အပါးေတာ္ၿမဲ

ေကာင္မေလးေရ...
ငါဟာ လူသားတစ္ေယာက္
မျဖစ္ႏိုင္ခဲ့ရင္
ေ႐ႊႀကိဳးတစ္မွ်င္ေတာ့ ျဖစ္ခ်င္ရဲ႕၊
မင္းရဲ႕ ညာေျခက်င္းဝတ္မွာ လွဲေလ်ာင္း
ဆူး, ေညႇာင့္ခလုတ္ေတြ အတူေက်ာ္လႊားရင္း
ငါ ေလ်ာင္းစက္ရာ အေရျပားလႊာေအာက္
ေတာက္ေလွ်ာက္စီးဆင္းေနမယ့္
ေသြးေၾကာတို႔ရဲ႕ တိုးေဝွ႔က်ီစယ္မႈ
ရင္ခုန္ခံစားရင္းနဲ႔
မင္းရဲ႕ေျခတစ္လွမ္း
ကုေဋတစ္သန္း တန္ေစခ်င္တဲ့
ေ႐ႊႀကိဳးကေလး အျဖစ္နဲ႔ေပါ့၊

ေကာင္မေလးေရ...
ငါဟာ လူသားတစ္ေယာက္
မျဖစ္ႏိုင္ခဲ့ရင္
ပိုးေကာင္ေလးတစ္ေကာင္ေတာ့ ျဖစ္ခ်င္ရဲ႕၊
မ်က္ဝန္းတစံုရဲ႕ စက္ကြင္းေအာက္
ေခါက္တံု႔ပ်ံသန္းရင္း
အေတာင္ပံေတြ အင္အားမဲ့ခ်ိန္
ေက်နပ္စြာ ခုန္ခ်လိုက္မကြဲ႕
အေသခံ ေလသူရဲတို႔ရဲ႕
စိတ္ဓါတ္မ်ိဳးနဲ႔ပ၊
ၾကည္လဲ့လဲ့နစ္ျမဳပ္မႈထဲ
သိမ္ေမြ႔စြာ ကူးခတ္ရင္း
ျမတ္ႏိုးမႈတဒဂၤရဲ႕ အလြန္မေတာ့
မင့္မ်က္ဝန္းအိမ္ ဂူဗိမာန္ထဲ
ငါ့ရဲ႕ဝိညာဥ္ အပ္ႏွင္းခဲ့မယ္၊

ေကာင္မေလးေရ...
ငါဟာ လူသားတစ္ေယာက္
မျဖစ္ႏိုင္ခဲ့ရင္
‘သန္း’ ကေလးတစ္ေကာင္ေတာ့ ျဖစ္ခ်င္ရဲ႕၊
ခပ္ဖြာဖြာ ဆံပင္ေတာထဲ
ျမတ္ႏိုးဖြယ္ ဆံႏြယ္ဒန္းကို ယီးေလးခိုလို႔
မင္းရဲ႕ ေတြးေခၚမႈေတြေပၚလမ္းေလွ်ာက္
ႏူးညံ့စြာ ေျခဖ်ားေထာက္လို႔ေပါ့၊
ငါ့အတြက္ ျဖစ္တည္မႈ
မင္းအတြက္ ႐ွက္စရာ
(ဒီလိုဆိုရင္ေတာ့)
ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းဝင္ေရာက္လာမယ့္
ဘီးစိပ္တစ္ခုရဲ႕အဖ်ား
ျပတ္သားစြာ လိုက္သြားလိုက္မကြဲ႔
ေပးဆပ္ဖို႔ဆိုတာ
ႀကိဳေတြးၿပီးသားပါကြယ္၊

ေကာင္မေလးေရ...
ငါဟာ သက္႐ွိဘဝတစ္ခု
မရခဲ့ေတာင္
တေစၦတစ္ေကာင္အျဖစ္ ေရာင့္ရဲႏိုင္ပါတယ္၊
မင္းရဲ႕ ျဖစ္တည္မႈအတြက္
ရဲဝံ့စြာ ကာကြယ္ရင္း
ေနအလင္းရဲ႕ေအာက္မွာ သက္ေတာ္ေစာင့္
လမင္းရဲ႕ေအာက္မွာ အိပ္ဖန္ေစာင့္ေပါ့၊
ႏွစ္ၿခိဳက္စြာအိပ္ေနမယ့္ မင္းအပါး
ၾကည္ေမြ႔စြာ ခ,စားရင္း
(လူ သိပ္မသိတဲ့)
ဘယ္ဖက္မ်က္ခံုးထဲက
အိမ္တြင္းပုန္း မွဲ႔ကေလးနဲ႔အတူ
သက္တမ္း႐ွိသေရြ႕
ျဖတ္သန္းသြားႏိုင္ပါတယ္ ေကာင္မေလးရယ္...။ ။


ညီလင္းသစ္
၆ ေအာက္တိုဘာ၊ ၂၀၀၈