သားကေလးရဲ႕ဒုတိယ ျပကၡဒိန္

ၿပီးခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္က သားကေလး ၂ ႏွစ္ျပည့္တယ္၊ ၂ ႏွစ္ဆိုတဲ့ အခ်ိန္ဟာ ဘယ္လိုကုန္သြားမွန္း မသိလိုက္ဘူး၊ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ ႏွစ္ေက်ာ္ ဒီလိုအခ်ိန္က အိမ္မွာ အိမ္သားက ႏွစ္ေယာက္ထဲပဲ ႐ွိေသးတာေပါ့ေလ၊ အခုေတာ့ ၃ ေယာက္...၊ စကၠန္႔နဲ႔အမွ် ေမြးလာေနတဲ့ လူသား အသစ္ေလးေတြကို ႀကိဳဆိုေနၾကတဲ့ အရင္ေရာက္လူသားေတြထဲမွာ က်ေနာ္တို႔လည္း ပါဝင္ခြင့္ရခဲ့ပါတယ္၊

မိသားစုထဲမွာ ကေလးတစ္ေယာက္ ေရာက္လာတဲ့ကိစၥက ဘာမွအထူးအေထြေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ တခါတခါ သားကေလးကို ၾကည့္ရင္း က်ေနာ္စဥ္းစားေနမိတယ္၊ သက္႐ွိလူသားတစ္ေယာက္ ဝင္ေရာက္လာတဲ့ကိစၥဟာ အင္မတန္မွ ႀကီးက်ယ္ထူးျမတ္ပါလား လို႔၊ ဥပမာ-က်ေနာ္ကင္မရာတစ္လံုး ဝယ္တယ္ဆိုရင္ ဒီကင္မရာနဲ႔ ဟုိ႐ိုက္ဒီ႐ိုက္နဲ႔ ႐ွိမယ္၊ ေန႔စဥ္ဘဝရဲ႕ အစိတ္အပိုင္းတခ်ိဳ႕မွာ ကင္မရာရဲ႕ အခန္းက႑ဟာ ပါဝင္လာမယ္၊ အိမ္မွာ အထိုက္အေလ်ာက္ ေျပာင္းလဲမႈ႐ွိလာေပမယ့္ ဒီေျပာင္းလဲမႈမ်ိဳး ဘယ္သူမဆို ရႏိုင္ပါတယ္၊ ဆိုၾကပါစို႔၊ က်ေနာ့္အိမ္နီးခ်င္းကလည္း ကင္မရာလိုခ်င္တယ္ဆိုရင္ သူလည္း ဝယ္႐ံုပါပဲ၊ က်ေနာ့္နဲ႔ ေမာ္ဒယ္လ္တူတာကို သူရႏိုင္ပါတယ္၊ ဒီလိုသက္မဲ့ ဝတၳဳမဆိုထားနဲ႔၊ သက္႐ွိအိမ္ေမြး တိရစာၦန္ဆိုရင္ေတာင္မွ တကယ္လိုခ်င္ရင္ ခြ်တ္စြတ္နီးပါး တူတဲ့ အမ်ိဳးတူ၊ အ႐ြယ္တူ ရႏိုင္ပါတယ္၊

လူသားေလးတစ္ေယာက္ဆိုရင္ေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္တူဖို႔ဆိုတာ အေတာ္မလြယ္တဲ့ ကိစၥပါပဲ၊ က်ေနာ့္အိမ္နီးခ်င္းက ဘယ္လိုမွ က်ေနာ္နဲ႔ေမာ္ဒယ္လ္တူတာ မရႏိုင္ပါဘူး၊ Siamese twins ေတြမွာ ေတာင္ ႐ုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ခြဲမရေအာင္ တူေပမယ့္ စ႐ိုက္လကၡဏာမွာ အနည္းနဲ႔အမ်ား ကြာသြားတတ္ပါေသးတယ္၊ ကေလးတိုင္းဟာ သူတို႔ရဲ႕မိဘတိုင္းအတြက္ သီးျခားပံုေဆာင္မႈ unique ျဖစ္သလို သားကေလးဟာ လည္း က်ေနာ္တို႔အတြက္ အရင္ကလည္းမ႐ွိခဲ့၊ ေနာင္မွာလည္း ပံုစံတူ႐ွိလာမွာ မဟုတ္တဲ့ တခုတည္းေသာ ဘုရားသခင္ရဲ႕ လက္ေဆာင္မြန္ကေလးပါပဲ၊ ဆရာမင္းလူတခါကေရးဖူးတာ သတိရမိတယ္၊ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ဟာ ဘယ္ေလာက္ခ်စ္ ခ်စ္၊ ဘယ္လိုစာခ်ဳပ္၊ ဘယ္လိုပံုစံနဲ႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ လက္ထပ္ထားပါေစ...သူစိမ္း ပါပဲ၊ အဲ...ဒါေပမယ့္ သူတို႔မွာ ကေလးတစ္ေယာက္ ရလာၿပီ ဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီကေလးကို အမွီျပဳၿပီး ေသြးသားေတာ္စပ္ လိုက္ရလို႔ အဲဒီေတာ့မွ အမ်ိဳးအရင္းအခ်ာ ျဖစ္သြားေတာ့တာ-တဲ့၊

သားကေလး ကိုယ္ဝန္သံုးေလးလေလာက္က အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုကို က်ေနာ္မွတ္မိေသးတယ္၊ မအိမ္သူက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္္ဆီ ကေန ရထားနဲ႔ တစ္ေယာက္တည္း ျပန္လာခ်ိန္ေပါ့၊ လူခပ္ေခ်ာင္ေခ်ာင္ အဲဒီရထားထဲက သူ႔ေ႐ွ႕ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ အာဖရိကန္လူမည္း အဖိုးႀကီးတစ္ေယာက္ ထိုင္လိုက္လာတယ္၊ ဒီလူႀကီးက သူ႔ကိုကြက္ၾကည့္ကြက္ၾကည့္နဲ႔ ဆိုေတာ့ သူလည္း ဘာမ်ားလဲလို႔ စဥ္းစားေန သတဲ့၊ ဒီလိုနဲ႔ ဆင္းရမယ့္ဘူတာေရာက္ေတာ့ သူလည္းဆင္း၊ သူ႔ေနာက္မွာ အဲဒီအဖိုးႀကီးလည္း ဆင္းၾကေရာ၊ စႀကၤန္ေပၚမွာ ေျခလွမ္းစကာစ,ပဲ ႐ွိေသးတယ္ အာဖရိကန္အဖိုးႀကီးက မအိမ္သူနဲ႔ ရင္ေဘာင္တန္းအေနအထား အေရာက္မွာ ဒီလိုေျပာလိုက္တယ္၊ “ မဒမ္...ခင္ဗ်ား အခုလြယ္ထားတဲ့ ကိုယ္ဝန္က ေယာကၤ်ားေလးဗ်၊ ၿပီးေတာ့ ဒီကေလးဟာ ဖေအတူသားေလး ျဖစ္လိမ့္မယ္ ”တဲ့၊ ဒါပဲေျပာၿပီး ခပ္ၿပံဳးၿပံဳးနဲ႔ သူ႔ကို ေက်ာ္တက္သြားေတာ့တယ္၊

ဒီအေၾကာင္း မအိမ္သူက က်ေနာ့္ကို ျပန္ေျပာျပေတာ့ က်ေနာ္လည္း အေတာ္အံ့အားသင့္သြားတယ္၊ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ဘာအေၾကာင္း ေၾကာင့္ေတာ့ မသိဘူး၊ က်ေနာ္က သမီးမိန္းကေလး ျဖစ္မယ္လို႔ တထစ္ခ် ယံုၾကည္စြဲလမ္း ေနခဲ့တာကိုး၊ ၿပီးေတာ့ မအိမ္သူက ကုိယ္ဝန္ သံုးေလးလပဲ ႐ွိေသးေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္က က်ေနာ္တို႔မေျပာရင္ မိတ္ေဆြေတြေတာင္ သတိမထားမိဘူး၊ ရထားေပၚမွာလည္း ဆြယ္တာ အနက္ေရာင္ ပြပြႀကီးတစ္ထည္ ဝတ္ထားၿပီး ထိုင္ေနခဲ့တာကို ဟုိအဖိုးႀကီးက ဘယ္လိုလုပ္သိသလဲ၊ ကုိယ္ဝန္သည္ေတြ ဖတ္ေလ့႐ွိတဲ့ စာအုပ္မ်ိဳးေတြလည္း သူ ဖတ္မေနခဲ့ပါဘူး-တဲ့၊ ေနာက္ဆံုး ကိုယ္ဝန္ကို သိတယ္ပဲထားဦး..၊ ဒါဟာ ေယာကၤ်ားေလးဆိုတာ သူဘယ္လိုသိ သလဲ၊ မသိဘဲ ရမ္းေျပာၿပီး ေနာက္ရမယ့္ ကိစၥလည္း မဟုတ္ပါဘူး၊ ေတာ္ၾကာ မအိမ္သူက ေယာကၤ်ားနဲ႔ကြဲၿပီး သူ႔ေယာကၤ်ားကို စိတ္နာ ေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီးဆိုရင္ ` ခင္ဗ်ား ေယာကၤ်ားနဲ႔ တူလိမ့္မယ္ ´လို႔သြားေျပာရင္ ဒီလူ ေနရင္းထိုင္ရင္း ျပႆနာတက္ႏိုင္ေသးတယ္၊ ကိုယ္ မသိတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို မွန္မွန္မွားမွား အခုလို သြားေျပာရမွာ ေတာ္ေတာ့္ကို ေၾကာင္တဲ့ ကိစၥပါပဲ၊ ဒါကို ေျပာျဖစ္ေအာင္ သူေျပာတယ္ ဆိုေတာ့ ေျပာဖို႔အေၾကာင္းတရားတစ္ခုက သူ႔ကို ေစ့ေဆာ္လို႔ပဲ ျဖစ္ရမယ္လို႔ ေနာက္ဆံုးေတာ့ က်ေနာ္ေတြးလိုက္ပါတယ္၊ ေနာက္ထပ္ လအနည္းငယ္ အၾကာမွာေတာ့ အာဖရိကန္အဖိုးႀကီး ေျပာသြားတာ အမွန္ပဲဆိုတာ က်ေနာ္တို႔ သိလိုက္ရပါေတာ့တယ္။

လူေလး (၁)

Canon 450d, EF 24-105mm f/4 L, 60mm, f/4, 1/30, iso200, bounce flash

လူေလး (၂)

Canon 450d, EF 24-105mm f/4 L, 100mm, f/4, 1/60, iso100, bounce flash

လူေလး (၃)

Canon 450d, EF 24-105mm f/4 L, 40mm, f/4, 1/60, iso200, bounce flash

ညီလင္းသစ္
၃၀ ၾသဂုတ္၊ ၂၀၀၉

သေဘၤာ (၁)

သူ႔ဘဝမွာ သေဘၤာကို ခပ္ငယ္ငယ္အ႐ြယ္ကတည္းကပင္ သိကြ်မ္းႏွင့္ၿပီး ျဖစ္သည္၊ သူ ရန္ကုန္မွာ ေမြးေသာ္ လည္း ေလးႏွစ္သား အ႐ြယ္အထိ တညင္ (သန္လ်င္) မွာေနခဲ့သည္၊ ထိုစဥ္က ရန္ကုန္ သန္လ်င္ တံတားလည္း မ႐ွိေသး၊ ထိုအခါ မိဘမ်ားႏွင့္ ရန္ကုန္ဖက္ကမ္းသို႔ လိုက္လာတိုင္း သေဘၤာကို မစီးမျဖစ္ စီးရေသာေၾကာင့္ သူ သေဘၤာႏွင့္ မစိမ္းလွပါ၊

ထိုစဥ္တုန္းက သေဘၤာေတြေပၚမွာေတြ႔ရတတ္သည့္ ဘဝအစံုစံုက သူ႔လိုကေလးတစ္ေယာက္အတြက္ တကယ့္ စိတ္ဝင္စားဖြယ္ရာအတိ...၊ ျမစ္လယ္ေခါင္မွာ သေဘၤာေဘး ကပ္လိုက္လာတတ္သည့္ စင္ေရာ္ေတြကလည္း သူ႔အဖို႔ အထူးအဆန္း၊ သေဘၤာစီးရတိုင္း သူေပ်ာ္ေနခဲ့သည္၊ ရန္ကုန္ကို အၿပီးေျပာင္းလာေပမယ့္ ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္တိုင္း အဖြား႐ွိရာ တညင္သို႔ သူတို႔ညီအစ္ကိုေတြ သြားရေလ့႐ွိသည္၊ ထိုအခါ သေဘၤာႏွင့္သူ ဆံုစည္းရျပန္သည္၊ သေဘၤာကမ္းမကပ္မီ ေဘာတံတားေပၚ လွမ္း,လွမ္းခုန္တက္တတ္ေသာ လူမ်ားကိုသူျမင္ ေတာ့ သူတို႔အစား ကေလးပီပီ အသည္းတေအးေအး...၊

ေနာက္ေတာ့ အဖြားလည္း သူတို႔႐ွိရာ ရန္ကုန္ကို အၿပီးေျပာင္းလာေတာ့ သူ႔အတြက္ သေဘၤာစီးဖို႔ အခြင့္မႀကံဳ ေတာ့၊ အလယ္တန္း အထက္တန္း ေက်ာင္းသားဘဝမွာ သေဘၤာကို သူခပ္ေမ့ေမ့ ျဖစ္သြားခဲ့သည္၊ ထိုကာလ မွာသူ႔အတြက္ သေဘၤာႏွင့္ ပတ္သက္တာဆိုလို႔ တီဗီမွာ ျပေသာ Love boat စီးရီးဇတ္လမ္းတစ္ခုပဲ ႐ွိသည္၊

ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီး ေနာက္ပိုင္း မိတ္ေဆြတခ်ိဳ႕ႏွင့္ ခရီးထြက္ျဖစ္ရာမွ သေဘၤာက သူ႔ဘဝထဲ ျပန္လည္ဝင္ ေရာက္လာခဲ့သည္၊ အဲဒီတုန္းက သူတို႔သြားျဖစ္တာက ေလးအိမ္တန္း၊ ၿပီးေတာ့ ေျမာင္းျမျဖစ္သည္၊ ျမစ္ဝကြ်န္း ေပၚသြား သေဘၤာမ်ားသည္ ကုန္ေတြ ျပည့္သိပ္စြာတင္ျခင္း၊ ျမစ္လက္တက္မ်ားစြာကို ျဖတ္သြားရျခင္း၊ ညအိပ္ ညေနစီးရျခင္း စသည္တို႔မွလြဲ၍ သေဘၤာအမ်ိဳးအစားတို႔မွာ သူသိရသေလာက္ ရန္ကုန္-သန္လ်င္ သေဘၤာတို႔ ႏွင့္ အတူတူပင္ျဖစ္သည္၊ ကုန္ေတြကို မႏိုင္မနင္း သယ္ပိုးထားရေသာ ဂ်ပန္၏ စစ္ေလ်ာ္ေၾကး သေဘၤာအိုႀကီး သည္ သူ႔အတြက္ေတာ့ ရတက္မေအးစရာပဲ ျဖစ္သည္၊ ဒီၾကားထဲ ညေနေစာင္း သေဘၤာထြက္ေတာ့ မၾကာမီ ေရာက္လာေတာ့မယ့္ အေမွာင္ထဲကို ဒီသေဘၤာႀကီးနဲ႔ ထိုးခြဲဝင္ေရာက္ရမယ့္အေရး ပူပန္ေနခဲ့သည္၊ ေနာက္ ေတာ့လည္း အင္ဂ်င္သံ၊ စကားသံ၊ ေခြ်းနံ႔၊ စက္ဆီနံ႔၊ လူေငြ႔၊ ေဆးလိပ္ေငြ႔ေတြၾကားမွာ သူလည္း သေဘၤာႀကီး ႏွင့္ တသားတည္းျဖစ္ၿပီး တအိအိႏွင့္ ငိုက္ၿမည္းသြားေတာ့သည္၊

သူစီးခဲ့ေသာ သေဘၤာခရီးစဥ္မ်ားထဲမွ အေခ်ာင္ဆံုး ခရီးစဥ္တစ္ခုကို ေျပာပါဆိုလွ်င္ ဘားအံ-ေမာ္လၿမိဳင္ခရီးစဥ္ ကို ေျပာရလိမ့္မည္၊ ႐ံုးမွ အဖြဲ႔ေတြႏွင့္အတူ ေလ့လာေရးခရီးထြက္ေတာ့ ဘားအံၿမိဳ႕ကို ေရာက္လာခဲ့သည္၊ ဘားအံမွ ေမာ္လၿမိဳင္ကို ကားျဖင့္သြားဖို႔ စီစဥ္ထားေသာ္လည္း အနီးကပ္မွ အစီအစဥ္ေျပာင္းၿပီး သေဘၤာစီးဖို႔ ျဖစ္လာခဲ့သည္၊ သံလြင္ျမစ္မွာ တခါမွ သေဘၤာမစီးဖူးသည့္ သူ႔အတြက္ေတာ့ အံကိုက္...၊ သေဘၤာႀကီးေပၚ ေရာက္ေတာ့ သူအံ့ၾသသြားသည္၊ တ႐ုတ္ျပည္လုပ္ အသစ္္စက္စက္ သေဘၤာႀကီးတစ္စီးလံုးမွာ ခရီးသည္ဆို၍ သူတို႔အဖြဲ႔ႏွင့္ အိႏၵိယေသြးႏြယ္ေသာ မိသားစု တစ္စုပဲ ႐ွိသည္၊ သေဘၤာမွာက အိပ္ခန္းတြဲေတြေတာင္ ပါေသး..၊ လက္မွတ္လာစစ္ေတာ့ သူက လက္မွတ္စစ္ဝန္ထမ္းကို သေဘၤာႀကီးေကာင္းေၾကာင္း ခ်ီးက်ဴးလိုက္သည္၊ ဝန္ထမ္းက သူ႔သေဘၤာႀကီးမွာ ေရာက္လာခါစ အသစ္က်ပ္ခြ်တ္ပင္ ႐ွိေသးေၾကာင္း၊ သေဘၤာအင္ဂ်င္စက္မ်ား အားေကာင္းလြန္းေသာေၾကာင့္ ျမစ္ကမ္းပါးမ်ား ၿပိဳကုန္သျဖင့္ အင္ဂ်င္တစ္လံုးတည္းျဖင့္သာ ေမာင္းႏွင္ေနရ ေၾကာင္း သူ႔ကိုေျပာသည္၊ လွပါတယ္ဆိုမွ ေရမခ်ိဳးရေသးဘူး ဆိုပဲ...၊ သို႔ေသာ္ ေဒသခံမ်ားကေတာ့ အား ေကာင္းေမာင္းသန္ သေဘၤာႀကီးအစား အခ်ိန္တိုအတြင္း ေရာက္သည့္ လိုင္းကားမ်ားကိုပဲ ပို၍အားထားၾကပံု ေပၚသည္၊ သူ႔အစြမ္းအစကို ျပခြင့္မရသည့္ သေဘၤာႀကီးေပၚမွေန၍ သံလြင္၏အလွကို သူ တဝႀကီးခံစားပစ္ ခဲ့သည္၊

သူတကယ့္ကို ပ်င္းရိၿငီးေငြ႔ေနေအာင္ စီးခဲ့ရေသာ သေဘၤာကေတာ့ မႏၲေလး-ဗန္းေမာ္ သေဘၤာျဖစ္သည္၊ အသြားခရီးက ေရဆန္ဆုိေတာ့ တစ္ညအိပ္ ႏွစ္ရက္တိတိ ၾကာသလို အျပန္မွာလည္း တစ္ရက္ႏွင့္ တစ္ညေတာ့ ၾကာလိုက္ေသးသည္၊ ဒီခရီးကို စီစဥ္တာကေတာ့ သူ႔ရဲ႕မေဟသီေလာင္း ျဖစ္သည္၊ သူမ,က အလုပ္နားခိုက္မွာ မေရာက္ဖူးေသးေသာ မႏၲေလးအထက္ပိုင္း ေဒသေတြကို သေဘၤာျဖင့္ သြားခ်င္သလို သူကလည္း သူ႔ႏိုင္ငံျဖစ္ ၿပီးသူပင္ မေရာက္ဖူးေသးေသာေၾကာင့္ တေၾကာင္း၊ သူမႏွင့္ သြားရမွာျဖစ္ေသာေၾကာင့္ တေၾကာင္း တက္ႂကြ စြာသေဘာတူလိုက္သည္၊ စိနတိုင္းလုပ္ သေဘၤာႀကီးသည္ ႀကီးမားခန္႔ထည္ၿပီး အဆင့္အတန္း ခပ္ျမင့္ျမင့္ ျဖင့္ ေသြးႀကီးလ်က္႐ွိသည္၊ အထိုက္အေလ်ာက္ သန္႔႐ွင္းေသာ ေရခ်ိဳးခန္း၊ အိပ္ခန္းေတြကို ေအးျမေနေအာင္ လည္ ပတ္ေပးေသာ ေလေအးေပးစက္ စသည္တို႔ကို ျမင္လိုက္ေတာ့ သူပင္ ဒီလိုသေဘၤာမ်ိဳးကို စီးရလို႔ ေရာေယာင္ ဘဝင္ျမင့္ခ်င္ခ်င္...၊

ဒါေပမယ့္ သူလည္း ေအာက္ေျခလြတ္ခ်င္လွခ်ည္ရဲ႕ ဆိုတာေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမလြတ္လိုက္ရ၊ အျပန္ခရီး မွာစီးရသည့္ သေဘၤာႀကီးက သူ႔ကို မၿမဲေသာတရားအေၾကာင္း သင္ေပးခဲ့သည္၊ ေရခ်ိဳးခန္းမွာ ေရတစက္မွ မလာ၊ အဲကြန္းက ပ်က္၊ အိပ္ခန္းတံခါးက ပိတ္မရ...၊ သေဘၤာႀကီးကေတာ့ စိနတိုင္း သေဘၤာက်င္းမွ ထြက္ခါစ သစ္လြင္လတ္ဆတ္ခဲ့ေသာ ေန႔ရက္မ်ားအေၾကာင္း ခါးခါးသီးသီး ျပန္ေတြးရင္း အေတြးေတြကို ေရယက္ပန္ကာ ဒလက္ေတြၾကားထဲ အၿငိဳးတႀကီး ပစ္ထည့္ခုတ္ေမာင္းလွ်က္ ႐ွိသည္၊ သူတို႔ကလည္း ပန္ကာဒလက္ေတြႏွင့္ အၿပိဳင္ ယပ္ကိုတြင္တြင္ခပ္ရင္း အိပ္ေပ်ာ္ဖို႔ႀကိဳးစားရသည္၊ ဒီလိုႏွင့္ ေခြ်းမ်ားစို႐ႊဲလွ်က္ ညတေရးႏိုးလာခဲ့ေတာ့ သူအံ့ၾသသြားသည္၊ လူေပါင္းရာခ်ီ လိုက္ပါလာသည့္ သေဘၤာႀကီးသည္ မီးမ်ား ေမွာင္အတိက်လွ်က္ တစ္စီးလံုး တိတ္ဆိတ္လို႔၊ အေမွာင္ထဲ အားစိုက္ၿပီးၾကည့္ေတာ့ ကမ္းတစ္ေနရာမွာ ကပ္ထားတာ ေတြ႔ရသည္၊ ဘာျဖစ္တာ လဲ၊ စက္ပ်က္လို႔လား၊ ဒါမွမဟုတ္ ညအိပ္ရပ္နားတာလား၊ သူသိထားသေလာက္ သေဘၤာသည္ ေတာက္ ေလွ်ာက္ ခုတ္ေမာင္းရမည္ ျဖစ္သည္၊ သေဘၤာလက္ရန္းကို မွီရင္း သူ ခန္႔မွန္းစဥ္းစားေနတုန္း သူမ,က အခန္း ထဲမွေန၍ သေဘၤာ ဘာျဖစ္လို႔ ရပ္ေနတာလဲဟု လွမ္းေမးသည္၊ သူလည္း သူ႔သံုးသပ္ခ်က္၊ ျဖစ္ႏိုင္ေခ်၊ အလား အလာ စသည္တို႔ ကိုအေျခခံၿပီး အနီးစပ္ဆံုး မွန္ႏိုင္မည့္ အေျဖတစ္ခုတစ္ခုကို ေပးလိုက္သည္၊ “ မသိဘူး ”...၊

သူ ေကာင္းေကာင္းမွတ္မိေနသည့္ ေနာက္ထပ္ သေဘၤာခရီးစဥ္ တစ္ခုမွာ မံု႐ြာ-ကေလးဝ ခရီးစဥ္ပဲ ျဖစ္သည္၊ ခ်င္းတြင္းျမစ္ေၾကာင္းသြား သေဘၤာမ်ားသည္ ဝမ္းျပားသေဘာၤမ်ား ျဖစ္ၾကသည္၊ ထိုဝမ္းျပား သေဘၤာတစ္စီးကို စီးရင္း ကေလးဝၿမိဳ႕ကို သူတို႔ဆန္တက္လာခဲ့သည္၊ လမ္းမွာ သူ႔အတြက္ အံ့ၾသစရာတစ္ခု ႀကံဳရေသးသည္၊ သေဘၤာသြားေနတုန္း ေဘးမွေန၍ ေလွကေလးမ်ား ကပ္လာၾကသည္၊ သေဘၤာေပၚ ေစ်းတက္ေရာင္းဖို႔ လာ သည့္ ေခါင္း႐ြက္ဗ်ပ္ထိုး ေစ်းသည္ေလးမ်ား..၊ ေလွေလွာ္သည့္ ကေလးေတြက တကယ့္ကြ်မ္းက်င္မႈ အျပည့္ျဖင့္ သေဘၤာႏွင့္ေလွကို ကပ္ေပးလိုက္သည္ႏွင့္ ေလွေပၚမွ က်န္ကေလးမ်ားက လွစ္ကနဲ ခုန္တက္လာၾကသည္၊ ေလွကေလးမ်ားကေတာ့ သေဘၤာႏွင့္ေဝးရာသို႔ ျပန္လည္ထြက္ခြာရင္း က်န္ခဲ့ၾကသည္၊ ဆယ္ေက်ာ္သက္႐ြယ္ ထိုေစ်းသည္ေလးမ်ားက ေဒသထြက္ကုန္ႏွင့္ ႐ိုးရာမုန္႔ပဲသြားေရစာမ်ားကို လူေတြၾကားထဲ တိုးကာေဝွ႔ကာႏွင့္ ေအာ္ဟစ္ေရာင္းခ်ေနတာကို သူၾကည့္ေနခဲ့သည္၊ အနည္းငယ္ၾကာေတာ့ ဝုန္းကနဲ အသံ တစ္ခုသူၾကားရသည္၊ ေရထဲသို႔ တစံုတခု ျပဳတ္က်သံျဖစ္သည္၊ သူ႐ွိေနေသာ အေပၚထပ္မွ ကိုင္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေရထဲမွာ ေစာေစာ က ေစ်းသည္ေလးေတြထဲမွ တစ္ေယာက္...၊ ထိုစဥ္မွာပဲ ေနာက္ထပ္ေစ်းသည္ ေလးတစ္ေယာက္ ဝုန္း ဆိုခုန္ခ် သြားျပန္သည္၊ ၿပီးေတာ့ ေနာက္တစ္ေယာက္၊ ေနာက္တစ္ေယာက္...၊ သူ အပါအဝင္ အေၾကာင္းမသိသူ မ်ားက နားမလည္စြာ အထိတ္တလန္႔ၾကည့္ေနတုန္း ဒီခရီးကို သြားေနက်ျဖစ္ပံုရသည့္ အမယ္အိုတစ္ဦးက ႐ွင္းျပသည္၊ “ အဲဒါ...သူတို႔လာခဲ့တဲ့ ႐ြာကိုျပန္ၾကတာေလ၊ ဒီခရီးမွာ ဒီလိုပဲ သေဘၤာေပၚ တက္ေရာင္း၊ ကုန္ရင္ ေရထဲခုန္ခ်ၿပီး ကမ္းကိုကူး၊ အဲဒီကမွ ကမ္းပါးအတိုင္း လမ္းေလွ်ာက္ျပန္ၾကတာပဲ ” တဲ့၊ ဟုတ္ပါသည္၊ ထို ဆယ္ေက်ာ္သက္ ႐ြယ္ေစ်းသည္ေလးမ်ားသည္ သူတို႔၏ ပလပ္စတစ္ဗန္းမ်ားကို ေရထဲအရင္ လႊင့္ပစ္၊ ၿပီးေတာ့ လူ ကိုယ္တိုင္ခုန္ ခ်ကာ ကမ္းကို ကူးသြားၾကေလသည္၊ ျမစ္ေရထဲမွာ အခ်င္းခ်င္းပင္ ေနာက္ေျပာင္က်ီစယ္ ေနၾကေသးသည္၊ သူတို႔က ေပါ့ပါးစြာ ေပ်ာ္႐ႊင္ရယ္ေမာ ေနၾကေသာ္လည္း သူတို႔၏ ေပ်ာ္႐ႊင္မႈက သူ႔ထံသို႔ ကူးစက္မလာပါ၊ ဒါဟာ တဝမ္းတခါး အတြက္တဲ့လား... ...၊

ကေလးဝၿမိဳ႕မွာ ထိုေန႔ညအိပ္ေတာ့ မနက္ ၂ နာရီမွာ အင္မတန္က်ယ္ေလာင္ေသာ ဥၾသဆြဲသံေၾကာင့္ သူတို႔ႏိုး လာခဲ့ၾကသည္၊ ခႏၲီးၿမိဳ႕မွလာေသာ အစုန္သေဘၤာ ကေလးဝကို ဝင္လာျခင္းျဖစ္သည္၊ လူအားလံုး အိပ္ေမာက် ေနခ်ိန္ မနက္ ၂ နာရီမွာ တၿမိဳ႕လံုးႏိုးေအာင္ ဥၾသဆြဲေသာသေဘၤာကို သူ မအံ့ၾသဘဲ မေနႏိုင္ပါ၊ ဒါဆို ဒီၿမိဳ႕က လူေတြ ေန႔တိုင္းမနက္ ၂ နာရီမွာ ႏိုးေနက်လား၊ ဒါမွမဟုတ္လည္း ႐ိုးသြားၿပီး ၾကားခ်င္မွ ၾကားေပေတာ့မည္၊ “ အင္း..ဒါဆိုရင္ေတာ့ မနက္ျဖန္အျပန္မွာ သေဘၤာလြတ္သြားမွာ မပူရေတာ့ဘူး ”ဟုသာ သူေတြးရေတာ့သည္၊ တကယ္လည္း ေနာက္တစ္ေန႔မနက္ ၂ နာရီ သေဘၤာဝင္လာေတာ့ ဥၾသသံက က်ယ္ေလာင္စြာႏွင့္ သူတို႔ကို ႏိႈး လိုက္္သည္၊ ကမန္းကတန္းထၿပီး သေဘၤာဆိပ္ဆင္းကာ သေဘၤာေပၚတက္ၿပီး သူတို႔ထိုင္ေနခဲ့သည္၊ အိပ္ခန္းထဲ မွာက ေလွာင္ပိတ္ၿပီး မြန္းက်ပ္လွသည္၊ သေဘၤာကလည္း ကုန္ေတြကို မၿပီးႏိုင္မစီးႏိုင္ တင္ေနဆဲ...၊ သို႔ႏွင့္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ေလေကာင္းေလသန္႔ရရန္ အေပၚဆံုးထပ္သို႔ တက္လာခဲ့သည္၊ အေပၚမွာ ဘယ္သူမွ မ႐ွိ၊ မာလိန္မွဴး၏ အခန္းေဘးမွာ ကြပ္ပ်စ္တစ္လံုးေတြ႔တာႏွင့္ သူတို႔ထိုင္ေနလိုက္သည္၊ ခဏၾကာေတာ့သူ႔ မေဟသီ ေလာင္းက ေလတျဖဴးျဖဴးမွာ အိပ္ေပ်ာ္သြားေတာ့သည္၊ မၾကာမီမွာပဲ ကုန္တင္ေနေသာ အသံေတြလည္း တိတ္ ဆိတ္ကာ လူေတြအားလံုး အလွ်ိဳလွ်ိဳေပ်ာက္ကုန္ၾကသည္၊ သေဘၤာႀကီးတစ္စီးလံုးလည္း တိတ္ဆိတ္သြားေတာ့ သည္၊ မနက္ ၂ နာရီမွာ ဥၾသက်ယ္ေလာင္စြာဆြဲရင္း အခုခ်က္ခ်င္းပဲ ျပန္ထြက္ေတာ့မေယာင္ ဝင္လာခဲ့ေသာ သေဘၤာသည္ မနက္ ၆ နာရီထိုးမွပဲ ကမ္းမွခြာေလသည္၊ ကေလးဝဆိပ္္ကမ္းမွာ သေဘၤာကအိပ္ေမာက်ေနခဲ့ သေလာက္ သူကေတာ့ မ်က္စိေၾကာင္ၿပီး ငုတ္တုတ္ထိုင္ေနခဲ့ရသည့္ အျဖစ္ကိုျပန္ေတြးတိုင္း သူၿပံဳးရပါသည္၊

ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ အလုပ္ကိစၥႏွင့္ ေ႐ႊကိႏၷရီ သေဘၤာမ်ားကို သူမၾကာခဏ စီးရေလသည္၊ မႏၲေလးေဂါဝိန္မွ မနက္ ၆ နာရီအတိ ထြက္ေသာ ေ႐ႊကိႏၷရီမ်ားသည္ အခ်ိန္တိက်ၿပီး ျမန္ဆန္ေလ့႐ွိသည္၊ သူ႔ဧည့္သည္ ခရီး သည္အားလံုးလိုလို ႀကိဳက္ၾကသလို သူ႔အတြက္လည္း ဘယ္ေတာ့မွ မ႐ိုးခဲ့၊ သူအၿမဲတမ္း မလြတ္တမ္း ၾကည့္ေန က်က ခ်င္းတြင္းမွ ဧရာဝတီကို စီးဝင္ရာ ေနရာတဝိုက္မွ႐ွဳခင္းမ်ားႏွင့္ ပုဂံအဝင္ ေစတီပုထိုးတို႔ ျမင္ကြင္းျဖစ္ ေလသည္၊ ထို႔အျပင္ သူ႔ဧည့္သည္ေတြကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ‘ ပန္းေတာ္ ’ ကိုလည္း သူစီးခဲ့ရသည္၊ ေခတ္မီ အသံုးအေဆာင္တို႔ တပ္ဆင္ထားေသာ္လည္း ေ႐ွးမူလပံုစံ မပ်က္ေအာင္ဖန္တီးထားေသာ ပန္းေတာ္သည္ ႂကြႂကြ႐ြ႐ြႏွင့္ လွပလ်က္ ႐ွိသည္၊ ဂ်ာမနီမွ သယ္ယူလာေသာ ‘ Road To Mandalay ’ မွာမူ အမွန္အတိုင္း ေျပာရလ်င္ ပတ္ဝန္းက်င္ႏွင့္ သိပ္ေတာ့မအပ္စပ္လွ...၊ ႏြမ္းပါးလွေသာ ဧရာဝတီကမ္းပါး ဘဝေတြအလယ္မွာ luxury အျပည့္ျဖင့္ သီးသန္႔ ဆန္လြန္းလွသည္ဟု သူျမင္မိသည္၊ ထိုသေဘၤာကိုစီးရတိုင္း သူ႔စိတ္ထဲ တခုခုမလံု သလို ခံစားရေလ့႐ွိသည္၊

ပံုမွန္အားျဖင့္ သေဘၤာစီးရတိုင္း သူ အၿမဲလိုလို စိတ္လက္ေပါ့ပါးေနေလ့ ႐ွိပါသည္၊ ကားေတြလို ဆူညံ႐ွဳပ္ေထြး ျခင္း မ႐ွိ၊ ရထားလိုလည္း လမ္းေၾကာင္းေသ တစ္ခုထဲေပၚမွာ သြားရျခင္း မ႐ွိ၊ ျမစ္ၿပင္က်ယ္ထဲမွာ သူ႔ပံုမွန္ႏႈန္း အတိုင္း ခုတ္ေမာင္းၾကသည့္ သေဘၤာမ်ားသည္ တကယ့္ကို တေမ့တေမာႏွင့္ ေအးေဆးစြာ...၊ ဒါေပမယ့္ အို ေဟာင္းလွ သည့္သေဘၤာႀကီးေတြကို ေရမကူးတတ္သည့္သူမ်ားႏွင့္ အတူစီးရလွ်င္ေတာ့ သူမသိမသာ စိတ္ လႈပ္႐ွားတတ္ သည္၊ အထူးသျဖင့္ ထိုသေဘၤာက ကုန္ေတြတနင့္တပိုး တင္ေဆာင္ထားသည္ ဆိုလွ်င္ေပါ့၊ သူ႔ မွတ္ဥာဏ္ထဲမွာ ‘ တိုးေအး ’၊ ‘ တိုင္းလံုးေက်ာ္ ’ စသည့္သေဘၤာနာမည္ေတြက ပဲ့တင္ထပ္ဆဲ ႐ွိသည္၊

တခါတုန္းက ပုဂံေနဝင္ခ်ိန္ကို ဧရာဝတီျမစ္ထဲမွေန၍ သူ႔မိသားစုႏွင့္ အတူၾကည့္ခဲ့သည္၊ ၿပီးေတာ့ ၿမိဳ႕သစ္မွာ ထမင္းသြားစားၾကဖို႔ ျဖစ္သည္၊ ဒါကို ေမာ္ေတာ္ေမာင္းသူက ေစတနာပိုစြာျဖင့္ ၿမိဳ႕သစ္ကို ေမာ္ေတာ္ႏွင့္ လိုက္ပို႔ ေပးမည့္အေၾကာင္း ေလာကြတ္လုပ္ကာ သူတို႔ကို လိုက္ပို႔သည္၊ ဒါေပမယ့္ ေလာကနႏၵာေစတီနားမွာ ေမာ္ေတာ္ ပန္ကာႏွင့္ ေရေအာက္မွ ငါးဖမ္းပိုက္တို႔ ၿငိသြားသည္၊ ဘယ္လိုမွ ျပန္ျဖဳတ္လို႔မရ၊ အနားမွာ ပိုက္ပိုင္႐ွင္ တံငါေတြ ကေလာင္းေလွေလးေတြျဖင့္ ေရာက္လာၾကသည္၊ ဘယ္လိုေလ်ာ္ေပးမွာလဲ ေပါ့၊ မိုးကလည္း အေတာ္ခ်ဳပ္ေန ေတာ့ ေမာ္ေတာ္ေမာင္းသူက ထိုတံငါေလွေတြကိုပဲ အကူအညီေတာင္းကာ သူတို႔ကိုအရင္ ကမ္းသုိ႔ပို႔ေပးရန္ႏွင့္ က်သင့္တာအားလံုး သူေပးမည့္အေၾကာင္း ညႇိလိုက္သည္၊ သူတို႔အားလံုး ေမာ္ေတာ္ေပၚမွ ေလာင္းေလွႏွစ္ စီးေပၚကို တက္ေနစဥ္မွာပဲ ေလျပင္းက်လာခဲ့သည္၊ သူအေတာ္ စိုးရိမ္သြားသည္၊ ေလာကနႏၵာေစတီေ႐ွ႕မွာ နာမည္ႀကီး ဝဲတစ္ခု႐ွိတာ သူသိပါသည္၊ ပံုမွန္ဆိုလ်င္ မသိသာေသာ္လည္း မိုးသက္ေလျပင္းက်လွ်င္ ထိုဝဲက မို႔ေမာက္ႂကြတက္ကာ ခက္ထန္လာတတ္သည္၊ ယခုသူတို႔သြားမည့္ေနရာက ထိုဝဲကိုျဖတ္သြားရမည္၊ ၿပီးေတာ့ အားလံုးက ေမွာင္ႏွင့္မည္းမည္း၊ သူထင္သည့္အတိုင္း ဝဲက အေတာ္ပင္ လႈိင္းထခက္ထန္လ်က္ ႐ွိေနၿပီ၊ ေလွ ေပၚမွာပါသည့္ သူ႔ညီႏွင့္ ညီမက ေရမကူးတတ္၊ ၿပီးေတာ့ အေဖာ္ပါလာသည့္ မိန္းကေလးကလည္း ေရမကူး တတ္၊ အေဖႏွင့္အေမကမူ ေရကူးတတ္ေသာ္လည္း အသက္ႀကီးၿပီ၊ သူ ေရကူးတတ္ေသာ္လည္း သူတို႔အား လံုးကို ဘယ္လိုမွ ကယ္ႏုိင္မွာမဟုတ္၊ တကယ္တမ္းမွာ ဝဲကလြတ္ေအာင္ သူတစ္ေယာက္ထဲ ဆိုလွ်င္ပင္ အေတာ့္ကို လက္ပန္းက်ေအာင္ ကူးရမည့္ကိစၥျဖစ္သည္၊

ဝဲကိုျဖတ္ခ်ိန္မွာ ေလာကနႏၵာေစတီမွ မီးေရာင္ျဖင့္ လိႈင္းလံုးေတြကို ေၾကာက္မက္ဖြယ္ ျမင္ေနရသည္၊ ဧရာဝတီ ၏ေဒါသကို သူအနီးကပ္ေတြ႔ေနရျခင္း ျဖစ္သည္၊ မိန္းကေလးေတြက ထိတ္လန္႔ေအာ္ဟစ္သည္၊ ေလွေလွာ္ သည့္တံငါႀကီးေတြက သူတို႔ထ,ရပ္မည္စိုး၍ ၿငိမ္ၿငိမ္ထိုင္ေနၾကဖို႔ ေအာ္ဟစ္ေျပာေနသည္၊ ၿပီးေတာ့ သူတို႔အခ်င္း ခ်င္းလည္း အားစိုက္ေလွာ္ဖို႔ အျပန္အလွန္ အားေပးေနၾကသည္၊ ဝင္ေရာက္လာသည့္ လႈိင္းကို ေလွဦးျဖင့္ ထိုးခြဲ ေလွာ္ေနရေသာေၾကာင့္ ခရီးကမတြင္၊ ေလွမွာ ဘယ္ညာ လူးလွိမ့္လွ်က္ အေတာ္ပင္ ေျဗာင္းဆန္ေနၿပီ၊ သူ ကေတာ့ ေရကူးတတ္သူမို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္စိတ္ အနည္းငယ္ ပို႐ွိေသာ္လည္း မိသားစုအတြက္ စိုးရိမ္ေန ခဲ့သည္၊ ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ေလွနံရံကို လံုးဝမလႊတ္လိုက္ဖို႔ အားလံုးကို သူ ေအာ္ေျပာေနမိသည္၊ သို႔ေသာ္ လိႈင္းႀကီးေပမယ့္ ေလွေအာက္ေရာက္ခဲ့ပါသည္၊ တံငါသည္ေတြသည္ သူတို႔ေလွကို ကြ်မ္းက်င္စြာ ထိန္းခ်ဳပ္ ေလွာ္ခတ္ႏိုင္ခဲ့ၾကသည္၊ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူတို႔လည္း ကမ္းသို႔ ေခ်ာေခ်ာေမာေမာ ေရာက္ခဲ့ေတာ့ သည္၊ သူ႔မွာေတာ့ ေရလမ္းခရီးကို ေရမကူးတတ္သူမ်ားႏွင့္ သြားတိုင္း စိတ္က်ဥ္းက်ပ္ရသည့္ အေလ့တခု စြဲလာ ခဲ့သည္၊

စင္စစ္ သံေခ်းအထပ္ထပ္ျဖင့္ အိုမင္းေဟာင္းႏြမ္းေနသည့္ ဂ်ပန္စစ္ေလ်ာ္ေၾကးသေဘၤာႀကီးေတြ မွအစ Road To Mandalay လိုဇိမ္ခံ သေဘၤာေတြအထိ သေဘၤာမွန္လွ်င္ ေရေပၚမွာပင္ တည္႐ွိခုတ္ေမာင္း ေနသင့္ပါသည္၊ သေဘၤာတစ္စင္း၏ အလွႏွင့္အသံုးဝင္မႈကို ထိုသေဘၤာ ေရျပင္ေပၚမွာ ႐ွိေနမွသာ ျမင္ေတြ႔ႏိုင္သည္၊ အေၾကာင္း တစံုတရာေၾကာင့္ သေဘၤာတစ္စီး ေရေအာက္သို႔ ေရာက္သြားခဲ့ၿပီဆိုလွ်င္ေတာ့ ၄င္းထံမွျပန္လည္ဆယ္ယူ ရႏိုင္ မည့္ အရာမ်ားမွာ ပ်က္စီးဆံုး႐ွံဳးမႈမ်ားႏွင့္ ဝမ္းနည္းေၾကကြဲစရာမ်ားသာ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ ။


ညီလင္းသစ္
၂၀ ၾသဂုတ္၊ ၂၀၀၉

ခ်စ္သူ...

Canon 450d, Sigma 18-200mm Ex, 42mm, f/14, 1/400, iso200, Post-processing

က်ေနာ္ႏွင့္ မီး႐ွဴးမီးပန္း

ၾသဂုတ္လ ၁ ရက္ေန႔ဟာ ဆြစ္ဇာလန္ႏိုင္ငံရဲ႕ အမ်ိဳးသားေန႔ ျဖစ္ပါတယ္၊ ခါတိုင္းႏွစ္ေတြမွာေတာ့ ဒီရက္ကို အမွတ္တမဲ့ပဲ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ေပမယ့္ ၿပီးခဲ့တဲ့ ၁ ရက္ေန႔ကေတာ့ က်ေနာ္ နဲနဲစိတ္ေစာေနမိတယ္၊ အဲဒီေန႔ညမွာ ပစ္လႊတ္မယ့္ မီး႐ွဴးမီးပန္းေတြကို ဓါတ္ပံု႐ိုက္ခ်င္တဲ့ အတြက္ပါ၊

မီး႐ွဴးမီးပန္းကို ဓါတ္ပံု႐ိုက္ရတာ သိပ္အခက္ႀကီး မဟုတ္ေပမယ့္ အရမ္းေတာ့လည္း မလြယ္ကူပါဘူး၊ Camera setting တခ်ိဳ႕ကို သိထားဖို႔လိုတယ္၊ ေနရာယူ မွန္ဖို႔လိုတယ္၊ ပစ္လႊတ္လုိက္တဲ့မီးပန္းနဲ႔ ခ်ိန္သားကိုက္ျဖစ္ ေအာင္ ျမန္ဆန္ဖို႔လိုတယ္၊ ဒီေလာက္ပါပဲ၊ က်န္တာကေတာ့ ကံၾကမၼာရဲ႕ အပိုင္းေပါ့ေလ၊ ကံမေကာင္းရင္ အေလာတႀကီး စိတ္လႈပ္႐ွားၿပီး ကင္မရာႀကီး လြတ္က်ကြဲတာတို႔၊ ေမွာင္နဲ႔မဲမဲမွာ ကင္မရာအဖံုးတို႔၊ memory card တို႔ က်ေပ်ာက္တာတို႔၊ မျမင္မကန္းနဲ႔ ေခြးေခ်း တက္နင္းမိတာတို႔ စတဲ့ တြက္ခ်က္ထားတာထဲမွာ မပါတဲ့ ဟာေတြလည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္၊

မီးပန္းကို ႐ိုက္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ကင္မရာ ရဲ႕ automatic function ေတြကို ေမ့ထားလိုက္ဖို႔ လိုပါတယ္၊ အေမွာင္ ထဲမွာ ႐ိုက္တာျဖစ္လို႔ full manual setting ကိုပဲ သံုးပါတယ္၊ မီး႐ွဴးမီးပန္းအတြက္ အမ်ားဆံုး သံုးၾကတဲ့ aperture က f/8, f/11 နဲ႔ f/16 ျဖစ္ပါတယ္၊ ဒီသံုးခုထဲက တစ္ခုခုနဲ႔ အဆင္ေျပေလ့ ႐ွိတယ္၊ shutter speed ကေတာ့ မီးပန္းရဲ႕ ၾကာခ်ိန္ေပၚမူတည္လို႔ ၈ စကၠန္႔၊ ၄ စကၠန္႔၊ ၂ စကၠန္႔ စသျဖင့္ အမ်ိဳမ်ိဳး ျဖစ္ႏိုင္တယ္၊ ISO ကို ေတာ့ သိပ္အမ်ားႀကီး မထားတာ ေကာင္းပါတယ္၊ ၁၀၀ ဒါမွမဟုတ္ ၂၀၀ ေလာက္ဆို ရၿပီ၊ ဒီေနရာမွာ မ႐ွိမျဖစ္ လိုအပ္တာက tripod ပါပဲ၊ အလင္းတံခါး ဖြင့္ထားခ်ိန္က နဲနဲၾကာတဲ့အတြက္ tripod မပါဘဲ ႐ိုက္မယ္ဆိုရင္ ပံုရိပ္ ေတြမျပတ္သားဘဲ ျဖစ္တတ္ပါတယ္၊ Format ကိုေတာ့ ေသခ်ာရင္ jpeg နဲ႔႐ိုက္၊ မေသခ်ာရင္ေတာ့ raw နဲ႔႐ိုက္၊ က်ေနာ္ကေတာ့ သိပ္မေသခ်ာေပမယ့္လည္း jpeg နဲ႔ပဲ ႐ိုက္ျဖစ္ပါတယ္၊ Raw ကေနာက္ပိုင္းမွာ exposure နဲ႔ white balance ကိုႀကိဳက္သလို ျပန္ျပင္လို႔ရတဲ့အတြက္ အဆင္ေျပေပမယ့္ က်ေနာ္က အမ်ားအားျဖင့္ post-processing အတြက္ ပ်င္းေနတတ္တာေၾကာင့္ risk ယူၿပီး jpeg နဲ႔ ႐ိုက္ပါတယ္၊

ဒါေတြအားလံုး ျပင္ဆင္ၿပီးသကာလ မီးပန္းလႊတ္မယ့္ ေနရာဆီကို က်ေနာ္ခ်ီတက္သြားလိုက္တယ္၊ သီအိုရီနဲ႔ ဟုတ္ေနေပမယ့္ လက္ေတြ႔မွာနဲနဲေတာ့`စား’ တယ္၊ Tripod ေနရာခ်ဖို႔နဲ႔တင္ အေတာ္စဥ္းစားရတယ္၊ လြတ္လပ္ ပြင့္လင္းေနတဲ့ ေကာင္းကင္က်ယ္ႀကီးထဲ မီးပန္းက ဘယ္ေလာက္အျမင့္ထိ တက္မွာလဲဆိုတာ ခန္႔မွန္းရခက္ပါ တယ္၊ ဒီၾကားထဲ ေျပးလႊားေဆာ့ကစားေနတဲ့ ကေလးေတြ ဝင္တိုက္သြားမွာစိုးလို႔ tripod ကို လက္မလႊတ္ရဲဘူး၊

ပုံမွန္အားျဖင့္ manual focus နဲ႔႐ိုက္မွာျဖစ္လို႔ ႀကိဳၿပီး focus ျဖတ္ထားဖို႔ လိုပါတယ္၊ ဘာမွမ႐ွိတဲ့ ေကာင္းကင္ထဲ မွာ focus ျဖတ္ဖို႔က သိပ္ေတာ့မလြယ္ဘူး၊ တခ်ိဳ႕က အလင္းေရာင္႐ွိေနတုန္း ေစာေစာသြားၿပီး တိမ္၊ ခပ္ေဝးေဝး ကသစ္ပင္ စ,တာေတြအေပၚမွာ focus ျဖတ္ၾကတယ္၊ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္အတြက္ ေကာင္းသြားတာက အဲဒီညမွာ လ,ကထိန္ထိန္သာေနတယ္၊ ဒါနဲ႔ သူ႔ကိုခ်ိန္ၿပီး ျဖတ္လိုက္တယ္၊ မေကာင္းတာကေတာ့ အဲဒီလ,က က်ေနာ္႐ိုက္ မယ့္ ျမင္ကြင္းထဲမွာ ထင္းထင္းႀကီး ႐ွိေနတာပဲ၊ သူ႔ေၾကာင့္ မီးပန္းနဲ႔ ေကာင္းကင္ရဲ႕ contrast ေလ်ာ့သြား ႏိုင္ပါ တယ္၊ ဘဝမွာ ပထမဆံုး အႀကိမ္အျဖစ္ လ,ကို တိမ္ဖံုးသြားရင္ ေကာင္းမွာပဲလို႔ စဥ္းစားမိတယ္၊ ေဘးနားမွာ ေတာ့ ကေလးေတြက မီးပန္းေတြ စ,လႊတ္ေနၿပီ၊ သူတို႔ကို စမ္း႐ိုက္ရင္ ေကာင္းမလားလို႔ စဥ္းစားေသးေပမယ့္ ကင္မရာနဲ႔ tripod ခ်ိန္ထားတာေတြ ပ်က္သြားမွာ စိုးတာနဲ႔ ဒီလိုပဲ ၾကည့္ေနလိုက္ေတာ့တယ္၊

ဒီလိုန႔ဲ ႐ြာကက်င္းပတဲ့ မီးပန္းေတြ စ,လႊတ္ပါၿပီ၊ က်ေနာ္လည္း ကမန္းကတန္း ႐ိုက္ဖို႔ျပင္တယ္၊ အဲဒီမွာ မထင္ မွတ္တာ သြားျဖစ္တယ္၊ တကယ္တမ္းမွာ ၾကည္လင္ျပတ္သားတဲ့ ပံုရိပ္ေတြရဖို႔ ကင္မရာခလုတ္ကိုေတာင္ မႏွိပ္ သင့္ပါဘူး၊ ခလုတ္ေပၚကို လက္အဖိ၊ လက္အႏႈတ္မွာ ျဖစ္တတ္တဲ့ မဆိုစေလာက္ လႈပ္႐ွားမႈေလးက ပံုရိပ္ကို ေဝဝါးသြားေစတတ္ပါတယ္၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ပ႐ို(Pro)ေတြက ရီမုတ္နဲ႔ ႐ိုက္ၾကတယ္၊ က်ေနာ့္မွာက ရီမုတ္မ႐ွိေသးဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ကင္မရာမွာက self-timer ၂ စကၠန္႔ function ပါတယ္၊ မူလရည္႐ြယ္တာက အဲဒီခလုတ္ကို ႏွိပ္မယ္၊ ကင္မရာလႈပ္ခ်င္လႈပ္မယ္၊ ကိစၥမ႐ွိဘူး၊ ၂ စကၠန္႔ၾကာမွ အလင္းတံခါး ပြင့္မွာျဖစ္လို႔ ဘာမွမထိခိုက္ႏိုင္ဘူး၊ ဒီလို..၊ ဒါေပမယ့္ ျမန္ဆန္၊ဆူညံလွတဲ့ မီးပန္းေတြနဲ႔ ကင္မရာအလုပ္,လုပ္ခ်ိန္နဲ႔ ဘယ္လိုမွ ခ်ိန္သားမကိုက္ပါဘူး၊

ဒါနဲ႔ ပံုမွန္ပဲ ႐ိုက္ဖို႔ျပင္ရတယ္၊ ကင္မရာေရ... လႈပ္ခ်င္လည္း လႈပ္ေတာ့ကြာ၊ မတတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ Shutter speed ကို ၄ စကၠန္႔နဲ႔ စ,႐ိုက္တယ္၊ ပံုကိုၾကည့္တယ္၊ သိပ္ၾကာလြန္းတယ္၊ ၂ စကၠန္႔ကို ေျပာင္း႐ိုက္တယ္၊ ၾကာ ေသးတာပဲ၊ ဒါနဲ႔ ၁/၁၀ စကၠန္႔နဲ႔ ႐ိုက္တယ္၊ သိပ္ျမန္သြားၿပီ၊ ပံုတစ္ခုလံုး မၿခံဳမိေတာ့ဘူး၊ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ၁ စကၠန္႔ထား႐ိုက္ၿပီး ေက်နပ္လိုက္ရေတာ့တယ္၊ တကယ္ေတာ့ အခုလို speed မဆံုးျဖတ္ႏိုင္တဲ့ အေျခအေနေတြ မွာသံုးဖို႔ ကင္မရာမွာ bulb ဆိုတဲ့ function ပါ,ပါတယ္၊ သူက ခလုတ္ႏွိပ္ထားရင္ ႏွိပ္ထားသေလာက္ အလင္း တံခါး ဖြင့္ေပးထားတယ္၊ ဆိုေတာ့ မီးပန္းပစ္လိုက္သံ ၾကားရင္ ခလုတ္ကိုႏွိပ္ထားလိုက္၊ ျမင္ကြင္းထဲက မီးပြင့္ ေတြေပ်ာက္သြားမွ လက္လႊတ္လိုက္၊ ဒါဆိုရင္ လိုအပ္တဲ့ စကၠန္႔ကို သိၿပီေပါ့၊ က်ေနာ္က အဲဒါကို တခါမွ မသံုးဖူး ေသးေတာ့ ႐ွိတယ္ဆိုတာပဲ သိတယ္၊ ဘယ္ခလုတ္ေအာက္မွာ သြား႐ွာရမွန္း မသိဘူး၊ အခုမွ လိုက္႐ွာေနဖို႔ လည္း ေနာက္က်သြားၿပီ၊ ျဖစ္ပံုမ်ား အဲဒီလို...၊ ဒီၾကားထဲမူလျဖတ္ထားတဲ့ focus ကမျပတ္ေတာ့လို႔ မီးပန္းတခ်ိဳ႕ ကိုခ်ိန္ၿပီး ထပ္ျဖတ္ရေသးတယ္၊

ဒီႏွစ္မွာမွ မီးပန္းလႊတ္တဲ့ လူေတြကလည္း ခဏေလးပဲ လႊတ္တယ္၊ ပံုမွန္ဆိုရင္ နာရီဝက္ေလာက္ေတာ့ ၾကာပါ တယ္၊ ၿပီးေတာ့ အေသးေရာ အႀကီးေရာ အစီအစဥ္မက်ျပန္ဘူး၊ ဆိုေတာ့ အေသးအတြက္ zoom ကိုဆြဲ၊ focus အျမန္ျဖတ္၊ တခါ.. အႀကီးဆိုျပန္ေတာ့ wide-angle ျပန္ဆုတ္၊ focus တခါျပန္ျဖတ္...၊ အဲဒါေၾကာင့္ တခ်ိဳ႕ပံုေတြ မွာ မီးပြင့္ေတြက ေဘာင္ထဲ မဝင္တာကို ေတြ႔ပါလိမ့္မယ္၊

အစဥ္အလာအရ မီးပန္းလႊတ္ၿပီးရင္ မီးပံုႀကီး ဖိုတဲ့အေလ့ ႐ွိပါတယ္၊ ထင္းေခ်ာင္းအႀကီး,ႀကီးေတြနဲ႔ မီးပံုလုပ္၊ လူေတြက ဝိုင္းၾကည့္၊ မေတာ္တဆ မျဖစ္ရေအာင္ မီးသတ္ေတြက မီးပံုေဘးနားကို ႀကိဳၿပီးေရျဖန္း၊ ဒါပါပဲ၊ အမ်ိဳး သားေန႔ အထိမ္းအမွတ္ မီးပံုဆိုပါစို႔၊ က်ေနာ္လည္း တဆက္တည္း အဲဒါကိုပါ ဓါတ္ပံုဆက္႐ိုက္လိုက္တယ္၊ မီး ေတာက္မီးလွ်ံေတြကို ႐ိုက္ရတာလည္း တမ်ိဳးစိတ္ဝင္စားဖို႔ ေကာင္းတာပါပဲ၊

ပံုေတြကို ျပန္ၾကည့္ေတာ့ တစ္ပံုႏွစ္ပံုက လြဲရင္ စိတ္တိုင္းမက်ပါဘူး၊ ပံုေတြအားလံုးကို Canon EOS 450D, Sigma 18-200mm OS Ex နဲ႔႐ိုက္ပါတယ္၊ မိတ္ေဆြတို႔ေကာ...ဘယ္လိုျမင္ပါသလဲ၊ ေဝဖန္ေပးပါဦး။ ။

Firework (1)

51mm, f/11, 1/4, iso200, tripod


Firework (2)

21mm, f/11, 1 , iso200, tripod


Firework (3)

28mm, f/11, 1, iso200, tripod


Firework (4)

35mm, f/11, 2, iso200, tripod


Firework (5)

78mm, f/11, 2, iso200, tripod


Firework (6)

63mm, f/11, 1, iso200, tripod


Firework (7)

63mm, f/11, 1, iso200, tripod


Bonfire (1)

21mm, f/4, 1/10, iso200, hand-held


Bonfire (2)

96mm, f/10, 1/20, iso200, hand-held


Bonfire (3)

173mm, f/6.3, 1/50, iso200, hand-held

ညီလင္းသစ္
၉ ၾသဂုတ္၊ ၂၀၀၉

Special Tulips

အခုတေလာမွာ ၾကားရႀကံဳရတဲ့ သတင္းေတြေၾကာင့္ ဘေလာ့ဂ္ဖက္လွည့္ဖို႔ကို က်ေနာ္သိပ္စိတ္မပါခဲ့ဘူး၊ ကိုယ့္ဘေလာ့ဂ္ကို ႏွစ္ရက္တခါ သုံးရက္တခါ ဆိုသလိုပဲ ေရာက္ျဖစ္ေတာ့တယ္၊ အင္တာနက္တက္တိုင္းမွာ သတင္းဆိုဒ္ေတြကို ေရာက္ျဖစ္ပါတယ္၊ သတင္းေတြ ဖတ္ၿပီးရင္ေတာ့ ပို႔စ္ေလးတစ္ပုဒ္ေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ တင္မယ္လို႔ အၿမဲလိုလို စိတ္ကူးထားေပမယ့္ တကယ္တမ္း သတင္းေတြ ဖတ္ၿပီးခ်ိန္မွာ ေတာ့ ဘာမွေရးခ်င္စိတ္မ႐ွိေတာ့တာနဲ႔ ျပန္,ျပန္လွည့္သြားခဲ့ပါတယ္၊ စီေဘာက္စ္မွာ လာႏႈတ္ဆက္သူေတြကိုေတာင္ က်ေနာ္ဘာမွ ျပန္မေျပာျဖစ္ဘူး၊ ဒီအတြက္ေတာ့ ေဗြမယူၾကပါနဲ႔ဗ်ာလို႔.....၊

အခုပံုေတြကေတာ့ ႐ိုက္ထားတာ ႏွစ္လေလာက္ေတာင္ ႐ွိၿပီလား မသိဘူး၊ အမွန္က ႐ိုက္ၿပီးၿပီးခ်င္းမွာ စီးရီးအလိုက္ျဖစ္ျဖစ္ ဆက္တိုက္တင္ဖို႔ အားလံုးျပင္ဆင္ထားၿပီးသား...၊ Upload လုပ္ရမယ့္ အဆင့္ေရာက္မွပဲ ဘာမွမလုပ္ခ်င္ေတာ့လို႔ ပစ္ထားလိုက္ေတာ့ တယ္၊ က်ဴးလစ္ကိုေတာ့ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ႐ိုက္ၿပီးသားပါ၊ ကလီေ႐ွးလို႔လည္း ဆိုႏိုင္ပါတယ္၊ ဒီနားက ၿမိဳ႕ကေလးမွာ ေႏြဦးရာသီ က်ဴးလစ္ပန္းျပပြဲလုပ္တုန္းက သြား႐ိုက္ျဖစ္ထားတာေတြပါ၊ အခုေတာ့ေဂၚဖီပန္းေတြကိုပဲ ေၾကာ္စားဖို႔ ပိုစိတ္ဝင္စားေနတယ္ :)

ပံုေတြအားလံုးကို Canon EOS450d, Canon Macro 100mm USM နဲ႔႐ိုက္ပါတယ္၊ မလႈပ္မယွက္ ၿငိမ္သက္ေနတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေလးကို ဖုတ္ဖက္ခါတဲ့ ပို႔စ္ေလးတစ္ပုဒ္ပါပဲ...။

Tulip (1)

f/8.0, 1/640, under exposure -1, iso200


Tulip (2)

f/5.6, 1/400, iso200


Tulip (3)

f/5.6, 1/400, iso200


Tulip (4)

f/7.1, 1/500, iso200


Tulip (5)

f/6.3, 1/400, iso200


Tulip (6)

f/5.0, 1/250, iso200


Tulip (7)

f/2.8, 1/800, under exposure -1, iso100


Tulip (8)

f/2.8, 1/500, iso100


Tulip (9)

f/7.1, 1/640, iso200


Tulip (10)

f/4.5, 1/200, iso200


Tulip (11)

f/5.6, 1/320, iso200

ေကာင္မေလးကေမးပါတယ္ : Which tulips are the most beautiful?
ေကာင္ေလးကျပန္ေျဖလိုက္တယ္ : The ones which are between your nose and chin.

မက္ခ႐ိုဖိုတိုဂရပ္ဖီ

Macro photography ကိုက်ေနာ္ စိတ္ဝင္စားေနခဲ့တာေတာ့ ၾကာၿပီ၊ က်ေနာ္တို႔ ေန႔စဥ္ဘဝမွာ သာမန္ျဖတ္သြား၊ ျဖတ္လာ သတိမထားမိတဲ့ အရာေတြဟာ မက္ခ႐ိုဖိုတိုဂရပ္ဖီရဲ႕ ျပဳစားမႈေအာက္မွာ ရင္သပ္႐ွဳ ေမာရေလာက္ေအာင္ ေတာက္ပခမ္းနား လာတတ္တယ္၊ ဘယ္သူမွ အေရးတယူ မ႐ွိခဲ့တဲ့ အရာဝတၳဳ ေသးေသးေကြးေကြးေလးေတြ၊ အင္းဆက္ပိုးမႊားေလးေတြ၊ ပန္းဝတ္မႈံ ဝတ္ဆံေလးေတြဟာ ျပတ္သားဝင့္ထည္စြာ မ်က္စိေအာက္ကို ေရာက္လာတတ္ၾကတယ္၊ ႐ွင္းလင္းၾကည္လင္တဲ့ ပံုရိပ္ေတြကို ေပးေလ့႐ွိတဲ့ မက္ခ႐ို မွန္ဘီလူးေတြေအာက္မွာ အရာရာဟာ ပကတိအတိုင္း ထင္ထင္႐ွား႐ွား... ...၊

မက္ခ႐ိုအိပ္မက္ေတြနဲ႔ ေနသားတက် ျဖစ္ေနခဲ့တာ ၾကာလြန္းမက ၾကာလာတဲ့အခါမွာေတာ့ မက္ခ႐ိုမွန္ဘီလူး တစ္ခုေလာက္ေတာ့ ပိုင္ဆိုင္ခ်င္တဲ့စိတ္ က်ေနာ့္မွာ ျဖစ္လာခဲ့တယ္၊ အဲဒီအခါ မက္ခ႐ို မွန္ဘီလူးေတြကို က်ေနာ္ နဲနဲေတာ့ ေလ့လာျဖစ္ပါတယ္၊ အဓိကအားျဖင့္ တံဆိပ္ ၂ ခုက စိတ္ဝင္စားဖို႔ ေကာင္းတာ ေတြ႔ရတယ္၊ Canon နဲ႔ Sigma (for Canon) ျဖစ္ပါတယ္၊ ထပ္ၿပီးဆစ္ပိုင္းရရင္ ဆစ္ဂ္မာက 50mm, 70mm နဲ႔ 105 mm မွန္ဘီလူးေတြျဖစ္ၿပီး ကင္ႏြန္က 60mm နဲ႔ 100mm တို႔ျဖစ္ပါတယ္၊ ဒီမွန္ဘီလူးေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး တတ္ႏိုင္သေလာက္ က်ေနာ္ေလ့လာၾကည့္တယ္၊ အားလံုးက သူ႔ဟာနဲ႔သူ ေကာင္းၾကတာခ်ည္းပါပဲ၊

ေယဘုယ် ေျပာရရင္ ဆစ္ဂ္မာကကင္ႏြန္နဲ႔ နစ္ကြန္အတြက္ မွန္ဘီလူးေတြ အမ်ားႀကီး ထုတ္ေပးတဲ့ third party lenses ျဖစ္လို႔ ေစ်းႏႈန္းက အမ်ားအားျဖင့္ ခ်ိဳပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ သူ႔မွာအားနည္းခ်က္ေလးေတြက မထင္ရင္မထင္သလို ႐ွိတတ္တယ္၊ တခ်ိဳ႕ဆစ္ဂ္မာေတြက focal length ေပၚမူတည္ၿပီး sharpness ေတြ ကြာခ်င္ကြာသြား တာမ်ိဳးလည္း ႐ွိတယ္၊ က်ေနာ့္ကို စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္ေစတာကေတာ့ focus ျဖတ္ခ်ိန္မွာ မွန္ဘီလူးကိုယ္ထည္က ႐ွည္ထြက္လာတာပါ၊ မက္ခ႐ိုဆိုေတာ့ နီးနီးကပ္ကပ္ ခ်ိန္ေနရတဲ့ၾကားထဲ မွန္ဘီလူးက ႐ွည္ထြက္လာေတာ့ အတုိးအေလ်ာ့ လုပ္ရတာနဲနဲပိုမယ္၊ အင္းဆက္တို႔ လိပ္ၿပာတို႔ဆိုရင္ အခန္႔မသင့္ရင္ ထပ်ံ သြားႏိုင္ေသးတယ္၊ ကင္ႏြန္မွာေတာ့ internal focus ဆိုေတာ့အဲဒီျပႆနာမ႐ွိပါဘူး၊ အဲ..ေစ်းကေတာ့ ပိုႀကီးပါ တယ္၊ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေနာက္ဆံုးေတာ့ မ်က္စိမွိတ္ၿပီး Canon macro EF 100mm F/2.8 USM ကိုပဲ ယူလိုက္ပါတယ္၊

ဒီမွန္ဘီလူးကေတာ့ က်ေနာ္သိထားသေလာက္ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းပါတယ္၊ အထူးသျဖင့္ ျပတ္သားမႈအရာမွာ သိသာလွတယ္၊ မက္ခ႐ိုမွန္ဘီလူးေတြက portrait အတြက္လည္း အရည္အေသြး ေကာင္းေလ့႐ွိလို႔ တစ္ခ်က္ ခုတ္ႏွစ္ခ်က္ျပတ္ပါပဲ၊ ဒီ 100mm မက္ခ႐ိုနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေျပာၾကတာ ႏွစ္ခု႐ွိတယ္၊ `ဒီမွန္ဘီလူးရၿပီဆိုတာနဲ႔ ဘာကို ႐ိုက္ရပါ့မလဲလို႔ ေျမႀကီးေပၚ ၾကမ္းျပင္ေပၚက ေသးေသးမႊားမႊား အရာေလးေတြကို တကုန္းကုန္းနဲ႔ လိုက္ ႐ွာတတ္ၾကလို႔ ခါးနာ၊ ဇက္ေက်ာတက္ ျဖစ္လာရင္ေတာ့ ဝယ္သူရဲ႕ တာဝန္သာ ျဖစ္ပါတယ္ ' တဲ့၊ ေနာက္တစ္ခု ကေတာ့ ' ဒီမွန္ဘီလူးဟာ portrait အတြက္လည္း ျပတ္သားလြန္းလို႔ ကိုယ့္ဇနီး၊ ကိုယ့္ခ်စ္သူကို ႐ိုက္တဲ့အခါ သတိထားပါ ' တဲ့၊ ' အေၾကာင္းကေတာ့ သူတို႔က ဓါတ္ပံုေမာ္ဒယ္လ္ေတြလို ျပင္ဆင္မထားမိရင္ မ်က္ႏွာက အေရးအေၾကာင္းေတြ၊ အစက္အေျပာက္ေတြ ေပၚလာမွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ခင္ဗ်ားကို စိတ္ဆိုး၊ စိတ္ေကာက္ လုပ္ပါလိမ့္မယ္ ' တဲ့၊ ေၾကာ္ျငာလိုက္ပံုမ်ား...၊

မွန္ဘီလူး စမ္းမယ့္ေန႔မွာပဲ မအိမ္သူက ပန္းတစ္စည္းကို အိုးထိုးထားတာ ေတြ႔တာနဲ႔ က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့ အခ်ိဳ႐ွာသကာေတြ႔ ေပါ့၊ မက္ခ႐ိုစမ္းဖို႔ အေတာ္ပဲျဖစ္သြားတယ္၊ portrait အတြက္ေမာ္ဒယ္လ္ကေတာ့ ထံုးစံ အတိုင္း သားပဲေပါ့။

Macro lens test (1)

EOS 450d, macro 100mm, f/13, 0.3, iso200, Tripod


Macro lens test (2)

EOS 450d, macro 100mm, f/16, 1/4, iso200, Tripod


Macro lens test (3)

EOS 450d, macro 100mm, f/5.6, 1/8, iso200, Tripod


Macro lens test (4)

EOS 450d, macro 100mm, f/2.8, 1/80, iso200, Tripod


Macro lens test (5)

EOS 450d, macro 100mm, f/4, 1/60, iso200, Flash


Macro lens test (6)

EOS 450d, macro 100mm, f/4, 1/60, iso200, Flash


Macro lens test (7)

EOS 450d, macro 100mm, f/4, 1/60, iso200, Flash

အေရာင္မ်ားႏွင့္ ေနထိုင္ျခင္း

ဒီရက္ပိုင္းေတြမွာ က်ေနာ္လည္း ဘေလာ့ဂ္ဖက္ကို သိပ္မလွည့္ႏိုင္ခဲ့ျပန္ဘူး၊ အမ်ားသူငါ လိုပါပဲ၊ အလုပ္႐ွဳပ္တာနဲ႔၊ မအားတာနဲ႔၊ ပ်င္းေန တာနဲ႔၊ စိတ္မပါတာနဲ႔....၊ ဒီၾကားထဲ Champion's league ဆီမီးဖိုင္နယ္ပြဲေတြကလည္း ၾကည့္ရေသးျပန္ေတာ့ တခ်ိဳ႕ရက္ေတြမွာ ကြန္ပ်ဴတာေတာင္ မဖြင့္ျဖစ္ဘူး၊ တခါတခါ က်ေနာ္ေတြးၾကည့္မိတယ္၊ ဒီဘေလာ့ဂ္မွာ စာေလးတစ္ပုဒ္၊ ႏွစ္ပုဒ္၊ ဓါတ္ပံုေလး သံုးေလးပံု ေလာက္တက္လို႔ လူေတြက ပံုမွန္လာဖတ္ေတာ့မယ္ဆုိရင္ က်ေနာ္က တစ္ပတ္ဆယ္ရက္ေလာက္ ေပ်ာက္သြားျပန္ေရာ...၊ အေၾကာင္းမ ၾကား၊ ဘာမၾကားနဲ႔...၊ ဒီေတာ့ လာရတဲ့လူေတြေတာ့ စိတ္ညစ္ခ်င္ ညစ္ေနမွာပါပဲ၊ :-(

ဒီရက္ပိုင္းေတြမွာေတာ့ ဓါတ္ပံုအေတာ္မ်ားမ်ား ႐ိုက္ျဖစ္တယ္၊ ဓါတ္ပံုနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ စာအုပ္ေတြလည္း ဖတ္ျဖစ္တယ္၊ အခုလည္း ဟုိတေလာဆီက ႐ိုက္ထားတဲ့ ပံုအခ်ိဳ႕ပါပဲ၊ စိတ္ကူးကေတာ့ အေရာင္ေတြကို အပိုင္းေတြနဲ႔ တင္သြားခ်င္တာပါ၊ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ေလာက္ လုပ္ျဖစ္မလဲေတာ့ မသိေသးဘူး၊ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ အလင္းေတြနဲ႔ ရက္လုပ္ခဲ့တဲ့ အေရာင္ေတြအေၾကာင္း ဆိုပါေတာ့....။

အေရာင္ (၁)

EOS 450d, Sigma 18-200mm, 42mm, f/4.5, 1/60, iso200, External flash

ဘယ္ဖက္အစြန္က Methylene blue လို႔ေခၚတဲ့ pigment ကို ေရေဖ်ာ္ၿပီး၊ အေရာင္ေပ်ာ့ေအာင္ ေရေရာထားတာျဖစ္ပါတယ္၊ အလယ္က ေတာ့အဲဒီ Methylene blue ကိုပဲ ေရမေရာရေသးတဲ့ အေနအထားပါ၊ ဒီ colour pigment ကို အမ်ားအားျဖင့္ analytical chemistry မွာ သံုးပါတယ္၊ ဆိုၾကပါစို႔၊ ေရထဲမွာ ကလိုရင္း (chlorine)၊ ေအာက္စီဂ်င္ (oxygen)၊ စတဲ့ oxydizing agents ေတြ႐ွိရင္ သူ႔အေရာင္ဟာ ျပာေနၿပီး၊ ေရဆိုး ေရပုပ္လို ေအာက္စီဂ်င္ နည္းပါးတဲ့ ေနရာမွာဆိုရင္ေတာ့ အေရာင္မဲ့ (colourless) ျဖစ္သြားတယ္၊ Redox experiment လို႔ေခၚပါတယ္၊ ညာဖက္အစြန္က အနီေရာင္အရည္ကေတာ့ Rhodamine B ျဖစ္ပါတယ္၊ ဒီအနီေရာင္မႈန္႔ နဲနဲေလးက ေရလီတာေပါင္း မ်ားစြာကို အနီေရာင္ေျပာင္းလဲေစႏိုင္လို႔ Tracer element အျဖစ္သံုးပါတယ္၊ ျမစ္ေခ်ာင္းေတြမွာ ေရေၾကာင္းဘယ္လိုစီးတယ္၊ တူးေျမာင္းေတြ၊ ေရပိုက္ေတြမွာ ဘယ္ေရက ဘယ္ကလာတယ္ဆိုတာေတြ သိဖို႔ သူ႔ကိုစီးဆင္းေစၿပီး လမ္းေၾကာင္းကို Trace လိုက္ယူပါ တယ္၊ အခုတေလာ သတင္းထြက္လာတဲ့ ငပိေတြကို ပန္းေရာင္သန္းေစဖို႔ ဆိုးတယ္ဆုိတဲ့ Rhodamine B ဟာသူပါပဲ၊


အေရာင္ (၂)

EOS 450d, Sigma 18-200, 51mm, f/5, 1/60, iso200, External flash

Pedology မွာသံုးတဲ့ ပလစ္စတစ္ ပစၥည္းေတြပါ၊ ဒီခက္ရင္း၊ ဓါး၊ ခြက္ စတာေတြကို ေျမစိုင္၊ ေျမခဲေတြ ခြဲစိတ္ျဖတ္ေတာက္၊ သိမ္းဆည္းရာ မွာသံုးပါတယ္၊ ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး၊ အေရာင္နဲနဲစံုလို႔ ႐ိုက္ထားလိုက္တာ...၊

အေရာင္ (၃)

EOS 450d, Sigma 18-200, 154mm, f/6.3, 1/60, iso200, External flash


အေရာင္ (၄)

EOS 450d, Sigma 18-200, 154mm, f/6.3, 1/4, iso200