လမ္း...

က်ေနာ္တို႔အားလံုး လမ္းမ်ားစြာကို ေလွ်ာက္ဖူးၾကသည္၊ လမ္းေလွ်ာက္တတ္ခါစ အ႐ြယ္မွစ၍ အမ်ိဳးမ်ိဳး ေသာလမ္းမ်ားကို ေလွ်ာက္ဖူးၾကသည္၊ တိုေသာလမ္း၊ ႐ွည္ေသာလမ္း၊ အဆံုးကိုျမင္ေနရေသာလမ္း၊ အဆံုးမသိ ႏိုင္ေသာလမ္း၊ ေကြ႔ေကာက္ေသာလမ္း၊ ႐ွဳပ္ေထြး ေပြလီ ေသာလမ္း၊ လင္းေသာလမ္း၊ ေမွာင္ေသာ လမ္း၊ ... ... ...လမ္း၊ ... ... ... လမ္း၊ ေျပာမကုန္ႏိုင္ပါ၊

ျမင္ရေသာလမ္းမ်ားထက္ မျမင္ရေသာလမ္းမ်ားသည္ ေလွ်ာက္ရန္ပိုမိုခက္ခဲသည္ဟု က်ေနာ္ဆိုလွ်င္ သင္သေဘာတူပါမည္လား၊ ထို႔ထက္ပိုမို ခက္ခဲသည္မွာ ေ႐ြးခ်ယ္ခြင့္မ႐ွိေသာ လမ္းမ်ားပင္ျဖစ္သည္၊ က်ေနာ္ တို႔ဘဝတြင္ ကိုယ္ေ႐ြးခ်ယ္ခဲ့ေသာလမ္းႏွင့္ ေ႐ြးခ်ယ္ခြင့္ မ႐ွိခဲ့ေသာလမ္း အခ်ိဳးခ်ၾကည့္မည္ဆိုလွ်င္ မည္သည္ကပိုမ်ားမည္ဟု ထင္ပါသလဲ၊ တခါတရံ၌ တစံုတခုကို သိဖို႔မႀကိဳးစားျခင္းသည္ ဘဝတြင္ ေပ်ာ္႐ႊင္စြာ ေနထိုင္နည္း တခုလည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ေနႏိုင္ပါသည္၊

အခ်ိဳ႕လမ္းမ်ားမွာ ဘုရားစူးလမ္းပါဟု က်ိန္တြယ္ေျပာရေလာက္ေအာင္ အိုမင္းေဟာင္းႏြမ္းေနၾကသည္၊ အလ်င္လိုေသာအခါ ထိုသို႔ေသာ လမ္းအိုမ်ားကို က်ေနာ္မလိုက္ခ်င္ပါ၊ လမ္းသစ္သည္ ၾကမ္းတမ္းေကာင္း ၾကမ္းတမ္းမည္၊ ဆူးေညႇာင့္ခလုတ္မ်ား ႁပြန္းတီးေကာင္းႁပြန္းတီးမည္၊ ကိစၥမ႐ွိ...၊ လတ္ဆတ္သစ္လြင္ေသာ ေလေကာင္းေလသန္႔တို႔က အေတြးသစ္၊ အျမင္သစ္တို႔ကို ေမြးဖြားေစပါလိမ့္မည္၊ လမ္းဆံုးလွ်င္ ႐ြာမေတြ႔သည့္ တိုင္(မေတြ႔ရေသးသည့္တိုင္) ေနာက္ထပ္တစ္လမ္းေတာ့ ေတြ႔မည္ေပါ့၊

ဤခရီးနီးသလားဟုေတာ့ မေမးလိုပါ၊ နီးသည္ျဖစ္ေစ ေဝးသည္ျဖစ္ေစ ေျခလွမ္းတိုင္းသည္ ေလွ်ာက္ေသာ လမ္းေပၚမွာ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ၿမဲၿမံေနေစဖို႔ပဲ အားထုတ္ခ်င္ပါသည္၊ မည္သို႔ဆိုေစ...က်ေနာ္တို႔ ေလွ်ာက္ေနၾကရ ပါဦးမည္။ ။

ညီလင္းသစ္
၉ ဒီဇင္ဘာ၊ ၂၀၀၈