က်ေနာ္ႏွင့္ ကြန္ျပဴတာ (ဆိုေသာအရာ..)

ဟိုရက္ေတြတုန္းက က်ေနာ့္ကြန္ျပဴတာ ပ်က္သြားတယ္၊ ပ်က္သြားတယ္ဆိုတာက ႐ုတ္တရက္ႀကီး ဖြင့္မရေတာ့တာမ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး၊ ကြန္ျပဴတာ စဖြင့္ဖြင့္ခ်င္း Bios နဲ႔ ဝင္းဒိုးစ္ အၾကားမွာ ရပ္,ရပ္သြားတာ..၊ အမ်ားအားျဖင့္ ဝင္းဒိုးစ္တက္လာၿပီး စက္ထဲမွာ တပ္ထားတဲ့ antivirus တက္၊ အင္တာနက္ခ်ိတ္၊ ပ႐ိုဂရမ္ေတြ အားလံုး run ၿပီဆိုတဲ့ ခဏမွာပဲ စက္တစ္ခုလံုး freeze ျဖစ္သြားေရာ..၊ အဲဒါဆို ဘာဆိုဘာမွ လုပ္မရေတာ့ဘူး၊ ေမာက္စ္လည္း မလႈပ္ေတာ့သလို ကီးဘုတ္ short-cut ေတြလည္း သံုးမရေတာ့ဘူး၊ အဲဒီေတာ့ ကြန္ျပဴတာရဲ႕ ပါဝါခလုတ္ကို လက္နဲ႔ ၃ စကၠန္႔ေလာက္ ႏွိပ္ထားၿပီးေတာ့ ပိတ္ေပေရာ့ပဲ၊ ၿပီးေတာ့ ၅ စကၠန္႔ေလာက္ ခဏေစာင့္ၿပီးမွ တခါျပန္ဖြင့္..၊ အဲဒီေတာ့မွပဲ ရေတာ့တယ္၊

တကယ္ေတာ့ အဲဒီလို ျဖစ္ေနတာ နည္းနည္းေတာ့ ၾကာေနၿပီ၊ အနည္းဆံုး ေလးငါးလ ေလာက္ေတာ့ ႐ွိမလားပဲ၊ ဟိုးအစတုန္းကေတာ့ တစ္ပတ္ဆယ္ရက္ေလာက္မွ တစ္ခါေလာက္ျဖစ္ေလ့ ႐ွိတယ္၊ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ သံုးေလးရက္တခါ ဆိုသလို ျဖစ္တာစိတ္လာတယ္၊ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ကြန္ျပဴတာဖြင့္တိုင္း ျဖစ္ေတာ့တာပဲဗ်၊ ဆိုေတာ့ က်ေနာ့္မွာ ကြန္ျပဴတာကို ေန႔တိုင္း ႏွစ္ခါ၊ ႏွစ္ခါ ဖြင့္ေနရတယ္၊ အဲဒါနဲ႔ ဒင္းေတာ့ တဆိတ္လြန္ေနၿပီ၊ ဆိုင္ပို႔မွပဲ ျဖစ္ေတာ့မယ္ဆိုၿပီး 'တစ္ထမ္း၊ တစ္႐ြက္ (Behind the picture)' ဆိုတဲ့ ပို႔စ္ေလး တင္ၿပီး ေနာက္တစ္ေန႔မွာပဲ သြားပို႔လိုက္တယ္၊ က်ေနာ့္ကြန္ျပဴတာက STEG ဆိုတဲ့ တံဆိပ္ပါ၊ အမွန္ေတာ့ အဲဒီ STEG ဆိုတာက ကြန္ျပဴတာ ကြ်မ္းက်င္သူေတြ စုၿပီး ဖြင့္ထားတဲ့ ကုမၸဏီနာမည္..၊ အစမွာ တျခားတံဆိပ္ ကြန္ျပဴတာေတြျပင္သလို ကြန္ျပဴတာနဲ႔ ဆက္စပ္ပစၥည္းေတြ ေရာင္းတဲ့ဆိုင္ပါ၊ ေနာက္ပိုင္းမွာ သူတို႔ရဲ႕ေစ်းကြက္လည္း က်ယ္ျပန္႔လာတာနဲ႔အမွ် STEG တံဆိပ္နဲ႔ ကြန္ျပဴတာေတြ ထုတ္လာတယ္၊ အဲဒီဆိုင္ကို က်ေနာ္သေဘာက်တာ တစ္ခုက သံုးမယ့္လူေတြရဲ႕ အတန္းအစားအလိုက္ ကြန္ျပဴတာေတြကို ထုတ္ထားတာပဲ၊ အိမ္သံုးသက္သက္ပဲဆို ကြန္ျပဴတာက အလယ္အလတ္စား ကြာလတီနဲ႔ ေစ်းကလည္း သင့္တဲ့ေစ်း၊ ဂိမ္းကစားမယ့္ ေမာင္ေတြအတြက္ဆို စြမ္းရည္ျမႇင့္ထားသလို ေစ်းကလည္း တစ္ေစ်း၊ က်ေနာ့္လို ဓါတ္ပံု၊ ဗီဒီယို တည္းျဖတ္တာေတြ လုပ္မယ့္သူေတြ အတြက္လည္း အရည္အေသြးတစ္မ်ိဳး ေစ်းတစ္မ်ိဳးနဲ႔...၊ က်ေနာ္ေနတဲ့ေနရာနဲ႔ မနီးမေဝးမွာ အဲဒီ STEG ဆိုင္ခြဲတစ္ဆိုင္ ႐ွိတာနဲ႔ မႏွစ္က ႏွစ္ဆန္းတုန္းက သြားဝယ္လိုက္တယ္၊ သူတို႔ရဲ႕ အေရာင္းဆိုင္တိုင္းမွာ ဆားဗစ္စင္တာပါ တြဲဖြင့္ထားလို႔ အခုအဲဒီဆိုင္ကိုပဲ ျပန္ပို႔္လိုက္တယ္၊

ဒါမတိုင္ခင္ တုန္းကေတာ့ က်ေနာ့္မွာ HP ကြန္ျပဴတာတစ္လံုး ႐ွိခဲ့ဖူးတယ္ဗ်၊ က်ေနာ့္ရဲ႕ ပထမဆံုး အိမ္သံုးကြန္ျပဴတာေပါ့၊ Desktop ပါပဲ၊ အဲဒီ HP နဲ႔ရခဲ့တဲ့ အေတြ႔အႀကံဳကေတာ့ က်ေနာ္လြယ္လြယ္နဲ႔ ေမ့မယ္မထင္ဘူး၊ ဝယ္ၿပီး တစ္ႏွစ္ခြဲေလာက္ အၾကာမွာ စက္က ပ်က္ပါေလေရာ..၊ HDD မွာ error ျပၿပီး ေကာင္းေကာင္း အလုပ္မလုပ္ေတာ့ဘူး၊ အဲဒီမွာ ဇတ္လမ္းက စတာဗ်၊ ဝယ္ခဲ့တာက စူပါမားကက္မွာ ဆိုေတာ့ အဲဒီကိုပဲ ျပန္ပို႔ေတာ့ သူတို႔က ဝရမ္တီ ေတာင္းေရာ၊ က်ေနာ္က မူလဝရမ္တီ တစ္ႏွစ္ဆိုတာ လံုေလာက္ၿပီထင္ၿပီး extension ထပ္မလုပ္ထားေတာ့ အာမခံက မ႐ွိေတာ့ဘူး၊ ဒီေတာ့လည္း ေကာင္းၿပီ.. က်သင့္တာ ေပးပါ့မယ္ဆိုၿပီး ဆားဗစ္စင္တာကို ပို႔ခိုင္းရတယ္၊ အဲဒီလို ပို႔မယ့္အေရး စူပါမားကက္က ၃ ရက္ေလာက္ ေစာင့္ေနေသးတယ္၊ တခါ ဆားဗစ္စင္တာကလည္း ေတာင္တစ္ေနရာ၊ ေျမာက္တစ္ေနရာ..၊ အေဝးႀကီးက ၿမိဳ႕ေတြမွာ ျဖစ္တဲ့အျပင္ က်ေနာ္နဲ႔လည္း တိုက္႐ိုက္စကား မေျပာရဘူး၊ ဒီၾကားထဲ ပိုဆိုးတာက က်ေနာ့္ဆီမွာ reinstallation CD မ႐ွိတာပဲ၊ အဲဒီ HP ကြန္ျပဴတာဝယ္ေတာ့ အစပိုင္း ရက္ေတြမွာ reinstallation CD လုပ္မလားဆိုၿပီး မက္ေဆ့ခ်္ေလး တက္,တက္လာၿပီး ေမးေလ့႐ွိတယ္၊ HP ကြန္ျပဴတာေတြမွာ reinstallation disk မေပးဘဲနဲ႔ HDD ေပၚမွာ partition D အေနနဲ႔ recovery part ဆိုၿပီးပဲ လာေလ့႐ွိပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္အတြက္ ပထမဦးဆံုး ကြန္ျပဴတာဆိုေတာ့ ဝယ္တုန္းက အဲဒီလို CD မ်ိဳး ပါမလာတာ သတိမထားမိသလို မက္ေဆ့ခ်္မွာ ေမးသလို လုပ္ထားရ ေကာင္းမွန္းလည္း မသိခဲ့ဘူး ဆိုပါေတာ့..၊ ဒါ့အျပင္ က်ေနာ္က ေ႐ႊ ဉာဏ္ေတာ္ စူးေရာက္စြာနဲ႔ေတြးတယ္၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အခုလို partition D အေနနဲ႔ ထားတာက ပိုၿပီးစိတ္ခ်ရတယ္၊ တစ္ခုခုျဖစ္သည့္တုိင္ အနည္းဆံုးေတာ့ အဲဒီကိုအေရာက္သြားၿပီး reinstall ျပန္လုပ္ႏိုင္မွာပဲ ဆိုၿပီးေတာ့...၊

ခပ္တိုတို ေျပာရရင္ ဝရမ္တီလည္းမ႐ွိ၊ ဝင္းဒိုးစ္ျပန္ဆင္ဖို႔ တရားဝင္စီဒီလည္း မ႐ွိတဲ့ က်ေနာ့္ကို ဆားဗစ္စင္တာက အင္တင္တင္ လုပ္ေနပါေလေရာ၊ ဒါနဲ႔ပဲ ျပန္ေပးပါေတာ့ ဆိုၿပီး ကြန္ျပဴတာကို ျပန္ေတာင္းလိုက္ေတာ့တယ္၊ ၿပီးေတာ့မွ ျပင္သစ္မွာ႐ွိတဲ့ ဥေရာပတာဝန္ခံ HP ႐ံုးကို အက်ိဳးအေၾကာင္း ႐ွင္းျပ၊ ကြန္ျပဴတာေပၚက ဝင္းဒိုးစ္ရဲ႕ original tag နံပါတ္ေျပာၿပီး reinstallation CD တစ္ခ်ပ္လွမ္းေတာင္းရတယ္၊ ေတာ္ေသးတာေပါ့၊ ဟိုက သေဘာေကာင္းစြာနဲ႔ လွမ္းပို႔ေပးတယ္၊ ဒါေတာင္ တစ္လခြဲေလာက္ ေစာင့္လိုက္ရတယ္၊ ဆိုေတာ့ ပ်က္တဲ့အခ်ိန္ကေန ျပန္ျပင္ၿပီးတဲ့အထိ စုစုေပါင္း ၄ လေလာက္ ၾကာသြားခဲ့တယ္၊ အဲဒီ ဇတ္လမ္းထဲမွာ အဆိုးတကာ့ အဆိုးဆံုးကေတာ့ က်ေနာ္က မိုက္မဲစြာနဲ႔ backup တစ္ခုမွ လုပ္မထားတာ ပါပဲ၊ ႐ွိသမွ် ဓါတ္ပံုေတြနဲ႔ ပါစင္နယ္လ္ ဖိုင္လ္ေတြအားလံုး ဆံုး႐ွံဳးသြားခဲ့တယ္၊

အဲဒီလို ျဖစ္ၿပီးကတည္းက မွတ္သြားလိုက္တာ အခုဆို backup CD ေတြအျပင္ external HDD ေတြ ၆ ခုေလာက္နဲ႔ backup လုပ္ေလ့ ႐ွိ ပါတယ္၊ ဒါ့အျပင္ အခု STEG ကြန္ျပဴတာကိုဝယ္ေတာ့ စကတည္းက ဝရမ္တီကို ၃ ႏွစ္အထိ တခါတည္း extension လုပ္ထားလိုက္တယ္၊ က်ေနာ္ ေလ့လာၾကည့္မိသေလာက္ ပီစီေတြက အမ်ားအားျဖင့္ မူလဝရမ္တီ ေပးထားတဲ့ ၁ ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီးမွ ပ်က္ေလ့႐ွိပါတယ္၊ အဲဒါေၾကာင့္ ဒီတစ္ခါ ျပင္ဖို႔ျဖစ္လာေတာ့ က်ေနာ့္မွာ ေအးေအးလူလူ ႐ွိေနခဲ့တယ္၊ ေနာက္တစ္ေန႔မွာပဲ ဆိုင္က ဖုန္းဆက္လာတယ္၊ သူတို႔ရဲ႕ စစ္ေဆးခ်က္အရ ကြန္ျပဴတာရဲ႕ RAM က ပ်က္တာပါ-တဲ့၊ အဲဒါက ၃ ႏွစ္အာမခံ ႐ွိထားလို႔ တစ္ျပားမွ ေပးစရာမလိုဘဲ အသစ္လဲေပးပါ့မယ္ ဆိုၿပီးေတာ့..၊ သူတို႔ကေတာင္ အခုလို အခ်ိန္မတိုင္မီ ပ်က္သြားလို႔ ေတာင္းပန္လိုက္ ေသးတယ္၊ အရင္တစ္ေခါက္က မ်က္ႏွာငယ္ခဲ့ရသမွ် အခုမွပဲ ငါ ကပ္စတန္မာကြ ဆိုၿပီး ခပ္တင္းတင္းေနရတဲ့ အျဖစ္ကို က်ေနာ့္မွာ သေဘာတက်နဲ႔...၊ ဆိုင္ကလူနဲ႔ စကားေျပာေနရင္း ျပင္ရမယ့္အတူတူ က်ေနာ့္မွာ ကြန္ျပဴတာကို စြမ္းရည္ထပ္ျမႇင့္ဖို႔ စိတ္ကူးဝင္လာခဲ့တယ္၊ အဲဒါနဲ႔ မူလ႐ွိ ထားတဲ့ RAM 8 GB အစား 16 GB အထိ တိုးလိုက္တယ္၊ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ့္စက္ထဲမွာ အရင္က ႐ွိထားတဲ့ HDD 1 TB အျပင္ ေနာက္ထပ္ SSD 256 GB တစ္လံုးပါ ထပ္ထည့္ဖုိ႔ ေျပာလိုက္တယ္၊ သိတဲ့အတိုင္း SSD က flash memory ျဖစ္လို႔ ထံုးတမ္းစဥ္လာ HDD ထက္ အမ်ားႀကီး ပိုျမန္ပါတယ္၊ ဆိုေတာ့ ဝင္းဒိုးစ္ အပါအဝင္ ႐ွိသမွ် ပ႐ိုဂရမ္ေတြ၊ အပလီေကး႐ွင္းေတြကို အဲဒီ SSD ေပၚမွာထား၊ က်န္တဲ့ ဖိုင္လ္ေတြနဲ႔ ဓါတ္ပံုေတြ၊ ဗီဒီယိုေတြကို မူလ HDD ေပၚမွာ ထားလိုက္တယ္၊ ကြန္ျပဴတာ ျပန္ရလာေတာ့ ခလုတ္စဖြင့္ခ်ိန္ကေန အသံုးျပဳဖို႔ အသင့္ျဖစ္ခ်ိန္အထိ အခ်ိန္အားျဖင့္ ဘယ္ေလာက္ၾကာသလဲ ဆိုတာ သိဖို႔ stopwatch ႏွိပ္ၿပီး ၾကည့္,ၾကည့္တယ္၊ ပ်မ္းမွ်ျခင္း ၅၅ စကၠန္႔ေလာက္ ၾကာပါတယ္၊ SSD တပ္ထားတဲ့ laptop ေတြဆို စကၠန္႔ ၃၀ အတြင္းမွာ ရယ္ဒီျဖစ္ေနေလ့ ႐ွိတယ္၊ အခုကေတာ့ desktop ျဖစ္လို႔ တစ္မိနစ္ေအာက္မွာ ခ်က္ျခင္းအသံုးျပဳႏိုင္တာ မဆိုးဘူးလို႔ ဆိုရမွာေပါ့၊

ကြန္ျပဴတာ ျပင္တာက ဘာပဲေျပာေျပာ ႏွစ္ပတ္ခြဲေလာက္ေတာ့ ေစာင့္လိုက္ရတယ္၊ က်ေနာ္လိုခ်င္တဲ့ RAM 16 GB ရယ္၊ SSD 256 GB ရယ္ရဖို႔ ေစာင့္ရတာေၾကာင့္ ပိုၾကာသြားခဲ့တာ..၊ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီ ႏွစ္ပတ္ခြဲက က်ေနာ္ခြင့္ယူထားတဲ့ ရက္ေတြျဖစ္ေနတယ္၊ ဆိုေတာ့ အလုပ္က ကြန္ျပဴတာလည္း သံုးလို႔မရေတာ့ ေမးလ္စစ္တာေကာ၊ စာေတြဖတ္တာေကာ က်ေနာ့္ရဲ႕ စမတ္ဖုန္းေလးနဲ႔ပဲ လုပ္ရပါတယ္၊ လက္တစ္ဝါးေတာင္ မ႐ွိတဲ့ ဖန္သားျပင္ေလးကိုပဲ ျပဴးၿပဲၾကည့္ရင္း လက္ညႇိဳးနဲ႔ ဟိုဖက္တြန္းလိုက္၊ ဒီဖက္ျပန္ဆြဲလိုက္၊ ခပ္ဆဆေလး ႐ိုက္ ၿပီး အက်ယ္ခ်ဲ႕လိုက္ လုပ္ေနရင္း ငါ့ဒုကၡကလည္း မေသးပါလားလို႔ ေတြးမိတယ္၊ တကယ္ဆို ေႏြရာသီ အားလပ္ရက္ ခြင့္ယူထားတာနဲ႔ တိုက္ဆိုင္ေနတာပဲ၊ အိမ္က ကြန္ျပဴတာလည္း ပ်က္ေနတာ အံကိုက္ပဲဆိုၿပီး ဒီအရာေတြနဲ႔ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ကေလး အေဝးမွာ ေအးေအးေဆးေဆး ေနပါ့လား၊ အခုေတာ့ ဒီလိုမဟုတ္ဘူး၊ ဒီကြန္ယက္ႀကီးထဲကိုပဲ ရသေလာက္ အေပါက္ေလးကေန တိုးဖို႔ ႀကိဳးစားေနမိတယ္၊ ဘယ္သူေတြကမ်ား ဘယ္လိုစာေတြ ပို႔ထားပါလိမ့္၊ ဘယ္ေနရာေတြမွာ ဘာေတြမ်ား ျဖစ္ကုန္ၿပီလဲ၊ ဘယ္သူေတြက ဘယ္လိုပို႔စ္ေတြ တင္ေနၾကသလဲ.. စသျဖင့္ စသျဖင့္၊ အထူအပါး၊ ပံုသ႑န္ မတူတဲ့ ႀကိဳးေပါင္းစံုတို႔ ေရာယွက္ေနတဲ့ ဒီကြန္ယက္ႀကီးထဲမွာ အမိခံၿပီးတဲ့ေနာက္ ျပန္ၿပီး႐ုန္းထြက္ဖို႔ ခက္ခဲပါတယ္၊ သတင္း၊ အခ်က္အလက္ စီးဆင္းမႈႀကီးရဲ႕ အျပင္ဖက္ကို ႏွစ္ပတ္ေလာက္ကေလး က်ေနာ္ ထြက္ထိုင္ၿပီး မေနႏိုင္ခဲ့ဘူး၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အခုေတာ့ ဖြင့္ဖို႔ခလုတ္ကို လက္လွမ္း႐ံုပဲ ႐ွိေသး..၊ ပြင့္ၿပီးသား ျဖစ္သေလာက္ ႐ွိေန တတ္တဲ့ ကြန္ျပဴတာတစ္လံုး ျပန္ေရာက္လာတာေၾကာင့္ လက္ေခ်ာင္းေတြကလည္း ကီးဘုတ္ေပၚမွာ ေျပးလႊားကခုန္ဖို႔ စိတ္အားထက္သန္ေနတယ္လို႔ ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ...။ ။

ညီလင္းသစ္
၂၂ ၾသဂုတ္ ၂၀၁၂

တစ္ထမ္း၊ တစ္႐ြက္ (Behind the picture)

ၿပီးခဲ့တဲ့ ပို႔စ္မွာ အိမ္မႈကိစၥေတြ အေၾကာင္း ေရးမယ္လုပ္ေတာ့ သ႐ုပ္ေဖာ္ပံုေလး တစ္ပံုေလာက္ ထည့္ရင္ေကာင္းမယ္လို႔ စိတ္ကူးမိ ပါတယ္၊ အိမ္မႈကိစၥနဲ႔ သက္ဆိုင္တဲ့ ပစၥည္းတစ္ခုခု.. ဥပမာ- ဖုန္စုပ္စက္၊ အဝတ္ေလွ်ာ္စက္၊ မီးပူ၊ တံျမက္စည္း၊ ေဂၚျပား၊ ထမင္းအိုး စတာေတြကို လိုက္ၾကည့္ၿပီး ေနာက္ဆံုးေတာ့ မီးပူကိုပဲ သ႐ုပ္ေဖာ္ပံုအျဖစ္ သံုးဖို႔ ဓါတ္ပံု႐ိုက္မယ္လို႔ က်ေနာ္ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္၊ အဲဒီလို ႐ိုက္မယ္ဆိုေတာ့ ဒီအတိုင္း ႐ိုး႐ိုးတန္းတန္း ႐ိုက္တာထက္ effect ေလး တစ္ခုခု ထည့္႐ိုက္ႏိုင္ရင္ ပိုေကာင္းမယ္လို႔ အႀကံရပါတယ္၊ ဥပမာ- စေတ့ခ်္႐ွိဳး စင္ေပၚမွာ သီခ်င္းဆိုေနတဲ့ အဆိုေတာ္အေပၚမွာပဲ ဆလိုက္မီးက ကြက္ကြက္ေလးက်ၿပီး သူ႔ပတ္ဝန္းက်င္ကေတာ့ ေမွာင္ေနတာ မ်ိဳးေပါ့၊ အဲဒါဆိုရင္ ၾကည့္သူရဲ႕ အာ႐ံုဟာ ေဘးကို မပ်ံ႕လြင့္ေတာ့ဘဲ အဓိက subject ေပၚမွာပဲ ႐ွိေနမွာပါ၊ အခု ဒီေအာက္ဖက္က ဓါတ္ပံုထဲမွာလို အလင္းေပးၿပီး ႐ိုက္ဖို႔ စဥ္းစားမိတယ္၊

အဲဒီမွာ က်ေနာ္ စမ္းလုပ္ၾကည့္မယ္လို႔ စိတ္ကူးထားၿပီး အခုထိကို မလုပ္ရေသးတာတစ္ခု ေခါင္းထဲဝင္လာတယ္၊ Snoot လို႔ေခၚတဲ့ အလင္းကို ပံုသြင္းတဲ့ ပစၥည္းေလးပါ၊ က်ေနာ္လိုခ်င္တဲ့ ဓါတ္ပံုကို ရဖို႔ဆိုရင္ Snoot လိုပါတယ္၊ Snoot ဆိုတာက မရင္းႏွီးသူေတြ အတြက္ အလြယ္ေျပာရရင္ ဖလက္႐ွ္၊ ဒါမွမဟုတ္ စတူဒီယိုမီးေတြ အေ႐ွ႕မွာ တပ္ရတဲ့ ႐ွည္ေမ်ာေမ်ာ ထုလံုး႐ွည္ေလးပါ၊ ေစ်းကြက္မွာေတာ့ ပလပ္စတစ္၊ ဖိုင္ဘာ၊ အလူမီနီယံ စတဲ့ ပစၥည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ လုပ္ထားတာေတြ ႐ွိတယ္၊ ဘာနဲ႔ပဲလုပ္လုပ္ သူ႔ရဲ႕ တာဝန္က အလင္းကို ျဖာမသြားေစဘဲ တစ္ေနရာတည္းကို စုၿပီး က်ေစဖို႔ပါပဲ၊ က်ေနာ္ လုပ္ခ်င္ေနတာက အဲဒီ DIY (Do-It-Yourself) snoot ပါ...၊

DIY snoot လုပ္ရတာ လြယ္ပါတယ္၊ စူပါမားကက္ေတြမွာ ေရာင္းတဲ့ ေရျမႇဳပ္ကဒ္ျပား တစ္ခ်ပ္ဝယ္၊ ဖလက္႐ွ္ရဲ႕ အ႐ြယ္အတိုင္းညႇပ္၊ ၿပီးေတာ့မွ အေပၚက ပံုမွာ ျပထားသလို Velcro လို႔ေခၚတဲ့ ‘ကပ္ခြာ’ ေလးေတြ အနားစြန္းမွာ လိုက္ကပ္႐ံုပါပဲ၊ ဒါဆိုရင္ ‘အလင္းျဖစ္ေစ’ လို႔ မေျပာႏိုင္ေပမယ့္ ‘အလင္းေျပာင္းေစ’ လို႔ေတာ့ ေျပာလို႔ ရသြားၿပီ..၊ း)

ေနာက္ထပ္ လိုအပ္တာတစ္ခုက off-camera flash ပါ၊ ဖလက္႐ွ္ကို ကင္မရာေပၚမွာ မတပ္ဘဲ ဓါတ္ပံု႐ိုက္မယ့္ subject အနားမွာ ထားဖို႔ပါ၊ အဲဒီလို ထားျခင္းအားျဖင့္ အလင္းကို subject ရဲ႕ ေဘး၊ ဘယ္ညာ၊ အေပၚ၊ ေအာက္၊ အေနာက္.. ႀကိဳက္တဲ့ဖက္ကေန ေပးလို႔ ရသြားၿပီ၊ ဓါတ္ပံုပညာမွာေတာ့ Strobist လို႔ေခၚၾကပါတယ္၊ ဆိုေတာ့.. ကင္မရာရဲ႕ အေဝးမွာ ႐ွိေနတဲ့ ဖလက္႐ွ္ကို ကင္မရာခလုတ္ ႏွိပ္တဲ့အခါ တၿပိဳင္နက္ထဲ ပြင့္ေစဖို႔ (Wireless) Flash trigger တစ္ခု လိုပါတယ္၊ ေအာက္မွာ ျပထားတဲ့ ပစၥည္းေလးပါပဲ..၊

Flash trigger သံုးမ်ိဳး ႐ွိပါတယ္၊ ကင္မရာနဲ႔ ဖလက္႐ွ္ကို ႀကိဳးနဲ႔ဆက္ထားတဲ့ Wired flash trigger၊ ကင္မရာနဲ႔ ဖလက္႐ွ္ၾကားမွာ ႀကိဳးမပါဘဲ အနီေအာက္ ေရာင္ျခည္သံုး Remote Infrared flash trigger နဲ႔ ေရဒီယိုလိႈင္းသံုး Remote Radio-frequency flash trigger တို႔ပါ၊ က်ေနာ္သံုးတာက ေရဒီယိုလိႈင္းစနစ္ တ႐ုတ္လုပ္ Yongnuo တံဆိပ္၊ ေမာ္ဒယ္လ္ RF-602 ပါ၊ ေစ်းေပါတယ္၊ e-bay ကေန တ႐ုတ္ျပည္ကို လွမ္းမွာတာ ေဒၚလာ ၃၀ ပဲေပးရတယ္၊ ကြာလတီကေတာ့ နည္းနည္းညံ့တယ္၊ ဒါေပမယ့္ စီးပြားျဖစ္ သံုးတာမဟုတ္လို႔ သံုးေပ်ာ္ပါတယ္၊ ပံုထဲမွာပါတဲ့ ဘယ္ဖက္က အေသးေလးက transmitter ပါ၊ သူ႔ကို ကင္မရာေပၚမွာတပ္၊ ေဘးက receiver ကိုေတာ့ ဖလက္႐ွ္ေအာက္မွာ တပ္လိုက္ရင္ မီတာ ၁၀၀ အကြာအေဝးေလာက္အထိ ဖလက္႐ွ္ကို ခိုင္းလို႔ရပါတယ္၊

ဒါကေတာ့ အဲဒီပံုကို ႐ိုက္ခဲ့တဲ့ setting ပါ၊ က်ေနာ့္ရဲ႕ DIY snoot ကို ဖလက္႐ွ္ ေခါင္းမွာစြပ္၊ Yongnuo receiver ကို ဖလက္႐ွ္ေအာက္မွာတပ္၊ ဖလက္႐ွ္က မီးပူအေပၚတည့္တည့္ က်ေနေအာင္ ထ႐ိုင္ေပါ့ထ္ကိုခ်ိန္၊ ကင္မရာေပၚမွာ Yongnuo transmitter ကိုတပ္၊ ၿပီးရင္ေတာ့ ႐ိုက္႐ံုပါပဲ၊ လိုလိုမယ္မယ္ မီးပူရဲ႕ ဘက္ဂေရာင္းမွာ အနက္ေရာင္ ကဒ္ထူတစ္ျပားကိုလည္း ခ်ထားလိုက္တယ္၊ အေရးႀကီးတဲ့ တစ္ခ်က္က subject ဟာ ေနာက္ခံနံရံနဲ႔ ကပ္မေနဖို႔ပါ၊ မဟုတ္ရင္ ဘက္ဂေရာင္းဟာ ရာႏႈန္းျပည့္ ေမွာင္ေနမွာ မဟုတ္ပါဘူး၊ အဲဒါေၾကာင့္ မီးပူကို ခံုေပၚတင္ၿပီး အခန္းအလယ္မွာ ခ်ထားတာပါ၊ ဒီပံုကို႐ိုက္တာ အဲဒီပို႔စ္မတင္ခင္ ညေနေလးမွာပဲ ႐ိုက္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္၊ ပံုမွာေတြ႔တဲ့အတိုင္း အခန္းက ေမွာင္မေနပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ကင္မရာကို manual mode မွာထား၊ အလင္းတံခါးကို ပြင့္တယ္ ဆို႐ံုေလးပဲ ဖြင့္ၿပီး အဲဒီလို ပြင့္တဲ့အခိုက္ေလးမွာ ဖလက္႐ွ္ကေန မီးခပ္မွိန္မွိန္ေလး ေပးလိုက္ေတာ့ မီးပူတစ္ခုပဲ လင္းၿပီး သူ႔ပတ္ဝန္းက်င္ တစ္ခုလံုးက ေမွာင္ေနတဲ့ ပံုကိုရပါတယ္၊

ဒီပံုကေတာ့ ၿပီးခဲ့တဲ့ ပို႔စ္အတြက္ ႐ိုက္ထားတဲ့ ပံုေတြထဲကမွ ေနာက္ဆံုး ဇကာတင္ အဆင့္မွာ ျပဳတ္က်က်န္ခဲ့တဲ့ ပံုပါ...၊ ဓါတ္ပံု Exif လည္း စိတ္ဝင္စားသူေတြ သိရေအာင္ ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္၊

Camera: Canon EOS 5D mark II
Lens: Canon EF 50mm f/1.4 USM
Focal length: 50 mm
Aperture: f/8
Speed: 1/200
ISO: 100
Strobist: Canon Speedlite 580Ex II, 90° above subject, snooted, powered 1/32, zoomed to 24mm

႐ုပ္႐ွင္ေတြထဲက အႏုပညာေျမာက္တဲ့ ဇတ္ဝင္ခန္းေတြ၊ စိတ္ဝင္စားစရာ ဓါတ္ပံုေတြ ေတြ႔ရင္ အဲဒီလိုေတြ ျဖစ္လာဖို႔ ကင္မရာ ေနာက္ကြယ္မွာ ဘာေတြလုပ္ခဲ့ သလဲဆိုတာ က်ေနာ္အၿမဲပဲ စိတ္ဝင္စားမိပါတယ္၊ အခုလည္း snoot နဲ႔႐ိုက္ထားတဲ့ က်ေနာ့္ရဲ႕ ပထမဦးဆံုး ဓါတ္ပံုကို ဘယ္လို ဖန္တီးခဲ့သလဲဆိုတာ ဘေလာ့ဂ္မွာ မွတ္တမ္းတင္ရင္း ေမာင္ႏွမေတြနဲ႔ ေဝမွ်လိုက္တဲ့ သေဘာပါပဲ၊ ေဝဖန္စရာ၊ အႀကံေပး ေဆြးေႏြးစရာ ႐ွိခဲ့ရင္လည္း ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းသာ ေျပာခဲ့ဖို႔ ဖိတ္ေခၚပါတယ္ဗ်ာ..။ ။

Bonus: Strobist နဲ႔ပတ္သက္လို႔ စိတ္ဝင္စားတယ္ဆိုရင္ သူ႔တစ္ခုတည္းနဲ႔တင္ ၿပီးျပည့္စံုသေလာက္ ႐ွိတယ္လို႔ ေျပာႏိုင္တဲ့ အေကာင္းဆံုး ဝက္ဘ္ဆိုဒ္တစ္ခုကို ညႊန္းပါရေစ..၊ ဒီမွာ သြားၾကည့္လို႔ ရပါတယ္..။

ညီလင္းသစ္
၂၆ ဇူလိုင္၊ ၂၀၁၂

တစ္ထမ္း၊ တစ္႐ြက္

'အိမ္ေထာင္ေရးဆိုတာ တစ္ေယာက္တည္းေနရင္ ဘယ္ေတာ့မွ ႐ွိလာမွာမဟုတ္တဲ့ ျပႆနာေတြကို ႏွစ္ေယာက္ေပါင္းၿပီး ေျဖ႐ွင္းေနရတာ ျဖစ္တယ္'ဟူေသာ ႐ႊတ္ေနာက္ေနာက္ ဆို႐ိုးေလးကို က်ေနာ္ ဖတ္ရတုန္းက သေဘာတက်ႏွင့္ အေတြးမ်ားစြာ သီခဲ့ဖူးပါသည္၊ ေက်ာင္းသားဘဝမွာ ႐ွိစဥ္တုန္းက က်ေနာ္၏ အီးေမးလ္ထဲသို႔ ဝင္လာေသာ စာကေလးတစ္ေစာင္ ျဖစ္သည္၊ အိမ္ေထာင္ေရးအေပၚ အနက္ဖြင့္ထားသည့္ အျခားအျခားေသာ အဓိပၸါယ္တူ ဟာသမ်ားျဖင့္ အတူတြဲလ်က္ ဖတ္လိုက္ရသည့္ အတြက္သာ ႐ႊတ္ေနာက္ေနာက္ ဆို႐ိုးဟု က်ေနာ္က ဆိုလိုက္ေသာ္လည္း တကယ္တမ္းမွာေတာ့ မွားသည္ ဟုလည္း ယတိျပတ္ ေျပာလို႔မရႏိုင္ေပ...၊ က်ေနာ္ ကိုယ္တိုင္လည္း တစ္ကိုယ္ရည္ဘဝမွာ ေယာင္လို႔မွ ေတြးမၾကည့္ ဖူးေသာ ကိစၥမ်ားကို ႏွစ္ေယာက္ေပါင္းၿပီး ေျဖ႐ွင္းေနရသူပဲ ျဖစ္ပါသည္၊

လင္ရယ္မယားရယ္ လို႔မွ ျဖစ္လာေတာ့လည္း တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦးၾကားက မေတာ္၊ မတည့္တာေတြကို ညႇိၾက၊ ျပဳၾက၊ ျဖတ္ေတာက္၊ စြန္႔ပစ္ၾက၊ ျပဳျပင္ ဖာေထးၾက... စသျဖင့္ တဖက္ႏွင့္တဖက္ အံဝင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရမည္မွာ သဘာဝ က်ပါသည္၊ လူလြတ္ဘဝႏွင့္ အိမ္ေထာင္သည္ဘဝ အၾကား ကြာျခားမႈက တစ္ဦးခ်င္းစီ၏ ျပင္ပဘဝ လုပ္ငန္းခြင္မွာ သိပ္မသိသာ ေသာ္လည္း တစ္မိုးတည္းေအာက္က တူႏွစ္ကိုယ္ တိုင္းျပည္ေလးမွာေတာ့ ကိုယ္ပိုင္ျပဌာန္းခြင့္ ကိုယ္စီျဖင့္ ေအးခ်မ္း သာယာေအာင္ ထပ္တူ အားထုတ္ဖို႔ လိုမည္ဟု က်ေနာ္ထင္ပါသည္၊ အခ်စ္ဆိုေသာ ဆံုမွတ္ေလး တစ္ခုအေပၚမွာ စြဲနစ္သြားေစဖို႔ ႏွစ္ဖက္စလံုးက လွမ္းလာခဲ့ၾကသလို ထိုမွတဆင့္တက္ၿပီး စြန္႔စြန္႔စားစားႏွင့္ ထူေထာင္လိုက္ေသာ အိမ္ေထာင္ေရး အုတ္ျမစ္ကေလးကိုလည္း ခိုင္ၿမဲေအာင္ ဆက္ၿပီး ႀကိဳးစားဖို႔ လိုပါလိမ့္မည္၊ ထိုအခါ အင္မတန္ ေလးလံသည့္ အိမ္ေထာင့္တာဝန္ဆိုေသာ အထုပ္ႀကီးသည္ က်ေနာ္တို႔ ပုခံုးေပၚသို႔ ဘုတ္ကနဲ ျပဳတ္က်လာေတာ့သည္၊

ဤႏိုင္ငံကေလးသို႔ ေရာက္စ,က က်ေနာ့္မွာ အလုပ္လုပ္ခြင့္၊ ေက်ာင္းတက္ခြင့္ မ႐ွိေသးသျဖင့္ ပါမစ္ရရန္ သံုးလခန္႔ ေစာင့္ဆိုင္းေနခဲ့ ရသည္၊ ထိုကာလ ကေလးက က်ေနာ့္အဖို႔ အေတာ္ေလး လြတ္လပ္ပါသည္၊ ေရာက္တာ မၾကာေသးေသာ ေရေျမသစ္မွာ ေဒသႏၲရ ဗဟုသုတအတြက္ ဟိုဟိုဒီဒီ ေလွ်ာက္သြား ျဖစ္သလို ေန႔လယ္ေန႔ခင္းမ်ားတြင္ အိမ္မႈကိစၥမ်ားကို တဖက္တလမ္းမွ လုပ္ျဖစ္သည္၊ မနက္မနက္ မအိမ္သူက အလုပ္သြားသည္ႏွင့္ ႏွစ္ဦးတည္း႐ွိေသာ တိုက္ခန္းကေလးမွာ က်ေနာ္တစ္ေယာက္တည္း က်န္ရစ္ခဲ့ေတာ့သည္၊ ထိုအခါ မနက္စာ စားထားေသာ ပန္းကန္ခြက္ေယာက္ေတြ ေဆးေၾကာ၊ သိမ္းဆည္း၊ အိပ္ရာသိမ္း၊ အဝတ္ေလွ်ာ္၊ အိမ္႐ွင္း၊ မီးပူတိုက္ စသည့္ ဗာဟီရမ်ားကို စိမ္ေျပနေျပ လုပ္ျဖစ္သည္၊ ထိုစဥ္က ကြန္ျပဴတာလည္း မ႐ွိ၊ ဘေလာ့ဂ္ဆိုတာလည္း မသိ..၊ အပန္းေျဖစရာ ဆိုလို႔ ျမန္မာျပည္က ေလာေလာလတ္လတ္ သယ္လာေသာ စာအုပ္မ်ားႏွင့္အတူ ႏွစ္ေပါင္း ၁၄ ႏွစ္ခန္႔ သက္တမ္း ႐ွိေနၿပီ ျဖစ္ေသာ တီဗီ အေဟာင္းႀကီး တစ္လံုးသာ ႐ွိပါသည္၊ ေန႔လယ္စာကို တစ္ေယာက္တည္း စားရမွာ ပ်င္းသည့္အေလ်ာက္ တခ်ိဳ႕ရက္ေတြမွာ ဘာမွမခ်က္ဘဲ ေကာ္ဖီႏွင့္ ေပါင္မုန္႔မီးကင္သာ စားျဖစ္သည္၊ ကိုယ့္အစာအိမ္ႏွင့္ ကုိယ့္ ကိုယ္ပိုင္အခ်ိန္...၊ က်ေနာ္လြတ္လပ္စြာ ဆံုးျဖတ္ခြင့္ ႐ွိသည္ မဟုတ္လား၊ အိမ္ေထာင္သည္ဘဝ ေရာက္ေနေသာ္လည္း တစ္ေယာက္တည္း ႐ွိေသာအခါ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ အျပည့္ႏွင့္ က်ေနာ္ ေနထိုင္ပါသည္၊

ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ က်ေနာ့္အဖို႔ ေန႔ရက္မ်ားက လ်င္ျမန္စြာပဲ ေ႐ြ႕လ်ား၊ ကုန္ဆံုးသြား ခဲ့ၾကသည္၊ ေက်ာင္းစာမ်ား၊ စာေမးပြဲမ်ား အၾကားမွာ အိမ္ႏွင့္ေက်ာင္း၊ ေက်ာင္းႏွင့္အလုပ္.. ကူးခ်ည္သန္းခ်ည္ျဖင့္ မေမာမပန္းႏိုင္ဘဲ ႐ွိခဲ့ရသည္၊ ရပ္သစ္႐ြာသစ္မွာ ေနထိုင္ရတာ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ အသားက်လာသလို အိမ္ေထာင့္တာဝန္ ဆိုတာကလည္း လုပ္႐ိုးလုပ္စဥ္ တစ္ခုႏွယ္...၊ အစတုန္းက ၾကက္ဥေလာက္ကိုပင္ အျဖစ္သေဘာ ျပဳတ္တတ္သူက အခုေတာ့ ဟင္းအမယ္ေလးေတြ သံုးေလးမ်ိဳး ခ်က္တတ္လာခဲ့သည္၊

"အေမ...ဒီတစ္ခါေတာ့ ႏွစ္ခု ေမးမလို႔..၊ ပထမတစ္ခုက ဘဲဥခ်ဥ္ရည္ဟင္း ဘယ္လိုခ်က္သလဲ-လို႔၊ ဒုတိယ တစ္ခုကေတာ့ ဝက္သား အခ်ိဳခ်က္...၊ အဲဒီ ခ်က္နည္းေလးေတြ ေျပာျပပါဦး" ...၊

ႏွစ္ပတ္တစ္ခါ၊ သံုးပတ္တစ္ခါေလာက္ အေမ့ကို ဖုန္းဆက္ၿပီး ဟင္းခ်က္နည္းေတြ ေတာင္းရတာကလည္း ဓေလ့ထံုးစံလို ျဖစ္လာခဲ့ၿပီ၊ ထူေထာင္မိေသာ အိမ္ေထာင္တစ္ခု၏ side effect ဆိုတာေတြ မ်ားလား၊ အေမကေတာ့ 'ေအး..ေအး၊ နင့္မွာ လိုက္မွတ္စရာ ေဘာပင္နဲ႔စာ႐ြက္ အဆင္သင့္ပဲလား'ဟု ဆိုကာ မေမာႏိုင္၊ မပန္းႏိုင္ ေျပာ႐ွာသည္၊ ဘဲဥမစားၾကေသာ ႏိုင္ငံမွာ ဘယ္မွာမွ ဘဲဥ ဝယ္မရသည့္ အတြက္ က်ေနာ့္လက္ရာက ၾကက္ဥ ခ်ဥ္ရည္ဟင္း ျဖစ္သြားသလို ဝက္သားကလည္း မီးေနသည္ ဝက္ကို ေပၚထားသည့္ အလား နႏြင္းေတြ ဝါထိန္လို႔...၊ သို႔ေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔ ထမင္း ၿမိန္ခဲ့ၾကပါသည္...၊

ဤသို႔ ခရီးဆက္ေနၾကရင္း အိမ္ေထာင့္တာဝန္မ်ား၊ ဗာဟီရ ကိစၥမ်ားကို ခြဲေဝလုပ္ကိုင္ရာတြင္ ဟန္ခ်က္ညီခဲ့ေသာ က်ေနာ္တို႔မွာ သားကေလး ဝင္ေရာက္လာသည့္ အခ်ိန္မွ စ၍ အေျခအေနကို လိုက္ေလ်ာညီေထြ ႐ွိေအာင္ ျပန္လည္ ျပဳျပင္ရေတာ့သည္၊ ထိုအခါ ႏွစ္ဦးတည္း ႐ွိစဥ္တုန္းက ဦးစားေပး ဆိုေသာ အရာမ်ား အဆင့္ေလွ်ာက် ကုန္ေတာ့သည္၊ ႀကိဳတင္တြက္ခ်က္၍ ရေသာ အေနအထားမွာ လုပ္စရာ အငန္းအတာမ်ားကို အစီအစဥ္ တက် ထားသို ေဆာင္႐ြက္ႏိုင္ခဲ့ေသာ္လည္း ယခုမွာမူ သားကေလး၏ တဝါးဝါး ငိုသံေအာက္မွာ အားလံုးက ေ႐ွ႕ေနာက္ေျပာင္းျပန္ ျဖစ္ခဲ့ၾကသည္၊ လူသား ေသးေသးေလး တစ္ဦး ဤေျမကမာၻသို႔ ဝင္ေရာက္လာမႈက သူ႔ထက္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေစာ၍ ေရာက္ေနၾကေသာ လူအႀကီး,ႀကီး ႏွစ္ေယာက္၏ ေနထိုင္မႈ ပံုစံကို ေျပာင္းလဲေစသည္မွာ ေတြးၾကည့္လွ်င္ အံ့ၾသစရာ ေကာင္းပါသည္၊

ေလ့လာ သင္ယူစရာေတြ မ်ားသလို စိတ္ဖိစီးမႈလည္း မ်ားသည့္ ေခတ္သစ္ လူေနမႈ အဖြဲ႔အစည္း အတြင္းမွာ ေခါင္းေဖာ္ စီးေမ်ာႏိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစားရင္း က်ေနာ္တို႔၏ အခ်ိန္မ်ား လ်င္ျမန္စြာ တိုက္စားခံခဲ့ ရသည္၊ တစ္ေန႔ႏွင့္ တစ္ေန႔ အလ်င္မီေအာင္ ႀကိဳးစားရသည့္အခါ ဗာဟီရ ကိစၥမ်ားတြင္ သဘာဝက်စြာပဲ လစ္ဟင္းမႈမ်ား ႐ွိလာ ေတာ့သည္၊ ေရခ်ိဳးခန္း ေဆးဖို႔၊ ဖုန္သုတ္ဖို႔၊ အဝတ္ေလွ်ာ္ဖို႔၊ မီးပူတိုက္ဖို႔ ပ်က္ကြက္မႈေတြက ႀကိဳႀကား၊ ႀကိဳၾကား ျဖစ္လာခဲ့သည္၊ တစ္ရက္မွာေတာ့ က်ေနာ္ ကြန္ျပဴတာေ႐ွ႕ ထိုင္ေနတုန္း...

"ကဲ..ေျပာ၊ အဝတ္ေလွ်ာ္တာနဲ႔ မီးပူတိုက္တာ.. ဘယ္ဟာကို ေ႐ြးမလဲ" ...၊

လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မအိမ္သူ...၊ လက္ထဲမွာလည္း ေဘာပင္တစ္ေခ်ာင္း စာ႐ြက္လြတ္ တစ္႐ြက္ႏွင့္၊ က်ေနာ္က နားမလည္ႏိုင္စြာျဖင့္ 'ဘာလုပ္မလို႔လဲ' ဟုေမးေတာ့ ၿပံဳးစိစိႏွင့္ 'တာဝန္ေတြခြဲဖို႔ ဂ်ဴတီ႐ိုစတာ ဆြဲမယ္' ဆိုပဲ..၊ က်ေနာ္က ခဏစဥ္းစားလိုက္ၿပီး 'မီးပူတိုက္တာပဲ ယူမယ္' ဟု ေျဖလိုက္သည္၊ အရမ္း, အရမ္းလည္း ေျဖလို႔မျဖစ္..၊ သူမ,က ႏႈတ္တစ္ရာ စာတစ္လံုး လုပ္ေနသည္ မဟုတ္လား၊ သူမ စာ႐ြက္ေပၚမွာ တစံုတခု ခ်ေရးလိုက္ေတာ့ ၿပီးၿပီဟု က်ေနာ္ ထင္လိုက္မိသည္၊ သုိ႔ေသာ္.. ထို ႀကိဳက္ရာေ႐ြးပါ အစီအစဥ္က ဤမွ်ႏွင့္မရပ္..၊ ေရခ်ိဳးခန္း၊ အိမ္သာ ေဆးတာႏွင့္ တစ္အိမ္လံုးကို ဖုန္စုပ္၊ မီးဖိုေခ်ာင္ သန္႔႐ွင္းတာ ဘယ္ဟာေ႐ြးမလဲဟု ဆက္လာျပန္သည္၊ ဒီတစ္ခါလည္း စဥ္းစားရျပန္သည္၊ အိမ္ေထာင္ျပဳ၊ ဘုရားတည္၊ ေဆးမွင္ရည္ စုတ္ထိုး၊ ဤသံုးခ်က္ မပိုင္က၊ ေနာင္ျပင္ရန္ ခက္သည့္ အမ်ိဳး ဆိုတာ ဒါကိုမ်ား ဆိုလိုတာလား မသိ၊ အေမး႐ွိမွေတာ့ ေျဖရေတာ့မည္၊

'ကိုယ္က နားေအးပါးေအး ေနခ်င္ေတာ့ ဖုန္စုပ္စက္ႀကီး တဝူးဝူးနဲ႔ မျဖစ္ပါဘူး၊ ေရခ်ိဳးခန္းပဲ ေဆးပါ့မယ္ေလ' ဟု လုပ္လိုက္ရသည္၊

ထို႔ေနာက္ ဘာမ်ား ထပ္လာဦးမလဲဟု ရင္တမမႏွင့္ ေစာင့္ေနခ်ိန္မွာ မွန္ျပဴတင္းေပါက္ေတြ သန္႔႐ွင္းေရး ကိုေတာ့ သူပဲလုပ္လိုက္ပါ့မယ္-ဟု သေဘာေကာင္းစြာျဖင့္ သူ႔ဟာသူ ေဘာနပ္စ္ယူၿပီး ထြက္သြားသည့္ အခါမွ က်ေနာ့္မွာ အသက္ဝဝ ႐ွဴရဲေတာ့သည္၊ ေျပာရလွ်င္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔၏ တူႏွစ္ကိုယ္ တိုင္းျပည္ေလးမွာ စကၠဴျဖဴ စီမံကိန္း တစ္ခုက ဤသို႔ဤႏွယ္ ဝင္ေရာက္လာခဲ့ ေလသည္၊

မအိမ္သူက သူ႔ရဲ႕ ဂ်ဴတီ႐ိုစတာကို Excel ျဖင့္ အက်အန ဇယားဆြဲ၊ ပရင့္ထုတ္ၿပီး မီးဖိုေခ်ာင္ တံခါးဝမွာ ကပ္ထားလိုက္သည္၊ က်ေနာ့္ကို ဝန္ခံသိ႐ွိၿပီး သေဘာတူေၾကာင္း လာၿပီး လက္မွတ္မထိုးခိုင္းတာကိုပဲ ေက်းဇူး တင္ရမည္၊ သူ လုပ္ေနတာေတြကို ၾကည့္ရင္း က်ေနာ္တို႔ လက္ထပ္ၿပီးကာစ ေျမနီကုန္းက တိုက္ခန္းေလး တစ္ခုမွာ ေနစဥ္တုန္းက အျဖစ္အပ်က္ တစ္ခုကို သတိရမိပါသည္၊ ထိုစဥ္က က်ေနာ္က ဧည့္လမ္းညႊန္ အလုပ္ျဖင့္ မၾကာခဏ ခရီးထြက္ရေလ့ ႐ွိသည္၊ တစ္ရက္မွာ ခရီးကျပန္လာေတာ့ က်ေနာ္၏ ခရီးေဆာင္အိတ္ကို သူမ,က ယူၿပီး 'ဒီအကၤ် ီက ေလွ်ာ္ဖို႔လား၊ ဒီလံုခ်ည္ကေကာ ေလွ်ာ္ရမွာလား' စသျဖင့္ ေမးလိုက္၊ အပံုေတြ ခြဲလိုက္ျဖင့္ ႐ွင္းေပးေနသည္၊ ဇနီးသည္က အလိုက္တသိျဖင့္ ႐ွင္းေပးတာကို သေဘာက်သလို တဖက္ကလည္း ႏွစ္ပတ္ေလာက္ ဝတ္ထားခဲ့ေသာ အဝတ္အစားမ်ားမို႔ သူ႔ခမ်ာ ေလွ်ာ္စရာေတြ တပံုႀကီး ျဖစ္ေနေတာ့မွာဟု ေတြးၿပီး က်ေနာ္က အားနာေနမိသည္၊ ထို႔ေၾကာင့္ အိတ္ထဲမွ အဝတ္အစားမ်ား ကုန္သြားေသာအခါ 'အင္း.. ေလွ်ာ္စရာေတြ မ်ားေနၿပီေနာ္၊ ခရီးက ခ်က္ခ်င္း ျပန္ထြက္စရာ မ႐ွိေသးပါဘူး၊ တခါတည္း မေလွ်ာ္ဘဲ ႏွစ္ခါသံုးခါ ခြဲေလွ်ာ္လည္း ရပါတယ္'ဟု အားတံု႔အားနာ ေျပာေတာ့ သူမ,က 'အာ.. ႏွစ္ခါသံုးခါေတြ ဘာေတြ လုပ္မေနပါနဲ႔၊ မနက္ျဖန္ ေလာန္ဒရီ ဆိုင္ကိုသြားဖို႔ ရည္႐ြယ္ထားတာ..၊ တခါတည္း အကုန္ေလွ်ာ္လိုက္ေတာ့ ၿပီးတာပဲေပါ့'ဟု ေျပာေျပာဆိုဆိုျဖင့္ အဝတ္အစားမ်ားကို ျခင္းႀကီးထဲ ထည့္ကာ အခန္းထဲမွ ထြက္သြားေတာ့သည္၊ သူ႔ဟာသူ ေလွ်ာ္မယ္မွတ္ၿပီး အားနာ ေနမိေသာ အျဖစ္ကို ျပန္ေတြးကာ က်ေနာ့္မွာ တဟားဟားႏွင့္ ရယ္ၿပီး က်န္ခဲ့ရသည္၊

အခုတစ္ခါေတာ့ သူတာဝန္ ယူထားသည့္ အဝတ္ေလွ်ာ္ျခင္း ဆိုတာ ဘယ္လို ေလွ်ာ္မွာလဲဟု က်ေနာ္ သိသြားခဲ့ၿပီ၊ က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့ ေ႐ြးၾကစတမ္း ဆိုလွ်င္ မီးပူတိုက္တာကို ပိုႏွစ္သက္ပါသည္၊ ဤေနရာတြင္ အေဖတူသည္ဟုမ်ား ဆိုရမလား မသိ..၊ က်ေနာ့္အေဖကလည္း အေမ့ကို ကူသည့္ အေနျဖင့္ မၾကာခဏ မီးပူတိုက္ေပးေလ့ ႐ွိပါသည္၊ အေမက က်ေနာ္တို႔ ေမာင္ႏွမေတြ ဝတ္ထားသည့္ အဝတ္ေတြကို စုေလွ်ာ္၊ ေနလွန္းၿပီး ေျခာက္ေတာ့ အေဖက သြား႐ုတ္လာၿပီး မီးပူတိုက္..၊ က်ေနာ္တို႔ တေတြက အစန္႔သား ျပန္ဝတ္..၊

'မင္းတို႔ အေမက အဝတ္ေလွ်ာ္တာကို ပိုၿပီး ဝါသနာပါတယ္၊ ငါကေတာ့ မီးပူတိုက္တာကြ'...၊

စိတ္လိုလက္ရ ႐ွိသည့္အခါ အေဖက ေျပာတတ္ ပါေသးသည္၊ တခါတုန္းက က်ေနာ့္အလုပ္မွာ ေကာ္ဖီ ဝိုင္းဖြဲ႔ ေသာက္ေနၾကရင္း စကားစပ္မိရာမွ တီ႐ွပ္ေတြကို မီးပူတိုက္ ဝတ္သည့္အေၾကာင္း က်ေနာ္ေျပာေတာ့ အားလံုးက တအံ့တၾသႏွင့္ ဝိုင္းၾကည့္ၾကသည္၊ တီ႐ွပ္ဆိုတာ မီးပူတိုက္ ဝတ္ရသည့္ အစားဟု သူတို႔တခါမွ မစဥ္းစားဖူးပါ-တဲ့၊ က်ေနာ္ကေတာ့ မီးပူတိုက္သည့္အခါ တီ႐ွပ္မ်ားသာမက အဝတ္ျခင္းထဲမွ ေလွ်ာ္ၿပီးသား အဝတ္မွန္သမွ် အတြင္းခံ၊ ေျခစြပ္၊ လက္အိတ္၊ ညဝတ္အကၤ် ီပါ မက်န္ အကုန္တုိက္ေလ့ ႐ွိပါသည္၊ က်ေနာ့္ မ်က္စိထဲတြင္ ေလွ်ာ္ဖြပ္ၿပီးသား အဝတ္မ်ားက မီးပူတိုက္လိုက္မွ စန္႔စန္႔ျပန္႔ျပန္႔ႏွင့္ သပ္ရပ္သြားသည္ဟု ထင္မိတတ္သည္၊ ထိုသုိ႔ ေတြ႔သမွ် အဝတ္အစား အကုန္ မီးပူတိုက္တတ္ေသာ က်ေနာ္၏ ဉာဥ္ေၾကာင့္ မအိမ္သူ၏ အေၾကသား အကၤ် ီ သံုးေလးထည္မွာ စန္႔စန္႔ျပန္႔ျပန္႔ ျဖစ္သြား ခဲ့ရဖူးသည္၊

"ဟာ... အကၤ် ီေတြေတာ့ သြားပါၿပီ၊ ဒါေတြက မီးပူတိုက္ရတာ မဟုတ္ဘူးေလ..."

သူ႔အကၤ် ီမ်ားကို ႏွေျမာတသစြာျဖင့္ ကိုင္ၾကည့္ေနခ်ိန္မွာ က်ေနာ္က အျပစ္လုပ္မိေသာ ကေလးတစ္ေယာက္လို အသာေလး ဇက္ပုေနရသည္၊ ထိုအကၤ် ီမ်ားကို မီးပူတိုက္ေနစဥ္မွာ 'ဒီ အကၤ် ီေတြ ကလည္း ေၾကလိုက္တာ၊ ျခင္းေတာင္း ေအာက္ဆံုးမွာ ထိုးသိပ္ ထည့္ထားတာ ထင္တယ္' ဟုပင္ က်ေနာ္က ေတြးလိုက္ေသးသည္၊ က်ေနာ္ငယ္စဥ္က ျမန္မာျပည္မွာ ေခတ္စားခဲ့ဖူးေသာ အႏွီ အေၾကသားကို ယခုလို ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာၿပီးမွ က်ေနာ့္မီးပူေအာက္မွာ ျပန္ေတြ႔ရလိမ့္မည္ဟု မထင္ခဲ့ျခင္းမွာ က်ေနာ့္အမွားပင္...၊ ထိုေန႔မွ စ၍ က်ေနာ္ မီးပူတိုက္ေသာအခါ မအိမ္သူက မလွမ္းမကမ္းမွေနၿပီး အလြတ္မေပးဘဲ အရိပ္ တၾကည့္ၾကည့္ လုပ္ေနတတ္ ေတာ့သည္၊ အထူးသျဖင့္ သူ႔အကၤ် ီေတြကို က်ေနာ္က ေျပာင္းျပန္ မလွန္ဘဲ တိုက္ေနသလား၊ ပိုးသားအကၤ် ီ၊ သိုးေမႊးအကၤ် ီေတြကို မီးအပူႀကီးျဖင့္ တုိက္ေနသလား၊ အေၾကသားေတြကို အမွတ္မ႐ွိဘဲ တိုက္ေနျပန္ သလား၊ မ်က္လံုးက မီးပူေအာက္က အဝတ္အစားေပၚမွာ မ႐ွိဘဲ အေ႐ွ႕က တီဗီ ေပၚမွာပဲ ေရာက္ေနသလား.. စသျဖင့္ အကဲခတ္ ေနတတ္သည္၊ ေရခ်ိဳးခန္း၊ အိမ္သာ၊ ေႂကြေဘစင္မ်ားကို က်ေနာ္ တိုက္ခြ်တ္ေဆးေၾကာ ခ်ိန္မွာ ဘာမွ မျဖစ္သေလာက္ မီးပူကိုင္တာႏွင့္ သူ႔ခမ်ာ ရင္တမမ ျဖစ္ရေလ့ ႐ွိေသာေၾကာင့္ ေနာက္ပိုင္းမွာ သူတန္ဖိုးထားေသာ အဝတ္အစား တခ်ိဳ႕ကို သူ႔ဟာသူပဲ မီးပူတိုက္ဝတ္ ေတာ့သည္၊

စင္စစ္ ဤသို႔ေသာ ဗာဟီရ ကိစၥမ်ားကို လူတိုင္း၊ မိသားစုတိုင္း အစဥ္တစိုက္ လုပ္ၾကရေသာ္လည္း ေရးႀကီးခြင္က်ယ္ စကားထဲ ထည့္ေျပာၾကေလ့ မ႐ွိပါ..၊ သုိ႔ေသာ္ ႐ိုမန္တစ္ ဝတၳဳတခ်ိဳ႕တြင္ ေတြ႔ရတတ္သည့္ 'အိမ္ေထာင္ေရးဆိုတာ အခ်စ္ရဲ႕ သခၤ်ဳိင္းျဖစ္တယ္' ဟူေသာ အယူအဆတြင္ အခ်စ္ကို သခၤ်ဳိင္းသို႔ ပို႔ေသာ အရာမ်ားစြာထဲတြင္ ယခုလို ဗာဟီရ၊ အိမ္မႈကိစၥ မ်ားလည္း အနည္းႏွင့္အမ်ား ပါဝင္လိမ့္မည္ဟု က်ေနာ္ ယူဆမိ ပါသည္၊ ဖုန္စုပ္စက္သံ တဝူးဝူး၊ မီးပူသံ တ႐ွဲ႐ွဲႏွင့္ ေရခ်ိဳးခန္း ေႂကြျပားေတြေပၚမွ ဆပ္ျပာျမႇဳပ္မ်ား အၾကားမွာေတာ့ အခ်စ္သည္ ခံုတန္းျပာေတြေပၚက လတ္ဆတ္မႈမ်ိဳးႏွင့္ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ ေမာဟိုက္ ပင္ပန္းစြာ ႐ွိေနေပ လိမ့္မည္၊ တခါက ဖတ္ခဲ့ဖူးေသာ စာစုေလး တစ္ခုကို က်ေနာ္ သတိရမိ ပါသည္၊

"မိန္းကေလးမ်ားက သူတို႔ခ်စ္ေသာ ေယာက္်ားေလးမ်ားသည္ အတူေနရေသာအခါ ေျပာင္းလဲလိမ့္မည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္ၿပီး လက္ထပ္ၾကသည္၊ ေယာက္်ားေလးမ်ား မွာမူ သူတို႔ခ်စ္ေသာ မိန္းကေလးမ်ား ဘယ္ေတာ့မွ မေျပာင္းလဲႏိုင္ဟု ေတြးၿပီး လက္ထပ္ၾကသည္၊ လက္ေတြ႔တြင္ ႏွစ္ဖက္စလံုး မွားၾကေလသည္..၊"

စင္စစ္ ဤစကားစုေလးက ဟာသရသ ပိုပိုသာသာျဖင့္ ေျပာထားေသာ္လည္း က်ေနာ့္ဆိုလိုရင္းမွာ ေျပာင္းလဲျခင္း ျဖစ္ပါသည္၊ ကိုယ္ ငါးဆယ္ရာခိုင္ႏႈန္း ပါဝင္စိုက္ပ်ိဳးခဲ့ေသာ ခ်စ္ျခင္း၏ သစ္ပင္ကေလး.. ဗာဟီရ ျမက္႐ိုင္းတို႔ၾကားမွာ ဖံုးအုပ္၊ ေသဆံုး မသြားေစဖို႔ ေကာင္းေသာ ေျပာင္းလဲျခင္းျဖင့္ အိမ္မႈကိစၥမ်ားကို တက္ညီလက္ညီ ေျဖ႐ွင္းဖို႔ လိုပါလိမ့္မည္၊ အမ်ိဳးသမီးမ်ား ေလထီးခုန္ၿပီး အမ်ိဳးသားမ်ား ေန႔ကေလးထိန္းေက်ာင္း ဝန္ထမ္း လုပ္ေနၾကေသာ ေခတ္သစ္ လူေနမႈ စနစ္ထဲတြင္ လိုအပ္ပါက မယ္တစ္ထမ္း၊ ေမာင္တစ္႐ြက္လည္း ျဖစ္ခြင့္ ႐ွိပါသည္၊ ထမ္းျခင္း၊ ႐ြက္ျခင္းသည္ သည္ေလာက္ အဓိက မက်ပါ၊ အေရးႀကီးသည္မွာ လက္ညီဖို႔ပင္ ျဖစ္ပါသည္၊ ေလာကအေၾကာင္း၊ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ အေၾကာင္း သင္ၾကားစရာ၊ တည္ေဆာက္စရာ တပံုတပင္ အၾကားမွာ အေပးအယူ မွ်မွ်ျဖင့္ ခရီးဆက္ႏိုင္ဖို႔သာ က်ေနာ္ ေမွ်ာ္ေတြးမိပါသည္၊

ေျပာၾကစတမ္း ဆိုလွ်င္ျဖင့္ မီးပူတိုက္ျခင္းသည္ ဘဝေနထိုင္နည္း တစ္ခုႏွင့္ပင္ တူပါသည္၊ ႀကံဳေတြ႔ရေသာ အခက္အခဲ၊ အဖုအႀကိတ္၊ ျပႆနာမ်ားကို တခါတရံ မီးျပင္းျပင္းတင္ၿပီး အားႏွင့္မာန္ႏွင့္ ဖိတိုက္ဖို႔ လိုသလို တခါတရံတြင္လည္း အလိုက္သင့္၊ အလ်ားသင့္ မီးအပူ႐ွိန္ ေငြ႔ေငြ႔ကေလး ျဖင့္သာ တုိက္သင့္ပါသည္၊ တခါတေလ မွာေတာ့ ေရစက္၊ ေရေပါက္ကေလးေတြျဖင့္ ေအးသြားေအာင္ အရင္လုပ္ၿပီးမွ မီးအပူ႐ွိန္ မနည္းမမ်ား၊ လက္ဆ,လက္န မွန္စြာျဖင့္ ေျဖ႐ွင္းရေသာ သိမ္ေမြ႔သည့္ ကိစၥရပ္မ်ားလည္း ႐ွိတတ္ပါသည္၊ မည္မွ်ပင္ တြန္႔ေခါက္၊ ေၾကမြေနသည့္ အခက္အခဲ မဆို.. အဆံုးမွာေတာ့ စိတ္႐ွည္႐ွည္ႏွင့္ ယံုၾကည္မႈ မီးအပူခ်ိန္ မွန္သည့္ စိတ္မီးပူ တစ္လက္၏ ေအာက္တြင္ ျပန္႔ျပန္႔စန္႔စန္႔ႏွင့္ သပ္ရပ္သြားရမည္မွာ ေသခ်ာပါသည္...။ ။

ညီလင္းသစ္
၂၀ ဇူလိုင္၊ ၂၀၁၂

လူပ်င္းကေလး

ပံုျပင္ေတြရဲ႕ အစမွာ ေျပာေလ့ ႐ွိသလို 'တခါတုန္းက...' လို႔ပဲ ဆိုၾကပါစို႔၊ လူပ်င္းကေလး တစ္ေယာက္ ႐ွိတယ္၊ ဘာမွ မလုပ္ခ်င္၊ မကိုင္ခ်င္ဘဲ ေလးလံေႏွးေကြးတဲ့ ပ်င္းရိပ်င္းတြဲ လူကေလး တစ္ေယာက္ေပါ့၊ ေန႔စဥ္ပံုမွန္ ဘဝမွာ မိုးလင္းကမိုးခ်ဳပ္ ပံုမွန္ျဖစ္စဥ္ေတြနဲ႔ လည္ပတ္ေနတဲ့ ပံုမွန္လူသား တစ္ဦး..၊ ႐ုပ္ပိုင္း ဆိုင္ရာမွာ သူလိုငါလို ခႏၶာကိုယ္ တည္ေဆာက္ပံုနဲ႔အတူ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ မွာလည္း စိတ္ပညာ ႐ႈေထာင့္က စံေသြ၊ စံလြဲျခင္း ေတြနဲ႔ ကင္းပါတယ္၊ ပ်င္းရိတာကို စံေသြျခင္းလို႔ မသတ္မွတ္ဘူး ဆိုရင္ေပါ့ေလ...၊

လူပ်င္းကေလးဟာ သူ႔ပတ္ဝန္းက်င္ကို ပ်င္းရိတဲ့ အၾကည့္နဲ႔ ၾကည့္တယ္၊ သူ႔အလုပ္ကို ပ်င္းရိစြာနဲ႔ လုပ္တယ္၊ သူ႔စိတ္ကူးစိတ္သန္းေတြကို ပ်င္းရိစြာနဲ႔ လႊတ္ေပးထားတယ္၊ မနက္မနက္ဆို အိပ္ရာကေန မထခ်င္ဘူး၊ ညညက် ျပန္ေတာ့ အိပ္ရာဝင္ဖို႔ ပ်င္းေနျပန္ေရာ၊ အိပ္ဖို႔ပ်င္းသလို ထဖို႔လည္း ပ်င္းတဲ့ သူ႔ကို သူ႔ရဲ႕ ႏႈိးစက္ကေတာ့ အဆူအဆဲခံၿပီး မပ်က္မကြက္ ႏႈိးေပး႐ွာတယ္၊ ေရာင္စံု ေခ်ာကလက္ အယ္လ္ဘမ္ထဲက 'ငပ်င္း' သီခ်င္းလို ေနဖို႔ပ်င္း၊ ေသဖို႔ပ်င္း၊ ပ်င္းရမွာလည္း ပ်င္းတဲ့ အဆင့္ထိ မေရာက္ေပမယ့္လည္း သူ႔အထြာနဲ႔သူေတာ့ အေတာ္ေလး ပ်င္းတဲ့ လူပ်င္းကေလးေပါ့...၊

အရင္တုန္းကေတာ့ သူဟာ လူပ်င္းကေလး မဟုတ္ခဲ့ဘူး၊ သူ႔ဘဝ တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ ႀကိဳးစားျခင္းေတြ နဲ႔သာ တခ်ိန္လံုး ျပည့္ေနခဲ့တယ္၊ လံု႔လ၊ ဝီရိယ ႐ွိစြာနဲ႔ သူေက်ာင္းသြားတယ္၊ အက်အ႐ႈံး ဆိုတာကို ေဝးႏိုင္သမွ် ေဝးေအာင္ မနားမေန ႀကိဳးစားတယ္၊ လူနဲ႔ပညာ၊ ပညာနဲ႔အလုပ္၊ အလုပ္နဲ႔လူ.. သံုးဦးသံုးဖလွယ္ ေတ့လြဲ လြဲေနတဲ့ ႐ြဲ႕ေစာင္းေစာင္း ႀတိဂံလူေနမႈ စနစ္ႀကီးထဲမွာ ႀကီးျပင္းခဲ့သူပီပီ သူ႔ကိုယ္သူပဲ တတ္ႏိုင္သမွ် တည့္မတ္ေအာင္ ရပ္ၾကည့္တယ္၊ သင္ၾကားမႈနဲ႔ အသံုးခ်မႈ ဆိုတဲ့ နယ္ပယ္ႏွစ္ခုၾကားမွာ အံဝင္ခြင္က် ဆိုတဲ့ တံတားတစ္စင္း ထိုးဖို႔ သူအိပ္မက္ေတြ မနားတမ္း မက္ခဲ့တယ္၊ ေကာင္းကင္နဲ႔ခ်ီတဲ့ စိတ္ကူး၊ ႐ူပါ႐ံုေတြ တသီႀကီး ရက္လုပ္ခဲ့တယ္၊ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းကေတာ့ သူဟာ တေလာကလံုးကို ေျပာင္းျပန္လွန္ပစ္ ႏိုင္တယ္ ဆိုတဲ့ ရဲရင့္၊ ယံုၾကည္မႈေတြနဲ႔ အလွ်ံညီးညီး လူငယ္ေလး တစ္ေယာက္ေပါ့၊

သူ႔လက္နဲ႔ ကိုယ္တိုင္ ရက္ေဖာက္တဲ့ အိပ္မက္ဝတ္႐ံုကို ၿခံဳၿပီး စိတ္ကူး႐ြက္ေလွႀကီး ေပၚမွာ ဟိုး..ပင္လယ္ဆီ အထိေရာက္ေအာင္ ႐ြက္တိုက္ဆင္း သြားဖို႔ သူရင္ေတြ ခုန္ေနခဲ့ ဖူးတယ္၊ သူစီးဆင္း ခဲ့ရာ တစ္ေလွ်ာက္မွာ တဝုန္းဝုန္း ၿပိဳေနတဲ့ ကမ္းပါးေတြေအာက္ ေရာက္မသြားေအာင္ သတိႀကီးစြာ ထားခဲ့တယ္၊ ႀကီးမား က်ယ္ျပန္႔တဲ့ သဲေသာင္ေတြေပၚ ေမ့ေလ်ာ့ေပါ့ဆၿပီး တင္မသြားေအာင္ အားစိုက္ခဲ့တယ္၊ တခါတခါ အနီးကပ္မွ ဘြားကနဲ ျမင္ရတဲ့ ျမစ္က်ိဳးအင္းေတြထဲ လမ္းမွားၿပီး ဝင္မသြားေအာင္ သူ လံု႔လျပဳခဲ့တယ္၊ ဒီလိုနဲ႔ စီးဆင္းေ႐ြ႕လ်ား ေနတဲ့သူက ရပ္တန္႔ေနတဲ့ အရာမ်ားစြာကို သဘာဝ က်စြာပဲ ထားခဲ့ရတယ္၊ သူ႔ထက္ပိုၿပီး ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ အေ႐ွ႕ေရာက္ေနတဲ့ အရာမ်ားစြာ ေနာက္ကိုေတာ့ အေမာတေကာ ေျပးလိုက္ခဲ့ရ ျပန္တယ္၊ တခ်ိဳ႕ေတြကို လႊတ္ခ်ခဲ့သလို တခ်ိဳ႕ေတြကိုေတာ့ လိုက္ေကာက္ခဲ့တယ္၊ တခ်ိဳ႕ေတြကို စိုက္ပ်ိဳးခဲ့သလို တခ်ိဳ႕ကိုေတာ့ ရိတ္သိမ္းခဲ့တယ္၊ တခ်ိဳ႕အခ်ိန္မွာ ထြန္းညႇိခဲ့သလို တခ်ိဳ႕အခ်ိန္မွာေတာ့ ၿငႇိမ္းသတ္ခဲ့တယ္၊ တခ်ိဳ႕အခ်ိန္မွာ အလိုက္သင့္ အလ်ားသင့္ ေနခဲ့သလို တခ်ိဳ႕အခ်ိန္ မွာေတာ့ အတိုက္အခံ လုပ္ပစ္ခဲ့တယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဘယ္လိုပဲ ေမွာင္မိုက္ခဲ့ ပါေစ၊ ဓူဝံၾကယ္ကို ေပ်ာက္မသြားေအာင္ေတာ့ သူ႔ေခါင္းထဲမွာ အခ်က္ေပး ေခါင္းေလာင္းေတြ တပ္ဆင္ထားခဲ့တယ္...၊

အခုေတာ့ ေတာင္ေပၚ မေရာက္ေသးေပမယ့္ ေတာင္ေအာက္ကို သူလွည့္ၾကည့္ခ်င္ မိၿပီ၊ သူ႔ဖဝါးေအာက္က ေတာင္ေတြထက္ သူ႔အေ႐ွ႕မွာ တသီတတန္းႀကီး က်န္ေနေသးတဲ့ ေတာင္စဥ္ေတာင္ထြတ္ေတြကို သက္ျပင္း ခ်ၿပီး ၾကည့္မိတယ္၊ သူ႔ေလွေအာက္က လိႈင္းေတြထက္ သူ႔ေလွဆီကို ထိုးခြဲ၊ ေျပးဝင္လာေနတဲ့ လိႈ္င္းလံုးႀကီး ေတြကို ပင့္သက္႐ွိဳက္ၿပီး ၾကည့္မိတယ္၊ ဒါေတြ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ဆံုးမွာလဲ၊ ဒီလိုနဲ႔ပဲ သူ ၿငိမ္က်သြားတယ္၊ အခ်ီျပည့္ ထိုးလိုက္ရေပမယ့္ သေရသာ က်သြားတဲ့ လက္ေဝွ႔သမားလို သူ႔လက္ေတြ ေလးလံသြားတယ္၊ ႐ုတ္တရက္ ေလၿငိမ္သြားတဲ့ ပင္လယ္ျပင္က ႐ြက္ေလွတစ္စင္းလို သူ လည္ၿပီး ရန္တန္႔သြားတယ္၊ အဲဒီမွာပဲေပါ့...၊ အ႐ွိန္ ေလ်ာ့သြားတဲ့ သူ႔ ကိုယ္ေပၚကို ပ်င္းရိျခင္းေတြက တစ္ေကာင္ျခင္းဆီ တြားသြား တက္လာခဲ့ၾကတာ..၊

ဒီကမာၻမွာ လူပ်င္းေတြသာ ႐ွိေနရင္ ေက်ာက္ေခတ္ကကို တက္လာမွာ မဟုတ္ဘူး-ဆိုတဲ့ ခပ္ႏွိမ္ႏွိမ္ စကားမ်ိဳးေတြကို မသိကြ်ိဳးကြ်ံ ျပဳေပမယ့္ စစ္ပြဲေတြကို လူပ်င္းေတြက ဖန္တီးခဲ့တာ မဟုတ္ဘူး-ဆိုတဲ့ စကားမ်ိဳး ကိုေတာ့ လူပ်င္းကေလးက က်ိတ္ၿပီး သေဘာက်တယ္၊ သူကၿငိမ္းခ်မ္းေရး လိုလားသူေလ..၊ သံေပါက္ေတြ၊ ဆံုးမစာ ေတြမွာ ပ်င္းတာကို ေရာဂါတမ်ိဳးလို တင္စားေျပာၿပီး အျမန္ကုဖို႔ တိုက္တြန္းၾကတာ ဖတ္ရတဲ့အခါ လူပ်င္းကေလးက ေခါင္းခါတယ္၊ စရိတ္မွ်ေပး က်န္းမာေရး ေခတ္ႀကီးထဲမွာ သူက ပိုက္ဆံမ႐ွိတာ အေၾကာင္းျပၿပီး ဗိေႏၵာဆရာနဲ႔ပဲ ကုဖို႔ က်ိတ္ႀကံေန မိတယ္၊ သူ႔မွာ စြဲကပ္ေနတဲ့ အပ်င္းေရာဂါ ဆိုတာ တကယ္ေတာ့ သူတို႔ကေလးဘဝက ႀကံဳဖူးတဲ့ 'စပါးညႇင္း' ဆိုတာေလာက္ပဲ ျဖစ္မွာပါလို႔ လူပ်င္းကေလးက သေဘာထားတယ္၊ စပါးေပၚခ်ိန္မွာ ေပါက္တတ္တဲ့ ညႇင္းကြက္ကေလး ေတြလိုပဲ အခ်ိန္တန္ေတာ့ ျပန္ေပ်ာက္ သြားမွာပါပဲ၊ သူက ပ်င္းရိေပမယ့္ ၿငီးေငြ႔တာမွ မဟုတ္တာ..၊ ေလာကအေပၚ ေနေပ်ာ္တဲ့ စိတ္နဲ႔ ပါးပါးေလး ပ်င္းေနခ်င္တာ တစ္ခုတည္းပါ၊ သစ္ရိပ္ဝါးရိပ္မွာ ေက်ာခင္းၿပီး ေကာင္းကင္ျပာႀကီးထဲ တေ႐ြ႕ေ႐ြ႕ ခရီးႏွင္ေနၾကတဲ့ တိမ္ဆုပ္၊ တိမ္ေဖြးေတြကို ေအးေအးလူလူ ထိုင္ၾကည့္ေနခ်င္တဲ့ လူပ်င္းကေလးေပါ့...။ ။

ညီလင္းသစ္
၁၁ ဇူလိုင္၊ ၂၀၁၂

စိတ္မပါေသာ ေန႔စြဲမ်ား

အားလံုးလည္း ျဖစ္ဖူးၾကမယ္ ထင္ပါတယ္၊ ကုိယ္ ပံုမွန္လုပ္ေနက် အလုပ္တစ္ခု၊ စဥ္ဆက္မျပတ္ လုပ္လာတဲ့ အရာတစ္ခုအေပၚ တခါတေလမွာ သက္ဝင္ယံုၾကည္မႈ နည္းပါး၊ ခမ္းေျခာက္ေနတတ္တဲ့ အျဖစ္မ်ိဳးေလ..၊ ဘယ္လိုေျပာရမလဲ၊ လံုးဝယတိျပတ္ စိတ္ကုန္သြားတာ မ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ေပမယ့္ အာ႐ံုေတြ မလာတာ၊ စိတ္မပါတာ၊ ပ်င္းရိၿငီးေငြ႔ ေနတာ...၊ အဲ.. အဲဒီလိုပဲ ဆိုရမယ္ထင္တယ္..၊

ဟုတ္တယ္ဗ်ာ၊ က်ေနာ္ အခုတေလာမွာ ဘေလာ့ဂ္ေရးဖို႔ အာ႐ံုဝင္စားလို႔ မရဘူး ျဖစ္ေနတယ္၊ ဘေလာ့ဂ္ေရးခဲ့တဲ့ တေလွ်ာက္မွာ ေတာ္႐ံုကိစၥေတြနဲ႔ေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ကို မထိခုိက္ ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး၊ ေပ်ာ္ခဲ့ခ်ိန္ေတြ၊ ဝမ္းနည္းခဲ့ ခ်ိန္ေတြ၊ ပ်င္းေနခ်ိန္ေတြ၊ အလုပ္မ်ားေန ခ်ိန္ေတြ..၊ ဘယ္လိုပဲ ႐ွိ႐ွိ ဘေလာ့ဂ္မွာ တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခုေလာက္ေတာ့ တင္လိုက္ဦးမွပဲလို႔ အာ႐ံုေလးကေတာ့ ကပ္ေနခဲ့တာ ခ်ည္းပဲ၊ တခါတေလ လက္ကသာ ေနာက္က ပါမလာလို႔ ပို႔စ္ ေတြ က်ဲေနေပမယ့္ စိတ္ကေတာ့ ေ႐ွ႕က ဦးေဆာင္ေျပးရင္း တစ္ပုဒ္ၿပီးတစ္ပုဒ္ အစီအစဥ္ေတြ ဆြဲေနတတ္တာ ကလား၊ အခုက်ေတာ့ ဒီလိုမဟုတ္ဘူး၊ အဲဒီစိတ္ ကို္ယ္တိုင္က ဘယ္ေရာက္ေနမွန္းကို မသိတာ..ကဲ၊ လက္ပါဖို႔ ဆိုတာေတာ့ ေဝလာေဝး..၊

တကယ္ေတာ့လည္း ဒီလို စိတ္မပါ၊ လက္မပါ ျဖစ္တယ္ဆိုတာ က်ေနာ့္လို ပါမႊား မေျပာပါနဲ႔..၊ ဆရာႀကီး ေဒါက္တာသန္းထြန္းတို႔လို လူမ်ိဳးေတာင္ လြတ္တာ မဟုတ္ဘူး မဟုတ္လား၊ 'တခါတေလမွာ ငါ ဒါေတြ ေရးေနတာ အလကားပဲ၊ ေရးလို႔ ဘာမွ မျဖစ္ဘူး၊ မေရးလို႔လည္း ဘာမွ မျဖစ္ဘူး' တဲ့..၊ ဆရာႀကီးက အင္တာဗ်ဴး တစ္ခုမွာ ေျပာသြားတာ၊ ဒါေတာင္ သူက စာေရးဖို႔ အင္မတန္ လြယ္တဲ့လူ..၊ စာကို 'သူမ်ားေတြလို ဘယ္က စ,ေရးရမွန္း မသိဘူးဆိုတာ မ႐ွိဘူး' လို႔ ေျပာထားတဲ့လူ..၊ သူမ်ား မသိေသးတာကို သုေတသနလုပ္၊ စာတမ္း၊ ေဆာင္းပါးေရးၿပီး အၿမဲတမ္း ေဝမွ်ေနခ်င္တဲ့လူ..၊ က်ေနာ့္လို ဟိုမေရာက္၊ ဒီမေရာက္ ပို႔စ္ေတြ မဟုတ္ဘဲ လူအမ်ား အက်ိဳး႐ွိမယ့္ သမုိင္းဆိုင္ရာေတြ ေရးေနတဲ့လူ...၊

ဘာ့ေၾကာင့္ စိတ္မပါတာလဲလို႔ လိုက္႐ွာၾကည့္ေတာ့ အေၾကာင္းေတြ စုဆံုေနတာေၾကာင့္လို႔ သြားေတြ႔တယ္၊ ပထမဦးဆံုးကေတာ့ ႏိုင္ငံေရး..၊ ရခိုင္မွာ ျဖစ္တဲ့ကိစၥေတြ လိုက္ဖတ္ရင္းနဲ႔ စိတ္မေကာင္းစရာေတြ ၾကားမွာ စာေရးဖို႔ စိတ္မပါေတာ့ဘူး၊ အဲဒါေတြ ေနာက္ကို လိုက္ရင္းနဲ႔ သြားေနမက်တဲ့ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ေတာင္ အခုတေလာမွာ ေရာက္,ေရာက္သြားေသးတယ္၊ ေ႐ႊဝါေရာင္ ေတာ္လွန္ေရးလို၊ နာဂစ္လို၊ ဖေယာင္းတိုင္ ထြန္းပြဲလို၊ ႐ိုဟင္ဂ်ာ အဓိက႐ုဏ္းလို.. တိုင္းျပည္မွာ အေရးအခင္း၊ အေၾကာင္းႀကီးငယ္ေတြ ျဖစ္ေနခ်ိန္ဆို က်ေနာ့္အတြက္ ပံုမွန္ပို႔စ္ တစ္ပုဒ္ တင္ဖို႔ တကယ္ပဲ ခက္ခဲပါတယ္၊ ဟိုမွာက မိုးထဲေရထဲ အေသအေၾက ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ ကိုယ္က ဒီဖက္ကေန သြားလာ၊ စားေသာက္တဲ့ အေၾကာင္းေတြ၊ ခရီးသြားပံုေတြ တင္ရတာ တစ္ကိုယ္ေကာင္း ဆန္ေနသလိုပဲ၊ ဒါ.. က်ေနာ့္ တစ္ေယာက္တည္း အတြက္ ေျပာတာပါ၊ က်ေနာ့္မွာ ျဖစ္ေလ့႐ွိတဲ့ စိတ္အတင္အခ် အေၾကာင္းကို ေျပာတာပါ၊ အမွန္ေတာ့ ဘာမွမဆုိင္ဘူးလို႔ ေျပာမယ္ဆိုလည္း ရပါတယ္၊ ကိုယ္က ဟိုးအေဝးႀကီးမွာ ေနရေတာ့ အဲဒီကေန လုပ္ေပးႏိုင္တာ ႐ွိရင္လုပ္ေပး၊ ၿပီးရင္ ပံုမွန္ဘဝ အေၾကာင္းကို ပံုမွန္ပဲ ဆက္ေျပာသြားတဲ့ ကိစၥမဟုတ္လား၊ ပံုမွန္စိတ္နဲ႔ ေနသြား႐ံုပါပဲ၊ ခပ္လႈပ္လႈပ္ျဖစ္တိုင္း ပို႔စ္အသစ္ မတင္ႏိုင္ဘူး ဆိုတာ အေတာ္ေၾကာင္တဲ့ ကိစၥပဲလို႔ ေျပာရင္လည္း ခံရမွာပါပဲဗ်ာ၊ ဒါေပမယ့္ အဲဒါဟာ က်ေနာ့္တစ္ဦးတည္းရဲ႕ ပဋိပကၡဆိုတာေတာ့ အမွန္ပါ...၊

ေနာက္ေတာ့ တျခား အေၾကာင္းေတြလည္း အမ်ားႀကီးပါပဲ၊ ဥေရာပဖလား ေဘာလံုးပြဲထဲ နတ္က,ရာ ၾကည့္ေမာေနတာ၊ ဝင္ဘယ္လ္ဒန္ကို ႀကိဳတင္ခန္႔မွန္း ေနတာ၊ ကြန္ျပဴတာ ေ႐ွ႕က မခြာဘဲ အေမစုေနာက္ကို လိုက္ေနတာ၊ ဘယ္တုန္းက ဝယ္မိမွန္းေတာင္ မမွတ္မိေတာ့တဲ့ စာအုပ္ေတြကို ဖတ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနတာ၊ ဘယ္ေတာ့မွ ႐ွင္းလို႔ မၿပီးတဲ့ အလုပ္ေႂကြးေတြ ႐ွဳပ္ေနတာ.. စသျဖင့္ေပါ့၊ ဒါေတာင္ တခါတေလ တီဗီမွာ ႐ုပ္႐ွင္ေကာင္းတဲ့ ခ်န္နယ္လ္ေတြကို မ်က္ေစာင္းလွမ္းထိုးတာ မပါေသးဘူး၊ က်ေနာ္ စဥ္းစားၾကည့္တယ္၊ ဒီလိုမ်ိဳး စိတ္မပါဘူး ျဖစ္လာတာဟာ ဘေလာ့ဂ္တစ္ခုရဲ႕ ဇတ္သိမ္းခန္းမ်ားလား-လို႔၊ အင္မတန္ စာေရးေကာင္းတဲ့၊ ပို႔စ္ တင္တာစိတ္တဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေတြ ရပ္သြားတာ ျမင္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ေတြ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ရတယ္၊ တစ္ခုၿပီး တစ္ခုပါပဲ..၊ ရပ္သြားၾကသူေတြ ထဲမွာ အေၾကာင္းမ်ိဳးစံု ႐ွိမွာျဖစ္သလို အဲဒီထဲက အေၾကာင္းတစ္ခုက စိတ္မပါျခင္း သက္သက္မ်ား ျဖစ္ေလမလား...၊

တခါတုန္းက က်ေနာ့္စီေဘာက္စ္မွာ မခင္ဦးေမက ခရီးသြားဟန္လႊဲ ဝင္ၿပီး အႀကံေပးသြားဖူးတယ္၊ 'ပို႔စ္အသစ္ ေရးခ်င္တယ္ဆို ဘာသတင္း၊ ဘာဝက္ဘ္ဆိုဒ္မွ မဖတ္ခင္မွာေရး၊ အဲဒါေတြ လိုက္ဖတ္ၿပီးရင္ စာေရးဖို႔ စိတ္မပါေတာ့ဘူး ျဖစ္တတ္တယ္၊ ဒို႔ဆို ခဏခဏ ျဖစ္တယ္' တဲ့၊ ဒါလည္း မွန္တာပါပဲ၊ အဲဒီနည္းကို က်င့္သံုးရင္ သူ႔လိုပဲ ပို႔စ္ေတြကို ကရားေရလႊတ္ တစ္ေန႔တစ္ပုဒ္ႏႈန္း တင္ႏိုင္မလားလို႔ ေတြးမိတယ္၊ း) ေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ က်ေနာ့္ရဲ႕ စိတ္မပါျခင္းဟာ ဇတ္သိမ္းခန္း တစ္ခုရဲ႕ အစမဟုတ္ဘဲ အထက္မွာ ေျပာခဲ့သလို ႏွစ္ဆယ့္တစ္ရာစုရဲ႕ သတင္း လိႈင္းတံပိုးေတြ ႐ိုက္ခတ္မႈေၾကာင့္လို႔ပဲ ယံုၾကည္ေမွ်ာ္လင့္ ၾကည့္ခ်င္ပါတယ္၊ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ စိတ္မပါလို႔ စာမေရးျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္းကို အခုလို စိတ္ပါလက္ပါနဲ႔ စာေရးၿပီး ေျပာခ်င္စိတ္ကေလး ႐ွိေနေသးလို႔ ပါပဲ...။ ။

ညီလင္းသစ္
၂၆ ဇြန္၊ ၂၀၁၂

သူမ, လိုခ်င္တဲ့ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္

ၿပီးခဲ့တဲ့ ဇြန္ ၁၄ နဲ႔ ၁၅ ရက္ေတြမွာ လူက အလုပ္သာ လုပ္ေနရေပမယ့္ စိတ္က အလုပ္မွာ မ႐ွိဘဲ မတည္မၿငိမ္ ျဖစ္ေနခဲ့တယ္၊ လုပ္ေနက် အလုပ္ေတြမို႔ လက္က အလိုအေလ်ာက္ လႈပ္႐ွားေနေပမယ့္ အာ႐ံုေတြကေတာ့ ၅၅ ကီလိုမီတာ အကြာမွာ ႐ွိတဲ့ ဂ်ီနီဗာၿမိဳ႕ကို ေရာက္ေန ခဲ့ပါတယ္၊ ဒီအခ်ိန္ဆို သူမ စကားေျပာေနၿပီလား၊ အခ်ိန္အေျပာင္းအလဲမွာ သူမရဲ႕ က်န္းမာေရးကေကာ...၊ ႏႈတ္ဆက္ဖို႔ သြားၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက သူမနဲ႔ေတြ႔ဖို႔ အခြင့္အေရး ရမွ ရပါ့မလား..၊ စတဲ့ အေတြးေတြ ျဖန္႔က်က္၊ အုပ္မိုးထားခဲ့တဲ့ ရက္ ၂ ရက္ပါပဲ...၊

ဇြန္လ ၁၃ ရက္ေန႔ ညေလယာဥ္နဲ႔ အေမစု ဂ်ီနီဗာကို ေရာက္မယ့္အေၾကာင္း ၃ ရက္ေလာက္ ႀကိဳၿပီး သတင္းရတယ္၊ ေရာက္မယ့္ အခ်ိန္က ည ၁၀ နာရီခြဲ ဝန္းက်င္ေလာက္..၊ ဟိုတယ္ကို ၁၁ နာရီေလာက္မွာ ေရာက္မယ္၊ ခင္မင္ရာ အခ်င္းခ်င္း လက္တို႔ၿပီး ေလဆိပ္နဲ႔ ဟိုတယ္မွာ သြားႀကိဳၾကဖို႔ ေမးျမန္း၊ တိုင္ပင္ၾကတယ္၊ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္္အတြက္ေတာ့ အဆင္မေျပပါဘူး၊ အိမ္ကေန နာရီဝက္ေလာက္ ကားနဲ႔ သြားရတဲ့ ခရီးျဖစ္တဲ့ အျပင္ ညျဖစ္တာက တေၾကာင္း၊ အမ်ားအားျဖင့္ ေလဆိပ္ေတြမွာ ဗီအိုင္ပီ ဧည့္သည္ဆိုရင္ ေလယာဥ္ကေန ဆင္းၿပီးတာနဲ႔ ကားနဲ႔ တခါတည္း တန္းၿပီး ေခၚသြားၾကေလ့ ႐ွိလို႔ မေတြ႔ရဖို႔ မ်ားတာက တေၾကာင္းဆိုေတာ့ က်ေနာ္ မသြားျဖစ္ခဲ့ဘူး၊ ေနာက္ရက္ျဖစ္တဲ့ ဇြန္ ၁၄ နဲ႔ ၁၅ မွာလည္း တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ အလုပ္မွာ အေရးႀကီးတဲ့ ခ်ိန္းဆိုမႈေတြ၊ အဲဒီေန႔မွာ မျဖစ္မေန လုပ္ရမယ့္ ဟာေတြ ႐ွိေနျပန္တယ္၊ ဘယ္လိုမ်ား ေ႐ႊ႕လို႔၊ ေျပာင္းလို႔ ရႏိုင္မလဲလို႔ က်ေနာ္ အတန္တန္ ႀကိဳးစား ၾကည့္ပါေသးတယ္၊ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ အဆံုးမွာေတာ့ အေမစုကို ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် သြားၿပီး ႏႈတ္ဆက္၊ ဂါရဝ ျပဳခြင့္ကို စိတ္မေကာင္းစြာပဲ လက္ေလွ်ာ့လိုက္ရ ေတာ့တယ္..၊

ွဆြစ္ဇာလန္မွာ အေမစု ေနသြားတဲ့ တစ္ရက္ခြဲက တကယ့္ကို တိုလြန္းပါတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း အာဂ်င္ဒါကလည္း အျပည့္ေပါ့၊ ၁၄ ရက္ေန႔မွာ အိုင္အယ္လ္အိုမွာ မိန္႔ခြန္းေျပာတယ္၊ ေန႔လယ္ပိုင္းမွာ ဆြစ္အာဏာပိုင္ေတြနဲ႔ ေတြ႔တယ္၊ ၿပီးေတာ့ သတင္းစာ ႐ွင္းလင္းပြဲ လုပ္တယ္၊ အဲဒီမွာ Jet lag ေရာ၊ ခရီးပန္းတာေရာ ေပါင္းၿပီး အေမစု အန္တဲ့အထိ ေနမေကာင္း ျဖစ္သြားေသးတယ္၊ ေနာက္ေန႔မွာေတာ့ ဆြစ္လႊတ္ေတာ္ကို သြားေလ့လာတယ္၊ အဲဒါအၿပီး ေနာ္ေဝကို ခရီးမဆက္ခင္ ေလးမွာ ဆြစ္တီဗီလိုင္း တစ္ခုကို အင္တာဗ်ဴး ေပးပါတယ္၊ ေမးခြန္းေလး ေျခာက္ခု၊ ခုႏွစ္ခုေလာက္နဲ႔ အင္တာဗ်ဴး တိုတိုေလးပါ၊ ကိုယ္ေနတဲ့ ေနရာနဲ႔ နာရီဝက္ေလာက္ ကားစီးရတဲ့ ေနရာကို ေရာက္လာခဲ့ေပမယ့္ သြားေတြ႔ဖို႔ မႀကံဳလိုက္တဲ့ အေမစုကို အင္တာဗ်ဴးကေန တဆင့္ပဲ က်ေနာ္ေငးရင္း သူ႔စကား ေတြကို နားေထာင္ေနမိတယ္၊

က်ေနာ့္ေ႐ွ႕ တီဗီဖန္သားျပင္မွာ တစ္ကမာၻလံုးက ေလးစားၾကတဲ့ အမ်ိဳးသမီးႀကီး တစ္ေယာက္..၊ ဥေရာပ ေႏြဦးရဲ႕ ခပ္ေႏြးေႏြး ေနေရာင္ျခည္တန္းေတြ ေအာက္မွာ ျမန္မာဝတ္စံုနဲ႔ သြက္လက္ျဖတ္လတ္ ေနတယ္၊ မ်က္ႏွာေပၚက အေရးအေၾကာင္း တခ်ိဳ႕နဲ႔ နားသယ္စပ္က အျဖဴေရာင္ ဆံျခည္မွ်င္ေတြက ဇရာရဲ႕ စုတ္ခ်က္ေတြကို စၿပီး ျပေနခဲ့ၿပီ၊ ဒီအမ်ိဳးသမီးႀကီးရဲ႕ ဘဝဟာ ကင္းဗတ္စ တစ္ခုဆိုရင္ စုတ္ခ်က္ၾကမ္းၾကမ္းေတြ၊ ေဆးေရာင္စံု အရင့္၊ အေမွာင္ေတြ စဥ္ဆက္မျပတ္ က်ေရာက္ေနခဲ့တဲ့ ကင္းဗတ္စ တစ္ခုပဲ ျဖစ္ပါ လိမ့္မယ္၊ တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ မ်ဥ္းေကြးေတြက အနားသတ္ဖို႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ ႀကိဳးစားတာ ခံရေပမယ့္ အဲဒီေဆးေရာင္စံု အစြန္းအထင္းေတြနဲ႔ပဲ ၿပီးျပည့္စံုတဲ့ တန္ဖိုးႀကီး ပန္းခ်ီကား တစ္ခ်ပ္ ျဖစ္လာခဲ့တဲ့ ကင္းဗတ္စ တစ္ခုပါ၊ ႏွစ္ေတြ ၾကာေညာင္းခဲ့ေပမယ့္ ယံုၾကည္မႈ၊ ႐ိုးသားမႈ အျပည့္နဲ႔ ႀကီးျမတ္ ေနဆဲပဲ..၊ က်ေနာ္ ေငးေနမိတယ္...၊

အင္တာဗ်ဴးတဲ့ သတင္းေထာက္က 'ခင္ဗ်ား အေနနဲ႔ တာဝန္ယူမႈ၊ တာဝန္ရဲ႕ အေရးပါပံုကို ေျပာလည္းေျပာ၊ လက္ေတြ႔လည္း က်င့္သံုး ျပတာ က်ေနာ့္အေနနဲ႔ ေလးစားမိပါတယ္၊ အဲဒီတာဝန္ယူမႈကပဲ ခင္ဗ်ားရဲ႕ စိတ္ဓါတ္ကို ခိုင္မာေစသလို ကိုယ္ေနဟန္ကိုလည္း အၿမဲတမ္း ေက်ာ့ေမာ့ေနေစခဲ့တာ လို႔မ်ား ေျပာရင္ ရႏိုင္မလား' လို႔ တစ္ေနရာမွာ ခပ္႐ႊန္း႐ႊန္းေလး ေမးေတာ့ အေမစုက 'က်မက ေသးေသးသြယ္သြယ္ ဆိုေတာ့ လူၾကားထဲမွာ အရပ္႐ွည္တယ္လို႔ ထင္ရေအာင္ အၿမဲတမ္း ခပ္မတ္မတ္ေနတဲ့ အက်င့္လုပ္ထားလို႔ အဲဒီလို ျဖစ္ေနတာပါ' လို႔ အ႐ႊန္း ေဖာက္ၿပီး ျပန္ေျဖသြားတယ္၊ သူ႔ရဲ႕ ေပးဆပ္မႈ၊ စေတးမႈ ေတြအေၾကာင္း ေျပာေတာ့ အေမစုက ေျပာေနက် အတိုင္း 'ဒါဟာ က်မအတြက္ေတာ့ စေတးမႈ မဟုတ္ပါဘူး၊ ဒါဟာ ေ႐ြးခ်ယ္မႈပါပဲ၊ ဒါေပမယ့္ က်မရဲ႕ ခင္ပြန္းနဲ႔ သားေတြက သာလွ်င္ တကယ့္ကို ေပးဆပ္ခဲ့ရ၊ စေတးခဲ့ရတာပါ' တဲ့..၊ သူခ်စ္လြန္းတဲ့ ႏိုင္ငံအတြက္ လင္ဆံုး၊ သားကြဲနဲ႔ မိသားစု ဘဝေတြ က်ိဳးေၾကခဲ့ရတဲ့ အမ်ိဳးသမီးႀကီးကို ၾကည့္ေနတဲ့ က်ေနာ့္ရဲ႕ မ်က္ဝန္းေတြ ေဝဝါးသြားတယ္၊ မ်က္ေတာင္ကို ပုတ္ခတ္၊ ပုတ္ခတ္ လုပ္ေနရင္း ရင္ဘတ္ထဲ ဆို႔ေနတယ္၊ သူကေတာ့ အထုအႏွက္ မ်ားစြာ ခံခဲ့ရတဲ့ ေပတံုးတစ္တံုးလို မာေက်ာ၊ က်စ္လစ္လို႔...၊ ခပ္ၿပံဳးၿပံဳးပဲ ေျပာေနလိုက္တာ...၊

အင္တာဗ်ဴးက ျပင္သစ္လိုေမးၿပီးေတာ့ အေမစုက အဂၤလိပ္လို ေျဖပါတယ္၊ အဆံုးသတ္မွာေတာ့ သတင္းေထာက္က 'ခင္ဗ်ား အေနနဲ႔ ေနအိမ္ အက်ယ္ခ်ဳပ္ က်ေနတုန္းမွာ ကက္ဆက္ေခြေတြ နားေထာင္ၿပီး ျပင္သစ္စာကို တစ္ေယာက္တည္း ေလ့က်င့္ခဲ့တယ္လို႔ သိရပါတယ္၊ က်ေနာ္တို႔ကို ျပင္သစ္လို တစ္ခြန္း၊ ႏွစ္ခြန္းေလာက္ ေျပာပါဦး' ဆိုေတာ့ အေမစုက မဆိုင္းမတြဘဲ 'က်မ အရမ္း စိတ္လႈပ္႐ွား ေနတယ္၊ က်မရဲ႕ ျပင္သစ္စကားက မေကာင္းပါဘူး၊ ဆြစ္ဇာလန္ကို က်မ သိပ္သေဘာက်သလို ဆြစ္လူမ်ိဳးေတြကိုလည္း ႏွစ္သက္ ပါတယ္' လို႔ ျပင္သစ္လို ခပ္ဝဲဝဲေလး ေျဖသြားခဲ့တယ္၊ သတင္းေထာက္က 'မၾကာခင္ က်ေရာက္မယ့္ ေမြးေန႔ အတြက္ က်ေနာ္တို႔ ဘာမ်ား ဆုေတာင္းေပးရမလဲ' လို႔ ေနာက္ဆံုးေမးခြန္း ေမးေတာ့ အေမစုက ခဏေလး ေတြကနဲ စဥ္းစားလိုက္တယ္၊ ၿပီးမွ ျပင္သစ္လို 'Le bonheur pour mon pays' လို႔ ခပ္ၿပံဳးၿပံဳးေလး ျပန္ေျဖလိုက္တယ္၊ 'The happiness for my country' တဲ့....၊ ဒါက အဲဒီ အင္တာဗ်ဴးပါ၊

Credit: rts.ch

သူခ်စ္တဲ့ တိုင္းျပည္ကေလးက လူေတြ စိတ္ခ်မ္းသာ၊ ေပ်ာ္႐ႊင္တာကို ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ အျဖစ္လိုခ်င္တဲ့ အေမစု.. မိသားစုနဲ႔ အတူ က်င္းပခြင့္ရတဲ့ ႐ွား႐ွားပါးပါး ေမြးေန႔မွာ က်န္းမာျခင္း၊ ၿငိမ္းခ်မ္း၊ ေအးျမျခင္းတို႔ျဖင့္ ျပည့္စံုပါေစလို႔ ဆုမြန္ေကာင္း ေတာင္းပါတယ္...။ ။

ညီလင္းသစ္
၁၉ ဇြန္၊ ၂၀၁၂

အာ႐ံုမ်ား ပ်ံသန္းရာ ႏိုင္ငံကေလးသို႔ (၈)

အားလံုးပဲ မဂၤလာပါဗ်ာ...၊ မထင္မွတ္ဘဲနဲ႔ က်ေနာ့္ရဲ႕ ျမန္မာျပည္ျပန္ အခန္းဆက္ေတြက အပိုင္း(၇) ကာတြန္းေတြမွာ ရပ္သြားခဲ့တယ္၊ ႏိုင္ငံကေလးဆီကို ပ်ံသန္းသြားတဲ့ အာ႐ံုေတြက ကာတြန္းျပပြဲမွာ အေတာင္ေညာင္းသြားတယ္ လို႔ေတာင္ ဆိုရမလိုပါပဲ၊ ခန္းမထဲကကို ဆက္မထြက္ ႏိုင္ဘူး ျဖစ္ေနတာ...၊ အခုလို မၾကန္႔ၾကာစဖူး ၾကန္႔ၾကာသြားတဲ့အတြက္ ဘေလာ့ဂ္ကို လာလည္ၿပီး စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ျပန္သြားခဲ့ရတဲ့ မိတ္ေဆြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေတာင္းပန္ပါတယ္၊

ျဖစ္ပံုက ဒီလိုဗ်၊ ၿပီးခဲ့တဲ့ ေမလထဲမွာ ႐ံုးပိတ္ရက္ေတြ နည္းနည္းမ်ားတယ္၊ အဲဒီမွာ ခရီးတိုေလးေတြ ၃ ခုေလာက္ ဆက္တိုက္ သြားျဖစ္ေနတာရယ္၊ ျမန္မာျပည္က ျပန္လာကတည္းက ႏွစ္ဆပိုလာတဲ့ အလုပ္ေႂကြးေတြကို ႐ွင္းေနတာရယ္၊ ၿပီးေတာ့ သတင္းေတြ လိုက္ဖတ္ၿပီး မုဒ္ေပ်ာက္ေနတာရယ္၊ ေနာက္ဆံုး မဆိုစေလာက္ကေလး ပ်င္းေနတာရယ္..၊ အဲဒါေတြ စုဆံုသြားတာပါ၊ ခရီးတိုေလးေတြက ျပည္တြင္းခရီးေလး ေတြပါ၊ ေတာင္ေပၚေက်းလက္ ႐ြာေတြဆီကို သြားခဲ့တာ..၊ အဲဒီမွာ ႐ိုက္လာတဲ့ ပံုေတြကိုေတာ့ ေနာက္မွပဲ ျပန္႐ွယ္တာေပါ့ဗ်ာ..ေနာ၊ အခုေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ခ်စ္တဲ့ အဲဒီႏိုင္ငံကေလး ဆီကိုပဲ ဆက္လက္ ပ်ံသန္း ၾကည့္ၾကရေအာင္..၊ အေတာင္ပံပါရင္ မင္းဆီကို လို႔ပဲ ဆိုပါေတာ့ေလ..၊

တစ္ရက္မွာေတာ့ ဟိုသားအမိကို ထားခဲ့ၿပီး က်ေနာ္ တစ္ေယာက္တည္း ၿမိဳ႕ထဲကို ထြက္လာခဲ့တယ္၊ လုပ္စရာ စာ႐ြက္စာတမ္း ကိစၥတခ်ိဳ႕ကို လုပ္ရင္း၊ စာအုပ္ေလး ဘာေလးလည္း ဝယ္ရင္း၊ ဓါတ္ပံုလည္း ႐ိုက္ရင္း ဆိုတဲ့ စိတ္ကူးနဲ႔ပါ၊ ရန္ကုန္မွာ ကားေတြ မ်ားသထက္ မ်ားလာတာ သတိမျပဳမိလို႔ မရေအာင္ ကိုပါပဲ၊ အၿမဲလိုလို ယာဥ္ေၾကာပိတ္တာေတြ တစ္ေနရာမဟုတ္ တစ္ေနရာမွာ ေတြ႔ရတယ္၊ တခ်ိန္တည္းမွာပဲ ဒါေတြကို ေျဖ႐ွင္းဖို႔ လမ္းေတြခ်ဲ႕တာ၊ ဂံုးေက်ာ္တံတားေတြ ေဆာက္တာေတြကို လုပ္ေနၾကတယ္၊

ၿမိဳ႕ေတာ္ခန္းမႀကီးကေတာ့ အရင္အတိုင္း မလႈပ္မယွက္ ငိုက္ျမည္းဆဲပါပဲ၊ အရင္လို အဝါေရာင္ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ ခရမ္းေရာင္သန္းတဲ့ အျဖဴေရာင္နဲ႔ဆိုေတာ့ ကိုလိုနီ အေငြ႔အသက္ကေလးေတာင္ နည္းနည္းေပ်ာက္သြား သလိုလို..၊ သူ႔ေ႐ွ႕က ျမင္ကြင္းေတြကလည္း အရင္လိုပါပဲ၊ ဘတ္စ္ကားေတြ၊ ေခါင္း႐ြက္ဗ်ပ္ထိုး ေစ်းသည္ေတြ၊ ဥဒဟုိ သြားေနၾကတဲ့ လူေတြ၊ တိုးရစ္စ္ ကားႀကီးေတြ..၊ အားလံုးဟာ ေကာင္းကင္ျပာႀကီးရဲ႕ ေအာက္မွာ သက္ဝင္လႈပ္႐ွားလို႔..၊ မဟာဗႏၶဳလ ပန္းၿခံ သံတိုင္ေတြကို မွီရင္း က်ေနာ္ ေငးၾကည့္ေနမိတယ္၊ နာမည္ဆိုးနဲ႔ ေက်ာ္ၾကားတဲ့ ေဒၚလာေငြ လဲတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြကလည္း ငါးမိနစ္ တစ္ခါေလာက္ 'ေဒၚလာ လဲမလို႔လား၊ ဘယ္ေလာက္ပါလဲ' ခ်ည္း လာလာေမးေနတယ္၊

ေဟာဒီ႐ံုးက ထုတ္ေပးလိုက္တဲ့ စာအုပ္အနီကေလးက က်ေနာ့္ကို ကီလိုမီတာေတြ ေထာင္ခ်ီေဝးတဲ့ အရပ္ကို ပို႔ေပးခဲ့တယ္၊ ပံုမွန္ဆို ပြဲစားေတြ၊ ပတ္စ္ပို႔စ္ ေလွ်ာက္မယ့္ သူေတြနဲ႔ အၿမဲေျခခ်င္း လိမ္ေနတဲ့ ေနရာ..၊ ေဟာ.. ၾကည့္ပါဦး၊ အခုေတာ့လည္း သံတံခါးႀကီးပိတ္ၿပီး တိတ္ဆိတ္လို႔၊ သြားေမးၾကည့္ေတာ့ ျပည္ထဲေရး ႐ံုးကို ေျပာင္းသြားၿပီ-တဲ့၊ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ အဲဒီသံတံခါးႀကီးကို တြန္းဖြင့္ၿပီး ႐ံုးထဲကို က်ေနာ္ဝင္ထိုင္ ၾကည့္ခ်င္တယ္၊ ဘယ္သူမွ မ႐ွိေတာ့တဲ့ အခန္းေတြထဲမွာ နံရံေတြက ဘာေတြမ်ား ေျပာမလဲလို႔ နားေထာင္ၾကည့္ခ်င္တာပါ၊ သူတို႔ သိထားတဲ့ ဇတ္လမ္းေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိမွာ အေသအခ်ာပါ၊ နံရံေတြမွာ နား႐ွိတယ္လို႔ ဆို႐ိုး႐ွိတယ္ မဟုတ္လား..၊

ပန္းဆိုးတန္းဟာ နည္းနည္းစိမ္းကား သြားသလိုပဲ၊ က်ေနာ့္အေပၚ တခါမွ မသိကြ်မ္းဖူးတဲ့ လူတစ္ေယာက္လို ဆက္ဆံေနလိုက္တာ..၊ တကယ္ဆို မီးေလာင္သြားတဲ့ ညာဖက္က ေဟာဒီ႐ံုးႀကီး ေအာက္က စာအုပ္ အေဟာင္းတန္းေတြမွာ က်ေနာ့္ရဲ႕ နာရီလက္တံေတြ တေမ့တေမာ အႀကိမ္ႀကိမ္ ရပ္တန္႔ခဲ့ဖူးတာ သူ ျပန္အမွတ္ရဖို႔ ေကာင္းတာေပါ့၊

ပန္းဆိုးတန္းနဲ႔ ကမ္းနားလမ္း ေထာင့္က တယ္လီဖုန္း ႐ံုကေလးပါ၊ လက္ကိုင္ဖုန္းကိုယ္စီနဲ႔ ေသြးႀကီးေနတဲ့ ရန္ကုန္သားေတြကို မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႔ လိုက္ၾကည့္ေနရတဲ့ ဘဝေပါ့၊ အရင္တုန္းကေတာ့ သူ႔ဆီမွာ လူေတြ တ႐ုန္း႐ုန္းနဲ႔ စည္ကားခဲ့ဖူးတယ္၊ အခုေတာ့လည္း ဒလ ဖက္ျပန္မယ့္ တစ္ေယာက္စ၊ ႏွစ္ေယာက္စ ေလာက္ပဲ လာေတာ့တယ္၊ မၾကာခင္ အဖ်က္ခံရမွာ ေသခ်ာသေလာက္ ႐ွိတဲ့ တယ္လီဖုန္း ႐ံုကေလးက က်ေနာ့္ကို အၿမဲ႐ွိတဲ့ မၿမဲျခင္းတရား အေၾကာင္း လွမ္းေျပာလိုက္တယ္..၊

ကမ္းနားလမ္းကေတာ့ အရင္အတိုင္း စည္ကားၿမဲပါပဲ၊ တေလာကလံုးက အလုပ္ေတြ သူတစ္ေယာက္တည္း ဒိုင္ခံ လုပ္ေနရသလိုမ်ိဳး အခ်ိန္ျပည့္ အလုပ္႐ွဳပ္ေနတဲ့ပံု..၊ ခပ္လွမ္းလွမ္းက ျမန္မာ့ဆိပ္ကမ္း အာဏာပိုင္႐ံုး၊ ျမန္မာ့ေလေၾကာင္း႐ံုးနဲ႔ စထရင္းန္းဟိုတယ္ တို႔ကို က်ေနာ္ ခပ္ၾကာၾကာေလး ရပ္ေငးေန ျဖစ္တယ္၊ ျမန္မာ့ ခရီးသြားလုပ္ငန္း ႏွစ္ဦးကာလ ေတြမွာေတာ့ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရဲ႕ တစ္ခုတည္းေသာ ကိုလိုနီေခတ္ဟိုတယ္ ဆိုၿပီး တစ္ည ေဒၚလာ ၁၀၀၀ ဝန္းက်င္ေပးရတဲ့ အခန္းေတြနဲ႔ ေသြးႀကီးခဲ့တဲ့ စထရင္းန္းဟိုတယ္က အခုေတာ့လည္း အနည္ထိုင္သြားပံု ပါပဲ၊ စိတ္ထင္ ေျပာတာပါ...၊

ဘာရယ္ မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ၊ သေဘာက်လို႔ ႐ိုက္လာခဲ့တာ..၊ ကားကေတာ့ ေလးဘီးပဲ၊ ဒါေပမယ့္ တံခါးမွာ ကပ္ထားတာက အေမရိကန္ အလံနဲ႔ နာဆာ-တဲ့၊ တစ္ျပားမွ မေလွ်ာ့ဘူး၊ ခပ္တည္တည္ပဲ..၊ း)

စာတိုက္ႀကီးကို ေရာက္တယ္၊ ပုဂံကေန ဝယ္လာတဲ့ ပို႔စကတ္ေတြကို မိတ္ေဆြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီ ပို႔ဖို႔ပါ၊ က်ေနာ္ ေနာက္ဆံုး စာထည့္တာက လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၂ ႏွစ္ေလာက္က..၊ အဲဒီတုန္းက တံဆိပ္ေခါင္းတစ္ခု ၃၀ က်ပ္ ဆိုတာေတာ့ မွတ္မိတယ္၊ အခုဆိုရင္ေတာ့ လြန္ေရာကြ်ံေရာ ၁၀၀ ေလာက္ေတာ့ ႐ွိေရာေပါ့လို႔ ေတြးထားခဲ့တယ္၊ ဟိုေရာက္ေတာ့ ဘယ္ဟုတ္မလဲ၊ တစ္ခု ၅၀၀ က်ပ္တဲ့၊ က်ေနာ္က ပို႔စကတ္ ၃၂ ခု ပို႔ဖို႔ဆိုေတာ့ တံဆိပ္ေခါင္းဖိုးခ်ည္းပဲ ၁၆၀၀၀ က်သြားတယ္၊ မ်က္လံုးကို ျပဴးေရာပဲ..၊ ဒါေပမယ့္ ဒီျပန္ေရာက္ေတာ့ ပို႔ခဲ့သမွ် ပို႔စကတ္ေတြ အားလံုး ေရာက္တယ္ဆိုတာ သိရလို႔ ဘာပဲေျပာေျပာ ေပးရတာ တန္ပါတယ္၊

ရန္ကုန္မွာ ႐ုပ္႐ွင္မၾကည့္ျဖစ္တာ အေတာ္ေလးကို ၾကာခဲ့ၿပီ၊ ေနာက္ဆံုး ၾကည့္ခဲ့တာ က်ေနာ္ အမွတ္မမွားဘူးဆိုရင္ မင္းသမီး ဒယ္မီမိုးပါတဲ့ Ghost ဇတ္ကားပါ၊ ကဲ- ဘယ္ေလာက္ ၾကာၿပီလဲဆိုတာ တြက္သာၾကည့္ေတာ့၊ က်ေနာ့္အသက္က အဲဒီတုန္းက ၁၆ ႏွစ္ေလာက္ပဲ ႐ွိေသးတယ္၊ အဲဒီတုန္းကေတာ့ အဲဒီ Ghost ကားမွ မၾကည့္ဖူးရင္ လူရာမဝင္တဲ့ သေဘာမ်ိဳးေတာင္ ျဖစ္ေနတာကိုး၊ ဒယ္မီမိုး ဆံပင္ပံုစံ ဆိုၿပီးေတာင္ ေခတ္စားလိုက္ေသးတယ္ မဟုတ္လား၊ အခု ေ႐ွ႕ေဆာင္႐ံုမွာ ျပေနတာကေတာ့ Journey 2: The Mysterious Island တဲ့၊ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ပါပဲ၊ ဒီမိုကရက္တစ္ ႏိုင္ငံေတာ္သစ္ႀကီးဆီ ခ်ီတက္ေနတဲ့ အသြင္ ကူးေျပာင္းစ ကာလမွာ သြားရမယ့္ ခရီးက ႐ွည္လ်ားလွတယ္၊ Journey ေတာင္မွ အပိုင္း-၂ တဲ့၊ ၿပီးေတာ့ အဲဒီ ခရီးက လွ်ိဳ႕ဝွက္ ဆန္းၾကယ္ေသာ ကြ်န္းဆိုပဲ၊ ဟုတ္မွာပါ၊ အခုေလာေလာဆယ္မွာ ကိုပဲ လွ်ိဳ႕ဝွက္သည္းဖို၊ ဝိုးတဝါး ျဖစ္ရပ္ေတြ ေတြ႔ေနရတယ္ မဟုတ္လား...၊

လူထုခ်စ္တဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြကေတာ့ လူထုၾကားထဲကို တဖန္ျပန္ေရာက္လာ ခဲ့ၿပီ၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရဲ႕ မညီမညာ ပလက္ေဖာင္းေတြ ထက္မွာ အေရာင္စံု၊ အေသြးစံုနဲ႔ တညီတညာတည္းကို တင့္တယ္လို႔...၊

ျပည္သူ႔ဥယ်ာဥ္ထဲကိုလည္း မ႐ြယ္႐ြယ္ဘဲ ေရာက္သြားေသးတယ္၊ ဒီမိုးပ်ံ ရထားေလးကို ျမင္ေတာ့ သားက ကေလးတို႔ထံုးစံ ပူဆာပါေလေရာ၊ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္နဲ႔သူနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္သား စီးၾကတယ္၊ ဂ်ာမနီက Europa Park မွာလည္း ဒီလိုမ်ိဳး တစ္ခု႐ွိေတာ့ သူက မွတ္မိၿပီး စီးမယ္လုပ္တာ..၊ စက္ဘီးေျခနင္းလို နင္းဖို႔ လုပ္ထားတယ္၊ မနင္းလည္း သြားေနတာပါပဲ၊ နင္းရင္ေတာ့ နည္းနည္း ပိုျမန္တယ္၊ ရီရတာက စထြက္တဲ့ ဂိတ္ကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ ဘရိတ္ဖမ္းဖို႔ကို အဲဒီမွာ ေစာင့္ေနတဲ့ ဝန္ထမ္း သံုးေလးေယာက္က တြဲေတြကို လက္နဲ႔ အတင္းလိုက္ဆြဲ ၾကတာ..၊ လွ်ပ္စစ္ဘရိတ္က ပ်က္ေနတာလား၊ မ႐ွိတာပဲလားေတာ့ မသိဘူး၊ က်ေနာ္တို႔က ဒုတိယတြဲဆိုေတာ့ သူတို႔လက္နဲ႔ ဆြဲေပမယ့္ ပလက္ေဖာင္းမွာ မရပ္ဘဲ အျပင္ဖက္ ဟင္းလင္းျပင္ကို တခါ ကြ်ံထြက္သြားျပန္ေရာ၊ ေနာက္မွ ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္က အသာ ျပန္လာဆြဲတယ္၊ တျခား ေရလႊာေလွ်ာစီးတာ၊ တိုက္ကားေမာင္းတာ၊ အစ႐ွိသျဖင့္ ေတာ္ေတာ္ စံုေအာင္ လုပ္ထားတယ္၊ က်ေနာ္ ေလ့လာမိသေလာက္ မိသားစုေတြ၊ ကေလးေတြကလည္း အားလံုး ေအးေအးေဆးေဆးနဲ႔ အပန္းေျဖလို႔..၊ သူတို႔ကို ၾကည့္ၿပီး က်ေနာ္လည္း စိတ္လက္ေပါ့ပါး လာတယ္၊ ကစားကြင္းေတြက အရည္အေသြးပိုင္း ဆိုင္ရာမွာ လိုေနေသးေပမယ့္ ျမန္မာ ကေလးငယ္ေတြလည္း တျခားႏိုင္ငံေတြ မွာလိုပဲ အထိုက္အေလ်ာက္ ကစားခြင့္ ရတာကို သေဘာက်ေန မိတယ္၊ က်ေနာ္တို႔ ငယ္ငယ္တုန္းက ဒီလိုမ်ိဳးေတြ မ႐ွိတဲ့အျပင္ အေဖနဲ႔အေမကလည္း ပန္းၿခံတို႔၊ ကစားကြင္းတို႔ကို လိုက္ပို႔ဖို႔ အဆင္မေျပတာက ခပ္မ်ားမ်ားရယ္...၊

'ေျမႀကီးေပၚမွာ ရႏိုင္တဲ့ ပရဒိသုဘံုက ေကာ္ဖီတစ္ခြက္'..တဲ့၊ ခြက္ရဲ႕ အတြင္းထဲက စာတန္းေလးကို သေဘာက်ေန မိတယ္၊ တကယ္လည္း ေကာင္းပါတယ္၊ Black Canyon ေကာ္ဖီကို မွာတဲ့အခါ ဘီစကစ္ေလး ေတြရယ္၊ ေရေႏြးၾကမ္းေလး တစ္ခြက္ရယ္ပါ တြဲခ်ေပးတယ္၊ ခါးသက္သက္ ေကာ္ဖီမွာ ဘီစကစ္က ဂ်ံဳအရသာရယ္၊ ေရေႏြးၾကမ္းက စံပယ္ပန္း လက္ဖက္ေျခာက္နံ႔ရယ္ ေရာလိုက္ေတာ့ ေျမႀကီးေပၚကေန ပရဒိသုဘံုကို ေရာက္သြားသလိုပဲ..၊ အထူးသျဖင့္ ပ်င္းရိ၊ ေလးတြဲၿပီး ငိုက္ျမည္းခ်င္စရာ ရန္ကုန္ရဲ႕ ေန႔လယ္ခင္းေတြကို ထုတ္ခ်င္းခတ္ ျဖတ္ဝင္သြားဖို႔ အေကာင္းဆံုး အေဖာ္မြန္ ပါပဲ၊ Summit Parkview ဟိုတယ္ေဘးက ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးပါ၊ ဆိုင္နာမည္ ကလည္း Black Canyon ပါပဲ၊

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းကို ေရာက္ရင္ တီ႐ွပ္ဆိုင္ေတြကို က်ေနာ္ သြား,သြားေငး ျဖစ္ပါတယ္၊ ဝယ္တာ မဝယ္တာထက္ အေရာင္စံုတာ၊ တီ႐ွပ္ေပၚက ပန္းခ်ီ၊ ကာတြန္းေလးေတြကို သေဘာက်လို႔ပါ၊ တစ္ခါတုန္းကေတာ့ ခ်က္ပလက္လို႔ က်ေနာ္တို႔ ေခၚၾကတဲ့ ဘတ္စကားအိုႀကီးမွာ လူေတြ တိုးလို႔တြဲေလာင္း စီးေနၾကတဲ့ ကာတြန္းပံု ပါတဲ့ တီ႐ွပ္ေလး တစ္ထည္ ဝယ္ခဲ့ဖူးတယ္၊ ကာတြန္းေလးက တကယ္ခ်စ္စရာ ေကာင္းတယ္၊ ဆရာ စိုးေသာ္တာရဲ႕ လက္ရာပါ၊

ဒီဆိုင္ကေတာ့ က်ေနာ္ သြား,သြားေငးတဲ့ဆိုင္ မဟုတ္ပါဘူး၊ း) အဲဒီမွာ အမွတ္တရ ပစၥည္း သြားဝယ္တာလည္း မဟုတ္ရပါဘူး၊ ဒီဆိုင္ရဲ႕ အေ႐ွ႕ကဆိုင္မွာ မအိမ္သူက ဆြဲႀကိဳးေလး၊ လက္စြပ္ေလး ၾကည့္ေနတုန္း က်ေနာ္က ေဘးမွာရပ္ေစာင့္ရင္း ဒီဆိုင္းဘုတ္ကို ေတြ႔လိုက္တာပါ၊ ဇာေဘာ္လီ ညြန္႔ညြန္႔ဆိုတာ တခ်ိန္က နာမည္ႀကီးလို႔ ထင္တာပဲ၊ အေဒၚေတြ ေျပာတာ တခါတေလ ၾကားဖူးတယ္၊ အခု ရန္ကုန္မွာ အမ်ိဳးသမီးေတြ ႀကီးႀကီးငယ္ငယ္ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ အတိုအ႐ွည္နဲ႔ ျဖစ္ကုန္ၾကေတာ့ ဒီလို ဇာေဘာ္လီ ဆိုတာမ်ိဳးေကာ ဝတ္ၾကေသးရဲ႕လား မသိဘူး၊ ႀကိဳးေပ်ာက္တို႔၊ တစ္ေခ်ာင္းတို႔၊ ႏွစ္ေခ်ာင္းတို႔ ၾကားမွာ ဇာေဘာ္လီ ညြန္႔ညြန္႔ရဲ႕ ေစ်းကြက္က ဘယ္ေလာက္အထိ ထိခိုက္မႈ ႐ွိႏိုင္သလဲ၊ ဒါမွမဟုတ္ ဒါဟာ ပါစင္နယ္လ္ျဖစ္လို႔ ကိုယ္တိုင္းနဲ႔မွ စိတ္တိုင္းက်တယ္လို႔ ဆိုသူေတြေကာ ႐ွိသလား၊ သြားေမးလို႔ ေကာင္းတဲ့ကိစၥ မဟုတ္လို႔ ဓါတ္ပံုေလး တစ္ပံုပဲ ႐ိုက္ၿပီး က်ေနာ္ တိတ္တိတ္ကေလးပဲ ေနလိုက္ပါတယ္၊ း)

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းရဲ႕ နာမည္ႀကီး ေပါင္ခ်ိန္စက္..၊ က်ေနာ္ ခပ္ငယ္ငယ္တုန္းက ဒီစက္ေပၚမွာ တစ္ခါ တက္ရပ္ဖူးတယ္၊ ထြက္လာတဲ့ လက္မွတ္က အခ်စ္ေရး မေကာင္းႏိုင္ဘူး-တဲ့၊ ဘိုဘိုဟန္ရဲ႕ သီခ်င္းထဲကလို ပါပဲ၊ ႏွစ္ေတြ အမ်ားႀကီး အၾကာမွာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးက အေလးခ်ိန္ေတြ တိုးလာေပမယ့္ ဒီေပါင္ခ်ိန္စက္ကေတာ့ ဒီအေရာင္၊ ဒီေနရာမွာ ပါပဲ၊ အဲ.. အခုေန ခ်ိန္ၾကည့္ရင္ အေျပာင္းအလဲသို႔ ဦးတည္ေနေသာ ကာလျဖစ္သည္ဆိုတဲ့ လက္မွတ္မ်ား ထြက္လာေလ မလား..၊

ေဇာ္ဂ်ီေဟာက္စ္မွာ ထိုင္ေနတုန္း ဝင္းအျပင္ဖက္ကေန ပို႔စကတ္ လွမ္းေရာင္းေနတာ...၊ ဟိုး အရင္အတိုင္းပါပဲ၊ ပုဂံဘုရား ပံုေတြကို ၁၀ ခု၊ အခု ၂၀ တြဲၿပီးေတာ့ တစ္ေဒၚလာ၊ ႏွစ္ေဒၚလာ စသျဖင့္ ေရာင္းၾကတယ္၊ သူ႔ရဲ႕ ဘယ္ဖက္ လက္ထဲက အေႂကြေစ့ေတြကို က်ေနာ္ လွမ္းေငးေန မိတယ္၊ က်ေနာ္တို႔ ကေလးဘဝ တုန္းက အဲဒီ အေႂကြေတြ တကယ္ပဲ သံုးခဲ့ဖူးတာ အခုျပန္ေတြးေတာ့ အိပ္မက္လိုလိုနဲ႔..၊ ဆင္႐ုပ္စုဗူးထဲက တစ္မတ္ေစ့ေတြ ခိုးထုတ္ၿပီး ဇီးထုပ္တစ္ထုပ္ တစ္မတ္နဲ႔ အမ်ားႀကီး သြားဝယ္စားတာ ျပန္အမွတ္ရတယ္..၊

ဒဂံုဘီယာကို အခုလို ႏွစ္ေတြၾကာၿပီး ျပန္မ်ား ေကာင္းလာမလား ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလးနဲ႔ ေသာက္ၾကည့္တာ..၊ ေဇာ္ဂ်ီက ေဆးႀကိမ္လံုးနဲ႔ လွမ္းတို႔ၿပီး အဖတ္ဆယ္တာေတာင္ မရပါဘူးဗ်ာ..၊ း)

က်ေနာ္က ကြမ္းမစားေပမယ့္ ကြမ္းယာဆိုင္ေလး ေတြကိုေတာ့ သေဘာက်တတ္ ပါတယ္၊ တခ်ိဳ႕ကြမ္းယာဆိုင္ ေတြက စိတၱဇပန္းခ်ီ ဆရာတစ္ေယာက္ရဲ႕ အလုပ္႐ံုနဲ႔ တူတယ္၊ အဲဒီမွာ အျဖဴေရာင္၊ အနီေရာင္၊ အစိမ္းေရာင္.. ေဆးေရာင္စံုေတြ ေပပြၿပီး အစီအစဥ္မက် ႐ွိေနလိမ့္မယ္၊ တခ်ိဳ႕ဆိုင္ေလး ေတြက်ေတာ့ သန္႔သန္႔႐ွင္း႐ွင္းနဲ႔ သပ္ရပ္လို႔..၊ ဒီဆိုင္ေလးကေတာ့ ရန္ကုန္ရဲ႕ ျခစ္ျခစ္ေတာက္ ေနေရာင္ေအာက္မွာ ႏွင္းဆီတစ္ပြင့္နဲ႔ ရဲရဲနီေန ခဲ့တယ္..၊

ဟိုး ခပ္လွမ္းလွမ္းက ရန္ကုန္ျမစ္ဝကို က်ေနာ္ လွမ္းေငးေန မိတယ္၊ မႈန္မိႈင္းမိႈင္း ေကာင္းကင္ေအာက္မွာ ရန္ကုန္ျမစ္ဟာ သဲကႏၲာရထဲက ေႁမြတစ္ေကာင္လိုမ်ိဳး ေခြဝိုက္တြန္႔လိမ္လို႔..၊ ပင္လယ္ဖက္ကို ေခါင္းတည္ၿပီး တၿငိမ့္ၿငိမ့္နဲ႔ တြားသြားေနတယ္၊ ရန္ကုန္ျမစ္၊ ပဲခူးျမစ္၊ ပုဇြန္ေတာင္ေခ်ာင္း သံုးခုဆံုရာ ေနရာကို စိတ္မွန္းနဲ႔ ႐ွာေနမိတယ္၊ ဓမၼေစတီမင္း ေခါင္းေလာင္းႀကီး ႐ွိေနတာ အဲဒီေနရာမွာ မဟုတ္လား၊ အဖြဲ႔ေပါင္းမ်ားစြာ ႐ွာခဲ့ၾက ၿပီးၿပီ၊ ေ႐ွ႕မွာလည္း စိတ္ဝင္စားတဲ့ အဖြဲ႔ေတြ အမ်ားႀကီး ေစာင့္ေနေသးတယ္၊ အခုခ်ိန္ထိေတာ့ ေခါင္းေလာင္းႀကီးက ေရေအာက္ကေန စိန္ေခၚေနဆဲပဲ၊

အိုမင္းေနတဲ့ တိုက္ေဟာင္း၊ တိုက္သစ္နဲ႔ ေဆာက္လုပ္ဆဲ တိုက္ေတြၾကားမွာ ဗဟိုတရား႐ံုးႀကီးက ဥပေဒေတြနဲ႔ ပိက်ေလးလံၿပီး ဝပ္စင္းလို႔...၊ ဟိုးအရင္ ကိုလိုနီ ေခတ္တုန္းကေတာ့ ေဘးပတ္ဝန္းက်င္မွာ အေဆာက္အဦး ႀကီးႀကီးမားမား မ႐ွိဘဲ သူ႔တစ္ခုတည္း ခန္႔ထည္ေနခဲ့ လိမ့္မယ္၊ ဟိုး ခပ္လွမ္းလွမ္း မွာေတာ့ ျမန္မာ့ဆိပ္ကမ္း အာဏာပိုင္း႐ံုးရဲ႕ ေရေၾကာင္းေမွ်ာ္စင္ကို လွမ္းျမင္ေနရတယ္၊ ကိုလိုနီေခတ္မွာ အဂၤလိပ္ေတြဟာ ဒီ ရန္ကုန္ျမစ္ေၾကာင္း အတိုင္း သေဘၤာေတြနဲ႔ စုန္ခ်ည္ဆန္ခ်ည္ ဝင္ထြက္သြားလာ ေနခဲ့ၾက လိမ့္မယ္၊ ဘာ့ေၾကာင့္လဲေတာ့ မသိဘူး၊ ရန္ကုန္ကို ငွက္တစ္ေကာင္ရဲ႕ ေနရာကေန ၾကည့္ရတဲ့အခါ ဟိုးေခတ္ေဟာင္း ကာလေတြကို စိတ္မွန္းနဲ႔ ျမင္ေယာင္ၾကည့္ေန မိခဲ့တယ္၊ အထူးသျဖင့္ ကိုလိုနီေခတ္ကို...၊ ျမင္းစီး အဂၤလိပ္ေတြ၊ သူတို႔ရဲ႕ေဘးက အကၤ်ီဗလာနဲ႔ ေျခက်င္ေလွ်ာက္ အသားမည္းမည္း ဗမာေတြ၊ အိႏၵိယ အႏြယ္ေတြ၊ ကုန္သည္ေတြ၊ စစ္ပုလိပ္ေတြ...၊ ဒီလူေတြဟာ အခုလို တိုက္တာေတြ မ႐ွိတဲ့ ရန္ကုန္ရဲ႕ လမ္းေတြေပၚမွာ၊ ဖုန္လံုးႀကီးေတြ ၾကားမွာ ေလွ်ာက္သြားေနခဲ့ ၾကမွာပဲ..၊

ၾကည့္ပါဦး၊ ေဟာဒါ က်ေနာ္ခ်စ္တဲ့ ရန္ကုန္ေပါ့၊ ရန္ကုန္ဟာ က်ေနာ့္ရဲ႕ ေအာက္ဖက္ ခပ္နိမ့္နိမ့္မွာ ႐ွိေနေပမယ့္ အေပၚစီးကေန က်ေနာ္ မၾကည့္ရက္ပါဘူး၊ သူ႔မွာက သူ႔ဟာနဲ႔သူေတာင္ ဒုကၡေတြ ပင္လယ္ေဝေန ခဲ့ရတာပါ..၊ ဒီၿမိဳ႕ဟာ သူ႔ကို အေယာင္ေဆာင္ ခ်စ္ခဲ့သူေတြကို ႀကံဳခဲ့ရတယ္၊ လူ,လူခ်င္း ဖ်ံက်ခ်င္သူေတြ တက္နင္းတာ ခံရတဲ့ၿမိဳ႕၊ ေမးေစ့ႏွစ္ထပ္ ႐ွိတဲ့ လူဝႀကီးေတြရဲ႕ ပါတိတ္အကၤ်ီ အိတ္ထဲ အထည့္ခံရတဲ့ၿမိဳ႕၊ ကာရာအိုေကမွာ မူးမူးနဲ႔ ဟိုကိုင္ဒီကိုင္ လုပ္တာ ခံရတဲ့ၿမိဳ႕၊ ပိုက္ဆံ အထုပ္လိုက္ ကိုင္သံုးသူေတြကို ညႇိဳးညႇိဳးငယ္ငယ္နဲ႔ ေမာ့ၾကည့္ေနရတဲ့ၿမိဳ႕၊ မေညာင္းမညာဘဲ အႏွိပ္ခန္းသြားဖို႔ ေခ်ာင္းေနတဲ့ၿမိဳ႕၊ အထည္ႀကီးပ်က္ ပါကြာလို႔ ယိုးစြပ္ခံရတဲ့ၿမိဳ႕၊ ဗိုက္ေဟာင္းေလာင္းနဲ႔ ကေလးေတြ ေအာ္ငိုေနတဲ့ၿမိဳ႕၊ ပုန္ကန္တဲ့ေကာင္လို႔ အညႇိဳးအေတး အထားခံရတဲ့ၿမိဳ႕၊ မိုးကေလး တၿဖိဳက္ေလာက္ ႐ြာတိုင္း ေရေတြအိုင္ထြန္းၿပီး မ႐ွဴႏိုင္ မကယ္ႏိုင္ ျဖစ္ရတဲ့ၿမိဳ႕၊ ခ်စ္သူေတြက စြန္႔ခြာ ခ်န္ခဲ့ တာကို ရင္စည္းခံေနရတဲ့ၿမိဳ႕၊ ..... .....ၿမိဳ႕၊ .... .... ၿမိဳ႕၊ .....၊

ဦးေအာင္ေဇယ်ကေတာ့ ရန္အေပါင္း ကုန္စင္ပါေစေတာ့ ဆိုၿပီး ေဟာဒီ တံငါ႐ြာေလးကို ေစတနာ ထားခဲ့မွာ ေသခ်ာပါတယ္၊ ျမစ္နား၊ ေခ်ာင္းနား နီးလို႔လည္း ကုန္းလမ္း၊ ေရလမ္းနဲ႔ သြားလမ္း၊ လာလမ္း ေျဖာင့္ျဖဴးခဲ့ေပ လိမ့္မယ္၊ ကိုလိုနီေခတ္ အဂၤလိပ္က ၿမိဳ႕ကြက္႐ိုက္ၿပီး စနစ္တက် တည္ေပးလိုက္ေတာ့ ရန္ကုန္ဟာ ေန႔ခ်င္းညခ်င္း ၿမိဳ႕ႀကီးသား ျဖစ္လာခဲ့တယ္၊ ျမစ္ေတြ၊ ေခ်ာင္းေတြ ႐ွိတဲ့၊ ပင္လယ္ဆိပ္ကမ္း ႐ွိတဲ့ ၿမိဳ႕ေတြကို က်ေနာ္ သေဘာက်တယ္၊ ျမစ္ေတြ၊ ေခ်ာင္းေတြ ၿခံရံၿပီး စိမ္းစိမ္းစိုစို ႐ွိတဲ့ ရန္ကုန္ဟာ က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့ လွတဲ့ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ပါပဲ၊ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလို ျမစ္နား၊ ပင္လယ္နား နီးေနတာကပဲ သူ႔ကို ၿမိဳ႕ေတာ္ အျဖစ္က ေလွ်ာက် ေစခဲ့သလားလို႔ တခါတရံ ေတြးခ်င္စရာ...၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အိုင္းနာႀကီး၊ အမႈိက္ပံုႀကီး စသျဖင့္ တခ်ိဳ႕ေတြက စိတ္နာနာနဲ႔ ေခၚတတ္တဲ့ ေဟာဒီ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ကို က်ေနာ္ကေတာ့ ခ်စ္ခင္တြယ္တာ ေနတုန္းပါပဲ...၊ က်ားေပါက္သီခ်င္း ထဲကလို 'ျပန္အဆင္ေျပ မွာပါ၊ စိတ္မေကာင္း မျဖစ္လိုက္နဲ႔..' လို႔ပဲ ႏွစ္သိမ့္ခ်င္ ပါတယ္၊

က်ေနာ့္ရဲ႕ အာ႐ံုေတြ ပ်ံသန္းလူးလြန္႔ ခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံကေလးက ခရီးစဥ္ကို ခ်စ္ေသာရန္ကုန္ရဲ႕ ပို႔စ္နဲ႔အတူပဲ အဆံုးသတ္ပါတယ္၊ ေ႐ႊတိဂံု သြားခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းကေတာ့ ေနာက္မွ သီးသန္႔ပို႔စ္ အေနနဲ႔ တင္ဖို႔ စဥ္းစားထား ပါတယ္၊ အခုဒီ ေနာက္ဆံုးပို႔စ္က်မွ ကပ္ၿပီး တစ္ေန၊ ႀကန္႔ၾကာေနတာကို စိတ္႐ွည္႐ွည္နဲ႔ ေစာင့္ဆိုင္း၊ နားလည္ေပးၾကတဲ့ ညီအစ္ကို၊ ေမာင္ႏွမ အေယာက္တိုင္းကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ခင္ဗ်ား...။ ။

ညီလင္းသစ္
၈ ဇြန္၊ ၂၀၁၂