ၿပိဳင္ဖက္...

‘အဆင္ေျပမယ္ဆိုရင္ က်ေနာ္တို႔နဲ႔ ႏွစ္ေယာက္တြဲပြဲ ကစားလို႔ ရမလား...’

လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မၾကာခဏ ျမင္ေနက် မ်က္ႏွာတစ္ခု...၊ က်ေနာ္တို႔ ကစားလက္စကြင္းမွာ သူတို႔ပါ ဝင္ၿပီး ကစားႏိုင္မလား ဆိုတဲ့သေဘာ...၊ အဲဒါနဲ႔ က်ေနာ္ေပးရမယ့္ ဆားဗစ္ကို မစေသးဘဲ ပိုက္တစ္ဖက္က ေဒါမနစ္ဆီကို လွမ္းၾကည့္လိုက္တယ္၊ ေဒါမနစ္က ‘လုပ္ေလ’ ဆိုတဲ့ သေဘာနဲ႔ ေခါင္းဆတ္ျပတယ္၊ က်ေနာ္ကလည္း ‘ရပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဒီပြဲေတာ့ အၿပီးျဖတ္လိုက္ဦးမယ္ဗ်ာ’ လို႔ဆိုေတာ့ ဟိုလူႏွစ္ေယာက္က ‘ဟာ.. လုပ္ပါ၊ လုပ္ပါ’ ဆိုၿပီး ကြင္းေဘးနားမွာ ရပ္ေနၾကတယ္၊ က်ေနာ္နဲ႔ ေဒါမနစ္နဲ႔ ကစားလက္စ တစ္ဦးခ်င္းပြဲကို ဆက္ကစားတယ္၊ ပြဲၿပီးဖို႔ သံုးေလးမွတ္ေလာက္ပဲ လိုေတာ့တာ ဆိုေတာ့ ခဏအၾကာမွာပဲ ၿပီးသြားတယ္၊ ဒီေတာ့မွ ခုနက ကြင္းေဘးမွာ ရပ္ေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ႏွစ္ေယာက္လည္း ကြင္းထဲကို ဝင္လာၾကတယ္၊ ပြဲမစမီ ေသြးပူေလ့က်င့္ခန္း အေနနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ ၾကက္ေတာင္ကို ဟိုဖက္ဒီဖက္ အျပန္အလွန္႐ိုက္ၿပီး စ,လိုက္ၾကတယ္...၊

က်ေနာ္အလုပ္လုပ္တဲ့ ေနရာက အားကစား႐ံုမွာ ၾကာသပေတးေန႔၊ ေန႔လယ္ထမင္းစားခ်ိန္တိုင္း က်ေနာ္တို႔ ၾကက္ေတာင္႐ိုက္ ၾကပါတယ္၊ တျခား လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ မိတ္ေဆြေတြ ႐ွိရင္႐ွိသလို တခါတေလ လူမ်ားတတ္ေပမယ့္ အၿမဲပံုမွန္ကေတာ့ က်ေနာ္နဲ႔ ေဒါမနစ္ ပါပဲ၊ သူနဲ႔ ကစားတဲ့ အေၾကာင္းကို တစ္ခါတုန္းက ဒီမွာ ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္၊ အားကစား႐ံုမွာ ၾကာသပေတးေန႔ ေန႔လယ္က ၾကက္ေတာင္အတြက္ သီးသန္႔အခ်ိန္ ေပးထားၿပီး ကြင္း ၁၂ ကြင္း႐ွိတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ၾကက္ေတာင္လာ႐ိုက္ၾကတဲ့ က်ေနာ္တို႔လို ဝန္ထမ္းေတြ၊ ဆရာေတြ၊ ေက်ာင္းသားေတြ မ်ားလို႔ အဲဒီ ၁၂ ကြင္းလည္း ျပည့္တာပါပဲ၊ အစမွာေတာ့ က်ေနာ္တို႔ တစ္ဦးခ်င္းပြဲ ကစားလို႔ရေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္း လူမ်ားလာတဲ့အခါ အခုလိုပဲ ႏွစ္ေယာက္တြဲ ပြဲေတြနဲ႔ ကြင္းကို မွ်ၿပီး ကစားရပါတယ္၊ အဲဒါဟာ ခုနက လူႏွစ္ေယာက္ကို သိဖို႔ျဖစ္လာတာ ပါပဲ၊

သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ကစားတာ ေတာ္ေတာ့္ကို ေကာင္းတယ္၊ ႏွစ္ေယာက္ထဲမွာမွ အကၤ် ီအျပာနဲ႔ လူက ပိုၿပီးသြက္တယ္၊ သူ႔နာမည္ကို က်ေနာ္ မသိဘူး၊ ေတြ႔လိုက္ရင္ အၿမဲတမ္း အဲဒီအကၤ် ီအျပာပဲ ဝတ္ေလ့႐ွိလို႔ က်ေနာ္က အကၤ် ီအျပာနဲ႔လူလို႔ ေခၚတယ္၊ ပံုစံၾကည့္ရတာေတာ့ မာစတာတန္း ဒါမွမဟုတ္ ပါရဂူတန္း တက္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသားနဲ႔ တူတာပဲ၊ သူ႔ရဲ႕ smash ေတြက ပိုျပင္းတယ္၊ ပထမဦးဆံုး ကစားတဲ့ ပြဲမွာပဲ သူတို႔ရဲ႕ အရည္အခ်င္းကို ေကာင္းေကာင္းသိလိုက္ရတယ္၊ ဆားဗစ္ေပးပံု ေပးနည္း၊ ၾကက္ေတာင္ကို အေထာင္႐ိုက္ပံု၊ smash ႐ိုက္ခ်ပံု၊ ပိုက္ေက်ာ္႐ံု ခ်ေပးနည္း၊ ေျခေထာက္ အသိမ္းအႏႈတ္၊ အတက္အဆုတ္... အားလံုးက ေသေသသပ္သပ္နဲ႔ တကယ့္ကို အသားတက်...၊ အဲဒီအခ်ိန္ က်ေနာ္နဲ႔ ေဒါမနစ္ကေတာ့ သူတို႔နဲ႔ ဆန္႔က်င္ဖက္...၊ ပညာနဲ႔ ကစားဖို႔ အသာထား၊ ကေလးေတြ ကစားသလို ၾကက္ေတာင္ေနာက္ကို အေမာတေကာနဲ႔ ေျပးလိုက္ေနရတယ္၊ ဆားဗစ္ေပးျပန္ေတာ့လည္း ၾကက္ေတာင္ကို ဒီလိုပဲ အေထာင္ေပးမိလို႔ ပိုက္တဖက္က ၿပိဳင္ဖက္အတြက္ ႐ိုက္ခ်ဖို႔ တကယ့္ကို အေနေတာ္..၊ ဒီၾကားထဲ ပိုဆိုးတာက က်ေနာ္တို႔က ႏွစ္ေယာက္အတူ သိပ္မကစားဖူးဘူး၊ ဆိုေတာ့ အေပးအယူ မွ်တယ္ ဆိုတာ မ႐ွိဘဲ လြတ္ကြက္၊ ဟာကြက္ေတြက အမ်ားႀကီး..၊ အဲဒီလိုနဲ႔ ကစားလိုက္တာ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ၊ တခ်ိန္လံုး တဖုန္းဖုန္းနဲ႔ ႐ိုက္ခ် ခံေနရတဲ့အျပင္ ၾကက္ေတာင္ဆိုတာလည္း က်ေနာ္တို႔ကြင္းရဲ႕ ၾကမ္းျပင္ေပၚကေနကို မတက္ဘူး...၊

ေနာက္ပိုင္းက်မွ ဒီလူႏွစ္ေယာက္က ႏွစ္ေယာက္တြဲပြဲေတြခ်ည္းပဲ လိုက္ကစားေလ့ ႐ွိတာ သတိထားမိတယ္၊ က်ေနာ္တို႔တင္ မကဘဲ တျခားေတြ႔သမွ် လူေတြနဲ႔ ကစားတယ္၊ အဲဒါေၾကာင့္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္က အခ်ိတ္အဆက္မိသလို အေတြ႔အႀကံဳေတြ ႐ွိေနတာကိုး၊ အဲဒီ ပထမဆံုးပြဲရဲ႕ ေနာက္ပိုင္းမွာလည္း ႀကံဳရင္ႀကံဳသလို သူတို႔က လာလာကစားတယ္၊ ကစားတိုင္းလည္း က်ေနာ္တို႔ကခ်ည္း အ႐ွံဳး..၊ ဘယ္လိုကစား ကစား ႏိုင္ဖို႔ဆိုတာ တစ္ခါမွေတာင္ အရိပ္အေယာင္ မျမင္ရဘဲ အ႐ွံဳးသက္သက္နဲ႔သာ တခ်ိန္လံုး ေတြ႔ေနရတဲ့အခါ နည္းနည္းေတာ့ စိတ္ဓါတ္က်သလို ျဖစ္မိတယ္..၊ က်ေနာ္တို႔ ဘယ္ေလာက္႐ွံဳး႐ံွဳး၊ အမွတ္ဘယ္ေလာက္ကြာကြာ၊ ဒီလူႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ မညႇာဘူး၊ ႐ိုက္ခ်စရာ ႐ွိရင္ အားမနာစတမ္း smash ပဲ..၊ ဆိုေတာ့လည္း ႐ွံဳးသူတို႔ ေျပာေလ့႐ွိတဲ့ ‘အ႐ွံဳးအႏိုင္က ပဓာန မက်ပါဘူးကြာ၊ ယွဥ္ၿပိဳင္ျခင္းသာ အဓိကပါ’ ဆိုတာက က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ လက္သံုးစကား ျဖစ္လာရတယ္..၊

ဒီလူေတြနဲ႔ မေတြ႔တာ အေတာ္ၾကာေနၿပီ၊ အခုဒီေန႔မွ ျပန္ေတြ႔တာ...၊ ထံုးစံအတိုင္း ကြင္းေတြအားလံုးကလည္း အျပည့္..၊ အမွန္အတိုင္း ေျပာရရင္ က်ေနာ္သူတို႔နဲ႔ သိပ္မကစားခ်င္ဘူး၊ ကစားရမယ့္ ၿပိဳင္ဖက္က သူတို႔ျဖစ္ေနတဲ့ အျပင္ က်ေနာ္ကလည္း ဒီေန႔မွ ခါးနာေနတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ျငင္းဖို႔ကလည္း မေကာင္းဘူး၊ ကြင္းတိုင္းမွာ ႏွစ္ေယာက္တြဲပြဲေတြနဲ႔ မွ်ၿပီး ကစားေနၾကခ်ိန္မွာ ကုိယ္ေတြကပဲ တစ္ဦးခ်င္းပြဲ ကစားေနရင္ နည္းနည္း တစ္ကုိယ္ေကာင္းဆန္ရာ က်မွာေပါ့၊ ဒီလိုနဲ႔ ေသြးပူေလ့က်င့္ခန္း ၿပီးေတာ့ ပြဲစတယ္၊

က်ေနာ္တို႔က အရင္ ဆားဗစ္ရတယ္၊ ဟိုးအရင္အခ်ိန္နဲ႔ စာရင္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ နည္းနည္းပိုၿပီး အေတြ႔အႀကံဳ ႐ွိလာၿပီလို႔ ေျပာလို႔ရတယ္၊ ကြင္းမွာ လူျပည့္တိုင္း ႏွစ္ေယာက္တြဲပြဲေတြ ကစားေနၾက ရတာကိုး၊ က်ေနာ္က ၾကက္ေတာင္ကို ပိုက္ေက်ာ္တယ္ ဆို ႐ံုကေလး ကပ္ၿပီး ခ်ေပးလိုက္တယ္၊ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ဓါးလြယ္ခုတ္ ေနရာမွာ ဆားဗစ္ကို လက္ခံတာက အကၤ် ီအျပာနဲ႔လူ..၊ ပိုက္ေက်ာ္႐ံု ေလး ကပ္ၿပီး ဝင္လာတဲ့ ၾကက္ေတာင္ကို သူက ဆားဗစ္လိုင္း မေက်ာ္ဘူးထင္ၿပီး မ႐ိုက္ဘဲ လႊတ္ေပးလိုက္တယ္၊ ဒါေပမယ့္ ၾကက္ေတာင္က ဆားဗစ္လိုင္းေပၚ တည့္တည့္ႀကီးက်လို႔ က်ေနာ္တို႔ ေဗြေဆာ္ဦး တစ္မွတ္ရသြားတယ္၊ ဒုတိယ ဆားဗစ္အတြက္ ကြင္းရဲ႕ ဘယ္ဖက္ျခမ္းကို ေျပာင္းတယ္၊ အဲဒီ ဒုတိယဆားဗစ္ကို ခုနအတိုင္းပဲ က်ေနာ္ ခ်ေပးလိုက္တယ္၊ အကၤ် ီအျပာနဲ႔လူရဲ႕ မိတ္ေဆြက ပင့္တင္ၿပီး ျပန္႐ိုက္တယ္၊ ဒါေပမယ့္ ႐ိုက္ခ်က္ေခ်ာ္သြားလို႔ ၾကက္ေတာင္က က်ေနာ့္အေနာက္မွာ ႐ွိေနတဲ့ ေဒါမနစ္ဆီ တန္းတန္းမတ္မတ္ ေရာက္သြားတယ္၊ ေဒါမနစ္က အဲဒီၾကက္ေတာင္ကို မိမိရရ တခါတည္း ႐ိုက္ခ်လိုက္တယ္၊ ႏွစ္မွတ္...၊ အခုထိ က်ေနာ္တို႔ ဆားဗစ္ မေသေသးဘူး၊ တတိယဆားဗစ္ ဆက္တယ္၊ ဒီတစ္ခါေတာ့ ၾကက္ေတာင္က ပိုက္ေပၚေက်ာ္ၿပီး တဖက္ျခမ္းကို ဝင္လာ႐ံုပဲ ႐ွိေသး၊ အကၤ် ီ အျပာနဲ႔လူက တဟုန္ထိုး ေျပးဝင္ၿပီး ႐ိုက္ခ်တယ္၊ သူ သတိနဲ႔ ေစာင့္ေနပံုပဲ၊ ဒါေပမယ့္ စကၠန္႔ဝက္ေလာက္ ေနာက္က်သြားတယ္၊ ၾကက္ေတာင္က က်ေနာ္တို႔ဖက္ ေရာက္မလာဘဲ ပိုက္ထဲတိုးသြားတယ္၊ အဲဒီလို ၃ မွတ္ဆက္တိုက္ရၿပီး အဖြင့္ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔က အစပိုင္းမွာ ဦးေဆာင္ကစားေန ခဲ့တယ္၊ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ဟုိလူေတြက တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ျပန္မွီလာတယ္၊ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္တို႔ထက္ အမွတ္သာသြားတယ္၊ အဆံုးသတ္မွာေတာ့ ငါးမွတ္အကြာနဲ႔ သူတို႔ႏိုင္သြားတယ္၊

က်ေနာ္တို႔ ဟိုဖက္ဒီဖက္ ကြင္းခ်ိန္းၿပီး ဒုတိယပြဲ ဆက္ကစားၾကျပန္တယ္၊ ဒီတစ္ခါလည္း က်ေနာ္တို႔က အမွတ္အသာနဲ႔ အစေကာင္း ျပန္ေရာ..၊ ဒါေပမယ့္ ပြဲရဲ႕ အလယ္ေလာက္ေရာက္ေတာ့ သူတို႔ျပန္မွီလာတယ္၊ ပထမပြဲတုန္းက ျဖစ္စဥ္အတိုင္းပဲ၊ အဲဒီလို အမွတ္မတိမ္းမယိမ္းနဲ႔ သြားေနရင္းက သူက တစ္မွတ္ႏွစ္မွတ္ေလာက္ ေက်ာလိုက္၊ ကိုယ္က ႏွစ္မွတ္ေလာက္ ျပန္ေက်ာလိုက္နဲ႔ အဆံုးကို ေရာက္လာတယ္၊ အဲဒီမွာ က်ေနာ္တို႔က ႏွစ္မွတ္အကြာနဲ႔ ႏိုင္လိုက္တယ္၊ ၂၁ မွတ္ - ၁၉ မွတ္...၊ အႏိုင္ရဖို႔က အနည္းဆံုး ႏွစ္မွတ္ကြာရမယ္ဆိုေတာ့ အခု တကယ့္ကို ပြက္ကာသီကာေလး ကပ္ႏိုင္တာေပါ့..၊

က်ေနာ္တို႔က ဘက္စ္ေအာ့ဖ္သရီး ကစားတာပါ၊ ပထမပြဲ သူတို႔ႏိုင္တယ္၊ ဒုတိယပြဲ က်ေနာ္တို႔ႏိုင္တယ္၊ အခု တတိယနဲ႔ ေနာက္ဆံုးပြဲက အဆံုးအျဖတ္ပဲ၊ က်ေနာ္တို႔ ကြင္းျပန္ခ်ိန္းၾကတယ္၊

'အခုကစားခဲ့တဲ့ ကြင္းဖက္က ၾကည့္ရင္ ပိုၿပီးအလင္းျပန္တယ္ေနာ္...'

အကၤ် ီအျပာနဲ႔လူက ကြင္းအခ်ိန္းမွာ လွမ္းေျပာတယ္၊ ဟုတ္ပါတယ္၊ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာ မွန္ျပဴတင္းေပါက္ေတြ႐ွိလို႔ အဲဒီဖက္ကြင္းကေန ၾကည့္ရင္ ပိုၿပီးအလင္းျပန္ပါတယ္၊ သူေျပာတာ မမွားပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ အခုလို ေလာေလာလတ္လတ္ ႐ွံဳးထားကာစ မွာဆိုေတာ့ သူ႔စကားက 'အလင္းျပန္လို႔ ငါတို႔ ႐ွံဳးရတာပါကြာ' ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ေဆာင္သြားတယ္၊ သူကေတာ့ အဲဒီလိုသေဘာနဲ႔ ေျပာတာ ဟုတ္ခ်င္မွလည္း ဟုတ္မွာပါ၊

'ဟုတ္တယ္ဗ်၊ ဒါ့ေၾကာင့္ အဲဒီကြင္းဖက္ကေန ကစားတိုင္း ႐ွံဳးၾကတာ ျဖစ္မယ္... ̕'

အမွတ္တမဲ့နဲ႔ က်ေနာ္ လွမ္းေနာက္လိုက္မိတယ္၊ အကၤ် ီအျပာနဲ႔လူက က်ေနာ့္ကို တစ္ခ်က္လွမ္းၾကည့္တယ္၊ သူ႔မ်က္လံုးထဲမွာ အရိပ္တခ်ိဳ႕ ျဖတ္ေျပးသြားတာ က်ေနာ္ကလည္း ျမင္ျဖစ္ေအာင္ ျမင္လိုက္တယ္၊ တကယ္ေတာ့ ဒီစကားက ႐ိုး႐ိုးေလးပါ၊ တစ္ေယာက္တစ္ပြဲစီ ႐ွံဳးထား ၾကတယ္၊ ႐ွံဳးတာကလည္း အလင္းျပန္တဲ့ ကြင္းဖက္မွာ ေနတုန္းက..၊ ဒါေပမယ့္ ဒါဟာ တုိက္ဆိုင္မႈပဲ ျဖစ္ဖို႔ ပိုမ်ားပါတယ္၊ အလင္းက မ်က္စိထဲ စူးေနေလာက္ေအာင္လည္း မျပန္ပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ သူအၿမဲတမ္း အႏိုင္ရေနက် လူတစ္ေယာက္ဆီက ဒီစကားမ်ိဳး ထြက္လာတာကို အကၤ် ီအျပာနဲ႔လူက သိပ္မဘဝင္က်ဟန္ မတူဘူး၊ ႏိုင္ျခင္းႏိုင္ရင္ အလင္းျပန္လို႔ မဟုတ္ဘဲ သူ႔ရဲ႕ အရည္အခ်င္းေၾကာင့္သာလို႔ သူက ျဖစ္ခ်င္ပံုပါပဲ၊

'ဒါဆို ဒီတတိယပြဲရဲ႕ တဝက္မွာ က်ေနာ္တို႔ ကြင္းျပန္ခ်ိန္းၾကမလား...'

သူက မွ်မွ်တတ ျဖစ္ခ်င္ပံုနဲ႔ ေမးတယ္၊ ဒါ က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့ မလိုတဲ့ ကိစၥပါ၊ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ႏိုင္ျခင္း၊ ႐ွံုးျခင္းမွာ မွန္ျပဴတင္းက ဝင္လာတဲ့ မဆိုစေလာက္ အလင္းေလးက ဒီေလာက္ အခရာ မက်ပါဘူး၊ ခပ္ၿပံဳးၿပံဳးပဲ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္...၊

'ရပါတယ္ဗ်ာ၊ အဆင္ေျပမွာပါ...၊ ဒီတစ္ခါေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ဒီကြင္းကို အသားက်ေလာက္ပါၿပီ...'

ဒီလိုနဲ႔ တတိယပြဲကို စလိုက္တယ္၊ ပြဲစတာနဲ႔ ဆားဗစ္ေတြကို အလဟႆ မေသေအာင္ က်ေနာ္အထူးသတိထားတယ္၊ အမွတ္ေပး စနစ္သစ္မွာ ဆားဗစ္ကိုပါ ေရတြက္တာဆိုေတာ့ ကုိယ္အမွားလုပ္ၿပီး ၾကက္ေတာင္က ပိုက္ထဲတိုးလည္း ဟုိဖက္က အလကားေနရင္း တစ္မွတ္ ရတာကိုး..၊ ဒီတစ္ခါေတာ့ ႏွစ္ဖက္စလံုးက အထူးသတိထားၿပီး ကစားေနၾကတာ သိသာတယ္၊ အမွတ္ေတြက တဖက္နဲ႔တဖက္ သိပ္မကြာဘဲ မတိမ္းမယိမ္း တက္လာၾကတယ္၊ အခြင့္အေရးရတာနဲ႔ လြတ္မသြားေစဘဲ အမိအရ ယူဖို႔လည္း ႏွစ္ဖက္စလံုးက ႀကိဳးစားလာၾကတယ္၊ ၾကက္ေတာင္က ေလထဲမွာ နည္းနည္းေလး ေျမာက္သြားတာနဲ႔ အကၤ် ီအျပာနဲ႔လူက ႐ိုက္ခ်ေတာ့တာပဲ..၊ ဆိုေတာ့ က်ေနာ္တို႔က သူအဲဒီလို ႐ိုက္မခ်ႏိုင္ေအာင္ ၾကက္ေတာင္ကို ပိုက္နဲ႔ကပ္လ်က္ နိမ့္နိမ့္ေလး ေပးခ်င္ေပး၊ ဒါမွမဟုတ္ ဟိုးေနာက္ဖက္ စည္းနားအထိ ေရာက္ေအာင္ အေဝးႀကီး ပို႔ေပးရတယ္၊ ဒါဆို သူ smash လုပ္ေပမယ့္ အားနည္းနည္းေပ်ာ့တာမို႔ ျပန္ဆယ္ႏိုင္မယ္၊

တစ္ႀကိမ္မွာ ၾကက္ေတာင္က က်ေနာ္တို႔ကြင္းဖက္ကို ေထာင္တက္လာတယ္၊ ပိုက္နဲ႔ ၂ မီတာေလာက္အကြာ က်ေနာ့္ရဲ႕ အေ႐ွ႕တည့္တည့္...၊ ႐ိုက္ခ်ဖို႔ အေကာင္းဆံုး အေနအထား..၊ က်ေနာ္ေလထဲကို ခုန္လိုက္ၿပီး အားနဲ႔ ႐ိုက္ခ်လိုက္တယ္၊ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ခုန္တဲ့ အျမင့္နဲ႔ ၾကက္ေတာင္က က်လာတဲ့အ႐ွိန္က ခ်ိန္သားမကိုက္ဘဲ ျဖစ္သြားလို႔ ၾကက္ေတာင္ကို မထိတထိပဲ ႐ိုက္မိတယ္၊ တဖက္ကြင္းကို အ႐ွိန္နဲ႔စိုက္ၿပီး ဆင္းရမယ့္ၾကက္ေတာင္က အခုေတာ့ ေပ်ာ့ဖတ္ဖတ္နဲ႔ လည္ၿပီး ေရာက္သြားတယ္၊ အဲဒီမွာ အကၤ် ီ အျပာနဲ႔ လူအတြက္ အခြင့္အေရး ရသြားတယ္၊ ႐ိုက္ခ်လိုက္တာ တစ္ခ်က္တည္း ဖုန္းကနဲပဲ..၊ က်ေနာ္ ကိုယ့္အမွားအတြက္ စိတ္တိုသြားမိတယ္၊ တကယ္ဆို ဘာမွ ခုန္စရာေတာင္ မလိုဘဲ အပိုင္႐ိုက္ႏိုင္တဲ့ဟာကို..၊ လိုအပ္တာထက္ ပိုၿပီး အင္အားသံုးမိတဲ့ အမွားပါပဲ၊ က်ေနာ့္ရဲ႕ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ ေဒါမနစ္က ဟိုးေနာက္စည္းနား အေဝးႀကီးကေန ပိုက္ကိုေက်ာ္တယ္ ဆို႐ံုေလး ၾကက္ေတာင္ ခ်ေပးတဲ့ေနရာမွာ အေတာ္ေကာင္းပါတယ္၊ သူနဲ႔တစ္ေယာက္ခ်င္း ကစားတဲ့အခါ က်ေနာ္ဆိုရင္ အဲဒီအကြက္မွာ ခဏခဏ အငိုက္မိလို႔ သတိထားရတယ္၊ ဒါေပမယ့္ သူကလည္း ဒီေန႔မွ တစ္ခ်က္မွ မမွန္ျပန္ဘူး၊ ၾကက္ေတာင္က ပိုက္မေက်ာ္ဘဲေနလိုက္၊ ေက်ာ္ျပန္ေတာ့လည္း ေလထဲမွာ ေထာင္သြားလို႔ ဟိုဖက္က လူေတြက ႐ိုက္ခ်လိုက္နဲ႔၊ အမွတ္ေတြ မေပးသင့္ဘဲ က်ေနာ္တို႔ ေပးေနရတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ေဒါမနစ္ကို အျပစ္မေျပာမိေအာင္ က်ေနာ္သတိထားတယ္၊ ကစားပြဲတစ္ခုမွာ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း မဟုတ္ေတာ့တဲ့အခါ အခုလို စိတ္နဲ႔မေတြ႔တာမ်ိဳး ျဖစ္တတ္တာ သဘာဝပဲ မဟုတ္လား၊ ၾကက္ေတာင္လို ႏွစ္ေယာက္အသင္း၊ ေဘာ္လီေဘာလို ၆ ေယာက္အသင္း၊ ေဘာ္လံုးလို ၁၁ ေယာက္အသင္း... ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္အမွားကို သူလိုက္ဆယ္ရတာ၊ သူ႔အမွားကို ကုိယ္က ျပန္ေခ်ဖ်က္ဖို႔ ႀကိဳးစားရတာ၊ ဒါေတြက အၿမဲပဲ႐ွိေနမွာပါ၊ အဲဒါေတြကို အျပစ္မျမင္ဘဲ စိတ္ဓါတ္ခိုင္ခိုင္ထားၿပီး ေ႐ွ႕ဆက္သြားဖို႔က အေရးႀကီးပါတယ္၊ အဲဒီလိုမွ team spirit ကို ေဖာ္ေဆာင္ႏိုင္မွာ မဟုတ္လား...၊

က်ေနာ္ စိတ္လႈပ္႐ွားၿပီး ေမာေနတာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္သတိထားမိတယ္၊ ဒီလိုအေျခအေနမွာ စိတ္မတည္ၿငိမ္တဲ့လူက တစ္ပန္း႐ွံဳး ၿပီးသားပဲ၊ ဒါနဲ႔ အသက္ကို အားရပါးရ ႐ွဴသြင္းတယ္၊ ႐ွဴထုတ္တယ္၊ သံုးေလးခါေလာက္ လုပ္လိုက္ေတာ့ နည္းနည္းျပန္ၿငိမ္ သြားတယ္၊ အေျခအေနကို အျမန္ဆံုး ျပန္သံုးသပ္တယ္၊ ပထမပြဲတုန္းက က်ေနာ္တို႔ ႐ွံဴးတယ္ဆိုေပမယ့္ အမွတ္အသာနဲ႔ ဦးေဆာင္ကစား ႏိုင္ခဲ့တယ္၊ ဒုတိယပြဲမွာေတာ့ ႏိုင္ေအာင္ေတာင္ ကစားႏိုင္ခဲ့ၿပီ၊ ဒီပြဲမွာလည္း အခု ၁၃ မွတ္အထိ အမွတ္က မတိမ္းမယိမ္းနဲ႔မို႔ ဘာမွ စိတ္ေစာေနစရာ မလိုဘူး၊ က်ေနာ္တို႔နဲ႔ မေတြ႔ျဖစ္တဲ့ အေတာအတြင္းမွာ ဒီလူေတြ လက္က်သြားတာ ျဖစ္ႏိုင္သလို က်ေနာ္တို႔ လက္တက္လာတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္၊ ဆိုေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ႏိုင္ေအာင္ကို ကစားႏိုင္တယ္၊ အဲဒီလိုေလး ေတြးလိုက္ေတာ့ နည္းနည္း အားျပန္တက္ သြားတယ္၊ အေရးအႀကီးဆံုးက က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ အမွားကေန သူတို႔ အျမတ္ထုတ္၊ အခြင့္အေရး ယူမသြားဖို႔ပဲလို႔ က်ေနာ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ၿပီး သတိေပးလိုက္တယ္၊ ျပန္တက္လာတဲ့ စိတ္ဓါတ္နဲ႔အတူ ေထာင့္ေစ့ေအာင္ က်ေနာ္ႀကိဳးစားၾကည့္တယ္၊ ၾကက္ေတာင္ကို ဘယ္ဖက္႐ိုက္မလဲ ဆိုတာ သူတို႔မသိႏိုင္ေအာင္ ေျမေပၚက်ကာနီးအထိ လက္လႈပ္႐ွားမႈကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး ေဖ်ာက္ကစားတယ္၊ Smash ႐ိုက္ခ်ေတာ့မယ္ဆို စိတ္အာ႐ံုကို လက္ေကာက္ဝတ္ဆီ ပို႔ထားတယ္၊ လက္ေမာင္းအားကို သံုးၿပီး ႐ိုက္ခ်တာထက္ လက္ကိုေဖ်ာ့ထား၊ လက္ေကာက္ဝတ္ကို ခ်ိဳးၿပီး ႐ိုက္ခ်တာက ပိုၿပီးထိေရာက္ပါတယ္၊ အဲဒီလို ကစားၿပီး သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ပြဲဟာ က်ေနာ္တို႔လက္ထဲမွာ ေရာက္လာၿပီဆိုတာ သိလိုက္ရတယ္၊ ဟုတ္ပါတယ္..၊ အမွတ္ေတြ ဆက္တိုက္တက္လာၿပီး ေနာက္ဆံုးမွာ ၆ မွတ္အကြာနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ ႏိုင္လိုက္တယ္၊ ပြဲအၿပီး ႏႈတ္ဆက္ၾကခ်ိန္မွာ အကၤ် ီအျပာနဲ႔လူက 'bravo' ဆိုၿပီး ခ်ီးက်ဴးေတာ့ က်ေနာ္က 'You did a good job, too' လို႔ ျပန္ႏွစ္သိမ့္လိုက္တယ္၊ ဒီလူ႔ကို အဲဒီစကား ေျပာလိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ဘာမွန္းမသိတဲ့ ခံစားမႈတစ္မ်ိဳး က်ေနာ္ရေနခဲ့တယ္၊ ၿပီးေတာ့ ကစားရတာ အႀကိတ္အနယ္မို႔ ႏွစ္သက္မိေၾကာင္းေျပာၿပီး က်ေနာ္တို႔ လမ္းခြဲလိုက္ၾကတယ္...၊

ဒီၾကက္ေတာင္ပြဲေလးက တကယ္ေတာ့ ဘာမွ အေရးမပါ,ပါဘူး၊ အေရးႀကီးလွတဲ့ ႏိုင္ငံ့ဂုဏ္ေဆာင္ပြဲ မဟုတ္သလို ႏိုင္လည္း တဒဂၤေလး ေက်နပ္၊ ႐ွံဴးလည္း ခဏတျဖဳတ္ စိတ္ဓါတ္က်ၿပီး အလြန္ဆံုး နာရီဝက္ေလာက္ အၾကာမွာပဲ အားလံုးေမ့သြားမွာပါ၊ အခုတစ္ေခါက္ အကၤ် ီ အျပာနဲ႔လူနဲ႔ သူ႔ကစားေဖာ္ကို က်ေနာ္တို႔ ႏိုင္လိုက္ေပမယ့္ ေနာက္တစ္ေခါက္က် သူတို႔ကပဲ အျပတ္အသတ္ ႏိုင္တာမ်ိဳးလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ကိစၥမ႐ွိပါဘူး၊ က်ေနာ္တို႔ကို တခ်ိန္တုန္းက ေမွာက္လိုေမွာက္၊ လွန္လိုလွန္ ကစားခဲ့သူ တစ္ေယာက္ကို ေနာက္ဆံုးေတာ့ ႏိုင္ေအာင္ ျပန္ကစားႏိုင္တဲ့ အရည္အေသြး က်ေနာ္တို႔ဆီမွာ ႐ွိတယ္ဆိုတဲ့ အသိက ဒီကစားပြဲရဲ႕ အျမတ္ပါပဲ၊ ဘဝမွာ တခါတေလ အဆံုးသတ္ရလဒ္ထက္ အဲဒီရလဒ္ကို ေဆာင္ၾကဥ္းေပးတဲ့ စိတ္အတင္အခ်၊ စိတ္ခြန္အားကို သိလိုက္ရတာက ပိုၿပီးအက်ိဳး႐ွိ ပါတယ္၊ ရလဒ္က ဒီတစ္ပြဲတည္းအတြက္ ျဖစ္ေပမယ့္ အဲဒီလိုရလဒ္ေပါင္းမ်ားစြာကို ယူေပးႏိုင္တဲ့ စိတ္စြမ္းအားကေတာ့ ကိုယ့္တစ္ဘဝလံုးကို ေမာင္းႏွင္ေပးသြား ႏိုင္တာ မဟုတ္လား...။ ။

ညီလင္းသစ္
၃ ႏိုဝင္ဘာ၊ ၂၀၁၂