25 September 2008

အသိအမွတ္ျပဳမႈ



ဒီေန႔ သတင္းစာကို ဟိုဟိုဒီဒီ ေလွ်ာက္လွန္ေနရင္းနဲ႔ သတင္းတိုေလးတစ္ပုဒ္ ကိုအမွတ္မထင္ျမင္ လိုက္တယ္၊ ေကာ္လံ ၂ ေကာ္လံစာနဲ႔ စာေၾကာင္းေရ ၇ ေၾကာင္းေလာက္ပဲ ႐ွိတဲ့အဲဒီသတင္းေလး ကဘာမွေတာ့ ေထြေထြထူးထူး မဟုတ္ပါဘူး၊ ဗံုးေထာင္ထားတယ္လို႔ သတင္းအမွားကို ေပးတဲ့အ တြက္ လူတစ္ေယာက္ အေရးယူခံရ တဲ့သတင္းပါ၊

ျဖစ္တာက မေန႔က၊ ဇူးရစ္ခ္(Zurich) ၿမိဳ႕မွာ...၊ အသက္ ၅၉ ႏွစ္အ႐ြယ္ လူတစ္ေယာက္က ကုန္ တုိက္ႀကီး တစ္ခုအတြင္းမွာ ဗံုး႐ွိပါတယ္ ဆိုၿပီး ရဲဌာနကို အေၾကာင္းၾကားသတဲ့၊ ဒီေတာ့ ရဲက လည္းထိတ္ထိတ္ ျပာျပာနဲ႔ ကုန္တိုက္ထဲမွာ ရာနဲ႔ခ်ီၿပီး ႐ွိေနတဲ့ လူေတြကို ေဘးကင္းရာကို ထြက္ခိုင္းတယ္၊ ၿပီးေတာ့မွ သူတို႔ရထားတဲ့ သတင္းဟာ သတင္းအမွားဆိုတာ သိသြားေတာ့ အဲဒီ သတင္းေပးတဲ့ အမ်ိဳးသားကို အေရးယူဖို႔ ျပင္တယ္၊ အမ်ားျပည္သူ ထိတ္လန္႔ေစမႈ ေပါ့ေလ၊ ဇတ္လမ္းက ဒါပါပဲ၊ ဒါျဖင့္ အဲဒီလူက ဘယ္လို ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ အခုလိို လုပ္ႀကံဖန္တီးထားတဲ့ သတင္းကို ေပးရတာလဲ၊ သူ႔အေျဖက ႐ွင္း႐ွင္းေလးပါပဲ၊ အဲဒီေန႔ဟာ သူ႔ေမြးေန႔ ျဖစ္ၿပီး သူဟာေမြး ေန႔ႏႈတ္ခြန္းဆက္စကား ေတြကို ေစာင့္ေနခဲ့ပါတယ္-တဲ့၊ ဒါေပမယ့္ ဝမ္းနည္းဖို႔ ေကာင္းစြာနဲ႔ပဲ ဘယ္ သူတဦး တစ္ေယာက္ကမွ သူ႔ေမြးေန႔ကို သတိမရၾကဘူး၊ ဒါနဲ႔ စိတ္ပ်က္ေၾကကြဲ မႈေတြရဲ႕အဆံုး သူ ဟာအခုလို သတင္းမွားကို ထုတ္လႊင့္လိုက္တယ္၊ ဒီနည္းအားျဖင့္ ဒီေန႔ဟာ သူ႔ေမြးေန႔ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ သူဟာ သက္႐ွိထင္႐ွား ႐ွိေနတဲ့ ေမြးေန႔႐ွင္တဦး ျဖစ္ေၾကာင္း လူေတြသိေစဖို႔ ရည္႐ြယ္ပါတယ္-တဲ့၊

‘ အသိအမွတ္ျပဳမႈ ’...၊ ဒီစကားလံုးေလးဟာ တိုေတာင္းက်စ္လစ္ လွေပမယ့္ သူပါဝင္ပတ္သက္ေန တဲ့နယ္ပယ္က႑ကေတာ့ က်ယ္ေျပာလြန္းလွတယ္၊ အသိအမွတ္ျပဳမႈဟာ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ လူေနမႈ ဘဝေတြထဲမွာ အေရးပါလွတဲ့ အမူအက်င့္တရပ္ ျဖစ္ပါတယ္၊ လူဟာ အထီးတည္းေနတဲ့ သတၱဝါ မဟုတ္တဲ့အတြက္ တဦးနဲ႔တဦး အျပန္အလွန္ အသိအမွတ္ျပဳမႈဟာ အေရး ႀကီးတယ္၊ လူမႈ ဆက္ဆံေရး နယ္ပယ္မွာ ျဖစ္ေစ၊ ႏိုင္ငံေရးနယ္ပယ္မွာ ျဖစ္ေစ၊ စီးပြားေရးနယ္ပယ္မွာ ျဖစ္ေစ ဒီ အသိအမွတ္ျပဳမႈဟာ ေအာင္ျမင္ေရး လမ္းစရဲ႕ ပထမဦးဆံုးေသာ တခါးေပါက္လည္း ျဖစ္ပါတယ္၊ တကယ္ေတာ့ အသိအမွတ္ျပဳမႈ ဆိုတဲ့စကားစုရဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာ ေလးစားျခင္း၊ ခင္မင္ျခင္း၊ ယံုၾကည္အားထားျခင္း၊ ခ်စ္ျခင္း စတဲ့ စိတ္သေဘာထား၊ ခံစားမႈေတြဟာ ေၾကာင္းက်ိဳးဆက္ႏြယ္ၿပီး ပါလာေလ့ ႐ွိတယ္၊ ဒါ့ေၾကာင့္လည္း ခင္မင္ျခင္း၊ ခ်စ္ျခင္းဟာ ေႏြးေထြးတဲ့ ေနခ်င့္စဖြယ္ အိမ္ေလး တစ္လံုးဆိုရင္ အဲဒီအိမ္ထဲကိုဝင္ေရာက္ဖို႔အတြက္ အသိအမွတ္ ျပဳမႈဆိုတဲ့ တံခါးေပါက္ကို အရင္ ဦးဆံုးေခါက္ဖို႔ လိုပါလိမ့္မယ္၊

အသိအမွတ္ျပဳမႈ ရဲ႕ဆန္႔က်င္ဖက္ကေတာ့ ဥေပကၡာပါ၊ လူမႈပတ္ဝန္းက်င္မွာ အေျခခံအဆင့္ ျဖစ္တဲ့ အသိ အမွတ္ျပဳျခင္းကို သိသိႀကီးနဲ႔ ေ႐ွာင္လႊဲလိုက္တယ္ ဆိုရင္ေတာ့ အဲဒါကို ဥေပကၡာျပဳျခင္းလို႔ သတ္မွတ္ရမွာပါပဲ၊ ဒီအဆင့္ကို ေရာက္ခဲ့ၿပီဆိုရင္ေတာ့ ရင္ၾကားေစ့ ဖ်န္ေျဖေရး ဆိုတာ ေတာ္ေတာ့္ကို ခဲယဥ္းသြားၿပီ လို႔႔ပဲဆိုရမွာပါ၊ ဒီေန႔ျဖစ္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံနဲ႔ခ်ီတဲ့ အက်ပ္အတည္းေတြမွာ ျဖစ္ေစ၊ တဦးတစ္ေယာက္ခ်င္းစီရဲ႕ ေန႔စဥ္ဘဝ အခက္အခဲ ေတြမွာျဖစ္ေစ သူ႔ရဲ႕ယံုၾကည္ခ်က္ကို ကိုယ္ကအသိအမွတ္မျပဳလို႔၊ ကိုယ့္ရဲ႕ ရပ္တည္ခ်က္ကို သူကအသိအမွတ္ မျပဳလို႔ စတဲ့အေသးဆံုး အခ်က္ေလးေတြကစၿပီး ေနာက္ဆံုးမွာ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ႀကီးဆန္႔က်င္ဖက္ ျဖစ္သြားၾကတဲ့ သာဓကေတြ အမ်ားႀကီး႐ွိပါတယ္၊

လူ႔ေလာကထဲမွာ ေနတဲ့လူသားတစ္ေယာက္ဟာ သူနဲ႔မ်ိဳးတူ အျခားလူသားေတြရဲ႕ အသိအမွတ္ ျပဳျခင္းကို ခံယူ လိုတာက သဘာဝက်ပါတယ္၊ ဒီစိတ္ဟာ က်ေနာ္တို႔ဆီမွာ ကေလးဘဝ ကတည္း က ျဖစ္တည္၊ ကိန္းေအာင္းေန ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္၊ လူမွန္းသိတတ္စ ကတည္းက အေဖ အေမရဲ႕ အသိအမွတ္ျပဳမႈကို အငိုနဲ႔အရယူခဲ့သလို ႀကီးလာေတာ့လည္း ကစားေဖာ္ေတြရဲ႕ အသိ အမွတ္ျပဳမႈကို လိုခ်င္တာပါပဲ၊ ဒါ့ေၾကာင့္လည္း ကေလးေတြကစားၾက တဲ့အခါ နဲနဲငယ္ေသးတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္က အႀကီးေတြနဲ႔ အတူတူဝင္ကစား ခ်င္တယ္ဆိုရင္ အႀကီးေတြက ထမင္းခ်ိဳး ဟင္းခ်ိဳး ဆိုၿပီး သူ႔ကိုပါဝင္ခြင့္ ေပးလိုက္ေလ့႐ွိတယ္၊ ဒီကေလးဟာ ငယ္ေသးတဲ့အတြက္ ေကာင္း ေကာင္း မကစားႏိုင္ေပမယ့္ သူ႔ရဲ႕ပါဝင္ခြင့္ကို ကေလးႀကီးေတြက ဒီနည္းနဲ႔ အသိအမွတ္ျပဳ ရပါ တယ္၊ ရဲရင့္တည္ၾကည္ၿပီး လူေတာတိုးရဲတဲ့ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔ရာမွာ သူ ငယ္စဥ္ ကေလးဘဝ တုန္းက သူ႔မိဘ၊ သူ႔ပတ္ဝန္းက်င္က သူ႔ကို ဘယ္ေလာက္ေနရာေပးခဲ့လဲ၊ သူ႔ရဲ႕ျဖစ္တည္မႈကို ဘယ္ေလာက္အသိအမွတ္ျပဳခဲ့လဲ ဆိုတဲ့ေပၚမွာလည္း မူတည္ေနေလ့ ႐ွိပါတယ္၊

ဂ႐ုမစိုက္တာ၊ အသိအမွတ္မျပဳတာဟာ ရန္စခံရတာ၊ အမုန္းခံရတာထက္ ပိုဆိုးပါတယ္၊ တစံုတေယာက္ကို မုန္း တယ္ဆိုရင္ေတာင္ ယုတ္စြအဆံုး သူ႔အေပၚမွာ ခံစားခ်က္တစံုတရာ ႐ွိပါေသးတယ္၊ ႏွစ္လိုဖြယ္ရာခံစားမႈမဟုတ္ သည့္တိုင္ အမုန္းဟာ ဥေပကၡာထက္စာရင္ ေမွ်ာ္လင့္ႏိုင္စရာ လမ္းစေလးေတြ ႐ွိေသးတယ္၊ နားလည္မႈဆိုတဲ့ ေလေျပေလးသာ ညင္ညင္သာသာ တိုက္ခတ္မယ္္ဆိုရင္ အမုန္းဟာ သစ္႐ြက္ပါးပါးေလး တစ္႐ြက္လိုပါပဲ၊ ေလ အေဝ့မွာ ေျမာက္ကနဲ လြင့္ၿပီး အခ်စ္ဖက္အျခမ္းနဲ႔ သိမ္ေမြ႔စြာ ျပန္က်လာႏိုင္ပါတယ္၊ အသိအမွတ္မျပဳျခင္းက ေတာ့ဒီလို မဟုတ္ပါဘူး၊ ကိုယ့္ရဲ႕ ျဖစ္တည္မႈ၊ ကိုယ့္ရဲ႕ စြမ္းေဆာင္ရည္၊ ကိုယ့္ရဲ႕ ယံုၾကည္ခ်က္ ဆိုတာေတြကို တဖက္သားက ဂ႐ုလည္းမစိုက္၊ စိတ္လည္းမဝင္စားတဲ့ ေနာက္ေတာ့ သူနဲ႔ကိုယ္နဲ႔ၾကားမွာ နားလည္မႈ တည္ ေဆာက္ဖို႔၊ သူနဲ႔ ခင္မင္ရင္းႏွီးလာဖို႔ ဆိုတာ မလြယ္ႏိုင္ပါဘူး၊ ပတ္ဝန္းက်င္က အသိအမွတ္ျပဳျခင္း မခံရတဲ့ လူတစ္ေယာက္ဟာ အဲဒီပတ္ဝန္းက်င္မွာ ႐ွင္လ်က္နဲ႔ ေသေနသလိုပဲ၊ အဲဒီအခါ လူစြမ္းလူစ က်ဆင္းလာၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္မႈလည္း ယုတ္ေလ်ာ့လာ ပါေတာ့တယ္၊

ဒီလိုအေရးႀကီးလွတဲ့ လူ႔ပတ္ဝန္းက်င္ဆိုင္ရာ အမူအက်င့္ကို ေန႔စဥ္ဘဝမွာ တခါတေလ က်ေနာ္တို႔ အမွတ္မဲ့စြာ ျဖတ္သန္းမိတတ္ ပါတယ္၊ အေနာက္တိုင္း ထံုးစံမွာေတာ့ အျပဳအမူေလးတခု၊ ခ်ီးမြမ္းစကားေလးတခု၊ ေသးငယ္ တဲ့လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေလး တခုကအစ ‘ Thank you ’ ဆိုတဲ့ အသိအမွတ္ျပဳစကားနဲ႔ တံု႔ျပန္ တတ္ၾကတယ္၊ အေျခအေနနဲ႔ အခ်ိန္အခါကို လိုက္လို႔ တဖက္သားအေပၚမွာ မိမိရဲ႕ ႏွစ္သက္ေက်နပ္မႈ၊ အျပန္အလွန္ ေလးစား မႈ၊ လူအခ်င္းခ်င္း ဂ႐ုတစိုက္႐ွိမႈ စတာ ေတြကိုေပၚလြင္ေစတဲ့ ဒီစကားစုေလးဟာ သာမန္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဆိုတဲ့အဓိပၸါယ္ထက္ နက္႐ွဳိင္းက်ယ္ဝန္း တတ္ပါတယ္၊ အသိအမွတ္ျပဳမႈကို ႐ိုး႐ိုးေလးနဲ႔ ေဖာ္ျပတာ ပါပဲ၊

ျမန္မာ့ဓေလ့မွာေတာ့ သားနဲ႔အေဖၾကားမွာ၊ ဇနီးနဲ႔ခင္ပြန္း ၾကားမွာ၊ အရမ္းရင္းႏွီးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ၾကား မွာ ‘ ေက်းဇူးတင္တယ္ ’ လို႔ေျပာဖို႔က်ေတာ့ အတန္ငယ္ သူစိမ္းဆန္ေကာင္း ဆန္ေနႏိုင္ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ မိမိ ရဲ႕ အသိအမွတ္ျပဳမႈကို ေဖာ္ထုတ္ဖို႔ တျခား နည္းလမ္းေတြ ႐ွိပါတယ္၊ ဥပမာ-ညစာထမင္းဝိုင္းမွာ ခင္ပြန္းက ဇနီးသည္ကို ‘ ဒီညစာ အတြက္ ေက်းဇူးတင္တယ္ကြာ ’ ဆိုရင္ ေထာင့္ေတာင့္ေတာင့္နဲ႔ သူစိမ္းဆန္သေယာင္႐ွိ ေပမယ့္ ‘ မင္းဒီေန႔ ခ်က္တဲ့ ခ်ဥ္ရည္ဟင္းက အေတာ့္ကို ထမင္းၿမိန္ေစတာပဲ၊ ငါးသလဲထိုး ေၾကာ္ေလးနဲ႔ တြဲလိုက္ ေတာ့ ကိုယ္ျဖင့္ ဘယ္လိုစားလို႔ေကာင္းမွန္း မသိဘူးကြာ ’ ဆိုရင္ ခင္ပြန္းရဲ႕ အသိအမွတ္ျပဳမႈဟာ ဇနီးသည္ရဲ႕ ႏွလံုးသားကို ႏူးညံ့ေက်နပ္ေစမွာပါ၊ ထို႔အတူ...ပံုမွန္အခ်ိန္ထက္ နဲနဲေစာျပန္ လာတဲ့သားကို အေဖကမသိလိုက္ မသိဖာသာ ေနမယ့္အစား ‘ ေဟာ...သားေတာင္ ျပန္လာၿပီ၊ ေကာင္းတယ္ကြာ...ဒီညခ်မ္းကေတာ့ အေဖတို႔ မိသားစုေတြ စံုစံုညီညီ႐ွိမယ့္ ညခ်မ္း ပဲေဟ့ ’ လို႔ ေျပာႏိုင္ပါတယ္၊ သားအေပၚမွာထားတဲ့ အေဖ့ရဲ႕အေလးဂ႐ုျပဳမႈ ဟာ လွလွပပ ေပၚလြင္ ေစတာေပါ့၊ ဒီ္လိုမ်ိဳး စကားေလးေတြက ေျပာရမွာ ဘာမွအပန္းမႀကီးသလို၊ လူတိုင္းလည္း ေျပာႏိုင္ပါတယ္၊ တကယ္ေတာ့ ကိုယ့္ပတ္ဝန္းက်င္ဟာ ကိုယ္ျဖစ္ထြန္း ႐ွင္သန္ရာ ကိုယ့္ရဲ႕ ဥယ်ာဥ္ေလးပါပဲ၊ ကိုယ့္ ပတ္ဝန္းက်င္က အပင္ႀကီးငယ္ေတြ စိုစိုေျပေျပ႐ွိဖို႔ဆိုတာ ကိုယ္,ကိုယ္တိုင္က ေရေလာင္း ေပါင္းသင္ေပးဖို႔ လိုတာေပါ့၊

တခုေတာ့ ႐ွိပါတယ္၊ ဒီလို အသိအမွတ္ျပဳတဲ့ စကားေတြကို ႏွလံုးသားဗလာက်င္းၿပီး ဝတ္ေက်တန္း ေက်ေျပာရင္ေတာ့ အေျပာခံရသူက ဒါကိုဘာမွခံစားရမွာ မဟုတ္သလို ကုိယ္ကိုယ္တိုင္ကလည္း စိတ္မပါတဲ့ အရာတခုကို ထံုးတမ္းစဥ္လာလို လုပ္ေနရတဲ့အတြက္ စိတ္ညစ္ညဴးမိႏိုင္ပါတယ္၊ ဘယ္သူ႔အတြက္မွ မေကာင္း ပါဘူး၊ အေကာင္းဆံုးကေတာ့ ကိုယ့္အေပၚမွာ ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ႕ ျပဳမူပံုေလးေတြကို သတိကပ္ၿပီးၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္ႏွလံုးသား ကေန အဲဒီလုပ္ရပ္အေပၚ အသိအမွတ္ျပဳတဲ့ တကယ့္စကားေလးတစ္ခြန္း သူ႔အလိုလို ထြက္က်လာပါလိမ့္မယ္၊

သူ႔ေမြးေန႔ကို လူေတြအသိအမွတ္ျပဳ ေစခ်င္လြန္းလို႔ ဗုံးသတင္းအမွားကို ေပးခဲ့တဲ့ ဇူးရစ္ခ္ၿမိဳ႕က လူအေၾကာင္း ဖတ္ရင္းနဲ႔ က်ေနာ္လည္း အေတြးေတြ သီေနခဲ့မိတယ္၊ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ အျပန္အလွန္အသိအမွတ္ ျပဳမႈေတြ မ်ားလာတာနဲ႔အမွ် က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ တခုတည္းေသာ ကမာၻႀကီး ဟာလည္း တျဖည္းျဖည္း ျပန္လည္က်န္းမာ လာပါလိမ့္မယ္၊ က်ေနာ့္ရဲ႕ ဒီပို႔စ္ေလးကို လည္း ဒီစာေၾကာင္းေရာက္တဲ့အထိ အသိအမွတ္ ျပဳၿပီး ဖတ္ေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ခင္ဗ်ား ။ ။


ညီလင္းသစ္
၂၅ စက္တင္ဘာ၊ ၂၀၀၈

9 comments:

Yu Wa Yi said...

“ဂ႐ုမစိုက္တာ၊ အသိအမွတ္မျပဳတာဟာ ရန္စခံရတာ၊ အမုန္းခံရတာထက္ ပိုဆိုးပါတယ္” ဆိုတာကေလ မွန္သင့္သေလာက္မွန္တယ္လို ့ေတာ့ေျပာနိုင္ပါတယ္။
ကိုယ့္ကိုရန္စေနၿပီ(သိေအာင္တစ္မ်ိဳး၊ မထိတရိနဲ ့တစ္မ်ိဳး) ဆိုရင္ေတာ့ ဒါ ကိုယ့္ကိုသူ
အာရံုစိုက္ေနလို ့ပဲကိုးေနာ္။ ဒါဟာ သူကိုယ့္အေၾကာင္းမေတြးပဲမေနနိုင္လို ့ျဖစ္ရတာမို ့ရင့္
က်က္တည္ၿငိမ္မွဳအားနည္းေသးတဲ့ငယ္ရြယ္သူေတြမွေတာ့ ဒါကပိုေကာင္းသလိုပါပဲ။

ဒါေပမယ့္ တကယ့္တကယ္သာ ရင့္က်က္တည္ၿငိမ္သြားျပန္ရင္လည္း လူေတြအာရံုစိုက္ခံရ
ျခင္းထက္ ဥေကၡျပဳခံရျခင္းက ပိုေအးခ်မ္းတယ္ဆိုတာသိလာနိုင္ပါတယ္။ ဥပမာ ကြ်န္မတို ့
ဘာသာတရားမွာဆိုရင္ ဥေပကၡာတရားဟာ သူေတာ္ေကာင္းတရားတစ္မ်ိဳးအျဖစ္ဘုရား
ေဟာထားပါတယ္။ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္တိုင္လည္း မိမိရဲ့ဇနးီ၊ သား၊ နဲ ့မိဖေဆြမ်ိဳးေတြကို
ဥေပကၡာျပဳ ေက်ာခိုင္းၿပီးေတာထြက္ တရားအားထုတ္ခဲ့မွ ဘုရားအျဖစ္ကိုေရာက္ခဲ့ရတာပါ။

ဒီေလာကီလူ ့ေဘာင္မွာကေတာ့ ကိုယ့္ကို အသိအမွတ္ျပဳခံရတာကို မႀကိဳက္တဲ့လူမရိွသ
ေလာက္နည္းမွာပါ။ ဒီသီတင္းေလးကိုၾကားရေတာ့စိတ္မေကာင္းေတာ့ျဖစ္မိသား။ ဒီလူ
ဟာ သူ ့ေမြးေန ့မွာ လူေတြကို အလန္ ့တၾကားျဖစ္ေစျခင္းအားျဖင့္ သူ ့ေမြးေန ့မွန္းသိေစ
ခဲ့ရေလာက္ေအာင္ သူ ့မွာအရင္းနွီးဆံုး ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္း၊ မိဖညီအစ္ကို၊ မိတ္ေဆြတစ္ဦး
ေလာက္မွရိွမေနခဲ့လို ့လား။ ဒါမွမဟုတ္ သူကိုယ္တိုင္က လူေတြကို ဒီလိုလုပ္ရတာေပ်ာ္တဲ့
စိတ္အခံရိွေနခဲ့လို ့လား မဆိုနိုင္ေပဘူး။ ကြ်န္မတို ့ယဥ္ေက်းမွဳမွာကေတာ့ ေမြးေန ့ကိုအ
သိအမွတ္ျပဳရမယ္ဆိုတာမ်ိဳးက အစကတည္းက ရိွေနခဲ့တာမဟုတ္ေတာ့ အသိအမွတ္လာ
ျပဳေနရင္ေတာင္မွ အိုးတို ့အန္းတန္းျဖစ္ေနရဦးမယ္။ ကြ်န္မငယ္စဥ္ကေတာ့ ကြ်န္မရဲ့ဖခင္
ကကြ်န္မေမြ းေန ့မွာ အထိမ္းအမွတ္သဖြယ္ေလးျဖစ္ခ်င္သပဆိုရင္ ကြ်န္မသေဘာအတိုင္း
လႉခ်င္တဲ့ပုဂၢဳလ္ကို လႉနိုင္ေအာင္စီစဥ္ေပးခဲ့တယ္။ ဒီေတာ့ကြ်န္မက လူသူအေရာက္နည္း
တဲ့ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းေသးေသးေလးမွာပဲ ဘုန္းႀကီးအတြက္ ေဆး၀ါးတို ့အသံုးအ
ေဆာင္တို ့သြားလႉျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဘုန္းႀကီးရဲ့ဆုေပးတဲ့ သာဓုေခၚသံလိုမ်ိဳးဟာ တကမာၻလံုးက
၀ိုင္းေကာင္းခ်ီးေပးတာထက္ ပိုၿပီးပီတိျဖစ္ေစခဲ့ဖူးတယ္ေလ။ အသိအမွတ္ျပဳမွဳကိုလိုအပ္သူ
အသိမွတ္ျပဳမွဳကိုရရိွပါေစ၊ ဥေပကၡာကို လိုအပ္သူ ဥေပကၡာကိုရရိွနိုင္ပါေစလို ့သာ ဆႏၱျပဳ
လိုက္ပါရေစ ကိုညီလင္းသစ္ေရ။

Nyi Linn Thit said...

ဟုတ္ပါတယ္...ကိေလသာကို ႀကိဳးစားပယ္ျဖတ္ ေနသူေတြ အဖို႔ေတာ့ ဥေပကၡာတရားက က်င့္ႀကံအားထုတ္ဖို႔ သင့္ေလ်ာ္မွာပါ မယုဝရီေရ...။

ဘုန္းႀကီးရဲ႕ သာဓုေခၚသံက မယုဝရီရဲ႕ သဒၵါတရားကို လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ အသိအမွတ္ျပဳလိုက္ ျခင္းပါပဲ၊ ေရမ်ား ရာမိုး႐ြာမယ့္အစား တကယ္လိုအပ္တဲ့ေနရာမွာ လွဴရ တာအင္မတန္ မြန္ျမတ္ပါတယ္။

My Wonderful Moral Thoughts said...

ကုိညီလင္းသစ္ ရဲ႕ Post ေရာ၊ မမယုဝရီရဲ႕ Comment ေရာက Make Sense ျဖစ္လုိက္တာ။

နႏၵာ႔နဲ႔ Related ျဖစ္ေနသလုိပဲ။ ဒီ Myanmar Blogs ေလာကထဲ နႏၵာဝင္လာတာ 6 Months ရွိျပီ။

စဝင္ကထဲက အခုအခ်ိန္ အထိ ''အသိအမွတ္ျပဳမႈ႔ (ACKNOWLEDGEMENTS)''ကုိ ရရွိသလုိ ''အတုိက္အခုိက္(ATTACK,CRITICIZE)'' ခံ ေနရတာလဲ အခုအထိပါပဲ။

မမယုဝရီ ေျပာသလုိ ကိုယ့္ကို Dislike ျဖစ္တဲ႔သူက အျမဲ (ATTENTION) အာရံုစိုက္ေနလုိ႔ပဲ လုိ႔ယူဆထားလုိက္ေတာ႔တယ္..,

မခံျခင္စိတ္ရွိျပီး Sensitive ျဖစ္တတ္တဲ႔ လူငယ္တေယာက္ျဖစ္တဲ႔ နႏၵာ႔အေနနဲ႔ Maturity ဆုိတာလက္ကုိင္ထားျပီး Totally ဥေပကၡာ (Ignore) ထားလုိက္ပါတယ္။

Blog လုပ္ျပီး Lesson တခု ရလုိက္တာကေတာ႔ ''အသိအမွတ္ျပဳမႈ႔''ဟာ လူတုိင္းနဲ႔ မတန္ဘူး ဆုိတာပဲ။

Unless Peoples who aware how to take actknowledgement and how to respect it as well as who can appreciate it and how to value it.

Otherwise I won't give my actknowledges and my valueable times as I treasure my times very much!!

ကုိညီလင္းသစ္ ေရးထားတဲ႔

''လူဟာ အထီးတည္းေနတဲ့ သတၱဝါ မဟုတ္တဲ့အတြက္ တဦးနဲ႔တဦး အျပန္အလွန္ အသိအမွတ္ျပဳမႈဟာ အေရး ႀကီးတယ္''

ကုိၾကိဳက္သလုိ...

မမယုဝရီ ေရးသြားတဲ႔

''ကိုယ့္ကိုရန္စေနၿပီ(သိေအာင္တစ္မ်ိဳး၊ မထိတရိနဲ ့တစ္မ်ိဳး) ဆိုရင္ေတာ့ ဒါ ကိုယ့္ကိုသူ
အာရံုစိုက္ေနလို ့ပဲကိုးေနာ္။''

''ဒါေပမယ့္ တကယ့္ တကယ္သာ ရင့္က်က္တည္ၿငိမ္ သြားျပန္ရင္လည္း လူေတြ အာရံုစိုက္ ခံရျခင္းထက္ ဥေကၡျပဳ ခံရျခင္းက ပိုေအးခ်မ္းတယ္ ဆိုတာ သိလာနိုင္ပါတယ္။''

ကုိႏွစ္သက္မိတယ္။

အသိအမွတ္ျပဳမႈ႔နဲ ႔ထုိက္တန္တဲ႔ ကုိညီလင္းသစ္ ေရးတဲ႔ မွတ္သားစရာ Post ကုိ အခ်ိန္ေပးျပီး အသိအမွတ္ျပဳ သြားပါတယ္... Keep On!!

Cheers,
SMNTL

khin oo may said...

ေသခ်ာဖတ္သြားပါတယ္။
ေနာက္တာ မဟုတ္ဘူးေနာ္.တကယ္ေၿပာတာပါ. မနက္ က kmsl ကစေနေန.ရုံးသြားရမယ္ .ဘယ္ သူ ကစိတ္ေကာင္း မလဲ ေနာ.္။ ဘယ္ သူ က စေန ရုံးသြား ခ်င္ ပါ႕မလဲ. ။ Flu ကလဲ ၿဖစ္ၿပီး ကာစ. ။ အလုပ္ ကလည္းပင္ပန္းတယ္။ အဲဒါနဲ. မနက္ သူ သြားခါနီး ေမာင္ရယ္ပိန္ သြားလိုက္တာ. ၿကည္.စမ္း ပင္ပန္း လို႕ထင္တယ္။ weight ခ်ိန္ ၿကည္႕ရ ေအာင္ လာ.လာ. ဆိုၿပီး. ဟုတ္ပါ. ပိန္ သြားတယ္။ ဘာ ညာ နဲ႕ ေၿပာ ေပးလိုက္ တာ အား ရွိသြားၿပီး ရုံး သြားေလရဲ႕.။

Nyi Linn Thit said...

နႏၵာေျပာတာလည္း မွန္ပါတယ္၊ အလြဲသံုးစား ျပဳမႈေတြ မ်ားလာလို႔လည္း Favour ကို right လို႔မထင္နဲ႔ဆိုတဲ့ စကားက ေပၚလာရတာေပါ့၊ ေလာကႀကီးကိုက ဆန္႔က်င္ဖက္ေတြနဲ႔ ရံခြတည္ေဆာက္ထားတာ ဆိုေတာ့ လည္း.......အင္း......

မခင္ဦးေမေရ...တခါတခါမွာ အဲဒီလိုအားေဆးေလးေတြ က Brand ၾကက္ေပါင္းရည္ထက္ေတာင္ ပိုၿပီးအား႐ွိေစ တာ မဟုတ္လားဗ်ာ၊ :D

no name said...

အဲဒီလူကိုယ္စား စိတ္မေကာင္းလိုက္တာ ၀မ္းနည္းစရာၾကီးေနာ္..

Shwe Eain Si said...

စာအုပ္ေလးထဲမွာပါတဲ့ ဒီေဆာင္းပါးေလးက ဒီကတည္းက ရွိေနတာပါပဲလား။
အသိအမွတ္ျပဳမႈ ဆိုတာ တိုတိုေလးေပမယ့္ တကယ္တာသြားလြန္းတဲ့ အရာေလးတစ္ခုပဲေလ။
ဒီေဆာင္းပါးေရးတဲ့ သူရဲ႕ စိတ္ေနစိတ္ထားကိုလဲ မွန္းဆလို႔ရတယ္။
အကို လူခ်စ္လူခင္ ေပါတာ အဲလို စိတ္ထားေလးေၾကာင့္ထင္တယ္။
ရီဗ်ဴးမွာ အက်ယ္ေရးျပီးတဲ့ အတြက္ ဒီမွာေတာ့ ေဆာင္းပါးကိစၥ ထပ္မေျပာေတာ့ပါ။

ညီလင္းသစ္ said...

ဟုတ္ပါတယ္ ညီမသူသူ...၊ ဒီေဆာင္းပါးေလးကို အဲဒီကတည္းက ေရးထားခဲ့ၿပီးေတာ့ စာမူ ေတာင္းခံရခ်ိန္မွာ ေပးလိုက္တာပါ..၊ ရီဗ်ဴးမွာ ေသေသခ်ာခ်ာနဲ႔ 'အသိအမွတ္ျပဳ' သံုးသပ္ေပးထားတာ အတြက္ ဒီမွာလည္း ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ထပ္ေျပာပါရေစေနာ္..။

ဇြန္မိုးစက္ said...

တေလာက ရလာတဲ့ Certificate of Appreciation ကုိ ျမင္ရခ်ိန္မွာ အကုိေရးခဲ့တဲ့ ေဟာဒီေဆာင္းပါးေလးကုိ အရင္ဆုံး သတိရမိတယ္ဆုိတဲ့အေၾကာင္း လာေျပာတာ။ း)