မီးခိုးစီးေၾကာင္း

အလင္းထုဟာ
ခပ္ပါးပါး တိုက္စားခံရတုန္း
သခၤ်ဳိင္းတြင္းက ျပန္ထလာတဲ့မီးခိုးေတြ
ညရီတေရာမွာ တမ္းခ်င္းေတြသီလို႔ေပါ့၊

ကလီစာမေကာင္းတဲ့
အနက္ေရာင္လမ္းမေပၚ
ခပ္ကိုင္းကိုင္းမီးတိုင္ေတြက ေ႐ႊဝါေရာင္ေတြအန္လို႔
တကယ္ေတာ့
ေျမဝါဝါလမ္းကေလးေပၚမွာလည္း
အႏုပညာတရပ္ ျဖစ္ထြန္းႏိုင္ပါရဲ႕ကြယ္
လိုအပ္တာက
အေရာင္ေတြကို ေမ့ထားဖို႔ပါပဲ၊

လမ္း႐ွိခ်ိန္မွာ ဖုန္ထခဲ့သလို
လမ္းမဲ့သြားခ်ိန္မွာလည္း
အုန္းလက္ၾကားက လမင္းကို
သတၱိ႐ွိ႐ွိ ေဖာက္ေသာက္ရဲရမွာေပါ့၊

(ညီမေလးရယ္...)
႐ြာသြန္းခဲ့ခ်ိန္ေတြကို ေမ့မပစ္ပါနဲ႔
စိတ္အနာကမ္းပါးေတြကို
ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းသာ ပခံုးခ်င္းယွဥ္တိုက္ခဲ့ပစ္လိုက္
ပင္လယ္က ရင္ဖြင့္ႀကိဳပါလိမ့္မယ္ ။ ။


ညီလင္းသစ္
၆ ေမ၊ ၁၉၉၇

ဒီေန႔စာအုပ္အေဟာင္းေတြ ျပန္ၾကည့္ရင္း ဒီကဗ်ာေလးကို သြားေတြ႔တာနဲ႔ အမွတ္တရတင္လိုက္ပါတယ္၊ ဒီကဗ်ာေလး စိတ္ကူးထဲစတင္ ဝင္ေရာက္လာပံုေလးကို အမွတ္ရေနမိတယ္၊ အဲဒီေန႔ညက က်ေနာ္တို႔သူငယ္ ခ်င္းေတြ ညလံုးေပါက္ဂစ္တာတီး ၾကတယ္၊ ေနရာက R.I.T ေက်ာင္းဝင္းေ႐ွ႕မွာ...၊ က်ေနာ္နားေထာင္ေနတဲ့ အလွည့္မွာ ေက်ာင္းေ႐ွ႕က မာက်ဴရီမီးတိုင္ေတြေအာက္ အလင္းေတြ ခပ္ျဖာျဖာၾကားမွာ စကားလံုးေတြဟာ ခ်ိတ္ဆက္ၿပီး ကခုန္ဝင္ေရာက္လာခဲ့တယ္၊ ဝါၾကန္႔ၾကန္႔အလင္းပြဲေတာ္မွာ စကားလံုးေတြရဲ႕ Performance art တင္ဆက္မႈက လွလိုက္တာဆိုတာ.... ....၊ က်ေနာ့္မွာ ပါးစပ္အေဟာင္းသားနဲ႔ မွင္သက္လို႔၊ ေနာက္မွ သတိရလို႔ ကမန္းကတန္းနဲ႔ မွီသေလာက္ေလး လိုက္မွတ္ရတယ္၊

အဲဒီညမွာ က်ေနာ္ဘာကို ေတြးေနခဲ့တာလဲ၊ ဘယ္သူ႔အေၾကာင္းကို စဥ္းစားေနခဲ့တာလဲ၊ အခုျပန္စဥ္းစားေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး၊ ဒီေန႔အထိပါလာတာကေတာ့ စကားလံုးေတြရဲ႕ အကစည္းခ်က္မွာ လႈိက္ကနဲ လႈက္ကနဲ ရင္ဘတ္ႀကီးတစ္ခုလံုး ၿပဳတ္က်ခဲ့ရတယ္ ဆိုတဲ့အသိေလးပါပဲ။ ။