြ႔ေတာ့ တစ္ခါတုန္းက ဖတ္ခဲ့ရဖူးတဲ့ ̔ငါး႐ိုးနင္တဲ့ လ̕ ကဗ်ာေလးကို သတိရခ်င္စရာ...၊ ဒီမွာေတာ့ ငါး႐ိုးနင္တဲ့ ျခေသၤ့လို႔မ်ား ဆိုရမလားပဲ၊ လူေနတိုက္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ စကားေျပာျဖစ္ေတာ့ အိပ္ခ်္ဒီဘီနဲ႔ ကြန္ဒို ဆိုတဲ့ ေဝါဟာရေလး ႏွစ္ခုက အၿမဲလိုလို ၾကားေနရတယ္၊ အစမွာ အိပ္ခ်္ဒီဘီနဲ႔ ကြန္ဒိုကို ဘယ္လိုမ်ား ခြဲသလဲလို႔ က်ေနာ့္မွာ ဇေဝဇဝါနဲ႔ရယ္..၊ ေနာက္ေတာ့မွ မိတ္ေဆြေတြရဲ႕ ႐ွင္းျပမႈနဲ႔ နည္းနည္းပါးပါး သိလာေတာ့ ရထားစီး၊ ကားစီးရင္ကိုပဲ တုိက္ေတြျမင္တိုင္း ဒါ အိပ္ခ်္ဒီဘီလား၊ ကြန္ဒိုလား ခြဲၾကည့္ဖို႔ လည္ျပန္လိုက္ၾကည့္ေနရတာ အလုပ္တစ္ခု....၊ း)

အထင္ကရ ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ေတြ႔ရတဲ့ လိေမၼာ္ပင္ေတြကို တိုပါး႐ိုးေက်ာင္းရဲ႕ ေလွကားအတက္မွာလည္း ေတြ႔ရပါတယ္၊ တ႐ုတ္ႏွစ္သစ္ကူးမွာ လာဘ္လာဘ ေကာင္းေစဖို႔ဆိုတဲ့ ယံုၾကည္ခ်က္နဲ႔ ထားၾကတဲ့အေၾကာင္း ညီမငယ္တစ္ေယာက္က ႐ွင္္းျပတယ္၊ လိေမၼာ္သီးျမင္ရင္ စားဖို႔ေလာက္ပဲ ေတြးေနတဲ့ က်ေနာ္က ̔သြားခူးစားလို႔ မရဘူးလား̕ ဆိုေတာ့ ̔ဟာ... အစ္ကိုကလဲ၊ တာ႐ွည္ခံေအာင္ ေဆးေတြ ျဖန္းထားတဲ့ ဟာကို̕ တဲ့၊ တိန္...၊ သူ႔စိတ္ထဲ “စားစရာ ဒီေလာက္႐ွားလားဟယ္...” လို႔မ်ား ေတြးေနမလား မသိ...၊

က်ေနာ္ ျမန္မာျပည္မွာ ႐ွိတုန္းက မုံ႐ြာၿမိဳ႕၊ မိုးညွင္းသံဗုေဒၶ ဘုရားကိုေရာက္တိုင္း က်ားဘမ္းသူေဌး ညီေနာင္အေၾကာင္းကို အခြင့္ႀကံဳတဲ့အခါ ေလ့လာဖို႔ စိတ္ကူးမိပါတယ္၊ သံဗုေဒၶဘုရားမွာ သူတို႔ရဲ႕ အလွဴေတြ အမ်ားႀကီး ေတြ႔ႏိုင္သလို အလွဴလက္ရာကလည္း ျမန္မာျပည္ တျခားအရပ္က ဘုရားေတြမွာ ေတြ႔ရေလ့႐ွိတဲ့ လက္ရာမ်ိဳးေတြ မဟုတ္လို႔ စိတ္ဝင္စားဖို႔ ေကာင္းတယ္၊ မံု႐ြာၿမိဳ႕မွာ သေႏၶတည္လာခဲ့တဲ့ စိတ္ကူးေလးက အခု ဒီခရီးမွာေတာ့ ေမြးဖြားလာခဲ့တယ္...၊

တ႐ုတ္ပညာ႐ွိ၊ အမ်ိဳးသားသူရဲေကာင္း Lin Ze Xu ရဲ႕ ႐ုပ္တုပါ၊ သူဟာ တရုတ္ျပည္ရဲ႕ အက်ိဳးစီးပြားအတြက္ အၿမဲတမ္း မားမားမတ္မတ္ ရပ္တည္ခဲ့တယ္၊ အထူးသျဖင့္ ၿဗိတိသွ်တို႔နဲ႔ ျဖစ္တဲ့ စစ္ပြဲေတြမွာ သူ႔ရဲ႕ အႀကံဥာဏ္ေတြကို အမ်ားႀကီး ယူခဲ့ရတယ္၊ ၁၈၃၉ ခုႏွစ္မွာ Lin က ဗစ္တိုးရီးယား ဘုရင္မႀကီးဆီကို ဘိန္းကုန္သြယ္မႈနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ရပ္တန္႔ဖို႔ အႀကံေပးတိုက္တြန္းတဲ့ စာအ႐ွည္ႀကီး တစ္ေစာင္ကို ေရးခဲ့ေပမယ့္ ဘုရင္မႀကီးဆီေတာ့ မေရာက္ခဲ့ဘူးလို႔ ဆိုတယ္၊ ၿမိန္႔ၿမိန္႔ႀကီး ထိုင္ေနတဲ့ တ႐ုတ္သူရဲေကာင္း ႀကီးရယ္၊ သူ႔အေနာက္မွာ ဟန္ေရးျပေနတဲ့ ဂ်ပန္ဆူမို နပန္းသမား ႏွစ္ေယာက္ရယ္ကို အခုလိုျမင္ရေတာ့ မႏွစ္က အႀကီးအက်ယ္ျဖစ္သြားတဲ့ တ႐ုတ္-ဂ်ပန္ Diaoyu ကြ်န္းစုေတြရဲ႕ အက်ပ္အတည္းကို သတိခ်င္စရာပါ...၊

ေဟာ္ပါးဗီလာထဲမွာ ျမင္ရသမွ် အ႐ုပ္ေတြကေတာ့ တကယ့္ကို အ႐ြယ္စံု၊ အေရာင္စံုပါပဲ၊ လူမႈေရး၊ ဘာသာေရး ႐ွဳေထာင့္ေတြကေန မေကာင္းတာ မလုပ္ဖို႔၊ လူႀကီးမိဘ ဆရာသမားကို ႐ိုေသဖို႔၊ ဘုရားတရားလုပ္ဖို႔၊ စတဲ့ morality ပိုင္းဆိုင္ရာေတြ အျပင္ အလွအေနနဲ႔ လုပ္ထားခဲ့တယ္လို႔ ယူဆရတဲ့ ေက်းငွက္၊ တိရိစာၦန္ အေကာင္ပေလာင္ေတြကိုလည္း ေတြ႔ရတယ္၊ ဒီကိုမလာခင္မွာ ေဟာ္ပါးဗီလာနဲ႔ ပတ္သက္တာေတြ က်ေနာ္ နည္းနည္းပါးပါး လိုက္ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ ႀကိဳက္တဲ့သူေတြရဲ႕ အျမင္ေရာ၊ မႀကိဳက္တဲ့ သူေတြရဲ႕ အျမင္ေရာ.. ဖတ္ရပါတယ္၊ လူတိရိစာၦန္ေတြရဲ႕ ခႏၶာေဗဒကို ကြ်မ္းကြ်မ္းက်င္က်င္ ထုဆစ္ထားတဲ့ ဂရိေက်ာက္႐ုပ္ေတြ၊ ေရာမေက်ာက္႐ုပ္ေတြနဲ႔ ယွဥ္ၾကည့္သူေတြ အဖို႔ေတာ့ ႀကိဳက္မွာမဟုတ္ပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ အ႐ုပ္ေတြက လက္ရာမေသသပ္ဘူး ဆိုသည့္တိုင္ လူမႈပတ္ဝန္းက်င္ကို ထိန္းေက်ာင္းျပဳျပင္ဖို႔ သူ႔ေခတ္၊ သူ႔အခါက သူ႔နည္း၊ သူ႔ဟန္နဲ႔ အားထုတ္ထားခဲ့တဲ့ ေစတနာကိုေတာ့ အထင္းသား ျမင္ႏိုင္ပါတယ္...၊

ၾကည့္စရာေတြ မ်ားလြန္းလို႔ ရတဲ့အခ်ိန္ေလးမွာ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ၾကည့္ေနတုန္း ျမန္မာဝန္ႀကီး တစ္ပါးရဲ႕ ႐ုပ္တုတစ္ခုကိုလည္း ျဖတ္သြားျဖတ္လာ ေတြ႔လိုက္ရတယ္၊ ဘယ္သူလဲ၊ ဘယ္လို႐ည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ လုပ္ထားတာလဲ ဆိုတာေတာ့ အခ်ိန္မရလို႔ သြားမၾကည့္ ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး၊ အကယ္၍သာ အနီးကပ္ သြားၾကည့္ျဖစ္ခဲ့ရင္ တ႐ုတ္႐ုပ္တုေတြ၊ တ႐ုတ္အေငြ႔အသက္ေတြရဲ႕ အလယ္မွာ တစ္ဦးတည္း႐ွိေနတဲ့ ျမန္မာဝန္ႀကီး ႐ုပ္တုက “ငါတို႔က တ႐ုတ္ကို ေၾကာက္ရတယ္ကြ၊ တခ်ိန္တုန္းက တတိုင္းျပည္လံုး အက်ပ္အတည္း ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ တ႐ုတ္ကပဲ ငါတို႔ကို အသက္ဆက္ေပးခဲ့တာ...” လို႔မ်ား ခပ္တိုးတိုးေလး ဆိုဦးမွာလား မသိ...၊

ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာေတာ့ က်ားဘမ္းပ႐ုတ္ဆီ ဗူးေလးေတြ ကမ္းေပးေနတဲ့ က်ားေမာင္ႏွမေတြကို ေတြ႔ရတယ္၊ အျပန္လက္ေဆာင္ ေဟာဒီ ပ႐ုတ္ဆီဗူးေလးေတြ ေဆာင္သြားၿပီး တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြမွာ ႏွာေစးခ်င္ ေယာင္ေဆာင္ေနလိုက္ေနာ္ လို႔မ်ား ေျပာခ်င္ေလသလားပဲ...၊ း)


ညေနပိုင္းမွာေတာ့ ပင္နီဆူလာက စားေသာက္ဆိုင္ေတြဖက္ကို ေရာက္ျဖစ္ခဲ့တယ္၊ အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေျပာသံ ၾကားဖူးေနတဲ့ စားေသာက္ဆိုင္ေတြကို ကိုယ္တိုင္ကုိယ္က် ေရာက္သြားခ်ိန္မွာ အံ့ၾသစိတ္နဲ႔အတူ က်ေနာ္ ဝမ္းသာမိပါတယ္၊ အံ့ၾသတာက ဆိုင္ေတြအမ်ားႀကီးကို တစ္ခုနဲ႔တစ္ခု နီးနီးကပ္ကပ္၊ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ေတြ႔လိုက္ရလို႔ ျဖစ္ၿပီးေတာ့ ဝမ္းသာတာကေတာ့ ေလထဲမွာ သင္းပ်ံ႕ေနတဲ့ ျမန္မာ အစားအေသာက္ေတြရဲ႕ ရနံ႔ကို ရလိုက္လို႔ပါ၊ အဲဒီမွာ က်ေနာ့္ရဲ႕ ေက်ာင္းေနဖက္ သူငယ္ခ်င္း ထြန္းထြန္း၊ က်ေနာ္ ဆံုေတြ႔ခ်င္တဲ့ ကိုညိမ္းႏိုင္၊ ၿပီးေတာ့.. က်ေနာ့္စာေတြ ရံဖန္ရံခါ လာဖတ္တတ္တဲ့ ကိုဖုန္းလြင္တို႔နဲ႔ ဆံုျဖစ္တယ္၊ “အင္းေလး” စားေသာက္ဆိုင္ေလးထဲက အတြင္းဖက္ စားပြဲေလးတစ္ခုမွာ က်ေနာ္တို႔ ေအးေအးလူလူ စားေသာက္ရင္း စကားေတြ ေျပာျဖစ္ၾကတယ္၊ ၾကည့္ပါဦး...၊ က်ေနာ့္ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ၾကားေနရသမွ် စကားသံေတြဟာ ျမန္မာစကားသံေတြခ်ည္းပဲ၊ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ ရက္ေလာက္ကအထိ လမ္းေတြေပၚမွာ ေလွ်ာက္သြားရင္း ၾကားရတဲ့ ျမန္မာသံဆိုတာ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ရဲ႕ ျမန္မာသီခ်င္း ညည္းသံေလး တစ္ခုပဲ ႐ွိခဲ့တာ မဟုတ္လား၊ အခုေတာ့ ျမန္မာစာနဲ႔ ျမန္မာစကားနဲ႔... ညေနခင္းက ေႏြးေထြးေနလိုက္တာ...၊

ထြန္းထြန္းက က်ေနာ့္ရဲ႕ စကၤာပူ SIM card ကို ဝယ္ၿပီးပို႔ေပးလိုက္သူပါ၊ က်ေနာ္နဲ႔ ျခေသၤ့ကြ်န္းကေလးက မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ အၾကားမွာ ဆက္သြယ္မႈဧရိယာ ျပင္ပ မေရာက္ခဲ့တာ သူ႔ရဲ႕ ေက်းဇူးလို႔ပဲ ဆိုရမွာပါ၊ ထြန္းထြန္းရဲ႕ေဘးမွာေတာ့ ကိုညိမ္းႏိုင္...၊ သူ႔ရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္မွာ တိမ္ဆုပ္၊ တိမ္ခဲေတြ တေမ့တေမာ ေမ်ာလြင့္ေနၾကတာ က်ေနာ္ မၾကာခဏ သြားၿပီး ေငးၾကည့္ေနခဲ့ဖူးတယ္၊ အႏုပညာ စီးဆင္းမႈေကာင္းသူမို႔ ကိုိညိမ္းရဲ႕ စာေတြကို က်ေနာ္ဖတ္ျဖစ္ပါတယ္၊ ေမ်ာလြင့္တိမ္တို႔ရဲ႕ နားခိုရာက ေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ အင္းေလးစားေသာက္ဆိုင္ထဲက စားပြဲကေလးမွာ...၊ စကားကို လိုသေလာက္ပဲ ေျပာတဲ့ ကိုညိမ္းကို ၾကည့္ရတာ ေလၿငိမ္တဲ့ ေန႔လယ္ခင္းတစ္ခုမွာ တိမ္စိုင္မွ်င္မွ်င္ေလး တစ္စကို ၾကည့္ေနရသလိုပါပဲ၊ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး အားထုတ္မႈနဲ႔ ေ႐ြ႕မွန္းမသိ ေ႐ြ႕ေနတာမ်ိဳး...၊ အဲဒီညေနမွ ေတြ႔ရေပမယ့္ စကားေျပာေကာင္းတဲ့ ကိုဖုန္းလြင္ကလည္း ခင္မင္စရာ ေကာင္းလွတယ္၊ ကုိဖုန္းလြင္က စကၤာပူမွာ ေနတာၾကာေပမယ့္ ျမန္မာျပည္မွာ အတူစားေသာက္ၾကရင္ လုပ္ေလ့႐ွိတဲ့ ဓေလ့ကေလးကိုေတာ့ မေမ့မေလ်ာ့နဲ႔...၊ ဝိုင္းထဲက လူေတြ ဘယ္သူမွ မသိရေအာင္ တိတ္တိတ္ကေလး ေကာင္တာမွာ ေငြ႐ွင္းသြားခဲ့တယ္၊

အဲဒီ ညေနခင္းမွာပဲ အံ့ၾသစရာ ဆံုေတြ႔မႈေလး ႏွစ္ခုလည္း ႀကံဳခဲ့ရတယ္၊ ဂ်ာရစ္၊ ဂ်ာရစ္နဲ႔ သူ႔ကိုယ္သူ ေရးတတ္တဲ့ ညီမငယ္မဒမ္ကိုးနဲ႔ ေတြ႔ျဖစ္တယ္၊ က်ေနာ္ သတိထားၿပီး ၾကည့္မိသေလာက္ ဂ်ာရစ္လည္း မေတြ႔သလို ေရာင္ေပစူးလည္း မေတြ႔မိပါဘူး၊ ဇဝနဥာဏ္ အျပည့္နဲ႔ စာေရးတတ္တဲ့ ညီမငယ္မဒမ္ကိုးက သူ႔စာေတြအတိုင္းကို ေဖာ္ေ႐ြေႏြးေထြး လွတယ္၊ ေနာက္ထပ္ ဆံုေတြ႔ရမႈက က်ေနာ့္ကို ပိုလို႔ေတာင္ အံ့ၾသရေစပါတယ္၊ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ ဒီကြ်န္းကေလးမွာ ေတြ႔ဖို႔ ျဖစ္ႏိုင္ေျခ အနည္းဆံုးလို႔ က်ေနာ္ ယူဆထားမိတဲ့ အစ္မခင္ဦးေမနဲ႔ ဆံုျဖစ္လို႔ပါ၊ စာေတြအေရးႏိုင္ဆံုး၊ လူသိအမ်ားဆံုး၊ ဓါတ္ပံုေတြ အ႐ိုက္ႏိုင္ဆံုး ဘေလာ့ဂါအစ္မ တစ္ေယာက္က ခင္ခင္မင္မင္ ဝင္ႏႈတ္ဆက္တာ ႀကံဳရေတာ့ စားလက္စ ငါး႐ွဥ့္ေျခာက္စပ္ေၾကာ္ေတာင္ င႐ုတ္သီး အရသာေပ်ာက္ၿပီး ေပါ့႐ႊတ္႐ႊတ္ ျဖစ္သြားသလို ပါပဲ၊ အေအးတစ္ခြက္ကို ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေသာက္ရင္း အစ္မခင္ဦးေမက ဘေလာ့ဂ္အေၾကာင္း၊ ဓါတ္ပံုေတြအေၾကာင္း ေျပာျပခဲ့တယ္၊ က်ေနာ့္ရဲ႕ အင္းေလးစားေသာက္ဆိုင္ ညေနခင္းဟာ ေနဝင္ခ်ိန္ ပန္းခ်ီကား တစ္ခ်ပ္လို႔ဆိုရင္ ဘေလာဂ့္ေရးေဖာ္ ညီမငယ္နဲ႔ အစ္မကို ဆံုေတြ႔လိုက္ရတာက မေတာ္တဆ ဖိတ္က်သြားတဲ့ ေဆးစက္ေလး ၂ စက္ကေန ျပန္ျပင္ဆြဲလိုက္တဲ့ အိပ္တန္းျပန္ ငွက္ကေလး ၂ ေကာင္ပါပဲ၊ မရည္႐ြယ္ခဲ့ေပမယ့္ ပန္းခ်ီကားက ပိုၿပီးျပည့္စံုဖို႔ ျဖစ္သြားခဲ့တယ္...၊

ေနာက္ေတာ့ နာမည္ႀကီး ေအာခ်တ္ကို က်ေနာ္ေရာက္သြားတယ္၊ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ေရာက္သြားခ်ိန္က ေနာက္က်လြန္းေနလို႔ ဆိုင္ေတြသိမ္းၿပီး လူသြားလူလာလည္း သိပ္မ႐ွိေတာ့ဘူး၊ အျဖစ္က ဘာနဲ႔တူသလဲ ဆိုေတာ့... ႐ြာတစ္႐ြာက အေခ်ာအလွ ဂုဏ္သတင္း ႀကီးလွတဲ့ ကြမ္းေတာင္ကိုင္ လံုမပ်ိဳေလးကို ၾကည့္ဖို႔ဆိုၿပီး ဧည့္သည္က ေရာက္ေတာ့လာပါရဲ႕၊ ဒါေပမယ့္ သူေရာက္ခ်ိန္က ပ်ိဳေမတစ္သင္း ေရခပ္ဆင္းခ်ိန္လည္း မဟုတ္၊ ႏြား႐ိုင္းသြင္းခ်ိန္လည္း မဟုတ္၊ ညီအစ္္ကိုမသိတသိ အခ်ိန္လည္း မဟုတ္၊ သူငယ္အိပ္ခ်ိန္လည္း မဟုတ္သလို သက္ႀကီးေခါင္းခ်ခ်ိန္ ကိုေတာင္မွ အေတာ္ေလးေက်ာ္ၿပီး ျဖစ္ေနလို႔ ႐ြာလယ္လမ္းမွာ ေခြးတစ္ေကာင္၊ ေၾကာင္တစ္ၿမီးမွ မ႐ွိေတာ့ဘဲ ကာလသား တစ္သိုက္နဲ႔ပဲ တိုးရသလိုမ်ိဳး...၊ း)ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေအာ့ခ်တ္ရဲ႕ မိတ္ကပ္ျပယ္သြားတဲ့ အလွကိုပဲ အမွတ္တရ ဓါတ္ပံုေလးတစ္ပံု က်ေနာ္ ႐ိုက္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္၊ ကိုယ္ ထပ္လာခဲ့ဦးမယ္ ေအာခ်တ္...။ ။

(ခင္မင္ေဖာ္ေ႐ြလွတဲ့ အာဂႏၲဳ ကြ်န္းသူ၊ ကြ်န္းသားတခ်ိဳ႕ကို က်ေနာ္နဲ႔အတူ အပိုင္း ၃ မွာ လိုက္ေတြ႔ပါဦး...ေနာ)


ညီလင္းသစ္
၁၉ မတ္္၊ ၂၀၁၃