ေတာင္ကုန္းမ်ား႐ွိရာ အရပ္ဆီ...

ၿပီးခဲ့တဲ့ စေန၊ တနဂၤေႏြ ပိတ္ရက္တုန္းက Adelboden ဆိုတဲ့ ေဒသကို သြားျဖစ္ခဲ့တယ္၊ Adelboden က ဂ်ာမန္စကားေျပာတဲ့ အပိုင္းမွာ႐ွိတဲ့ ၿမိဳ႕ ကေလးတစ္ၿမိဳ႕ ျဖစ္ပါတယ္၊ ဆြစ္ဇာလန္ ေျမပံုေပၚမွာၾကည့္ရင္ အလယ္ပိုင္းေလာက္မွာ ႐ွိၿပီးေတာ့ က်ေနာ္တို႔ အိမ္ကေန ကားနဲ႔ တစ္နာရီခြဲေလာက္ သြားရတဲ့ ခရီးအကြာအေဝး ျဖစ္ပါတယ္၊ အိမ္ကေန မနက္ ၁၀ နာရီဝန္းက်င္ေလာက္မွာ ထြက္တယ္၊ လမ္းခရီးမွာ ပံုမွန္ႏႈန္းနဲ႔ပဲ ေမာင္းသြားလိုက္တယ္၊

Adelboden ေဒသထဲကို ေရာက္လာတယ္ဆိုရင္ပဲ ေတာင္ကုန္းေတြကို စေတြ႔ရေတာ့တာပါပဲ၊ ဆြစ္ဇာလန္ဟာ ခိုင္မာၿမဲၿမံလွတဲ့ အဲလ့္ပ္စ္ ေတာင္တန္းေတြနဲ႔အတူ ေတာင္စဥ္၊ ေတာင္တန္း၊ ေတာင္စြယ္၊ ေတာင္ထြတ္၊ ေတာင္မြတ္၊ ေတာင္ညိဳ၊ ေတာင္ဝါ၊ ေတာင္ခြ်န္း.. အင္မတန္ ေပါလွတဲ့ ႏိုင္ငံပါ၊ ဒါေပမယ့္ ေတာင္ကုန္း၊ ေတာင္ကမူ ေျပေျပေလးေတြေတာ့ အေတြ႔ရ နည္းတယ္၊ အခု ဒီအရပ္မွာေတာ့ ကားလမ္းရဲ႕ ေဘးတဖက္တခ်က္မွာ ေတာင္ကုန္းကေလးေတြ၊ ကုန္းကမူေလးေတြ ေတြ႔လိုက္ရေတာ့ က်ေနာ္ခ်က္ခ်င္းပဲ သေဘာက်သြားမိတယ္၊ ေတာင္ကုန္းေတြက အမ်ားအားျဖင့္ စားက်က္ေျမေတြ ျဖစ္ေပမယ့္လို႔ တခါတေလမွာလည္း အိမ္ကေလးေတြ တစ္လံုးစ၊ ႏွစ္လံုးစကို ေတြ႔ရေသးတယ္၊ ကားေမာင္းေနရင္း တန္းလန္းနဲ႔မို႔ ဓါတ္ပံုေတာ့ မ႐ိုက္လိုက္ရဘူး၊ လမ္းေဘးက ကုန္စံုဆိုင္ေလး တစ္ဆိုင္မွာ ေန႔လယ္စာအတြက္ ေပါင္မုန္႔၊ အာလူးေၾကာ္၊ အသားေျခာက္တခ်ိဳ႕ ၊ ခ်ယ္ရီ ခရမ္းခ်ဥ္သီး ေသးေသးေလးေတြနဲ႔ ေရတစ္ဗူး ဆင္းဝယ္တယ္၊ ေတာင္ေပၚမွာ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း တစ္ေနရာရာမွာ ထိုင္စားဖို႔ေလ...၊

ထံုးစံအတိုင္း ေတာင္ေပၚကို ေကဘယ္လ္ကားနဲ႔ တက္တယ္၊ ေကဘယ္လ္ကားက ခပ္ေသးေသးပါပဲ၊ က်ေနာ္တို႔တက္တဲ့ ေတာင္က မီတာ ၂၀၀၀ အျမင့္႐ွိေပမယ့္ ေကဘယ္လ္ကားနဲ႔ဆိုေတာ့ ငါးမိနစ္သာသာနဲ႔ ေရာက္သြားတယ္၊ ကဲ.. ေတာင္တက္ရတာ ပင္ပန္းတယ္လို႔ ဘယ္သူေတြကမ်ား ေျပာေနၾကပါလိမ့္၊ ေတာင္ႀကီးဖဝါးေအာက္တဲ့၊ ေတြ႔လား.. ငါးမိနစ္ေတာင္ မၾကာလိုက္ဘူး၊ း) ဟိုး...ခပ္လွမ္းလွမ္း ေတာင္ၾကားထဲက အိမ္စုစုေလးေတြက က်ေနာ္တို႔ ညအိပ္ရပ္နားမယ့္ Adelboden ၿမိဳ႕ ကေလးပါပဲ...၊

ဆိုင္းဘုတ္ကို ဖတ္ၾကည့္ပါဦး...၊ အဲဒီလို လွ်ာခလုတ္တိုက္မတတ္၊ ပါးစပ္ ပလုတ္ပေလာင္းနဲ႔ အသံထြက္ရခက္တဲ့ နာမည္ေတြ ေတြ႔ေနၿပီဆိုရင္ ဒါေသခ်ာၿပီ.. ဆြစ္ဂ်ာမန္ အပိုင္းကို ေရာက္ေနၿပီပဲ၊ း) အဲဒီလို စကားလံုးခက္ခက္ေတြနဲ႔ က်င့္သားရေနလို႔လား ေတာ့မသိဘူး၊ ဆြစ္ျပင္သစ္ေတြ ဂ်ာမန္စကား ေျပာႏိုင္တာထက္ကို အမ်ားႀကီးပိုၿပီး ဆြစ္ဂ်ာမန္ေတြက ျပင္သစ္စကား ေျပာႏိုင္ၾကတယ္၊ မူလတန္းကတည္းက သင္ခဲ့ၾကရတာခ်င္း အတူတူ ဆြစ္ျပင္သစ္ေတြက ဂ်ာမန္စကားကို ေက်ာင္းမွာပဲ ထားခဲ့ၾကတာ မ်ားတယ္၊ က်ေနာ္ေမးၾကည့္ေတာ့ ဆြစ္ျပင္သစ္အမ်ားစုက ဂ်ာမန္စကား မေျပာခ်င္လို႔-တဲ့၊ အထူးသျဖင့္ ဆြစ္ဂ်ာမန္စကားပါ၊ သူက ဂ်ာမနီက ဂ်ာမန္စကားလို နားေထာင္လို႔ မေကာင္းဘူး၊ ေျပာတဲ့အခါလည္း သလိပ္ခပ္သံေတြ၊ ေလကို အလံုးလိုက္ မ်ိုဳခ်သံေတြနဲ႔ မသက္သာ လွဘူး၊ ကေလးေတြစားတဲ့ တုတ္ထိုး ငွက္သိုက္မုန္႔ ပြပြႀကီး တစ္ခုလံုးကို ပါးစပ္ထဲ တခါထဲထည့္ၿပီး စကားေျပာသလိုမ်ိဳးလို႔ က်ေနာ့္မ်က္စိထဲမွာ ျမင္ေနတယ္..၊ း)

လမ္းကေလးကေန ညာဖက္ကို အသာဖဲ့ဆင္းလိုက္ၿပီးေတာ့ ေဘးနားက ေတာင္ကုန္းေလးတစ္ခုေပၚ က်ေနာ္တို႔ တက္လိုက္တယ္၊ ကုန္းထိပ္မွာေတာ့ သစ္သားခံုးတန္းကေလး...၊ ေကာင္းကင္မွာ တိမ္ေတြထူေနလို႔ ရာသီဥတုက နည္းနည္းေလး စိမ့္ေနတယ္၊ ေႏြးေထြးတဲ့ ေနေရာင္ျခည္တန္းေတြ ျဖာက်ေနတဲ့ ေန႔မ်ိဳးေတြမွာ ဒီခံုတန္းကေလးေပၚ ထိုင္ၿပီး စာဖတ္ရရင္ အေတာ္ေလး ခ်မ္းေျမ႕ ဖို႔ ေကာင္းမယ္လုိ႔ က်ေနာ္စဥ္းစားေနမိတယ္၊ ဥပမာ- သက္တံ့ဆယ္စင္းလို စာအုပ္မ်ိဳး ဖတ္ရင္းနဲ႔ေလ...၊ း)

ဒီျမင္ကြင္းကို ျမင္လုိက္ေတာ့ က်ေနာ့္စိတ္ထဲ မြန္ဂိုးလီးယားမ်ား ေရာက္ေနသလားေတာင္ ထင္မိသြားေသးတယ္၊ တျပန္႔တျပဴး ျမက္ခင္းျပင္ အက်ယ္ႀကီးထဲမွာ မြန္ဂိုေတြ ေနေလ့႐ွိတဲ့ Yurt တဲႀကီး တစ္လံုးေလာက္သာ ႐ွိေနခဲ့ရင္ ဒါဟာ အလယ္တန္းမွာ သင္ခဲ့ရတဲ့ မြန္ဂိုးလီးယား စတက္ပ္ ျမက္ခင္းျပင္ပါလို႔ က်ေနာ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ၿပီး လွည့္စားမိမွာ အေသအခ်ာပဲ၊ မွန္း... ဟိုးမွာ ျမင္းကို ဒုန္းစီးလာတဲ့ မ်က္လံုးေမွးေမွးနဲ႔ တစ္ေယာက္ဟာ ကူဗလိုင္ခန္မ်ားလား၊ တကယ္ေတာ့ မီတာ ၂၀၀၀ အျမင့္မွာ ဆိုေပမယ့္ သူ႔ထက္ျမင့္တဲ့ ေတာင္ေတြ ထပ္ဆင့္ ဝိုင္းပတ္ထားလို႔ ေျမျပန္႔တစ္ခုလို ျဖစ္ေနခဲ့တာပါ..၊

ဒီစားေသာက္ဆိုင္ရဲ႕ အေ႐ွ႕ မွာပဲ ေန႔လယ္စာ ပစ္ကနစ္ စားဖို႔ က်ေနာ္တို႔ ရပ္လိုက္ၾကတယ္၊ ဆိုင္ထဲ ဝင္စားဖို႔ မဟုတ္ပါဘူး၊ ဆိုင္ေ႐ွ႕ က အဲဒီေက်ာက္တံုးႀကီးေဘးမွာ ထိုင္စားၾကတာ..၊ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ဝယ္လာတာေတြကို မစားခင္ ဆိုင္ထဲဝင္ၿပီး လက္ေဆးတယ္၊ အာလူးေခ်ာင္းေၾကာ္ ဝယ္တယ္၊ စားၿပီးေတာ့တခါ ဆိုင္ထဲထပ္ဝင္ၿပီး တပိုတပါးသြားတယ္၊ ေကာ္ဖီေသာက္တယ္၊ ဒါဟာ စတက္ပ္ ျမက္ခင္းအတုေပၚမွာ က်ေနာ္ဖန္တီးခဲ့တဲ့ win-win situation အစစ္ပါပဲ...၊

ဒီေရတံခြန္ေလးက ေကဘယ္လ္ကား စီးရတဲ့ ဂိတ္ေဘးမွာ ႐ွိပါတယ္၊ ကားဂိတ္ကေန အဲဒီကို ဆင္းသြားဖို႔ လူသြားလမ္းကေလး တစ္ခုလည္း ႐ွိတယ္၊ အခ်ိန္လည္း ရမယ္၊ လံုေလာက္တဲ့ ေနေရာင္ျခည္တန္း ေတြလည္း ႐ွိမယ္ဆိုရင္.. ေအးေအးလူလူ သြားထိုင္ေနဖို႔ေကာင္းတဲ့ ေနရာေလး တစ္ခုပါပဲ၊

က်ေနာ္တို႔ တည္းခဲ့တဲ့ ဟိုတယ္ပါ၊ The Cambrian လို႔ အမည္ရပါတယ္၊ ပံုကေတာ့ ဟိုတယ္ရဲ႕ ရင္ျပင္မွာ ခ်ထားတဲ့ သံမဏိလံုးေတြပါ၊ ဖန္လံုးႀကီးထဲ ၾကည့္ၿပီး ဘာေတြျဖစ္မယ္လို႔ ေဟာၾကတဲ့ ေ႐ွ႕ျဖစ္ေဟာသူေတြလို ဒီသံလံုးေတြထဲ ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ ဟုိတယ္ႀကီး ေပၚလာလို႔ အဲဒီမွာပဲ ဝင္တည္းလိုက္တာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး...၊ း)

ဟုိတယ္မွာ ေရေႏြးကန္ ေသးေသးေလးတစ္ခုလည္း ပါ,ပါတယ္၊ ေနျပန္ပြင့္လာေပမယ့္ မဆိုစေလာက္ေလး ေအးေနတာမို႔ ေရေႏြးကန္ထဲ ဆင္းစိမ္ရတာ အေတာ္ဇိမ္က်တယ္၊ ခုနတုန္းက လမ္းေလွ်ာက္ထားလို႔ ေညာင္းညာေနတဲ့ အေၾကာအျခင္ေတြလည္း ေျပေလ်ာ့သြားတယ္၊ က်ေနာ္ သေဘာက်တာက အခုလို ေရကူးကန္ေဘးမွာ၊ တခ်ိဳ႕အိမ္ေတြရဲ႕ ေနာက္ေဖးဘက္မွာ ခင္းထားတတ္ၾကတဲ့ သစ္သားရင္ျပင္ ေတြကိုပါ၊ ေန၊ ေလ၊ ေရတို႔နဲ႔ တခ်ိန္လံုး ထိေတြ႔ေနတဲ့ သစ္သားၾကမ္းခင္းေပၚ ေျခဗလာနဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ရတဲ့ အရသာဟာ အေတာ္စြဲမက္ဖို႔ ေကာင္းပါတယ္၊ အိမ္ထဲမွာ ခင္းထားတဲ့ သစ္သားၾကမ္းျပင္ေပၚ ေလွ်ာက္ရတာနဲ႔ မတူဘူး၊ အျပင္ဖက္က သစ္သားေတြက ရာသီဥတုဒဏ္ကို တခ်ိန္လံုး ခံေနရတာမို႔ သူတို႔အေပၚ နင္းေလွ်ာက္သူကို တသီးတသန္႔ ဆန္တဲ့ အထိအေတြ႔တစ္ခု ေပးေလ့႐ွိတယ္၊ နည္းနည္းေလး အာ႐ံုစိုက္ ခံစားၾကည့္ရင္ သူတို႔ရဲ႕ ျဖတ္သန္းမႈဟာ ေျခဖဝါးေတြက တဆင့္ ေသြးလွည့္ပတ္မႈ အဖြဲ႔အစည္းထဲ ဝင္လာတာ သတိထားမိမွာပါ...၊

ေရႀကိဳက္တဲ့ သားအတြက္ေတာ့ ေရကူးကန္ေလးက အေတာ္ပါပဲ၊ အခန္းထဲကေန ေရကူးကန္႐ွိတဲ့ အထပ္ကို ဓါတ္ေလွကားနဲ႔ တခါထဲ တန္းဆင္းလို႔ရတဲ့ အတြက္ သူက အခန္းထဲေရာက္ကတည္းက အဲဒီေရခ်ိဳးခန္း ဝတ္႐ံုႀကီး ဝတ္ၿပီး ေရသြားကူးရေအာင္ ခ်ည္းပဲ တခ်ိန္လံုး ေအာ္ေနေတာ့တယ္၊ ဟိုတယ္မွာ အခန္းတိုင္းနီးပါး အျပည့္ျဖစ္ေနလို႔ ေရကန္ထဲမွာလည္း လူေတြ႐ွိပါတယ္၊ အဲဒါကိုမွ ဒီကေလးက တခ်ိန္လံုး ဒိုင္ဗင္ထိုးမယ္ လုပ္ေနလို႔ အေတာ္ေလး မာန္ထားရတယ္..၊ း)

ေနာက္တစ္ေန႔မနက္ေတာ့ အေတာ္ေလး ေနသာတာမို႔ ရာသီဥတုက ျပန္ေႏြးသြားတယ္၊ အခန္းေလးရဲ႕ ဝရန္တာကေန မေန႔က က်ေနာ္တို႔ တက္ခဲ့တဲ့ အဲ့လ္ပ္စ္ ေတာင္တန္းေတြကို ျမင္ေနရတယ္၊ ဟုိးအေ႐ွ႕ တည့္တည့္က အျဖဴေၾကာင္းေလးက ေကဘယ္လ္ကားဂိတ္ ေဘးနားက ေရတံခြန္ေလး ပါပဲ၊ တကယ္ေတာ့ ဒီေနရာေလးမွာ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္နဲ႔ ထိုင္ၿပီး က်ေနာ္က စာေလးတစ္ပုဒ္ေလာက္ ျဖစ္ျဖစ္ ေရးခ်င္တာပါ၊ ဒါေပမယ့္ မ်က္စိႏွစ္လံုး ပြင့္ကတည္းက ေရသြားကူးဖို႔ တခ်ိန္လံုး ပူဆာေနတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္က ေဘးမွာဆိုေတာ့ ျဖစ္မလာပါဘူးဗ်ာ၊ း)

ရာသီဥတု သာယာတာမို႔ paragliding ေလထီးစီးတဲ့ လူေတြလည္း ဟုိတစ္စ ဒီတစ္စ ေကာင္းကင္မွာ ေတြ႔ရတယ္၊ တခ်ိန္လံုး ခဲေနတဲ့ အဲဒီလို ဂေလဆီယာ ေရခဲျပင္ႀကီးေတြ အေပၚကေန ေလထီးစီးရတာ အေတာ္ေလး ရင္ခုန္စရာ ေကာင္းမယ္လို႔ ေတြးမိတယ္၊ အခြင့္အခါ သင့္ရင္ တစ္ခါေလာက္ေတာ့ ေလထီးခုန္ၾကည့္ခ်င္တယ္၊ အဲဒီအခါ ကိုယ့္ရဲ႕ အေၾကာက္တရားက လစ္မစ္ ဘယ္ေလာက္႐ွိလဲ၊ အဲဒီ ေၾကာက္စိတ္ကို ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ေက်ာ္လႊားႏိုင္စြမ္း ႐ွိလားဆိုတာလည္း သိလာရလိမ့္မယ္၊ တကယ္တမ္းမွာေတာ့ ဒီေလာက္ႀကီး အႏၲရာယ္ မ႐ွိပါဘူး၊ တစ္ခါႏွစ္ခါ စမ္းခုန္ၾကည့္ခ်င္တဲ့ လူေတြအဖို႔ ပေရာ္ဖက္႐ွင္နယ္လ္ ဆရာေတြနဲ႔အတူ ေလထီးတစ္ခုထဲ tandem အတူ တြဲခုန္လို႔ ရပါတယ္၊ သူထိန္းေက်ာင္းတဲ့ ေနာက္ကို ကုိယ္ကအသာေလး လိုက္စီးသြား ႐ံုပါပဲ..၊ အင္း... က်ေနာ္က ေျပာမယ့္သာ ေျပာရတာပါ၊ တကယ္တမ္းမွာက ျမင္ရတဲ့ ေလထီးႀကိဳးေတြေပၚ ဘဝတစ္ခုလံုး ပံုအပ္ၿပီး စြန္႔စားလိုက္ဖို႔ထက္ မျမင္ရတဲ့ သံေယာဇဥ္ ႀကိဳးေတြကို တြဲခိုၿပီး အႏၲရာယ္နဲ႔ ေဝးရာမွာ ေလဟုန္စီးခ်င္စိတ္က ခပ္မ်ားမ်ားရယ္...။ ။

ညီလင္းသစ္
၁၈ ေအာက္္တိုဘာ၊ ၂၀၁၂