ႏွစ္သက္မိရာ တေန႔တာ

လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္စုႏွစ္မ်ားဆီမွာ က်န္ခဲ့တဲ့ ဟုိးအရင္ ဘဝေတြတုန္းက တေန႔တာ ျဖတ္သန္းမႈဆိုတာ ေလထဲမွာ သင္းပ်ံ႕ေနတဲ့ ေကာက္သင္းရနံ႔ေလးေတြ၊ နားစည္မွာ လာေရာက္ ႐ိုက္ခတ္တတ္တဲ့ ႐ြာဦးေစတီက ဆည္းလည္းသံ ခပ္လြင္လြင္ေလးေတြ၊ ျမင္လႊာမွာ ႏူးညံ့စြာ ေပၚလာတတ္တဲ့ စိမ္းစိမ္းစုိစို လယ္ကန္သင္းေတြနဲ႔ အနည္းနဲ႔အမ်ား ႐ိုး႐ိုး ႐ွင္း႐ွင္း ၿငိမ္းၿငိမ္း ခ်မ္းခ်မ္း ႐ွိေနခဲ့မွာ ေသခ်ာပါတယ္၊ ဒီဖက္ေခတ္လို တိုးတက္မႈေတြ တိုးေဝွ႔၊ တြန္းတိုက္ေနတဲ့ ကာလမွာေတာ့ တေန႔တာ ျဖတ္သန္းမႈထဲမွာ အေရာင္ေတြ၊ အရိပ္ေတြ အမ်ားႀကီး ေျပာင္းသြားသလို အေမာေတြကိုလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သယ္ပိုးခရီးႏွင္ေန ၾကရတယ္၊ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ေန႔စဥ္ဘဝ ​႐ုန္းကန္လႈပ္႐ွား ရတာေတြထဲမွာ တစိမ့္စိမ့္နဲ႔ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္တာေတြ ႐ွိသလို ေျပးရင္းလႊားရင္း ျဖတ္ကနဲ ႀကိဳက္မိတာေတြလည္း ႐ွိမွာပါ၊ လူဆိုတာက ကိုယ္က်င္လည္ရာ ဝန္းက်င္မွာ ႏွစ္သက္တာေလးေတြ ႐ွိတဲ့အခါ အခုိက္အတန္႔ေလးပဲ ျဖစ္ေစဦးေတာ့၊ ဘဝဟာ ေနေပ်ာ္ တယ္လို႔ ထင္မိၾကတာမ်ိဳး မဟုတ္လား၊ တကယ္ေတာ့ ဘာကို ႀကိဳက္သလဲဆိုတာက အေရးမႀကီးပါဘူး၊ ႀကိဳက္တတ္တဲ့ စိတ္ကေလး၊ အသိအမွတ္ျပဳ ႏွစ္သက္တတ္တဲ့ စိတ္ကေလး ႐ွိေနဖို႔က ပိုၿပီး အေရးႀကီးတာပါ၊ မသက္ေဝ တဂ္လာတဲ့ Daily likes ဆိုတဲ့ ပို႔စ္ေလး ျဖစ္ပါတယ္...၊


# အိပ္ရာထ ႏႈိးစက္ကို အေလ်ာ့တြက္နဲ႔ ေပးၿပီး ႏိႈးစက္သံ ၾကားၾကားခ်င္း မထဘဲ ၅ မိနစ္ေလာက္ ဆက္အိပ္ခြင့္ရတဲ့ အိပ္တဝက္၊ ႏိုးတဝက္ အဲဒီ အခုိက္အတန္႔ေလးကို ႀကိဳက္တယ္၊

# ေရတဖန္ခြက္ ေသာက္တဲ့အခါ တညလံုး ေျခာက္ေသြ႔ေနတဲ့ အာေခါင္၊ ရင္ေခါင္း၊ အူနံရံတေလွ်ာက္ ေရေအးေအး ေတြ စီးက်သြားတာကို ခံစားရတာ ႀကိဳက္တယ္၊

# အိပ္ရာထထခ်င္းမွာ ေခါင္းေလာင္းၿပီး ေရခ်ိဳးရတာကို ႀကိဳက္တယ္၊ ေဆးေၾကာ္ျငာေတြမွာ ေတြ႔ရတဲ့ before and after ျခားနားခ်က္လိုပဲ လူက ခ်က္ခ်င္း လန္းဆန္းသြားလို႔...၊

# ေပါ့ေပါ့ပါးပါး တီ႐ွပ္တစ္ထည္နဲ႔ ဂ်င္းေဘာင္းဘီေတြ ဝတ္ရတာႀကိဳက္တယ္၊ တကူးတက ၿဖီးသင္ေနစရာ မလိုဘဲ ေခါင္းလိမ္းဆီ ခရင္မ္ လက္ညႇိဳးတေကာ္နဲ႔ ဆံပင္ေတြကို လက္နဲ႔သပ္လိုက္ရတာ ႀကိဳက္တယ္၊

# အလုပ္ကို ၅ မိနစ္အတြင္း ေရာက္သြားတာကို ႀကိဳက္တယ္၊ ေက်ာင္းတက္ခဲ့တုန္းက အသြား ၁ နာရီခြဲ၊ အျပန္ ၁ နာရီခြဲ အခ်ိန္ေပးခဲ့ရတာ ကို ျပန္ေတြးေလ အခုလို အလုပ္နဲ႔အိမ္နဲ႔ နီးတာကို ပိုၿပီး ႏွစ္သက္ေလပါပဲ၊

# မနက္ ၇ နာရီခြဲမွာ အလုပ္စလို႔ ရသလို ၁၀ နာရီခြဲမွ စလို႔ရတဲ့ လြတ္လပ္မႈကိုလည္း ႀကိဳက္တယ္၊

# ဘာမွ မလုပ္ခင္ ဘေလာ့ဂ္တကိုက္ ေကာ္ဖီတက်ိဳက္နဲ႔ ေလွ်ာက္လည္ရတာကို ႀကိဳက္တယ္၊

# ဓါတ္ခြဲခန္းထဲမွာ သီခ်င္းဖြင့္ထားၿပီး ဘယ္သူနဲ႔မွ စကားေျပာစရာ မလိုဘဲ အလုပ္လုပ္ရတာ ႀကိဳက္တယ္၊

# မနက္ ၁၁ နာရီခြဲမွာ ကင္န္တင္း ဖြင့္ဖြင့္ခ်င္း ေန႔လယ္စာ သြားစားရတာႀကိဳက္တယ္၊ (၁၂ နာရီေလာက္ဆို အတန္းေတြ ဆင္းၿပီး ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ ကင္န္တင္းက ျပည့္ျပည့္သြားတတ္လို႔...)

# တစ္ေယာက္ထဲ စားတဲ့အခါ မွန္ျပတင္းနားမွာ ထိုင္၊ ေကာ္ရစ္ဒါက လမ္းသြားလမ္းလာေတြကို ေငး၊ ေတြးခ်င္ရာေတြးၿပီး ထမင္းစားရတာ ႀကိဳက္တယ္၊

# အလုပ္စားပြဲ ျပန္ေရာက္ေတာ့ အက္စပရက္ဆို တစ္ခြက္နဲ႔အတူ ဘေလာ့ဂ္ေတြကို အခ်ိဳတည္းရတာ ႀကိဳက္တယ္၊

# ေစာေစာအိမ္ျပန္လို႔ရေအာင္ analysis ေတြ လုပ္စရာမ႐ွိတဲ့ ေန႔လယ္ခင္းေတြကို ႀကိဳက္တယ္၊

# အိမ္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ဖိနပ္နဲ႔ ေျခစြပ္ခြ်တ္လိုက္တဲ့အခါ ရတဲ့ ေပါ့ပါးလြတ္လပ္မႈကို ႀကိဳက္တယ္၊ (အလုပ္က ဖိစီးမႈ ေတြက အဲဒီ ဖိနပ္၊ ေျခစြပ္တို႔နဲ႔အတူ ကြ်တ္ၿပီး အိမ္ဝမွာပဲ က်န္ခဲ့တယ္လို႔ ခံစားရတယ္)

# မအိမ္သူ ညစာျပင္ေနတုန္း သားနဲ႔ ေအးေအးေဆးေဆး ကစားရတာကို ႀကိဳက္တယ္၊

# ည ၉ နာရီ မထိုးခင္ သားအိပ္ေပ်ာ္သြားေလ့ ႐ွိတဲ့ ညေတြကို ႀကိဳက္တယ္၊ က်ေနာ့္အတြက္ စာဖတ္ဖို႔၊ တီဗီၾကည့္ဖို႔၊ ဘေလာ့ဂ္ေရးဖို႔ အခ်ိန္ပိုရလို႔...၊ း)

# တခါတေလ ႐ုပ္႐ွင္ေကာင္းေကာင္း တစ္ခုၾကည့္ေနတုန္း မအိမ္သူက 'ေရခဲမုန္႔ စားမလား'လို႔ (သူစားခ်င္တိုင္း) လာလာ အေဖာ္စပ္ၿပီး ေမးတာကို ႀကိဳက္တယ္၊ (ကိုယ့္ဟာကိုယ္ဆိုလည္း က်ေနာ္က ဘယ္ေတာ့မွ ေရခဲမုန္႔စားဖို႔ သတိတရ မ႐ွိတတ္ပါဘူး)

# ည ၁၂ နာရီ မထိုးခင္မွာ ေလးလံပိက် လာတဲ့ မ်က္ခြံေတြကို ႀကိဳက္တယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဒါဟာ တကယ့္ကိုပဲ အင္မတန္ ႐ွားေတာင့္႐ွားပါး ႏိုင္လွတဲ့ အျဖစ္ပါ...၊ း)


က်ေနာ့္ရဲ႕ တေန႔တာက ဖတ္ရတာ ပ်င္းရိၿငီးေငြ႔စရာမ်ား ေကာင္းေနမလားပဲ၊ ဒါေပမယ့္ ဒါဟာ တနလၤာကေန ေသာၾကာ အတြင္း က်ေနာ္အမ်ားဆံုး ျဖတ္သန္းေလ့႐ွိတဲ့ ေယဘုယ် ပံုစံပါပဲ၊ ျပင္သစ္လူမ်ိဳးေတြ ေျပာေလ့႐ွိတဲ့ အီဒီယမ္ တစ္ခု ႐ွိပါတယ္၊ métro, boulot, dodo တဲ့၊ métro ကေတာ့ subway ပါ၊ boulot က အလုပ္၊ dodo က အိပ္တာ...၊ ၿမိဳ႕ျပ လူတန္းစား ဘဝက တေန႔တေန႔ ရထားေပၚမွာနဲ႔ အလုပ္မွာ အခ်ိန္ကုန္၊ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ပင္ပန္းၿပီးအိပ္၊ ေနာက္တေန႔ ဒီလိုပဲ ျပန္စ,နဲ႔ လံုးလည္ခ်ာလည္ လိုက္ေနတာကို ဆိုခ်င္တာပါ၊ Stuck in a rut ဆိုတာနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ပါပဲ၊ ပံုစံက်ၿပီး ထပ္ျပန္တလဲလဲ ျဖစ္စဥ္ေတြနဲ႔ဆိုရင္ေတာ့ ေန႔စဥ္ဘဝက အေႏွးနဲ႔အျမန္ ၿငီးေငြ႔စရာ ျဖစ္လာမွာပါပဲ၊ တေန႔တာ ျဖတ္သန္းမႈမွာ ႏွစ္သက္မိတာေလးေတြကို ႏွစ္သက္ေၾကာင္း သတိေလးထားၿပီး ၾကည့္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ ဒါဟာလည္း ဘဝကို ေနေပ်ာ္ေအာင္ ေနၾကည့္ဖို႔ အေျခခံပဲ ျဖစ္မလားလို႔ ေတြးေနမိပါတယ္...။ ။

ညီလင္းသစ္
၆ ဧၿပီ၊ ၂၀၁၁