ေတာင္ေျခ႐ြာကေလးသို႔ ...

ၿပီးခဲ့တဲ့တစ္ပတ္က အီစတာ ႐ံုးပိတ္ရက္မွာ ေတာင္ေျခ႐ြာကေလး တစ္႐ြာဆီကို သြားလည္ျဖစ္ပါတယ္၊ အိမ္ကေန ၂ နာရီ ေလ်ာ့ေလ်ာ့ ေလာက္ ကားေမာင္းသြားရတဲ့ အဲဒီ႐ြာကေလးက အဲလ့္ပ္စ္ (Alps) ေတာင္တန္းေတြရဲ႕ ေတာင္ၾကားခ်ိဳင့္ဝွမ္း တစ္ခုထဲမွာ ႐ွိၿပီးေတာ့ နာမည္က လင့္န္႔ခ္ (Lenk) လို႔ေခၚပါတယ္၊ ခ်ိဳင့္ဝွမ္း valley ထဲဆိုေတာ့ ႐ြာရဲ႕တည္ေနရာက သိပ္ေတာ့ မျမင့္ပါဘူး၊ မီတာ ၁၀၀၀ ဝန္းက်င္ေလာက္ပဲ ႐ွိတယ္၊ အဲဒီ ​Lenk ႐ြာေလးရဲ႕ နာမည္ေက်ာ္ၾကားမႈက မိသားစုေတြနဲ႔ ကေလးေတြအတြက္ လည္ပတ္၊ သြားလာဖို႔ အဆင္ေျပေျပ စီစဥ္ထားေပးမႈပါပဲ၊ က်ေနာ္တို႔ သြားခဲ့တဲ့ တည္းခုိခန္းက Reka Village လို႔ေခၚတဲ့ မိသားစုေတြအတြက္ ဦးစားေပး ေဆာက္ထားတဲ့ ဘန္ဂလိုေတြပါ၊ ၿပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္ကုန္မွာ ႏွင္းေတာင္ေပၚသြားတုန္း တည္းခဲ့တာလည္း ဒီ Reka Village အုပ္စုဝင္ပါပဲ၊ ဆြစ္တစ္ႏိုင္ငံလံုးမွာ ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ႐ွိၿပီးေတာ့ အိမ္နီးခ်င္း ႏိုင္ငံတခ်ိဳ႕မွာလည္း ႐ွိတယ္၊ ေဆာင္းတြင္းဆို ႏွင္းေတာင္ေတြေပၚမွာ၊ ေႏြရာသီ ဆိုရင္ေတာ့ ေတာ႐ြာေတြမွာ၊ ေတာင္တန္းေတြေပၚမွာ၊ စိုက္ပ်ိဳးေမြးျမဴေရး ၿခံေတြမွာ အစ႐ွိသျဖင့္ တည္းခုိစရာေတြ ႐ွိပါတယ္၊ က်ေနာ္က ေက်းလက္ေတာ႐ြာေတြကို ခ်စ္ပါတယ္၊ အဲဒီမွာ သန္႔စင္တဲ့ ေလထု၊ စိမ္းစိုတဲ့ သစ္ပင္၊ ႐ိုးသားတဲ့ လူေတြနဲ႔မို႔ စိတ္လက္ အပန္းေျပတယ္၊ ဆြစ္ဇာလန္က ေက်းလက္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ျမန္မာျပည္က ေက်းလက္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အဲဒီမွာေနၾကတဲ့ လူေတြက ၿမိဳ႕ႀကီးသားေတြ ထက္ကို ပိုၿပီး ေဖာ္ေ႐ြတယ္လို႔ ခံစားရတယ္၊ အခုသြားခဲ့တဲ့ Lenk ကလည္း ေတာၿမိဳ႕ေလးတစ္ၿမိဳ႕ပဲ ဆိုၾကပါစို႔...၊

တည္းခိုရာ ဘန္ဂလိုေတြေ႐ွ႕က Reka ဆိုင္းဘုတ္...၊ အိမ္ကေန ဘာမွ မေဝးေပမယ့္ ဒီေနရာက ဆြစ္ဂ်ာမန္ စကားေျပာတဲ့ အပိုင္းျဖစ္သြားလို႔ လမ္းေတြ၊ ဆိုင္းဘုတ္ေတြကို ဂ်ာမန္လိုပဲ ေရးပါတယ္၊ လူေတြကလည္း ဆြစ္ဂ်ာမန္ပဲ ေျပာၾကတယ္၊ မေျပာမျဖစ္မွ ျပင္သစ္ ဒါမွမဟုတ္ အဂၤလိပ္လို ေျပာတယ္၊ ဆြစ္ဇာလန္က ႏိုင္ငံေလးက ေသးေပမယ့္ တရားဝင္ ႐ံုးသံုးဘာသာ စကားက ၄ မ်ိဳး႐ွိလို႔ ဒီလိုမ်ိဳး ခဏခဏ ႀကံဳပါတယ္၊ တခါတခါေတာ့လည္း ရယ္ခ်င္စရာ..၊ ၁ နာရီေလာက္ ရထားစီးလိုက္ရင္ပဲ ဂ်ာမန္စကားေတြ ၾကားရလို႔ တျခားႏိုင္ငံ ေရာက္သြားသလို မၾကာခဏ ခံစားရတယ္၊

ဘယ္ဖက္ျခမ္းမွာ ေတြ႔ရတဲ့ အိမ္ကေလးက က်ေနာ္တို႔ ေနခဲ့တဲ့ အိမ္ကေလးျဖစ္ပါတယ္၊ အားလံုးေပါင္း အခန္း ၈ ခန္း ပါၿပီး ဒီ Reka ႐ြာမွာ ေတာ့ အဲဒီလို အိမ္ေလး ၆ လံုး႐ွိတယ္၊ က်ေနာ္တို႔က ေျမညီထပ္မွာဆိုေတာ့ အျပင္ဖက္က ျမက္ခင္းျပင္ကိုလည္း အသံုးျပဳလို႔ ရတယ္၊ သေဘာက်စရာ ေကာင္းတာက အိမ္ေ႐ွ႕မွာ ျမင္ေနရတဲ့ အိမ္ေလးက ေမြးျမဴေရး လုပ္တဲ့ ၿခံျဖစ္လို႔ ႏြားေတြ၊ ျမင္းေတြရဲ႕ အသံေတြ ၾကားေနရတာပါပဲ၊ တခါတခါ အိမ္တံခါး ဖြင့္ထားလို႔ ေလသင့္ရင္ ေကာက္႐ိုးနံ႔ သင္းသင္းေလးေတာင္ ရလာတတ္တယ္၊ ကေလးေတြစီးတဲ့ ပိုနီ ျမင္းပုေလးေတြလည္း ေမြးထားလို႔ ေန႔ခင္းပိုင္းဆို ကေလးေတြ တ႐ံုး႐ံုးနဲ႔ ႐ွိေနတတ္ျပန္ပါတယ္၊

Reka ဟိုတယ္ကို ေရာက္ဖို႔ ဒီလမ္းကေန ကားနဲ႔ေမာင္းဝင္လာရတယ္၊ ဟုိးအေ႐ွ႕မွာ ျမင္ေနရတာကေတာ့ အဲ့လ္ပ္စ္ ေတာင္တန္းေတြပါပဲ၊ ေႏြဦးဆိုေပမယ့္ အဲဒီမွာေတာ့ ႏွင္းေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား က်န္ေနတုန္းပဲ၊ ညာဖက္က ျမင္ရတဲ့ အိမ္ကလည္း ႏြားေမြးတဲ့ အိမ္ပါပဲ၊ အဲဒီက ႏြားေတြက တည္းခုိခန္းေ႐ွ႕က စားက်က္မွာ အၿမဲတမ္း စားလို႔၊ ေသာက္လို႔...၊

ဒါကေတာ့ ခုနျမင္ရတဲ့ အဲ့လ္ပ္စ္ ေတာင္ေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ဖက္ အျခမ္းပါ၊ ဒီဖက္မွာ ျမင္ေနရတဲ့ အိမ္ေတြ အားလံုးနီးပါးက ေမြးျမဴေရး လုပ္ၾကတဲ့ အိမ္ေတြပါပဲ၊ ေႏြဦးဝင္လာတာနဲ႔ ႏြားေတြ၊ သိုးေတြကို အနီးတဝိုက္က စားက်က္ေတြမွာ လွန္ထားတတ္ၾကတယ္၊ ေႏြရာသီလံုးလံုး ေရာက္ရင္ေတာ့ ဟိုးေတာင္ေပၚက စားက်က္ေတြအထိ ေမာင္းသြားၿပီး အဲဒီမွာပဲ တေႏြလံုး ထားၾကတယ္၊ အဲဒီ ေမြးျမဴေရး လုပ္တဲ့ အိမ္ေတြရဲ႕ အိမ္ေ႐ွ႕မွာ ေရခဲေသတၱာေလးေတြ ထုတ္ထားၿပီး သူတို႔ရဲ႕ ၿခံထြက္ ႏြားႏို႔၊ ဒိန္ခဲ၊ ၾကက္ဥ စတာေတြကို အဲဒီ ေရခဲေသတၱာေတြ ထဲမွာ ထည့္ၿပီးေရာင္းတယ္၊ ပစၥည္းေစ်းကို ေရခဲေသတၱာမွာ ကပ္ထားတယ္၊ ႏြားႏို႔တစ္ပုလင္းေစ်း၊ ၾကက္ဥတစ္လံုးေစ်း၊ ဒိန္ခဲတစ္ထုပ္ေစ်း စသျဖင့္...၊ ဝယ္ခ်င္တဲ့လူက ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ေရခဲေသတၱာထဲမွာ ဖြင့္ၿပီးယူ၊ က်သင့္ေငြကို ေဘးနားက ဘူးေလးထဲမွာ ထည့္ထားခဲ့႐ံုပါပဲ၊ ဘားကုဒ္မပါတဲ့ စားေသာက္ကုန္ေတြကို ႀကိဳက္သေလာက္ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ဝယ္လို႔ရတဲ့ ေနရာေတြေပါ့၊ အေရာင္းဝန္ထမ္းလည္း မ႐ွိ၊ ပစၥည္းေတြ scan မျဖတ္ဘဲ အျပင္ထြက္သြားရင္ အသံထျမည္တဲ့ တံခါးေတြလည္း မ႐ွိ၊ ဗီဒီယုိ ကင္မရာေတြလည္း မ႐ွိ...၊ ႐ွိတာက ေရာင္းသူနဲ႔ ဝယ္သူၾကားမွာ ထားတဲ့ အျပန္အလွန္ ယံုၾကည္မႈပါပဲ၊ က်ေနာ္တို႔ အိမ္ဖက္က ကားလမ္းေဘး ပန္းစိုက္ခင္းေတြမွာေတာ့ ကပ္ေၾကးတစ္လက္နဲ႔ ဘူးေလးခ်ထားၿပီး တစ္ပြင့္ဘယ္ေလာက္လို႔ ေရးထားတဲ့ စိုက္ခင္းေတြ ေတာ့႐ွိတယ္၊ ဝယ္သူက ကိုယ့္ဟာကိုယ္ စိုက္ခင္းေတြမွာ ႀကိဳက္တဲ့အပြင့္ ကပ္ေၾကးနဲ႔ျဖတ္ၿပီး ပိုက္ဆံထားခဲ့တဲ့ စနစ္ပါ၊ အခုလို အစားအေသာက္ကို ေရာင္းတာေတာ့ ဒီမွာ ပထမဆံုး ေတြ႔ဖူးတာပါပဲ၊

ဘန္ဂလိုေတြ ေ႐ွ႕မွာေတာ့ ကေလးေတြ အတြက္ စက္ဘီးေတြ၊ ကားေတြ ေမာင္းလို႔ရေအာင္ လမ္းေလးတစ္ခု လုပ္ထားေပးတယ္၊ တကယ့္ကားလမ္းမလို မ်ဥ္းေတြ၊ လိုင္းေတြ၊ ယာဥ္အႏၲရာယ္ သတိေပး ဆိုင္းဘုတ္ေတြနဲ႔၊ ဒါက အဲဒီလမ္းကေလး အဝင္ဝက 'ကေလးမ်ားလမ္း' ဆိုင္းဘုတ္ပါ၊

ကေလးေတြအတြက္ ဘက္ထရီနဲ႔ေမာင္းတဲ့ ကားေတြ၊ ဆိုင္ကယ္ေတြ၊ ေျခနင္းကား၊ ေျခနင္းဆုိင္ကယ္၊ စက္ဘီး၊ လယ္ထြန္စက္၊ ဝန္ခ်ီစက္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ထားေပးထားတယ္၊ အလကားေတာ့ မဟုတ္ဘူး၊ ယာဥ္ေပၚလိုက္လို႔ တရက္ကို ဆြစ္ဖရန္႔ ၂ ဖရန္႔ကေန ၅ ဖရန္႔အထိ ေပးရတယ္၊ မိသားစုေတြ excursion ထြက္လို႔ရေအာင္ လူႀကီးစီး စက္ဘီးေတြလည္း ငွားတယ္၊

သားကေတာ့ အဲဒီမွာ စိတ္ႀကိဳက္ေပါ့၊ စီးစရာေတြ မ်ားလြန္းလို႔ သူ႔မွာ ဘာေ႐ြးရမွန္းေတာင္ မသိဘူးဆိုပဲ၊ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔ကေတာ့ တစ္ရက္ကို ယာဥ္ ၂ စီးထက္ ပိုမငွားေပးပါဘူး၊ တန္ဖိုးထားတတ္တဲ့ စိတ္ေလး ေလ်ာ့သြားမွာ စိုးလို႔၊

ဒီ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ေလးကိုေတာ့ သူ အေတာ္ႀကိဳက္သြားတယ္၊ သူက အားလံုးထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ျမန္တယ္၊ ညေန ကစားလို႔ၿပီးရင္ ကားေတြ၊ ဆိုင္ကယ္ေတြကို သံႀကိဳးနဲ႔ ေသာ့ျပန္ခတ္၊ ဘက္ထရီအားသြင္းတဲ့ ဓါတ္ႀကိဳးကို ျပန္တပ္၊ ေသာ့ကို reception က ပံုးေလးထဲမွာ သြားျပန္ထည့္ရပါတယ္၊

ဟုိတယ္ရဲ႕ တဖက္ျခမ္း ေတာင္ေျခ၊ ကုန္းျမင့္မွာ ေဆာက္ထားတဲ့ Chalet အိမ္ေလးေတြနဲ႔ ထင္း႐ူးေတာပါ၊ အရင္တုန္းက ဆြစ္႐ိုးရာ chalet ေတြမွာ အုတ္၊ အဂၤေတ သိပ္မပါေပမယ့္ အခုေနာက္ပိုင္းေတာ့လည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သံုးလာၾကပါၿပီ၊ လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္စုႏွစ္ေတြမွာ အိမ္တြင္းအပူေပး စနစ္က မီးလင္းဖို တစ္ခုပဲ ႐ွိပါတယ္၊ အခုေတာ့ လွ်ပ္စစ္ heater ေရပူေရေအး၊ ဂ်ာကူဇီ၊ တခ်ိဳ႕ chalet ဆို အိမ္တြင္း ေရကူးကန္နဲ႔ဘာနဲ႔၊ ေနာက္ပိုင္း အိမ္ေတြက အေရာင္တင္ဆီသုတ္ထားတဲ့ သစ္သားအေရာင္ေတြနဲ႔ေပမယ့္ တခ်ိဳ႕ေတြကေတာ့ ေ႐ွးယခင္ အတိုင္း ေရနံလို ေဆးတမ်ိဳးသုတ္ထားတဲ့ အမည္းေရာင္ အတိုင္းပါပဲ၊ ဒီလို အိမ္အမည္းေလးေတြကို ျမင္ေတာ့ ျမန္မာျပည္က ေရနံေခ်း ဝေနတဲ့ အိမ္ကေလးေတြကို သတိရမိတယ္၊

အဲဒီ တဖက္ျခမ္းကပဲ ႏြားအုပ္တအုပ္ကို zoom နဲ႔ ဆြဲ႐ိုက္ထား ၾကည့္တာ..၊ သူတို႔က အေတာ္ေလးေတာ့ လွမ္းပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ေလသင့္တာက တေၾကာင္း၊ ႏြားေတြလည္ပင္းမွာ ဆြဲထားတဲ့ သံခေလာက္ႀကီးေတြက အသံက်ယ္လြန္းတာ တေၾကာင္းဆိုေတာ့ အေဝးႀကီးကေန ႏြားအုပ္ကိုၾကားရတယ္၊ ဒါ့ေၾကာင့္လည္း ေတာင္ေပၚစားက်က္ေတြမွာ တစ္လ ကိုးသီတင္း ဒီလိုပဲ လႊတ္ထားေပမယ့္ သိပ္ခဲခဲယဥ္းယဥ္း မ႐ွာရဘဲ ျပန္ေတြ႔တာျဖစ္မယ္၊

က်ေနာ္တို႔ ေနခဲ့တဲ့ အခန္းေလးက ႐ိုးရိုးစင္းစင္းေလးပါပဲ၊ အိပ္ခန္းတစ္ခန္းနဲ႔ မီးဖိုေခ်ာင္၊ ေရခ်ိဳးခန္း၊ အိမ္သာ၊ ထိုင္ခံု ေမြ႔ရာတစ္ခုပါတဲ့ ဧည့္ခန္း....၊ ဒါပါပဲ၊ ဧည့္ခန္းမွာ လိုင္း ၆ လုိင္းပဲ ဖမ္းလို႔ရတဲ့ ေရဒီယုိေလး တစ္လံုး႐ွိတယ္၊ တီဗီ မ႐ွိဘူး၊ အခမဲ့ WiFi စနစ္ေတာ့ ႐ွိတယ္၊ အဲဒီမွာ ေနတုန္း ဘေလာ့ဂ္လည္းမ႐ွိ၊ တီဗီလည္း မၾကည့္၊ သတင္းစာလည္း (႐ြာထဲ သြားမဝယ္လို႔) မ႐ွိနဲ႔..၊ ပံုမွန္က်င္လည္ရာ ေလာကနဲ႔ အဆက္အသြယ္ ျပတ္ေနခဲ့တယ္၊ ညဆိုလည္း ဘာမွလုပ္စရာ မ႐ွိလို႔ စာအုပ္ေလး တစ္အုပ္ဖတ္ၿပီး ၁၀ နာရီမထိုးခင္ ထူးထူးဆန္းဆန္း အိပ္ရာေတြဘာေတြေတာင္ ဝင္ျဖစ္လို႔...၊ တကယ့္ေက်းလက္ ပါပဲ၊ မိုးလင္း အိပ္ရာထေတာ့ ဧည့္ခန္း ျပဴတင္းေပါက္က အရင္ဆံုး ေတြ႕ရတာ က ႏွင္းဖံုးေတာင္တန္းေတြ...၊

ဒီမွာေနတုန္း ေကာင္းတာတခုက အားလံုးက ကိုယ့္လုိပဲ ကေလးေတြပါတဲ့ မိသားစုေတြ ဆိုေတာ့ ကိုယ့္ကေလး ေျပးလႊားေအာ္ဟစ္ေနလည္း အားနာစရာ မလိုတာပါပဲ၊ ငိုတဲ့ကေလး၊ ဆူညံတဲ့ကေလး၊ တခ်ိန္လံုး ေလွ်ာက္ေျပးေနတဲ့ကေလး၊ ကေလးေပါင္းစံုကို ေတြ႔ရဖို႔ လူႀကီးတိုင္းက အဆင္သင့္ျဖစ္တဲ့ စိတ္ေတြနဲ႔ လာခဲ့ၾကမွာကိုး၊ ဒီမွာေနတုန္း မေကာင္းတာကေတာ့ ေကာ္ဖီပဲ၊ ေရေရလည္လည္ ညံ့တယ္၊ ၃ ရက္ဆက္တိုက္ ဝတ္ထားတဲ့ ေျခစြပ္ကို ေရစိမ္ၿပီး ေသာက္ရသလိုပဲ၊ က်ေနာ္ သိရသေလာက္ အရင္တုန္းက ဒီအခန္းေတြမွာ ေကာ္ဖီမႈန္႔ကေန ေပါင္းခံၿပီး အိုးလုိက္ေဖ်ာ္ရတဲ့ စက္ေတြထားေပးတယ္၊ ဧည့္သည္ေတြက ကိုယ့္ေကာ္ဖီမႈန္႔နဲ႔ ကိုယ္လာခဲ့၊ အခုေတာ့ Nespresso လို ဗူးေလးေတြ ထည့္ရတဲ့ စက္ေတြ ထားေပးတယ္၊ Nespresso ေတာ့မဟုတ္ဘူး၊ ဘာတံဆိပ္မွန္းေတာင္ မမွတ္မိ ေတာ့ဘူး၊ ဒီေလာက္အရသာ ဆိုးဝါးတဲ့ေကာ္ဖီ ဒီကမာၻေလာကရဲ႕ တျခား ဘယ္ေနရာမွာမွ ႐ွိႏိုင္ေတာ့မယ္လို႔ မထင္ဘူး၊ အဲဒီေလာက္ေတာင္...၊ ေတာ္ေသးတာ တခုက ဘူတာ႐ံုေတြမွာ ေတြ႔ရတတ္တဲ့ ေကာ္ဖီစက္မ်ိဳး တစ္ခု reception အေ႐ွ႕မွာ ထားေပးတယ္၊ ပိုက္ဆံ ထည့္ၿပီးဝယ္ရတဲ့ ေတာ္ရိေလ်ာ္ရိ ေကာ္ဖီ..၊ ဒါေပမယ့္ အဲဒီစက္ထဲက ေကာ္ဖီကေတာင္ သူတို႔ဆီက ဝယ္ထားရတဲ့ ဗူးေလးေတြထဲက ေကာ္ဖီထက္ အမ်ားႀကီး ပိုေကာင္းေနေသးတယ္၊ ကဲ..ဘယ္ေလာက္မ်ား ဆိုးသလဲ ဆိုတာ...၊ က်ေနာ့္မွာ ေကာ္ဖီေကာင္းေကာင္း တစ္ခြက္နဲ႔ အဲ့လ္ပ္စ္ ေတာင္တန္းေတြကို ခံစားမလို႔ဟာ ႐ုပ္႐ွင္႐ံုထဲ ေရာက္ၿပီးမွ ေနၾကာေစ့ထုပ္ ေမ့က်န္ခဲ့သလို အျဖစ္မ်ိဳး...၊ ပိတ္ကားႀကီးၾကည့္ၿပီး ႏႈတ္ခမ္းပဲ သပ္ေနရေတာ့ မလိုလို၊ ျဖစ္ပံုမ်ား ေျပာပါတယ္...။ ။

ညီလင္းသစ္
၃၀ ဧၿပီ၊ ၂၀၁၁

စာႂကြင္း။ ။ အနီးအနားကို ေလွ်ာက္သြားတဲ့ ပံုေတြကိုေတာ့ ေနာက္တစ္ပို႔စ္မွာ တင္ပါ့မယ္..။