ၿပိဳင္ဖက္...

‘အဆင္ေျပမယ္ဆိုရင္ က်ေနာ္တို႔နဲ႔ ႏွစ္ေယာက္တြဲပြဲ ကစားလို႔ ရမလား...’

လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မၾကာခဏ ျမင္ေနက် မ်က္ႏွာတစ္ခု...၊ က်ေနာ္တို႔ ကစားလက္စကြင္းမွာ သူတို႔ပါ ဝင္ၿပီး ကစားႏိုင္မလား ဆိုတဲ့သေဘာ...၊ အဲဒါနဲ႔ က်ေနာ္ေပးရမယ့္ ဆားဗစ္ကို မစေသးဘဲ ပိုက္တစ္ဖက္က ေဒါမနစ္ဆီကို လွမ္းၾကည့္လိုက္တယ္၊ ေဒါမနစ္က ‘လုပ္ေလ’ ဆိုတဲ့ သေဘာနဲ႔ ေခါင္းဆတ္ျပတယ္၊ က်ေနာ္ကလည္း ‘ရပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဒီပြဲေတာ့ အၿပီးျဖတ္လိုက္ဦးမယ္ဗ်ာ’ လို႔ဆိုေတာ့ ဟိုလူႏွစ္ေယာက္က ‘ဟာ.. လုပ္ပါ၊ လုပ္ပါ’ ဆိုၿပီး ကြင္းေဘးနားမွာ ရပ္ေနၾကတယ္၊ က်ေနာ္နဲ႔ ေဒါမနစ္နဲ႔ ကစားလက္စ တစ္ဦးခ်င္းပြဲကို ဆက္ကစားတယ္၊ ပြဲၿပီးဖို႔ သံုးေလးမွတ္ေလာက္ပဲ လိုေတာ့တာ ဆိုေတာ့ ခဏအၾကာမွာပဲ ၿပီးသြားတယ္၊ ဒီေတာ့မွ ခုနက ကြင္းေဘးမွာ ရပ္ေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ႏွစ္ေယာက္လည္း ကြင္းထဲကို ဝင္လာၾကတယ္၊ ပြဲမစမီ ေသြးပူေလ့က်င့္ခန္း အေနနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ ၾကက္ေတာင္ကို ဟိုဖက္ဒီဖက္ အျပန္အလွန္႐ိုက္ၿပီး စ,လိုက္ၾကတယ္...၊

က်ေနာ္အလုပ္လုပ္တဲ့ ေနရာက အားကစား႐ံုမွာ ၾကာသပေတးေန႔၊ ေန႔လယ္ထမင္းစားခ်ိန္တိုင္း က်ေနာ္တို႔ ၾကက္ေတာင္႐ိုက္ ၾကပါတယ္၊ တျခား လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ မိတ္ေဆြေတြ ႐ွိရင္႐ွိသလို တခါတေလ လူမ်ားတတ္ေပမယ့္ အၿမဲပံုမွန္ကေတာ့ က်ေနာ္နဲ႔ ေဒါမနစ္ ပါပဲ၊ သူနဲ႔ ကစားတဲ့ အေၾကာင္းကို တစ္ခါတုန္းက ဒီမွာ ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္၊ အားကစား႐ံုမွာ ၾကာသပေတးေန႔ ေန႔လယ္က ၾကက္ေတာင္အတြက္ သီးသန္႔အခ်ိန္ ေပးထားၿပီး ကြင္း ၁၂ ကြင္း႐ွိတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ၾကက္ေတာင္လာ႐ိုက္ၾကတဲ့ က်ေနာ္တို႔လို ဝန္ထမ္းေတြ၊ ဆရာေတြ၊ ေက်ာင္းသားေတြ မ်ားလို႔ အဲဒီ ၁၂ ကြင္းလည္း ျပည့္တာပါပဲ၊ အစမွာေတာ့ က်ေနာ္တို႔ တစ္ဦးခ်င္းပြဲ ကစားလို႔ရေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္း လူမ်ားလာတဲ့အခါ အခုလိုပဲ ႏွစ္ေယာက္တြဲ ပြဲေတြနဲ႔ ကြင္းကို မွ်ၿပီး ကစားရပါတယ္၊ အဲဒါဟာ ခုနက လူႏွစ္ေယာက္ကို သိဖို႔ျဖစ္လာတာ ပါပဲ၊

သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ကစားတာ ေတာ္ေတာ့္ကို ေကာင္းတယ္၊ ႏွစ္ေယာက္ထဲမွာမွ အကၤ် ီအျပာနဲ႔ လူက ပိုၿပီးသြက္တယ္၊ သူ႔နာမည္ကို က်ေနာ္ မသိဘူး၊ ေတြ႔လိုက္ရင္ အၿမဲတမ္း အဲဒီအကၤ် ီအျပာပဲ ဝတ္ေလ့႐ွိလို႔ က်ေနာ္က အကၤ် ီအျပာနဲ႔လူလို႔ ေခၚတယ္၊ ပံုစံၾကည့္ရတာေတာ့ မာစတာတန္း ဒါမွမဟုတ္ ပါရဂူတန္း တက္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသားနဲ႔ တူတာပဲ၊ သူ႔ရဲ႕ smash ေတြက ပိုျပင္းတယ္၊ ပထမဦးဆံုး ကစားတဲ့ ပြဲမွာပဲ သူတို႔ရဲ႕ အရည္အခ်င္းကို ေကာင္းေကာင္းသိလိုက္ရတယ္၊ ဆားဗစ္ေပးပံု ေပးနည္း၊ ၾကက္ေတာင္ကို အေထာင္႐ိုက္ပံု၊ smash ႐ိုက္ခ်ပံု၊ ပိုက္ေက်ာ္႐ံု ခ်ေပးနည္း၊ ေျခေထာက္ အသိမ္းအႏႈတ္၊ အတက္အဆုတ္... အားလံုးက ေသေသသပ္သပ္နဲ႔ တကယ့္ကို အသားတက်...၊ အဲဒီအခ်ိန္ က်ေနာ္နဲ႔ ေဒါမနစ္ကေတာ့ သူတို႔နဲ႔ ဆန္႔က်င္ဖက္...၊ ပညာနဲ႔ ကစားဖို႔ အသာထား၊ ကေလးေတြ ကစားသလို ၾကက္ေတာင္ေနာက္ကို အေမာတေကာနဲ႔ ေျပးလိုက္ေနရတယ္၊ ဆားဗစ္ေပးျပန္ေတာ့လည္း ၾကက္ေတာင္ကို ဒီလိုပဲ အေထာင္ေပးမိလို႔ ပိုက္တဖက္က ၿပိဳင္ဖက္အတြက္ ႐ိုက္ခ်ဖို႔ တကယ့္ကို အေနေတာ္..၊ ဒီၾကားထဲ ပိုဆိုးတာက က်ေနာ္တို႔က ႏွစ္ေယာက္အတူ သိပ္မကစားဖူးဘူး၊ ဆိုေတာ့ အေပးအယူ မွ်တယ္ ဆိုတာ မ႐ွိဘဲ လြတ္ကြက္၊ ဟာကြက္ေတြက အမ်ားႀကီး..၊ အဲဒီလိုနဲ႔ ကစားလိုက္တာ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ၊ တခ်ိန္လံုး တဖုန္းဖုန္းနဲ႔ ႐ိုက္ခ် ခံေနရတဲ့အျပင္ ၾကက္ေတာင္ဆိုတာလည္း က်ေနာ္တို႔ကြင္းရဲ႕ ၾကမ္းျပင္ေပၚကေနကို မတက္ဘူး...၊

ေနာက္ပိုင္းက်မွ ဒီလူႏွစ္ေယာက္က ႏွစ္ေယာက္တြဲပြဲေတြခ်ည္းပဲ လိုက္ကစားေလ့ ႐ွိတာ သတိထားမိတယ္၊ က်ေနာ္တို႔တင္ မကဘဲ တျခားေတြ႔သမွ် လူေတြနဲ႔ ကစားတယ္၊ အဲဒါေၾကာင့္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္က အခ်ိတ္အဆက္မိသလို အေတြ႔အႀကံဳေတြ ႐ွိေနတာကိုး၊ အဲဒီ ပထမဆံုးပြဲရဲ႕ ေနာက္ပိုင္းမွာလည္း ႀကံဳရင္ႀကံဳသလို သူတို႔က လာလာကစားတယ္၊ ကစားတိုင္းလည္း က်ေနာ္တို႔ကခ်ည္း အ႐ွံဳး..၊ ဘယ္လိုကစား ကစား ႏိုင္ဖို႔ဆိုတာ တစ္ခါမွေတာင္ အရိပ္အေယာင္ မျမင္ရဘဲ အ႐ွံဳးသက္သက္နဲ႔သာ တခ်ိန္လံုး ေတြ႔ေနရတဲ့အခါ နည္းနည္းေတာ့ စိတ္ဓါတ္က်သလို ျဖစ္မိတယ္..၊ က်ေနာ္တို႔ ဘယ္ေလာက္႐ွံဳး႐ံွဳး၊ အမွတ္ဘယ္ေလာက္ကြာကြာ၊ ဒီလူႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ မညႇာဘူး၊ ႐ိုက္ခ်စရာ ႐ွိရင္ အားမနာစတမ္း smash ပဲ..၊ ဆိုေတာ့လည္း ႐ွံဳးသူတို႔ ေျပာေလ့႐ွိတဲ့ ‘အ႐ွံဳးအႏိုင္က ပဓာန မက်ပါဘူးကြာ၊ ယွဥ္ၿပိဳင္ျခင္းသာ အဓိကပါ’ ဆိုတာက က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ လက္သံုးစကား ျဖစ္လာရတယ္..၊

ဒီလူေတြနဲ႔ မေတြ႔တာ အေတာ္ၾကာေနၿပီ၊ အခုဒီေန႔မွ ျပန္ေတြ႔တာ...၊ ထံုးစံအတိုင္း ကြင္းေတြအားလံုးကလည္း အျပည့္..၊ အမွန္အတိုင္း ေျပာရရင္ က်ေနာ္သူတို႔နဲ႔ သိပ္မကစားခ်င္ဘူး၊ ကစားရမယ့္ ၿပိဳင္ဖက္က သူတို႔ျဖစ္ေနတဲ့ အျပင္ က်ေနာ္ကလည္း ဒီေန႔မွ ခါးနာေနတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ျငင္းဖို႔ကလည္း မေကာင္းဘူး၊ ကြင္းတိုင္းမွာ ႏွစ္ေယာက္တြဲပြဲေတြနဲ႔ မွ်ၿပီး ကစားေနၾကခ်ိန္မွာ ကုိယ္ေတြကပဲ တစ္ဦးခ်င္းပြဲ ကစားေနရင္ နည္းနည္း တစ္ကုိယ္ေကာင္းဆန္ရာ က်မွာေပါ့၊ ဒီလိုနဲ႔ ေသြးပူေလ့က်င့္ခန္း ၿပီးေတာ့ ပြဲစတယ္၊

က်ေနာ္တို႔က အရင္ ဆားဗစ္ရတယ္၊ ဟိုးအရင္အခ်ိန္နဲ႔ စာရင္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ နည္းနည္းပိုၿပီး အေတြ႔အႀကံဳ ႐ွိလာၿပီလို႔ ေျပာလို႔ရတယ္၊ ကြင္းမွာ လူျပည့္တိုင္း ႏွစ္ေယာက္တြဲပြဲေတြ ကစားေနၾက ရတာကိုး၊ က်ေနာ္က ၾကက္ေတာင္ကို ပိုက္ေက်ာ္တယ္ ဆို ႐ံုကေလး ကပ္ၿပီး ခ်ေပးလိုက္တယ္၊ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ဓါးလြယ္ခုတ္ ေနရာမွာ ဆားဗစ္ကို လက္ခံတာက အကၤ် ီအျပာနဲ႔လူ..၊ ပိုက္ေက်ာ္႐ံု ေလး ကပ္ၿပီး ဝင္လာတဲ့ ၾကက္ေတာင္ကို သူက ဆားဗစ္လိုင္း မေက်ာ္ဘူးထင္ၿပီး မ႐ိုက္ဘဲ လႊတ္ေပးလိုက္တယ္၊ ဒါေပမယ့္ ၾကက္ေတာင္က ဆားဗစ္လိုင္းေပၚ တည့္တည့္ႀကီးက်လို႔ က်ေနာ္တို႔ ေဗြေဆာ္ဦး တစ္မွတ္ရသြားတယ္၊ ဒုတိယ ဆားဗစ္အတြက္ ကြင္းရဲ႕ ဘယ္ဖက္ျခမ္းကို ေျပာင္းတယ္၊ အဲဒီ ဒုတိယဆားဗစ္ကို ခုနအတိုင္းပဲ က်ေနာ္ ခ်ေပးလိုက္တယ္၊ အကၤ် ီအျပာနဲ႔လူရဲ႕ မိတ္ေဆြက ပင့္တင္ၿပီး ျပန္႐ိုက္တယ္၊ ဒါေပမယ့္ ႐ိုက္ခ်က္ေခ်ာ္သြားလို႔ ၾကက္ေတာင္က က်ေနာ့္အေနာက္မွာ ႐ွိေနတဲ့ ေဒါမနစ္ဆီ တန္းတန္းမတ္မတ္ ေရာက္သြားတယ္၊ ေဒါမနစ္က အဲဒီၾကက္ေတာင္ကို မိမိရရ တခါတည္း ႐ိုက္ခ်လိုက္တယ္၊ ႏွစ္မွတ္...၊ အခုထိ က်ေနာ္တို႔ ဆားဗစ္ မေသေသးဘူး၊ တတိယဆားဗစ္ ဆက္တယ္၊ ဒီတစ္ခါေတာ့ ၾကက္ေတာင္က ပိုက္ေပၚေက်ာ္ၿပီး တဖက္ျခမ္းကို ဝင္လာ႐ံုပဲ ႐ွိေသး၊ အကၤ် ီ အျပာနဲ႔လူက တဟုန္ထိုး ေျပးဝင္ၿပီး ႐ိုက္ခ်တယ္၊ သူ သတိနဲ႔ ေစာင့္ေနပံုပဲ၊ ဒါေပမယ့္ စကၠန္႔ဝက္ေလာက္ ေနာက္က်သြားတယ္၊ ၾကက္ေတာင္က က်ေနာ္တို႔ဖက္ ေရာက္မလာဘဲ ပိုက္ထဲတိုးသြားတယ္၊ အဲဒီလို ၃ မွတ္ဆက္တိုက္ရၿပီး အဖြင့္ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔က အစပိုင္းမွာ ဦးေဆာင္ကစားေန ခဲ့တယ္၊ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ဟုိလူေတြက တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ျပန္မွီလာတယ္၊ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္တို႔ထက္ အမွတ္သာသြားတယ္၊ အဆံုးသတ္မွာေတာ့ ငါးမွတ္အကြာနဲ႔ သူတို႔ႏိုင္သြားတယ္၊

က်ေနာ္တို႔ ဟိုဖက္ဒီဖက္ ကြင္းခ်ိန္းၿပီး ဒုတိယပြဲ ဆက္ကစားၾကျပန္တယ္၊ ဒီတစ္ခါလည္း က်ေနာ္တို႔က အမွတ္အသာနဲ႔ အစေကာင္း ျပန္ေရာ..၊ ဒါေပမယ့္ ပြဲရဲ႕ အလယ္ေလာက္ေရာက္ေတာ့ သူတို႔ျပန္မွီလာတယ္၊ ပထမပြဲတုန္းက ျဖစ္စဥ္အတိုင္းပဲ၊ အဲဒီလို အမွတ္မတိမ္းမယိမ္းနဲ႔ သြားေနရင္းက သူက တစ္မွတ္ႏွစ္မွတ္ေလာက္ ေက်ာလိုက္၊ ကိုယ္က ႏွစ္မွတ္ေလာက္ ျပန္ေက်ာလိုက္နဲ႔ အဆံုးကို ေရာက္လာတယ္၊ အဲဒီမွာ က်ေနာ္တို႔က ႏွစ္မွတ္အကြာနဲ႔ ႏိုင္လိုက္တယ္၊ ၂၁ မွတ္ - ၁၉ မွတ္...၊ အႏိုင္ရဖို႔က အနည္းဆံုး ႏွစ္မွတ္ကြာရမယ္ဆိုေတာ့ အခု တကယ့္ကို ပြက္ကာသီကာေလး ကပ္ႏိုင္တာေပါ့..၊

က်ေနာ္တို႔က ဘက္စ္ေအာ့ဖ္သရီး ကစားတာပါ၊ ပထမပြဲ သူတို႔ႏိုင္တယ္၊ ဒုတိယပြဲ က်ေနာ္တို႔ႏိုင္တယ္၊ အခု တတိယနဲ႔ ေနာက္ဆံုးပြဲက အဆံုးအျဖတ္ပဲ၊ က်ေနာ္တို႔ ကြင္းျပန္ခ်ိန္းၾကတယ္၊

'အခုကစားခဲ့တဲ့ ကြင္းဖက္က ၾကည့္ရင္ ပိုၿပီးအလင္းျပန္တယ္ေနာ္...'

အကၤ် ီအျပာနဲ႔လူက ကြင္းအခ်ိန္းမွာ လွမ္းေျပာတယ္၊ ဟုတ္ပါတယ္၊ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာ မွန္ျပဴတင္းေပါက္ေတြ႐ွိလို႔ အဲဒီဖက္ကြင္းကေန ၾကည့္ရင္ ပိုၿပီးအလင္းျပန္ပါတယ္၊ သူေျပာတာ မမွားပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ အခုလို ေလာေလာလတ္လတ္ ႐ွံဳးထားကာစ မွာဆိုေတာ့ သူ႔စကားက 'အလင္းျပန္လို႔ ငါတို႔ ႐ွံဳးရတာပါကြာ' ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ေဆာင္သြားတယ္၊ သူကေတာ့ အဲဒီလိုသေဘာနဲ႔ ေျပာတာ ဟုတ္ခ်င္မွလည္း ဟုတ္မွာပါ၊

'ဟုတ္တယ္ဗ်၊ ဒါ့ေၾကာင့္ အဲဒီကြင္းဖက္ကေန ကစားတိုင္း ႐ွံဳးၾကတာ ျဖစ္မယ္... ̕'

အမွတ္တမဲ့နဲ႔ က်ေနာ္ လွမ္းေနာက္လိုက္မိတယ္၊ အကၤ် ီအျပာနဲ႔လူက က်ေနာ့္ကို တစ္ခ်က္လွမ္းၾကည့္တယ္၊ သူ႔မ်က္လံုးထဲမွာ အရိပ္တခ်ိဳ႕ ျဖတ္ေျပးသြားတာ က်ေနာ္ကလည္း ျမင္ျဖစ္ေအာင္ ျမင္လိုက္တယ္၊ တကယ္ေတာ့ ဒီစကားက ႐ိုး႐ိုးေလးပါ၊ တစ္ေယာက္တစ္ပြဲစီ ႐ွံဳးထား ၾကတယ္၊ ႐ွံဳးတာကလည္း အလင္းျပန္တဲ့ ကြင္းဖက္မွာ ေနတုန္းက..၊ ဒါေပမယ့္ ဒါဟာ တုိက္ဆိုင္မႈပဲ ျဖစ္ဖို႔ ပိုမ်ားပါတယ္၊ အလင္းက မ်က္စိထဲ စူးေနေလာက္ေအာင္လည္း မျပန္ပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ သူအၿမဲတမ္း အႏိုင္ရေနက် လူတစ္ေယာက္ဆီက ဒီစကားမ်ိဳး ထြက္လာတာကို အကၤ် ီအျပာနဲ႔လူက သိပ္မဘဝင္က်ဟန္ မတူဘူး၊ ႏိုင္ျခင္းႏိုင္ရင္ အလင္းျပန္လို႔ မဟုတ္ဘဲ သူ႔ရဲ႕ အရည္အခ်င္းေၾကာင့္သာလို႔ သူက ျဖစ္ခ်င္ပံုပါပဲ၊

'ဒါဆို ဒီတတိယပြဲရဲ႕ တဝက္မွာ က်ေနာ္တို႔ ကြင္းျပန္ခ်ိန္းၾကမလား...'

သူက မွ်မွ်တတ ျဖစ္ခ်င္ပံုနဲ႔ ေမးတယ္၊ ဒါ က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့ မလိုတဲ့ ကိစၥပါ၊ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ႏိုင္ျခင္း၊ ႐ွံုးျခင္းမွာ မွန္ျပဴတင္းက ဝင္လာတဲ့ မဆိုစေလာက္ အလင္းေလးက ဒီေလာက္ အခရာ မက်ပါဘူး၊ ခပ္ၿပံဳးၿပံဳးပဲ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္...၊

'ရပါတယ္ဗ်ာ၊ အဆင္ေျပမွာပါ...၊ ဒီတစ္ခါေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ဒီကြင္းကို အသားက်ေလာက္ပါၿပီ...'

ဒီလိုနဲ႔ တတိယပြဲကို စလိုက္တယ္၊ ပြဲစတာနဲ႔ ဆားဗစ္ေတြကို အလဟႆ မေသေအာင္ က်ေနာ္အထူးသတိထားတယ္၊ အမွတ္ေပး စနစ္သစ္မွာ ဆားဗစ္ကိုပါ ေရတြက္တာဆိုေတာ့ ကုိယ္အမွားလုပ္ၿပီး ၾကက္ေတာင္က ပိုက္ထဲတိုးလည္း ဟုိဖက္က အလကားေနရင္း တစ္မွတ္ ရတာကိုး..၊ ဒီတစ္ခါေတာ့ ႏွစ္ဖက္စလံုးက အထူးသတိထားၿပီး ကစားေနၾကတာ သိသာတယ္၊ အမွတ္ေတြက တဖက္နဲ႔တဖက္ သိပ္မကြာဘဲ မတိမ္းမယိမ္း တက္လာၾကတယ္၊ အခြင့္အေရးရတာနဲ႔ လြတ္မသြားေစဘဲ အမိအရ ယူဖို႔လည္း ႏွစ္ဖက္စလံုးက ႀကိဳးစားလာၾကတယ္၊ ၾကက္ေတာင္က ေလထဲမွာ နည္းနည္းေလး ေျမာက္သြားတာနဲ႔ အကၤ် ီအျပာနဲ႔လူက ႐ိုက္ခ်ေတာ့တာပဲ..၊ ဆိုေတာ့ က်ေနာ္တို႔က သူအဲဒီလို ႐ိုက္မခ်ႏိုင္ေအာင္ ၾကက္ေတာင္ကို ပိုက္နဲ႔ကပ္လ်က္ နိမ့္နိမ့္ေလး ေပးခ်င္ေပး၊ ဒါမွမဟုတ္ ဟိုးေနာက္ဖက္ စည္းနားအထိ ေရာက္ေအာင္ အေဝးႀကီး ပို႔ေပးရတယ္၊ ဒါဆို သူ smash လုပ္ေပမယ့္ အားနည္းနည္းေပ်ာ့တာမို႔ ျပန္ဆယ္ႏိုင္မယ္၊

တစ္ႀကိမ္မွာ ၾကက္ေတာင္က က်ေနာ္တို႔ကြင္းဖက္ကို ေထာင္တက္လာတယ္၊ ပိုက္နဲ႔ ၂ မီတာေလာက္အကြာ က်ေနာ့္ရဲ႕ အေ႐ွ႕တည့္တည့္...၊ ႐ိုက္ခ်ဖို႔ အေကာင္းဆံုး အေနအထား..၊ က်ေနာ္ေလထဲကို ခုန္လိုက္ၿပီး အားနဲ႔ ႐ိုက္ခ်လိုက္တယ္၊ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ခုန္တဲ့ အျမင့္နဲ႔ ၾကက္ေတာင္က က်လာတဲ့အ႐ွိန္က ခ်ိန္သားမကိုက္ဘဲ ျဖစ္သြားလို႔ ၾကက္ေတာင္ကို မထိတထိပဲ ႐ိုက္မိတယ္၊ တဖက္ကြင္းကို အ႐ွိန္နဲ႔စိုက္ၿပီး ဆင္းရမယ့္ၾကက္ေတာင္က အခုေတာ့ ေပ်ာ့ဖတ္ဖတ္နဲ႔ လည္ၿပီး ေရာက္သြားတယ္၊ အဲဒီမွာ အကၤ် ီ အျပာနဲ႔ လူအတြက္ အခြင့္အေရး ရသြားတယ္၊ ႐ိုက္ခ်လိုက္တာ တစ္ခ်က္တည္း ဖုန္းကနဲပဲ..၊ က်ေနာ္ ကိုယ့္အမွားအတြက္ စိတ္တိုသြားမိတယ္၊ တကယ္ဆို ဘာမွ ခုန္စရာေတာင္ မလိုဘဲ အပိုင္႐ိုက္ႏိုင္တဲ့ဟာကို..၊ လိုအပ္တာထက္ ပိုၿပီး အင္အားသံုးမိတဲ့ အမွားပါပဲ၊ က်ေနာ့္ရဲ႕ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ ေဒါမနစ္က ဟိုးေနာက္စည္းနား အေဝးႀကီးကေန ပိုက္ကိုေက်ာ္တယ္ ဆို႐ံုေလး ၾကက္ေတာင္ ခ်ေပးတဲ့ေနရာမွာ အေတာ္ေကာင္းပါတယ္၊ သူနဲ႔တစ္ေယာက္ခ်င္း ကစားတဲ့အခါ က်ေနာ္ဆိုရင္ အဲဒီအကြက္မွာ ခဏခဏ အငိုက္မိလို႔ သတိထားရတယ္၊ ဒါေပမယ့္ သူကလည္း ဒီေန႔မွ တစ္ခ်က္မွ မမွန္ျပန္ဘူး၊ ၾကက္ေတာင္က ပိုက္မေက်ာ္ဘဲေနလိုက္၊ ေက်ာ္ျပန္ေတာ့လည္း ေလထဲမွာ ေထာင္သြားလို႔ ဟိုဖက္က လူေတြက ႐ိုက္ခ်လိုက္နဲ႔၊ အမွတ္ေတြ မေပးသင့္ဘဲ က်ေနာ္တို႔ ေပးေနရတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ေဒါမနစ္ကို အျပစ္မေျပာမိေအာင္ က်ေနာ္သတိထားတယ္၊ ကစားပြဲတစ္ခုမွာ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း မဟုတ္ေတာ့တဲ့အခါ အခုလို စိတ္နဲ႔မေတြ႔တာမ်ိဳး ျဖစ္တတ္တာ သဘာဝပဲ မဟုတ္လား၊ ၾကက္ေတာင္လို ႏွစ္ေယာက္အသင္း၊ ေဘာ္လီေဘာလို ၆ ေယာက္အသင္း၊ ေဘာ္လံုးလို ၁၁ ေယာက္အသင္း... ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္အမွားကို သူလိုက္ဆယ္ရတာ၊ သူ႔အမွားကို ကုိယ္က ျပန္ေခ်ဖ်က္ဖို႔ ႀကိဳးစားရတာ၊ ဒါေတြက အၿမဲပဲ႐ွိေနမွာပါ၊ အဲဒါေတြကို အျပစ္မျမင္ဘဲ စိတ္ဓါတ္ခိုင္ခိုင္ထားၿပီး ေ႐ွ႕ဆက္သြားဖို႔က အေရးႀကီးပါတယ္၊ အဲဒီလိုမွ team spirit ကို ေဖာ္ေဆာင္ႏိုင္မွာ မဟုတ္လား...၊

က်ေနာ္ စိတ္လႈပ္႐ွားၿပီး ေမာေနတာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္သတိထားမိတယ္၊ ဒီလိုအေျခအေနမွာ စိတ္မတည္ၿငိမ္တဲ့လူက တစ္ပန္း႐ွံဳး ၿပီးသားပဲ၊ ဒါနဲ႔ အသက္ကို အားရပါးရ ႐ွဴသြင္းတယ္၊ ႐ွဴထုတ္တယ္၊ သံုးေလးခါေလာက္ လုပ္လိုက္ေတာ့ နည္းနည္းျပန္ၿငိမ္ သြားတယ္၊ အေျခအေနကို အျမန္ဆံုး ျပန္သံုးသပ္တယ္၊ ပထမပြဲတုန္းက က်ေနာ္တို႔ ႐ွံဴးတယ္ဆိုေပမယ့္ အမွတ္အသာနဲ႔ ဦးေဆာင္ကစား ႏိုင္ခဲ့တယ္၊ ဒုတိယပြဲမွာေတာ့ ႏိုင္ေအာင္ေတာင္ ကစားႏိုင္ခဲ့ၿပီ၊ ဒီပြဲမွာလည္း အခု ၁၃ မွတ္အထိ အမွတ္က မတိမ္းမယိမ္းနဲ႔မို႔ ဘာမွ စိတ္ေစာေနစရာ မလိုဘူး၊ က်ေနာ္တို႔နဲ႔ မေတြ႔ျဖစ္တဲ့ အေတာအတြင္းမွာ ဒီလူေတြ လက္က်သြားတာ ျဖစ္ႏိုင္သလို က်ေနာ္တို႔ လက္တက္လာတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္၊ ဆိုေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ႏိုင္ေအာင္ကို ကစားႏိုင္တယ္၊ အဲဒီလိုေလး ေတြးလိုက္ေတာ့ နည္းနည္း အားျပန္တက္ သြားတယ္၊ အေရးအႀကီးဆံုးက က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ အမွားကေန သူတို႔ အျမတ္ထုတ္၊ အခြင့္အေရး ယူမသြားဖို႔ပဲလို႔ က်ေနာ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ၿပီး သတိေပးလိုက္တယ္၊ ျပန္တက္လာတဲ့ စိတ္ဓါတ္နဲ႔အတူ ေထာင့္ေစ့ေအာင္ က်ေနာ္ႀကိဳးစားၾကည့္တယ္၊ ၾကက္ေတာင္ကို ဘယ္ဖက္႐ိုက္မလဲ ဆိုတာ သူတို႔မသိႏိုင္ေအာင္ ေျမေပၚက်ကာနီးအထိ လက္လႈပ္႐ွားမႈကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး ေဖ်ာက္ကစားတယ္၊ Smash ႐ိုက္ခ်ေတာ့မယ္ဆို စိတ္အာ႐ံုကို လက္ေကာက္ဝတ္ဆီ ပို႔ထားတယ္၊ လက္ေမာင္းအားကို သံုးၿပီး ႐ိုက္ခ်တာထက္ လက္ကိုေဖ်ာ့ထား၊ လက္ေကာက္ဝတ္ကို ခ်ိဳးၿပီး ႐ိုက္ခ်တာက ပိုၿပီးထိေရာက္ပါတယ္၊ အဲဒီလို ကစားၿပီး သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ပြဲဟာ က်ေနာ္တို႔လက္ထဲမွာ ေရာက္လာၿပီဆိုတာ သိလိုက္ရတယ္၊ ဟုတ္ပါတယ္..၊ အမွတ္ေတြ ဆက္တိုက္တက္လာၿပီး ေနာက္ဆံုးမွာ ၆ မွတ္အကြာနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ ႏိုင္လိုက္တယ္၊ ပြဲအၿပီး ႏႈတ္ဆက္ၾကခ်ိန္မွာ အကၤ် ီအျပာနဲ႔လူက 'bravo' ဆိုၿပီး ခ်ီးက်ဴးေတာ့ က်ေနာ္က 'You did a good job, too' လို႔ ျပန္ႏွစ္သိမ့္လိုက္တယ္၊ ဒီလူ႔ကို အဲဒီစကား ေျပာလိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ဘာမွန္းမသိတဲ့ ခံစားမႈတစ္မ်ိဳး က်ေနာ္ရေနခဲ့တယ္၊ ၿပီးေတာ့ ကစားရတာ အႀကိတ္အနယ္မို႔ ႏွစ္သက္မိေၾကာင္းေျပာၿပီး က်ေနာ္တို႔ လမ္းခြဲလိုက္ၾကတယ္...၊

ဒီၾကက္ေတာင္ပြဲေလးက တကယ္ေတာ့ ဘာမွ အေရးမပါ,ပါဘူး၊ အေရးႀကီးလွတဲ့ ႏိုင္ငံ့ဂုဏ္ေဆာင္ပြဲ မဟုတ္သလို ႏိုင္လည္း တဒဂၤေလး ေက်နပ္၊ ႐ွံဴးလည္း ခဏတျဖဳတ္ စိတ္ဓါတ္က်ၿပီး အလြန္ဆံုး နာရီဝက္ေလာက္ အၾကာမွာပဲ အားလံုးေမ့သြားမွာပါ၊ အခုတစ္ေခါက္ အကၤ် ီ အျပာနဲ႔လူနဲ႔ သူ႔ကစားေဖာ္ကို က်ေနာ္တို႔ ႏိုင္လိုက္ေပမယ့္ ေနာက္တစ္ေခါက္က် သူတို႔ကပဲ အျပတ္အသတ္ ႏိုင္တာမ်ိဳးလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ကိစၥမ႐ွိပါဘူး၊ က်ေနာ္တို႔ကို တခ်ိန္တုန္းက ေမွာက္လိုေမွာက္၊ လွန္လိုလွန္ ကစားခဲ့သူ တစ္ေယာက္ကို ေနာက္ဆံုးေတာ့ ႏိုင္ေအာင္ ျပန္ကစားႏိုင္တဲ့ အရည္အေသြး က်ေနာ္တို႔ဆီမွာ ႐ွိတယ္ဆိုတဲ့ အသိက ဒီကစားပြဲရဲ႕ အျမတ္ပါပဲ၊ ဘဝမွာ တခါတေလ အဆံုးသတ္ရလဒ္ထက္ အဲဒီရလဒ္ကို ေဆာင္ၾကဥ္းေပးတဲ့ စိတ္အတင္အခ်၊ စိတ္ခြန္အားကို သိလိုက္ရတာက ပိုၿပီးအက်ိဳး႐ွိ ပါတယ္၊ ရလဒ္က ဒီတစ္ပြဲတည္းအတြက္ ျဖစ္ေပမယ့္ အဲဒီလိုရလဒ္ေပါင္းမ်ားစြာကို ယူေပးႏိုင္တဲ့ စိတ္စြမ္းအားကေတာ့ ကိုယ့္တစ္ဘဝလံုးကို ေမာင္းႏွင္ေပးသြား ႏိုင္တာ မဟုတ္လား...။ ။

ညီလင္းသစ္
၃ ႏိုဝင္ဘာ၊ ၂၀၁၂

ခ်စ္ျခင္းတစ္ကိုက္၊ ေကာ္ဖီတစ္က်ိဳက္ႏွင့္ ႐ိုက္ခတ္မိေသာ ဂစ္တာႀကိဳးမ်ား

ေန႔လယ္ခင္းဟာ တိတ္ဆိတ္ေနခဲ့တယ္၊ ပ်င္းရိၿငီးေငြ႔ဖြယ္ တိတ္ဆိတ္တာမ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ ခ်စ္သူရဲ႕ ပုခံုးစြန္းကေန ပိုးပုဝါတစ္စ ေလွ်ာက်လာသလိုမ်ိဳး ႏူးညံ့တဲ့ တိတ္ဆိတ္ျခင္းမ်ိဳးနဲ႔ တိတ္ဆိတ္ေနတာ..၊ ခပ္ျပင္းျပင္း၊ ခပ္က်က် အက္စ္ပရက္ဆို တစ္ခြက္ကို က်ေနာ္ ေဖ်ာ္ေသာက္မိတာ အဲဒီ ေန႔လယ္ခင္းမွာေပါ့၊ လွ်ာဖ်ားေပၚကို အက္စ္ပရက္ဆို ေရာက္တဲ့အခိုက္မွာပဲ နားစည္ကိုလည္း စႏၵရားသံတစ္ခုက လာေရာက္ ႐ိုက္ခတ္တယ္၊ အာ႐ံုႏွစ္ခုဟာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ႀကိဳတင္ေလ့က်င့္ထားတဲ့ ခ်ိန္သားကိုက္မႈ မ်ိဳးနဲ႔ တကယ့္ကို ကြက္တိ လြန္႔လူး၊ ႏိုးထလာခဲ့တယ္...၊

ဆံုႏိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနတဲ့ ၾကားက ေဝးၿမဲေဝးေနဆဲ ျဖစ္တဲ့ ခ်စ္သူေတြ အေၾကာင္းကို သတိရမိတာလည္း အဲဒီ ေန႔လယ္ခင္းမွာ ပါပဲ၊ ဂစ္တာတစ္လက္က က်ေနာ့္ရင္ခြင္ထဲကို ေရာက္လာခဲ့တယ္၊ ဒီလိုနဲ႔ ဝိုင္ဝိုင္းရဲ႕ သီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္ကို ဆိုညည္း မိပါတယ္၊ ဗီဒီယိုေလးက ၃ မိနစ္ခြဲပဲ ၾကာပါတယ္၊ အခ်ိန္ေလးရရင္ play ဆိုတဲ့ ႀတိဂံေလးကို တစ္ခ်က္ေလာက္ ႏိွပ္သြားပါအံုးဗ်ာ..၊

Coffee and Song from Nyi Linn on Vimeo.

အင္တာနက္ ကြန္နက္႐ွင္ ေႏွးတဲ့ေနရာက သူေတြအဖို႔ေတာ့ ဗီဒီယိုကို ၾကည့္ဖို႔ အခက္အခဲ ႐ွိႏိုင္ပါတယ္၊ အဲဒါေၾကာင့္ mp3 အသံဖိုင္ေလး တစ္ခုလည္း ထပ္တင္လိုက္ပါတယ္၊ ဒီအသံဖိုင္က ဗီဒီယိုထဲမွာ သံုးထားတဲ့ အသံဖိုင္ပါပဲ၊ ဖြင့္လို႔မရဘဲ ဒီအတိုင္း ျပန္သြားရတာထက္ စာရင္ေတာ့ အ႐ုပ္ေတြ မျမင္ရေပမယ့္ အနည္းဆံုး အသံၾကားရလည္း မဆိုးဘူး မဟုတ္လား၊ အဆင္ေျပမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ ပါတယ္ဗ်ာ...။

ညီလင္းသစ္
၂၆ ေအာက္တိုဘာ၊ ၂၀၁၂

ေတာင္ကုန္းမ်ား႐ွိရာ အရပ္ဆီ...

ၿပီးခဲ့တဲ့ စေန၊ တနဂၤေႏြ ပိတ္ရက္တုန္းက Adelboden ဆိုတဲ့ ေဒသကို သြားျဖစ္ခဲ့တယ္၊ Adelboden က ဂ်ာမန္စကားေျပာတဲ့ အပိုင္းမွာ႐ွိတဲ့ ၿမိဳ႕ ကေလးတစ္ၿမိဳ႕ ျဖစ္ပါတယ္၊ ဆြစ္ဇာလန္ ေျမပံုေပၚမွာၾကည့္ရင္ အလယ္ပိုင္းေလာက္မွာ ႐ွိၿပီးေတာ့ က်ေနာ္တို႔ အိမ္ကေန ကားနဲ႔ တစ္နာရီခြဲေလာက္ သြားရတဲ့ ခရီးအကြာအေဝး ျဖစ္ပါတယ္၊ အိမ္ကေန မနက္ ၁၀ နာရီဝန္းက်င္ေလာက္မွာ ထြက္တယ္၊ လမ္းခရီးမွာ ပံုမွန္ႏႈန္းနဲ႔ပဲ ေမာင္းသြားလိုက္တယ္၊

Adelboden ေဒသထဲကို ေရာက္လာတယ္ဆိုရင္ပဲ ေတာင္ကုန္းေတြကို စေတြ႔ရေတာ့တာပါပဲ၊ ဆြစ္ဇာလန္ဟာ ခိုင္မာၿမဲၿမံလွတဲ့ အဲလ့္ပ္စ္ ေတာင္တန္းေတြနဲ႔အတူ ေတာင္စဥ္၊ ေတာင္တန္း၊ ေတာင္စြယ္၊ ေတာင္ထြတ္၊ ေတာင္မြတ္၊ ေတာင္ညိဳ၊ ေတာင္ဝါ၊ ေတာင္ခြ်န္း.. အင္မတန္ ေပါလွတဲ့ ႏိုင္ငံပါ၊ ဒါေပမယ့္ ေတာင္ကုန္း၊ ေတာင္ကမူ ေျပေျပေလးေတြေတာ့ အေတြ႔ရ နည္းတယ္၊ အခု ဒီအရပ္မွာေတာ့ ကားလမ္းရဲ႕ ေဘးတဖက္တခ်က္မွာ ေတာင္ကုန္းကေလးေတြ၊ ကုန္းကမူေလးေတြ ေတြ႔လိုက္ရေတာ့ က်ေနာ္ခ်က္ခ်င္းပဲ သေဘာက်သြားမိတယ္၊ ေတာင္ကုန္းေတြက အမ်ားအားျဖင့္ စားက်က္ေျမေတြ ျဖစ္ေပမယ့္လို႔ တခါတေလမွာလည္း အိမ္ကေလးေတြ တစ္လံုးစ၊ ႏွစ္လံုးစကို ေတြ႔ရေသးတယ္၊ ကားေမာင္းေနရင္း တန္းလန္းနဲ႔မို႔ ဓါတ္ပံုေတာ့ မ႐ိုက္လိုက္ရဘူး၊ လမ္းေဘးက ကုန္စံုဆိုင္ေလး တစ္ဆိုင္မွာ ေန႔လယ္စာအတြက္ ေပါင္မုန္႔၊ အာလူးေၾကာ္၊ အသားေျခာက္တခ်ိဳ႕ ၊ ခ်ယ္ရီ ခရမ္းခ်ဥ္သီး ေသးေသးေလးေတြနဲ႔ ေရတစ္ဗူး ဆင္းဝယ္တယ္၊ ေတာင္ေပၚမွာ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း တစ္ေနရာရာမွာ ထိုင္စားဖို႔ေလ...၊

ထံုးစံအတိုင္း ေတာင္ေပၚကို ေကဘယ္လ္ကားနဲ႔ တက္တယ္၊ ေကဘယ္လ္ကားက ခပ္ေသးေသးပါပဲ၊ က်ေနာ္တို႔တက္တဲ့ ေတာင္က မီတာ ၂၀၀၀ အျမင့္႐ွိေပမယ့္ ေကဘယ္လ္ကားနဲ႔ဆိုေတာ့ ငါးမိနစ္သာသာနဲ႔ ေရာက္သြားတယ္၊ ကဲ.. ေတာင္တက္ရတာ ပင္ပန္းတယ္လို႔ ဘယ္သူေတြကမ်ား ေျပာေနၾကပါလိမ့္၊ ေတာင္ႀကီးဖဝါးေအာက္တဲ့၊ ေတြ႔လား.. ငါးမိနစ္ေတာင္ မၾကာလိုက္ဘူး၊ း) ဟိုး...ခပ္လွမ္းလွမ္း ေတာင္ၾကားထဲက အိမ္စုစုေလးေတြက က်ေနာ္တို႔ ညအိပ္ရပ္နားမယ့္ Adelboden ၿမိဳ႕ ကေလးပါပဲ...၊

ဆိုင္းဘုတ္ကို ဖတ္ၾကည့္ပါဦး...၊ အဲဒီလို လွ်ာခလုတ္တိုက္မတတ္၊ ပါးစပ္ ပလုတ္ပေလာင္းနဲ႔ အသံထြက္ရခက္တဲ့ နာမည္ေတြ ေတြ႔ေနၿပီဆိုရင္ ဒါေသခ်ာၿပီ.. ဆြစ္ဂ်ာမန္ အပိုင္းကို ေရာက္ေနၿပီပဲ၊ း) အဲဒီလို စကားလံုးခက္ခက္ေတြနဲ႔ က်င့္သားရေနလို႔လား ေတာ့မသိဘူး၊ ဆြစ္ျပင္သစ္ေတြ ဂ်ာမန္စကား ေျပာႏိုင္တာထက္ကို အမ်ားႀကီးပိုၿပီး ဆြစ္ဂ်ာမန္ေတြက ျပင္သစ္စကား ေျပာႏိုင္ၾကတယ္၊ မူလတန္းကတည္းက သင္ခဲ့ၾကရတာခ်င္း အတူတူ ဆြစ္ျပင္သစ္ေတြက ဂ်ာမန္စကားကို ေက်ာင္းမွာပဲ ထားခဲ့ၾကတာ မ်ားတယ္၊ က်ေနာ္ေမးၾကည့္ေတာ့ ဆြစ္ျပင္သစ္အမ်ားစုက ဂ်ာမန္စကား မေျပာခ်င္လို႔-တဲ့၊ အထူးသျဖင့္ ဆြစ္ဂ်ာမန္စကားပါ၊ သူက ဂ်ာမနီက ဂ်ာမန္စကားလို နားေထာင္လို႔ မေကာင္းဘူး၊ ေျပာတဲ့အခါလည္း သလိပ္ခပ္သံေတြ၊ ေလကို အလံုးလိုက္ မ်ိုဳခ်သံေတြနဲ႔ မသက္သာ လွဘူး၊ ကေလးေတြစားတဲ့ တုတ္ထိုး ငွက္သိုက္မုန္႔ ပြပြႀကီး တစ္ခုလံုးကို ပါးစပ္ထဲ တခါထဲထည့္ၿပီး စကားေျပာသလိုမ်ိဳးလို႔ က်ေနာ့္မ်က္စိထဲမွာ ျမင္ေနတယ္..၊ း)

လမ္းကေလးကေန ညာဖက္ကို အသာဖဲ့ဆင္းလိုက္ၿပီးေတာ့ ေဘးနားက ေတာင္ကုန္းေလးတစ္ခုေပၚ က်ေနာ္တို႔ တက္လိုက္တယ္၊ ကုန္းထိပ္မွာေတာ့ သစ္သားခံုးတန္းကေလး...၊ ေကာင္းကင္မွာ တိမ္ေတြထူေနလို႔ ရာသီဥတုက နည္းနည္းေလး စိမ့္ေနတယ္၊ ေႏြးေထြးတဲ့ ေနေရာင္ျခည္တန္းေတြ ျဖာက်ေနတဲ့ ေန႔မ်ိဳးေတြမွာ ဒီခံုတန္းကေလးေပၚ ထိုင္ၿပီး စာဖတ္ရရင္ အေတာ္ေလး ခ်မ္းေျမ႕ ဖို႔ ေကာင္းမယ္လုိ႔ က်ေနာ္စဥ္းစားေနမိတယ္၊ ဥပမာ- သက္တံ့ဆယ္စင္းလို စာအုပ္မ်ိဳး ဖတ္ရင္းနဲ႔ေလ...၊ း)

ဒီျမင္ကြင္းကို ျမင္လုိက္ေတာ့ က်ေနာ့္စိတ္ထဲ မြန္ဂိုးလီးယားမ်ား ေရာက္ေနသလားေတာင္ ထင္မိသြားေသးတယ္၊ တျပန္႔တျပဴး ျမက္ခင္းျပင္ အက်ယ္ႀကီးထဲမွာ မြန္ဂိုေတြ ေနေလ့႐ွိတဲ့ Yurt တဲႀကီး တစ္လံုးေလာက္သာ ႐ွိေနခဲ့ရင္ ဒါဟာ အလယ္တန္းမွာ သင္ခဲ့ရတဲ့ မြန္ဂိုးလီးယား စတက္ပ္ ျမက္ခင္းျပင္ပါလို႔ က်ေနာ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ၿပီး လွည့္စားမိမွာ အေသအခ်ာပဲ၊ မွန္း... ဟိုးမွာ ျမင္းကို ဒုန္းစီးလာတဲ့ မ်က္လံုးေမွးေမွးနဲ႔ တစ္ေယာက္ဟာ ကူဗလိုင္ခန္မ်ားလား၊ တကယ္ေတာ့ မီတာ ၂၀၀၀ အျမင့္မွာ ဆိုေပမယ့္ သူ႔ထက္ျမင့္တဲ့ ေတာင္ေတြ ထပ္ဆင့္ ဝိုင္းပတ္ထားလို႔ ေျမျပန္႔တစ္ခုလို ျဖစ္ေနခဲ့တာပါ..၊

ဒီစားေသာက္ဆိုင္ရဲ႕ အေ႐ွ႕ မွာပဲ ေန႔လယ္စာ ပစ္ကနစ္ စားဖို႔ က်ေနာ္တို႔ ရပ္လိုက္ၾကတယ္၊ ဆိုင္ထဲ ဝင္စားဖို႔ မဟုတ္ပါဘူး၊ ဆိုင္ေ႐ွ႕ က အဲဒီေက်ာက္တံုးႀကီးေဘးမွာ ထိုင္စားၾကတာ..၊ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ဝယ္လာတာေတြကို မစားခင္ ဆိုင္ထဲဝင္ၿပီး လက္ေဆးတယ္၊ အာလူးေခ်ာင္းေၾကာ္ ဝယ္တယ္၊ စားၿပီးေတာ့တခါ ဆိုင္ထဲထပ္ဝင္ၿပီး တပိုတပါးသြားတယ္၊ ေကာ္ဖီေသာက္တယ္၊ ဒါဟာ စတက္ပ္ ျမက္ခင္းအတုေပၚမွာ က်ေနာ္ဖန္တီးခဲ့တဲ့ win-win situation အစစ္ပါပဲ...၊

ဒီေရတံခြန္ေလးက ေကဘယ္လ္ကား စီးရတဲ့ ဂိတ္ေဘးမွာ ႐ွိပါတယ္၊ ကားဂိတ္ကေန အဲဒီကို ဆင္းသြားဖို႔ လူသြားလမ္းကေလး တစ္ခုလည္း ႐ွိတယ္၊ အခ်ိန္လည္း ရမယ္၊ လံုေလာက္တဲ့ ေနေရာင္ျခည္တန္း ေတြလည္း ႐ွိမယ္ဆိုရင္.. ေအးေအးလူလူ သြားထိုင္ေနဖို႔ေကာင္းတဲ့ ေနရာေလး တစ္ခုပါပဲ၊

က်ေနာ္တို႔ တည္းခဲ့တဲ့ ဟိုတယ္ပါ၊ The Cambrian လို႔ အမည္ရပါတယ္၊ ပံုကေတာ့ ဟိုတယ္ရဲ႕ ရင္ျပင္မွာ ခ်ထားတဲ့ သံမဏိလံုးေတြပါ၊ ဖန္လံုးႀကီးထဲ ၾကည့္ၿပီး ဘာေတြျဖစ္မယ္လို႔ ေဟာၾကတဲ့ ေ႐ွ႕ျဖစ္ေဟာသူေတြလို ဒီသံလံုးေတြထဲ ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ ဟုိတယ္ႀကီး ေပၚလာလို႔ အဲဒီမွာပဲ ဝင္တည္းလိုက္တာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး...၊ း)

ဟုိတယ္မွာ ေရေႏြးကန္ ေသးေသးေလးတစ္ခုလည္း ပါ,ပါတယ္၊ ေနျပန္ပြင့္လာေပမယ့္ မဆိုစေလာက္ေလး ေအးေနတာမို႔ ေရေႏြးကန္ထဲ ဆင္းစိမ္ရတာ အေတာ္ဇိမ္က်တယ္၊ ခုနတုန္းက လမ္းေလွ်ာက္ထားလို႔ ေညာင္းညာေနတဲ့ အေၾကာအျခင္ေတြလည္း ေျပေလ်ာ့သြားတယ္၊ က်ေနာ္ သေဘာက်တာက အခုလို ေရကူးကန္ေဘးမွာ၊ တခ်ိဳ႕အိမ္ေတြရဲ႕ ေနာက္ေဖးဘက္မွာ ခင္းထားတတ္ၾကတဲ့ သစ္သားရင္ျပင္ ေတြကိုပါ၊ ေန၊ ေလ၊ ေရတို႔နဲ႔ တခ်ိန္လံုး ထိေတြ႔ေနတဲ့ သစ္သားၾကမ္းခင္းေပၚ ေျခဗလာနဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ရတဲ့ အရသာဟာ အေတာ္စြဲမက္ဖို႔ ေကာင္းပါတယ္၊ အိမ္ထဲမွာ ခင္းထားတဲ့ သစ္သားၾကမ္းျပင္ေပၚ ေလွ်ာက္ရတာနဲ႔ မတူဘူး၊ အျပင္ဖက္က သစ္သားေတြက ရာသီဥတုဒဏ္ကို တခ်ိန္လံုး ခံေနရတာမို႔ သူတို႔အေပၚ နင္းေလွ်ာက္သူကို တသီးတသန္႔ ဆန္တဲ့ အထိအေတြ႔တစ္ခု ေပးေလ့႐ွိတယ္၊ နည္းနည္းေလး အာ႐ံုစိုက္ ခံစားၾကည့္ရင္ သူတို႔ရဲ႕ ျဖတ္သန္းမႈဟာ ေျခဖဝါးေတြက တဆင့္ ေသြးလွည့္ပတ္မႈ အဖြဲ႔အစည္းထဲ ဝင္လာတာ သတိထားမိမွာပါ...၊

ေရႀကိဳက္တဲ့ သားအတြက္ေတာ့ ေရကူးကန္ေလးက အေတာ္ပါပဲ၊ အခန္းထဲကေန ေရကူးကန္႐ွိတဲ့ အထပ္ကို ဓါတ္ေလွကားနဲ႔ တခါထဲ တန္းဆင္းလို႔ရတဲ့ အတြက္ သူက အခန္းထဲေရာက္ကတည္းက အဲဒီေရခ်ိဳးခန္း ဝတ္႐ံုႀကီး ဝတ္ၿပီး ေရသြားကူးရေအာင္ ခ်ည္းပဲ တခ်ိန္လံုး ေအာ္ေနေတာ့တယ္၊ ဟိုတယ္မွာ အခန္းတိုင္းနီးပါး အျပည့္ျဖစ္ေနလို႔ ေရကန္ထဲမွာလည္း လူေတြ႐ွိပါတယ္၊ အဲဒါကိုမွ ဒီကေလးက တခ်ိန္လံုး ဒိုင္ဗင္ထိုးမယ္ လုပ္ေနလို႔ အေတာ္ေလး မာန္ထားရတယ္..၊ း)

ေနာက္တစ္ေန႔မနက္ေတာ့ အေတာ္ေလး ေနသာတာမို႔ ရာသီဥတုက ျပန္ေႏြးသြားတယ္၊ အခန္းေလးရဲ႕ ဝရန္တာကေန မေန႔က က်ေနာ္တို႔ တက္ခဲ့တဲ့ အဲ့လ္ပ္စ္ ေတာင္တန္းေတြကို ျမင္ေနရတယ္၊ ဟုိးအေ႐ွ႕ တည့္တည့္က အျဖဴေၾကာင္းေလးက ေကဘယ္လ္ကားဂိတ္ ေဘးနားက ေရတံခြန္ေလး ပါပဲ၊ တကယ္ေတာ့ ဒီေနရာေလးမွာ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္နဲ႔ ထိုင္ၿပီး က်ေနာ္က စာေလးတစ္ပုဒ္ေလာက္ ျဖစ္ျဖစ္ ေရးခ်င္တာပါ၊ ဒါေပမယ့္ မ်က္စိႏွစ္လံုး ပြင့္ကတည္းက ေရသြားကူးဖို႔ တခ်ိန္လံုး ပူဆာေနတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္က ေဘးမွာဆိုေတာ့ ျဖစ္မလာပါဘူးဗ်ာ၊ း)

ရာသီဥတု သာယာတာမို႔ paragliding ေလထီးစီးတဲ့ လူေတြလည္း ဟုိတစ္စ ဒီတစ္စ ေကာင္းကင္မွာ ေတြ႔ရတယ္၊ တခ်ိန္လံုး ခဲေနတဲ့ အဲဒီလို ဂေလဆီယာ ေရခဲျပင္ႀကီးေတြ အေပၚကေန ေလထီးစီးရတာ အေတာ္ေလး ရင္ခုန္စရာ ေကာင္းမယ္လို႔ ေတြးမိတယ္၊ အခြင့္အခါ သင့္ရင္ တစ္ခါေလာက္ေတာ့ ေလထီးခုန္ၾကည့္ခ်င္တယ္၊ အဲဒီအခါ ကိုယ့္ရဲ႕ အေၾကာက္တရားက လစ္မစ္ ဘယ္ေလာက္႐ွိလဲ၊ အဲဒီ ေၾကာက္စိတ္ကို ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ေက်ာ္လႊားႏိုင္စြမ္း ႐ွိလားဆိုတာလည္း သိလာရလိမ့္မယ္၊ တကယ္တမ္းမွာေတာ့ ဒီေလာက္ႀကီး အႏၲရာယ္ မ႐ွိပါဘူး၊ တစ္ခါႏွစ္ခါ စမ္းခုန္ၾကည့္ခ်င္တဲ့ လူေတြအဖို႔ ပေရာ္ဖက္႐ွင္နယ္လ္ ဆရာေတြနဲ႔အတူ ေလထီးတစ္ခုထဲ tandem အတူ တြဲခုန္လို႔ ရပါတယ္၊ သူထိန္းေက်ာင္းတဲ့ ေနာက္ကို ကုိယ္ကအသာေလး လိုက္စီးသြား ႐ံုပါပဲ..၊ အင္း... က်ေနာ္က ေျပာမယ့္သာ ေျပာရတာပါ၊ တကယ္တမ္းမွာက ျမင္ရတဲ့ ေလထီးႀကိဳးေတြေပၚ ဘဝတစ္ခုလံုး ပံုအပ္ၿပီး စြန္႔စားလိုက္ဖို႔ထက္ မျမင္ရတဲ့ သံေယာဇဥ္ ႀကိဳးေတြကို တြဲခိုၿပီး အႏၲရာယ္နဲ႔ ေဝးရာမွာ ေလဟုန္စီးခ်င္စိတ္က ခပ္မ်ားမ်ားရယ္...။ ။

ညီလင္းသစ္
၁၈ ေအာက္္တိုဘာ၊ ၂၀၁၂

အစားမေတာ္...

ၿပီးခဲ့တဲ့ ရက္အနည္းငယ္တုန္းက မေမဓာဝီရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္မွာ အစားအေသာက္ေတြကို ဆိုးေဆးေတြ၊ ပိုးသတ္ေဆးေတြ အလြန္အကြ်ံ သံုးစြဲထားတဲ့အေၾကာင္း ဖတ္လိုက္ရပါတယ္၊ ဒီကိစၥကို ပို႔စ္တစ္ခုအေနနဲ႔ ေရးမယ္လို႔ က်ေနာ္လည္း မၾကာခဏ စဥ္းစားဖူးတယ္၊ ဒီျပႆနာက တကယ္ေတာ့ ကမာၻနဲ႔အဝွမ္း ေနရာတိုင္းလိုလိုမွာ ႀကံဳေနရတဲ့ ျပႆနာပါ၊ ဖြံ႔ၿဖိဳးတဲ့ စက္မႈႏိုင္ငံႀကီးေတြ အဖို႔ ထိန္းခ်ဳပ္မႈေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးလုပ္ေနတဲ့ ၾကားက ပိုးသတ္ေဆးအသစ္ေတြ၊ နည္းပညာအသစ္ေတြနဲ႔ စိန္ေခၚမႈကို ရင္ဆိုင္ေနရဆဲျဖစ္သလို ျမန္မာႏိုင္ငံလို ဖြံ႔ၿဖိဳးဆဲ ႏိုင္ငံေတြအဖို႔ေတာ့ ေလ်ာ့ရဲတဲ့ စည္းကမ္းေတြ၊ နည္းပညာခ်ိဳ႕တဲ့မႈေတြက အေျခအေနကို ပိုၿပီး ဆိုး႐ြားေစတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္၊

ဟိုးအရင္ ျမန္မာျပည္မွာ ႐ွိစဥ္တုန္းက အင္းေလးေဒသဖက္ ေရာက္တိုင္း က်ေနာ္ႏွစ္သက္စြာနဲ႔ စားေလ့႐ွိတာ တစ္ခုက ခရမ္းခ်ဥ္သီးသုပ္ပါ၊ ကန္ထဲက ကြ်န္းေမ်ာေတြေပၚမွာ စိုက္ၾကတဲ့ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ခရမ္းခ်ဥ္သီးေတြနဲ႔ သုပ္ထားတဲ့ အသုပ္ေပါ့၊ ခရမ္းခ်ဥ္သီးကလည္း တစ္ႏွစ္ပတ္လံုး ရသလို အသီးေတြကလည္း နီနီရဲရဲနဲ႔ဆိုတာ မွတ္မိေနတယ္၊ အခုေနာက္ပိုင္း သတင္းေတြမွာေတာ့ ခရမ္းခ်ဥ္သီး စိုက္ခင္းေတြမွာ ဓါတ္ေျမၾသဇာေတြ အလြန္အကြ်ံ သံုးတဲ့သတင္းေတြ မၾကာခဏ ဖတ္လာရတယ္၊ ကြ်န္းေမ်ာေတြေပၚမွာ ပက္ျဖန္း၊ က်ဲပက္တဲ့ ဓါတ္ေျမၾသဇာက မ်ားလြန္းလို႔ အင္းေလးကန္ထဲက ေရေတြထဲမွာပါ ဓါတ္ေျမၾသဇာ ပါဝင္ႏႈန္းက ျမင့္မားသထက္ ျမင့္မားလာတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္၊ လက္႐ွိက်ေနာ့္အလုပ္က ပေရာဂ်က္တစ္ခုကလည္း အဲဒီလိုေရထဲမွာ ဓါတ္ေျမၾသဇာ ပါဝင္ႏႈန္းကို သုေတသန လုပ္ေနရတဲ့ ပေရာဂ်က္ ျဖစ္ပါတယ္၊ ၿပီးခဲ့တဲ့ ေႏြဦးရာသီမွာ စိုက္ခင္းေတြအနီးက ေခ်ာင္းေတြထဲမွာ အလိုအေလ်ာက္ ေရနမူနာယူတဲ့ စက္ေတြ တပ္ထားၿပီးေတာ့ အဲဒီေခ်ာင္းေရေတြကို ဓါတ္ခြဲသုေတသန လုပ္ရပါတယ္၊ အဲဒီအခါမွာ စုိက္ပ်ိဳးေရးရာသီရဲ႕ အစမွာ စမ္းသပ္ၾကည့္တဲ့ ေရေတြထဲမွာ ဓါတ္ေျမၾသဇာ ပါဝင္ႏႈန္းျမင့္မားၿပီး ေနာက္ပိုင္း ေရေတြထဲမွာေတာ့ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ နည္းသြားေလ့ ႐ွိ ပါတယ္၊ စိတ္ဝင္စားဖို႔ ေကာင္းတာက ဥေရာပမွာ တားျမစ္ထားလို႔ သံုးစြဲခြင့္မ႐ွိေတာ့တဲ့ ဓါတ္ေျမၾသဇာ တခ်ိဳ႕ကိုလည္း ေတြ႔ေနရတာပါ၊ ဒီဓါတ္ေျမၾသဇာေတြက ေစ်းကြက္မွာေတာင္ ဝယ္လို႔မရေတာ့ဘူးဆိုေတာ့ အမ်ားဆံုးျဖစ္ႏိုင္ေျခက အရင္တုန္းက သံုးစြဲခဲ့တဲ့ အ႐ွိန္က အခုထိ က်န္ေနေသးတဲ့ သေဘာပါပဲ၊ ဓါတုပစၥည္း အေတာ္မ်ားမ်ားက သဘာဝအတုိင္း သူ႔အလိုလို ေၾကပ်က္သြားဖို႔ ခဲယဥ္းေလ့ ႐ွိပါတယ္၊ ဒါေတြကို ျမင္ရေတာ့ အလြန္အကြ်ံ သံုးေနပါတယ္ဆိုတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ အင္းေလးကန္ အပါအဝင္ စိုက္ပ်ိဳးခင္းေတြမွာ စြဲထင္က်န္ရစ္မယ့္ ဓါတ္ေျမၾသဇာ ပမာဏကို ျမင္ေယာင္ၾကည့္မိပါတယ္၊ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္တုန္းကေတာ့ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္က ဘာမွ မခံစားမိတာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ အင္းသားေတြကပဲ ဓါတ္ေျမၾသဇာကို အခုေလာက္ အလြန္အကြ်ံ မသံုးေသးတာလားေတာ့ မသိပါဘူး၊ ခရမ္းခ်ဥ္သီးသုပ္ေတြက ထမင္းၿမိန္ေစခဲ့တာေတာ့ အမွန္ပါပဲ...၊

ဖြံ႔ၿဖိဳးၿပီးသား ႏိုင္ငံေတြမွာ ေတြ႔ရတဲ့ အဓိက ျပႆနာတစ္ခုကေတာ့ ဓါတ္ေျမၾသဇာ အသစ္ေတြကို ႐ွာေဖြစမ္းသပ္ရတဲ့ အလုပ္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္၊ ႏွစ္ႏွစ္တစ္ခါဆိုသလို၊ သံုးႏွစ္တစ္ခါ ဆိုသလို အသစ္၊ အသစ္ေတြက ေစ်းကြက္ထဲကို ေရာက္လာေလ့ ႐ွိပါတယ္၊ အမ်ားအားျဖင့္က အဲဒီလို ဓါတ္ေျမၾသဇာအသစ္ေတြရဲ႕ သတင္းအခ်က္အလက္ေတြကို သိရဖို႔ ခဲယဥ္းပါတယ္၊ တခါတေလမွာ ထုတ္လုပ္သူ ဘယ္သူဆိုတာေတာင္ ခ်က္ခ်င္းမသိရသလို သိခဲ့ရရင္လည္း သူတို႔ ထုတ္လုပ္ထားတဲ့ ေမာ္လီက်ဴး၊ ဓါတ္ပစၥည္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အထူးလွ်ိဳ႕ ဝွက္ထားေလ့ ႐ွိတယ္၊ ေနာက္ဆံုး ဓါတ္ေျမၾသဇာအသစ္မွာ ပါဝင္တဲ့ ဓါတ္ပစၥည္းေတြကို သိရရင္ေတာင္မွ အဲဒီျဒပ္ေပါင္းေတြက လူနဲ႔ပတ္ဝန္းက်င္အေပၚကို ဘယ္လိုမ်ိဳး ႐ိုက္ခတ္မႈေတြ ႐ွိႏိုင္တယ္ဆိုတာ သိရဖို႔ အခ်ိန္ေတြနဲ႔ စမ္းသပ္မႈေတြ အမ်ားႀကီး လိုပါတယ္၊ ဆြစ္ဇာလန္ႏိုင္ငံမွာေတာ့ ျပည္နယ္တစ္ခုစီတိုင္းမွာ ႐ွိတဲ့ ျပည္နယ္ဓါတ္ခြဲခန္းေတြကေန စိုက္ခင္းေတြ၊ ေရနဲ႔ ေရအရင္းအျမစ္ေတြကို ပံုမွန္ေစာင့္ၾကည့္၊ စစ္ေဆးမႈေတြ လုပ္ေလ့႐ွိပါတယ္၊

စားေသာက္ကုန္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္လာရင္ ဘယ္လိုေဆးေတြ သံုးထားလဲ၊ ဘယ္လိုေျမၾသဇာေတြနဲ႔ စိုက္ပ်ိဳးထုတ္လုပ္ ထားသလဲ၊ ဆိုတာေတြနဲ႔အတူ စားသံုးသူေတြဖက္က ေမွ်ာ္လင့္ထားတာ ေနာက္တစ္ခုက သန္႔႐ွင္းမႈပါ၊ အသီးအရြက္၊ အသားငါး တစ္ခုခုကို ဝယ္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ ဆိုးေဆးတို႔၊ ဓါတ္ေျမၾသဇာတို႔ သံုးထားလားဆိုတာ အေသအခ်ာ မသိရတာမ်ားေပမယ့္ ေရာင္းကုန္ေတြရဲ႕ သန္႔႐ွင္း မႈက်ေတာ့ ကိုယ္က မ်က္စိနဲ႔ တပ္အပ္ျမင္ရတာမ်ိဳး မဟုတ္လား၊ သန္႔၊ မသန္႔ဆိုတာကို စားသံုးသူဖက္က စူးစမ္းတာ သဘာဝက်ပါတယ္၊ ဒါကေတာ့ ကုန္စို၊ ကုန္မာေရာင္းသူေတြထက္ အစားအေသာက္ ေရာင္းသူေတြနဲ႔ ပုိသက္ဆိုင္မယ္ ထင္ပါတယ္၊ အထူးသျဖင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံလို စားစရာေရာင္းတဲ့ ေခါင္းရြက္ဗ်ပ္ထိုးသည္၊ အထမ္းသည္ေတြ ေပါလွတဲ့ ႏိုင္ငံတစ္ခုမွာ အစားအေသာက္ေတြရဲ႕ သန္႔႐ွင္းမႈနဲ႔ ေစ်းေရာင္းသူေတြရဲ႕ တစ္ကိုယ္ေရသန္႔႐ွင္းမႈက အေလးဂ႐ုျပဳခ်င္စရာ ျဖစ္ပါတယ္၊ ဒါဆိုရင္ လမ္းေဘးလက္သုပ္ဆိုင္၊ မုန္႔ဟင္းခါး အထမ္းသည္၊ ဝက္သားဒုတ္ထိုးသည္ စတဲ့ေစ်းေရာင္းသူေတြမွာ တစ္ကုိယ္ရည္သန္႔႐ွင္းမႈ ႐ွိသင့္သေလာက္ မ႐ွိဘူးဆိုရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ၊ ̔ခင္ဗ်ားတို႔ ေတာ္ေတာ္ညစ္ပတ္တာပဲ̕ လို႔သြားေျပာရင္ေတာ့ ထမ္းပိုးနဲ႔ေကာက္႐ိုက္မွာ အေသအခ်ာပါပဲ၊ ဒါဆိုရင္ အမုန္းခံၿပီးလည္း မေျပာဘူး၊ သူ႔ဆီမွာလည္း မစားဘူးဆိုရင္ တဒဂၤအားျဖင့္ေတာ့ ေျဖ႐ွင္းၿပီးပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ တျခားစားသံုးသူေတြက ႐ွိၿမဲ႐ွိေနမွာ ျဖစ္လို႔ သန္႔႐ွင္းမႈအားနည္းၿပီး ေပါက္ဖြားလာမယ့္ ေရာဂါပိုးမႊားေတြဟာ ကိုယ့္ကိုတိုက္႐ိုက္ မကူးစက္ေပမယ့္ လူအမ်ားစုႀကီးကို ကူးစက္မွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္၊ အခန္႔မသင့္လို႔ ဝမ္းေရာဂါလိုမ်ိဳး ေရာဂါႀကီးေတြ ျဖစ္လာတဲ့အခါ လူထုက်န္းမာေရးကို ၿခိမ္းေျခာက္ခံရမွာျဖစ္လုိ႔ ကိုယ့္ရဲ႕ က်န္းမာေရးဟာလည္း သြယ္ဝိုက္ေသာအားျဖင့္ ပတ္သက္လာမွာပါပဲ၊ တကယ္ေတာ့ ဒါေတြကို ၾကပ္ၾကပ္မတ္မတ္နဲ႔ ကိုင္တြယ္ဖို႔က အစားအေသာက္ႏွင့္ ေဆးဝါးကြပ္ကြဲေရး အဖြဲ႔လိုမ်ိဳး အဖြဲ႔ေတြမွာ တာဝန္႐ွိပါတယ္၊

က်ေနာ္တို႔ တတိယႏွစ္ ျပင္ပသင္တန္းေတြ တက္ရတဲ့အခါ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ဂ်ီနီဗာမွာ႐ွိတဲ့ Consumer Protection Service မွာက်ပါတယ္၊ ဂ်ီနီဗာျပည္နယ္ အစိုးရရဲ႕ လက္ေအာက္မွာ႐ွိတဲ့ အဲဒီစားသံုးသူကာကြယ္ေရးအဖြဲ႔က တၿမိဳ႕လံုးမွာ ႐ွိတဲ့ စားေသာက္ဆုိင္၊ ေစ်းဆိုင္ေတြကို စစ္ေဆးရတဲ့ အလုပ္,လုပ္ပါတယ္၊ သူတို႔ကို ဘယ္စားေသာက္ဆိုင္၊ ဘယ္စူပါမားကက္ကို မဆို အခ်ိန္မေ႐ြး ဝင္ေရာက္စစ္ေဆးႏိုင္တဲ့ အခြင့္အာဏာ ေပးထားတယ္၊ သူတို႔က အဲဒီလို လာစစ္မယ့္ အေၾကာင္းကိုလည္း ႀကိဳတင္အေၾကာင္းမၾကားဘဲ ေ႐ွာင္တခင္ ဝင္စစ္ေလ့ရွိပါတယ္၊ အဖြဲ႔က စစ္ေဆးနည္း ၂ မ်ိဳးနဲ႔ စစ္ေလ့႐ွိတယ္၊ ပထမတစ္ခုက သန္႔႐ွင္းမႈပါ၊ အစားအေသာက္ ေရာင္းသူေတြ ဘယ္ေလာက္ထိ သန္႔႐ွင္းမႈ႐ွိလဲဆိုတာ သိရဖို႔ စားေသာက္ဆိုင္ေတြရဲ႕ မီးဖိုေခ်ာင္ေတြ၊ တခါ လမ္းေဘးအစားအေသာက္ ေရာင္းသူေတြရဲ႕ တစ္ကုိယ္ေရသန္႔ရွင္းမႈ စတာေတြကို စစ္ပါတယ္၊ ဒုတိယ တစ္ခုကေတာ့ အစားအေသာက္ေတြမွာ ဓါတုပစၥည္းပါဝင္မႈကို စစ္တာပါ၊ အဲဒီအတြက္ ေစ်းဝယ္တဲ့အဖြဲ႔တစ္ဖြဲ႔ ထားၿပီးေတာ့ ဒီအဖြဲ႔က တစ္ပတ္တစ္ခါ ေစ်းဆိုင္ႀကီးေတြ၊ လမ္းေဘးေစ်းေလးေတြကေန ကုန္ေျခာက္၊ ကုန္စို အလွည့္က်စနစ္နဲ႔ ေစ်းဝယ္ထြက္ပါတယ္၊ ၿပီးေတာ့မွ ဓါတ္ခြဲခန္းမွာ ျပန္ၿပီးစမ္းသပ္၊ ဓါတ္ခြဲပါတယ္၊ ဒီလိုအဖြဲ႔မ်ိဳးအေၾကာင္း သိရတဲ့အခါ က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာျပည္မွာလည္း အလားတူ အဖြဲ႔ေတြ ႐ွိရင္ေကာင္းမွာပဲလို႔ တကယ္ပဲ ႐ိုး႐ိုးသားသား ဆႏၵျပဳမိပါတယ္၊ က်ေနာ္သံုးသပ္ရသေလာက္ ဒီလိုအဖြဲ႔ေတြ ေပၚလာဖို႔ ဆိုတာလည္း အရမ္းႀကီး မခက္ခဲပါဘူး၊ လူထုက်န္းမာေရးဝန္ထမ္း၊ ဆရာဝန္၊ ဓါတုပညာ႐ွင္ စတဲ့သူေတြနဲ႔ အဖြဲ႔,ဖြဲ႔လို႔ ရပါတယ္၊ သူတို႔ကို အလုပ္လုပ္ႏိုင္ေအာင္္ လိုအပ္တဲ့ အခြင့္အာဏာနဲ႔ အေထာက္အပံ့ကို အစိုးရပိုင္းက စီစဥ္ေပး႐ံုပါပဲ၊ ဆိုလိုတာက လမ္းေဘးက အမဲအူသုပ္ဆိုင္ျဖစ္ေစ၊ ေဂ်ဒိုးနပ္ျဖစ္ေစ အားလံုးကိုတေျပးညီ စစ္ေဆးခြင့္ ေပးထားဖို႔ပါ၊ ဓါတ္ခြဲခန္းပိုင္းဆိုင္ရာ နည္းပညာ မကြ်မ္းက်င္ဘူး ဆိုသည့္တိုင္ အနည္းဆံုးေတာ့ အစားအေသာက္ေတြ၊ ေရာင္းခ်သူေတြရဲ႕ တစ္ကုိယ္ေရသန္႔႐ွင္းမႈကို စစ္ေဆးႏိုင္ ပါတယ္၊ ဒါဆိုရင္ စစ္ေဆးမႈ ႐ွိလာတာနဲ႔အမွ် ျပဳျပင္မႈ ေတြလည္း လုပ္လာႏိုင္ပါတယ္၊ တစ္ခုေတာ့ ရွိတာေပါ့ေလ..၊ ဒီလို စားသံုးသူကာကြယ္ေရး အဖြဲ႔အေနနဲ႔ အခြင့္အာဏာကို အလြန္အကြ်ံသံုးတာ၊ လာဘ္စားၿပီး ေလ်ာ့တိေလ်ာ့ရဲ စစ္ေဆးတာ.. စတာေတြ မလုပ္မိဖို႔ေတာ့ လိုပါတယ္၊

ဒီလိုအခန္းက႑မွာ မ႐ွိမျဖစ္ပါရမွာကေတာ့ မီဒီယာပါပဲ၊ ခုနက အစားအေသာက္ စစ္ေဆးေရးအဖြဲ႔ေတြနဲ႔ ပူးေပါင္းၿပီး စားေသာက္ကုန္ေတြရဲ႕ လတ္ဆတ္မႈ၊ ေရာင္းခ်သူေတြရဲ႕ သန္႔႐ွင္းမႈ စတာေတြကို ဂ်ာနယ္ေတြမွာ စဥ္ဆက္မျပတ္ ေဖာ္ထုတ္ဖုိ႔ လိုပါတယ္၊ အခ်က္အလက္လည္း ခိုင္မာမယ္၊ လိုလည္း လိုအပ္မယ္ဆိုရင္ နာမည္တပ္ၿပီး ေရးခြင့္ကအစ ႐ွိသင့္ပါတယ္၊ ႏိုင္ငံတကာမွာလည္း ဒီလိုမ်ိဳး ေဖာ္ထုတ္ေရးသားတာေတြ အၿမဲလုပ္ေနၾကသလို အစားအေသာက္ ေရာင္းခ်သူေတြကလည္း မမွန္ရင္မမွန္သလို ျပန္လည္ ေျဖ႐ွင္းတာ၊ ျပင္ဆင္တာမ်ိဳးေတြ လုပ္ၾကေလ့ ႐ွိပါတယ္၊ ဒါဟာ ဒီေန႔လႊတ္ေတာ္ထဲမွာ ေျပာ,ေျပာေနၾကတဲ့ check and balance ဆိုတာကို တကယ့္လက္ေတြ႔ လမ္းေတြေပၚမွာ က်င့္သံုးတာျဖစ္သလို စားသံုးသူေတြအဖို႔လည္း ပြင့္လင္းျမင္သာမႈနဲ႔အတူ လူထုက်န္းမာေရးအသိေတြ ပိုၿပီး တိုးလာေစမွာပါ၊ ဟိုတေလာတုန္းကေတာ့ အစားအေသာက္မွာ ဆိုးေဆးပါ,မပါ စစ္ေဆးတာ၊ တားဆီးပိတ္ပင္တာေတြ ဖတ္လိုက္ရေပမယ့္ အခုေတာ့ ဘာမွ မၾကားရေတာ့ျပန္ဘူး၊ ဒီလို စစ္ေဆးမႈေတြက သတင္းေကာင္းမို႔ ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ ႀကိဳဆိုခ်င္ပါတယ္၊ ေကာက္႐ိုးမီးလို ဟုန္းကနဲေတာက္ၿပီး ျပန္ၿငိမ္းသြားတာမ်ိဳးေတာ့ မျဖစ္ေစခ်င္ပါဘူး၊

လတ္တေလာမွာေတာ့ ေ႐ႊျပည္ေတာ္ဟာ ေမွ်ာ္တိုင္းေဝးေနဆဲ ဆိုတာ က်ေနာ္တို႔အားလံုး သိပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ အရာအားလံုးကို ဒီလိုပဲ တစ္လွမ္းျခင္း၊ တစ္လွမ္းျခင္း စခဲ့ရတာ မဟုတ္လား၊ ေအာ္ရာမင္းအိုရဲ႕ ပဥၥလက္အတတ္ေအာက္က စိမ္းဖန္႔ဖန္႔ လက္ဖက္ညြန္႔ေလးေတြ၊ ႐ိုဒါမင္းဘီရဲ႕ လွည့္စားမႈေအာက္က စားခ်င္စဖြယ္ ပန္းႏုေရာင္ငါးပိေတြနဲ႔ နီနီရဲရဲ မက္မန္းေပါင္းေတြ၊ ေရသန္႔ဗူးေတြရဲ႕ အားျဖည့္မႈနဲ႔ ႂကြပ္႐ြေနတဲ့ အေၾကာ္စံုေလးေတြ၊ လက္အိတ္မဝတ္တဲ့ လက္နဲ႔သုပ္ထားတဲ့ ခ်ဥ္ငန္စပ္ေခါက္ဆြဲသုပ္ေတြ၊ ယင္တေလာင္းေလာင္းနဲ႔ သရက္သီးမွည့္၊ ပိႏၷဲသီးမွည့္ေတြ...၊ ဒါေတြက က်ေနာ့္မ်က္စိေ႐ွ႕ မွာ အေႏွး႐ုပ္႐ွင္ျပကြက္ တစ္ခုလို အစီအရီေပၚလာၾကတယ္၊ စားေနက်တဲ့ အရာေတြ၊ ကိုယ္ႏွစ္သက္တဲ့ အရာေတြကို မ်က္စိမွိတ္ၿပီး ဆက္စားဖို႔ က်ေနာ္တို႔ ဝန္မေလးတတ္ၾကပါဘူး၊

ဒီေဆာင္းပါးေလးကို စ,ေရးေနတုန္းမွာပဲ ျမန္မာျပည္ကေန သယ္လာတဲ့ မက္မန္းေပါင္းတစ္ထုပ္ကို တမ္းမက္ျခင္းမ်ားစြာနဲ႔ က်ေနာ္ဖြင့္ လိုက္တယ္၊ မက္မန္းစိတ္ေလးေတြက ဝါဖန္႔ဖန္႔နဲ႔မွာမွ ဂ်င္းဖတ္ေလးေတြက ေရာထားေသးတယ္၊ မစားရတာ ၾကာလွၿပီျဖစ္တဲ့ မက္မန္းေပါင္း တစ္စိတ္ကို ပါးစပ္ထဲထည့္လိုက္တယ္၊ လွ်ာဖ်ားကေန စိမ့္ဝင္သြားတဲ့ မက္မန္းသီးရဲ႕ အရသာက ငယ္ဘဝေတြကိုပါ ျပန္ေခၚလာခဲ့တယ္၊ ဒီလို မက္မန္းသီးေတြ၊ မရမ္းျပား၊ သရက္ျပားေတြကို သြားေတြက်ိန္းလာတဲ့အထိ က်ေနာ္စားခဲ့ေလ့ ႐ွိတာေပါ့၊ မ်က္စိကို အသာေလးမွိတ္လိုက္ၿပီး က်ေနာ္ခဏတာ ယစ္မူးပစ္လိုက္တယ္၊ မ်က္စိျပန္ဖြင့္ေတာ့ ပလပ္စတစ္အိတ္ရဲ႕ ေအာက္ေျခမွာ အိုင္က်ေနတဲ့ ဝါသေယာင္၊ နီသေယာင္ မက္မန္းေပါင္းအရည္ေတြကို အၾကည့္ေရာက္သြားတယ္၊ အို..ကိစၥမ႐ွိပါဘူး၊ ဒါ သူငယ္ခ်င္းက ကေလာကေန တကူးတက သယ္လာေပးတဲ့ မက္မန္းသီးေတြပဲ ဥစၥာ..၊ စားမွာပဲ၊ ဆိုးေဆးေတြ ပါအံုးေတာ့..၊ အခုလို တစ္ခါေလာက္ စား႐ံုနဲ႔ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး၊ က်ေနာ္္ဆက္စားတယ္၊ တစ္စိတ္..၊ ေနာက္တစ္စိတ္..၊ ေနာက္ထပ္တစ္စိတ္...၊ ကဲ, ဒီတစ္စိတ္ ေနာက္ဆံုးစားၿပီးရင္ေတာ့ ေရခဲေသတၱာထဲ ျပန္ထည့္ထားလိုက္ေတာ့မယ္၊ အဲဒီအေတြးနဲ႔ ႏိႈက္လိုက္တဲ့ မက္မန္းစိတ္ကေလးနဲ႔ အတူ ကပ္ပါလာတာက ဆံပင္ေတြတေထြးႀကီး...၊ ခုနတုန္းက ရလိုက္တဲ့ ၾကည္ႏူးမႈေတြ၊ ငယ္ဘဝေတြ၊ လွ်ာဖ်ားက အရသာေတြ.. အားလံုးဟာ အစိတ္စိတ္ အမႊာမႊာကြဲေၾက...၊ လည္ေခ်ာင္းထဲထိ တက္လာတဲ့ ပ်ိဳ႕အန္ခ်င္စိတ္နဲ႔အတူ ေရခဲေသတၱာဆီ လွမ္းေနတဲ့ က်ေနာ့္ရဲ႕လက္ေတြက အမႈိက္ပံုးကို ေရာက္သြားၾကတယ္၊ ကေလာကေန ရန္ကုန္၊ ရန္ကုန္ကေနမွ A-380 Airbus ေလယာဥ္ႀကီးစီးၿပီး ဒီအထိေရာက္လာတဲ့ မက္မန္းေပါင္းကို က်ေနာ္ႏွေျမာမေနႏိုင္ ေတာ့ဘူး၊ ဂြတ္ဘိုင္...၊ ၿပီးေတာ့ ခပ္ျမန္ျမန္ ပလုပ္က်င္းၿပီး ကြန္ျပဴတာဆီ ျပန္လာခဲ့တယ္၊ ကဲ.. ဒီလိုအခ်ိန္မွာ က်ေနာ္အေရးသင့္ဆံုး စာတစ္ပုဒ္ဟာ တျခားဘယ္စာမ်ား ျဖစ္ႏိုင္အံုးမွာလဲ...။ ။

ညီလင္းသစ္
၈ ေအာက္တိုဘာ၊ ၂၀၁၂

လက္တစ္ကမ္းအကြာ

ကြန္ျပဴတာ မ်က္ႏွာျပင္ေပၚ႐ွိ ျမားကေလးကို သူစိုက္ၾကည့္ေနခဲ့သည္မွာ အေတာ္ၾကာသြား ခဲ့ၿပီ၊ ျမားကေလးကို ၾကည့္သာ ၾကည့္ေနေသာ္လည္း တကယ္တမ္းမွာေတာ့ မျမင္ပါ၊ သူ႔စိတ္အာ႐ံုက ျမင္ကြင္းေပၚမွာ မ႐ွိဘဲ တၿပိဳင္တည္းမွာ တြက္ခ်က္မႈေပါင္း မ်ားစြာကိုလည္း လုပ္ေနရသည္၊ သူ႔ေ႐ွ႕႐ွိ ကြန္ျပဴတာ စခရင္မ္ေပၚမွာေတာ့ ေလေၾကာင္းလိုင္းမ်ား၊ ဟိုတယ္မ်ား၊ ေငြေၾကး ကိန္းဂဏန္းမ်ား၊ ရက္စြဲမ်ား ပါသည့္ အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာတစ္ခု ပြင့္လ်က္႐ွိသည္၊ ဤစာမ်က္ႏွာကို လြန္ခဲ့ေသာ သံုးပတ္ခန္႔မွ စတင္၍ အေခါက္ေပါင္းမ်ားစြာ ဝင္ၾကည့္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အလြတ္နီးပါးပင္ ရေနေလ သည္၊ ၿပီးေတာ့ စဥ္းစားတြက္ခ်က္ ေနသည္တို႔ကလည္း အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ စဥ္းစားခဲ့ဖူးသည့္ ထပ္တလဲလဲ အေၾကာင္းမ်ားသာ ျဖစ္၍ အေျဖလည္း ႐ွိသင့္သေလာက္ ႐ွိၿပီးသားျဖစ္သည္၊

ျမားကေလးကို Continue the reservation ဆိုသည့္ အကြက္ေလးေပၚ အသာတြန္းေ႐ႊ႕ လိုက္သည့္အခါ လက္ညႇိဳးတစ္ေခ်ာင္း ေထာင္ထားသည့္ လက္ကေလးပံုစံ ျဖစ္သြားသည္၊ ထို အေနအထားမွာ လက္ထဲမွေမာက္စ္ကို ႏွိပ္လိုက္ပါက ေနာက္ထပ္ စာမ်က္ႏွာတစ္ခုသို႔ သူေရာက္သြားမည္၊ ထိုစာမ်က္ႏွာမွာ အတည္ျပဳစရာ ႐ွိသည္တို႔ကို အတည္ျပဳၿပီးလွ်င္ ေငြေခ်ရမည့္ အဆင့္သို႔ ေရာက္မည္ျဖစ္ၿပီး ဗီဇာကဒ္လိုမ်ိဳး အေႂကြးဝယ္ကဒ္ တစ္ခုခု၏ နံပါတ္ကို ႐ိုက္ထည့္ၿပီး ေပးေခ်လိုက္သည္ႏွင့္ သူ႔အတြက္ ခရီးစဥ္တစ္ခု အဆင္သင့္ ျဖစ္သြား လိမ့္မည္၊ ထိုခရီးစဥ္သည္ ၁၄ နာရီခန္႔ ေလယာဥ္စီးရၿပီး အဆံုးမွာ ကြ်န္းကေလး တစ္ခု႐ွိသည့္ ခရီးစဥ္ျဖစ္သည္၊ အခ်ိန္ၾကာျမင့္စြာကပင္ သူအိမ္မက္ မက္ေနခဲ့ရေသာ ခရီးလည္း ျဖစ္ပါသည္၊ သုိ႔ေသာ္ ညာဖက္တစ္ျခမ္း ေလျဖတ္ခံထားရသူလို ေမာက္စ္ေပၚမွ သူ႔ ညာလက္ညႇိဳးက အခုထိ မလႈပ္ေသး..၊ ထိုအစား ဘယ္လက္ေခ်ာင္းမ်ားကသာ စားပြဲေပၚမွာ တေဒါက္ေဒါက္ႏွင့္ ေခါက္ေနမိေလသည္၊

“ေ႐ွ႕ႏွစ္ဆန္းေလာက္မွာ ေ႐ွရီ သေဘာတူရင္ ဗရီနာနဲ႔ ေနပယ္လ္ကို သြားခ်င္လို႔..၊ ရမလား..”

အီတလီေတာင္ပိုင္းက ၿမိဳ႕ကေလးကို သြားလည္ခ်င္ေၾကာင္း ဇနီးသည္က ဟိုတေလာဆီက ခြင့္ေတာင္းလာသည္၊ သူ႔သူငယ္ခ်င္း၏ ေမြးေန႔အမွတ္တရ ခရီးဟု ဆိုသည္၊ သူ႔အေနႏွင့္ သေဘာမတူႏိုင္စရာ မ႐ွိပါ၊ အသာတၾကည္ပင္ ခြင္ျပဳခဲ့သည္၊ အိမ္ေထာင္ေရး ဆိုသည္မွာ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး အျပန္အလွန္ ေလးစား၊ တြယ္တာျခင္းသာ ျဖစ္သင့္ၿပီး အျပန္အလွန္ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ျခင္းမ်ိဳးေတာ့ မျဖစ္သင့္ဟု သူလက္ခံထားသည္၊ ဇနီးသည္ႏွင့္ အီတလီခရီးအေၾကာင္း ေျပာေနသည့္ ထိုအခိုက္ေလးမွာပဲ သူ႔ေခါင္းထဲမွာ ျဖတ္ကနဲ လင္းသြားခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္၊ သူသည္ အေျခအေန အခ်ိန္အခါကို တြက္ခ်က္၊ ခန္မွန္းရာတြင္ တဖက္ကမ္းခတ္သူ မဟုတ္ေသာ္လည္း ဤလိုအေျခအေန မ်ိဳးကိုေတာ့ အကင္းပါးစြာျဖင့္ မိမိရရ အသံုးခ်ရေကာင္းမွန္း သိသူျဖစ္သည္၊

“အေတာ္ပဲ..၊ ကိုယ္လည္း စင္ကာပူကို သြားလည္မလို႔ စဥ္းစားေနတာ...”

သူမ မအံ့ၾသပါ၊ စင္ကာပူ သြားခ်င္သည့္အေၾကာင္း သူက အခြင့္သင့္လွ်င္ သင့္သလို တစ္ခြန္းစႏွစ္ခြန္းစ ေျပာဖူးသည္ မဟုတ္လား၊ သူမက အၿပံဳးတစ္စျဖင့္ ‘ဒါပဲေခ်ာင္းေန သိလား’ ဟု ဆိုေသာအခါ သူေပ်ာ္သြားသည္၊ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ဘယ္လိုေျပာရမလဲဟု ေတြးေတာေနခဲ့ေသာ အေၾကာင္းတစ္ခု..၊ ယခုမူ မီးစိမ္းၿပသြားၿပီ ျဖစ္၍ ယာဥ္ေၾကာ႐ွာရန္သာ လိုေတာ့သည္၊ ထိုေန႔မွစၿပီး ေလေၾကာင္းလိုင္းမ်ား၏ ဝက္ဘ္ဆိုဒ္မ်ား၊ တည္းခိုစရာ ဟုိတယ္၊ မိုတယ္တို႔၏ ဝက္ဘ္ဆိုဒ္မ်ားကို သူလွန္ေလွာ ႐ွာေဖြေတာ့သည္၊ ထို႔ျပင္ ျခေသၤ့ကြ်န္းကေလး၏ ေျမပံုကို မၾကာခဏၾကည့္ၿပီး လမ္းမ်ား၊ အထင္ကရ ေနရာမ်ားကို လုိက္မွတ္ေနမိသည္၊ နည္းပညာေခတ္တြင္ Google street view ၏ေကာင္းမႈျဖင့္ သူ႔မွာ မသြားမီက ေရာက္ႏွင့္ေနေတာ့သည္၊

ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ေတာ့ သူက ကမာၻ႔ဆက္သြယ္မႈ ကြန္ယက္ႀကီးထဲမွာ သိကြ်မ္းခဲ့ရသူမ်ား အားလံုးဆီကို အလည္သြားခ်င္သူ ျဖစ္သည္၊ သုိ႔ေသာ္ ကမာၻ႔ေနရာ တစ္ေနရာစီမွာ က်ဲျပန္႔ေနၾကေသာ မိတ္ေဆြမ်ားထံ သြားႏိုင္ဖို႔ ဆိုလွ်င္ေတာ့ ယူ႐ိုမီလ်ံလို ထီမ်ိဳးေပါက္မွပဲ ျဖစ္မည္လားမသိ..၊ အခ်ိန္အားျဖင့္ေကာ ေငြေၾကးအားျဖင့္ပါ အေတာ္ကုန္က် ပါလိမ့္မည္၊ တစ္ခါတုန္းက ဤႏိုင္ငံသား မိတ္ေဆြတစ္ဦး ေက်ာင္းၿပီးေတာ့ အလုပ္မဝင္ေသးခင္ အေတြ႔အႀကံဳရေအာင္ဟု ဆိုကာ Round the world ေလယာဥ္လက္မွတ္ကို ေဒၚလာ ၄ ေထာင္ျဖင့္ဝယ္ၿပီး အာ႐ွမွ အေမရိကားအထိကို ေက်ာပိုးအိတ္တစ္လံုးျဖင့္ ၉ လၾကာေလာက္ စုန္ခ်ည္ဆန္ခ်ည္ ခရီးသြားေနခဲ့သည့္ အေၾကာင္းကို ျပန္အမွတ္ရမိသည္၊ ဤခရီးမ်ိဳး စီစဥ္ဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္(ေသး)သည့္ သူ႔အတြက္ေတာ့ ေလာေလာဆယ္ လူအမ်ားစု႐ွိရာ ျခေသၤ့ကြ်န္းကေလးကိုပဲ အာ႐ံုက်ေနရျခင္း ျဖစ္သည္၊

တကယ္တမ္း အရင္းစစ္ရလွ်င္ သူ႔အေနႏွင့္ ျခေသၤ့ကြ်န္းကို လည္ပတ္လိုျခင္းထက္ ထိုကြ်န္းမွာ ေနထိုင္ၾကကုန္ေသာ အာဂႏၲဳ ကြ်န္းသူကြ်န္းသားမ်ားကို ေတြ႔လိုရင္း ျဖစ္သည္၊ ျခေသၤ့ကြ်န္းမွ သူကသိေသာ၊ သူ႔ကိုသိေသာ ဘေလာ့ဂ္ေရးသူ ျဖစ္ေစ၊ စာဖတ္သူျဖစ္ေစ.. အားလံုးႏွင့္ သူဆံုေတြ႔ခ်င္ပါသည္၊ တကယ္ေတာ့ ျခေသၤ့ကြ်န္းမွ မဟုတ္..၊ ထိုသူမ်ားက ေတာင္ပစိဖိတ္ သမုဒၵရာအတြင္းမွ ဖီဂ်ီကြ်န္းမွာ ေနၾကလွ်င္လည္း ဖီဂ်ီကြ်န္းသို႔ သြားရန္ သူႀကိဳးစားမိမည္ ထင္သည္၊ ေလယာဥ္လက္မွတ္မ်ား၊ တည္းခိုခန္းမ်ားကို ႐ွာေနရင္းမွ မိတ္ေဆြမ်ားႏွင့္ ေတြ႔ရမည့္ေန႔ရက္မ်ားကို ႀကိဳေတြးကာ စိတ္ကူးသက္သက္ျဖင့္ သူေပ်ာ္ေနမိသည္၊ သူကသာ တြက္ေရးႏွင့္ စက္သူေဌး ျဖစ္ေနေသာ္လည္း.. တဖက္က လူေတြခမ်ာ အလုပ္တစ္ဖက္နဲ႔ အားပါဦးမွ..၊ အားသည့္တုိင္လည္း ေတြ႔ခ်င္ပါဦးမွဟု ေတြးမိေသာအခါ သူပူပန္သြားမိသည္၊ သုိ႔ေသာ္ ကြ်န္းကေလးကို အလည္လာခ်င္သည့္ အေၾကာင္း တစ္ခါတုန္းက သူစာတစ္ပုဒ္ ေရးဖူး၏၊ ထိုစာႏွင့္ပတ္သက္၍ အမ်ားစုက လာသာလာဖို႔ ဖိတ္ေခၚခဲ့သည့္ အေၾကာင္း ျပန္ေတြးမိေသာအခါ ထိုသူတို႔သည္ မ်က္ႏွာလႊဲခဲပစ္ လုပ္မည့္သူမ်ားေတာ့ မဟုတ္တန္ရာဟု ယူဆလိုက္ၿပီး သူ ျပန္စိတ္ေအးသြား ခဲ့ေလသည္၊ သူ၏ ခရီးစဥ္ကိုလည္း ‘ေဇာ္ဂ်ီျဖင့္သာ ဆံုခဲ့ဖူးသည့္ ဖို,မဝင္ မိတ္ေဆြမ်ားဆီသို႔’ ဟု ကုိယ့္ဘာသာ နာမည္ေပးထားလိုက္သည္၊

သုိ႔ေသာ္... ဤေလာက၌ ႀကိဳတင္ေတြးဆ၍ မရေသာ အေၾကာင္းခ်င္းရာ မ်ားစြာ႐ွိပါသည္၊ အကယ္၍ သူ၏ ခရီးစဥ္ကို လကၡဏာဆရာ တစ္ေယာက္ႏွင့္သာ ႀကိဳတင္တိုင္ပင္မိပါက ခရီးလမ္းေၾကာင္းမွာ ကြ်န္းခံေနတယ္ဟု ဆိုလိမ့္မည္ ထင္သည္၊ ကြ်န္းကေလးဆီသို႔ သြားမည့္ခရီးမွာ ကြ်န္းခံေနေသာ အျဖစ္ႏွင့္မွ တည့္တည့္တိုးရျခင္း..၊ သူ႔အလုပ္မွာ လူသစ္ေတြ ေရာက္လာသည္ႏွင့္အတူ ပေရာဂ်က္အသစ္ေတြကလည္း အခ်ိန္ကိုက္ က်လာခဲ့သည္၊ ယခင့္ယခင္က ဝန္ထမ္းသစ္မ်ား ေရာက္လာလွ်င္ သူ႔အေနႏွင့္ တိုက္႐ိုက္ တာဝန္ မ႐ွိေသာ္လည္း ဒီတစ္ေခါက္က်မွ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆုိင္ လုပ္စရာေတြ ႐ွိေနခဲ့သည္၊ လူသစ္ေတြ၊ ပေရာဂ်က္သစ္ေတြကို ထားပစ္ခဲ့ၿပီး ဒီအတုိင္း ထြက္သြားရမွာ သူစိတ္မေျဖာင့္ပါ..၊ ထို႔ျပင္ ေႏြရာသီ ခြင့္သံုးပတ္ သြားၿပီး ျပန္လာခဲ့သည္မွာ ယခုမွ တစ္ပတ္ဆယ္ရက္ သာသာပဲ႐ွိ ေသးသည္၊ တကယ္တမ္း ခရီးထြက္ျဖစ္လွ်င္ ေ႐ွ႕လမွာ ျဖစ္ေသာ္လည္း ေလယာဥ္လက္မွတ္ ေစ်းသက္သာဖို႔ ယခုကတည္းက ႀကိဳဝယ္ဖို႔ လိုပါသည္၊ ထိုအခါ ခြင့္ရရန္ ေသခ်ာဖို႔ လိုသည့္အတြက္ ယခုကတည္းက ခြင့္တင္ရမည္ ျဖစ္သည္၊ ထိုထိုေသာ အေျခအေနမွာ သူ႔အလုပ္႐ွိ လူသားရင္းျမစ္ ဌာနမွ စာတစ္ေစာင္ အိမ္သို႔ေရာက္လာခဲ့သည္၊ သူ႔ကို ရာထူးတိုးသည့္ စာ...၊ ေနာက္တစ္ေန႔မွာ ဌာနမွ သက္ဆိုင္ရာ ဒါ႐ိုက္တာကို သူသြားေတြ႔ၿပီး ေက်းဇူးစကားဆိုေတာ့ အဆိုပါဒါ႐ိုက္တာက သူ႔ကို လုပ္ေဆာင္ခဲ့သည့္ အငန္းအတာ အားလံုးအတြက္ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းႏွင့္ ေ႐ွ႕လာမည့္ ေဆာင္႐ြက္စရာမ်ားကိုလည္း လႊဲအပ္ခြင့္ ရသည့္အတြက္ ဝမ္းေျမာက္ေၾကာင္း ျပန္ေျပာလိုက္သည္၊

တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ အဆိုပါေန႔သည္ သူ၏တြက္ခ်က္ထားမႈအရ ေလယာဥ္လက္မွတ္မ်ား ဝယ္ရန္၊ ဟုိတယ္အခန္း စရန္သတ္ရန္ စသည္တို႔ လုပ္ရမည့္ေန႔ ျဖစ္သည္၊ ထိုအရာမ်ား မလုပ္မီ ခြင့္ရမရ ေသခ်ာေအာင္ ေစာေစာက ဒါ႐ိုက္တာကို ဝင္ေတြ႔ၿပီး အားလပ္ရက္ ခြင့္ေတာင္းရမည္ ျဖစ္သည္၊ ထိုပုဂၢိဳလ္သည္ ခြင့္ေတာင္းသမွ် မျငင္းဘဲ ေပးေလ့႐ွိသည့္ သေဘာေကာင္းသူတစ္ဦး ျဖစ္ပါသည္၊ သုိ႔ေသာ္ သူ႔ေဆာင္႐ြက္မႈ မ်ားကို ႏွစ္သက္စြာ ေက်းဇူးတင္ၿပီး မၾကာခင္စမည့္ လုပ္ငန္းသစ္မ်ားအတြက္လည္း ကူညီပါရန္ ေလာေလာလတ္လတ္ ေျပာထားသူတစ္ေယာက္ကို ခြင့္ေတာင္းရမွာ သူအားနာမိပါသည္၊ ေတာင္းခဲ့လွ်င္ ခြင့္ရရန္ ရာခိုင္ႏႈန္းမ်ားေသာ္လည္း ဝန္ထမ္းစည္းကမ္းႏွင့္ လူ႔က်င့္ဝတ္ကို သူ မခ်ိဳးေဖာက္ခ်င္ပါ၊ သူသည္ အခြင့္အေရးရတိုင္း ေတာင္းတတ္သူတစ္ေယာက္ မဟုတ္ေၾကာင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပဌာန္းဖို႔ လိုပါလိမ့္မည္၊

ကြန္ျပဴတာ မ်က္ႏွာျပင္ေပၚမွ Continue the reservation ဆိုသည့္ အကြက္ကေလးေပၚမွာ ေပၚေနသည့္ လက္ကေလးကို ေဘးသို႔ အသာျပန္ဆြဲ ယူလိုက္သည္၊ လက္ကေလးက ျမားကေလး ျပန္ျဖစ္သြားသည္၊ ဖြင့္ထားေသာ အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာမွ ေလေၾကာင္းလိုင္းမ်ား၊ ဟိုတယ္ေစ်းႏႈန္းမ်ား အေပၚမွ ျဖတ္ၿပီး ျမားကေလးကို အေပၚဖက္သို႔ ဆြဲယူလိုက္သည္၊ စာမ်က္ႏွာ၏ အေပၚညာဖက္ဆံုး ေထာင့္မွာ အဆိုပါစာမ်က္ႏွာကို ပိတ္ရန္ အနီေရာင္ ၾကက္ေျခခတ္ အကြက္ကေလး ႐ွိပါသည္၊ ထိုအကြက္ကေလးေပၚမွာ ျမားကေလး ေရာက္သြားသည့္အခါ ေမာက္စ္ေပၚမွ သူ႔ညာလက္ညႇိဳးကို တစ္ခ်က္ႏွိပ္ခ် လိုက္သည္၊ ျမင္ေနခဲ့ေသာ စာမ်ား၊ ဂဏန္းမ်ားအားလံုး တမုဟုတ္ခ်င္း ေပ်ာက္သြားသည္၊ ထိုေပ်ာက္ကြယ္သြားမႈမွာ သူ၏ အိပ္မက္မ်ား၊ ေပ်ာ္႐ႊင္ မႈမ်ားလည္း ပါသြားခဲ့သည္၊ သူ႔အေပၚမွာ ႀကီးမားလွသည့္ တစံုတခုက ပိက်လာသည့္ အလား သူ ေလးလံၿငိမ္သက္ သြားေတာ့သည္၊ သူသည္ လြယ္လင့္တကူ လက္ေလွ်ာ့တတ္သူ မဟုတ္သည့္ အတြက္ ထိုစာမ်က္ႏွာကို ေနာက္ထပ္ လအနည္းငယ္အၾကာမွာ ျပန္ဖြင့္ျဖစ္ပါ လိမ့္မည္၊ ေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ ဖို,မဝင္သည့္ မိတ္ေဆြမ်ားကို ေဇာ္ဂ်ီအားကိုးျဖင့္သာ ေတြ႔ေနရဦးေတာ့မည္ ျဖစ္သည္...။ ။

ညီလင္းသစ္
၁၇ စက္တင္ဘာ၊ ၂၀၁၂

ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိ...

က်ေနာ့္အိမ္မွာ လစဥ္ေၾကးနဲ႔ယူတဲ့ ဓါတ္ပံုမဂၢဇင္းတစ္အုပ္ ႐ွိပါတယ္၊ ျပင္သစ္မွာ႐ွိတဲ့ ဓါတ္ပံုေအဂ်င္စီ တစ္ခုက ထုတ္တဲ့ Réponses Photo ဆိုတဲ့ မဂၢဇင္းပါ၊ အခု စက္တင္ဘာလထုတ္ မဂၢဇင္းထဲမွာေတာ့ စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းတဲ့ ဓါတ္ပံုေလးတစ္ပံု ပါလာခဲ့တယ္၊ မဂၢဇင္းက က်ေနာ့္ဆီေရာက္တာ ၾကာပါၿပီ၊ ၿပီးခဲ့တဲ့ ၾသဂုတ္လ မကုန္ခင္ကတည္းက ဆိုပါေတာ့..၊ ဒါေပမယ့္ မဂၢဇင္းစာအုပ္ကို ဟုိလွန္၊ ဒီလွန္လုပ္ရင္း အဲဒီဓါတ္ပံုေလး႐ွိတဲ့ စာမ်က္ႏွာ ေရာက္တိုင္း က်ေနာ္ ေ႐ွ႕မဆက္ႏိုင္ဘူး၊ ပံုနဲ႔တြဲပါတဲ့ စာေၾကာင္းေတြကို ျပန္,ျပန္ ဖတ္မိတယ္၊ ဓါတ္ပံုကို အၾကာႀကီး အေသးစိတ္ လိုက္ၾကည့္ေနမိတယ္၊ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္တစ္ခါမွ မသိဖူးတဲ့ ဓါတ္ပံုေနာက္ကြယ္က လူေတြအေၾကာင္းကို ေတြးေနမိတယ္...၊

ဒီဓါတ္ပံုေလးထဲက ကင္မရာေတြက Bill Biggart ဆိုတဲ့ ဓါတ္ပံုဆရာ တစ္ေယာက္ကိုင္ခဲ့တဲ့ ကင္မရာေတြပါ၊ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၁ ႏွစ္၊ စက္တင္ဘာလ ၁၁ ရက္ေန႔ရဲ႕ မနက္ခင္းမွာ Bill ဟာ သူေနထိုင္တဲ့ မန္ဟက္တန္ကေန ပံုထဲက ကင္မရာ ၃ လံုးကိုဆြဲၿပီး ေဝါလ္ထရိတ္စင္တာ ဖက္ကို အေျပးအလႊားနဲ႔ ေရာက္သြားခဲ့တယ္၊ ဒီၿမိဳ႕မွာေနတဲ့ Bill ဟာ ေဝါလ္ထရိတ္စင္တာ ဆီသြားတဲ့ လမ္းေတြကို အႀကိမ္မ်ားစြာ ေလွ်ာက္ဖူးခဲ့မွာ ပါပဲ၊ ဒါေပမယ့္ ဒီတစ္ေခါက္မွာေတာ့ အဲဒီလမ္းေတြဖက္က တလိပ္လိပ္တက္လာတဲ့ ဖုန္လံုးႀကီးေတြ ထဲကို ဝင္သြားၿပီးတဲ့ေနာက္ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္ထြက္မလာ ႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ ဒုတိယ ၿပိဳက်တဲ့ တာဝါရဲ႕ေအာက္ထဲမွာ သူပါသြားခဲ့တယ္...၊

သူ႔ရဲ႕အေလာင္းကို ၄ ရက္ေျမာက္တဲ့ေန႔မွာ ကယ္ဆယ္ေရးေတြက​ ႐ွာေတြ႔သြားတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ရက္အနည္းငယ္ အၾကာမွာ သူ႔ရဲ႕ ပစၥည္း၊ ပစၥယေတြ အားလံုးကို သူ႔အမ်ိဳးသမီးဆီ သက္ဆိုင္ရာက လာအပ္သြားတယ္၊ အဲဒီျမင္ကြင္းကို က်ေနာ္ျမင္ေယာင္ၾကည့္မိတယ္၊ ဓါတ္ပံုေလးထဲမွာ ေတြ႔ရတဲ့ ပစၥည္းေတြကို လက္ခံယူေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ျဖစ္ေနမယ့္ အဲဒီအမ်ိဳးသမီးရဲ႕ စိတ္ခံစားမႈကို က်ေနာ္ အဆံုးထိ မေတြးရဲဘူး၊ ေအာ္ဟစ္ငိုယိုတာ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္၊ ဒါမွမဟုတ္ တိတ္တိတ္ေလး ေၾကကြဲရင္း မ်က္ရည္ေတြ ပိုးပိုးေပါက္ေပါက္ က်ေနတာ မ်ိဳးလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္၊ ဝမ္းနည္းျခင္းဟာ ထုထည္ႀကီးမားစြာနဲ႔ကို ဖိစီးေနခဲ့မွာ အေသအခ်ာပါ၊ အိမ္ကေန အေျပးအလႊား ထြက္သြားတဲ့ ခင္ပြန္းသည္ရဲ႕ အျပန္ခရီးဟာ ကင္မရာ ၃ လံုးတဲ့လား..၊ က်ေနာ့္ေ႐ွ႕က ဓါတ္ပံုေလးထဲမွာ အၾကမ္းဖက္ဝါဒရဲ႕ ဆြဲဆုတ္၊ နင္းေျချခင္း ေအာက္ကေန ဖံုအလိမ္းလိမ္းနဲ႔ စုတ္ျပတ္၊ ပ်က္စီးၿပီး ျပန္ထြက္လာတဲ့ ကင္မရာေတြနဲ႔ မွန္ဘီလူးတခ်ိဳ႕၊ ဖလင္လိပ္ေတြနဲ႔ သတင္းေထာက္ ကဒ္ျပားေတြ၊ မွန္မကြဲဘဲ က်န္ခဲ့တဲ့ မ်က္မွန္ေလးတစ္လက္...၊ ျမင္ကြင္းဟာ ပကတိသက္ၿငိမ္..၊ ဒါေပမယ့္ တၿပိဳင္တည္းမွာပဲ ကမာၻပ်က္မတတ္ ေအာ္သံေတြ က်ေနာ္ၾကားေနရတယ္...၊

Bill ရဲ႕သူငယ္ခ်င္း ဓါတ္ပံုဆရာ တစ္ေယာက္က ပစၥည္းေတြကို စစ္ေဆးၾကည့္တယ္၊ ဖလင္ကင္မရာ ၂ ခုစလံုး ပ်က္စီးသြားၾကတယ္၊ ဖလင္လိပ္ေတြကလည္း ၿပိဳက်လာတဲ့ အဂၤေတ အပိုင္းအစေတြ ေအာက္မွာ ပြင့္ထြက္ကုန္ၿပီး အလင္းထိသြားၾကလို႔ သံုးမရေတာ့ဘူး၊ က်န္တဲ့ ဒစ္ဂ်စ္တယ္လ္ ကင္မရာလည္း ပ်က္စီးေနတယ္၊ ဒါေပမယ့္ အထဲက မင္မိုရီကဒ္ကေတာ့ အေကာင္းအတိုင္း ႐ွိေနေသးတယ္လို႔ ထင္ရတယ္၊ ဒါနဲ႔ အဲဒီကဒ္ကို သူတို႔ ကြန္ျပဴတာထဲ ထည့္ၾကည့္တယ္၊ ပထမေတာ့ ဘာမွ ပြင့္မလာဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ႏွစ္ခါသံုးခါ ႀကိဳးစားၾကည့္ေတာ့ အေကာင္းအတိုင္း ႐ွိေနေသးတဲ့ ဓါတ္ပံုေတြ ထြက္လာခဲ့တယ္၊ ဖုန္လံုးႀကီးေတြ၊ အဂၤေတ အက်ိဳးအပဲ့ေတြ၊ လူနာတင္ယာဥ္ေတြ၊ မီးသတ္ကား၊ ရဲကား၊ ေျပးလႊားေနတဲ့ လူေတြ ဒါေတြကို ေတြ႔ရတယ္၊ ေနာက္ပိုင္း ဓါတ္ပံုေတြမွာေတာ့ Bill ဟာ ေဝါလ္ထရိတ္စင္တာ ေအာက္ေျခအထိကို ေၾကာက္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ခ်ဥ္းကပ္သြားတာ ေတြ႔ရတယ္၊ ေလာေလာလတ္လတ္ ၿပိဳက်ထားတဲ့ ပထမတာဝါကို သူ႐ိုက္ႏိုင္ခဲ့တယ္၊ အဲဒီေန႔က အဲဒီလိုေနရာမွာ သူ႔လိုဘယ္သူမွ အနီးကပ္ မ႐ိုက္ႏိုင္ခဲ့ဘူး၊ ေနာက္ေတာ့ မၿပိဳေသးတဲ့ ဒုတိယတာဝါ ေအာက္ကို သူေရာက္သြားခဲ့တယ္၊ ဓါတ္ပံုသတင္းေထာက္ ပီသစြာပဲ သတင္းဓါတ္ပံုရဖို႔ သူစိတ္ေစာ ေနခဲ့မယ္လို႔ က်ေနာ္ေတြးၾကည့္မိတယ္၊ အဲဒီေနာက္ ၁၀ နာရီ၊ ၂၈ မိနစ္၊ ၂၄ စကၠန္႔ အတိအက်မွာ သူ႔ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးဓါတ္ပံုကို ႐ိုက္္ၿပီး ၿပိဳက်လာတဲ့ ဒုတိယ အေဆာက္အဦးေအာက္မွာ သူေသဆံုးသြားေတာ့တယ္၊ အေပၚက ဓါတ္ပံုထဲမွာ စာအုပ္ရဲ႕ ညာဖက္အေပၚက ဓါတ္ပံုဟာ အဲဒီေနာက္ဆံုးပံုပါပဲ...၊

Bill ရဲ႕ မင္မိုရီကဒ္ထဲက ထြက္လာတဲ့ ဓါတ္ပံုေပါင္း ၁၅၀ ေလာက္မွာ အေစာပိုင္းက ႐ိုက္ထားတဲ့ သစ္ပင္ေတြရဲ႕ ပံုေတြလည္း ပါတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္၊ သူက သစ္ပင္ေတြကိုလည္း ခ်စ္တတ္တဲ့ ဓါတ္ပံုဆရာ တစ္ဦးပါ၊ က်န္ခဲ့တဲ့ သူ႔ရဲ႕ သားသမီး ၃ ေယာက္ကေကာ...၊ တစ္ကမာၻလံုး တုန္လႈပ္ခဲ့ရတဲ့ ဒီအျဖစ္ကို ျပန္ေျပာတုိင္း သူ႔အလုပ္ကို ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိ သစၥာ႐ွိ႐ွိနဲ႔ ရဲရဲဝံ့ဝ့ံ လုပ္ခဲ့တဲ့ သူတို႔အေဖကို ဂုဏ္ယူေနမယ္လို႔ က်ေနာ္ထင္ပါတယ္၊ လႈပ္လႈပ္ခတ္ခတ္ ျဖစ္ရတဲ့ ဓါတ္ပံုေလးကိုၾကည့္ၿပီး က်ေနာ္ေတြးေနမိတယ္...။ ။

Ref: Réponse Photo magazine (September 2012)


ညီလင္းသစ္
၁၂ စက္တင္ဘာ၊ ၂၀၁၂

သူဝင္ကာ ကုိယ္ထြက္ပါလို႔...

ယခုတစ္ေလာမွာ ျမန္မာျပည္က ဟိုတယ္ေတြ အခန္းခ မတည္ၿငိမ္တဲ့ အေၾကာင္း၊ ဘြတ္ကင္ေတြ ျပႆနာ တက္တဲ့ အေၾကာင္းေတြ ဖတ္ရသည့္အခါ စိတ္မသက္မသာ ျဖစ္မိသည္၊ ဟိုးေအာက္ကို တစ္ဆံုးထိုးက် ေနခဲ့ေသာ တိုင္းျပည္၏ image ကို ျပန္ဆယ္ဖို႔ အားလံုးက ႀကိဳးစားေနၾကသည့္ ကာလမို႔ အလည္လာၾကသူ ဧည့္သည္ေတြအျမင္မွာ ဤကိစၥက အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္စရာပင္...၊ ၿပီးခဲ့သည့္ ႏွစ္ဆန္းပိုင္း က်ေနာ္တို႔ အလည္ေရာက္သြားခ်ိန္မွာ ကတည္းက ဟိုတယ္အခန္းခ ေစ်းႏႈန္းေတြအေၾကာင္း က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ နဲ႔ကို ေဝဖန္ျငင္းခုန္ေနခဲ့ ၾကသည္၊ ထိုစဥ္တုန္းက က်ေနာ္တို႔က လေပါင္းမ်ားစြာ ႀကိဳတင္ၿပီး အခန္းယူထားခဲ့ ေသာေၾကာင့္သာ ေစ်းႏႈန္းေဟာင္းအတိုင္း သင့္တင့္ေသာေစ်းႏွင့္ ရခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္၊

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၏ ေရကန္ႀကီးတစ္ကန္ ေဘးတြင္႐ွိေသာ က်ေနာ္တို႔ တည္းခဲ့ရာဟုိတယ္ကို က်ေနာ္ေကာင္းစြာ ရင္းႏွီးပါသည္၊ ျမန္မာျပည္မွာ ႐ွိ စဥ္တုန္းက အလုပ္တာဝန္ျဖင့္ အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ဝင္ထြက္သြားလာ ခဲ့ဖူးသည္၊ ၁၉၅၈ ခုႏွစ္က ဆိုဗီယက္ယူနီယံ၏ နန္းရင္းဝန္ နီကီတာ ခ႐ူး႐ွက္ဖ္ ျမန္မာျပည္ကို အလည္လာစဥ္က လက္ေဆာင္အျဖစ္ ေဆာက္လုပ္ေပးခဲ့ေသာ ဟိုတယ္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ႐ု႐ွား ဗိသုကာကို ထင္ထင္႐ွား႐ွား ေတြ႔ရသည့္ ေနရာလည္းျဖစ္သည္၊ ထိုစဥ္ကာလေတြက အေမရိကန္ႏွင့္ ဆိုဗီယက္တို႔ စစ္ေအးတုိက္ပြဲ ဆင္ႏႊဲေနၾကသည့္ အခ်ိန္ျဖစ္သည့္အေလ်ာက္ ဆိုဗီယက္က တတိယႏိုင္ငံမ်ားႏွင့္ မဟာမိတ္ ဖြဲ႔ထားဖို႔ ေပၚလစီတစ္ရပ္ ထား႐ွိခဲ့သည္၊ ထိုေပၚလစီအရ ခ႐ူး႐ွက္ဖ္ က ျမန္မာျပည္ကို မိတ္ဖြဲ႔လက္ေဆာင္အျဖစ္ ေပးခဲ့ျခင္းလည္း ျဖစ္ပါသည္၊ ဟိုတယ္မွာ တကယ္တမ္းေနျဖစ္သည့္ အေစာပိုင္းရက္ေတြက က်ေနာ့္အတြက္ အနည္းငယ္ထူးဆန္းသေယာင္ ျဖစ္ေနခဲ့သည္၊ တခ်ိန္တုန္းက ဤေနရာမွာ တည္းခဲ့သည့္ ဧည့္သည္ေပါင္းမ်ားစြာကို ဧည့္လမ္းညႊန္တာဝန္ႏွင့္ လာေခၚျပန္ပို႔ လုပ္ခဲ့ဖူးရာ...၊ အခုေတာ့ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က ဧည့္သည္..၊

"ေမာနင္း အာစရိ၊ ခရီးပန္းလာတာဆိုေတာ့ ညက အိပ္လို႔ေကာင္းမွာေပါ့..."

ဟိုးအရင္ကတည္းက က်ေနာ္ရင္းႏွီးေနသည့္ ဝန္ထမ္းအစ္ကိုက ႏႈတ္ဆက္သည္၊ သူက ႀကီးႀကီးငယ္ငယ္ ေတြ႔သမွ်လူကို အာစရိကေန နည္းနည္းမွ မေလွ်ာ့..၊ ဟိုတယ္ကို ေရာက္သည့္ေန႔မွာပဲ သူ႔ကိုေတြ႔ၿပီး သြားႏႈတ္ဆက္ေတာ့ တအံ့တၾသႏွင့္ ဝမ္းေတြသာလို႔၊ ေန႔စဥ္လိုလို မ်က္ႏွာစိမ္းေတြ ရာႏွင့္ခ်ီၿပီး ေတြ႔ေနရသူက ဆယ္ႏွစ္ေလာက္ မေတြ႔ျဖစ္သည့္ က်ေနာ့္ကို ခ်က္ခ်င္းမွတ္မိတာ နည္းနည္းေတာ့ အံ့ၾသရသည္၊ သူ႔ မွတ္ဉာဏ္ ကပဲ ေကာင္းတာလား၊ က်ေနာ့္႐ုပ္ကပဲ မေျပာင္းတာလား၊ တစ္ခုခုပဲဟု ေတြးမိသည္၊ အခုေတာ့ ထိုအစ္ကိုက က်ေနာ္ သိခဲ့ေသာ ဝန္ထမ္းေတြထဲက ဟိုတယ္မွာ တစ္ဦးတည္း က်န္ရစ္ခဲ့သူ..၊ သူ႔ကို ႏႈတ္ဆက္ရင္း က်ေနာ္ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္လာ ခဲ့လိုက္သည္၊

ကိုယ္သိကြ်မ္းဖူးရာ လူမ်ား၊ ေနရာမ်ားကို အျခား႐ႈေထာင့္ တစ္ခုမွ ခ်ဥ္းကပ္ၾကည့္ရတာ စိတ္ဝင္စားဖို႔ ေကာင္းပါသည္၊ ဤအျဖစ္က ရင္းႏွီးမႈမ်ားျဖင့္ ေခါက္႐ိုးက်ိဳးေနေသာ နယ္နိမိတ္စည္းမ်ား၏ အျပင္ဖက္ကို ေဖာက္ထြက္ၿပီး နယ္ပယ္သစ္တစ္ခုကို ေတြ႔႐ွိတာႏွင့္ ခပ္ဆင္ဆင္တူသည္၊ ထိုအခါ အျမင္သစ္၏ ေနာက္တြင္ အေတြးသစ္ကလည္း ကပ္လ်က္ လိုက္ပါလာတတ္သည္၊ သုိ႔ႏွင့္ ဟိုးတစ္ခ်ိန္က ေတြ႔ခဲ့ဖူးသည့္ နဂါးေမာင္ႏွံ အေၾကာင္းက လူးလြန္႔႐ုန္းထ အေမာက္ေထာင္လာ ခဲ့ေလသည္၊

တစ္ခ်ိန္တစ္ခါတုန္းက ဟုိတယ္ေဘး ျမက္ခင္းျပင္ တစ္ေနရာတြင္ အေမာက္ေထာင္ေနသည့္ နဂါးေမာင္ႏွံ ႐ုပ္တု႐ွိခဲ့သည္၊ ေနာက္ေတာ့ ဂ်ာမန္လူမ်ိဳး ဟုိတယ္မန္ေနဂ်ာတစ္ေယာက္ လက္ထက္တြင္ ဥယ်ာဥ္ျမက္ခင္းျပင္ ျပန္လည္ျပဳျပင္ရင္း ထိုနဂါး႐ုပ္တုေတြကို ဖ်က္ပစ္လိုက္ေလသည္၊ အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ ယံုရခက္သည့္ အျဖစ္အပ်က္ေတြက တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ျဖစ္လာခဲ့ေတာ့သည္၊ တသက္လံုး ေအးေအးေဆးေဆး ႐ွိခဲ့ေသာ ဟုိတယ္မွာ မီးလန္႔သည္၊ လူေတြလည္း ႐ုတ္တရက္မို႔ အထိတ္ထိတ္ အလန္႔လန္႔..၊ မီးခိုးေတြ ထြက္လာသည့္ ေနရာက ဓါတ္ေလွကားေအာက္က...၊ သို႔ေပမယ့္ ေသခ်ာ႐ွာၾကည့္ေတာ့ ဘာမွ မေတြ႔ရဟု ဆိုသည္၊ ေနာက္ေတာ့ ဟိုတယ္၏ အေပၚဆံုးထပ္မွာ ေႁမြေတြ ေတြ႔ရျပန္သည္၊

"ဟား..အာစရိရာ.. ေႁမြေတြအားလံုးက ငန္းေတာ္က်ားခ်ည့္ပဲ၊ ကဲ.. မထူးဆန္းဘူးလား၊ ငန္းေတာ္က်ား ဆိုတာက ေႁမြနဂါးတစ္မ်ိဳးပဲေလ..."

ဟိုတယ္ဝန္ထမ္းက ေၾကာက္စိတ္ မျပယ္ေသးသည့္ ဟန္ျဖင့္ ေျပာေနသည္၊ သူ႔ၾကည့္ရတာ အခုကိုပဲ ေလာေလာလတ္လတ္ ေႁမြေတြ ေတြ႔လာသလိုမ်ိဳး..၊ 'ၿပီးေတာ့ ဒီေကာင္ေတြ ဟိုတယ္အေပၚဆံုးထပ္ကို ဘယ္လို တက္သြားၾကသလဲ' ဟု ေမးခြန္း ထုတ္လိုက္ျပန္သည္၊ သစ္ဝါးေပါေသာ အရပ္မွာ ေႁမြေတြ႔ရျခင္းက ဘာမွမထူးဆန္းေသာ္လည္း ဟိုတယ္တစ္ခု၏ အေပၚဆံုးထပ္မွာ တစ္ေကာင္ထက္ပိုၿပီး ေတြ႔ရသည္ ဆိုလွ်င္ေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္ေျခကို ေတြးၾကည့္ခ်င္စရာ ေကာင္းပါသည္၊

"ဒါတင္ ဘယ္ကမလဲ၊ တစ္ရက္မွာ က်ေနာ္တို႔ ဝန္ထမ္းအေဆာင္ မီးထေလာင္ပါေရာဗ်ား၊ အဲဒီတုန္းက က်ေနာ္က ေရခ်ိဳးၿပီး အေဆာင္ကေန ထြက္လာကာစပဲ ႐ွိေသးတယ္၊ ဒီအတိုင္း ဘလိုင္းႀကီးကို ထေလာင္တာ..၊ Kitchen မွာလုပ္တဲ့ တစ္ေယာက္ ျမင္လိုက္တာက ေကာင္းကင္ကေန မီးတန္းႀကီး က်လာသလိုပဲ-တဲ့.."

တစ္ေယာက္က ဝင္ေျပာျပန္သည္၊ သူေျပာေနပံုက မယံုမၾကည္ေတာ့ မလုပ္လိုက္နဲ႔ ကိုယ့္လူဟု ဆိုခ်င္ သေယာင္ေယာင္..၊ ေကာင္းကင္မွ က်လာသည္ဆိုေသာ မီးတန္းႀကီးကို က်ေနာ္ဘာမွ ထင္ျမင္ခ်က္ မေပးခ်င္ သလို ယံုၾကည္မႈဆိုင္ရာ ကိစၥမ်ားတြင္လည္း ဝင္မစြက္ဖက္လိုပါ၊ ဒါက တစ္ဦးခ်င္းစီ၏ ႀကီးျပင္းရာေနာက္ခံ၊ ႐ွင္သန္ရာ ဝန္းက်င္ႏွင့္္ ဆိုင္သည့္ကိစၥ...၊ ထိုအျဖစ္အပ်က္မ်ား အေၾကာင္းကို သတင္းသိုးသိုးသန္႔သန္႔ေတာ့ က်ေနာ္ ႀကားလိုက္မိသည္၊ ထိုေန႔ရက္ေတြမွာ သူတို႔အားလံုး စိတ္ထဲတြင္ 'နတ္ႏွင့္နဂါး မလွည့္စားႏွင့္' ဟု ေတြးေကာင္း ေတြးေနခဲ့ႏိုင္ ပါသည္၊ က်ေနာ့္ကို ျပန္ေျပာျပၾကသူမ်ား၏ အဆိုအရ ထိုနဂါး႐ုပ္တုမ်ား ဖ်က္ေသာအခါ နဂါးမ်က္လံုးကို ပတၱျမားအစစ္ျဖင့္ လုပ္ထားတာ ေတြ႔ရၿပီး ေအာက္တြင္ အင္းခ်ပ္မ်ား ျမႇဳပ္ထားသည္ကိုလည္း ေတြ႔ခဲ့ရသည္ဟု ဆိုသည္၊ ဤလိုကိစၥမ်ိဳးက လိုက္လံစံုစမ္းရတာ ခက္ခဲေလ့ ႐ွိသည့္အတိုင္း အျဖစ္အပ်က္မ်ားက ဘယ္အတိုင္းအတာ အထိမွန္သလဲဟု က်ေနာ္ မေဝခြဲႏိုင္ပါ၊ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ဆိုင္ရာဆိုင္ရာ ကြ်မ္းက်င္သူမ်ား၏ အကူအညီျဖင့္ ပူေဇာ္ပသ,ၿပီး ေမးေလွ်ာက္ၾကည့္ေတာ့ နတ္ကႏၷားပြဲျဖင့္ ျပန္ေတာင္းပန္ခိုင္းၿပီး ဟိုတယ္ဝင္းထဲမွာ နဂါး႐ုပ္တု ျပန္ထုခိုင္းသည္ဟု သိရသည္၊ သို႔ႏွင့္ ေျပာသည့္အတိုင္း လုပ္လိုက္သည့္ အခါမွာေတာ့ အရာရာဟာ အရင္လိုပဲ ေအးခ်မ္းစြာ ျပန္ျဖစ္သြားေတာ့သည္၊

ဧည့္သည္မ်ားကို ျမန္မာျပည္ တနံတလ်ား လိုက္ပို႔ရေသာေၾကာင့္ က်ေနာ့္တြင္ ဟိုတယ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို တည္းဖူးသည့္ အေတြ႔အႀကံဳ အထိုက္အေလ်ာက္ ႐ွိပါသည္၊ ယံုၾကည္ခ်က္မတူ၊ ႀကီးျပင္းရာ ေနာက္ခံမတူ၊ ျပဳမူ ေနထိုင္ပံု မတူသည့္ လူေပါင္းစံု ဝင္ထြက္သြားလာရာ ဟိုတယ္တို႔မွာ ေျပာမကုန္သည့္ အေၾကာင္းခ်င္းရာ၊ ျဖတ္သန္းမႈေတြ ႐ွိေနမည္ဟု က်ေနာ္ထင္ပါသည္၊ တခ်ိဳ႕အျဖစ္ေတြက တကယ့္ကိုပဲ သဘာဝလြန္ ျဖစ္ရပ္ေတြ ျဖစ္ႏိုင္သည္ဆိုတာ က်ေနာ့္အေနျဖင့္ ဘာမွ ေစာဒကတက္ရန္ မ႐ွိပါ၊ ထို႔အတူအခ်ိဳ႕ျဖစ္ရပ္မ်ားကေတာ့ ကိုယ့္အိမ္ကုိယ့္ရာ မဟုတ္ဘူးဆိုသည့္ အသိစိတ္အေပၚ စိတ္ဓါတ္ခုိင္မာမႈ ေလ်ာ့က်သြားသည့္အခါ ထင္ေယာင္ထင္မွား ျဖစ္မႈမ်ား၊ ကေယာင္ေျခာက္ျခား ျဖစ္မႈမ်ားလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္၊

တခါတုန္းက ဤလိုကိစၥေတြမွာ နာမည္ႀကီးသည့္ ေျမာက္ဦး အစိုးရဟုိတယ္တြင္ တည္းခဲ့ရဖူးသည္၊ ထိုစဥ္က ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ေတာ့ ဧည့္သည္ကို အဆိုပါဟိုတယ္မွာ ထားခဲ့ၿပီး က်ေနာ္က အျခားတည္းခိုခန္းေလး တစ္ခုခုမွာ သြားေနခ်င္သည္၊ သုိ႔ေသာ္ ထိုအခ်ိန္က ေျမာက္ဦးမွာ တည္းစရာက ထိုတစ္ေနရာပဲ ႐ွိ၏ သုိ႔ႏွင့္ ဧည့္ႀကိဳေကာင္တာမွ အခန္းေသာ့ ေပးေသာအခါ အားတင္းရင္း အခန္းဆီသို႔ ထြက္ခဲ့ရေတာ့သည္၊ အခန္းမ်ားက ဘန္ဂလိုပံုစံ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အနည္းငယ္ တသီးတသန္႔ ႏိုင္ေလသည္၊ ဤဟိုတယ္က ထိတ္လန္႔စရာ အျဖစ္အပ်က္ ေပါင္းစံုကို လာ,လာေျပာၾကသည့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို ျဖစ္ပ်က္ရာ အခန္းနံပါတ္မ်ား ေမးမထားလိုက္မိသည့္ အတြက္ မွားသလား၊ မွန္သလား က်ေနာ္ မသိႏိုင္ခဲ့..၊ သံသယအက်ိဳး ဆိုတာ ဒါကိုမ်ား ဆိုေလသလားမသိ၊ အခုေတာ့ ဟိုအခန္းျဖစ္ႏိုးႏိုး ဒီအခန္းျဖစ္ႏိုးႏိုး..၊ အခန္းထဲ ဝင္လိုက္ေသာအခါ စိတ္ထဲမွာ တမ်ိဳးျဖစ္သလိုလို၊ မျဖစ္သလိုလိုႏွင့္ မတင္မက် ခံစားမႈမ်ိဳးကို ရသည္၊ ဟုိတယ္က မီးစက္ႏွင့္မီးေပးရသည့္အတြက္ ညဥ့္နက္တာႏွင့္ မီးျဖတ္သည္၊ အေရးထဲ ဟိုတယ္တစ္ခုလံုးမွာ ဧည့္သည္က ေျခာက္ကပ္ကပ္..၊ က်ေနာ့္မွာ ဘုရားတရားသာ အာ႐ံုျပဳရေတာ့သည္၊ ဒါေပမယ့္ ထိုေနရာမွာ ႏွစ္ရက္ေနခဲ့သည့္ အေတာအတြင္း ဘာမွ မျဖစ္ခဲ့...၊ စိတ္ပင္ပန္းမႈကေတာ့ ႀကီးမားလွသည္၊ ၾကားဖူးထားေသာ အေၾကာင္းေတြႏွင့္ ႀကိဳတင္ေတြးၿပီး စိတ္ကို ျဖစ္ႏိုင္ေျခေဘာင္ထဲ အက်ဥ္းခ်ထား ႏွင့္ေသာေၾကာင့္ ေသာကေရာက္ခဲ့ရသည္၊ ဤနာမည္ႀကီး ဟိုတယ္မွာ ဘာမွမျဖစ္ခဲ့သည့္နည္းတူ အျခားေသာ အရပ္ေဒသတို႔က တည္းခိုရာ ေနရာေပါင္းစံုမွာလည္း ေအးခ်မ္းႏွစ္ၿခိဳက္စြာႏွင့္ ညတာကို ကုန္လြန္ခြင့္ ရခဲ့ပါသည္၊ သုိ႔ေသာ္ တခါတုန္းက ဤေနရာမွာ ေရးဖူးသည့္ အျဖစ္အပ်က္ တစ္ခုကိုေတာ့ ယေန႔ထက္တိုင္ နားမလည္ႏိုင္ေသး၊ ထိုအျဖစ္ကလြဲလွ်င္ က်ေနာ္ခရီးသြားခဲ့သည့္ ညခ်မ္းမ်ားက ႏွစ္ၿခိဳက္ဖြယ္ ျဖစ္ပါသည္၊

တခ်ိန္တုန္းက အေ႐ွ႕ေတာင္အာ႐ွ၏ ေခတ္အမီဆံုး ျဖစ္ခဲ့သည္ဆိုသည့္ ဤဟိုတယ္ကလည္း အခုေတာ့ ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းပင္..၊ အသစ္ျပန္လုပ္ထားေသာ နဂါးေမာင္ႏွံဆီသို႔ ေလွ်ာက္သြားၿပီး အခ်ိန္ ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ က်ေနာ္ ေငးၾကည့္ေနျဖစ္သည္၊ အေနာက္က ေရပန္းမွ ေရတဖြားဖြားျဖင့္ နဂါးတို႔က ေပ်ာ္ျမဴးေနသေယာင္..၊ ဇနီးသည္ႏွင့္ သားကေလးကလည္း ေရကူးကန္မွာ တဗြမ္းဗြမ္းႏွင့္ ေပ်ာ္ျမဴးေနၾကသည္၊ က်ေနာ္က ကင္မရာကို ပုခံုးမွာလြယ္ရင္း ေရကန္ဖက္ဆီသို႔ ထြက္ခဲ့လိုက္သည္၊ တည္းခိုရာ အရပ္ေတြတိုင္းမွာ ခရီးသြားမ်ားစြာတို႔က သူဝင္၊ ငါထြက္ျဖင့္ ႐ွိေနၾကဦးမည္ပဲ ျဖစ္သည္၊ အေရာင္အေသြးစံုေသာ စိတ္၊ အမူအက်င့္တို႔ကလည္း ထိုအရပ္တို႔မွာ တိုးဝင္တြန္းတိုက္လ်က္ပဲ ႐ွိေနလိမ့္မည္၊ ထိုအေျခအေနမွာ ကိုယ့္စိတ္၏ ျဖဴစင္မႈႏွင့္ ႀကံ႕ခိုင္မႈကသာ ၿငိမ္းေအးျခင္းကို ယူေဆာင္ေပးႏိုင္သည္ဟု က်ေနာ္ ယံုၾကည္ပါသည္၊ ကန္ထဲကို လွမ္းၾကည့္မိေတာ့ ခပ္ညစ္ညစ္ ေရထဲမွာ နီေထြးျဖဴလြေသာ ၾကာတစ္ပြင့္ကို ေတြ႔လိုက္ရသည္...။ ။

 

ညီလင္းသစ္
၃ စက္တင္ဘာ၊ ၂၀၁၂