စားက်က္ေျမမွာ တစ္ညတာ ...

ၿပီးခဲ့တဲ့ ေသာၾကာတစ္ရက္က အဲ့လ္ပ္စ္ ေတာင္တန္းေတြေပၚက စားက်က္ေျမတစ္ခုကို သြားျဖစ္ပါတယ္၊ အိမ္ကေန တစ္နာရီခြဲေလာက္ သြားရတဲ့ အဲဒီေနရာက ဆြစ္-အီတာလ်ံ နယ္စပ္က အယ္လ္ပိုင္း စားက်က္ေျမတစ္ခု ျဖစ္သလို ေတာင္ေပၚ trekking သြားသူေတြ ျဖတ္သြားျဖတ္လာ လုပ္ၾကတဲ့ ေနရာတစ္ခုလည္း ျဖစ္ပါတယ္၊ စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းတာတစ္ခုက အဲဒီေတာင္ေပၚ စခန္းေလးမွာ ညအိပ္ရပ္နားဖို႔အတြက္ Yurt လို႔ေခၚတဲ့ မြန္ဂို႐ြက္ဖ်င္တဲ ေလးေတြ ႐ွိတာပါပဲ၊ ပံုမွန္တည္းေနက်လို အခန္းထဲမွာ မဟုတ္ဘဲ ကြင္းျပင္ထဲက မြန္ဂိုတဲမွာဆိုေတာ့ တမ်ိဳးေလး စိတ္ဝင္စားဖို႔ ေကာင္းပါတယ္၊ ေတာင္ေပၚကို မသြားခင္ အင္တာနက္ေပၚမွာ မြန္ဂိုတဲပံုကို သားကိုျပေတာ့ သူက ေပ်ာ္ၿပီး အခုထ,သြားမယ္ လုပ္ေနလို႔ ခဏေစာင့္ဖို႔ ေဖ်ာင္းဖ်ေနရေသးတယ္၊ ဒီလိုနဲ႔ မူလႀကိဳတင္ မွန္းထားတဲ့ ေသာၾကာေန႔ ေန႔လယ္ပိုင္းမွာေတာ့ ညအိပ္ခရီးအတြက္ ပစၥည္းအခ်ိဳ႕ကို ယူၿပီး မိတ္ေဆြမိသားစုနဲ႔အတူ က်ေနာ္တို႔ ေတာင္ေပၚ စားက်က္ေျမကို ထြက္ခဲ့ေတာ့တယ္...၊

ေတာင္ေပၚစခန္းေလးရဲ႕ နာမည္က Alpage de la Peule လို႔ ေခၚပါတယ္၊ ဆိုင္းဘုတ္ေပၚမွာ ျပင္သစ္၊ ဂ်ာမန္ ၂ ဘာသာနဲ႔ ေရးထားတာက ေကာက္႐ိုးေပၚက စြန္႔စားခန္း/တစ္ညတာ-တဲ့၊

ဒီေနရာက ကားပါကင္ပါ၊ အိမ္ကေန ဒီေနရာေလးအထိကို တစ္နာရီခြဲေလာက္ လာရတယ္၊ ကားကို ဒီမွာထားခဲ့ၿပီးေတာ့ ေတာင္ေပၚကို ေျခက်င္ ဆက္တက္ရပါတယ္၊ တေဆာင္းတြင္းလံုး ခဲေနခဲ့တဲ့ ႏွင္းေတြက အခုေတာ့ ေတာင္က်ေခ်ာင္းေလး အျဖစ္နဲ႔ တသြင္သြင္ စီးဆင္းေနျပန္ေရာ...၊ ကင္မရာအိတ္တဖက္၊ ထရိုင္ေပါ့ထ္အိတ္ တဖက္အျပင္ ညမွာအိပ္ဖို႔ sleeping bag ေတြထည့္ထားတဲ့ ေက်ာပိုးအိတ္ကို လြယ္လို႔ ေတာင္တက္ခရီးကို အစ,ျပဳလိုက္တယ္၊

လြန္ခဲ့တဲ့ သံုးပတ္ေလာက္ကတည္းက ထူးထူးဆန္းဆန္း ေန႔တိုင္းသာေနတဲ့ ေနဟာ ဒီေန႔လည္း ေခါင္းေပၚမွာ လင္းလင္းထိန္ထိန္နဲ႔ ႐ွိေနျပန္တယ္၊ ကားရပ္ခဲ့တဲ့ ေနရာကေန ေတာင္ေပၚအထိကို အျမင့္ မီတာ ၄၀၀ ေလာက္ ထပ္တက္ရပါတယ္၊ လမ္းခရီးမွာ တက္သူထက္ ဆင္းလာတဲ့သူေတြ အမ်ားႀကီးနဲ႔ ဆံုရတယ္၊ အေကြ႔အေကာက္ လူသြားလမ္းေလးအတိုင္း အသက္႐ွဴမမွားေအာင္ အာ႐ံုစိုက္ၿပီး တစ္လွမ္းခ်င္းတက္တယ္၊ ကေလးေတြလည္းပါလို႔ လမ္းမွာ ၃ ခါေလာက္ နားရတယ္၊ ေတာင္တက္ခ်ိန္ စုစုေပါင္း ၁ နာရီနဲ႔ ၁၀ မိနစ္ ၾကာပါတယ္၊

ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ေတာင္ေပၚစခန္းေလးကို ေရာက္သြားပါတယ္၊ အုတ္နဲ႔ေဆာက္ထားတဲ့ ေဟာဒီအိမ္႐ွည္ေလးထဲမွာ စားေသာက္ဆိုင္အျပင္ dormitory (စုေပါင္းအိပ္ခန္း)လည္း ႐ွိပါတယ္၊ ဟိုးတဖက္မွာေတာ့ မြန္ဂိုတဲ (Yurt) ၂ လံုး႐ွိတယ္၊ အဲ့လ္ပ္စ္ ေတာင္တန္းေပၚမွာ ႐ွိတဲ့ ဒီစခန္းေလးက ၂၀၇၁ မီတာ (၆၇၉၄ ေပ) အျမင့္မွာ ႐ွိပါတယ္၊

က်ေနာ္တို႔ ညအိပ္တည္းခဲ့တဲ့ မြန္ဂိုတဲေလး ျဖစ္ပါတယ္၊ ဒီလိုတဲမ်ိဳး ၂ လံုး႐ွိၿပီးေတာ့ ဒီတစ္လံုးမွာ ၁၀ ေယာက္တည္းလို႔ ရပါတယ္၊ ေနာက္ထပ္တစ္လံုးကေတာ့ ပိုႀကီးၿပီး ၁၅ ေယာက္စာ ျဖစ္ပါတယ္၊ အဲဒီေန႔ကေတာ့ ဒီတဲထဲမွာ က်ေနာ္တို႔အျပင္ နယ္သာလန္က တစ္ကိုယ္ေတာ္ ေတာင္တက္သမား တစ္ေယာက္လည္း ႐ွိတယ္၊ ဒီလူက အမွန္ဆို သူ႔မွာပါတဲ့ တဲထိုးၿပီး ကြင္းျပင္ထဲမွာ အိပ္ခ်င္တာ...၊ ျပင္သစ္၊ အီတလီ၊ ဆြစ္ဇာလန္ ၃ ႏိုင္ငံကို ျဖတ္ေက်ာ္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့ လူပါ၊ ျပင္သစ္မွာ ႀကံဳသလို ကြင္းျပင္ထဲ တဲထိုးၿပီး အိပ္ခဲ့ေပမယ့္ အခုဒီဖက္က ေတာင္ေပၚမွာေတာ့ အဲဒီလို ခြင့္မျပဳလို႔ ဒီမွာလာအိပ္ရတာပါ၊ ပိုက္ဆံေပးၿပီး အိပ္ရလို႔ သူ႔ပိုက္ဆံေတြကို ႏွေျမာေနတယ္...၊

Yurt တဲေလးထဲမွာ ေကာက္႐ိုးအျပည့္ ခင္းထားၿပီးေတာ့ စစ္သံုးေစာင္ေတြ၊ ေခါင္းအံုးေတြနဲ႔ ေအာက္ခံအခင္းေတြ ထားေပးပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ အားလံုးကေတာ့ ေစာင္ေတြခင္းၿပီးမွ အဲဒီအေပၚမွာ ကိုယ္စီယူလာတဲ့ sleeping bag ေတြနဲ႔ အိပ္ၾကတာပါပဲ၊ က်ေနာ္သိတဲ့ တကယ့္ မြန္ဂိုတဲေတြထဲမွာေတာ့ အိပ္လည္း ဒီေနရာ၊ ထမင္းဟင္းခ်က္လည္း ဒီေနရာ၊ တီဗီၾကည့္လည္း ဒီေနရာနဲ႔ မိသားစုအားလံုး ေခြးတိုးဝက္ဝင္ ေနၾကေလ့ ႐ွိတာပါ၊ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ မြန္ဂိုတဲေလးက မြန္ဂိုးလီးယား စတက္ပ္ျမက္ခင္းေတြေပၚမွာ မဟုတ္ေပမယ့္ ေကာက္႐ိုးေတြနဲ႔ ေႏြးေႏြးေထြးေထြးေတာ့ ႐ွိလွပါတယ္၊

တကယ္ေတာ့ ေဟာဒီလို ေတာင္ေပၚစခန္းေတြက ေႏြရာသီမွာ ႏြားေတြ၊ သိုးေတြ လွန္ထားေလ့႐ွိတဲ့ စားက်က္ေျမေတြပါ၊ ဆြစ္ဇာလန္ တစ္ႏိုင္ငံလံုးမွာ အခုလို စားက်က္ေျမ ေတာင္ေပၚစခန္းေတြ ႐ွိပါတယ္၊ ေႏြရာသီဆိုရင္ ႏြားေတြ၊ သိုးေတြကို ေမာင္းတင္လာၿပီးေတာ့ စခန္းအနီးက ျမက္ခင္းျပင္ေတြမွာ လွန္ထားရင္း ပိုင္႐ွင္ေတြ၊ သူရင္းငွားေတြကလည္း အခုလို စခန္းေတြမွာပဲ ေနၾကတယ္၊ တစ္ေႏြတြင္းလံုးမွာ ႏြားႏို႔၊ ဆိတ္ႏို႔ေတြ ညွစ္ၿပီး ႏို္႔အျဖစ္ ေရာင္းတန္ေရာင္း၊ ဒိန္ခဲအျဖစ္ လုပ္တန္လုပ္ၿပီး ၿမိဳ႕မွာ သြား,သြား ေရာင္းၾကတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဒီဖက္ေခတ္ရဲ႕ ၾကပ္တည္းလာတဲ့ ေစ်းကြက္စီးပြားေရးမွာ အခုလိုလုပ္ၾကတဲ့ ေတာင္သူလယ္သမားေတြအဖို႔ အျမတ္ဘယ္ေလာက္မွ မရၾကပါဘူး၊ သူတို႔ေတြ အေတာ္ေလး ခ်ိဳ႕တဲ့ၾကတယ္၊ ဒီလိုနဲ႔ ဖြံ႔ၿဖိဳးလာတဲ့ ခရီးသြားလုပ္ငန္းနဲ႔အတူ ေတာင္ေပၚကို လမ္းေလွ်ာက္ၾကတဲ့ ခရီးသြားေတြ မ်ားလာတဲ့အခါ ညအိပ္စခန္းေလးေတြ တစထက္တစ ဖြင့္ရင္းနဲ႔ တဖက္တလမ္းကေန ဆြစ္လယ္သမားေတြဟာ ဝင္ေငြ႐ွာလာ ၾကတယ္၊ အဲဒီကေနမွ ဆြဲေဆာင္မႈေကာင္းေအာင္ တခ်ိဳ႕ေတြက အခုလို မြန္ဂိုတဲေလးေတြနဲ႔ ငွားစားတာမ်ိဳးေတြ လုပ္လာၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္၊ ေဟာဒီ Alpage de la Peule စခန္းကေတာ့ ႏွစ္စဥ္ ဇြန္လလယ္မွာ တက္လာၿပီးေတာ့ စက္တင္ဘာလလယ္အထိ ၃ လေလာက္ ေနၾကေလ့ ႐ွိတယ္၊ အဲဒါၿပီးရင္ေတာ့ ေဆာင္းတြင္းတစ္တြင္းလံုး ေနသူမ႐ွိဘဲ စခန္းကို ပိတ္ထားလိုက္ေရာ...၊

ညစာအျဖစ္ စားခဲ့တဲ့ Croûte au fromage...၊ ဒီအစားအစာက တကယ္ေတာ့ ဆြစ္ေက်းလက္ အစားအစာပါ၊ ေတာသူေတာင္သားေတြ စားၾကတဲ့ ဟင္းပြဲလို႔ ဆိုၾကပါစို႔၊ ေပါင္မုန္႔ညိဳ အႀကမ္းႀကီးေတြကို အခ်ပ္လိုက္ ဝိုင္အျဖဴနဲ႔ စိမ္ပါတယ္၊ အဲဒီ အေပၚမွာမွ ဝက္ေပါင္ေျခာက္အလႊာ ခင္းၿပီး မီးဖိုေပၚမွာ အပူေပးထားတဲ့ ဒီန္ခဲအႏွစ္ေတြ ေလာင္းခ်လိုက္တာပါ၊ ၿပီးေတာ့မွ အေပၚကေန ၾကက္ဥေၾကာ္နဲ႔ အအီေျပ ၾကက္သြန္ခ်ဥ္တို႔၊ သခြားခ်ဥ္တို႔ ျဖဴးလိုက္ရင္ Croûte au fromage ရပါၿပီ၊ လယ္သမားေတြ ဖြင့္ထားတဲ့ ေတာင္ေပၚစခန္း ျဖစ္တဲ့အေလ်ာက္ ဒီပန္းကန္ထဲက ေပါင္မုန္႔အပါအဝင္ ဟင္းအမယ္ေတြ အားလံုးက ၿခံထြက္နဲ႔ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ လုပ္ထားတဲ့ ေအာ္ဂဲနစ္ အစားအစာ စစ္စစ္ေတြပါပဲ...၊ း)

အဲ.. အခ်ိဳပြဲက အသီးေတြကေတာ့ သူတို႔စိုက္ထားတာ မဟုတ္ပါဘူး၊ း) ေတာင္ေျခက စိုက္ခင္းေတြမွာ ဆင္းဝယ္ထားတဲ့ ေအပရီေကာ့၊ ကီဝီ၊ စပ်စ္၊ ငွက္ေပ်ာ... စတာေတြပါ၊ ဒီေတာင္ေၾကာႀကီး တစ္ခုလံုးမွာ ညအိပ္စခန္းဆိုလို႔ ဒီတစ္ခုပဲ ႐ွိတာျဖစ္လို႔ တည္းခုိခနဲ႔ ညစာအပါအဝင္ half board ေရာင္းၾကပါတယ္၊ တည္းသူေတြအားလံုးကလည္း တစ္ေနကုန္တစ္ေနခန္း လမ္းေလွ်ာက္ထားၾကသူေတြ ျဖစ္လို႔ အားလံုးက ညစာပါ စားၾကတယ္၊ ေစ်းႏႈန္းစိတ္ဝင္စားသူေတြ အတြက္ ေျပာရရင္ တစ္ညတာတည္းခ ေကာက္႐ိုးေမြ႔ရာ၊ ညစာ၊ မနက္ခင္းစာ အတြက္ လူႀကီးတစ္ေယာက္ကို ၄၇ ေဒၚလာ က်ပါတယ္၊

ဒီေတာင္ေပၚ စခန္းေလးက တကယ္ေတာ့ ဥေရာပရဲ႕ အျမင့္ဆံုးေတာင္ထြတ္ျဖစ္တဲ့ Mont Blanc နဲ႔ သိပ္မေဝးေတာ့ပါဘူး၊ ေႏြရာသီမွာ Mont Blanc ကို တစ္ပတ္,ပတ္တဲ့ လမ္းေလွ်ာက္ခရီးစဥ္ေတြ ႐ွိပါတယ္၊ Mont Blanc က ျပင္သစ္ႏိုင္ငံ ပိုင္နက္ထဲမွာ ႐ွိေပမယ့္ ဆြစ္ဇာလန္နဲ႔ အီတလီတို႔ရဲ႕ နယ္နိမိတ္နဲ႔လည္း ကပ္ေနတယ္၊ ဆိုေတာ့ Mont Blanc ကို တစ္ပတ္ေလွ်ာက္တဲ့ ခရီးစဥ္က ဒီသံုးႏိုင္ငံကို ျဖတ္သြားရပါတယ္၊ အမ်ားအားျဖင့္ ေတာင္တစ္ပတ္ ေလွ်ာက္ဖို႔ကို ၁၀ ရက္ၾကာၿပီးေတာ့ တစ္ရက္ကို ၈ နာရီေလာက္ ေလွ်ာက္ရပါတယ္၊ ဆိုေတာ့ ေဟာဒီ La Peule စခန္းေလးက အဲဒီလို လမ္းေလွ်ာက္သူေတြ ဝင္လိုက္ထြက္လိုက္နဲ႔ စည္ကားေနေတာ့တယ္...၊

ဒီေတာင္ေပၚခရီးမွာ က်ေနာ့္ရဲ႕ အဓိကရည္႐ြယ္ခ်က္က ၾကယ္ေတြကို ဓါတ္ပံု႐ိုက္ဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္၊ အဲဒါေၾကာင့္ အိမ္ကေန ထ႐ိုင္ေပါ့ထ္မွအစ လိုအပ္တဲ့ ပစၥည္းကိရိယာေတြ အားလံုး ယူလာခဲ့တယ္၊ ညေရာက္ေတာ့ သူမ်ားေတြ အိပ္ရာဝင္သြားၾကခ်ိန္မွာ က်ေနာ္က ၾကယ္ေတြနဲ႔အတူ ႐ွိေနခဲ့တယ္၊ အဲဒီဓါတ္ပံု႐ိုက္တဲ့ အေၾကာင္းကို ေ႐ွ႕လာမယ့္ ပို႔စ္မွာ သီးသန္႔ေရးဖို႔ ႐ွိပါတယ္...၊

ေနာက္တစ္ေန႔ မနက္မွာေတာ့ စခန္းကေန ေနာက္ထပ္ပိုျမင့္တဲ့ ေတာင္ေပၚကို က်ေနာ္တို႔ ဆက္တက္ၾကတယ္၊ လမ္းေတြက မတ္ေစာက္တဲ့ ေနရာတခ်ိဳ႕ ႐ွိေပမယ့္ အမ်ားအားျဖင့္က ခပ္ေျပေျပနဲ႔ ျမင့္တက္သြားတာ မ်ားပါတယ္၊ သံုးေလးႏွစ္အ႐ြယ္ ကေလးေတြပါတဲ့ မိသားစုေတြလည္း အမ်ားႀကီး ေတြ႔ရတယ္၊ ဒီႏိုင္ငံရဲ႕ တဝက္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္က ေတာင္တန္းေတြေပၚမွာ ေမးတင္ထားတာဆိုေတာ့ ေယဘုယ်အားျဖင့္ ကေလးေရာလူႀကီးပါ လမ္းေလွ်ာက္ျခင္းနဲ႔ ရင္းႏွီးၾကတာ မ်ားပါတယ္၊ အေနာက္ဖက္ကို လွည့္ၾကည့္မိေတာ့ တစ္ညတာ အိပ္စက္ခဲ့တဲ့ မြန္ဂိုတဲနဲ႔ ေတာင္ေပၚစခန္းေလးက ဟိုးေအာက္ဖက္ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ က်န္ခဲ့ေလရဲ႕...၊

ေတာင္ေပၚကို ဆက္တက္လာတယ္ ဆိုေပမယ့္ သိပ္ေတာ့လည္း ေဝးေဝးသြားဖို႔ မရည္႐ြယ္ပါဘူး၊ ေတာင္ေပၚမွာ ညအိပ္႐ံုပဲ အိပ္ၿပီး ျပန္ဆင္းလာတယ္ ဆိုတာမ်ိဳး မျဖစ္ေအာင္၊ ကေလးေတြ အတြက္လည္း ကိုယ္လက္လႈပ္႐ွားျဖစ္ေအာင္ ေနာက္ထပ္ တစ္နာရီ သာသာေလာက္ ဆက္ေလွ်ာက္ျဖစ္တဲ့ သေဘာပါပဲ၊ ေႏြရာသီဆိုေပမယ့္ တစ္ႏွစ္ပတ္လံုး အရည္မေပ်ာ္တဲ့ ေရခဲဂေလစီယာေတြလည္း ဟိုတစ္ကြက္၊ ဒီတစ္ကြက္နဲ႔ ႐ွိေနၾကတယ္၊ က်ေနာ္တို႔ ခပ္ငယ္ငယ္က သူငယ္ခ်င္း အခ်င္းခ်င္းေနာက္ၾကသလို ̔ဒီေတာင္ကို ေမာင္ေက်ာ္ႏိုင္မယ္ မထင္ပါဘူး̕ လို႔ တစ္ေယာက္က ေျပာရင္ ေနာက္တစ္ေယာက္က ̔ေက်ာ္မေနပါနဲ႔ကြာ၊ ေက်ာ္လည္း ဟိုဖက္မွာ ေနာက္ထပ္ေတာင္တစ္လံုးပဲ ထပ္ေတြ႔မွာပဲ̕ လို႔ ေျပာၾကသလို ေတာင္စဥ္ေတာင္ဆက္က ျမင္ရသေလာက္ မ်က္စိတဆံုး ပါပဲ...၊ အဆင္ေျပတဲ့ ေတာင္ေစာင္းေလး တစ္ခုမွာထိုင္ၿပီး ေန႔လယ္စာအျဖစ္ အသင့္ယူလာတဲ့ ေပါင္မုန္႔၊ အသားေျခာက္နဲ႔ အသီးတစ္ခ်ိဳ႕ကို စားၿပီးတာနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ ေတာင္ေအာက္က ကားရပ္ခဲ့တဲ့ေနရာကို ျပန္ဆင္းလာၾက ေတာ့တယ္၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ၿမိဳ႕ျပရဲ႕ အလင္းေရာင္ေတြ၊ ဆူညံသံေတြ ကေန ကင္းကြာၿပီး ၾကယ္ေရာင္ဆမ္းတဲ့ ေတာင္တန္းေတြဆီမွာ ခိုလံႈခြင့္ရခဲ့တဲ့ တစ္ေန႔နဲ႔ တစ္ညတာ အခိုက္အတန္႔ေလးက အမွတ္တရပါပဲ...။ ။

ညီလင္းသစ္
၁၉ ၾသဂုတ္၊ ၂၀၁၃

ၾကယ္ေႂကြည သန္းေခါင္ယံ

ၿပီးခဲ့တဲ့ တနဂၤေႏြည သန္းေခါင္ယံနဲ႔ တနလၤာေန႔ မိုးေသာက္ယံမွာ Perseids meteor ၾကယ္ေတြ ေႂကြမယ့္အေၾကာင္းကို ဟိုးအေစာႀကီး ကတည္းက နကၡတ္တာရာ ျပကၡဒိန္မွာ က်ေနာ္မွတ္ထားမိတယ္၊ ဒါေပမယ့္ မွတ္သာမွတ္ထားေပမယ့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ကေတာ့ သိပ္အႀကီးႀကီး မထားမိပါဘူး၊ အေၾကာင္းက ၾသဂုတ္လဟာ ေႏြရာသီ ဆိုေပမယ့္ တိမ္ေတြထူ၊ မိုးေတြ႐ြာခ်င္လည္း ႐ြာေနတတ္တာမ်ိဳး မဟုတ္လား၊ အရင္ကလည္း အဲဒီလို မွတ္ထားၿပီး သတ္မွတ္ရက္ နီးလာေတာ့ ေကာင္းကင္ကို တေမာ့ေမာ့နဲ႔ တိမ္ေတြ ကင္းမွ ကင္းပါ့မလားလို႔ ေစာင့္ၾကည့္ရင္း ဘာမွ မျမင္လိုက္ရဘဲ ေက်ာ္လြန္သြားတဲ့ ရက္ေတြ ႐ွိခဲ့ဖူးတာကိုး...၊ ဒါေပမယ့္ ဒီႏွစ္ ဥေရာပရဲ႕ ေႏြရာသီဟာ အပူလိႈင္းေတြဘာေတြ ျဖတ္တဲ့အထိကို ပူပါတယ္၊ ဒီလိုနဲ႔ ၾကယ္ေတြအမ်ားဆံုး ေႂကြမယ္ဆိုတဲ့ တနဂၤေႏြညကို နီးလာတဲ့အထိ ရာသီဥတုကလည္း ေန႔ေရာညပါ ၾကည္ၾကည္လင္လင္နဲ႔ ႐ွိေနခဲ့ေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ပါးပါးေလး ျပန္တက္လာခဲ့တယ္၊ D-day မတိုင္ခင္ ၂ ရက္အလိုမွာ မိုးေလဝသ ခန္႔မွန္းခ်က္ကို ၾကည့္ေတာ့ ေကာင္းကင္ဟာ စေနကေန တနဂၤေႏြညမွာ အၾကည္လင္ဆံုး ႐ွိေနမယ္၊ ဒါေပမယ့္ ၾကယ္ေႂကြညရဲ႕ အထြတ္အထိပ္လို႔ ဆိုတဲ့ တနဂၤေႏြကေန တနလၤာညမွာေတာ့ တိမ္စိုင္တခ်ိဳ႕ ႐ွိႏိုင္မယ္-တဲ့၊ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ တနလၤာေန႔မွာ အလုပ္သြားရမွာ ျဖစ္လို႔ တနဂၤေႏြမွာ ညဥ့္နက္သန္းေခါင္ ေနဖို႔ က်ေနာ့္အတြက္ ခဲယဥ္းပါတယ္၊ ဒါနဲ႔ပဲ စေနေန႔ညမွာ ၾကယ္ေတြကို ဓါတ္ပံုထြက္႐ိုက္ဖို႔ ေ႐ြးခ်ယ္လိုက္ေတာ့တယ္...၊

တကယ္ေတာ့ မူလအစီအစဥ္က ဟိုတေလာက က်ေနာ္တို႔သြားခဲ့တဲ့ observatory ႐ွိတဲ့ေတာင္ေပၚ ကို သြားဖို႔ပါ၊ အဲဒီေနရာမွာ ၿမိဳ႕ ျပရဲ႕ ̔အလင္းညစ္ညမ္းမႈ̕ ေတြ မ႐ွိသေလာက္ နည္းပါးပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အနီးကပ္မွ ဘယ္လိုကေန ဘယ္လိုျဖစ္တယ္ မသိဘူး၊ က်ေနာ္ ခါးမ်က္သြားတယ္၊ ဒါနဲ႔ပဲ ေတာင္ေပၚသြားမယ့္ အစီအစဥ္ကို စြန္႔လႊတ္ၿပီး အိမ္အနီးက ျမင္ကြင္းမွာပဲ ေက်နပ္လိုက္ရ ေတာ့တယ္၊

စေနေန႔ည ၁၁ နာရီ ၃၅ မိနစ္မွာ ဝရန္တာကေန လွမ္းၾကည့္ေတာ့ ေကာင္းကင္ဟာ တိမ္ေတြလံုးဝ ကင္းစင္ၿပီး ၾကည္လင္ေနခဲ့ၿပီ၊ ဒါနဲ႔ ေန႔လယ္ကတည္းက ဓါတ္ခဲကို အားအျပည့္သြင္းထား၊ မဲင္မိုရီကဒ္ကို ႐ွင္းထားတဲ့ ကင္မရာကို ထ႐ိုင္ေပါ့ထ္မွာတပ္၊ intervalometer timer ကို ကင္မရာမွာတပ္၊ အေႏြးထည္နဲ႔ ဓါတ္မီးကိုယူ၊ မအိမ္သူကို တခါတည္း ဂြတ္ႏိုက္လုပ္ၿပီး အိမ္ေအာက္ကို ဆင္းလာခဲ့တယ္...၊

ဟိုး.. ငယ္ငယ္ေလး ကတည္းက ေက်ာင္းစာေတြထဲမွာ သင္ခဲ့ရတဲ့ နဂါးေငြ႔တန္း ဂလက္ဆီကို က်ေနာ့္ရဲ႕ မ်က္စိေ႐ွ႕တည့္တည့္မွာ ထင္းထင္းႀကီးကို ေတြ႔ေနရတယ္၊ ဒါေတာင္မွ အိမ္နားမွာ ကားပါကင္က မီးေတြ၊ လမ္းမီးေတြ၊ အိမ္တခ်ိဳ႕က မီးေတြနဲ႔ လင္းေနလို႔ အေမွာင္ဆံုးျဖစ္တဲ့ သစ္ပင္ရိပ္ေတြမွာ ကပ္သပ္ၿပီး ေနခဲ့ရတာပါ၊ ျမန္မာျပည္မွာ ဆိုရင္ေတာ့ ေမွာင္ရိပ္ခိုမႈနဲ႔ အဆြဲခံရႏိုင္ေပမယ့္ အခုေတာ့ မီးမ႐ွိတဲ့ အခိုက္အတန္႔ကို ေက်နပ္ေနမိတယ္၊ ဂလက္ဆီကို ျမင္ကြင္းကေန ေပ်ာက္သြားမွာစိုးလို႔ က်ေနာ္ေတာ့ လက္နက္နဲ႔ၿငိမ္းခ်မ္းေရး မလဲခ်င္.. အဲ... အလင္းမဝင္ခ်င္ ေသးဘူး၊ း) ဒီပံုကို တနဂၤေႏြေန႔ မနက္ ၁ နာရီ ၂၅ မိနစ္မွာ ႐ိုက္ပါတယ္...၊

နကၡတ္တာရာ ျပကၡဒိန္ အလိုအရ ၾကယ္ေႂကြမွာကို ေကာင္ကင္တခြင္လံုးမွာ ျမင္ရမွာျဖစ္ေပမယ့္ ၾကယ္ေတြက Perseus constellation ကေန ေႂကြမယ္လို႔ ဆိုတယ္၊ က်ေနာ္ေနတဲ့ အရပ္ကေန ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ Perseus constellation က ေျမာက္ဖက္မွာ ႐ွိပါတယ္၊ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ အဲဒီေျမာက္ဖက္မွာ အေဆာက္အဦးေတြက မီးေတြ၊ လမ္းမီးေတြနဲ႔ လင္းထိန္ေနလို႔ ကင္မရာကို ဘယ္လိုမွ လွည့္လို႔မရႏိုင္ခဲ့ဘူး၊ ဒါနဲ႔ပဲ Milky way ႐ွိတဲ့ ေတာင္ဖက္အရပ္ကိုပဲ ကင္မရာကို အေသခ်ိန္ထားၿပီး ထိုင္႐ိုက္ေနလိုက္ ေတာ့တယ္၊ မနက္ ၁ နာရီေလာက္က စၿပီးေတာ့ ၾကယ္ေတြက အရပ္႐ွစ္မ်က္ႏွာလံုးမွာ ေႂကြပါတယ္၊ တစ္နာရီကို အလံုး ၅၀ ကေန ၆၀ ေလာက္အထိ ေႂကြမယ္လို႔ ေျပာထားေပမယ့္ က်ေနာ့္မ်က္စိေ႐ွ႕ မွာေတာ့ အဲဒီေလာက္ မမ်ားပါဘူး၊ တခ်ိဳ႕ ၾကယ္ေတြက ခဏေလးနဲ႔ မီးေလာင္သြားလို႔ ေႂကြခ်ိန္ျမန္တာအျပင္ က်ေနာ္က ျမက္ခင္းေပၚမွာ လွဲမအိပ္ဘဲ ထိုင္႐ံုပဲထိုင္ေနလို႔ ေကာင္းကင္တခြင္လံုးကို ျမင္ကြင္းက မၿခံဳမိတာေၾကာင့္လည္း ပါ,ပါလိမ့္မယ္၊ အင္မတန္လွတဲ့ meteor fireball ၾကယ္လံုးႀကီး ၃ လံုး ေႂကြတာကို မ်က္စိနဲ႔ ျမင္လိုက္ရေပမယ့္ ကင္မရာ႐ွိတဲ့ဖက္ မဟုတ္လုိ႔ မမိလိုက္ဘူး၊ က်ေနာ္႐ိုက္လို႔ ရတဲ့အထဲက ေခါင္းျပတ္၊ အၿမီးျပတ္၊ ဟိုတေစာင္း၊ ဒီတေစာင္း ပံုေတြကို ဖယ္ၿပီး အဆင္အေျပဆံုး အေပၚကပံုနဲ႔ပဲ ဒီတစ္ေခါက္ ေက်နပ္လိုက္ရ ပါတယ္...၊

အိမ္ေပၚကို ျပန္တက္လာေတာ့ မနက္ ၃ နာရီခြဲ ႐ွိေနၿပီ၊ လံုးဝမည္းေမွာင္တဲ့ ေနရာကေန ႐ိုက္ခဲ့တာ မဟုတ္လို႔ ၾကယ္ေတြက လင္းသင့္သေလာက္ေတာ့ မလင္းပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ နဂါးေငြ႔တန္း ဂလက္ဆီအပါအဝင္ Perseids meteor shower ရဲ႕ ၾကယ္ေႂကြမိုး အမွတ္တရအျဖစ္ တင္လိုက္ပါတယ္၊ ပံုေတြအားလံုးကို ISO 3200 နဲ႔ f/2.8 မွာထားၿပီး intervalometer timer နဲ႔ စကၠန္႔သံုးဆယ္ အလင္းေပးၿပီး ႐ိုက္ပါတယ္...။ ။

ညီလင္းသစ္
၁၂ ၾသဂုတ္၊ ၂၀၁၃

၂ မိနစ္ ...

ၿပီးခဲ့တဲ့ တနလၤာေန႔ ညေနက က်ေနာ္ေနတဲ့ ၿမိဳ႕နဲ႔ သိပ္မေဝးတဲ့ ေနရာမွာ ရထားႏွစ္စင္း ေခါင္းခ်င္းဆိုင္ တိုက္မိပါတယ္၊ ဘူတာႀကီးေတြမွာပဲ ရပ္တဲ့ အျမန္ရထားနဲ႔ ႐ွိသမွ်ဘူတာစဥ္ အကုန္ရပ္တဲ့ ေလာ္ကယ္ရထားတို႔ တိုက္မိတာ ျဖစ္ပါတယ္၊ ရထားတိုက္တဲ့ ေနရာမွာ ရထားသံလမ္းက တစ္လမ္းပဲ ႐ွိတာျဖစ္လို႔ ဒီတစ္လမ္းတည္းေပၚမွာ ဟိုဖက္ဒီဖက္ကေန ေမာင္းလာၾကတဲ့ ရထားႏွစ္စင္းအဖို႔ ေခါင္းခ်င္းဆိုင္ တိုက္မိတာ ဘယ္လိုမွ ေ႐ွာင္လႊဲမရတဲ့ ကိစၥလို႔ပဲ ေျပာရမွာပါ၊ ပဏာမ စစ္ေဆးခ်က္ေတြအရေတာ့ ေလာ္ကယ္ရထားရဲ႕ အမွားလို႔ သိရတယ္၊ ပံုမွန္ဆို ဒီရထားက အက္ဆီးဒင့္ ျဖစ္တဲ့နားက ဘူတာမွာ ခရီးသည္ေတြ အတင္အခ် လုပ္ၿပီး မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က လာတဲ့ အျမန္ရထားကို ဘူတာမွာပဲ ရပ္ၿပီး ေစာင့္ေနရမွာပါ၊ ရထားႏွစ္စင္း လႊဲေ႐ွာင္ႏိုင္ဖို႔ သံလမ္း ႏွစ္ခု႐ွိတဲ့ ေနရာက အဲဒီဘူတာ တစ္ခုပဲ႐ွိပါတယ္၊ အျမန္ရထား ျဖတ္သြားၿပီးေတာ့မွ ဘူတာကေန ေ႐ွ႕ဆက္သြားရေလ့ ႐ွိတယ္၊ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေန႔ ညေနကေတာ့ ဘာ့ေၾကာင့္မွန္း မသိဘဲ ခရီးသည္ေတြ တက္ၿပီးတာနဲ႔ ရထားဟာ ဆက္ထြက္လာခဲ့တယ္၊ ဘူတာအထြက္မွာ ေ႐ွ႕ဆက္မသြားဖို႔ တားျမစ္ထားတဲ့ မီးနီျပထားတာ ေတာင္မွ မလိုက္နာခဲ့ဘူး၊ ထြက္ၿပီး ဘူတာကေန မီတာ ၂၀၀ အကြာေလာက္မွာပဲ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ကေန အ႐ွိန္နဲ႔ လာေနတဲ့ အျမန္ရထားနဲ႔ တုိက္မိၾကေတာ့တယ္...၊

ရထားႏွစ္စင္း တိုက္မိတဲ့ အခိုက္အတန္႔ point of impact မွာ ေလာ္ကယ္ရထားက တစ္နာရီ ကီလိုမီတာ ၄၀ နဲ႔ ေမာင္းေနေပမယ့္ အျမန္ရထားကေတာ့ တစ္နာရီ ကီလို ၁၀၀ ႏႈန္းေလာက္နဲ႔ ဝင္လာခဲ့တယ္၊ သူက လမ္းေၾကာင္းအမွန္ဆိုေတာ့ ပံုမွန္အ႐ွိန္အတိုင္း ေမာင္းလာခဲ့တာပါ၊ ေ႐ွ႕တူ႐ွဴကေန တ႐ွိန္ထိုး ဝင္လာတဲ့ အျမန္ရထားကိုလည္း ျမင္ေရာ ေလာ္ကယ္ရထား ေမာင္းသူက အေရးေပၚ ဘရိတ္ကိုဆြဲၿပီး သူ႐ွိေနရာေခါင္းတြဲကေန အေနာက္ဖက္ လူစီးတြဲေတြဖက္ကို ေျပးထြက္သြားတယ္၊ အျမန္ရထားကလည္း အေရးေပၚဘရိတ္ကို ဆြဲတယ္လို႔ သိရတယ္၊ ဒါေပမယ့္ တစ္နာရီ ကီလိုမီတာ ၄၀ နဲ႔ ၁၀၀ အ႐ွိန္ႏွစ္ခုက ဘယ္လိုမွ မတူႏိုင္ပါဘူး၊ အင္မတန္ က်ယ္ေလာင္တဲ့ အသံႀကီးနဲ႔အတူ အျမန္ရထားရဲ႕ ေခါင္းတြဲဟာ ေလာ္ကယ္ရထား ေခါင္းတြဲထဲကို ၈ မီတာေလာက္ ကြ်ံ႕ဝင္သြားေတာ့တယ္၊ ခရီးသည္ေတြဖက္ကို ထြက္ေျပးသြားတဲ့ ေလာ္ကယ္ရထား ေမာင္းသူက လြတ္သြားေပမယ့္ အျမန္ရထား စက္ေခါင္းေမာင္းကေတာ့ ေနရာမွာပဲ ဆံုးသြား႐ွာတယ္၊ ျပင္သစ္ကေန ဒီမွာလာၿပီး အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ အသက္ ၂၄ ႏွစ္ပဲ ႐ွိေသးတဲ့ လူငယ္ေလး တစ္ေယာက္ပါ၊ ခရီးသည္ ၃ ေယာက္က ဒဏ္ရာနည္းနည္း ျပင္းေပမယ့္ က်န္တဲ့ အေယာက္ ၂၀ ေလာက္က သာမန္ဒဏ္ရာေလာက္ပဲ ရၾကတယ္၊ ဒါဟာ တေလာဆီက ျဖစ္သြားတဲ့ ျပင္သစ္နဲ႔ စပိန္ႏိုင္ငံက ရထားအက္ဆီးဒင့္ေတြရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲ ကံဆိုးမႈလို႔ ေျပာရမွာပါပဲ၊

က်ေနာ့္ရဲ႕ အိမ္နီးနားခ်င္း တစ္ေယာက္က ရထားစက္ေခါင္းေမာင္းပါ၊ မေန႔က သူနဲ႔ ဒီအေၾကာင္းကို စကားေျပာျဖစ္ရင္း အေၾကာင္းတစ္ခ်ိဳ႕ ထပ္သိခဲ့ရတယ္၊ စည္းကမ္းခ်ိဳးေဖာက္တဲ့ ေလာ္ကယ္ရထား ေမာင္းသူက အသက္ ၅၄ ႏွစ္႐ွိၿပီ၊ ဒီလို စက္ေခါင္းေမာင္းအလုပ္ကို လုပ္ခဲ့တာ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ ေလာက္႐ွိေနၿပီလို႔ သိရတယ္၊ သူဟာ လုပ္သက္ရင့္သူ ျဖစ္တဲ့အေလ်ာက္ လူခ်စ္လူခင္ မ်ားသူလို႔ ဆိုတယ္၊ ‘သူက တစ္ေယာက္တည္း ေနတဲ့လူဗ်၊ အိမ္ေထာင္လည္း မ႐ွိဘူး၊ မိဘေတြကလည္း ကြယ္လြန္ကုန္ ၾကၿပီ၊ သူ အမွားလုပ္တာကေတာ့ လုပ္တာေပါ့ေလ၊ ဒါေပမယ့္ အခုလို အခ်ိန္မွာ ေဟာဒီအျဖစ္ဆိုးႀကီးကို သူ တစ္ေယာက္တည္း ဘယ္လိုမ်ား ရင္ဆိုင္မလဲလို႔ က်ေနာ္ ေတြးေနမိတယ္’ လို႔ က်ေနာ့္ရဲ႕ အိမ္နီးခ်င္း ရထားေမာင္းသူက ေျပာတယ္၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မထြက္ရမွန္းလည္း သိတယ္၊ မီးနီလည္း ျပထားလ်က္နဲ႔ ထြက္သြားတဲ့ သူ႔အမွားက လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ လူငယ္ေလး တစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘဝကို ယူပစ္လိုက္တယ္၊ အမွားလုပ္မိတဲ့ အဲဒီ ရထားေမာင္းသူ လိုပဲ ေသသြားတဲ့ လူငယ္စက္ေခါင္းေမာင္းကလည္း အလုပ္ထဲမွာ လူခ်စ္လူခင္ ေပါသူပါပဲ-တဲ့၊ အၿမဲတမ္း ေအးေအးေဆးေဆး သိမ္သိမ္ေမြ႔ေမြ႔ ေနတတ္သူ တစ္ေယာက္လို႔ သိရတယ္၊ က်ေနာ့္ အိမ္နီးခ်င္းက ဆက္ေျပာျပတယ္၊ အဲဒီလူငယ္ေလး ေမာင္းတဲ့ရထားက ပံုမွန္ဆိုရင္ အဲဒီလမ္းပိုင္းကို ေရာက္တဲ့အခါ အၿမဲတမ္း ၂ မိနစ္ ေနာက္က်တယ္၊ အဲဒါဟာ တစ္ရက္လည္း မဟုတ္၊ ႏွစ္ရက္လည္း မဟုတ္ဘဲ.. ေန႔တိုင္းလိုလို ၂ မိနစ္ ေနာက္က်တယ္၊ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေန႔ကေတာ့ သူ႔ရထားဟာ ထူးဆန္းစြာနဲ႔ပဲ သတ္မွတ္ခ်ိန္ အတိအက် ဝင္လာခဲ့တယ္၊ အကယ္၍မ်ား ထံုးစံအတိုင္း ၂ မိနစ္ ေနာက္က်ခဲ့ရင္ တစ္ဖက္က ေလာ္ကယ္ရထားဟာ ေနာက္ထပ္ ဘူတာတစ္ခုကို ေရာက္ၿပီး အဲဒီမွာ ေစာင့္ေနလို႔ ရေကာင္းရခဲ့ ႏိုင္မွာေပါ့၊ ဒါမွမဟုတ္ အမွားလုပ္မိတဲ့ စက္ေခါင္းေမာင္းက သူ႔အမွားကို သေဘာေပါက္ၿပီး အျမန္ရထားကို ခ်က္ခ်င္းဆက္သြယ္လို႔ လမ္းမွာရပ္ထားဖို႔ ေျပာေကာင္း ေျပာႏိုင္ခဲ့မယ္...၊

တကယ္တမ္း ေျပာရရင္ေတာ့ ေစာတာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေနာက္က်တာပဲ ျဖစ္ျဖစ္.. ဒီလိုျဖစ္မယ္လို႔ ျပဌာန္းထားတယ္ ဆိုရင္ အဲဒီအတိုင္းပဲ ျဖစ္သြားရတာ မဟုတ္လား၊ ဆြစ္ဇာလန္က ရထားေတြက အခ်ိန္တိက်၊ မွန္ကန္တာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး နာမည္ေကာင္းရေလ့ ႐ွိပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဒီတစ္ခါ အခ်ိန္တိက်မႈကေတာ့ အျပစ္မဲ့တဲ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အသက္နဲ႔ထပ္တူ တန္ဖိုးႀကီးလွတယ္လို႔ က်ေနာ္ ေတြးေနခဲ့မိေတာ့တယ္...။ ။

ညီလင္းသစ္
၂ ၾသဂုတ္၊ ၂၀၁၃

A frame at a time: သနပ္ခါး

ဒီရက္ပိုင္းေတြမွာ ရာသီဥတုက မယံုႏိုင္စရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ပူတယ္၊ မနက္ ၁၁ နာရီေလာက္ဆိုရင္ပဲ အပူခ်ိန္က သိသာေနၿပီ၊ ေန႔လယ္ပိုင္းေတြမွာေတာ့ ဘာမွမလုပ္ဘဲ ထိုင္ေနရင္းနဲ႔ကို အပူ႐ွိန္ကို ခံစားေနရတယ္၊ ႐ံုးခန္းထဲမွာ ထိုင္ေနလည္းပူ၊ ဓါတ္ခြဲခန္းထဲမွာလည္းပူ၊ ဘယ္သြားသြား မလြတ္သေလာက္ပါပဲ၊ မိုးေလဝသ သတင္းမွာ အပူလိႈင္းျဖတ္ေနတယ္လို႔ ေၾကညာထားတယ္၊ ၿပီးခဲ့တဲ့ ေဆာင္းတြင္းတုန္းကေတာ့ ေအးလိုက္တာ ဆိုတာ တကယ့္ကို မၿပီးႏိုင္မစီးႏိုင္...၊ ပံုမွန္ဆို ဧၿပီလလယ္ေလာက္မွာ ေနေရာင္ျခည္ ေႏြးေႏြးေလးနဲ႔ ေႏြဦးရာသီ ေရာက္လာေနက်ပါ၊ ဒါေပမယ့္ ၿပီးခဲ့တဲ့ ဧၿပီမွာေတာ့ ႏွင္းေတြအေဖြးသားနဲ႔ ေဆာင္းတြင္းပဲ႐ွိေသးတယ္၊ တခါ ေမလမွာလည္း ေအးတုန္း...၊ ၿပီးေတာ့ ဇြန္လမွာပါ မိုးေတြအံု႔၊ မိုးေတြ႐ြာၿပီး ဆက္တိုက္ကို ေအးေနခဲ့တာ..၊ ေဟာ.. အခုက်ျပန္ေတာ့ ေနေတြ ျခစ္ျခစ္ေတာက္ပူၿပီး အိုက္စပ္ေနတာ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ေတာင္ ႐ွိေနၿပီ၊ ဆိုေတာ့ လူေတြက ေဆာင္းတြင္းမွာ ေအးေတာ့လည္း ေအးလို႔၊ အခု ေႏြရာသီမွာ ပူေတာ့လည္း ပူလို႔နဲ႔ ညည္းတြားၾကျပန္ေရာ...၊ း)

ညအခ်ိန္ထိ ခပ္ေႏြးေႏြး႐ွိေနေသးတဲ့ အပူ႐ွိန္ကို တြန္းလွန္ဖို႔ အေကာင္းဆံုးအေဖာ္ကေတာ့ သနပ္ခါးပါပဲ၊ ေျခဆံုးေခါင္းဆံုး လိမ္းထားတဲ့ သနပ္ခါးရနံ႔ သင္းသင္းေလးနဲ႔ အိပ္ရာဝင္မွပဲ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း အိပ္ေပ်ာ္ေတာ့တယ္၊ သားကို သနပ္ခါး လိမ္းေပးရင္ ပါးကြက္ပါ ကြက္ေပးမွ သူကႀကိဳက္တယ္၊ သူ႔ပါးေပၚက သနပ္ခါးကို သြားပြတ္တံနဲ႔ ျခစ္ၿပီး ပါးကြက္,ကြက္ေပးေနရင္း က်ေနာ္တို႔ငယ္ငယ္က အဖြား သနပ္ခါး လိမ္းေပးခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြကို သတိရတယ္၊ အဖြားက က်ေနာ္တုိ႔ကို သနပ္ခါး လိမ္းေပးၿပီးရင္ ေျမးတစ္ေယာက္စီရဲ႕ ပါးစပ္ထဲကို သနပ္ခါး တစ္တို႔ေတာ့ အၿမဲခြံ႕ တတ္တယ္၊ ̔စားၾကဟဲ့...၊ ဝမ္ေအးတယ္၊ က်န္းမာေရး အတြက္ေကာင္းတယ္̕ လို႔လည္း ေျပာေသးတယ္၊ သနပ္ခါးက စားလို႔ရတဲ့ အေၾကာင္း သားကိုေျပာျပေတာ့ သူက မယံုသလုိနဲ႔ က်ေနာ့္ကို ၾကည့္တယ္၊ ဒါနဲ႔ ေက်ာက္ပ်ဥ္ေပၚက သနပ္ခါးတစ္ေကာ္ ယူစားျပလိုက္ေတာ့ ̔သားသားလည္း စားၾကည့္မယ္̕ တဲ့၊ သူ႔ပါးစပ္ထဲ သနပ္ခါး နည္းနည္းေလာက္ က်ေနာ္ထည့္ေပးလုိက္ၿပီး ̔ေကာင္းလား̕ ဆိုေတာ့ ̔အရသာ မ႐ွိဘူး̕ တဲ့၊ ေခါင္းခါတယ္...၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ပူအိုက္လွတဲ့ ေႏြညေတြထဲမွာ သနပ္ခါးက က်ေနာ္တို႔မိသားစုအတြက္ ေအးျမျခင္းေတြ ယူေဆာင္လာေပးတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ...။



ညီလင္းသစ္
၂၉ ဇူလိုင္၊ ၂၀၁၃

ခုတေလာဆီမွာ...

အားလံုးပဲ မဂၤလာပါဗ်ာ၊ ဒီတစ္ေခါက္ ဘေလာ့ဂ္ရပ္ဝန္းကေန ေပ်ာက္သြားတာ ဘာလိုလိုနဲ႔ အေတာ္ၾကာသြားတယ္၊ ေနာက္ဆံုးပို႔စ္ကို တင္ခဲ့တာ ဇြန္လ ၂၅ ရက္ေန႔က ဆိုေတာ့ တစ္လေတာင္ ၾကာသြားတဲ့ သေဘာေပါ့၊ ေပ်ာက္ေနတဲ့ အေၾကာင္းကေတာ့ ဘာမွ ထူးထူးေထြေထြ မဟုတ္ပါဘူး၊ ထံုးစံအတုိုင္း အလုပ္မ်ားေနလို႔ အခ်ိန္မရတာ၊ အခ်ိန္ရျပန္ေတာ့လည္း စာဖတ္ေနတာ၊ တီဗီၾကည့္ေနတာ၊ အဲဒါေတြ မလုပ္တဲ့ အခ်ိန္က်ေတာ့လည္း ပ်င္းေနတာ... စသျဖင့္ေပါ့၊ ၿပီးေတာ့ ဟိုတေလာဆီက အေတာ္ေလး လႈပ္ခတ္သြားတဲ့ သတင္းေတြနဲ႔ အျဖစ္အပ်က္ေတြကလည္း က်ေနာ့္ရဲ႕ စာေရးခ်င္စိတ္ကို အေငြ႔ပ်ံ၊ ေပ်ာက္ကြယ္ေစခဲ့တယ္လို႔ ဆိုရမွာပါပဲ၊ အဲဒီမွာ သတင္းေတြ၊ အျဖစ္အပ်က္ေတြနဲ႔ တံု႔ျပန္ပံုေတြကို လိုက္ဖတ္ရင္း ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္က စီးခ်င္းထိုးပြဲေတြ၊ တအုန္းအုန္း တဒိုင္းဒိုင္း ပစ္ခတ္ေပါက္ကြဲေနတဲ့ စကားလံုးမိုင္းေတြ အၾကားကို ေရာက္သြားခဲ့မိေသးတယ္၊ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္က ျပန္လာေတာ့ က်ေနာ့္ရဲ႕ ေခါင္းထက္က ေကာင္းကင္မွာ ညစ္ညဴးေနာက္က်ိတဲ့ မီးခိုးေတြနဲ႔ အသက္႐ွဴ မဝဘူး၊ အဲဒီ မီးခိုးေတြ ႐ွဴမိတဲ့အခါ လက္က ကြန္ပ်ဴတာ ကီးဘုတ္ကို မႏွိပ္ခ်င္ေတာ့ဘဲ ေလျဖတ္သြားေတာ့တယ္၊

ဒီအေတာအတြင္းမွာ ဘယ္ကိုမွ မေရာက္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ က်ေနာ့္ရဲ႕ ပ်က္ကြက္မႈေတြ အတြက္လည္း ေတာင္းပန္ရမွာပါပဲ၊ က်ေနာ္ကသာ မေရာက္ျဖစ္ေပမယ့္ တခ်ိဳ႕မိတ္ေဆြ ေတြကေတာ့ မပ်က္မကြက္ တံခါးလာလာေခါက္ေန ခဲ့တယ္၊ ကိုယ္က ခင္မင္လို႔ လာခဲ့ေပမယ့္ ၿငိမ္သက္ေနတဲ့ စာမ်က္ႏွာခ်ည္းပဲ အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေတြ႔ေနရတဲ့အခါ သူတို႔ေတြ အနည္းနဲ႔အမ်ားေတာ့ စိတ္ပ်က္ၿပီး ျပန္သြားရမယ္ဆိုတာ က်ေနာ္ နားလည္ပါတယ္၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အခုေတာ့လည္း က်ေနာ္ ျပန္ေရာက္လာျပန္ ပါၿပီ၊ ၿငိမ္သက္ေနတဲ့ ကိုယ့္ဘေလာ့ဂ္ကို ျပန္ၾကည့္မိ တဲ့အခါ ၅ ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ ေရးလာခဲ့တဲ့ ဘေလာ့ဂ္တစ္ခုဟာ ဒီလမွာ အဆံုးသတ္ေတာ့မွာလားလို႔ ေတြးမိေတာ့ ̔ႏိုး.. အခ်ိန္မက် ေသးဘူး̕ ဆိုၿပီး ေခါင္းခါမိတယ္၊ ဘေလာ့ဂ္ေရးသူေတြ သိၾကတဲ့အတိုင္း မေရးတာ ၾကာသြားလို႔ ပထမဦးဆံုး ျပန္ေရးတဲ့အခါ နည္းနည္းေတာ့ အိုးတိုးအမ္းတမ္းနဲ႔ ေၾကာင္သလိုလို ျဖစ္တတ္ပါတယ္၊ အဲဒါကို ေခ်ဖ်က္ဖို႔ အေကာင္းဆံုးနည္းကေတာ့ ဓါတ္ပံုေတြတင္ၿပီး အ႐ွိန္ျပန္ယူတာ ပါပဲ၊ ကဲ.. တေလာဆီက ႐ိုက္ထားတဲ့ ဓါတ္ပံုေလးတခ်ိဳ႕ တင္လိုက္ပါတယ္၊

ၿပီးခဲ့တဲ့ စေနတစ္ရက္က ေတာင္ေပၚကို သြားျဖစ္ခဲ့တယ္၊ အိမ္ကေန တစ္နာရီသာသာေလာက္ ကားနဲ႔သြားရတဲ့ Moléson ဆိုတဲ့ ေတာင္တန္းတစ္ခုပါ၊ မေတြ႔တာၾကာတဲ့ မိတ္ေဆြမိသားစုနဲ႔ လမ္းအတူေလွ်ာက္ရင္း၊ စကားေျပာရင္းေပါ့၊ ေတာင္ေပၚကို ပထမ Funicular ရထားေလးနဲ႔ တက္ရတယ္၊ အေပၚက ပံုထဲမွာ ျမင္ရတဲ့ ရထားေလးပါ၊ ေတာင္ရဲ႕ ပိုမတ္တဲ့ ဒုတိယအဆင့္မွာေတာ့ ေကဘယ္လ္ကားနဲ႔ ဆက္တက္ရတယ္...၊

Moléson (မိုေလဇြန္) က အဲ့လ္ပ္စ္ေတာင္တန္းႀကီးရဲ႕ ေျမာက္ဖက္အစြန္ တစ္ေနရာက ေတာင္ေၾကာတစ္ခုပါ၊ ၂၀၀၂ မီတာ ျမင့္ပါတယ္၊ ရထားနဲ႔ ေကဘယ္လ္ကားနဲ႔ မတက္ခ်င္ဘဲ လမ္းေလွ်ာက္တက္လာခ်င္လည္း ရပါတယ္၊ ၂ နာရီခြဲေလာက္ ေလွ်ာက္ရင္ အခုေနရာကို ေရာက္ပါတယ္၊

ဒါကေတာ့ ေတာင္ထိပ္မွာ႐ွိတဲ့ ဟိုတယ္၊ စားေသာက္ဆိုင္ပါ၊ ဟိုတယ္ဆိုေပမယ့္ သီးသန္႔ခန္းေတြ မ႐ွိဘဲ စုေပါင္းအိပ္ခန္း dormitory ေတြပဲ ႐ွိတယ္၊ စိတ္ဝင္စားဖို႔ ေကာင္းတာ တစ္ခုကေတာ့ နကၡတ္တာရာေတြ ၾကည့္ဖို႔ အခန္းေလး လုပ္ထားေပးတာပါပဲ၊ ေခါင္မိုးအနီနဲ႔ အခန္းေလးမွာ ေဘးပတ္လည္ ဖြင့္လို႔ရတဲ့ မွန္ျပဴတင္းေပါက္ေတြနဲ႔ တယ္လီစကုပ္ေတြ ႐ွိပါတယ္၊ အဲဒီကေန အရပ္႐ွစ္မ်က္ႏွာက ေကာင္းကင္ကို ၾကည့္႐ံုပါပဲ၊ ၾကယ္ေတြကို ဓါတ္ပံု႐ိုက္ဖို႔ ေတးထားတဲ့ က်ေနာ့္အဖို႔ေတာ့ မွတ္သားထားရမယ့္ ေနရာ တစ္ခုပါ၊

ေတာင္ေအာက္မွာ ပူအိုက္ေနေပမယ့္ ဒီေနရာေလးမွာေတာ့ ခ်မ္းစိမ့္စိမ့္နဲ႔...၊ လူေတြအမ်ားႀကီး မေတြ႔ရဘဲ လမ္းေလွ်ာက္ရတာ ေအးေအးေဆးေဆး တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ ႐ွိပါတယ္၊ အိမ္ကေန အသင့္ယူလာတဲ့ အသားညွပ္ေပါင္မုန္႔ေတြကိုပဲ ေန႔လယ္စာအျဖစ္ စားခဲ့တယ္...၊

အခ်ိဳပြဲအေနနဲ႔ေတာ့ စားေသာက္ဆိုင္ကေန Meringue with double-cream မွာစားတယ္၊ ဒီေဒသက ပ်စ္ပ်စ္ႏွစ္ႏွစ္နဲ႔ အရသာ႐ွိလွတဲ့ double-cream နာမည္ႀကီးပါတယ္၊ Meringue ဆိုတာကေတာ့ ၾကက္ဥအရည္ၾကည္ အျဖဴေရာင္ကို သၾကားနဲ႔ ေခါက္ထားတဲ့ ဟာပါ၊ ဆြစ္နဲ႔ ျပင္သစ္ အစားအစာေတြမွာ အခ်ိဳပြဲအေနနဲ႔ မၾကာခဏ ေတြ႔ရတတ္ပါတယ္၊ ဒီအခ်ိဳပြဲက သၾကားေတြ၊ ခရင္မ္ေတြနဲ႔ ဆိုေတာ့ ခႏၶာကိုယ္အေလးခ်ိန္ တိုးမွာ အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္နဲ႔ ႐ွိေနသူေတြ အဖို႔ေတာ့ အဆင္ေျပမယ္ မထင္ဘူး၊ က်ေနာ္ကေတာ့ ခရင္မ္ပ်စ္ပ်စ္မွာ ပါတဲ့ ဝေစတဲ့ Shortening ေတြကို အက္စ္ပရက္ဆို တစ္ခြက္နဲ႔ ေမ့ပစ္လိုက္တယ္...၊

ၿပီးေတာ့လည္း အိပ္ျပန္ဖို႔ပဲေပါ့၊ Funicular ရထားအလာကို ေစာင့္ရင္း ေစာေစာက တက္ခဲ့တဲ့ ေတာင္ထိပ္ကို ႏႈတ္ဆက္လိုက္တယ္၊ ဒီေနရာက ေဆာင္းတြင္းဆိုရင္ ႏွင္းေတြအျပည့္ ဖံုးတတ္တဲ့ ေနရာေပါ့၊ အဲဒီအခ်ိန္ ဆိုရင္ေတာ့ ရထားစီးစရာ မလိုဘဲ ပံုထဲမွာ ျမင္ရတဲ့ chalet အိမ္ေလး အေ႐ွ႕ကေန ski နဲ႔ ေတာင္ေအာက္ကို ျပန္ဆင္းသြားလို႔ ရပါတယ္...။

အခုရက္ေတြမွာေတာ့ က်ေနာ့္ရဲ႕ ေကာင္းကင္မွာ အစမွာ ေျပာခဲ့တဲ့ စကားလံုးမိုင္းေတြက ထြက္လာတဲ့ မီးခိုးျမဴေတြ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ စဲသြားလို႔ အရင္ကလိုပဲ စာေတြ၊ ဓါတ္ပံုေတြ ပံုမွန္ ျပန္တင္ျဖစ္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ရပါတယ္၊ က်ေနာ္ ၿငိမ္သက္ေနခိုက္မွာ တိတ္တိတ္ေလး လာသြားသူေတြေရာ၊ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္နဲ႔ စီေဘာက္စ္ကေန ႏႈတ္ဆက္သြားသူေတြေရာ... အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္...။

ညီလင္းသစ္
၂၅ ဇူလိုင္၊ ၂၀၁၃

သူ ခ်စ္ပံုက...

က်ေနာ့္မွာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ႐ွိတယ္၊ သူနဲ႔က်ေနာ္က ငယ္ငယ္ကတည္းက ေဆာ့ကစားရင္း သိခဲ့ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ မဟုတ္သလို အထက္တန္းေက်ာင္းမွာ၊ တကၠသိုလ္မွာ သိခဲ့ၾကသူေတြလည္း မဟုတ္ပါဘူး၊ ေက်ာင္းေတြကိုယ္စီၿပီးလို႔ လုပ္ငန္းခြင္ အတြက္ ျပင္ဆင္တဲ့ သင္တန္းေတြတက္ရင္းမွ သိခဲ့ၾကတာ...၊ သူက က်ေနာ့္ထက္ ေလးငါးႏွစ္ေလာက္ အသက္ပိုႀကီးတယ္၊ ဒါေပမယ့္ စေတြ႔ၿပီး နာရီပိုင္းေလာက္မွာပဲ သူက ̔ႏႈတ္မက်ိဳးသြားခင္ မင္းနဲ႔ငါလို႔ပဲ သံုးရေအာင္ကြာ̕ ဆိုၿပီး တရင္းတႏွီး ေျပာလာတယ္၊ အသက္ေတြကလည္း မငယ္ေတာ့ဘူးဆိုေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ အားလံုးကအခ်င္းခ်င္း ခင္ဗ်ားေတြ၊ က်ေနာ္ေတြ လုပ္ေနၾကတာကိုး..၊ အဲဒီလို ေျပာၿပီးတာနဲ႔ သူကက်ေနာ့္ကို ဟိုးငယ္ငယ္ေလးကတည္းက အတူကစားၿပီး ႀကီးလာခဲ့သူ တစ္ေယာက္လို မင္းနဲ႔ငါနဲ႔ တရင္းတႏွီး ေျပာေတာ့တာပဲ၊ သူက ၅ ႏွစ္ေလာက္ အသက္ပိုႀကီးတာကို သိလို႔ က်ေနာ့္မွာသာ သူ႔ကို မင္းေတြ၊ ငါေတြ လုပ္ဖို႔ အစပိုင္းမွာ အေတာ္ခက္လိုက္ေသးတယ္၊

ေျပာခ်င္တာက က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းက အင္မတန္ ေဖာ္ေ႐ြတယ္၊ စကားေျပာတာလည္း ပြင့္လင္းတယ္၊ ဇာတိက ျမင္းၿခံသား၊ ၆ ေပ ေလာက္႐ွိတဲ့ သူ႔အရပ္နဲ႔ လိုက္ေအာင္ပဲ စကားသံကလည္း က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္နဲ႔...၊ လူတစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႔ ခြန္းႀကီးခြန္းငယ္ စကားေျပာရၿပီ ဆိုရင္ သူ႔မွာ ခ်က္နဲ႔လက္နဲ႔ ျပန္ေျပာစရာ စကားလံုးက အၿမဲ႐ွိတယ္၊ တစ္ဖက္သားရဲ႕ ေထာက္ကြက္မွာ ေၾကာင္အ,ၿပီး ဘာျပန္ေျပာရမွန္း မသိတာမ်ိဳး ဘယ္တုန္းကမွ က်ေနာ္ မေတြ႔ဖူးခဲ့ဘူး၊ စကားစစ္ထိုး႐ံုတင္ပဲလား ဆိုေတာ့ မဟုတ္ေသးဘူး၊ လက္ပါၿပီး ထိုးၾက၊ ႀကိတ္ၾကမယ္ဆိုလည္း သူကျဖစ္တယ္၊ တဖက္သားက အျပန္အလွန္ စကားေျပာတတ္သူ မဟုတ္ဘဲ ထိုးမယ္၊ ႏွက္မယ္ တကဲကဲဆိုတဲ့ လူစားမ်ိဳး ဆိုရင္ သူကလည္း ဘယ္ေတာ့မွ လက္မေႏွးဘူး၊ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္ သူငယ္ခ်င္းက လူမိုက္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး၊ လူတကာကို လိုက္ၿပီး ေစာ္ကား၊ ရန္လိုေနသူလည္း မဟုတ္ဘူး၊ သူ႔အေ႐ွ႕မွာ မတရားလုပ္ေနတာ၊ မမွန္မကန္ ျဖစ္ေနတာေတြ ေတြ႔ရင္သာ သူက မေနႏိုင္မထိုင္ႏိုင္ ဝင္ဝင္ပါမိတတ္တာ...၊ သူ႔ရဲ႕ မဟုတ္မခံ စိတ္ဓါတ္ကို က်ေနာ္ သေဘာက်တယ္၊ ငါ ကူညီလိုက္ရမလား၊ ဝင္ၿပီး ႐ွင္းေပးလိုက္ရမလားလို႔ စဥ္းစားေနစရာ မလိုဘဲ ေမြးရာပါအသိနဲ႔ စကၠန္႔မဆိုင္း ဝင္ကူညီတတ္တဲ့ အမွန္တရား ခ်စ္စိတ္ကို က်ေနာ္ ေလးစားတယ္၊ အဲ... ေဘးထြက္အက်ိဳးဆက္ကေတာ့ ရန္ပြဲေတြ မၾကာခဏ ႀကံဳရတာပါပဲ၊ သူ ဘယ္လိုမွ သည္းမခံႏိုင္တဲ့ လူတန္းစား တစ္ရပ္႐ွိတယ္၊ ကားစပယ္ယာ...၊

ကားခေတြ ပိုေတာင္းတာ၊ ပိုက္ဆံကို ျပန္မအမ္းဘဲ ႐ူးခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတာ၊ ခရီးသည္ေတြကို တြန္းတင္၊ ဆြဲခ်တာ၊ ခရီးသည္ေတြအေပၚ တစ္သက္စာ ေက်းဇူးျပဳထားသူေတြလို မ်က္ႏွာေပါက္မ်ိဳးေတြနဲ႔ မေခ်မငံ ေျပာဆို ေငါက္ငမ္းတာ..၊ အဲဒါမ်ိဳးေတြဆို သူ နည္းနည္းမွ သည္းမခံႏိုင္ဘူး၊ ကိုယ္နဲ႔ ဆိုင္ဆိုင္၊ မဆိုင္ဆိုင္ ဝင္ေျပာေလ့႐ွိတယ္၊ အဲဒါဆိုရင္ေတာ့ ပြဲပဲ၊ စပယ္ယာ ဆိုတာကလည္း ဘီးေလးဘီးေပၚက အာဏာ႐ွင္ အေသးေလးေတြ မဟုတ္လား၊ ကိုယ့္ကားလည္း လာစီးေသး၊ အားလံုးက ၿငိမ္ခံေနတဲ့ အလယ္မွာ ဟီး႐ိုးလည္း ဝင္လုပ္ေသးဆိုေတာ့ ၿငိမ္မသြားဘဲ ေလသံမာမာနဲ႔ ပိုၿပီး ရင့္သီးလာေလ့ ႐ွိတယ္၊ တခ်ိဳ႕ဆို ဝူးဝူးဝါးဝါး ထ,လုပ္ေသးတာ..၊ အဲဒီအခါမ်ိဳးဆို က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းက သူတို႔ထက္ ပိုၿပီး ေလသံမာျပ လိုက္တယ္၊ စကားကို လွန္မေျပာႏိုင္ေအာင္ တရစပ္ ဖိေျပာလိုက္ေလ့ ႐ွိတယ္၊ ကံေကာင္းတာတစ္ခုက သူ႔ရဲ႕ ေလသံနဲ႔ သူ႔ရဲ႕ အရပ္အေမာင္း ေၾကာင့္ပဲလားေတာ့ မသိဘူး၊ ထိုးၾကႀကိတ္ၾကတဲ့ ရန္ပြဲအဆင့္ကို ေရာက္မလာဘဲ စကားမ်ားတာနဲ႔တင္ ၿပီးသြားၾကတာ မ်ားတယ္၊

တစ္ခါမွာ က်ေနာ္တို႔ မႏၲေလးကေန ျပန္လာၾကတယ္၊ သူက ဗင္ကားအျဖဴေလးကို ေမာင္းၿပီးေတာ့...၊ လမ္းလည္း သင့္တာနဲ႔ သူ႔ဇာတိ ျမင္းၿခံက အိမ္ကိုလည္း ဝင္လည္ၾကတယ္၊ သူ႔အိမ္ကေန ခရီးဆက္ဖို႔ ထြက္လာေတာ့ ျမင္းၿခံမွာ ဘုရားပြဲတစ္ခု က်င္းပေနတာနဲ႔ သြားႀကံဳတယ္၊ လမ္းမေပၚမွာလည္း လူေတြ၊ ေစ်းဆိုင္တန္းေတြက အျပည့္ပဲ၊ လူေတြၾကားထဲကေန တေ႐ြ႕ေ႐ြ႕နဲ႔ ေ႐ွ႕တိုးေမာင္းလာရင္း မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ကေန ကုန္ကားတစ္စင္း ေမာင္းလာတာ ေတြ႔ရတယ္၊ ကုန္ကားက သူ႔ဖက္အျခမ္းမွာ လမ္းပိတ္ေနေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ေမာင္းလာတဲ့ အျခမ္းကေန ခပ္တည္တည္နဲ႔ ေမာင္းလာတယ္၊ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းကလည္း သူ႔လမ္းက အမွန္ဆိုေတာ့ ပံုမွန္ပဲ ေ႐ွ႕ဆက္တိုးသြား ေနတယ္၊ အဲဒီမွာ ကားႏွစ္စီးက မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ အေနအထားနဲ႔ နီးကပ္လာၿပီး ၾကားမွာ လူေတြလည္း႐ွိေတာ့ ေ႐ွ႕ဆက္တိုးဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ ကားကို ရပ္လိုက္ရတဲ့ အခ်ိန္မွာပဲ ကုန္ကားေမာင္းသူက ̔ေဟ့ေကာင္... ဒီမွာ ဘုရားပြဲ က်င္းပေနတာ မင္းမျမင္ဘူးလား၊ မင္း ျမန္မာလူမ်ိဳး မဟုတ္ဘူးလား̕ လို႔ ေဒါသတႀကီးနဲ႔ လွမ္းေအာ္တယ္၊ သူ ေအာ္တာက က်ယ္ေတာ့ ေဘးပတ္ဝန္းက်င္က လူေတြေရာ၊ ကားႏွစ္စင္းၾကားက လူေတြပါ အားလံုးၾကားၾကတယ္၊ တခ်ိဳ႕ေတြကလည္း တၿပိဳင္တည္း ေအးေလ,ဘုရားပြဲ လုပ္ေနတာကို မျမင္ဘူးလား၊ ဒီေကာင္ဘာေကာင္လဲ ဆိုတဲ့ အၾကည့္မ်ိဳးေတြနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ကားဖက္ကို လွမ္းၾကည့္ၾကတယ္၊ ကုန္ကားေမာင္းသူရဲ႕ ေဒါသသံနဲ႔ အေျပာက ၾကားရသူေတြကိုပါ ေဒါသေတြ ထြက္လာေစပံု ပါပဲ၊ ဒီလို အေနအထားမွာ ေတာ္႐ံုလူဆို ကေယာင္ေခ်ာက္ခ်ားနဲ႔ မ်က္စိသူငယ္၊ နားသူငယ္ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္သြားႏိုင္တယ္၊ ကားကလည္း လူအုပ္ႀကီး အလယ္မွာ ေရာက္ေနတာ မဟုတ္လား၊ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္ သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆး ပါပဲ၊ ကားတံခါးဖြင့္ ဆင္းလိုက္ၿပီးမွ ဟိုလူ႔ထက္ ပိုက်ယ္ၿပီး ပိုမာတဲ့ ေလသံနဲ႔ ̔ေဟ့ေရာင္...ငါ ဗုဒၶဘာသာ ျမန္မာလူမ်ိဳးစစ္စစ္၊ အမ်ိဳးဘာသာ၊ သာသနာကို မင္းထက္ ပိုၿပီး ခ်စ္တယ္၊ နားလည္လား၊ အခု ဘုရားပြဲလုပ္ေနတာ ျမင္လို႔ ငါ ေျဖးေျဖးေလး ေမာင္းလာတာ မင္းမျမင္ဘူးလား၊ မင္းကသာ ကိုယ့္လမ္းမွာ ကိုယ္မေမာင္းဘဲ ယာဥ္ေၾကာေျပာင္းျပန္ ေမာင္းၿပီး ဘုရားပြဲမွာ ကိုး႐ိုးကားရား လုပ္ေနတာ... ̕ လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္၊ သူ႔ စကားသံ အဆံုးမွာ ခုနတုန္းက က်ေနာ္တို႔ဖက္ကို ၾကည့္ေနၾကတဲ့ လူေတြက ကုန္ကားေမာင္းသမားကို ေအးေလ,ဘုရားပြဲမွာ ကိုး႐ိုးကားရားနဲ႔၊ ဒီေကာင္ ဘာေကာင္လဲ ဆိုတဲ့ အၾကည့္မ်ိဳးေတြနဲ႔ ၾကည့္ၾကျပန္တယ္၊ အဲဒီေတာ့မွ ကုန္ကားေမာင္းသမားလည္း အသာေလး ျပန္ကုပ္သြားၿပီး သူ႔ကားကို လမ္းေဘးဆင္းရပ္လိုက္ရ ေတာ့တယ္၊

က်ေနာ္တို႔ ဆက္ထြက္လာခ်ိန္မွာ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္း သံုးသြားတဲ့ စကားလံုးေတြကို က်ေနာ္ ျပန္စဥ္းစားေနမိတယ္၊ အမွန္ေတာ့ ကုန္ကားေမာင္းတဲ့လူက က်ေနာ္တို႔နဲ႔ ဘုရားပြဲကိုလာတဲ့ ႐ြာသားေတြကို ̔ဘုရားပြဲ၊ ျမန္မာလူမ်ိဳး̕ စတဲ့ စကားလံုးေတြနဲ႔ မသိမသာေလး တည္ေပးလိုက္တာပါ၊ တကယ္ဆို သူကေတာင္ အမွားလုပ္ေနေသးတာ...၊ ကားႏွစ္စီး ပိတ္မိေနတဲ့ သာမန္အေျခအေနေလး တစ္ခုမွာ အဲဒီစကားလံုးမ်ိဳးေတြ မလိုအပ္ပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္ သူငယ္ခ်င္းက အဲဒီအေျခအေနကို ̔ဗုဒၶဘာသာ၊ ျမန္မာလူမ်ိဳး၊ အမ်ိဳး၊ ဘာသာ၊ သာသနာ̕ စတဲ့ စကားလံုးေတြနဲ႔ ျပန္ျဖည္လိုက္တယ္၊ ဒါ့အျပင္ သူက မာန္အျပည့္နဲ႔ ျပန္ေျပာလိုက္ႏိုင္လို႔ တဖက္သားက အသာေလး ျပန္ၿငိမ္သြားရတယ္၊ ဒီေန႔အခ်ိန္မွာ ျပန္စဥ္းစားေတာ့ အဲဒီတုန္းက က်ေနာ္႔သူငယ္ခ်င္းက ဟိုလူ႔အေပၚမွာ စိတ္ဆိုးေနတာ ေၾကာင့္လည္း ပါမယ္ထင္ပါရဲ႕၊ ̔အမ်ိဳးဘာသာ၊ သာသနာ̕ ကိုခ်စ္တယ္ လို႔ေျပာတဲ့ သူ႔ေလသံက မာန္နဲ႔ ေဒါသသံေလး စြက္ေနခဲ့တာ ျပန္ေတြးမိၿပီး ၿပံဳးမိတယ္၊ အင္း.. ျဖစ္ေတာ့ ျဖစ္တတ္ပါတယ္ေလ၊ တခါတေလမွာ က်ေနာ္တို႔လည္း ခ်စ္တယ္၊ ေစာင့္ေ႐ွာက္မယ္ ေျပာေနရင္းနဲ႔ကို အာဃာတေတြ သင့္ခ်င္သင့္ေနတတ္တာ မဟုတ္လား...။ ။

ညီလင္းသစ္
၂၅ ဇြန္၊ ၂၀၁၃

တိမ္ေတြနဲ႔အတူ...

အားလံုးပဲ မဂၤလာပါဗ်ာ...၊ က်ေနာ္လည္း ျခေသၤ့ကြ်န္းကေလး ကေန ျပန္လာၿပီးတဲ့ေနာက္ ျခေသၤ့တစ္ေကာင္လိုပဲ ဂူေအာင္းသြားလိုက္တာ အခုမွပဲ ဘေလာ့ဂ္ကို ျပန္ေရာက္ျဖစ္ေတာ့တယ္၊ ေပ်ာက္ေနေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ ဘာမွ အေထြအထူးေတာ့ မလုပ္ျဖစ္ပါဘူး၊ ထံုးစံအတိုင္း အလုပ္မ်ားတယ္၊ ဟိုနားဒီနား ခရီးတိုေလးေတြ သြားတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ပ်င္းေနတယ္၊ ဒီအေတာအတြင္း လာလည္သြားၾကတဲ့၊ စီေဘာက္စ္မွာ ႏႈတ္ဆက္သြားၾကတဲ့ ညီအစ္ကို၊ ေမာင္ႏွေတြကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္၊ ဘေလာ့ဂ္မွာ စာမေရးျဖစ္တာဟာ တခ်ိဳ႕ေတြ ျဖစ္သလို ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္မွာ စာေတြလိုက္ဖတ္ ေနလို႔လား ဆိုေတာ့လည္း မဟုတ္၊ ဒါျဖင့္ရင္ ဓါတ္ပံုေတြ ႐ိုက္ျဖစ္ေနတာလား ဆိုျပန္ေတာ့လည္း မဟုတ္ျပန္ဘူး၊ ေျပာရရင္ ကင္မရာကို ေသေသခ်ာခ်ာ မကိုင္ျဖစ္တာေတာင္ အေတာ္ေလး ၾကာေနၿပီ၊ ကင္မရာကိုင္မယ့္အစား သူမ်ားေတြ ႐ိုက္ထားတဲ့ ပံုေတြကိုပဲ က်ေနာ္ လိုက္ၾကည့္ၿပီး အားက်ေနမိတယ္၊ ဓါတ္ပံုနည္းပညာ ဆိုဒ္ေတြကိုလိုက္ဖတ္ၿပီး တစ္ခါမွ မလုပ္ဖူးတဲ့ ဓါတ္ပံုနည္းစနစ္ေတြကို စမ္းၾကည့္ခ်င္စိတ္ေတြ ျဖစ္ေနခဲ့တယ္၊ စိတ္ကသာ ႐ွိေနေပမယ့္ တကယ္တမ္းမွာက် လက္က မလိုက္ျဖစ္ဘူး...၊

မေန႔ကေတာ့ အိမ္မွာေအးေအးလူလူ ထိုင္ေနျဖစ္ပါတယ္၊ ဝရန္တာကေန လင္းခ်င္း၊ ၾကည္လင္ေနတဲ့ ရာသီဥတုကို က်ေနာ္ ၾကည့္ေနျဖစ္တယ္၊ ဒီႏွစ္ ဥေရာပရဲ႕ ေႏြဦးရာသီက မိုးေတြရြာ၊ ႏွင္းေတြက်ၿပီး အေတာ္ဆိုးခဲ့လို႔ အခုလိုရာသီဥတု သာသာယာယာ မ႐ွိတာ ၾကာၿပီမဟုတ္လား၊ အဲဒီအခုိက္အတန္႔မွာေပါ့...၊ က်ေနာ့္ရဲ႕ ျမင္ကြင္းထဲကို တိမ္ေတြ ဝင္ေရာက္လာၾကတာ...၊ ေကာင္းကင္ျပာထဲမွာ တိမ္ျဖဴျဖဴေတြ အဆုပ္လိုက္၊ အဆုပ္လိုက္ ေ႐ြ႕ေနၾကတာကို က်ေနာ္ ၾကည့္ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ထိုင္ၾကည့္ေနျဖစ္တယ္၊ ေမာင္သိန္းေဇာ္ရဲ႕ ကဗ်ာထဲက အဆံုးမ႐ွိ က်ယ္ဝန္းတဲ့ အမွားထဲက တိမ္ေတြဟာ ဒီလိုမ်ိဳးပဲလား၊ က်ေနာ္ကေတာ့ တရားနဲ႔ မေျဖဘဲ ကင္မရာ ေကာက္ကိုင္ျဖစ္သြားတယ္၊ တိမ္ေတြရဲ႕ အေ႐ြ႕ကို ဓါတ္ပံုတစ္ပံုထဲနဲ႔ ျပမယ့္အစား ပိုၿပီးထင္႐ွားေအာင္ Time-lapse ဗီဒီယိုေလးတစ္ခု လုပ္ျဖစ္သြားပါတယ္၊ Time-lapse ဗီဒီယို ဆိုတာကို မရင္းႏွီးသူေတြ အတြက္ အလြယ္ေျပာရရင္ေတာ့ ဓါတ္ပံုေတြ အမ်ားႀကီး႐ိုက္ၿပီးမွ ျပန္စီထားတဲ့ ဗီဒီယိုပါ၊ တစ္ပံုနဲ႔တစ္ပံု စကၠန္႔ပိုင္းေလာက္ ျခားၿပီး ႐ိုက္ထားတဲ့ ဓါတ္ပံုေတြကို ျပန္စီလိုက္တဲ့အခါ still ဓါတ္ပံုေတြကေန motion ပါတဲ့ ဗီဒီယိုေလးတစ္ခု ျဖစ္သြားတဲ့ သေဘာပါပဲ၊

အခု ဗီဒီယို အပိုင္းေလးထဲမွာေတာ့ ဓါတ္ပံု ၃၀၄ ပံုကို စီထားပါတယ္၊ မူလ ႐ိုက္တုန္းကေတာ့ ၆၄၄ ပံု ႐ိုက္ထားခဲ့တာ...၊ ေနာက္ေတာ့ ဗီဒီယိုဖိုင္ အရမ္းေလးမွာ စိုးတာနဲ႔ ပံုတစ္ဝက္ေလာက္ကိုပဲ သံုးျဖစ္သြားတယ္၊ ေကာင္းကင္ကို ျမစ္တစ္စင္းလို႔ တင္စားၾကရင္ အဲဒီျမစ္ထဲမွာ တိမ္ေတြက အခုလိုပဲ ျမဳပ္ခ်ည္၊ ေပၚခ်ည္နဲ႔ ေမ်ာေနမယ္ ထင္ပါရဲ႕၊ အဲဒီ ျမဳပ္ခ်ည္၊ ေပၚခ်ည္ တိမ္ေတြနဲ႔အတူ က်ေနာ္လည္း ျမဳပ္ေနရာကေန ျပန္ေပၚလာျဖစ္ ျပန္ပါၿပီ၊ ၅၁ စကၠန္႔ပဲ ၾကာတဲ့ ဗီဒီယိုေလးကို အဆင္ေျပရင္ေတာ့ ၾကည့္သြားပါဦးဗ်ာ... ေနာ။ ။

ညီလင္းသစ္
၁၇ ဇြန္၊ ၂၀၁၃