ေတာင္ေပၚမွာ ၂၀၁၀ ကိုထားရစ္ခဲ့

ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးတစ္ပတ္မွာ က်ေနာ္တို႔မိသားစု ခရီးထြက္ျဖစ္ပါတယ္၊ ခရစၥမတ္ေန႔ကေန ႏွစ္ဆန္း တစ္ရက္ေန႔အထိ ေတာင္ေပၚမွာ သြားေနျဖစ္တယ္၊ ႏွစ္တိုင္းလိုလို ဒီလိုကာလမွာ တေနရာရာကို က်ေနာ္တို႔ သြားေလ့႐ွိပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ သိပ္ေဝးေဝးလံလံ ေတာ့လည္း မဟုတ္ပါဘူး၊ အမ်ားအားျဖင့္ ေတာင္ေပၚမွာ Chalet တစ္လံုးငွားၿပီး သြားေနျဖစ္တာပါပဲ၊ ဆြစ္ဇာလန္မွာက ခရစၥမတ္နဲ႔ ႏွစ္သစ္ကူးၾကားက ႐ံုးပိတ္ရက္ မဟုတ္ပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္္ က်ေနာ့္အလုပ္ကေတာ့ Lab တစ္ခုလံုး နားလည္မႈနဲ႔ ဒီလိုကာလမွာ ဘယ္သူမွ အလုပ္မလုပ္ၾကဘူး၊ မအိမ္သူကေတာ့ ခြင့္ယူပါတယ္၊ ဒီလိုမ်ိဳး ခရီးေတြထြက္ဖို႔ကိုလည္း သူပဲ ႐ွာေလ့၊ ေဖြေလ့႐ွိပါ တယ္၊ အင္တာနက္မွာ၊ မဂၢဇင္းေပါင္းစံုထဲမွာ၊ သတင္းစာေၾကာ္ျငာေတြမွာ အစ႐ွိသျဖင့္ေပါ့၊ ဒီလို ႐ွာေဖြတာမ်ိဳး က်ေနာ္လည္း အရင္က လုပ္ေလ့႐ွိေပမယ့္ ဒီလို အပန္းေျဖခရီး ႐ွာတာ၊ ေလေၾကာင္းခရီး ႐ွာ တာ၊ သြားစရာ destination ႐ွာတာ မ်ိဳးေတြမွာေတာ့ အမွန္အတိုင္း ေျပာရရင္ သူက က်ေနာ့္ထက္ ပိုျမန္ တယ္၊ က်ေနာ္ေတြ႔ထားတာေတြထက္ သူေတြ႔တာေတြက ေစ်းပိုသက္သာေလ့ ႐ွိတယ္၊ တကယ္ေတာ့ လည္း သိပ္မဆန္းပါဘူး၊ သူက ဒီ field ထဲမွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ လုပ္ခဲ့ဖူးတာကိုး၊ ဆိုေတာ့ ဒီလိုကိစၥေတြမွာ က်ေနာ္က သူ႔ကိုပဲ လႊဲေပးထားလိုက္ေတာ့တယ္၊ ဟုတ္တယ္ေလ..၊ အခ်င္းခ်င္းေတြ တမိုးတည္းေအာက္ ဘာျဖစ္လို႔ ၿပိဳင္ေနမွာလဲ၊ ကြ်မ္းက်င္ရာ လိမၼာပဲဥစၥာ...၊

အခုလည္း ဒီခရီးကို သူပဲ စီစဥ္တာပါ၊ တကယ္ေတာ့ ၂၀၁၀ ဒီဇင္ဘာမွာ သြားဖို႔ကို ၂၀၀၉ ဒီဇင္ဘာကတည္း က ႀကိဳၿပီး ဘြတ္ကင္လုပ္ထားခဲ့ရတာ...၊ အဲဒီတုန္းက မွတ္မိေသးတယ္၊ က်ေနာ္ကေတာင္ 'ဟင္..ဒီေလာက္ အေစာႀကီးထဲက လုပ္ဖို႔လိုသလား' လို႔ေတာင္ ေမးလိုက္ေသးတယ္၊ သူက 'အားလံုးနီးပါး ျပည့္ေနၿပီ၊ အခုထဲ ကလုပ္ထားမွ ရမွာ' လို႔ျပန္ေျပာတယ္၊ တိုတိုေျပာရရင္ အခန္းငွားျဖစ္သြားတယ္ေပါ့၊ အခုေတာ့လည္း ဤခရီး နီးသလား ေမးရၿပီ၊ သြားခဲ့တဲ့ ေတာင္ေပၚ႐ြာေလးနာမည္က "Leysin" (ေလဇန္း) တဲ့...၊

ခရစၥမတ္ေန႔ မနက္ဟာ ႏွင္းေတြနဲ႔ ေဖြးေနခဲ့တယ္၊ မွတ္မွတ္ရရ ၂၄ ရက္ေန႔က တညလံုးႏွင္းေတြ က်ေနခဲ့ေတာ့ ဒီႏွစ္မွာ ထူးထူးဆန္းဆန္း White Christmas ျဖစ္သြားတယ္၊ ယူသြားတဲ့ ပစၥည္းေတြကေတာ့ ျမင္တဲ့အတိုင္း အစံုပါပဲ၊ ပန္းသီးေဖ်ာ္ရည္ပံုး၊ ထင္းေခ်ာင္းေတြ၊ အာလူး၊ ဝိုင္ေသတၱာ၊ ဘာေတြ ဘယ္လိုမ်ားေနမွန္းကို မသိေတာ့ဘူး၊ အိမ္အၿပီး ေျပာင္းတာက်ေနတာပဲ၊ သားရဲ႕ sledge အတြက္ေတာင္ ေနရာ သိပ္မက်န္ခ်င္ဘူး၊ တကယ္ေတာ့ Leysin မွာအကုန္ ရပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔ေနမယ့္ ေနရာက ေတာင္ကုန္းေပၚမွာဆိုေတာ့ တခုခုလိုရင္ ႐ြာထဲကို ခဏခဏ ဆင္းဝယ္ေနရာမွာ စိုးလို႔...၊

႐ြာထဲက လမ္းမ တေနရာ..၊ Leysin က ပင္လယ္ေရမ်က္ႏွာျပင္ မီတာ ၁၄၀၀ ေက်ာ္ေက်ာ္မွာ ႐ွိပါတယ္၊  အဲလ့္ပ္စ္ (Alps) ေတာင္တန္းေပၚက ႐ြာကေလးပါ၊ က်ေနာ္တို႔ေနတဲ့ ၿမိဳ႕ကေန ၄၅ မိနစ္ေလာက္ ကားေမာင္းသြားရင္ ေရာက္တယ္၊ ႏွင္းက တစ္ရက္ႀကိဳၿပီး က်ထားတာဆိုေတာ့ လမ္းမေတြအားလံုး ဖံုးေနခဲ့တယ္၊ ဒါေပမယ့္ ႏွင္း႐ွင္းစက္ေတြနဲ႔ ႏွင္းက်ၿပီးတိုင္း ႐ွင္းေလ့ ႐ွိပါတယ္၊ က်ေနာ္တို႔ ကားထားရမယ့္ ကားပါကင္ကေတာ့ လမ္းမ,ကေန နဲနဲမတ္မတ္ တက္ရတယ္၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ဒီ Chalet ေတြကိုလာတဲ့ ကားအားလံုး ပါကင္လမ္းကို မတက္မီ ကားဘီးေတြကို ခ်ိန္းႀကိဳးတပ္ပါလို႔ သတိေပးၾကတယ္၊ က်ေနာ္တို႔ ေရာက္သြားလို႔ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ တပ္တဲ့ကား သိပ္မ႐ွိပါဘူး၊ ဒီလိုပဲ ေမာင္းေနၾကတာပဲ၊ ဒါေပမယ့္ မအိမ္သူ က စိုးရိမ္ေနတာရယ္၊ သားလည္း ပါလာတာရယ္ေၾကာင့္ က်ေနာ္လည္း ခ်ိန္းႀကိဳးတပ္ၿပီး ေမာင္းလိုက္တယ္၊

က်ေနာ္တို႔ ေနခဲ့တဲ့ Chalet က တတိယေျမာက္ပါ၊ တကယ္ေတာ့ ဒီအိမ္ေလးေတြက ဆြစ္႐ိုးရာဆန္ဆန္ သစ္သား Chalet ေတြေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး၊ အဲဒီ႐ိုးရာ အိမ္ေတြက သစ္သားသက္သက္နဲ႔ပဲ ေဆာက္ၾကတာ မ်ားတယ္၊ အခုအိမ္ေလးေတြကေတာ့ အုတ္တဝက္ဆိုေတာ့ ႐ိုးရာမဆန္ေပမယ့္ ေနရာေကာင္းလို႔ ေ႐ြးျဖစ္ ပါတယ္၊ အားလံုးေပါင္း ဘန္ဂလို အလံုး ၂၀ ႐ွိပါတယ္၊ ပံုထဲမွာ ဓါတ္ပံုဆရာရဲ႕ အရိပ္ပါေနလို႔ သိပ္မမိုက္ဘူး၊ ပထမ photoshop မွာ clone out လုပ္ဦး မလို႔ပဲ၊ ေနာက္ေတာ့လည္း ဒီလိုပဲ ထားျဖစ္သြားတယ္၊ စိတ္မ႐ွိပါနဲ႔ဗ်ာ...၊ :D

ဘန္ဂလိုေ႐ွ႕ ဝရန္တာကေန ျမင္ရတဲ့ ျမင္ကြင္းပါ၊ က်ေနာ္တို႔က ေတာင္ေပၚကေန ျပန္ဆင္းလာတဲ့ Ski slope ရဲ႕ လမ္းေၾကာင္းတည့္တည့္ေပၚမွာ ႐ွိတာမို႔ ski စီးတဲ့သူေတြ အေတာ္ႀကိဳက္တဲ့ ေနရာျဖစ္ပါတယ္၊ ေတာင္ေပၚကိုေတာ့ အဲဒီ Teleférique cable car ေတြနဲ႔ တက္ၾကတယ္၊ ခပ္လွမ္းလွမ္းက ski slope ေသးေသးေလးကေတာ့ ski သင္တဲ့ သူေတြ စီးေလ့႐ွိတဲ့ ေနရာျဖစ္ပါတယ္၊

ဒီျမင္ကြင္းကိုပဲ zoom နဲ႔ ႐ိုက္ထားတာပါ၊ က်ေနာ္တို႔ဆီမွာ ေဆာင္းတြင္းဆိုရင္ အဲ့လ္ပ္စ္ေတာင္တန္းေတြေပၚမွာ ေကာင္းကင္ျပာျပာနဲ႔ ၾကည္လင္သာယာသေလာက္ က်ေနာ္တို႔ေနတဲ့ ေတာင္ေျခ ေရကန္စပ္မွာေတာ့ တိမ္စိုင္ေတြ ဖံုးအုပ္ေနတတ္တယ္၊ အဲဒီတိမ္ေတြ ေပၚေက်ာ္ၿပီး အခုလို ေတာင္ေပၚေရာက္လာေတာ့ ႐ွဳခင္းက ေတာ္ေတာ္လွပါတယ္၊ ေတာင္ၾကားမွာ ျမင္ေနရတဲ့ အဲဒီ တိမ္မွ်င္တန္းေတြက တေန႔လံုးလိုလိုပဲ ႐ွိေနခဲ့တယ္၊

တရက္မွာေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ေတာင္ေပၚတက္ျဖစ္တယ္၊ ေတာင္ထိပ္က မီတာ ၂၃၀၀ ေက်ာ္မွာ ႐ွိပါတယ္၊ ၃၆၀ ဒီဂရီ လည္ေနတဲ့ စားေသာက္ဆုိင္ တစ္ခု႐ွိတယ္၊ အဝိုင္းပံုစံ ေဆာက္ထားၿပီးေတာ့ အေပၚထပ္မွာ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း လည္ေနတဲ့ tarrace တစ္ခုလုပ္ထားတယ္၊ စားသံုးသူေတြက ကိုယ့္စားပြဲမွာကိုယ္ထိုင္ရင္း ႐ွဳခင္းကို တပတ္လံုးအျပည့္ ၾကည့္ႏိုင္ေအာင္ လုပ္ေပးထားတာပါ၊ ေပးရတာနဲ႔ ရတဲ့ အစားအေသာက္ ကြာလတီကေတာ့ မတန္ပါဘူး၊ က်ေနာ္တို႔က ေတာ့ ေန႔လည္စာ,စားၿပီးမွ တက္လာေတာ့ အဲဒီမွာ ေရေတာင္ သြားမေသာက္ခဲ့ဘူး၊ သားက ၾကည့္ခ်င္တယ္ဆိုလို႔ ပိုက္ဆံထည့္ၾကည့္ရတဲ့ မွန္ေျပာင္းပဲ သြားၾကည့္ခဲ့တယ္၊

က်ေနာ္တို႔ ေနခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္လံုးလိုလို သာယာေပမယ့္ ေတာင္ေပၚတက္တဲ့ ေန႔က်မွပဲ တိမ္ထူေနခဲ့တယ္၊ သားက ဘန္ဂလိုကေန cable car ေတြကို ေန႔စဥ္ျမင္ေနရေတာ့ စီးခ်င္လို႔ တခ်ိန္လံုး ပူဆာေနခဲ့တယ္၊ စီးရမယ္လို႔ ကတိေပး လိုက္တဲ့ ေန႔က်မွ ျမင္ကြင္းက မေကာင္းဘူး၊ ဒါေပမယ့္ သူကေတာ့ ေပ်ာ္ေနခဲ့တယ္၊ သာယာတဲ့ေန႔ဆိုရင္ ဟိုးေရကန္အစြန္းက က်ေနာ္တို႔ေနတဲ့ၿမိဳ႕ကို ဒီေနရာကေန လွမ္းျမင္ရပါတယ္၊

ေတာင္ေပၚေရာက္လာရင္ေတာ့ တျခားေတာင္ေၾကာေတြေပၚအထိ ski စီးလို႔ရေအာင္ လမ္းေၾကာင္းေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိပါတယ္၊ ေတာင္ၾကား valley ထဲကိုဆင္းလိုက္၊ chair lift နဲ႔ျပန္တက္လာလိုက္၊ စသျဖင့္ ကိုယ္အဆင္ေျပသလို စီးလို႔ရတယ္၊ ေနာက္ဆံုး ႐ြာထဲကို ျပန္ဆင္းတဲ့ လမ္းေၾကာင္းတေလွ်ာက္ လိုက္သြားရင္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔တည္းတဲ့ ဘန္ဂလို အစုကို ေရာက္ပါတယ္၊ က်ေနာ္ကေတာ့ တမနက္ခင္းပဲ ski စီးျဖစ္လိုက္တယ္၊ မအိမ္သူက ေန႔လယ္ပိုင္း စီးတယ္၊ တေယာက္တလွည့္ ကေလးထိန္းရင္းနဲ႔...၊ က်န္တဲ့ ရက္ေတြမွာက သား ski သင္တဲ့ေနရာကို အေဖာ္လိုက္သြား ေပးေနလို႔၊ သားကို အဲဒီမွာ ski သင္ဖို႔ က်ေနာ္တို႔ စီစဥ္ေပးထားတယ္၊ သူ ski သင္တဲ့ အေၾကာင္းကို ေနာက္ပို႔စ္မွာ သီးသန္႔ေရးဖို႔ စိတ္ကူးထားလို႔ ဒီမွာ အေသးစိတ္ မေရးေတာ့ပါဘူး၊

ဒါကေတာ့ အစ္ဂလူးဘား (Igloo bar)ေပါ့၊ ခပ္ေသးေသးပါပဲ၊ ေတာင္ေပၚကို cable car နဲ႔ေရာက္လာရင္ ညာဖက္မွာ ေဆာက္ထားတယ္၊ အထဲမွာ စားပြဲ႐ွည္ ၆ လံုးေလာက္ ခင္းထားတယ္၊ ထိုင္ခံုေတြေပၚမွာ သိုးေရ ခင္းထားေပးတယ္၊ အမ်ားဆံုး ေရာင္းရတာေတာ့ ဝိုင္ပူ ပါပဲ၊ ေစ်းလည္းသက္သာသလို အယ္လ္ကိုေဟာအနည္းငယ္၊ အပူဓါတ္ အနည္းငယ္ဆိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေသာက္ၾကတယ္၊ ဒီ အစ္ဂလူးကို နဲနဲစိတ္ဝင္စားလို႔ ေမးၾကည့္ေတာ့ ေလေဘာ္လံုး အႀကီးနဲ႔ ေဆာက္တာလို႔ ဆိုတယ္၊ ေဘာ္လံုးႀကီးကို ေလထိုး၊ သူ႔အေပၚကေန ႏွင္းအတုေတြျဖန္း၊ တခ်ိန္တည္းမွာ သိပ္သြားေအာင္ ေရပိုက္ေတြနဲ႔ ျဖန္း၊ ခိုင္ေလာက္ၿပီဆိုမွ ေဘာ္လံုးကို ေလေလွ်ာ့ၿပီး ျပန္ထုတ္လိုက္တာပါ၊ လူ ၃ ေယာက္နဲ႔ေဆာက္တာ ၈ နာရီၾကာတယ္ လို႔ဆိုတယ္၊ နံရံထုက ၁ မီတာဝန္းက်င္ ႐ွိပါတယ္၊

အစားအေသာက္ပံုေတာ့ သိပ္မ႐ိုက္ျဖစ္ခဲ့ဘူး၊ ဒါက New Year Eve မွာ အဆာေျပစားခဲ့တာပါ၊ ဘန္ဂလိုထဲမွာ မီးလင္းဖိုေလး တစ္ခုလည္း႐ွိေတာ့ သားက သိပ္သေဘာက်တယ္၊ က်ေနာ္ မီးေမႊးရင္ သူကထင္းယူေပးရတာနဲ႔၊ သတင္းစာ စကၠဴ႐ွာေပးတာနဲ႔၊ မီးျခစ္ကိုလည္း တခ်ိန္လံုး ျခစ္ခ်င္ေနတယ္၊ အဲဒီေန႔မွာ က်ေနာ္တို႔မိတ္ေဆြ လင္မယား ႏွစ္ေယာက္လည္း ေရာက္ေနခဲ့တယ္၊ မိတ္ေဆြ အမ်ိဳးသမီးက မေပါ့မပါးႀကီးနဲ႔မို႔ ဒီေတာင္ေပၚခရီးကို အဆင္မေျပရင္ မလာခဲ့နဲ႔ ဆိုတာ ေရာက္လာေသးတယ္၊ ဒါ့ေၾကာင့္ လူႀကီး ၄ ေယာက္ေပမယ့္ ဝိုင္ခြက္က ၃ ခြက္ထဲ ႐ွိတာပါ၊ ကိုယ္ဝန္သည္နဲ႔ သားက သစ္သီး ေဖ်ာ္ရည္ေသာက္ၾကတယ္၊

ဒီမွာ ေျပာစရာ႐ွိတာဆိုလို႔ ႐ြာထဲ တခုခု သြားဝယ္ရတဲ့ဟာပဲ ႐ွိပါတယ္၊ ဒီေလာက္ ကားအျပည့္ထည့္ထားတာေတာင္ ဆပ္ျပာလံုးဝ ပါမလာဘူး၊ ေနာက္ေန႔က်ေတာ့ ႐ြာထဲကို သြားဝယ္တယ္၊ ႐ြာက ဟိုးခပ္လွမ္းလွမ္း ေအာက္ေျခမွာ ျမင္ေနရတဲ့ အိမ္စုစုေလးေတြပါ၊ တခုခုလိုတိုင္း အဲဒီ ကြင္းျပင္ႀကီးျဖတ္ၿပီး သြား,သြားဝယ္ရတယ္..၊ တရက္ က်ေနာ္ တစ္ေယာက္တည္း ေစ်းသြားဝယ္ၿပီး အျပန္ ညေန ခပ္ေမွာင္ေမွာင္မွာ အငဲရဲ႕ 'ဒီကြင္းျပင္ႀကီးေပၚ တို႔ေလွ်ာက္ဖူးတယ္' ကို ေအာ္ဆိုပစ္လိုက္တယ္၊ :D

က်ေနာ္ ကင္မရာစမ္းရင္း ႐ိုက္ျဖစ္လိုက္တာပါ၊ သားက အဲဒီမွာ သိပ္ေပ်ာ္တယ္၊ ႏွင္းေတြထဲမွာ sledge စီးရတာ၊ မီးလင္းဖိုမွာ မီးေမႊးရတာ၊ ေန႔ကေလးထိန္းေက်ာင္း သြားစရာမလိုဘဲ အေဖ၊ အေမနဲ႔ တစ္ပတ္လံုးေနရတာ...၊ က်ေနာ္ တို႔အတြက္လည္း အဆင္ေျပပါတယ္၊ ည ၈ နာရီေလာက္ဆို သူမ်က္လံုး စင္းလာၿပီ၊ အိမ္မွာဆို ၈ နာရီခြဲမွာ မနည္း သိပ္ေနရတာ...၊ ပင္လယ္ေရမ်က္မွာျပင္ အျမင့္မွာဆိုေတာ့ သူ႔ရဲ႕ ခႏၶာေဗဒက တံု႔ျပန္တာ ေျပာင္းလဲသြားပံုပါပဲ၊ ၁ ရက္ ေန႔မနက္ ျပန္လာေတာ့ သူက သိပ္မျပန္ခ်င္ဘူး၊ ေနာက္ ဘယ္ေတာ့ ျပန္လာဦးမွာလဲ ဆိုတာပဲ တေမးေမးနဲ႔..၊ တကယ္တမ္း ျပန္ဆင္းလာေတာ့လည္း ၁၀ မိနစ္ေလာက္အတြင္းမွာပဲ စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ ျဖစ္သြားတယ္၊ ၂၀၁၀ ရဲ႕ ေနာက္ဆံုး တစ္ပတ္တာကေတာ့ ေပ်ာ္ေပ်ာ္႐ႊင္႐ႊင္နဲ႔ပဲ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ကုန္သြားခဲ့ေတာ့တယ္...။ ။


ညီလင္းသစ္
၁၉ ဇန္နဝါရီ၊ ၂၀၁၁