အန္ဂယ္လာရဲ႕ တိုင္းျပည္သို႔ (၂)

ေနာက္တေန႔ မနက္က်ေတာ့ အိမ္႐ွင္လင္မယားနဲ႔ မနက္စာစားရင္း ဘာေတြလုပ္ၾကမလဲလို႔ တိုင္ပင္ၾကတယ္၊ က်ေနာ္တို႔က လူႀကီး ေလးေယာက္နဲ႔ ကေလးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနလို႔ အစီအစဥ္ကို မွ်မွ်တတ ျဖစ္ေအာင္ ဆြဲၾကတယ္၊ အထူးသျဖင့္ ၄ ႏွစ္အ႐ြယ္ သားက One for all ဆိုတာကို နားလည္မွာ မဟုတ္လို႔ က်ေနာ္တို႔ လူႀကီးေတြကပဲ သူ႔အတြက္ All for one လုပ္ရင္း တေန႔တာကို စတင္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ လိုက္တယ္၊ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ All for one က တျခားေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး၊ Darmstadt ၿမိဳ႕က တိရိစာၦန္႐ံုေလးကို ပထမဦးဆံုး သြားလည္ဖို႔ ပါပဲ၊

တိရိစာၦန္႐ံုေလးက ခပ္ေသးေသးပါ၊ ေႁမြေတြ၊ ကင္းေတြ၊ ပင့္ကူေတြထားတဲ့ vivarium တစ္ခုရယ္၊ ငါးေတြ၊ ဖားေတြ စတဲ့ ေရေန သတၱဝါေတြ ထားတဲ့ aquarium တစ္ခုရယ္..၊ ၿပီးေတာ့ ေမ်ာက္ကေလး၊ သမင္ကေလး စတဲ့ အေကာင္ငယ္ေလးေတြ ထားတဲ့ ၿခံတခ်ိဳ႕ရယ္.. ဒါေလာက္ပါပဲ၊ ဒါေပမယ့္ ကေလးေတြအတြက္ကေတာ့ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ ေနရာတစ္ခုပါ၊ က်ေနာ့္တဦးတည္း အေနနဲ႔ ဆိုရင္ ေလွာင္အိမ္ေတြထဲမွာ ပိတ္ေလွာင္ထားတဲ့ တိရိစာၦန္ေတြကို မျမင္ခ်င္ပါဘူး၊ အထူးသျဖင့္ သဘာဝ အတိုင္းဆို က်ယ္က်ယ္ဝန္းဝန္း လြတ္လြတ္လပ္လပ္နဲ႔ ေနတတ္တဲ့ အေကာင္မ်ိဳးေတြ မစို႔မပို႔ ေနရာေလးေတြမွာ က်ဥ္းက်ပ္ေနတာ ျမင္ရတိုင္း စိတ္မေကာင္းပါဘူး၊ ဒါကလည္း အ႐ြယ္ေရာက္လာၿပီးမွ ျဖစ္လာတဲ့ ေယဘုယ် အျမင္ပါ၊ ကေလးဘဝတုန္းကေတာ့ တိရိစာၦန္႐ံုဟာ ေပ်ာ္စရာပဲေပါ့၊ ဒါေပမယ့္ တဖက္က ျပန္ၾကည့္ေတာ့လည္း လူေတြ စီမံဖန္တီးထားတဲ့ ဝန္းက်င္မွာ တိရိစာၦန္ေတြ ပိုၿပီးအသက္႐ွည္တာ သိရလို႔ စိတ္သက္သာရာ ရႏိုင္တာပါပဲ၊ အထူးသျဖင့္ ႐ွားပါးမ်ိဳးစိတ္ေတြ ဆိုရင္ အခုလို ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေ႐ွာက္ၿပီး မ်ိဳးမတံုးေအာင္ ကာကြယ္ထားတာဟာ လုပ္သင့္တဲ့ လုပ္ရပ္ပါပဲ၊ အေကာင္းဆံုးကေတာ့ တိရိစာၦန္ေတြကို သူ႔သဘာဝအတိုင္း လႊတ္ထားၿပီး လူက အေဝးကေန ေစာင့္ေ႐ွာက္၊ မွတ္တမ္း တင္ၾကတဲ့ ဆာဖာရီလိုမ်ိဳး အေနအထားပါ၊ ဒါေပမယ့္ ဒီလိုလုပ္ဖို႔က ျပဳျပင္ထိန္းသိမ္းခ၊ ေနရာ အက်ယ္အဝန္းအျပင္ တျခား ႀကီးမားတဲ့ အကန္႔အသတ္ေတြလည္း အမ်ားႀကီးမို႔ သိပ္ေတာ့ မလြယ္ပါဘူး၊

တိရိစာၦန္႐ံုမွာ က်ေနာ္ ဓါတ္ပံုေတြ အမ်ားႀကီး မ႐ိုက္ျဖစ္ပါဘူး၊ အေပၚမွာ ေရးထားသလို အျပည့္အဝ သက္ေသာင့္သက္သာ မ႐ွိတဲ့ စိတ္အေျခခံနဲ႔ မို႔လား မသိပါဘူး၊ ကင္မရာကို မ်က္ႏွာေ႐ွ႕ ဆြဲကပ္လိုက္ဖို႔ လက္ေတြက ေလးေနခဲ့တယ္၊ အဲဒီလို အေျခအေနမွာ ဒီျမင္းက်ား တစ္ေကာင္က က်ေနာ့္အေ႐ွ႕မွာ အၾကာႀကီး ျမက္လာစားတယ္၊ ျမင္းက်ားရဲ႕ ကိုယ္ေပၚက အစင္းေတြက က်ေနာ့္ကို ဖမ္းစားလိုက္တယ္၊ ျမင္းက်ားေတြရဲ႕ ကိုယ္ခႏၶာေပၚက အျဖဴနဲ႔ အနက္စင္းေတြက လူေတြရဲ႕ လက္ေဗြရာ လိုပါပဲ၊ တစ္ေကာင္စီမွာ သီးသန္႔ဒီဇိုင္း တစ္ခုစီ ႐ွိၾက ၿပီးေတာ့ တစ္ေကာင္နဲ႔ တစ္ေကာင္ဟာလည္း မတူၾကပါဘူး၊ ရာဇဝတ္မႈ က်ဴးလြန္တဲ့ ျမင္းက်ားသာ ႐ွိခဲ့ရင္ေတာ့ ဥပေဒ ဘက္ေတာ္သား ျမင္းက်ားရဲေတြဟာ ဒီအစင္းက်ား ေတြကို အေျခခံၿပီး အမႈကို စံုစမ္းေဖာ္ထုတ္ၾကမွာ အေသအခ်ာပါ၊ း) က်ေနာ္တို႔ ငယ္ငယ္ကတည္းက ၾကားဖူးေနတဲ့ ေမးခြန္းေလး တစ္ခု႐ွိပါတယ္၊ အားလံုးလည္း ေမးဖူးၾက မွာပါ၊ အဲဒါက ျမင္းက်ားဟာ အျဖဴေပၚမွာ အနက္စင္းလား? အနက္ ေပၚမွာ အျဖဴစင္းလား? ဆိုတာပါ၊ အရင္တုန္းကေတာ့ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ျမင္းက်ားရဲ႕ ေအာက္ခံအေရာင္ဟာ အျဖဴျဖစ္ၿပီးေတာ့ အဲဒီ အေပၚမွာ အနက္စင္းေတြ ႐ွိေနတာလို႔ ထင္ခဲ့ၾကပါတယ္၊ တခ်ိဳ႕ျမင္းက်ားေတြရဲ႕ ဝမ္းဗိုက္က အျဖဴေရာင္သက္သက္ပဲ ႐ွိေနတာကိုး၊ ဒါေပမယ့္ မ်ိဳး႐ိုးဗီဇကို ေလ့လာၾကတဲ့ အခါမွာေတာ့ ျမင္းက်ားရဲ႕ အေရာင္ဒီဇိုင္း pattern ဖြဲ႔စည္းပံုဟာ သေႏၶသား ဘဝမွာ ကတည္းက စ,တယ္လို႔ သိလာၾကတယ္၊ သေႏၶသား ဘဝရဲ႕ pigment activation ဆိုတဲ့ အဆင့္မွာ စၿပီး ျဖစ္ေပၚတဲ့ မူလအေရာင္က အနက္ေရာင္ပါ၊ အဲဒီမွာ ျမင္က်ားရဲ႕ ဗီဇက selective pigmentation ျဖစ္လို႔ အနက္ေရာင္ က်န္ခဲ့တဲ့ ေနရာေတြဟာ အျဖဴအစင္းက်ားေတြ ျဖစ္လာခဲ့တာပါ၊

ျမင္းက်ားဟာ သူနဲ႔ တမိသားစုထဲ ျဖစ္တဲ့ ျမင္းေလာက္ မျမန္ေပမယ့္ ခံႏိုင္ရည္ အလြန္႐ွိတယ္၊ အဲဒါေၾကာင့္ ျမင္းက်ားေတြကို ျမင္းေတြလိုပဲ အိမ္ေမြးတိရိစာၦန္ လုပ္ဖို႔ လူေတြက အမ်ိဳးမ်ိဳး ႀကိဳးစားခဲ့ၾကဖူး ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ျမင္းက်ားေတြဟာ ျမင္းေတြလို စိတ္မတည္ၿငိမ္တဲ့ အျပင္ stress မ်ားလာရင္လည္း အေၾကာက္လြန္ၿပီး လုပ္ခ်င္ရာ လုပ္တတ္လို႔ ကိုင္တြယ္ရ ခက္ခဲပါတယ္၊ ဒါ႐ိုက္တာတစ္ေယာက္ (Steven Spielberg လို႔ထင္တာပဲ) က သူ႔ရဲ႕ ဇတ္ဝင္ခန္းတစ္ခု အတြက္ ျမင္းက်ားကို သင္ေပးဖို႔ ႀကိဳးစားေပမယ့္ ဘယ္လိုမွ သင္မရလို႔ ေနာက္ဆံုးမွာ ျမင္းအျဖဴကိုပဲ ေဆးအနက္ၾကား မႈတ္ၿပီး သံုးလိုက္ရတယ္လို႔ တခါတုန္းက ဖတ္ဖူးတယ္၊ အ႐ိုင္းဆန္တဲ့ ျမင္းက်ားကို သင္လို႔မရေပမယ့္ ၿမိဳ႕ျပရဲ႕ ကားေတြ တဝီဝီၾကားက zebra crossing လို႔ေခၚတဲ့ မ်ဥ္းက်ား ေပၚမွာေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ႀကိဳက္သေလာက္ ကူးလူး၊ ျဖတ္သန္းလို႔ ရသားပဲ မဟုတ္လား...၊

ဒီဟာကေတာ့ အဲဒီမွာ ႐ိုက္ျဖစ္တဲ့ ႐ွား႐ွားပါးပါး ေနာက္တစ္ပံုပါပဲ၊ ဒီကမာၻလိပ္ေတြရဲ႕ မူလဇာတိက ပစိဖိတ္ သမုဒၵရာထဲက ဂါလာပါးေဂါ႔စ္ (Galàpagos) ကြ်န္းစုေတြက ျဖစ္ပါတယ္၊ အ႐ြယ္ေရာက္ၿပီးတဲ့ တခ်ိဳ႕အေကာင္ေတြဆို ကီလို ၄၀၀ ေက်ာ္ (ေပါင္ ၈၈၀ ခန္႔) အထိ ႐ွိႏိုင္ ၿပီးေတာ့ အသက္အားျဖင့္လည္း ႏွစ္ေပါင္း ၁၀၀-၁၅၀ ေလာက္အထိ ႐ွည္ၾကတယ္၊ ကမာၻ႔အႀကီးဆံုး လိပ္မ်ိဳးႏြယ္ ပါပဲ၊ သူတို႔ဇာတိ သဲေသာင္ပံုစံမ်ိဳးျဖစ္ေအာင္ သဲမြမြ ခင္းေပးထားပါတယ္၊ က်ေနာ္ အေတာ္ၾကာၾကာ ရပ္ၾကည့္ျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္အတြင္းမွာလည္း ထံုးစံအတိုင္း ေႏွးတိေႏွးေကြး ပါပဲ၊ လိပ္ေတြကို ၾကည့္ရတာ တမ်ိဳးေတာ့ ေကာင္းပါတယ္၊ ကိုယ္ပါ သူတို႔နဲ႔ ေရာေယာင္ၿပီး ငုတ္တုတ္ေမ့သြားလို႔ အင္မတန္ stress နည္းတယ္..၊ း)

တိရိစာၦန္႐ံုကေန ျပန္ထြက္လာေတာ့ မြန္းလြဲစ, ျပဳၿပီ၊ အိမ္႐ွင္ လင္မယားက သူတို႔ဝယ္လိုက္တဲ့ အိမ္ကို လိုက္ျပခ်င္တာနဲ႔ Darmstadt ၿမိဳ႕စြန္မွာ ႐ွိတဲ့ အေပၚဓါတ္ပံုထဲက ႐ြာေလးတစ္ခုဆီကို က်ေနာ္တို႔ လာခဲ့ၾကတယ္၊ အိမ္က ေ႐ွးေဟာင္းအိမ္ဆိုေတာ့ အေတာ္ေလး ေဟာင္းႏြမ္း၊ ယိုယြင္းေနပါၿပီ၊ ဓါတ္ပံုထဲက အနီေရာင္ ထုပ္တန္းေတြနဲ႔ အိမ္ပါပဲ၊ အဲဒီတစ္အိမ္လံုးကို သူတို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေပါင္းၿပီး ျပန္ေဆာက္ၾကမယ္ ဆိုပဲ၊ တိုင္သက္သက္ေလာက္ပဲ ခ်န္ထားၿပီး အခင္း၊ အကာ၊ အမိုး အားလံုးကို တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ျပန္ေဆာက္သြားမယ္လို႔ က်ေနာ္တို႔ကို ႐ွင္း ျပတယ္၊ အိမ္ဒီဇိုင္းကေတာ့ ျပင္သစ္အေနာက္ဖက္၊ ေနာ္မန္ဒီ ကမ္းေျခဖက္ေတြမွာ အေတြ႔ရမ်ားတဲ့ အိမ္ေတြနဲ႔ ဆင္ပါတယ္၊ နံရံမွာ အလ်ားလိုက္၊ ေဒါင္လိုက္၊ ကန္႔လန္႔ျဖတ္ ထုပ္တန္းေတြကို တမင္ေဖာ္ထားတဲ့ ပံုစံပါ၊ ႐ြာကေလး ကိုယ္၌ကေတာ့ အီတလီေတာင္ပိုင္းက ႐ြာ ေလးေတြနဲ႔ နည္းနည္းဆင္တယ္၊ အထူးသျဖင့္ ကားႏွစ္စင္း လြတ္တယ္ဆို႐ံု ေ႐ွာင္ႏိုင္တဲ့ လမ္းက်ဥ္းကေလးေတြပါ၊

အဲဒီအိမ္ကို ၾကည့္ၿပီး ႐ြာလယ္ဖက္ကို ေလွ်ာက္ခဲ့ၾကတယ္၊ ႐ြာထဲမွာ ပြဲလုပ္ေနတာ ႀကံဳပါတယ္၊ တိမ္ညိဳ၊ တိမ္မည္းေတြ အံု႔ဆိုင္းၿပီး ပံုမွန္ထက္ ပိုေအးေနတဲ့ ရာသီဥတုေအာက္မွာ ႐ြာသားေတြက ေ႐ွး႐ိုးရာ ဝတ္စံုေတြနဲ႔ အကမပ်က္ပါဘူး၊ ဖိနပ္ေတြကို ၾကည့္,ၾကည့္ပါဦး၊ သစ္သားတံုးကို ထြင္းထားတဲ့ ေ႐ွးေခတ္ ခံုဖိနပ္ေတြနဲ႔ပါ၊ က်ေနာ္ရပ္ေနတဲ့ ေနာက္ဖက္ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ႐ိုးရာဂီတ တမ်ိဳးကို ေဆာင္းေဘာက္စ္ေတြနဲ႔ ဖြင့္ထားၿပီး ခပ္ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပဲ ကေနၾကတယ္၊ ေကာက္ရိတ္သိမ္း အကတမ်ိဳးလို႔ ထင္ရတာပဲ၊ ၾကည့္ေနတဲ့ လူကလည္း ဘယ္ေလာက္မွ မ႐ွိ ပါဘူး၊ ကိုယ့္႐ြာသား အခ်င္းခ်င္းပဲ သိုင္းၾက၊ ဝိုင္းၾကတဲ့ပံု...၊ ျမန္မာျပည္ ေက်းလက္ေတြက ေတာအလွဴေတြကို က်ေနာ္ ျဖတ္ကနဲ စိတ္ေရာက္ သြားမိေသးတယ္၊

ခ်စ္စရာ ဒီစာေျခာက္႐ုပ္ေလးေၾကာင့္ ေကာက္ရိတ္သိမ္းပြဲလို႔ က်ေနာ္ ယူဆလိုက္တာပါ၊ လမ္းေပၚမွာ ေကာက္႐ိုးထံုးေတြ အျပင္ ေ႐ႊဖ႐ံု သီးေတြ၊ ေျပာင္းဖူးေတြ၊ ပန္းသီးေတြကိုလည္း အလွဆင္ထားတာကိုး..၊ စာေျခာက္႐ုပ္ရဲ႕ ေနာက္ခံ အနီက ကုန္တင္ကား နံရံပါ၊ ေရပိုက္ေခါင္းေတြ၊ လယ္ယာသံုး ေမာ္တာေတြ၊ ေရစုပ္စက္ေတြ လာေရာင္းတဲ့ ကား ျဖစ္ပါတယ္၊ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာေတာ့ ၿခံထြက္ အသီးအႏွံေတြ ေရာင္းတဲ့ ဆိုင္ေလးတစ္ဆိုင္နဲ႔ 'ပ်ားရည္စစ္စစ္ေတြ ရၿပီ' လို႔ ဆိုင္းဘုတ္ေရးထားတဲ့ ဆိုင္ေလးတစ္ဆိုင္ကို ေတြ႔မိတယ္၊ အညာေက်းလက္က ေတာဘုရားပြဲေတြမွာ လယ္ယာလုပ္ငန္းခြင္သံုး ပစၥည္းေတြ လာေရာင္းၾကတဲ့ ျမင္ကြင္းကို အမွတ္ရမိတယ္..၊

႐ြာကေလးက ျပန္ထြက္လာေတာ့ မိတ္ေဆြလင္မယားက သူတို႔ရဲ႕ စိုက္ပ်ိဳးေရးၿခံကို ေခၚသြားတယ္၊ အေပၚ ဓါတ္ပံုထဲက စိုက္ခင္းပါပဲ၊ သူတို႔ လက္႐ွိေန,ေနတာက တိုက္ခန္းမွာဆိုေတာ့ အခုလို စိုက္ပ်ိဳးဖို႔အတြက္ ေျမကြက္ငွား ရပါတယ္၊ မီတာ ၁၈၀ ပတ္လည္ကို တစ္ႏွစ္စာ ယူ႐ို ၁၂၀ ေပးရတယ္၊ အဲဒီေျမေတြကို လယ္သမားတစ္ေယာက္က ပိုင္ပါတယ္၊ သူက ဒီမွာ ဘာမွမစိုက္မယ့္ အတူတူ စိုက္ခ်င္ပ်ိဳးခ်င္တဲ့ လူေတြကို အခုလို ျပန္ငွားတယ္၊ ေရေလာင္းဖို႔ အတြက္လည္း ေရတိုင္ကီပံုးေတြ ခ်ထားေပးတာ ေတြ႔ရတယ္၊

က်ေနာ္တို႔ လာတဲ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္က စိုက္ခင္းၾကည့္ဖို႔အျပင္ မုန္လာဥလည္း ႏႈတ္ဖို႔ဆိုေတာ့ မုန္လာဥနီေတြ ႏႈတ္ၾကတယ္၊ သားမွာ မုန္လာဥႏႈတ္တမ္း ကစားနည္းတစ္ခု ႐ွိတယ္၊ သစ္သားျပားေပၚမွာ အေပါက္ေလးေတြ ေဖာက္ထားၿပီးေတာ့ သစ္သားမုန္လာဥေလးေတြ ထည့္ထားတယ္၊ အံစာတံုးကိုေခါက္၊ က်တဲ့ နံပါတ္အလိုက္ မုန္လာဥေတြ ေဖာ္ရတဲ့ ကစားနည္းပါ၊ အခုသူက လက္ေတြ႔မုန္လာဥ ႏႈတ္ရေတာ့ အေတာ္ေလးေပ်ာ္ၿပီး စိတ္႐ွိလက္႐ွိ လိုက္ဆြဲႏႈတ္ေနလို႔ မုန္လာပင္ေလးေတြပဲ ျပတ္ပါလာၿပီး မုန္လာဥက ေျမႀကီးထဲမွာ က်န္ခဲ့တယ္..၊

သူတို႔အားလံုး မုန္လာဥေတြ ႏႈတ္ေနခ်ိန္မွာ က်ေနာ္ကေတာ့ ၿမိဳ႕ႀကီးသား လုပ္ေနတယ္၊ လက္ကို ေျမႀကီးေပမွာ စိုးလို႔ ဝင္မႏႈတ္ပါဘူး၊ း) အမွန္ေတာ့ ေျမႀကီးကိုင္လိုက္၊ ကင္မရာ ျပန္ကိုင္လိုက္ လုပ္ဖို႔ အဆင္မေျပလို႔ပါ၊ ဒါနဲ႔ အနီးတဝိုက္မွာ ဓါတ္ပံု ေလွ်ာက္႐ိုက္ေနလိုက္တယ္၊ အေပၚက ပံုထဲက ဖ႐ံုသီးေတြလို အသီးအႏွံေတြ လိုက္႐ွာရင္းေပါ့၊

မုန္လာဥၿပီးေတာ့ တခါ အာလူး ဆက္လာျပန္တယ္၊ သူက မူလအစီအစဥ္ထဲမွာ မပါဘူး၊ ဟိုေရာက္မွ အာလူးေတြလည္း ေဖာ္သင့္ေနၿပီဆိုၿပီး တပါတည္း တူးၾကျပန္ေရာ..၊ ဒီတခါ ေပါက္တူး၊ ငန္းျပား စတာေတြနဲ႔ ေဖာ္လို႔ သားကလည္း ပိုေတာင္ ေပ်ာ္ေနေသးတယ္၊ သူ႔ကိုယ္သူ ေတာင္သူဦးႀကီး တစ္ေယာက္လို႔ မွတ္ေနပံုပါပဲ၊ ဒါေပမယ့္ ေပါက္တူးကို ခပ္ဆြဆြ ေပါက္ရမယ့္အစား အေပ်ာ္လြန္ၿပီး အားနဲ႔ေပါက္လို႔ သူ႔အာလူးေတြက ထက္ပိုင္းျပတ္ေတြ ျဖစ္ကုန္ေရာ..၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အာလူးဆိုတာ အပင္ေပၚမွာ သီးတာမဟုတ္ဘူးလို႔ ၄ ႏွစ္သားမွာ သူသိသြားရင္ ေတာ္ေလာက္ပါၿပီ၊ း)

အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ညစာကို အိမ္႐ွင္က အဲဒီစိုက္ခင္းထဲက ခူးလာတဲ့ အာလူး၊ ေဂၚဖီ၊ ပိန္း၊ စတာေတြ ေရာၿပီး ဟင္းခ်ိဳပ်စ္ပ်စ္ လုပ္ေကြ်းတယ္၊ ဆလပ္႐ြက္ေတြကိုေတာ့ အသုပ္,သုပ္လိုက္တယ္၊ အဲဒီရက္က စက္တင္ဘာလရဲ႕ အဆိုးဆံုး ရာသီဥတုလို႔ ေျပာရ ေလာက္ေအာင္ မႈန္မိႈင္းၿပီး အေတာ္လည္း ေအးေတာ့ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ၿခံထြက္ ဟင္းခ်ိဳဟာ စားပြဲေပၚမွာ 'ေမာင္က်န္ တတို႔' ဆိုၿပီး ပြဲ အေတာင္းခံရဆံုး ပါပဲ....။ ။

(ဆက္ပါဦးမယ္)


ညီလင္းသစ္
၅ ေအာက္တိုဘာ၊ ၂၀၁၁

အန္ဂယ္လာရဲ႕ တိုင္းျပည္သို႔ (၁)

ၿပီးခဲ့တဲ့ တနလၤာေန႔က က်ေနာ္ေနတဲ့ ျပည္နယ္မွာ အစိုးရ႐ံုးပိတ္ရက္ပါ၊ အဲဒီ ႐ံုးပိတ္ရက္ကို အေၾကာင္းျပဳၿပီးေတာ့ တစ္ပတ္မွာ က်န္ေနတဲ့ ေလးရက္ကိုပါ ခြင့္ယူလိုက္တယ္၊ ခြင့္ ၄ ရက္ယူေပမယ့္ စေန၊ တနဂၤေႏြပါ ေပါင္းလိုက္ေတာ့ ၉ ရက္ျဖစ္သြားလို႔ တန္တယ္၊ ဒီႏွစ္အတြက္ ရတဲ့ ခြင့္ရက္ေတြထဲက ပထမဦးဆံုး ယူလိုက္ျခင္း ပါပဲ၊ တကယ္ေတာ့ စက္တင္ဘာလဟာ အားလပ္ရက္ေတြ ကုန္ဆံုးလို႔ ေက်ာင္းေတြျပန္ဖြင့္၊ ႐ံုးေတြျပန္တက္ၾကတဲ့ အခ်ိန္ပါ၊ အဲဒီလို သူမ်ားေတြ ျပန္လာခ်ိန္မွာမွ ကိုယ္က ခြင့္ယူၿပီး ထြက္သြားရတာလည္း တမ်ိဳးေကာင္းတာပဲ၊ ေနရာတိုင္းမွာ လူေတြ ႐ွင္းေနဖို႔က ေသခ်ာသေလာက္ ႐ွိတာကိုး..၊

အဲဒီခြင့္တစ္ပတ္မွာ အမ်ိဳးသမီး အဓိပတိ အန္ဂယ္လာမက္ကဲလ္ (Angela Merkel) ရဲ႕ တိုင္းျပည္ျဖစ္တဲ့ ဂ်ာမနီကို အလည္သြားျဖစ္ ပါတယ္၊ ဂ်ာမနီကို သြားတယ္ဆိုေပမယ့္ တကယ္တမ္းေျပာရရင္ မိတ္ေဆြဇနီးေမာင္ႏွံ႐ွိတဲ့ Darmstadt ကိုပဲ သြားျဖစ္တာပါ၊ အဲဒီမွာ ႏွစ္ရက္သံုးရက္ ေနၿပီးမွ အျပန္မွာ Rust မွာ႐ွိတဲ့ Europa Park ကို ဝင္လည္ျဖစ္တယ္၊ လည္စရာေနရာမ်ားစြာ ႐ွိတဲ့ ဂ်ာမနီမွာ က်ေနာ္တို႔က အဲဒီ ၂ ေနရာပဲ ေရာက္ျဖစ္ခဲ့တယ္ ဆိုပါစို႔၊ ႀကိဳတင္ၿပီး စကားခံထားခ်င္တာက ခရီးစဥ္က ေနရာႏွစ္ေနရာ ကြဲေနတဲ့ အေလ်ာက္ ဒီခရီးအေၾကာင္း ပို႔စ္ေတြကလည္း မလႊဲမေ႐ွာင္သာ ႏွစ္ပိုင္းသံုးပိုင္းေလာက္ ျဖစ္သြားမယ္ ထင္ပါတယ္၊ း)

က်ေနာ္ေနတဲ့ ၿမိဳ႕ကေလးကေန Darmstadt ကို ၄ နာရီခြဲ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ေမာင္းရပါတယ္၊ အိမ္ကေန ၂ နာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ကားေမာင္းလိုက္တယ္ ဆိုရင္ပဲ နယ္စပ္ၿမိဳ႕ေလး ျဖစ္တဲ့ Basel ၿမိဳ႕ေလးကို ေရာက္ပါၿပီ၊ ဒီၿမိဳ႕ေလးက ျပင္သစ္၊ ဂ်ာမနီနဲ႔ ဆြစ္ဇာလန္ ၃ ႏိုင္ငံ ဆံုတဲ့ေနရာမွာ ႐ွိလို႔ အေနာက္ဖက္ကို ဆက္ေမာင္းရင္ ျပင္သစ္ပိုင္နက္ထဲ ေရာက္သလို ေျမာက္ဖက္ကို ဆက္သြားရင္ေတာ့ ဂ်ာမနီကို ေရာက္ပါတယ္၊ Basel ၿမိဳ႕ထဲကို မဝင္ခင္မွာ ဟိုင္းေဝးလမ္းက အပန္းေျဖစခန္းမွာ ခဏနားျဖစ္တယ္၊ ယာဥ္စည္းကမ္း လမ္းညႊန္ႀကီးၾကပ္ေရး အဖြဲ႔ေတြက ဟိုင္းေဝးမွာ ကားေမာင္းတဲ့အခါ ၂ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ေမာင္းၿပီးတိုင္း ၁၀ မိနစ္၊ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ အနားယူဖို႔ တိုက္တြန္းၾကေလ့ ႐ွိပါတယ္၊ မဟုတ္ရင္ အာ႐ံုစူးစိုက္မႈ က်လာၿပီး ယာဥ္တိုက္မႈ ျဖစ္ႏိုင္ေျခ ပိုမ်ားတတ္တယ္၊ ခဏနားၿပီးေတာ့ က်ေနာ္တို႔က ေအာက္မွာ ျပထားတဲ့ ေျမပံုထဲကအတိုင္း ေျမာက္ဖက္စူးစူးကို ဆက္ေမာင္းလာခဲ့တယ္၊

ဂ်ာမနီရဲ႕ နာမည္ေက်ာ္ A5 ဟိုင္းေဝးလမ္းအတိုင္း တေျဖာင့္တည္း ပါပဲ၊ ဆြစ္ဇာလန္ကေတာ့ ေတာင္တန္းေတြ ေပါတဲ့ ႏိုင္ငံျဖစ္လို႔ ဟိုင္းေဝးမွာေတာင္ လိႈဏ္ေခါင္းေတြထဲ ခဏခဏဝင္ရ၊ တံတားေတြ ေပၚျဖတ္ရနဲ႔ ႐ွိတတ္တယ္၊ ဒီမွာေတာ့ ျပန္႔ျပဴးညီညာၿပီး အေကြ႔အဝိုက္မ႐ွိ ပါဘူး၊ က်ေနာ္သိရသေလာက္ ဂ်ာမနီရဲ႕ အေဝးေျပး လမ္းေတြမွာ ေယဘုယ် အျမန္ႏႈန္း သတ္မွတ္ခ်က္လည္း မ႐ွိပါဘူး၊ ဟိုင္းေဝးလမ္းေတြ ဆံုတဲ့ေနရာ၊ ယာဥ္ေၾကာထူထပ္တဲ့ ေနရာ စတာေတြမွာ တစ္နာရီ ၁၂၀၊ ၁၃၀ ကီလိုမီတာ သတ္မွတ္တာမ်ိဳးက လြဲရင္ အိမ္နီးခ်င္း ႏိုင္ငံေတြမွာလို အၿမဲတမ္း လစ္မစ္ မ႐ွိပါဘူး၊ ဆိုေတာ့ တခ်ိဳ႕ေတြက တစ္နာရီကို ကီလိုမီတာ ၁၆၀-၁၇၀၊ တခ်ိဳ႕ဆို ကီလိုမီတာ ၂၀၀ ေလာက္ အထိကို ေမာင္းၾကတယ္၊

အဲဒီလို တဝီးဝီး ေမာင္းေနၾကတဲ့ ကားေတြနဲ႔အတူ မ်ားျပားလွတဲ့ ကုန္တင္ကားေတြကလည္း ဒီ A5 အေဝးေျပး လမ္းေပၚမွာ ဥဒဟို သြားေနၾကတယ္၊ ဂ်ာမနီဟာ ကုန္ထုတ္လုပ္မႈ မ်ားလွတဲ့ ႏိုင္ငံျဖစ္တာနဲ႔အညီ ႏိုင္ငံရဲ႕ ထြက္ကုန္ေတြကို ဥေရာပတခြင္ ဒီကုန္ကားႀကီးေတြကပဲ ပို႔ေပးေနတာပါ၊ ဟိုင္းေဝးရဲ႕ ညာဖက္ယာဥ္ေၾကာဟာ တန္းစီၿပီး သြားေနၾကတဲ့ ဒီလို ကုန္တင္ကားေတြနဲ႔ ျပည့္ေနေလ့ ႐ွိပါတယ္၊

ကီလိုမီတာ ၁၀၀ ဝန္းက်င္ေလာက္နဲ႔ သြားေနတဲ့ ကုန္ကားတန္းႀကီးကို ေက်ာ္ဖို႔ ကီလို ၁၄၀ ကေန ၁၈၀ ေလာက္ေမာင္းေနၾကတဲ့ ဘယ္ဖက္ယာဥ္ေၾကာကို ျမန္ျမန္ဆံုးျဖတ္၊ ျမန္ျမန္ဝင္မွ ရမွာပါ၊ တခါတေလ ယာဥ္ေၾကာမေျပာင္းခင္ ေနာက္ၾကည့္မွန္မွာ ကားတစ္စင္းက အေတာ္ေဝးေသးတယ္ ဆိုၿပီး ဝင္လိုက္တယ္၊ ၿပီးေတာ့ ေနာက္တခါ ျပန္ၾကည့္ေတာ့ အဲဒီကားက ကိုယ့္အေနာက္မွာ ကပ္ေနၿပီ၊ ၿပီးေတာ့ အဲဒီလို ကပ္ေန႐ံုတင္ အားမရဘဲ တခ်ိန္လံုး မီးေတာက္ၿပီး ဖိအားေပးေသးတယ္၊ အေ႐ွ႕ကေန ျမန္ျမန္ဖယ္စမ္းပါ ေပါ့ေလ၊ ဆိုေတာ့ ျမန္ျမန္ဆံုးျဖတ္၊ ရဲရဲဝင္၊ ရဲရဲထြက္ ပါပဲ၊ ၾကာၾကာေမာင္းရင္ F-16 တိုက္ေလယာဥ္ေတြ ေမာင္းဖို႔ ပိုင္ေလာ့ျဖစ္ႏိုင္ ေလာက္တယ္၊ း) ဒါေပမယ့္ ကားေတြက ေကာင္းၿပီး ေမာင္းသူေတြကလည္း သတိ႐ွိပံုပါပဲ၊ အ႐ွိန္သာ မ်ားေပမယ့္ စည္းကမ္းကို အတိအက် လိုက္နာလို႔ ပရမ္းပတာျဖစ္တဲ့၊ မႏိုင္မနင္းျဖစ္တဲ့ ခံစားမႈမ်ိဳးေတာ့ မျဖစ္မိပါဘူး၊ ဒီအခ်က္ဟာ အီတလီရဲ႕ ယာဥ္ေမာင္းပံုနဲ႔ ကြာတဲ့အခ်က္ပါပဲ..၊ ကိုယ့္ေၾကာင့္ မိသားစုကို အႏၲရာယ္ မျဖစ္ေစႏိုင္တာ ေသခ်ာရင္၊ ယာဥ္ေၾကာပိတ္ဆို႔မႈ မျဖစ္ေစဖို႔ က်ေနာ္လည္း တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ ကီလိုမီတာ ၁၆၀ ေလာက္အထိ ေမာင္းျဖစ္တယ္၊ ဂ်ာမနီရဲ႕ အေဝးေျပးလမ္းေပၚမွာ (တခ်ိဳ႕) ဂ်ာမန္ေတြလို ေမာင္းခဲ့တယ္..၊ း)

အဲဒီလို ေအးေအးေဆးေဆး ေမာင္းေနတုန္း Freiburg နဲ႔ Baden ရဲ႕ၾကားမွာ ဟိုင္းေဝးပိတ္ထားတာနဲ႔ သြားႀကံဳတယ္၊ ပံုမွန္ဆိုရင္ အေဝးေျပးလမ္းေတြကို လံုးဝပိတ္ေလ့ မ႐ွိၾကပါဘူး၊ အနည္းဆံုး ယာဥ္ေၾကာတစ္ခုေတာ့ ဖြင့္ေပးထားေလ့ ႐ွိတယ္၊ ဒါေပမယ့္ လမ္းပိတ္တယ္ ဆိုေပမယ့္ ခပ္ေအးေအးပါပဲ၊ က်ေနာ္က GPS နဲ႔ေမာင္းေနတာ ဆိုေတာ့ သူငါ့ကို လမ္းျပန္႐ွာေပး လိမ့္မယ္ေပါ့၊ ဒါနဲ႔ ဆက္သြားလို႔ မရေတာ့တဲ့ A5 ကေန ထြက္လိုက္ရတယ္၊ အဲဒီမွာ ဇတ္လမ္းက စတာပါပဲ၊ GPS က က်ေနာ့္ကို A5 ေပၚပဲ ျပန္သြားခိုင္းတယ္၊ စမ္းတဝါးဝါးနဲ႔ ေတြ႔တဲ့ ျပည္နယ္လမ္းေပၚမွာ ေ႐ွ႕ဆက္ေမာင္းလည္း ဒီဟိုင္းေဝးကိုပဲ တခ်ိန္လံုး ျပန္ညႊန္ေနတယ္၊ ဆိုးတာက အေ႐ွ႕မွာ ေတြ႔ရမယ့္ ၿမိဳ႕ႀကီးျဖစ္တဲ့ Karlsruhe ရဲ႕လမ္းညႊန္ဆိုင္းဘုတ္လည္း မေတြ႔မိဘူး၊ အဲဒီနားမွာ နာရီဝက္ေလာက္ လည္ေနၿပီးေတာ့မွ ေနာက္ဆံုးမွာ ဒီ A5 နဲ႔ခပ္ေဝးေဝးကို သြားမွ ျဖစ္ေတာ့မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္၊ အဲဒီမွာ Strasbourg သြားတဲ့ လမ္းကို ေတြ႔တယ္၊ ဒါနဲ႔ အဲဒီအတိုင္း လိုက္သြားေတာ့ ျပင္သစ္အပိုင္ Strasbourg ကို ေရာက္သြားတယ္၊ အဲဒီ Strasbourg ကမွ ပါရီသြားတဲ့ ဟိုင္းေဝးကို ယူလိုက္တယ္၊ အဲဒီအခ်ိန္က်မွ ကိုေ႐ႊ GPS က သေဘာေပါက္သြားၿပီး ေနာက္ထပ္ ဟိုင္းေဝး လမ္းသစ္တစ္ခုကို ညႊန္ျပေပးတယ္၊ ခုနေမာင္းေနခဲ့တဲ့ A5 နဲ႔အၿပိဳင္ ျပင္သစ္ပိုင္နက္ထဲက လမ္းပါပဲ၊ အဲဒီကေန ေတာ္ေတာ္ေဝးေဝး ေမာင္းၿပီးမွ ညာဖက္ကို ျပန္ခ်ိဳးၿပီး ဂ်ာမနီထဲကို ျပန္ေရာက္လာခဲ့တယ္၊ လမ္းမွာ ရပ္တာနဲ႔ပါ ထည့္ေပါင္းလိုက္ရင္ စုစုေပါင္း ၆ နာရီေလာက္ ၾကာသြားတယ္၊ တကယ္ဆို ၄ နာရီခြဲေလာက္နဲ႔ ေရာက္ရမယ့္ ခရီးပါ၊ မိတ္ေဆြလင္မယားအိမ္ ႐ွိတဲ့ Darmstadt ကိုေရာက္ေတာ့ ညေနေတာင္ ေစာင္းေနၿပီ...၊

(ဆက္ပါဦးမယ္)


ညီလင္းသစ္
၃ ေအာက္တိုဘာ၊ ၂၀၁၁

ခ်စ္ေသာဧရာဝတီ ...

နီးနီးကပ္ကပ္၊ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ေနာက္ဆံုးေတြ႔ျဖစ္ခဲ့တဲ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ ႏွစ္က ဧရာဝတီပါ...၊

ပထမ ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕ ႏွလံုးသားဗဟုိ တည့္တည့္က ဧရာဝတီ...၊

ဧရာဝတီေပၚမွာေမြး၊ ဧရာဝတီေပၚမွာႀကီး၊ ဧရာဝတီေပၚမွာပဲ ႐ွင္သန္ ႀကီးရင့္ခဲ့တယ္ ...၊

ဧရာဝတီရယ္ စီးဆင္းပါ ... ...၊

ေပ်ာ္႐ႊင္ ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္းတို႔ ေပါင္းဆံုခြင့္ေပးပါ... ...၊

အို.. ခ်စ္ေသာ ဧရာဝတီ....၊

ဧရာဝတီကို ညႇိဳးေရာ္၊ ေျခာက္ခန္းေစမယ့္ ျမစ္ဆံုေရကာတာ စီမံကိန္းကို လံုးဝကန္႔ကြက္ပါတယ္၊ အားလံုးရဲ႕ ဧရာဝတီ အသက္ဓာတ္ ျပင္းျပစြာ ဆက္လက္ ႐ွင္သန္စီးဆင္း ပါေစ...။ ။

ညီလင္းသစ္
၂၃ စက္တင္ဘာ၊ ၂၀၁၁

ေ႐ွ႕သြားေနာက္လိုက္

ေဟာဒီ ကမာၻမွာ တာဝန္မဲ႔မႈေတြ မ်ားလွတယ္၊
တာဝန္မဲ႔မႈေတြက တာဝန္ဆိုတာ ခ်ိဳနဲ႔လားလို႔ ျပန္ေမးရေလာက္ေအာင္ကို မဲ႔ၾကတယ္၊
ေဟာဒီ ကမာၻမွာ လက္လြတ္စပယ္ ႏိုင္မႈေတြလည္း မ်ားလွတယ္၊
လက္လြတ္စပယ္ဆိုတာ စံပယ္ပန္းလို ျမတ္ႏိုးေကာင္းတဲ့ အရာမဟုတ္ဘူး၊
တာဝန္မဲ႔မႈနဲ႔ လက္လြတ္စပယ္ တို႔ဟာ နဖူးစာ ႐ြာလည္ၿပီး လင္မယား ျဖစ္လာတယ္၊
ရပ္ကြက္ထဲမွာ ပရမ္းပတာေတြနဲ႔ အိမ္နီးခ်င္း ျဖစ္တယ္၊
အဲဒီ ပရမ္းပတာေတြက ႐ြာ႐ိုးကိုးေပါက္ ေလွ်ာက္တယ္၊
“အိမ္နီးခ်င္းရဲ႕ ျမက္ဟာ ပိုၿပီးစိမ္းတယ္” လို႔ အာသာငမ္းငမ္းနဲ႔ ေျပာတယ္၊
“သူတပါး အိမ္တြင္းေရး မစြက္ဘူး” ဆိုၿပီး မွင္နဲ႔ေမာင္းနဲ႔ ဟန္ကိုယ့္ဖို႔ လုပ္ေသးတယ္၊
ဒါေပမယ့္ 'လက္ေဆာင္' ဆိုရင္ နား႐ြက္ေထာင္တယ္၊
ခ်မ္းသာဖို႔ဆိုရင္ ဘနဖူး သိုက္တူးဖို႔ ဝန္မေလးဘူး၊
သူတို႔ ရပ္ကြက္က အဲဒီလို ...၊

တာဝန္မဲ႔မႈဟာ သမိုင္းအေမြအႏွစ္ကို စိတ္ဝင္စားခ်င္ ေယာင္ေဆာင္တယ္၊
တဖက္ကလည္း ကိန္းဂဏန္းေတြကို စိတ္တြက္,တြက္ေနတယ္၊
လက္လြတ္စပယ္ကေတာ့ ရာခိုင္ႏႈန္းပုစာၦေတြကို အလြတ္ရတယ္၊
ေရစုန္ေရဆန္ ေမးခြန္းေတြကို စေပါ့တ္႐ိုက္ထားတယ္၊
တာဝန္မဲ႔မႈက 'ေခ်ာင္းကိုပစ္၍ ျမစ္ကို႐ွာ' လို႔ တတြတ္တြတ္ ႐ြတ္တယ္၊
လက္လြယ္စပယ္က 'ျမသားငယ္တဲ့ ေရယမုန္..' လို႔ အစခ်ီၿပီး ဟန္နဲ႔ပန္နဲ႔ ကဗ်ာ႐ြတ္တယ္၊

တာဝန္မဲ႔မႈဟာ မာန္တက္တယ္၊
သူ႔ေလာက္ ဘယ္သူမွ မသိဘူးလို႔ ေသြးနားထင္ေရာက္တယ္၊
လက္လြတ္စပယ္ကေတာ့ မကုန္တဲ့ ၁၅၀၀ ဟာ
အခ်စ္ေတာ့ မဟုတ္ႏိုင္ဘူးလို႔ ေတြးတယ္၊
မကုန္မွေတာ့ ေရာင္းစားမွာေပါ့လို႔လည္း ေစ်းတြက္,တြက္တယ္၊
တာဝန္မဲ႔မႈက “မ်ိဳးကန္းတယ္” ဆိုတာကို မသိဘူး၊
“မိန္းမေရ.. မင္းသိလား” လို႔ လက္လြယ္စပယ္ကို လွမ္းေမးတယ္၊
လက္လြယ္စပယ္က “႐ွင္သိစရာ မလိုပါဘူး၊ အဲဒါ Trade secret” လို႔ ခပ္တည္တည္နဲ႔ ျပန္ၿဖီးတယ္၊
သူတို႔လင္မယားက အၿမဲဒီလို ...၊

တာဝန္မဲ႔မႈဟာ ေနကာမ်က္မွန္ အမည္းႀကီးကို ေကာက္တပ္တယ္၊
ထိန္လင္းေနတဲ့ မီးေရာင္ေတြေအာက္မွာ ညကို ေန႔ေအာက္ေမ့လို႔-တဲ့၊
တဆက္တည္း မႈိရတဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႔ စာ႐ြက္ေပၚမွာ တစံုတရာကို ခ်ေရးလိုက္တယ္၊
ၿပီးေတာ့ လက္လြတ္စပယ္ကို ...
“မင္းေရးတယ္လို႔ ေျပာလိုက္..၊ ငါေရးတယ္ဆို မေကာင္းဘူး ျဖစ္မယ္” လို႔ ေျပာလိုက္တယ္၊
လက္လြတ္စပယ္က ...
“ဟုတ္တာေပါ့၊ ေရာဂါဆန္းေတြနဲ႔ ဆက္ဆံတဲ့အခါ သတိထားရင္ အေကာင္းဆံုးပဲ” လို႔ ျပန္ပင့္တယ္၊
သူတို႔လင္မယားက ေနာက္မဆုတ္တမ္း အဲဒီလို ...။ ။

ညီလင္းသစ္
၁၆ စက္တင္ဘာ၊ ၂၀၁၁

ခုတေလာဆီမွာ …

ၿပီးခဲ့တဲ့ ရက္ေတြမွာ အိပ္ေနတာ နည္းနည္းၾကာေနတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေတြဆီ သြားလည္ၿပီး ႏႈိးစက္နာရီေလးေတြ လက္ေဆာင္ လိုက္ေပးတယ္၊ ထၾကပါ ေပါ့ေလ၊ သူမ်ား ထခ်င္မွန္း မသိ၊ မထခ်င္မွန္း မသိနဲ႔၊ အတင္းႀကီးပဲ၊ အလိုက္ကန္းဆိုး မသိတတ္ပံုမ်ား...၊ အဲဒီလို အေပးေကာင္းလို႔ ႏႈိးစက္နာရီ အားလံုးကုန္သြားၿပီး ကိုယ့္အတြက္ေတာင္ မက်န္ေတာ့ဘူး၊ အဲဒါေၾကာင့္ အခုမွပဲ လူးလဲထလာရတာ..၊ အင္း.. ေနေတာင္ အေတာ္ျမင့္ေနပါ ေပါ့လား၊ း)

အမွန္က ဒီလိုဗ်၊ ၿပီးခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္က က်ေနာ္ နည္းနည္းေနမေကာင္း ျဖစ္ေနခဲ့တာ...၊ တညေန ဒိုဂ်ိဳ (dojo)က အျပန္မွာ ေခြ်းနဲ႔ ျပန္ၿပီး အေအးမိသြားပံု ရတယ္၊ အိမ္ေရာက္ေတာ့ နည္းနည္း ခ်မ္းစိမ့္စိမ့္နဲ႔..၊ ဒါေပမယ့္ ဒီလိုပဲ ေနလိုက္တယ္၊ ည အိပ္ခါနီးက်ေတာ့ ကိုယ္ေတြ လက္ေတြပါ ကိုက္ခ်င္ သလိုလို..၊ အင္း.. ေသခ်ာသလိုေတာ့ ႐ွိလာၿပီ၊ တုပ္ေကြးမ်ားလား မသိဘူး ဆိုၿပီး က်ေနာ္ ဝမ္းသာသြားတယ္၊ တကယ္ပါ..၊ ေနမေကာင္း မျဖစ္တာ အေတာ္ၾကာေတာ့ တခါတေလေလး မအီမသာ ျဖစ္ရင္ေကာင္းမွာလို႔ ေတြးေနတတ္တာ..၊ ဥပမာ- တုပ္ေကြးလိုမ်ိဳး ေကြးေနရတာ ဘယ္ေလာက္မိုက္သလဲ၊ ဒူးဆစ္၊ တံေတာင္ဆစ္ေတြမွာ တဖ်င္းဖ်င္းနဲ႔၊ လက္ေခ်ာင္းေတြကလည္း အားမ႐ွိ လို႔ လက္သီးေတာင္ တင္းတင္းမဆုပ္ႏိုင္..၊ အဲဒီလို ဖီလင္မ်ိဳးကို က်ေနာ္ ႀကိဳက္တယ္၊ အဲဒါေၾကာင့္ ဝမ္းသာမိသလိုလို ျဖစ္သြားတာ..၊ အဲ..ေခါင္းေတြကိုက္၊ အဖ်ားေတြ အရမ္းႀကီးေန တာေတာ့ သိပ္မလိုခ်င္ဘူး၊ ဒီလိုနဲ႔ အိပ္မေပ်ာ္ခင္မွာဘဲ လည္ေခ်ာင္းေတြပါ နာလာတာ သတိ ထားလိုက္မိတယ္..၊ အိုေက.. ေသခ်ာၿပီ၊ Welcome on board မစ္စတာ တုပ္ေကြး...၊

က်ေနာ္ ခပ္ငယ္ငယ္တုန္းက ေနမေကာင္းျဖစ္လို႔ ကိုယ္ပူ႐ွိန္ အရမ္းတက္တဲ့အခါ ကေယာင္ကတမ္း ျဖစ္ေလ့ ႐ွိပါတယ္၊ အဖ်ားႀကီးတဲ့အခါတိုင္း ျမင္ရတတ္တဲ့ ျမင္ကြင္းတစ္ခုကို က်ေနာ္အခုထိ မွတ္မိေနတယ္၊ အဲဒါက ေပါင္မုန္႔လိုလို အလံုးႀကီးတစ္ခု...၊ ဂ်ံဳၾကမ္းနဲ႔ နယ္ထားသလို အညိဳပုပ္ေရာင္ ေပါင္မုန္႔ၾကမ္းႀကီး တစ္လံုးက ဟိုး.. အေဝးတေနရာကေန က်ေနာ့္္မ်က္ႏွာနား တျဖည္းျဖည္း နီးလာေလ့ ႐ွိတယ္၊ တကယ္တမ္း နီးလာေတာ့ မ်က္ႏွာျပင္မွာ ဆူးခြ်န္ေတြ ပါတဲ့ အမည္းေရာင္ အလံုးႀကီးတစ္ခု ျဖစ္သြားေလ့ ႐ွိတယ္၊ ေဆးပညာ စာအုပ္ေတြ မွာ ဗိုင္းရပ္စ္ေတြကို ဆြဲထားတဲ့ပံုနဲ႔ အေတာ္ဆင္ပါတယ္၊ အဲဒီေကာင္ႀကီး က်ေနာ့္မ်က္ႏွာနား ကပ္လာတဲ့အခါ က်ေနာ္အၿမဲတမ္း ကေယာင္ကတမ္းနဲ႔ ေၾကာက္လန္႔တၾကား ေအာ္ဟစ္ေလ့ ႐ွိတယ္၊ ေနာက္ပိုင္းမွာ အရမ္းအဖ်ားႀကီးတာမ်ိဳး မျဖစ္ေတာ့လို႔ အဲဒီ ေပါင္မုန္႔ႀကီးကို မေတြ႔ရေတာ့ေပမယ့္ သူပါဝင္ခဲ့တဲ့ ဇတ္ဝင္ခန္္းေတြ ကို မွတ္္မိေနဆဲပါပဲ၊ သူကေတာ့ က်ေနာ္ အႀကီးအက်ယ္ ေနထိုင္မေကာင္း ျဖစ္မယ့္အခ်ိန္ကို ကန္႔လာကာ ေနာက္ကြယ္ တေနရာကေန ပုန္းေအာင္းရင္း ေစာင့္ဆိုင္းေနမယ္ ထင္ပါရဲ႕...၊

ဒါနဲ႔ ေနာက္တေန႔မနက္ ႏိုးလာတဲ့အခ်ိန္မွာ က်ေနာ့္တကိုယ္လံုးဟာ ကိုင္႐ိုက္ထားသလို ေညာင္းညာေနခဲ့ တယ္၊ ကိုယ္ပူ႐ွိန္မ်ား ႐ွိေန မလားလို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကေလး နည္းနည္းနဲ႔ အဖ်ားတိုင္းၾကည့္ေတာ့ ပံုမွန္ပဲ၊ က်ေနာ္ နည္းနည္းစိတ္ညစ္သြားတယ္၊ အဖ်ားေသြး႐ွိရင္ အလုပ္ကေန ခြင့္ယူဖို႔ ႀကံစည္ထားတာကိုး၊ အခုေတာ့ နည္းနည္းပါးပါး ကိုက္ခဲ႐ံုေလာက္နဲ႔ ခြင့္ယူဖို႔ လိပ္ျပာမသန္႔တာနဲ႔ အလုပ္သြားဖို႔ပဲ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္၊ အလုပ္မွာ ပင္ပန္းၿပီး ဖ်ားခ်င္ ဖ်ားလာမွာေပါ့၊ မဟုတ္ဘူးလား...၊ အဲဒီလို အေတြးနဲ႔ အလုပ္သြားတယ္၊ အလုပ္မွာ ခ်မ္းစိမ့္စိမ့္ ထပ္ျဖစ္လာၿပီး ဒီတခါေတာ့ ႏွာပါေခ်လာတယ္၊ ဟုတ္လာၿပီ..၊ ဟုတ္လာၿပီ...၊ ဒါနဲ႔ ညေန အိမ္ျပန္ေရာက္လို႔ အဖ်ားတိုင္း ၾကည့္ေတာ့ ဒုံရင္းက ဒံုရင္းပဲ၊ အပူခ်ိန္က ၃၇ ဒီဂရီ ဆဲလ္စီးယပ္စ္ ဝန္းက်င္မွာပဲ ႐ွိေနတယ္၊ ငါ့ႏွယ္ေနာ္...၊ အဖ်ားေလး နည္းနည္းေလာက္ မ်ား ႐ွိမလားလို႔ ေမွ်ာ္လင့္ကာမွ...၊

ဖတ္ဖူးတဲ့ မဂၢဇင္း ဝတၳဳတိုေလးတစ္ပုဒ္ကို သတိရမိတယ္၊ ဘယ္သူ ေရးခဲ့မွန္းေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး၊ ဇတ္လမ္းကို မွတ္မိသေလာက္ ေျပာရရင္ တခါတုန္းက လူတစ္ေယာက္ဟာ သႀကၤန္တြင္းမွာ လူေတြေရပက္၊ ေပ်ာ္ပါးၾကတာ၊ အုပ္စုလိုက္ လည္ပတ္၊ ေအာ္ဟစ္ၾကတာ ေတြကို နည္းနည္းမွ ၾကည့္မရဘူး၊ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ဒီလို ေရေတြနဲ႔ ေလာင္းေနတာဟာ ဘာအဓိပၸါယ္မွ မ႐ွိဘူးလို႔ သူကယူဆတယ္၊ ဒီလိုနဲ႔ သႀကၤန္တြင္း တစ္ရက္မွာ သူအျပင္ကို သြားရဖို႔ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ျဖစ္လာေတာ့တယ္၊ သူက လံုးဝ ေရအစို မခံခ်င္ဘူး၊ ကိစၥကလည္း မျဖစ္မေန သြားကို သြားရမယ့္ ကိစၥ...၊ ဒါနဲ႔ သူလည္း တထိတ္ထိတ္နဲ႔ပဲ ထြက္လာခဲ့တယ္၊ လမ္းမွာ သူ႔ကို ေရပက္ဖို႔ ေျပးလာတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ကို ပထမဦးဆံုး ေတြ႔တယ္၊ ကေလး သူ႔အေ႐ွ႕ေရာက္ေတာ့ သူက လက္ကာျပ လိုက္တယ္၊ ႐ုတ္ တရက္ဆိုေတာ့ ကေလးလည္း ေၾကာင္သြားတယ္၊ အဲဒီလို ေၾကာင္သြားတာကို အခြင့္ေကာင္း ယူၿပီး ကေလး,ေလးရဲ႕ ေရခြက္ကို ပုတ္ခ်ပစ္ၿပီး သူထြက္လာလိုက္တယ္၊ ကေလးက အေနာက္မွာ ငိုၿပီး က်န္ေနခဲ့ ခ်ိန္မွာ သူက ေအာင္ႏိုင္သူ တစ္ေယာက္လို လွစ္ကနဲ ၿပံဳး လိုက္တယ္၊

သိပ္မၾကာဘူး၊ အေ႐ွ႕မွာ ေကာင္မေလး သံုးေလးေယာက္ ေရခြက္ေလးေတြနဲ႔ ေစာင့္ေနတာ ေတြ႔ရတယ္၊ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေ႐ွ႕ မေရာက္ခင္မွာဘဲ လမ္းခ်ိဳးေလး တစ္ခုထဲ ခ်ိဳးဝင္ၿပီး သူ ေ႐ွာင္ထြက္ႏိုင္ခဲ့တယ္၊ လမ္းမႀကီးေပၚ ျပန္တက္ၿပီး သိပ္မၾကာခင္ ေကာင္ေလးႏွစ္ေယာက္ ေရႁပြတ္ေလးေတြနဲ႔ ေျပးလာတာကို မ်က္စိထဲ ရိပ္ကနဲ ျမင္လိုက္လို႔ သူ ထြက္ေျပးတယ္၊ ကေလးနဲ႔လူႀကီး ေျခလွမ္းခ်င္း ကြာေတာ့ ဟိုေကာင္ေလး ႏွစ္ေယာက္လည္း မေက်မနပ္နဲ႔ က်န္ခဲ့တယ္၊ အဲ.. သူကေတာ့ အေတာ္ေလး ေက်နပ္ေနတယ္၊ အခုထိ ေရမစို ေသးဘူး မဟုတ္လား၊ အဲဒီေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ သူ႔အတြက္ 'အႏၲရာယ္' သိပ္မ႐ွိေတာ့ဘူး၊ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ကေလးတသိုက္ ေရႁပြတ္ေတြနဲ႔ အျပန္အလွန္ထိုး၊ ႏို႔ဆီခြက္ေတြနဲ႔ ခြက္ေစာင္းခုတ္ေန ၾကတာေတြကို လွမ္းၾကည့္ရင္း သူလည္း စိတ္ထဲမွာ ေပ်ာ္သလိုလို ျဖစ္လာတယ္၊ ႐ွိတဲ့ေနရာမွာ ခဏရပ္ၿပီး လူေတြကို လိုက္ၾကည့္တယ္၊ ေရပက္ခံ ကားေတြက ဆူညံေအာ္ဟစ္လို႔၊ လမ္းသြားလမ္းလာ ေတြကလည္း တၿပံဳးၿပဳံးနဲ႔၊ လူတိုင္းလူတိုင္းရဲ႕ မ်က္ႏွာမွာ ေပ်ာ္႐ႊင္ျခင္း သက္သက္ကိုသာ ေတြ႔ေနရတယ္၊ အဲဒီအေပ်ာ္ေတြက အခုဆို သူ႔ကို လံုးလံုးလ်ားလ်ား ကူးစက္သြားလို႔ သူလည္း ေပ်ာ္လာတယ္၊ အဲဒီမွာပဲ သူ တခုသတိထားမိ သြားတယ္၊ လူေတြအားလံုးက စိုစို႐ႊဲ႐ႊဲနဲ႔ ၿပံဳးေနေပမယ့္ သူကေတာ့ ေျခာက္ေျခာက္ေသြ႔ေသြ႔ႀကီးနဲ႔ ၿပံဳးေနရတာ..၊ စို႐ႊဲေနတဲ့ တေလာကလံုးရဲ႕ အလယ္မွာ သူက တစ္ဦးတည္း ေျခာက္ေသြ႔လို႔...၊ သူ႔စိတ္ေတြ တမ်ိဳးျဖစ္သြားတယ္၊ ေလာကနဲ႔ သူနဲ႔အၾကားမွာ စည္းျခားေနသလို ခံစားရတယ္၊ သူက အေျခအေန အခ်ိန္အခါအလိုက္ အမ်ားနည္းတူ စီးေမ်ာမေနဘဲ တစ္ေယာက္ထဲ ကန္႔လန္႔ႀကီး တင္က်န္ေနခဲ့ သလိုပဲ၊ သူ လူေတြနဲ႔ တသားတည္း ျဖစ္ခ်င္ လာခဲ့ၿပီ...၊ ေရစိုခံခ်င္ ေနခဲ့ၿပီ ...၊

အဲဒီအခိုက္မွာပဲ ဆယ္ႏွစ္ေလာက္႐ွိမယ့္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ေရပံုးေလးနဲ႔ ေျပးလာတာ ေတြ႔တယ္၊ ဒီတခါေတာ့ သူ ထြက္မေျပးဘဲ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး တဖက္ကို လွည့္ေနခဲ့တယ္၊ ဒါေပမယ့္ ေကာင္မေလးက သူ႔ကို ေက်ာ္သြားၿပီး ခပ္လွမ္းလွမ္းက ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ကို သြားေလာင္းတယ္၊ သူ နည္းနည္းေတာ့ ႐ွက္သြားတယ္၊ ဒါနဲ႔ ဆက္ေလွ်ာက္လာရင္း ေရႁပြတ္ေတြနဲ႔ ကေလးတအုပ္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ကေန လာေနတာ ေတြ႔ျပန္ေရာ၊ ကေလးေတြကို အေဝးႀကီးကေန သူၿပံဳးျပထားရင္း ဆက္ ေလွ်ာက္လာတယ္၊ ဒါေပမယ့္ နီးေတာ့မွ ကေလးေတြက တဖက္လမ္းက တျခားကေလးအုပ္ကို ေရႁပြတ္ခ်င္း ၿပိဳင္ထိုးဖို႔ လမ္းကူး သြားလို႔ သူ 'ဟာ' သြားတယ္၊ စိတ္ဓါတ္လည္း က်သြားတယ္၊ ေရစိုခ်င္ပါတယ္ ဆိုမွ ဘယ္သူမွ မပက္ၾကဘူး၊ အဲဒီတုန္းမွာ အုန္းလက္မ႑ပ္တစ္ခုကို ခပ္ေဝးေဝးမွာ သြားေတြ႔တယ္၊ ေရပံုးေတြ၊ ေရပိုက္ေတြ ကိုယ္စီနဲ႔..၊ သူ ဝမ္းသာအားရ ခ်ီတက္သြားတယ္၊ ဒီတခါေလာက္ ေသခ်ာတာ ဘယ္ ႐ွိေတာ့မွာလဲ ဆိုတဲ့ အားတက္မႈေတြနဲ႔..၊ အနားေရာက္ေတာ့ မ႑ပ္ေ႐ွ႕ ဆင္းေလွ်ာက္ဖို႔ ႀကံေနတုန္း ေရပက္ခံကားတစ္စင္း ဝင္လာတာနဲ႔ သူ လက္ေလွ်ာ့ လိုက္ရတယ္၊ ကိစၥ မ႐ွိဘူး၊ မ႑ပ္အေနာက္က ပတ္ေလွ်ာက္လည္း တစ္ေယာက္ေယာက္ေတာ့ လွမ္းပက္မွာပဲ ဆိုၿပီး သူ ေကြ႕ေလွ်ာက္လာတယ္၊ ရင္ေတြလည္း ခုန္လို႔..၊ ဒါေပမယ့္ မ႑ပ္သာ ေက်ာ္သြားတယ္ ဘယ္သူမွ လွမ္းမပက္ဘူး၊ မ႑ပ္ေဘးမွာ ရပ္ေစာင့္ ေနတယ္၊ ဒါလည္း ဘယ္သူမွ လာမပက္ၾကဘူး၊ အားလံုးက ကားေတြကိုပဲ မဲေနၾကတယ္၊ သူ အႀကီးအက်ယ္ ဝမ္းနည္းသြားတယ္၊ ေဘးနားမွာ ေရေတြ တဗြမ္းဗြမ္း ေလာင္းေနၾကေပမယ့္ သူကေတာ့ ေျခာက္ေျခာက္ႀကီး..၊ ဒီေလာက္ေသခ်ာတဲ့ မ႑ပ္လို ေနရာမွာေတာင္ မစိုခဲ့ဘူး ဆိုေတာ့ သူ႔စိတ္ထဲမွာ အပယ္ခံ၊ အက်ဥ္ခံလို႔ ခံစားလိုက္ရတယ္၊ လူေတြက သူ႔ကို ေရမေလာင္း ခ်င္ၾကေတာ့ဘူးလား၊ သူ လက္ေလွ်ာ့လိုက္တယ္၊ ေခါင္းငိုက္စိုက္ခ်ၿပီး ဝမ္းနည္းပက္လက္နဲ႔ ေလွ်ာက္လာတုန္း ဗြမ္းကနဲ အသံနဲ႔အတူ သူ႔တကိုယ္လံုးကို ေရေတြ စိုသြားတယ္၊ ႐ုတ္တရက္ ေရေအးေအးနဲ႔ အပက္ခံရလို႔ လန္႔ဖ်ပ္ၿပီး ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေရပက္ခံ ကားေပၚက တစ္ေယာက္က သူ႔ကို လက္ျပသြားတယ္၊ သူ အရမ္းေပ်ာ္သြားတယ္၊ အခုမွ ေလာကႀကီးနဲ႔သူ တသားတည္း ျဖစ္သြားခဲ့တာကိုး...၊

ဇတ္လမ္းက ဒီလို အတိအက်ႀကီး မဟုတ္ေပမယ့္ အဲဒီသေဘာပါပဲ၊ အခုလည္း အပူခ်ိန္တိုင္း ျပဒါးတိုင္ကို ေမွ်ာ္လင့္တႀကီးနဲ႔ ၾကည့္မိတဲ့ က်ေနာ့္မ်က္လံုးေတြက မ႑ပ္ေပၚက ဘယ္သူကမ်ား သူ႔ကို ေရနဲ႔ လွမ္းပက္လိုက္ ပါ့မလဲလို႔ ေမွ်ာ္လင့္တႀကီး ႐ွာေနမိတဲ့ အဲဒီလူရဲ႕ မ်က္လံုးေတြနဲ႔ တူေနမယ္ ထင္ပါရဲ႕...၊ အာဂႏၲဳအဖ်ား ဆိုတာ မျပည့္စံုတဲ့ ေလာကနဲ႔ အားနည္းတဲ့ လူသားကို တသားတည္း ဆက္စပ္၊ သတိရေစမယ့္ တံတားကေလး တစ္ခု မ်ား ျဖစ္ေလမလား..၊

ေနာက္ဆံုးေတာ့ အဖ်ားမ႐ွိလိုက္ဘဲ ႏွာေစးၿပီးေတာ့ပဲ က်န္ခဲ့တယ္၊ ႏွာေစးေနတုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြကို သတိရလိုက္ ေသးတယ္၊ က်ေနာ္တို႔ အခ်င္းခ်င္းၾကားမွာ တစ္ေယာက္ေယာက္ ႏွာေစးေနၿပီဆိုရင္ ျမင္လည္းျမင္ေန၊ သိလည္း သိသာေနလ်က္နဲ႔ 'မင္း ႏွာစီး(ေစး) ေနတာလား' လို႔ ေမးတတ္ၾကတယ္၊ အေၾကာင္းမသိ ရင္ေတာ့ သနားလို႔ေမးတာ၊ ေဆးၿမီးတိုေလး ေပးခ်င္လို႔ ေမးတာလို႔ ထင္ခ်င္စရာပါပဲ၊ အဲဒါကို 'ေအးကြာ၊ ႏွာစီးေနတယ္' လို႔မ်ား ေျဖမိလို႔ကေတာ့ နာၿပီပဲ၊ အဲဒါဆိုရင္ 'ေၾသာ္..ဟုတ္လား၊ ေအးကြာ.. ကားသမား ေတြကေတာ့ ကားစီးတာပဲကြ' လို႔ ဆက္ေျပာလိမ့္မယ္၊ ကားစီးတာက ကားသမား ဆိုေတာ့ ႏွာစီးတာက... ....၊ အဲ.. 'ႏွာစီး'တာကို ေရးတဲ့အတိုင္း 'ႏွာေစး' လို႔ပဲ အသံထြက္ခ်င္ မိေတာ့တယ္၊ က်ေနာ္က အလုပ္ကို စက္ဘီးနဲ႔သြားတာမို႔ ကားလည္းမစီးသလို ႏွာလည္း မေစးေတာ့ပါဘူး...။ ။ း)

ညီလင္းသစ္
၁၄ စက္တင္ဘာ၊ ၂၀၁၁

ေသာ့

ႏွစ္ေပါင္း အေတာ္ၾကာ ေပ်ာက္ေနခဲ့ေသာ ေသာ့ေလးတစ္ေခ်ာင္းကို တျမန္ေန႔က မထင္မွတ္ဘဲ ျပန္ေတြ႕ မိပါသည္၊ မုတ္ဆိတ္ရိတ္သည့္ ဂ်ဳတ္ထည့္ထားေသာ သံခြက္ကေလးထဲမွာ ျပန္ေတြ႕ခဲ႔ျခင္း ျဖစ္သည္၊ မထင္မွတ္သည့္ အခ်ိန္ မထင္မွတ္သည့္ ေနရာမွာ ေတြ႔လိုက္ရသည့္ အတြက္ သူ အံ့ၾသသြား မိသည္...၊ ထို႔ေနာက္ တဆက္တည္း ေၾကာင္းက်ိဳးဆက္ႏြယ္မႈကို စဥ္းစားမိျပန္သည္၊ ထိုခြက္ထဲမွာ ဘယ္အခ်ိန္ ကတည္းက ဒီေသာ့ေလး ေရာက္ေနခဲ့သလဲ...၊ ဘယ္လိုက ဘယ္လို ေရာက္ေနတာလဲ၊ တစ္ေယာက္ေယာက္ကမ်ား ထည့္ထားခဲ့တာလား...၊ ေမးခြန္းေတြ ေမးမိပါသည္၊

ဤေသာ့ေလးကို တခါတုန္းက သူ အသည္းအသန္ လိုက္႐ွာခဲ့ ဖူးသည္၊ ဘီဒိုေတြ အံဆြဲေတြ ထဲမွာ၊ စာအုပ္စင္ေတြ ေပၚမွာ၊ အျခား ေသာ့တြဲေတြ ထားေလ့႐ွိသည့္ ေနရာမွာ၊ တံခါး႐ြက္ေတြ အေနာက္က သံခ်ိတ္ေတြ ေပၚမွာ၊ အစ႐ွိသျဖင့္...၊ ပံုမွန္အားျဖင့္ ေသာ့တစ္ေခ်ာင္း ႐ွိ ေနႏိုင္သည့္ ေနရာမွန္သမွ် သူလိုက္႐ွာ ခဲ့ပါသည္၊ ထိုေနရာေတြမွာ မေတြ႕႔ရသည့္အခါ ပံုမွန္အားျဖင့္ ေသာ့တစ္ေခ်ာင္း ႐ွိမေနႏိုင္ေသာ ေနရာေတြမွာပါ ဆက္ၿပီး ႐ွာခဲ့သည္၊ သုိ႔ျဖင့္ အိပ္ရာခင္း၊ ေခါင္းအံုးစြပ္မ်ား၊ အကၤ် ီအဝတ္အစား မ်ားသာ ထားေသာေနရာမွ အစ၊ မီးဖိုေခ်ာင္ ထဲက ဆန္၊ ဆီ၊ ဆား၊ ၾကက္သြန္ထားသည့္ ဘီဒိုပုေလးအလယ္၊ ဝိုင္ပုလင္းမ်ား၊ တိုလီမုတ္စ ပစၥည္းမ်ားသာ ထားတတ္ေသာ ေျမေအာက္ cellar ခန္းထဲအဆံုး တအိမ္လံုး နီးပါး လိုက္႐ွာခဲ့သည္၊ ဘယ္မွာမွ မေတြ႕ခဲ့...၊ သူ စိတ္ဓါတ္က်သြား သလို အေတာ္ေလးလည္း မခံခ်ိမခံသာ ျဖစ္သြားမိသည္၊ သူသည္ ပံုမွန္အားျဖင့္ဆိုလွ်င္ ေစ့စပ္ေသခ်ာသူ တစ္ေယာက္ျဖစ္ပါသည္၊ ပစၥည္းတစ္ခုကို တေနရာမွာ ထားလိုက္ မိၿပီဆိုလွ်င္ ထိုေနရာကို ေမ့မသြားေအာင္ ျပန္မွတ္မိႏိုင္မည့္ နည္းမ်ိဳးစံုျဖင့္ မွတ္ေလ့႐ွိသည္၊ ယခု ဤေသာ့ေလးႏွင့္က်မွ လက္မႈိင္ခ်ခဲ့ရျခင္း ျဖစ္သည္၊ မတတ္ႏိုင္ေတာ့၊ ဒါဟာ ဇရာရဲ႕ ပထမဆံုး လက္သီးပုန္းေၾကာင့္ မွတ္ဥာဏ္ေတြ ခ်ိဳ႕ယြင္းကုန္ျခင္း မ်ားလား...၊

သို႔ႏွင့္ နံရံေပၚက ျပကၡဒိန္ေတြသာ တစ္ေစာင္ၿပီးတစ္ေစာင္ အမႈိက္ပံုးထဲသို႔ ေရာက္သြားခဲ့ၿပီး လြန္ခဲ့ေသာ တစ္ရက္ကမွ ေစာေစာက ေျပာခဲ့သည့္ သံခြက္ကေလးထဲမွာ မ႐ွာဘဲႏွင့္ သြားေတြ႕ခဲ႔ျခင္း ျဖစ္သည္၊ သူ မုတ္ဆိတ္ရိတ္သည့္ ဂ်ဳတ္ကို ထိုသံခြက္ေလးထဲမွာ ထည့္ၿပီး သံုးလာတာကပဲ ႏွစ္ေပါင္း မနည္းေတာ့...၊ ပထမေတာ့ ထိုသံခြက္ထဲမွာ ဂ်ဳတ္ႏွင့္ အပိုဘလိတ္ဓားကဒ္ ေတြပဲ ႐ွိသည္၊ ေနာက္ပိုင္းမွာ လက္သည္းညႇပ္၊ လက္သည္းတိုက္သည့္ က်ားလွ်ာ၊ မ်က္လံုးမွာ ဆြဲသည့္ အိုင္းလိုင္နာခဲတံ၊ ခဲတံခြ်န္စက္၊ ဇာဂနာ၊ ဆံပင္ညႇပ္သည့္ ကလစ္၊ ေဘာပင္ အစ႐ွိသည့္ သူႏွင့္ သိပ္မဆိုင္ေသာ ပစၥည္းမ်ားပါ ေရာက္လာေသာအခါ သူ႔ သံခြက္ကေလးက ျပည့္က်ပ္ သြားခဲ့သည္၊ သူကလည္း မုတ္ဆိတ္၊ ႏႈတ္ခမ္းေမြး ရိတ္စရာ ႐ွိသည့္အခါ ယူရိတ္၊ ၿပီးသည့္အခါ ဂ်ဳတ္ကို ခြက္ထဲ ျပန္ထည့္သည္မွ လြဲ၍ ခြက္ထဲကို တခါမွ ေသေသခ်ာခ်ာ မၾကည့္မိခဲ့...၊ ယခု မေတြ႕ေတာ့ပါဘူးဟု သူထင္ထားခဲ့သည့္ ေသာ့ေလးက ထိုသံခြက္ထဲမွာ ပစၥည္းေတြၾကား ညပ္လ်က္...၊ေသာ့ကေလးကို ခြက္ထဲမွ ႏိႈက္ယူလိုက္သည့္ ခဏမွာပဲ သူ႔စိတ္ကလည္း သူ႐ွိေနသည့္ မ်က္ႏွာသစ္ ေႂကြေဘစင္ အေ႐ွ႕မွ ေန၍ ကီလိုမီတာ ႐ွစ္ေထာင္ေက်ုာ္ခန္႔ ေဝးကြာေသာ မင္းေနျပည္ေတာ္ေဟာင္း တစ္ခုသို႔ တမုဟုတ္ခ်င္း ေဝ႔ဝိုက္ထြက္ခြာ သြားေတာ့သည္၊

အဲဒီတုန္းက သူႏွင့္ ခ်စ္သူတို႔ မႏၲေလး ေစ်းခ်ိဳ နာရီစင္အနီးက အေ႐ွ႕အေနာက္တန္းသည့္ လမ္းေလး တစ္လမ္းထဲမွာ လမ္းေလွ်ာက္ ေနခဲ့ခ်ိန္ ျဖစ္သည္၊ လမ္းကေလးသည္ မႏၲေလးၿမိဳ႕၏ အျခားေသာ လမ္းမ်ားနည္းတူ ေနေရာင္ျခည္ ခပ္ျပင္းျပင္းေအာက္မွာ ပ်င္းရိၿငီးေငြ႕စြာ တိတ္ဆိတ္ ငိုက္ျမည္း ေနခဲ့သည္၊ လမ္းေဘးမွာေတာ့ တိုလီမုတ္စ၊ ပစၥည္းအတိုအထြာ ေပါင္းစံုကို ဗန္းေလးေတြထဲမွာ ထည့္ေရာင္းသည့္ ေစ်းဆိုင္ေလးေတြ ႐ွိသည္၊ စကားတေျပာေျပာႏွင့္ ေလွ်ာက္လာၾကရင္းမွ ထိုကဲ့သို႔ေသာ ေစ်းဆိုင္ေလး တစ္ဆုိင္ေ႐ွ႕မွာ သူမက 'ခဏၾကည့္ရေအာင္'ဟု ေျပာေျပာဆိုဆိုျဖင့္ ရပ္လိုက္သည္၊ ႐ုတ္တရက္မို႔ သူ လည္း ေျပာလက္စ စကားတန္းလန္းျဖင့္ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ျဖစ္သြားၿပီး ေရာေယာင္ ရပ္လိုက္ရသည္၊ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ သူ႔ ဆိုင္ေ႐ွ႕မွာ ရပ္လိုက္တာျမင္ေတာ့ ဆိုင္႐ွင္ အိႏၵိယႏြယ္ဖြား အမ်ဳိးသားက ခံုပုေလးမွာ ထိုင္ေနရာက ဝမ္းသာအားရ ထရပ္သည္၊

" ၾကည့္ပါ...၊ ဘာ အလို႐ွိပါသလဲ... "

သည္ေတာ့မွ ခင္းက်င္းထားသည့္ ဗန္းကေလးထဲကို သူ ၾကည့္မိသည္၊ ဗန္းထဲမွာက ေသာ့ခေလာက္၊ ေသာ့တံ အေဟာင္းမ်ား၊ ဝက္အူလွည့္မ်ား၊ မူလီ အပိုင္းအစမ်ား၊ သံတိုသံစမ်ား၊ စာ႐ြက္ညႇပ္သည့္ ကလစ္မ်ား စသည့္ အတိုအထြာ မ်ားစြာ...၊ သူ အနည္းငယ္ အံ့ၾသသြားခဲ့သည္၊ ဒီလို ပစၥည္းေတြထဲက သူမ ဘာမ်ား လိုခ်င္လို႔ ပါလိမ့္ဟု မ်က္ေမွာင္ႀကဳတ္လ်က္ အေျပးအလႊား စဥ္းစားၾကည့္ မိသည္၊ သူ႔ အေတြး မဆံုးမီ မွာပင္ သူမက ...

" ဒီေသာ့တံေလးေတြ ၾကည့္ရေအာင္.." ဟု ဆိုင္႐ွင္ကို လွမ္းေျပာလိုက္သည္၊

သူမ ညႊန္ျပရာသို႔ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေ႐ွးေခတ္က သံုးခဲ့သည့္ ႐ိုးတံ႐ွည္႐ွည္ႏွင့္ အေခါင္းေပါက္ ပါသည့္ ေသာ့တံမ်ား...၊ ေသာ့ေတြက အခုေခတ္ တ႐ုတ္လုပ္ ေသာ့ေတြႏွင့္စာလွ်င္ ႐ွည္လ်ားၿပီး အနည္းငယ္လည္း ေလးလံမည့္ပံု ေပၚသည္၊ ဆိုင္႐ွင္က သံေခ်ာင္းႏွင့္ တြဲထားသည့္ အမ်ိဳးအစားတူ ေသာ့တံ အတြဲႀကီးတစ္ခု လွမ္းေပးသည္၊ သူမက သံေခ်ာင္းႏွစ္ခုကို ခ်ိတ္ထားသည့္ ေနရာမွ ျဖဳတ္လိုက္ၿပီး ေသာ့တံတခ်ိဳ႕ကို သံကြင္းထဲမွ ျဖဳတ္ၾကည့္ေနသည္၊ ဆိုင္႐ွင္ အိႏၵိယ အမ်ိဳးသားက သူတို႔ကို အကဲခတ္ ၾကည့္ေနရင္း ပါးစပ္ထဲမွ ကြမ္းေသြးေတြ ေနာက္ဖက္ကို ပ်စ္ကနဲ လွည့္ေထြးလိုက္ၿပီး သူ႔ပစၥည္းေတြကို တခ်က္ အမႊမ္းတင္ လိုက္သည္၊

" ဒါေတြက ဟိုးအရင္တုန္းက သံုးခဲ့တဲ့ ေသာ့ေတြ..၊ အခုေခတ္မွာ ေတြ႔ဖို႔ မလြယ္ေတာ့ဘူး " ...၊

သူေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဆိုင္႐ွင္က သူ႔ကိုယ္သူ ေဆာ့သ္ဘီ ေလလံခန္းမ,မွ ေ႐ွးေဟာင္းပစၥည္း အကဲျဖတ္ အရာ႐ွိအလား မ်က္ႏွာထားက ခပ္တင္းတင္း...၊ ဤေသာ့မ်ားသည္ ေ႐ွးေဟာင္းေသာ့မ်ား ျဖစ္ေၾကာင္း သူေရာ သူမ, သာမက ျမင္သမွ် လူတိုင္းကပင္ သိႏိုင္ပါသည္၊ သည္လူ႔ႏွယ္ သူ႔ပစၥည္းေတြ၏ တန္ဖိုးကို ျမႇင့္တင္ဖို႔ သည့္ထက္ေကာင္းသည့္ စကား ႐ွာမေတြ႔ဘူး ထင္ပါရဲ႕...၊ သူမက ဆိုင္႐ွင္ကို ဘာမွ ျပန္မေျပာဘဲ ေသာ့တံ ေလးငါးေခ်ာင္းကိုသာ အျပန္ျပန္ အလွန္လွန္ ၾကည့္ေနသည္၊ သူကလည္း ေဘးမွာ တိတ္တဆိတ္ အသာရပ္ၾကည့္ရင္း ထိုေသာ့တံေတြႏွင့္ ဖြင့္ရမည့္ ေသာ့ခေလာက္မ်ားကို ဘာရယ္မဟုတ္ ႐ွာေဖြေနမိသည္၊ လင္ဗန္းထဲမွာ ေသာ့ခေလာက္ သံုးေလးလံုးေလာက္ေတာ့ ေတြ႔မိသည္၊ သုိ႔ေသာ္ အခ်ိဳ႕က သံေခ်းမ်ား တက္ေနသည့္အျပင္ အားလံုးကလည္း အေရာေရာ အေထြးေထြး...၊ ေသာ့ခေလာက္ႏွင့္ သူ႔ေသာ့တံ အတြဲကို ႐ွာေတြ႔ဖို႔ လြယ္မည္ မထင္ပါ၊ ေနစမ္းပါဦး..၊ ေတြ႔ၿပီပဲ ထား၊ ဒီလို ေသာ့အေဟာင္းအျမင္း ေတြကို ဘာလုပ္ရမွာတုန္း၊ စဥ္းစားေနရင္းမွ သူ သိခ်င္လာမိသည္၊ သူမကို လွည့္ေမးရန္ စကား စ,မလို႔ ျပင္ဆဲ သူမက လက္ထဲမွ ေသာ့ ၂ ခုကို ျပရင္း...

" ဒါ ဘယ္ေလာက္လဲ " ဟု ဆိုင္႐ွင္ကို ေမးလိုက္သည္၊

" ၃၀၀ ပဲ ေပးပါ "

သူမ,က ခဏ စဥ္းစားလိုက္ရင္း ...

" ၂၀၀ ေပးမယ္ " ဟု ေစ်းဆစ္လိုက္သည္၊

ထိုစကားကို ၾကားေတာ့ သူ႔စိတ္ထဲမွ ၿပံဳးမိသည္၊ သူက ေစ်းဆစ္ရ ေတာ့မည္ဆို အင္မတန္ ဝန္ေလးသေလာက္ သူမကေတာ့ ေစ်းဆစ္ရတာ ေပ်ာ္သည္ဟု သူ႔ကို ေျပာဖူးသည္၊ သူ ယံုပါသည္၊ ဒါက တကယ့္ေစ်းအမွန္ကို ခန္႔မွန္းရင္း ကိုယ္နဲ႔ ေစ်းသည္ရဲ႕အၾကားက စိတ္အားၿပိဳင္မႈ တမ်ိဳးပဲ မဟုတ္လား၊ အခုလည္း ဒီလူေတြ ေစ်းကို ပိုေျပာလိမ့္မည္ဆိုတာ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္လံုး သိပါလ်က္ သူက စဥ္းစားတုန္း ႐ွိေသး သူမက ေကာက္ခါငင္ကာ ဆစ္ခ်လိုက္သည္၊ ဆိုင္႐ွင္ အိႏၵိယ အမ်ိဳးသားက ...

" မရပါဘူး " ဟု ေျပာရင္း ေခါင္းခါသည္၊ တဆက္တည္း မခ်ိၿပံဳး ၿပံဳးရင္း ဆံပင္ကို တခ်က္သပ္လ်က္ အေဝးကို ခပ္ေဆြးေဆြး လွမ္းၾကည့္ လိုက္သည္၊ သူ႔ကိုယ္သူ မိမိခ်စ္သူ သူေဌးသားေနာက္ ပါသြားခါနီး ရီေဝစြာ လြမ္းသြားသည့္ အခန္းကို သ႐ုပ္ေဆာင္ေနသည့္ မင္းသား ႐ွ႐ြတ္ ခန္းမ်ား ေအာက္ေမ့ေနလား မသိ၊ သူ႔ေသာ့ေတြကို ဒီလို ေစ်းႏွိမ္သည့္အတြက္ ေၾကကြဲရပါသည္ ေပါ့ေလ...၊

ထိုစကားကို ၾကားသည့္အခါ သူမက 'ဒါဆိုလည္း ၿပီးေရာေလ' ဟုဆိုလ်က္ သူ႔လက္ကိုဆြဲၿပီး 'လာ.. သြားရ ေအာင္' ဟု လွည့္ထြက္ လာသည္၊ သူတို႔ ေလးငါးလွမ္းေလာက္ပဲ လွမ္းရေသး၊ အေနာက္ဖက္မွ ...

" လာ..လာ၊ အဲဒီေစ်းပဲ ေပးခဲ့ ..." ဟု လွမ္းေခၚသည္၊

သူမက ေက်နပ္စြာၿပံဳးရင္း 'ေတြ႔တယ္ မဟုတ္လား' ဟု အဓိပၸါယ္ပါေသာ အၾကည့္ျဖင့္ သူ႔ကို လွည့္ၾကည့္သည္၊ ဆိုင္႐ွင္၏ စိတ္ကို သူမ ႀကိဳၿပီး ဖတ္ႏိုင္ခဲ့သည္ မဟုတ္လား၊ သုိ႔ႏွင့္ ေ႐ွးေဟာင္း ေသာ့ေလး ၂ ေခ်ာင္းကို သူမက လက္ထဲမွာ ဆုပ္ကိုင္ရင္း သူတို႔ ဆက္ေလွ်ာက္လာ ခဲ့သည္၊ အေတာ္လွမ္းလွမ္း ေရာက္မွ သူမက ...

" ဒီေသာ့ေတြက တို႔နဲ႔သူနဲ႔ တစ္ေယာက္တစ္ေခ်ာင္းစီ ယူဖို႔ ... " ဟု ေျပာေျပာဆိုဆိုႏွင့္ သူ႔ကို ေသာ့တံတစ္ခု လွမ္းေပးသည္၊

'ေသာ့ဆိုတာက တခုခုကို ခတ္ၿပီး သိမ္းဖို႔ မဟုတ္လား၊ တို႔ရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းေတြကို ဒီေသာ့ေတြနဲ႔ အတူ တသက္လံုးစာ ခတ္သိမ္းထားမယ္ေလ' ဟု ၿပံဳးၿပီးေျပာသည္၊ မႏၲေလး၏ ေနေရာင္ျခည္သည္ မ်က္ဝန္းေတြကို အရည္ေပ်ာ္ေစေလာက္ေအာင္ ပူျပင္းသလား မသိ၊ ထိုစကားကို ေျပာစဥ္မွာ သူမ၏ မ်က္ဝန္းတို႔ စိုလဲ့ေနခဲ့သည္၊ သူ႔ ဘယ္ဖက္ရင္အံုမွာေတာ့ တင္းကနဲ ျဖစ္သြားသည့္ ခံစားမႈႏွင့္အတူ ေခ်ာက္ကနဲ ေသာ့ခေလာက္သံ ၾကားလိုက္မိ သလိုလို...၊

" တကယ့္ကို ခ်စ္စရာ ေကာင္းလြန္းတဲ့ စိတ္ကူးေလးပါပဲ၊ ေက်းဇူး တင္ပါတယ္ကြာ " ... ...၊

ေသာ့ကေလးကို လွမ္းယူၿပီး ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေသာ့ေပၚမွာ 1500 ဟု ထြင္းထားတာ ေတြ႔ရသည္၊ ေသာ့ကို ထုတ္လုပ္စဥ္က ဘယ္လို အဓိပၸါယ္ႏွင့္ ထြင္းထားထြင္းထား..၊ သည္လို အခ်ိန္မွာ အလိုအပ္ဆံုး ကိန္းဂဏန္းတစ္ခုက ဒီဂဏန္းအျပင္ တျခား ဘာမ်ား ႐ွိႏိုင္ဦးမွာလဲ၊ သူ ေသာ့ေလးကိုသာ ၿပံဳးၿပီး ငံု႔ၾကည့္ ေနမိသည္၊ အျခား ဘာကိုမွ မျမင္ေတာ့၊ နားထဲမွာလည္း အျခားဘာသံမွ မၾကားေတာ့၊ မႏၲေလးၿမိဳ႕သည္ ေန႔ခင္းေၾကာင္ေတာင္၌ပင္ ဤမွ် တိတ္ဆိတ္မွန္း သူတခါမွ သတိမထားမိခဲ့၊ အင္မတန္ ျပင္းထန္ေသာ ဗံုးတစ္လံုး ေဘးနားမွာ ကပ္ၿပီး တုန္ခါေပါက္ကြဲ သြားသလို နားထဲမွာ အသံမဲ့...၊ တကယ္ေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာ လူတိုင္းလူတိုင္းက အေသခံ ေဖာက္ခြဲေရးသမားေတြလို ဘယ္ဖက္ရင္အံုမွာ လိုလိုလားလား ခ်ည္ခ်င္ၾကတဲ့ အျပင္းထန္ဆံုး ဗံုးကေလး တစ္လံုးပဲ မဟုတ္လား...၊

စိတ္မွတ္မဲ့ျဖင့္ လက္က ရင္ဘတ္ကို ေယာင္ရမ္း စမ္းမိသည့္ အခ်ိန္မွာေတာ့ သူက မႏၲေလးၿမိဳ႕လယ္ေခါင္မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ သူ႔အိမ္က မ်က္ႏွာသစ္ ေႂကြေဘစင္ေ႐ွ႕ကို ျပန္ေရာက္ေန ခဲ့သည္၊ လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ္စုႏွစ္ ေက်ာ္ေက်ာ္မွ အျဖစ္အပ်က္မ်ားသည္ ယခုတိုင္ ျပတ္သားစြာ ထင္က်န္ေနတုန္း...၊ ခ်စ္သူကေကာ...၊ ဒီအေၾကာင္းေတြကို သူ႔လိုပဲ သတိရေနမလား၊ မႏၲေလးၿမိဳ႕မွာ ေသာ့ခတ္ခဲ့တဲ့ ခ်စ္ျခင္းေတြကို ေတြ႔ႏိုင္ပါဦးမလား၊ ျပန္ေတြးမိေတာ့ သူ႔စိတ္ထဲ ပါးပါးလ်လ်ကေလး လြမ္းမိသြားသည္၊ အလြမ္းက ေလအေဝွ႔မွာ မ်က္ႏွာျပင္ကို ပိုးပုဝါစေလး တစ္စ ပြတ္တိုက္ၾကည္စယ္ သြားသလိုမ်ိဳး ...၊

ထိုအခိုက္မွာပဲ ေရခ်ိဳးခန္းတံခါး ပြင့္သြားသည္၊ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အိပ္ခ်င္မူးတူး မ်က္လံုးေတြႏွင့္ မအိမ္သူ...၊ 'ညက အိပ္လို႔ေကာင္းရဲ႕ လား'ဟု သူ ႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္၊ သြားပြတ္တံေပၚ သြားတိုက္ေဆး ညႇစ္ရင္း 'အင္း'ဟု မပြင့္တပြင့္ ေျဖရင္းမွ ေဘစင္ေပၚ တင္ထားသည့္ သံခြက္ကေလးကို ေတြ႔သြားေတာ့ 'ဘလိတ္ဓား အသစ္ လိုက္႐ွာေနတာလား' ဟု ေမးသည္၊ 'မဟုတ္ပါဘူး' ဟု ျပန္ေျဖရင္း ေသာ့ကေလး အေၾကာင္း ေျပာျပလုိက္ရင္ ေကာင္းမလားဟု သူ စဥ္းစားေနမိသည္၊ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ဒါဟာ သိသင့္တဲ့ ကိစၥပါပဲဟု ေတြးရင္း ...

" ဒီမွာ ၾကည့္ပါဦး ... " ဟု လက္ထဲမွ ေသာ့ကေလးကို သူ ျပလိုက္သည္၊

" ဟင္ ... ဘယ္က ျပန္ေတြ႔တာလဲ "

သူမ အိပ္ခ်င္ေျပသြားဟန္ တူသည္၊ သူက သံခြက္ကေလးကို လက္ညႇိဳးထိုးျပ လိုက္ရင္း သိခ်င္ေနတာ တခုကိုလည္း ေမးလိုက္သည္၊

" ဒီေသာ့ေလး ရခဲ့တုန္းက အေၾကာင္းကို ျပန္စဥ္းစားေနတာ၊ သိခ်င္ေနမိတာက အဲဒီတုန္းက ဒီေသာ့ေလးနဲ႔ ခတ္ၿပီး သိမ္းခဲ့တဲ့ အရာေတြ ဟာ အဲဒီတုန္းကအတိုင္း ႐ွိေသးလား ဆိုတာ ... "

သူက စကားကို အဆံုးထိ မဆက္ဘဲ တဝက္မွာပင္ တမင္ ျဖတ္ခ်ထားလိုက္သည္၊ မအိမ္သူက သြားပြတ္တံကို ေရဘံုဘိုင္ေအာက္မွာ ေရစြတ္လိုက္ရင္း ...

" ဘယ္လို ထင္လို႔လဲ ... " ဟု ၿပံဳးစစႏွင့္ ျပန္ေမးသည္၊ တခုခုကို အတည္ မေျဖခ်င္တဲ့ အခါတိုင္း အဲဒီလို ေနာက္တီးေနာက္ေတာက္ မ်က္ႏွာေပးမ်ိဳးကို သူမဆီမွာ ေတြ႔ရေနက်...၊

" ကိုယ္ထင္တာေတာ့ ဒီအတုိင္းပါပဲ၊ ဒါေပမယ့္ ကာယကံ႐ွင္ဆီက confirmation ရေတာ့ ပိုေကာင္းတာေပါ႔ " ... ၊

သူမက ခ်က္ခ်င္း ျပန္မေျဖဘဲ သံုးေလးခ်က္ေလာက္ သြားဆက္တိုက္ ေနလိုက္ေသးသည္၊ ဘယ္လိုမ်ား ေျဖရင္ ေကာင္းမလဲလို႔ စဥ္းစားေနတာ မ်ားလား၊ ၿပီးေတာ့ သြားတိုက္ေဆး အျမႇဳပ္ေတြကို ေႂကြေဘစင္ေလး ထဲမွာ အသာ ေထြးခ်လိုက္ရင္း ေရတငံုျဖင့္ ပလုပ္က်င္းလိုက္ၿပီးမွ ...

" အဲဒီအရာေတြကို ဖြင့္ဖို႔ေသာ့က တစ္ေခ်ာင္းတည္းပဲ ႐ွိတဲ့အျပင္ အဲဒီေသာ့ပိုင္႐ွင္ ကိုယ္တိုင္ေတာင္မွ သူ႔ေသာ့ကို ဘယ္နားထားမိမွန္း မသိျဖစ္ေနခဲ့တာ မဟုတ္လား၊ ဆိုေတာ့ ဒီမနက္မွ ျပန္ေတြ႔တဲ့ ေသာ့တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ ခတ္ထားခဲ့တဲ့ အရာေတြက အဲဒီတုန္းကအတိုင္း အရာမယြင္းပါပဲ႐ွင္ " ဟု ၾကည္ၾကည္စင္စင္ ျပန္ေျဖသည္၊

သူ ၿပံဳးလိုက္သည္၊ ေရခ်ိဳးခန္းေလးထဲမွာ သိဂၤါရ ျမစ္တစ္စင္း ျဖတ္စီးသြားေလသည္ ...။ ။

ညီလင္းသစ္
၄ စက္တင္ဘာ၊ ၂၀၁၁

အက္ဒီဆင္ မသိႏိုင္ခဲ့ျခင္းမ်ား

ျပႆနာက မေန႔တုန္းက စ,တယ္၊ သိပ္ ႀကီးႀကီးမားမားေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး၊ မေန႔ မနက္က လင္းအားႀကီး အခ်ိန္ေလာက္မွာ က်ေနာ့္ အလုပ္မွာ လုပ္ငန္းသံုး အင္ဗာတာ တစ္လံုး ေ႐ွာခ့္ရၿပီး မီးေလာင္သြားတယ္၊ မီးသတ္ေတြ အခ်ိန္မီ ေရာက္လာၿပီး ၿငိမ္းလိုက္လို႔ ဘာမွ မဆံုး႐ွံဳးပါဘူး၊ မီးေလာင္တဲ့ အခ်ိန္မွာ လံုၿခံဳေရးေတြပဲ ႐ွိလို႔ ဘယ္သူမွေတာင္ မသိလိုက္ဘူး၊ လူေတြက မနက္ အလုပ္ကို ေရာက္တဲ့အခ်ိန္ က်န္ေနခဲ့တဲ့ ေညႇာ္နံ႔ရမွ သိၾကတာ...၊ ႐ံုးခန္းေတြ၊ ဓါတ္ခြဲခန္းေတြ မွာလည္း ပံုမွန္အတိုင္း မီးက ဆက္လာေန တယ္၊

ဒါေပမယ့္ မနက္ ၉ နာရီေလာက္မွာ ဌာနတြင္း လွ်ပ္စစ္အဖြဲ႔က အားလံုးကို အီးေမးတစ္ေစာင္ ပို႔လာတယ္၊ ၾကာသပေတး၊ ေသာၾကာ ဒီ ၂ ရက္မွာ အလုပ္ေတြကို ပံုမွန္အတုိင္း ဆက္လုပ္လို႔ ရတဲ့အေၾကာင္း၊ ဒါေပမယ့္ ေသာၾကာေန႔ ညေနက စေနေန႔ မနက္ အတြင္းမွာေတာ့ အင္ဗာတာမွာ လဲလွယ္တပ္ဆင္ စရာေတြ ႐ွိတဲ့အတြက္ အေဆာက္အဦး တစ္ခုလံုးမွာ ႐ွိသမွ် မီးေတြအားလံုး ျဖတ္မယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း-ပါ၊ အဲဒီမွာ ဇတ္လမ္းက စ,တာပါပဲ...၊

ပံုမွန္ ႐ံုးခန္းေတြအတြက္ မီးျဖတ္တာဟာ ဘာမွ ျပႆနာ မ႐ွိေပမယ့္ ဓါတ္ခြဲခန္းေတြ အတြက္ေတာ့ မီးဟာ မ႐ွိမျဖစ္ပါ၊ ဓါတ္ခြဲခန္း အမ်ားစုမွာက analytical devices လို႔ ေခၚၾကတဲ့ စက္ေတြ ႐ွိပါတယ္၊ အဲဒီစက္ေတြကို ေလးငါးႏွစ္ ေတာက္ေလွ်ာက္ မပိတ္ဘဲ ထားၾက တယ္၊ ဒါေပမယ့္ အခုလို အေရးရယ္ အေၾကာင္းရယ္၊ ပိတ္ရမယ္ ဆိုေတာ့လည္း ဘာအေရးလဲ၊ ပိတ္လိုက္႐ံုေပါ့၊ အဲဒါက ဒီေလာက္ အေၾကာင္း မဟုတ္ေသးဘူး၊ တကယ့္ အေရးအႀကီးဆံုးက ေရခဲေသတၱာေတြနဲ႔ freezers အေအးခန္းေတြ ပါပဲ၊ အေအးခန္းေတြထဲမွာ ဓါတ္ခြဲ ပစၥည္း နမူနာေတြ၊ စံအျဖစ္ အတိမ္းအေစာင္း မခံတဲ့ ျဒပ္ေပါင္းေတြ၊ အပူခ်ိန္ကို sensitive ျဖစ္တဲ့ ဓါတုေဗဒ ပစၥည္းေတြ၊ အႀကိမ္ႀကိမ္ ျပန္ၿပီး ဓါတ္ခြဲဖို႔အတြက္ လေပါင္းမ်ားစြာ သိမ္းထားရတဲ့ ေရနမူနာ၊ ေျမနမူနာေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိပါတယ္၊ တခ်ိဳ႕ေတြကို သုညေအာက္ ၂၀ ဒီဂရီမွာ သိမ္းၿပီးေတာ့ အခ်ိဳ႕ကိုေတာ့ သုညေအာက္ ၈၅ ဒီဂရီမွာ သိမ္းတယ္၊

အမွန္ေတာ့ မီးျဖတ္မယ့္ အခ်ိန္က ဒီေန႔ညေန ၆ နာရီကေန မနက္ျဖန္ စေနေန႔မနက္ ၈ နာရီ အထိပါပဲ၊ ဒါေပမယ့္ ပစၥည္း ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားက အဲဒီေလာက္ အခ်ိန္ေလး အတြင္းမွာကိုပဲ ျမင့္တက္လာတဲ့ အပူခ်ိန္ေၾကာင့္ ယိုယြင္းပ်က္စီးတာ၊ အရည္အေသြး မတိက်ေတာ့ တာေတြ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္၊ ဒီေတာ့ အေရးအႀကီးဆံုး freezer အေအးခန္းေတြကို မီးဆက္ၿပီး ေပးထားဖို႔ လုပ္ၾကရေတာ့တယ္၊ မီးက က်ေနာ္ တို႔ဌာန ႐ွိတဲ့ အေဆာက္အဦး တစ္ခုထဲမွာပဲ ျဖတ္မွာဆိုေတာ့ ေဘးနားက အျခားအေဆာက္အဦး ေတြကေန မီးႀကိဳးေတြ သြယ္ၾကပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ႐ွိသမွ် freezer ေတြ အကုန္လံုးကို မီး မသြယ္ႏိုင္လို႔ နီးစပ္ရာ freezer အေအးခန္း အခ်င္းခ်င္း ပစၥည္းေတြ ေပါင္းထားၾကရ ျပန္တယ္၊ ဒီလိုနဲ႔ ဓါတုေဗဒ ပစၥည္းေတြ ေ႐ႊ႕တဲ့လူနဲ႔..၊ တယုတယ ေမြးထားတဲ့ ဗိုင္းရပ္စ္ေတြကို အိမ္ေျပာင္းတဲ့ လူနဲ႔..၊ ေရနမူနာ ပုလင္းေတြ ကို သယ္တဲ့လူနဲ႔..၊ freezer ေတြ ႐ွိရာဆီ ဓါတ္ႀကိဳးသြယ္တဲ့ လူနဲ႔ ...၊ အေတာ္မ်ားမ်ားလည္း အလုပ္ေတြ ႐ွဳပ္သြား ၾကတယ္၊

လွ်ပ္စစ္မီးဟာ ဖြံ႔ၿဖိဳးၿပီးသား ကမာၻ႔ လူေနမႈစနစ္ မွာေတာ့ မ႐ွိမျဖစ္လို႔ ဆိုရေလာက္ေအာင္ အေရးပါ,ပါတယ္၊ က်ေနာ္တို႔ အားလံုးရဲ႕ ေန႔စဥ္ အိမ္သံုး၊ လုပ္ငန္းသံုး ပစၥည္းေတြ အားလံုးလိုလိုဟာ လွ်ပ္စစ္စြမ္းအားနဲ႔ပဲ လည္ပတ္ၾကတယ္၊ ဒါ့ေၾကာင့္လည္း လွ်ပ္စစ္ရ႐ွိဖို႔ နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ ထုတ္လုပ္ဖို႔ ႀကိဳးစားလာၾကတယ္၊ ေရအားလွ်ပ္စစ္ အတြက္ ျမစ္ေတြ၊ ေခ်ာင္းေတြကို စေတးၿပီး ေရကာတာေတြ ေဆာက္ဖို႔ ႀကိဳးပမ္းလာၾက တယ္၊ သဘာဝ ပတ္ဝန္းက်င္အတြက္ တခ်က္ကေလးမွ မစဥ္းစားဘဲ ရတဲ့ေနရာကေန ထုတ္ယူမယ္ ဆိုတဲ့ ကိုယ့္ဖို႔ပဲ ၾကည့္တဲ့ ႏိုင္ငံႀကီး ေတြ ႐ွိလာသလို အဲဒီႏိုင္ငံႀကီးေတြရဲ႕ ၾသဇာစက္ကြင္းမွာ ဝါးမ်ိဳစုပ္ယူ ခံရတဲ့ ႏိုင္ငံငယ္ေလးေတြလည္း အမ်ားႀကီး ျဖစ္လာတာပါပဲ၊ အခုထိကေတာ့ Sustainable Development ဆိုတဲ့ တာ႐ွည္ခံ ဖြ႔ံၿဖိဳးမႈ ဆိုတာ မသိေသးတဲ့ သူေတြ အမ်ားႀကီးပဲ ႐ွိေနသလို သိၿပီးသား သူေတြကလည္း ကိုယ့္ အက်ိဳးစီးပြား နဲ႔ ပတ္သက္လာလို႔ကေတာ့ ႏွာေစးေနလိုက္ၾကဖို႔ ဝန္မေလး ၾကပါဘူး၊

ကိုယ့္လက္ထက္မွာ သံုးေနတဲ့ သဘာဝ အရင္းအျမစ္၊ လူလုပ္ အရင္းအျမစ္ ေတြကို လက္႐ွိ ကိုယ့္မ်ိဳးဆက္ အတြက္ေရာ၊ ေနာင္လာမယ့္ မ်ိဳးဆက္ အတြက္ပါ ေရ႐ွည္သံုးႏိုင္ေအာင္ ၿခိဳးၿခံေခြ်တာျခင္းဟာ တာ႐ွည္ခံ ဖြံ႔ၿဖိဳးမႈ (SD) ပါပဲ၊ ႐ိုး႐ိုးေလး ေတြးၾကည့္လို႔ ရပါတယ္၊ ကိုယ့္ အတြက္ အကုန္မသံုးဘဲ ေနာက္လူေတြ အတြက္ပါ ခ်န္ခဲ့မယ္ ဆိုတာ တကိုယ္ေကာင္းစိတ္ ကင္းတဲ့၊ ကိုယ္ခ်င္းစာ မွ်တတဲ့ စိတ္ထားေလးပဲ မဟုတ္လား၊ မလိုအပ္ဘဲ ေရဘံုဘိုင္ကို ဖြင့္မထားတာ၊ အိမ္သာသံုး စကၠဴလိပ္ကို လက္ထဲ ပါလာသေလာက္ ဆြဲမျဖတ္ဘဲ အတိုင္းအဆနဲ႔ သံုးတာ၊ မလိုတဲ့ အခန္းေတြမွာ မီးေတြပိတ္တာ၊ အမႈိက္ေတြကို ခြဲျခားၿပီး ေနရာတက် စြန္႔ပစ္တာ၊ ကြန္ျပဴတာတို႔၊ တီဗီတို႔ကို ပိတ္တဲ့အခါ stand-by မွာ မထားဘဲ မီးနီကေလး လံုးဝမွိတ္တဲ့အထိ ပါဝါခလုတ္ကို အၿပီးပိတ္တာ စတာေတြက က်ေနာ္တို႔ တစ္ေယာက္စီ လုပ္ႏိုင္တဲ့ တာ႐ွည္ခံ ဖြ႔ံၿဖိဳးမႈပါပဲ၊ Think globally, act locally လို႔လည္း ဆိုၾကတယ္ မဟုတ္လား၊ အခုက ကမာၻနဲ႔ခ်ီၿပီး ေတြးေနတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး၊ ပစၥည္းေတြကို ဟိုေ႐ႊ႕ဒီေ႐ႊ႕ လုပ္လို႔အၿပီး၊ အိမ္မျပန္ခင္ေလးမွာ ေခါင္းထဲေရာက္လာတဲ့ စိတ္ကူးျဖတ္စ တခ်ိဳ႕ကို ဖမ္းဆုပ္ထားလိုက္ မိတာ သက္သက္ပါပဲ...။ ။

ညီလင္းသစ္
၂ စက္တင္ဘာ၊ ၂၀၁၁