ဘိလပ္ၿမိဳ႕ေတာ္သို႔ (၃) ...

လန္ဒန္မွာ က်ေနာ္တို႔ သြားလာသမွ် အခ်ိန္တိုင္းအတြက္ စီးျဖစ္တာကေတာ့ Underground ရထားေတြပါပဲ၊ က်ေနာ္တို႔ တည္းခဲ့တဲ့အိမ္က zone 6 ထဲမွာပါေတာ့ ၿမိဳ႕ ျပင္ဖက္ နည္းနည္းက်တယ္လို႔ ဆိုရမွာေပါ့၊ အဲဒီကေန ၿမိဳ႕ထဲသြားတိုင္း အနည္းဆံုးေတာ့ ရထားတစ္ဆင့္ ဒါမွမဟုတ္ ႏွစ္ဆင့္စီးရတယ္၊ အခ်ိန္အားျဖင့္ ၄၅ မိနစ္ကေန တစ္နာရီေလာက္ေတာ့ ၾကာပါတယ္၊ မွတ္မွတ္ရရ ေရာက္တဲ့ေန႔မွာ တကၠစီ တစ္ခါပဲစီးခဲ့တယ္၊ ဒါေတာင္ အဲဒါက ရထားေမာင္းသူေတြ သပိတ္ေမွာက္တာနဲ႔ တိုးသြားလို႔...၊ အျပင္သြားမယ့္ ေန႔ဆို မနက္ ၉ နာရီခြဲ ေနာက္ပိုင္းမွ ရထားစီးရေအာင္ အခ်ိန္တြက္ၿပီး ထြက္တယ္၊ ၉ နာရီခြဲ ေနာက္ပိုင္းဆိုရင္ ရထားခေတြက တဝက္နီးပါး သက္သာပါတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ႐ံုးခ်ိန္အမီ သြားတဲ့သူေတြလည္း မ႐ွိေတာ့လို႔ ရထားေတြလည္း ေခ်ာင္ပါတယ္၊ ညေနမွာေတာ့ ၄ နာရီကေန ၇ နာရီအတြင္းဆို မနက္ rush hour လိုပဲ ရထားခေတြ ေစ်းႀကီးတယ္၊ ဒါကိုေတာ့ က်ေနာ္တို႔ မေ႐ွာင္ႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ ကေလးတစ္ဖက္နဲ႔မို႔ ည ၇ နာရီ ေက်ာ္တဲ့အထိ ေစာင့္ဖို႔ မႀကိဳးစားေတာ့ဘူး၊

ၾကာလာေတာ့ အဲဒီလို ေန႔တိုင္းရထားစီးရတာကို သားက စိတ္ပ်က္လာေတာ့တယ္၊ သူ နားမလည္ႏိုင္တာက ေနရာတကာ ႏွစ္ထပ္ဘတ္စ္ကား အနီႀကီးေတြ ေတြ႔ေနရဲ႕သားနဲ႔ က်ေနာ္တို႔က ဘာျဖစ္လို႔ ေျမႀကီးေအာက္မွာ သြားတဲ့ရထားကိုပဲ တခ်ိန္လံုး စီးေနၾကတာလဲ ဆိုတာပါ၊ အျပင္ထြက္တာနဲ႔ ဘတ္စ္ကားနဲ႔ သြားမွာလားလို႔ အၿမဲေမးတယ္၊ က်ေနာ္တို႔ကလည္း ဘတ္စ္ကားနဲ႔ဆို သံုးေလးဆင့္ ေျပာင္းစီးရမယ့္အျပင္ မီးပိြဳင့္ေတြ၊ ယာဥ္ေၾကာေတြေၾကာင့္ အခ်ိန္ေတြ ပိုၾကာမယ္လို႔ အၿမဲျပန္ေျဖရတယ္၊ ၿပီးေတာ့လည္း ေျခလွမ္းေတြက ဘူတာ႐ံုကိုပဲေပါ့၊ အမွန္ေတာ့ သားက ၿမိဳ႕ ျပရဲ႕ လူေနမႈဘဝကို ေကာင္းေကာင္းနားမလည္ေသး တာပါ၊ သူက ၅ လအရြယ္ကတည္းက ေန႔ကေလးထိန္းေက်ာင္း သြားေနရတယ္ ဆိုေပမယ့္ အိမ္ကေနဆို ၁၀ မိနစ္ပဲ လမ္းေလွ်ာက္ရတဲ့ အကြာအေဝးပါ၊ အခု တက္ေနတဲ့ မူႀကိဳကလည္း ၁၀ မိနစ္ပဲ လမ္းေလွ်ာက္ရတယ္၊ တခါတေလမွာ ၿမိဳ႕ထဲကိုသြားရင္လည္း tram နဲ႔ ၁၅ မိနစ္ဆို ေရာက္ၿပီ၊ ဆိုေတာ့ အခုလို ေထာင္ေသာင္းခ်ီတဲ့ လူအုပ္ႀကီးနဲ႔ အခ်ိန္အၾကာႀကီး သြားရတာက သူ႔အတြက္ စိတ္ညစ္စရာ ျဖစ္ပံုပါပဲ၊ က်ေနာ္တို႔ ကေတာ့ ခရီးသြားတယ္ဆိုတာမွာ ရသမွ် အေတြ႔အႀကံဳအားလံုးဟာ ကိုယ့္အတြက္ အၿမဲတမ္း ေပ်ာ္စရာ၊ သာယာၾကည္ႏူးစရာပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ မထင္ထားနဲ႔ဆိုၿပီး သူ႔ကို စကားလံုးေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး ေျပာင္းသံုးၿပီး ေဖ်ာင္းဖ်တာပါပဲ၊ စူပုပ္ပုပ္ ျဖစ္ေနတဲ့ သူ႔မ်က္ႏွာကို မသိခ်င္ ေယာင္ေဆာင္ၿပီးေတာ့ေပါ့...၊

ေတာ္ေတာ္ၾကာ ေျမေအာက္ထဲ ဆင္းရျပန္ၿပီ၊ ေတာ္ေတာ္ၾကာ ျပန္တက္ရျပန္ၿပီ၊ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ လူေတြကလည္း ေနရာတကာမွာ အျပည့္ပဲ...၊ ခရစ္စမတ္နဲ႔ ႏွစ္သစ္ကူးအၾကား ကာလဟာ လန္ဒန္ရဲ႕ လူအ႐ွဳပ္ဆံုး အခ်ိန္ေတြထဲမွာ ပါမယ္ထင္ပါရဲ႕၊ ဒါေပမယ့္ underground ရထားေတြက အခ်ိန္မွန္လို႔ သြားရလာရတာ အဆင္ေျပ ေခ်ာေမြ႔ပါတယ္...၊

တစ္ရက္မွာေတာ့ စိတ္ဝင္စားဖို႔ ေကာင္းတဲ့ စားေသာက္ဆိုင္ေလး တစ္ခုကို ေရာက္သြားခဲ့တယ္၊ Rainforest cafe တဲ့...၊ ဆိုင္က ပစ္ကပ္ဒီလီလမ္းနဲ႔ ရီးဂ်င့္ လမ္းမႀကီး ဆံုတဲ့နားမွာ ႐ွိပါတယ္၊ တကယ့္ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္ေပါ့၊ ဒါေပမယ့္ ဆိုင္ထဲဝင္လိုက္တာနဲ႔ မိုးသစ္ေတာ တစ္ခုရဲ႕ အလယ္မွာ ႐ုတ္တရက္ ပစ္ခ်ခံလိုက္ရ သလိုပဲ၊ ေရစီးသံေတြ၊ ငွက္ေအာ္သံေတြ၊ စိုထိုင္းထိုင္း ျဖစ္ေနတဲ့ ခံစားမႈေတြ၊ အံု႔ဆိုင္းဆိုင္း သစ္ပင္ေတြက တမုဟုတ္ခ်င္း လႊမ္းမိုးသြားတယ္၊ ဆိုင္က ေျမေအာက္ထဲမွာ ႏွစ္ထပ္႐ွိပါတယ္၊ ေျမညီထပ္က အမွတ္တရ ပစၥည္းေရာင္းတာနဲ႔ ဧည့္ႀကိဳ...၊ က်ေနာ္တို႔က reservation လုပ္ဖို႔ ဖုန္းႀကိဳဆက္ေတာ့ အခုကာလမွာ reservation လက္မခံပါဘူး၊ frist come, first served ပါတဲ့...၊ ဒါနဲ႔ ေရာက္သြားေတာ့ လက္မွတ္ေလးတစ္ေစာင္ ေပးၿပီး မိနစ္ ၂၀ ၾကာတဲ့အခါ ေအာက္ထပ္ကို ဆင္းသြားပါလို႔ ဆိုတယ္၊ အခ်ိန္ေစ့လို႔ ေအာက္ထပ္ကို ဆင္းသြားေတာ့ အဲဒီလက္မွတ္ေလးကို ယူထားလိုက္ၿပီး ၁၀ မိနစ္ေလာက္ ေစာင့္ပါလို႔ ဆိုျပန္တယ္၊ လူေတြကေတာ့ ဝင္လိုက္၊ ထြက္လိုက္နဲ႔ေပါ့၊ ေစာင့္ဆိုင္းျခင္းရဲ႕ အဆံုးမေတာ့ ဒုတိယေျမာက္ ေျမေအာက္ထပ္မွာ စားပြဲေလးတစ္လံုး ရပါတယ္၊ စားပြဲထိုးဝန္ထမ္း လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ ေရာက္လာတယ္၊ ကာကီအက်ႌ၊ ေဘာင္းဘီနဲ႔...၊ က်ေနာ္က ေဟာဒီ မိုးသစ္ေတာထဲမွာ ခင္ဗ်ားတို႔ရဲ႕ adventures အတြက္ တာဝန္ယူမယ့္ ဂိုက္ပါလို႔ မိတ္ဆက္ေတာ့ က်ေနာ္ သေဘာက်သြားတယ္၊ စားေသာက္ဆိုင္မွာ စားတဲ့ပံုစံထက္ ဆာဖာရီထြက္ရင္း စခန္းခ်တဲ့ ပံုစံမ်ိဳးရေအာင္ လုပ္ထားတာပဲကိုး...၊

အသံုးလည္းဝင္၊ သေဘာက်စရာလည္း ေကာင္းတဲ့ အခ်က္က အစားအေသာက္စာရင္းမွာ Nut free, Egg free, Dairy free အစ႐ွိသျဖင့္ ေရးထားတာပါ၊ မတည့္တဲ့ သူေတြအတြက္ စိတ္႐ွင္း႐ွင္းနဲ႔ စားႏိုင္တာေပါ့၊ က်ေနာ္ကေတာ့ အသီးအ႐ြက္ေတြ လိႈင္လိႈင္နဲ႔ ေၾကာ္ထားတဲ့ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ကို ခပ္ေျဖးေျဖးစားရင္း ေက်ာက္စက္ေရက်သံေတြ ေအာက္မွာ ေကာ့စ္မိုပိုလီတန္ ၿမိဳ႕ ႀကီးကို ေမ့ေနခဲ့တယ္...၊

ေဟာဒါ က်ေနာ္သိတဲ့ လန္ဒန္ပါပဲ...၊ အုတ္နီခဲအကြက္ေလး ေတြနဲ႔ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ အိမ္ေလးေတြ ႐ွိတတ္တဲ့ ေနရာေပါ့...၊ အၿမဲလိုလို မိုး႐ြာရင္႐ြာ၊ မ႐ြာရင္ အံု႔မိႈင္းေနတတ္တဲ့ ၿမိဳ႕မွာ ရာသီဥတု ၾကည္လင္တဲ့ ေန႔ကေလးတစ္ေန႔လည္း ႐ွား႐ွားပါးပါး က်ေနာ္တို႔ လက္ေဆာင္ရလိုက္ ပါေသးတယ္၊ တည္းခိုရာအိမ္နဲ႔ မေဝးတဲ့ ရပ္ကြက္ထဲက လမ္းေတြေပၚမွာပဲ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ျဖစ္ ခဲ့တယ္...၊

တစ္ညေနမွာေတာ့ Shrek musical လည္း သြားၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္၊ လန္ဒန္မွာ သေဘာက်စရာတစ္ခုက အခုလို musical ေတြ၊ ျပဇတ္ေတြ၊ ေအာ္ပရာေတြ အၿမဲလိုလို ႐ွိေနတာပါပဲ၊ ဟုိအရင္ တစ္ေခါက္ကေတာ့ Lion King musical က်ေနာ္ ၾကည့္ျဖစ္ ပါတယ္၊ ၾကည့္စရာေတြ မ်ားတာမွန္ေပမယ့္ ေစ်းေတြႀကီးတာကိုလည္း ထည့္ေျပာမွ ျပည့္စံုမွာပါ၊ ဟုတ္ပါတယ္၊ သီေရတာမွာ တင္ဆက္တာေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားက ေစ်းအေတာ္ႀကီးပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ေစ်းဘယ္ေလာက္ႀကီးႀကီး အားလံုးလိုလိုက ႐ံုျပည့္႐ံုလွ်ံ ပါပဲ၊ အခု Shrek ကေတာ့ ေလွ်ာ့ေစ်းခ်တာနဲ႔ ႀကံဳလို႔ သားကိုလည္း ျပခ်င္တာနဲ႔ ၾကည့္ျဖစ္သြားတာ...၊ လက္မွတ္တစ္ေစာင္ကို ၃၅ ေပါင္ ေပးရပါတယ္၊ မူလေစ်းက ၆၅ ေပါင္ပါ၊ musical တို႔ထံုးစံ အသံပညာ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ သီခ်င္းေတြကို ဆိုသြားတာ ေတာ္ေတာ္ နားေထာင္လို႔ ေကာင္းပါတယ္၊ သ႐ုပ္ေဆာင္သူေတြကလည္း မူလကာတြန္း ဇတ္ေကာင္ေတြရဲ႕ စ႐ိုက္ကို မေသြဖီဘဲ သ႐ုပ္ေဆာင္သြား ႏိုင္ပါတယ္၊ သားကေတာ့ နဂါးအ႐ုပ္ႀကီးကို သေဘာက်လို႔ မဆံုးဘူး...၊

က်ေနာ့္ရဲ႕ ႏွစ္သစ္ကူး ညစာပါ...၊ း) ႏွစ္သစ္ကူးနဲ႔ ႀကံဳႀကိဳက္ေပမယ့္ လန္ဒန္ရဲ႕ နာမည္ႀကီး countdown ကို မသြားျဖစ္ပါဘူး၊ အစ္မဝမ္းကြဲ ခ်က္တဲ့ မုန္႔ဟင္းခါးကို စားၿပီး အိမ္မွာပဲ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ေနျဖစ္တယ္၊ London Eye နားမွာ ႏွစ္သစ္ကူးကို ေစာင့္ေနၾကတဲ့ လူေတြကို ည ၁၁ နာရီခြဲမွာ အင္တာဗ်ဴးလုပ္ေနတာ တီဗီကေန ေတြ႔လိုက္တယ္၊ အားလံုးလိုလိုက ေန႔လယ္ ၃ နာရီေလာက္ ကတည္းက ေနရာဦးထားၿပီး ေစာင့္ေနၾကတာလို႔ ဆိုတယ္၊ ဒီေလာက္ ခ်မ္းခ်မ္းစီးစီးထဲမွာကို...၊ အိမ္မွာပဲေနၿပီး နံနံပင္၊ င႐ုတ္သီးမႈန္႔၊ ပဲေၾကာ္ ႏိုင္းခ်င္းနဲ႔ မုန္႔ဟင္းခါးပူပူေလး စားရတဲ့ အရသာနဲ႔ ဘယ္လဲႏိုင္မလဲကြယ္...၊ း)

အျပန္က်ေတာ့ EasyJet က သံုးနာရီနီးပါးေလာက္ ေနာက္က်ပါေလေရာ..၊ အလာတုန္းက တစ္မိနစ္မလြဲဘဲ အခ်ိန္မွန္လို႔ က်ေနာ့္မွာ တအံ့တၾသနဲ႔ ျဖစ္မိေသးတယ္၊ အခုလို ေနာက္က်တာ ေတြ႔မွပဲ 'ဟူး.. ေတာ္ေသးတယ္၊ ကုမၸဏီ မမွားဘူး' လို႔ သက္ျပင္းခ်ၿပီး သက္သာရာ ရေတာ့တယ္၊ း) ဆိုေတာ့ Gatwick ေလဆိပ္မွာပဲ တဝဲလည္လည္ေပါ့...၊

Costa ေကာ္ဖီ အက္စ္ပရက္ဆို double shot နဲ႔ ေန႔လယ္ခင္းကို ဆြဲဆန္႔ပစ္လိုက္တယ္၊ မဟုတ္ရင္လည္း က်ေနာ္တို႔မွာ တျခားေ႐ြးခ်ယ္စရာမွ မ႐ွိဘဲကိုး...၊ EasyJet ေရ... အဆံုးေတာ့ မင္းေရာက္လာရမွာ ပါေလ...၊

သားကလည္း ေန႔လယ္ခင္းကို လက္ညွိဳးေလးနဲ႔ ပြတ္,ပြတ္ဆြဲၿပီး သူ႔နည္းသူ႔ဟန္နဲ႔ ဆြဲဆန္႔တယ္၊ စကရင္ေတြဟာ ကေလးေတြအတြက္ မေကာင္းတာမွန္ေပမယ့္ ဒီလိုအေျခအေနမွာ အသံုးဝင္တာေတာ့ အမွန္ပါပဲ...၊

လန္္ဒန္ျပန္ အမွတ္တရ ပစၥည္းပါ...၊ း) Fish and chips ေတာ့ မဟုတ္ဘူး၊ ျမန္မာ့ ဘာလေခ်ာင္...၊ တရုတ္တန္းက တ႐ုတ္ပစၥည္း၊ ယိုးဒယားပစၥည္း၊ ဗီယက္နမ္ပစၥည္းေတြ ၾကားမွာ ခပ္တင္းတင္း ႐ွိေနခဲ့တာေပါ့..၊ တစ္ေကာင္တည္း ဒါေပမယ့္ ျခေသၤ့ ပဲေလ..၊ A taste of Burma ဆိုပဲ..၊ ႏိုင္ငံနဲ႔ကို ခ်ီပစ္လိုက္တာ...၊ အဲဒါေၾကာင့္လား မသိဘူး၊ ၁၈၀ ဂရမ္ပါတဲ့ ပုလင္းေလးတစ္ခုကို သံုးေပါင္ခြဲ ေပးရပါတယ္၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အိုလံပစ္လို ႏိုင္ငံတကာ အားကစားပြဲႀကီးမွာ ဟိုးအေနာက္က ႏွစ္သိမ့္ဆုနဲ႔ ပန္းဝင္လာတဲ့ ျမန္မာ့အားကစားမယ္ေလးကို ဝမ္းသာအားရ အားေပးခ်င္တဲ့ စိတ္မ်ိဳးနဲ႔ အဲဒီဘာလေခ်ာင္ေတြကို က်ေနာ္ ဝယ္ခဲ့ပါတယ္...၊

တကယ္ဆို လန္ဒန္လို ၿမိဳ႕ ႀကီးမွာ လည္ပတ္စရာ၊ စားစရာ၊ ၾကည့္စရာေတြဆိုတာ ဘယ္ကုန္ႏိုင္ပါ့မလဲ၊ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ခရီးစဥ္က မိသားစုနဲ႔ ဆံုေတြ႔တာရယ္၊ ၅ ႏွစ္အ႐ြယ္ ကေလးတစ္ေယာက္ စိတ္ဝင္စားႏိုင္မယ့္ အရာေတြကို အထိုက္အေလ်ာက္ ဦးစားေပးထား တာရယ္ေၾကာင့္ ဒီေလာက္နဲ႔ပဲ ေက်နပ္လိုက္ပါတယ္၊ ႏွစ္သစ္ကူး အမွတ္တရ ဘိလပ္ၿမိဳ႕ေတာ္ ခရီးစဥ္ေလးမွာ လိုက္ပါအားေပးၾကတဲ့ ညီအစ္ကို၊ ေမာင္ႏွမ အားလံုးကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္...။

ညီလင္းသစ္
၄ ေဖေဖာ္ဝါရီ၊ ၂၀၁၃