ဘာသာစကား၊ အၾကားအာ႐ံုႏွင့္ စံုေသာအသံမ်ား

ဘာသာစကားမ်ားအေၾကာင္း က်ေနာ္စဥ္းစားမိသည့္အခါ အၿမဲလိုလိုပင္ အံ့ႀသျခင္း ျဖစ္ရသည္၊ လူတစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦးၾကားမွာ ဆက္သြယ္ေရးအတြက္သံုးသည့္ ဘာသာစကားတစ္ခု၏ ႂကြယ္ဝမႈက တကယ့္ကို မယံုႏိုင္စရာ၊ အေၾကာင္းအရာေပၚလိုက္လို႔ သံတူေၾကာင္းကြဲ၊ ေၾကာင္းတူသံကြဲေတြ မ်ားစြာ႐ွိတတ္သည္၊ စကားလံုးမထပ္ ေအာင္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ေျပာင္းသံုးႏိုင္သည္၊ စကားကို တန္ဆာဆင္ ေျပာႏိုင္သည္၊ တဲ့တိုးေျပာႏိုင္သည္၊ စကားႀကီး ဆယ္မ်ိဳး ေျပာနည္းျဖင့္ ေျပာႏိုင္သည္၊ ေျပာရလွ်င္ ဘာသာစကား၏ သိမ္ေမြ႔နက္႐ွိဳင္းမႈကို ဘာသာစကားျဖင့္ ျပန္႐ွင္းျပဖို႔ပင္ ခပ္ခက္ခက္...၊

တိရိစာၦန္ေလာကမွာေတာ့ ႐ွင္းသည္၊ မႀကိဳက္ပါက ေခြးဆိုလွ်င္ မာန္ဖီျပမည္၊ ဆင္ဆိုလွ်င္ နား႐ြက္ေတြ ကားၿပီး ေ႐ွ႕တိုးေနာက္ဆုတ္ လုပ္မည္၊ ခေလာက္ေႁမြဆုိလွ်င္ အၿမီးကို တဆတ္ဆတ္ လႈပ္၍ သတိေပးမည္၊ ဆိုလိုသည္ မွာ သေကၤတႏွင့္ ေဖာ္ျပပံုသည္ တသမတ္တည္း ျဖစ္သည္၊ လူေတြအတြက္ ဘာသာစကားမွာေတာ့ ဒီစကား တစ္ခုတည္းကိုပင္ အဖိ၊ အေဖါ့၊ အေပ်ာ့၊ အမာ၊ မ်က္ႏွာထိ မ်က္ႏွာထားကိုလိုက္လို႔ အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ဆိုခ်က္ေတြ ကြဲျပားသြားတတ္ေလသည္၊ ဒီၾကားထဲ စကားလံုး ေ႐ြးခ်ယ္ပံုကလည္း အေရးႀကီး လိုက္ေသးသည္၊ က်ေနာ္ေျပာ ခ်င္တာက စကားကို အေသးစိတ္ တြက္ခ်က္ေ႐ြးခ်ယ္၍ ေျပာမည္ဆိုလွ်င္ ကြ်မ္းက်င္မႈ၊ ႏွ႔ံစပ္မႈေပၚ မူတည္၍ လွပသိမ္ေမြ႔ ႏိုင္သလို ႐ွဳပ္ေထြးခက္ခဲမႈလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္၊ သို႔ေသာ္ ထိုမွ်ေလာက္လည္း မလိုပါ၊ က်ေနာ္တို႔ အားလံုး ေန႔စဥ္သံုး စကားမ်ားကို စာတမ္းေရးသလို မဟုတ္ဘဲ ေပါ့ပါးသြက္လက္စြာ ေျပာတတ္ၾကပါသည္၊

က်ေနာ္ ေနထိုင္ရာ ဆြစ္ဇာလန္ ႏိုင္ငံမွာေတာ့ ဘာသာစကား၏ ႐ိုက္ခတ္ အေရးပါမႈကို ေန႔စဥ္လိုလို ထိေတြ႔ ဆက္ဆံရေလသည္၊ ဒီႏိုင္ငံမွာ တရားဝင္ ႐ံုးသံုးဘာသာစကားက ၄ မ်ိဳး႐ွိပါသည္၊ ဂ်ာမန္၊ ျပင္သစ္၊ အီတာလ်ံ ႏွင့္ ႐ိုေမာ့န္ခ်္ (Romanche) ဘာသာတို႔ ျဖစ္ပါသည္၊ လူဦးေရ၏ ၆၅% ခန္႔က ဂ်ာမန္စကားေျပာၿပီး ၂၁% ခန္႔ က ျပင္သစ္စကား ေျပာၾကသည္၊ ၇% နီးပါးခန္႔က အီတာလ်ံစကား ေျပာၿပီး ႐ိုေမာ့န္ခ်္ကေတာ့ ေျပာသူ ၁% ပင္ မျပည့္ပါ၊ ဒါေပမယ့္ သူကလည္း တရားဝင္ ႐ံုးသံုးဘာသာအျဖစ္က တျပားမွမေလွ်ာ့...၊ ဒီစကားက ဂ်ာမန္၊ ျပင္ သစ္၊ အီတာလ်ံတို႔ကို နည္းနည္းစီ ေရာသမေမႊၿပီး ေဒသသံုး ဒိုင္ယာလက္ခ္တခ်ိဳ႕ ေပါင္းထည့္ထားတာမ်ိဳး ျဖစ္ သည္၊ က်ေနာ့္မိတ္ေဆြ ဆြစ္လူမ်ိဳးမ်ားထဲမွာေတာ့ ႐ိုေမာ့န္ခ်္ ေျပာတတ္သူ တစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ မေတြ႔ဖူးပါ၊

ဒီမွာေျပာသည့္ ဂ်ာမန္စကားကလည္း တစ္မ်ိဳးျဖစ္သည္၊ ဆြစ္ဂ်ာမန္ဟု ေခၚသည့္ထိုစကားသည္ ဂ်ာမနီမွာေျပာ သည့္ ဂ်ာမန္စကားႏွင့္ လံုးဝနီးပါး ျခားနားသည္၊ ထိုထက္ပိုသည္က ဆြစ္ဂ်ာမန္စကားသည္ ဒိုင္ယာလက္ခ္ အေျပာသက္သက္ ပံုစံသာ႐ွိ၍ အေရးပံုစံ (written form) မ႐ွိျခင္းျဖစ္သည္၊ ဒီေတာ့ ေက်ာင္းေတြမွာ standard ဂ်ာမန္စကားကို သင္ၿပီး အျပင္မွာေတာ့ ဆြစ္ဂ်ာမန္စကား ေျပာၾကသည္၊ ဂ်ာမနီမွ ဂ်ာမန္တစ္ေယာက္ ဒီကိုလာ ေသာအခါ သူ႔ဂ်ာမန္စကားကို ဆြစ္ဂ်ာမန္တို႔ နားလည္ၿပီး ၄င္းတို႔ေျပာသည့္ ဆြစ္ဂ်ာမန္စကားကိုမူ ထိုဂ်ာမန္နား မလည္ႏိုင္ပါ၊ ျပင္သစ္ဘာသာကေတာ့ အခ်ိဳ႕ေနရာတြင္ ေလယူေလသိမ္း အနည္းငယ္ကြဲသည္မွအပ ဆြစ္ဇာ လန္မွာ ေျပာသည့္စကားႏွင့္ ျပင္သစ္ျပည္မွာ ေျပာသည့္စကား အတူတူပင္ျဖစ္သည္၊ အီတာလ်ံစကားလည္း ဆြစ္အီတာလ်ံႏွင့္ အီတလီမွအီတာလ်ံ အတူတူနီးပါးပင္ ျဖစ္သည္၊ ထိုသို႔ေသာ ဘာသာစကား ျခားနားမႈမ်ား ေၾကာင့္ အ႐ြယ္အားျဖင့္ ျမန္မာျပည္ထက္ ၁၅ ဆခန္႔ ငယ္ၿပီး လူဦးေရလည္း ၇ သန္းေက်ာ္ေက်ာ္သာ ႐ွိေသာ အႏွီ ဆြစ္ဇာလန္ႏိုင္ငံသည္ တစ္ပုဒ္တည္းေသာ အမ်ိဳးသားသီခ်င္းကို အဆိုပါ ဘာသာ ၄ မ်ိဳးျဖင့္ ထားေပးရေလ သည္၊

ဆြစ္ဂ်ာမန္ကေလးေတြက မူလတန္းအဆင့္ ၃ တန္းသို႔ ေရာက္သည္ႏွင့္ ျပင္သစ္ သို႔မဟုတ္ အီတာလ်ံ တစ္ခုခု ကို ဒုတိယဘာသာအျဖစ္ သင္ၾကရၿပီး၊ က်န္ဆြစ္ျပင္သစ္ႏွင့္ ဆြစ္အီတာလ်ံ ကေလးေတြကလည္း ထိုဘာသာ ၃ ခုတြင္ မိခင္ဘာသာစကား မဟုတ္သည့္ ႏွစ္ခုအနက္ တစ္ခုကို မသင္မေနရ ေ႐ြးခ်ယ္ရေလသည္၊ ထို႔ေၾကာင့္ ဆြစ္လူမ်ိဳးအမ်ားစုသည္ အနည္းဆံုး ဘာသာစကား ၂ မ်ိဳး သို႔မဟုတ္ ၃ မ်ိဳးကုိ ေျပာတတ္ၾကသည္၊ သို႔ေသာ္ က်ေနာ္ျမင္ရသေလာက္ ဆြစ္ျပင္သစ္ေတြဂ်ာမန္စကား ေျပာႏိုင္တာထက္ ဆြစ္ဂ်ာမန္ေတြက ပိုၿပီးျပင္သစ္စကား ေျပာႏိုင္ၾကသည္၊ ပထမအခ်က္မွာ ဆြစ္ဂ်ာမန္ေတြက စည္းစနစ္၊ ဇြဲနဘဲအရာမွာ တယူသန္၊ တလမ္းသြား ပိုက် ၿပီး အစြမ္းကုန္ ႀကိဳးစားေျပာၾကေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္၊ ဒုတိယအခ်က္မွာ ဂ်ာမန္စကားက ေထာင့္ေတာင့္ ေတာင့္ ၾကမ္းတမ္းတမ္း ျဖစ္၍ ဆြစ္ျပင္သစ္အမ်ားစုမွာ ေျပာရန္စိတ္မပါေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္၊

ဤႏိုင္ငံေလးမွာ ၃ နာရီခန္႔ ရထားစီးမည္ဆိုလွ်င္ ႏိုင္ငံ၏တဖက္နယ္စပ္မွ အျခားတဖက္နယ္စပ္သို႔ ေရာက္ပါ လိမ့္မည္၊ ျပင္သစ္စကားေျပာ အပိုင္းျဖစ္ပါက ရထားေပၚတြင္ ျပင္သစ္စကားျဖင့္ ပထမေၾကညာၿပီးမွ ဂ်ာမန္ စကားျဖင့္ ထပ္ဆင့္ေၾကညာသည္၊ ခရီးသြားတစ္ေယာက္သည္ ျပင္သစ္စကား အရင္ၾကားရမည့္အစား ဂ်ာမန္စကားကို ပထမၾကားရပါက ဂ်ာမန္စကားေျပာသည့္ အပိုင္းသို႔ေရာက္လာၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း သိႏိုင္ပါသည္၊ မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ ဆြစ္ဂ်ာမန္ပိုင္းကို ေရာက္ျဖစ္သည့္အခါ ၾကားေနက် ျပင္သစ္စကား ေနရာမွာ ဂ်ာမန္စကား ၾကားရေသာေၾကာင့္ အျခားႏိုင္ငံတစ္ခုကို ေရာက္သလို က်ေနာ္ မၾကာခဏ ခံစားရသည္၊ ေစ်းဝယ္သည့္အခါ ကုန္ပစၥည္းမ်ား ေပၚမွာ႐ွိသည့္ စကား ၃ မ်ိဳးအနက္မွ ကိုယ္ႏွင့္သက္ဆိုင္သည့္ စကားကို ႐ွာေဖြဖတ္႐ွဳရျခင္းအား အစပိုင္းတြင္ က်ေနာ္အထူးအဆန္း ျဖစ္ေနခဲ့ဖူးသည္၊ မၾကာခဏ ႀကံဳရသည့္ ေနာက္ထပ္တစ္ခုမွာ ဆြစ္လူမ်ိဳး အခ်င္းခ်င္း အဂၤလိပ္လို ေျပာေနၾကျခင္းျဖစ္သည္၊ ဆြစ္ဂ်ာမန္ေတြက ျပင္သစ္လို ႀကိဳးစားေျပာခ်င္ေသာ္လည္း ဆြစ္ျပင္သစ္ေတြက ဂ်ာမန္လိုျပန္မေျပာခ်င္၊ ျပန္မေျပာႏိုင္သည့္အခါ ၄င္းတို႔အခ်င္းခ်င္း ေနာက္ဆံုး၌ အဂၤလိပ္ လိုသာ ေျပာၾကေတာ့သည္၊ သို႔ေသာ္ ဘာသာစကား ကြဲျပားေသာ္လည္း သူတို႔ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ေပါင္းစည္းေနထိုင္ ၾကပါသည္၊

လူတစ္ေယာက္ ဘာသာစကား တစ္ခုကို ေျပာဖို႔အတြက္ အရင္ဦးဆံုး လိုအပ္သည္မွာ မည္သည့္အရာနည္းဟု တစံုတေယာက္က ေမးလာခဲ့မည္ဆိုလွ်င္ ထိုစကားကို ၾကားႏိုင္ေသာ အၾကားစြမ္းရည္ ျဖစ္သည္ဟု က်ေနာ္ေျဖ မိမည္ ထင္ပါသည္၊ မွန္ပါသည္၊ စကားတစ္ခုကို မွန္ကန္စြာ မၾကားႏိုင္ဘူးဆိုလွ်င္ ထိုစကားကို မွန္ကန္စြာေျပာ ႏိုင္ရန္ အခြင့္အလမ္း နည္းပါးသြားၿပီ ျဖစ္သည္၊ က်ေနာ္ ျမန္မာျပည္မွာ ဧည့္သည္မ်ားႏွင့္မၾကာခဏ ခရီးသြားစဥ္ အခါက ျမန္မာစကားအေၾကာင္း သူတို႔ကို ေျပာျဖစ္တိုင္း ထိုအခ်က္ကို က်ေနာ္သတိျပဳမိသည္၊ ဥပမာ- က်ေနာ္ က ‘ငပိ’ ဟုေျပာသည့္အခါ သူတို႔က ‘နပိ’ ဟုၾကားၾကသည္၊ က်ေနာ္က ထိုစကားႏွစ္ခုကို ေသေသခ်ာခ်ာ အသံ ထြက္ျပေသာ္လည္း သူတို႔ကမူ အတူတူပဲ ၾကားရသည္ဟု ဆိုသည္၊ က်ေနာ္တို႔၏ မိခင္ဘာသာႏွင့္ ဘာဆိုဘာမွ် နီးစပ္ျခင္း မ႐ွိေသာ စကားတစ္ခုကို မွန္ကန္စြာ ၾကားႏိုင္ဖို႔ ဆိုသည္မွာ အၿမဲတမ္းေတာ့ မလြယ္ကူႏိုင္ပါ၊ ကြဲျပား ေသာ စကားတစ္ခုကို မွန္ကန္စြာ မၾကားႏိုင္သည္မွာ အသာထားဦး၊ အၿမဲတသမတ္တည္း ႐ွိေနေသာ အသံတစ္ ခုကိုပင္ က်ေနာ္တို႔အားလံုး ၾကားပံုၾကားနည္းခ်င္း မတူၾကပါ၊

ထို႔ေၾကာင့္ပင္ တစ္ေကာင္တည္းေသာၾကက္၏ တစ္သံတည္းေသာ တြန္သံကိုပင္ ျမန္မာက ‘ေအာက္အီးအီး အြတ္’ ဟုၾကားစဥ္ အဂၤလိပ္က ‘ေကာ့က ဒူးဒယ္လ္ဒူး’ (cock-a-doodle-do)ဟု ၾကား၏ ျပင္သစ္တို႔ကမူ ‘ေကာ္ေကာ္ရီကို’ (cocorico) ဟုၾကားၾကသည္၊ တစ္ေကာင္တည္းေသာေၾကာင္က က်ေနာ္တို႔ေ႐ွ႕တြင္ ‘ေညာင္’ ဟုေအာ္၍ ဆြစ္တို႔ေ႐ွ႕တြင္မူ ‘ျမဦး’ (Miaou) ဟုေအာ္ေလသည္၊ အကယ္၍သာ တိရစာၦန္မ်ား စကားေျပာတတ္ ပါက က်ေနာ္တို႔အားလံုး မွားၾကသည္ဟု ေျပာေကာင္းေျပာႏိုင္ပါသည္၊ စင္စစ္ အသံတစ္သံတည္းကိုထိုသို႔အမ်ိဳး မ်ိဳးၾကားၾကျခင္းမွာ က်ေနာ္တို႔ မိခင္ဘာသာစကား၏ အသံဖြဲ႔စည္းပံုစနစ္မ်ားေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္၊

ဘာသာစကား အသီးသီးတြင္ အသံထြက္အလိုက္ သတ္မွတ္ႏိုင္ေသာ Frequency range မ်ား႐ွိၾကသည္၊ အက်သံ၊ အေလးသံမ်ားေသာ ဘာသာစကားမ်ားက frequency အနိမ့္ပိုင္းမွာ ႐ွိၾကၿပီး အတက္သံ၊ ႏွာေခါင္းသံ၊ စူး႐ွသံမ်ားေသာ စကားမ်ားက အျမင့္ပိုင္းမွာ ႐ွိၾကသည္၊ Frequency ကြဲၿပားေသာ စကားကို ေျပာေသာလူႏွစ္ ေယာက္သည္ အသံတစ္သံကို ၾကားပံုခ်င္းလည္း မတူညီႏိုင္ပါ၊ ၄င္းတို႔၏ အၾကားအာ႐ံုက သက္ဆိုင္ရာ မိခင္ ဘာသာစကား၏ ဖြဲ႔စည္းပံုကိုသာ အသားက်ေနေသာေၾကာင့္ ထိုဖြဲ႔စည္းပံု frequency range အတြင္းမွမဟုတ္ ေသာအသံမ်ားကို ၾကားေသာအခါ နားစည္မွ ေပးပို႔ေသာ သတင္းအခ်က္အလက္ကို ဦးေႏွာက္မွ ကြဲလြဲစြာ ဘာသာျပန္တတ္ပါသည္၊ ဥပမာ- ျပင္သစ္စကားသည္ frequency range ၁၂၅ Hz မွ ၂၀၀၀ Hz အတြင္းသာ ႐ွိသည္၊ ဆိုလိုသည္မွာ အေလးဆံုး၊ အက်ဆံုးအသံသည္ ၁၂၅ ဟာ့ဇ္မွာ႐ွိၿပီး အတက္ဆံုးအသံသည္ ၂၀၀၀ ဟာ့ဇ္ဝန္းက်င္ခန္႔မွာ ႐ွိသည္၊ အဂၤလိပ္စကားမွာမူ ၁၂၅ မွ ၁၂၀၀၀ ဟာ့ဇ္အတြင္း ႐ွိေသာေၾကာင့္ frequency range ပိုမို က်ယ္ဝန္းပါသည္၊ အက်ိဳးဆက္အေနျဖင့္ အဂၤလိပ္ေတြ ျပင္သစ္စကား ေျပာေသာအခါ ေလသံသိပ္ မဝဲဘဲ သြက္သြက္လက္လက္ ေျပာႏိုင္ၿပီး ျပင္သစ္ေတြ အဂၤလိပ္စကား ေျပာေသာအခါ အလြန္ဝဲေသာေလသံ ျဖင့္ အာေလးလွ်ာေလး ေျပာၾကေလသည္၊ ထို႔ေၾကာင့္ ဘာသာစကားတစ္ခုသည္ အလြန္နိမ့္ေသာ အက်သံမ်ား ျဖင့္ဖြဲ႔စည္းထားသလို ျမင့္ေသာအတက္သံမ်ားလည္း ပါဝင္သည္ ဆိုပါစို႔၊ ထိုစကားကို ေျပာေသာလူမ်ိဳးမ်ားသည္ အျခားစကားမ်ားကို မွန္ကန္စြာ ၾကားတတ္ၾကၿပီး အသံထြက္လည္း မွန္ကန္စြာ ထြက္ႏိုင္ကာ အတတ္ျမန္ၾက ေလသည္၊ စကင္ဒီေနးဗီးယား ႏိုင္ငံမ်ား၊ ႐ု႐ွား၊ ပိုလန္ စေသာႏိုင္ငံမ်ားမွ လူမ်ားသည္ အျခားလူမ်ိဳးမ်ားထက္ language ပိုင္းတြင္ ပိုၿပီး တတ္လြယ္ၾကသည္၊

တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔အားလံုးတြင္ အင္မတန္ အာ႐ံုခံစားမႈ ေကာင္းေသာအၾကားစနစ္မ်ား ေမြးကတည္းက ပါလာခဲ့ပါသည္၊ စကားေျပာတတ္ကာစ ကေလးတစ္ေယာက္သည္ ၂၀ ဟာ့ဇ္မွ ၂၀ ၀၀၀ ဟာ့ဇ္အတြင္း အသံ မ်ားအားလံုးကို မွန္ကန္စြာ ၾကားႏိုင္ပါသည္၊ အင္မတန္မွ က်ယ္ျပန္႔ေသာ frequency range ျဖစ္သည္၊ သို႔ေသာ္ ထို range မွာႀကီးလာသည္ႏွင့္အမွ် ၾကားေနက် သက္ဆိုင္ရာ မိခင္ဘာသာစကားအလိုက္ က်ဥ္းေျမာင္းေျပာင္း လဲသြားကာ က်ေနာ္တို႔၏ အၾကားအာ႐ံုမွာလည္း စူး႐ွမႈ နည္းပါးသြားေတာ့သည္၊

စင္စစ္ စကားတစ္ခုကို မွန္ကန္စြာ ၾကားၿပီဟု ဆိုသည့္တိုင္ေအာင္ ထိုစကားအတိုင္း မွန္ကန္စြာ အသံျပန္ထြက္ ႏိုင္ဖို႔ အၿမဲတမ္း မလြယ္ကူျပန္ပါ၊ က်ေနာ္ျပင္သစ္ဘာသာကို ပထမဆံုး စသင္ခဲ့သည္မွာ ေျမာက္ဥကၠလာပ႐ွိ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတြင္ ျဖစ္ပါသည္၊ ထိုေက်ာင္းတြင္ ကံေကာင္းေထာက္မစြာ အင္မတန္စာသင္ေကာင္းေသာ ဆရာမႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ သင္ၾကားခဲ့ရသည္၊ သို႔တိုင္ ေက်ာင္းစ,တက္သည္မွ ေျခာက္လၾကာသည္အထိ က်ေနာ္ တို႔မွာ စကားေျပာႏိုင္ဖို႔ေဝးလို႔၊ အသံထြက္ကိုပင္ မွန္ေအာင္မထြက္ႏိုင္ေသးပါ၊ အဂၤလိပ္ အသံထြက္ မ်ားႏွင့္ယဥ္ပါး ခဲ့ေသာ က်ေနာ္၏လွ်ာႂကြက္သားမ်ားက ခပ္ေလးေလး ျပင္သစ္အသံတို႔ၾကားမွာ တဝဲလည္လည္ ျဖစ္ေနခဲ့ရ သည္၊ ခက္ခဲေသာ သဒၵါစနစ္၊ မ်ားေျမာင္လွေသာ ခြ်င္းခ်က္မ်ား၊ ခန္႔မွန္းရခက္ေသာ အသံထြက္မ်ား၊ အရာရာ တိုင္းကို အထီးအမ ခြဲျခားထားေသာ Gender စနစ္တို႔ေၾကာင့္ ေလွာ္တိုင္းမေရာက္ေသာ ျပင္သစ္ ပင္လယ္မွာ က်ေနာ္အေတာ္စိတ္႐ွည္႐ွည္ျဖင့္ ႐ြက္စံုလႊင့္ခဲ့ရသည္၊

တခါတုန္းက ဖတ္ခဲ့ရေသာ အင္တာဗ်ဴးတစ္ခုကို သတိရမိပါသည္၊ ျပင္သစ္ႏိုင္ငံျခားေရး ဝန္ႀကီးဌာနမွာ အလုပ္ လုပ္ေသာ အစိုးရအဖြဲ႔၏ စကားျပန္တစ္ေယာက္ကို ေမးျမန္းထားျခင္းျဖစ္သည္၊ ထိုသူမွာ ဘာသာစကား ၅၃ မ်ိဳး ေျပာတတ္သည္ဟု ဆိုသည္၊ သူ၏အဆုိအရ ဘာသာစကား သင္ယူတာမ်ားလာေလေလ စကားအသစ္အတြက္ ေပးရေသာအခ်ိန္ နည္းလာေလေလျဖစ္သည္၊ ပထမစကားကို ၃ ႏွစ္သင္ရသည္ ဆိုလွ်င္ ေနာက္ထပ္စကားကို ၁ ႏွစ္ခြဲေလာက္သင္လွ်င္ တတ္ႏိုင္သည္၊ ေနာက္ထပ္စကားကို ၁ ႏွစ္၊ ေနာက္တစ္ခုကို ေျခာက္လ စသျဖင့္...၊ သူစကားသင္ယူ နည္းမွာ စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းပါသည္၊ သူက ဘာသာစကားတစ္ခုကို ဖတ္ႏိုင္ဖို႔ အရင္ဆံုး ႀကိဳးစားသည္၊ ထိုအတြက္ ေယဘုယ်အားျဖင့္ ၃ လခန္႔ၾကာသည္၊ “ ခင္ဗ်ား စကားတစ္ခုကို ဖတ္ႏုိင္ၿပီဆိုရင္ အဲဒီစကားကို ခင္ဗ်ားတတ္ၿပီလို႔ ဆိုႏိုင္တယ္ဗ်၊ ဒီလို ဖတ္တတ္ဖို႔က အၾကမ္းဖ်ဥ္း ေျပာရရင္ ၃ လေလာက္ေတာ့ ၾကာမယ္ဗ်ာ၊ အဲဒါေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ခင္ဗ်ားလုပ္ရမွာက အဘိဓါန္ေကာင္းေကာင္း တစ္အုပ္႐ွာၿပီး အဲဒီစကားနဲ႔ ေရးထားတာေတြကို ရႏိုင္သေလာက္သာ ႐ွာၿပီးဖတ္ေပေတာ့...” တဲ့၊ ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္၊ သုိ႔ေသာ္ ထိုစကားကို သြက္သြက္လက္လက္ ေျပာႏိုင္ဖို႔ဆိုလွ်င္ စာဖတ္ေသာအခါ ခပ္က်ယ္က်ယ္ အသံထြက္ဖတ္ဖို႔ေတာ့ လိုအပ္ပါ လိမ့္မည္၊ ထိုလူကေတာ့ စကားအသစ္ ထပ္သင္ဖို႔ ျပႆနာမ႐ွိဘဲ သင္ထားၿပီးသမွ်ကို ေမ့မသြားေအာင္ ပိုၿပီး အားထုတ္ ဂ႐ုစိုက္ေနရပါသည္-တဲ့၊

ယေန႔ကမာၻဟာ ႐ြာႀကီးတစ္႐ြာျဖစ္လာၿပီး ထို႐ြာႀကီးဟာလည္း ျပားသထက္ျပားလာေသာအခါ က်ေနာ္တို႔ေ႐ွ႕မွာ ဘာသာစကားတို႔ တိုးေဝွ႔တြန္းတိုက္ မိၾကတာကို တစ္ႀကိမ္ထက္ တစ္ႀကိမ္ဆိုသလို ျမင္ေနရပါသည္၊ အေရာင္စံု အေသြးစံု၊ အသံစံုေသာ စကားတို႔က ျမန္ဆန္ေသာ ဓါတ္ရထားမ်ားသဖြယ္ တစ္ေနရာမွ တစ္ေနရာသို႔ လြန္းထိုး သြားလာေနၾကသည္၊ သက္ဆိုင္ရာ ရထားတစ္စင္း,စင္းကိုသာ စီးႏိုင္မည္ဆိုလွ်င္ လိုရာခရီးကို က်ေနာ္တို႔ ပိုမို ျမန္ဆန္စြာ ေရာက္ႏိုင္ပါသည္၊ ေလာေလာဆယ္ က်ေနာ္ကေတာ့ ပီဇာရနံ႔သင္းေသာ၊ စပါဂက္တီ ရနံ႔သင္းေသာ ရထားတစ္စင္းကို စီးဖို႔ စိတ္ေစာေနမိသည္။ ။


ညီလင္းသစ္
၂၃ ဧၿပီ၊ ၂၀၀၉

Flash Test

ၿပီးခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္က Camera Flash Test တစ္ခုလုပ္ျဖစ္ပါတယ္၊ အဲဒီေန႔က အလုပ္မွာ က်ေနာ္က chemicals ေတြအတြက္ ေဒတာေဘ့စ္ တစ္ခုလုပ္ေနတုန္း ဒီ flash စမ္းသပ္မႈလုပ္ဖို႔ ႐ုတ္တရက္ အႀကံေပၚလာခဲ့တယ္၊ က်ေနာ္တို႔ Lab မွာ႐ွိတဲ့ chemicals ေတြအားလံုးကို တစုတစည္းထဲ ေဒတာေဘ့စ္ တစ္ခုတည္းေအာက္မွာထား ဖို႔အတြက္ ျပင္ဆင္ေတာ့ အဲဒီဓါတုပစၥည္းေတြကို သက္ဆိုင္ရာ ဓါတ္ပံုေတြနဲ႔ထားရင္ ႐ွာရတဲ့လူအဖို႔ ပိုၿပီးလြယ္ ႏိုင္တယ္လို႔ က်ေနာ္ယူဆတယ္၊ တကယ္က chemical ေတြအားလံုးမွာ တိက်တဲ့ သက္ဆိုင္ရာ C.A.S number, ေဖာ္ျမဴလာ, အရပ္အေခၚ, ဓါတုအေခၚ စတာေတြ ႐ွိၿပီးသားမို႔ မွားစရာ အေၾကာင္းက သိပ္မ႐ွိပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ကိုယ္တုိင္က အဲဒါေတြကုိ ဓါတ္ပံု႐ိုက္ခ်င္ေနေတာ့ နည္းနည္းအေၾကာင္းျပခ်က္ လိုက္႐ွာတဲ့ သေဘာလည္း ပါ,ပါတယ္၊ က်န္တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြနဲ႔ ကိုက္ညီေနသည့္တိုင္ ပံုေလးပါ ၾကည့္လိုက္ရေတာ့ ပိုၿပီး ေသခ်ာသြားတာေပါ့ေလ ဆိုၿပီး ကိုယ့္ဟာကိုယ္ အဆိုျပဳ၊ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ေထာက္ခံၿပီး ကိုယ့္ဟာကို အတည္ ျပဳလိုက္တယ္၊

အဲဒီလို ပံုေတြ႐ိုက္ရင္း တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ flash test ေလးေတြ ႀကိဳၾကားႀကိဳၾကား လုပ္ျဖစ္ပါတယ္၊ သိတဲ့အတိုင္း ဓါတ္ပံုကို တကယ္တမ္း အႏုပညာေျမာက္ေအာင္ ႐ိုက္မယ္ဆိုရင္ flash ကိုကြ်မ္းကြ်မ္းက်င္က်င္ သံုးတတ္ဖို႔လည္း အေရးႀကီးတာကိုး...၊ ဒီလိုေျပာလို႔ က်ေနာ္က ဓါတ္ပံုေတြကို တန္းဝင္ေအာင္ ႐ိုက္ေတာ့မယ္ လို႔ဆိုလိုတာ မဟုတ္ပါဘူး၊ အေဝးႀကီး လိုပါေသးတယ္၊ အခုဟာက ကိုယ္သံုးမယ့္ ပစၥည္းတစ္ခုကို နဲနဲေလာက္ ထဲထဲဝင္ဝင္ သိရေအာင္ပါပဲ၊ စမ္းျဖစ္တဲ့ flash gun ကေတာ့ Canon Speedlite 430 Ex II ျဖစ္ပါတယ္၊ Speedlite 580 နဲ႔ယွဥ္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ သိပ္မႀကီးပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္သံုးတဲ့ EOS 450d အတြက္ကေတာ့ အေတာ္ပါပဲ၊ တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ 450d ရဲ႕ built-in flash နဲ႔တင္ အသံုးတည့္ခ်င္ တည့္တတ္ေသးေတာ့ အခု ဒီ external flash နဲ႔ဆိုရင္ အလင္းအတြက္ကေတာ့ ပူစရာ သိပ္မလိုေတာ့ပါဘူး၊ So, let there be light.....!

Flash test (1) [EOS 450d, Sigma 18-200mm, 78mm, f/5.6, 1/60, ISO200]

ဘယ္ဖက္ပံုက flash မပါဘဲနဲ႔ ညာဖက္ကပံုကေတာ့ flash ကို သုညဒီဂရီ horizontal အျပည့္ယူထားပါတယ္၊ ဘယ္ဖက္ပံုက နဲနဲေမွာင္ၿပီး ပုလင္းရဲ႕ အနားသတ္ေတြ မျပတ္သားပါဘူး၊ ညာဖက္ပံုကေတာ့ အလင္းမ်ားလြန္းၿပီး ပုလင္းက ေရာင္ျပန္ဟပ္တဲ့အျပင္ အေနာက္ဖက္မွာ က်ေနတဲ့ အရိပ္ကလည္း အ႐ုပ္ဆိုးေစပါတယ္၊


ဒီတတိယပံုကေတာ့ flash ကို ၆၀ ဒီဂရီ လွန္တင္ၿပီး ႐ိုက္တာပါ၊ အရင္ ၂ ပံုနဲ႔စာရင္ေတာ့ ပုလင္းအနားသတ္ေတြ ပိုျပတ္သားၿပီး အရိပ္ လည္းနည္းသြားတယ္၊ ဒါေပမယ့္ လံုးဝေတာ့ မေပ်ာက္ေသးဘူး၊ တကယ္ေတာ့ ဖန္ပစၥည္းတို႔၊ ပုလင္းတို႔ကို ႐ိုက္ရတာ ခက္ပါတယ္၊ က်ေနာ္ subject ေ႐ြးတာလည္း မွားခ်င္မွားႏိုင္ပါတယ္၊ စတူဒီယိုထဲမွာလို မီးအျပည့္နဲ႔ဆိုရင္ေတာ့ ဘယ္လိုေနမယ္ မသိဘူး၊


Flash test (2) [EOS 450d, Sigma 18-200mm, 63mm, f/5, 1/60, ISO200]

ဘယ္ဖက္က flash ကို သုညဒီဂရီ ယူထားၿပီး ညာဖက္ကေတာ့ ၄၅ ဒီဂရီ ျဖစ္ပါတယ္၊ ဖန္ပုလင္းနဲ႔စာရင္ အရိပ္နည္းေပမယ့္ ႐ွိတုန္းပါပဲ၊


ဘယ္ဖက္က ၆၀ ဒီဂရီ flash ျဖစ္ၿပီး ညာဖက္ကေတာ့ ၇၅ ဒီဂရီ ျဖစ္ပါတယ္၊ ၇၅ ဒီဂရီမွာ ေနာက္ဖက္အရိပ္က ေပ်ာက္သေလာက္ျဖစ္ သြားေပမယ့္ subject ေပၚမွာက်ေတာ့ အလင္းက မေလာက္ေတာ့ျပန္ဘူး၊ subject ရဲ႕အေနာက္ကို အလင္းျဖန္႔ပို႔ေပးတဲ့ ပစၥည္းသံုးရမယ္ ထင္တယ္၊ ဒါမွမဟုတ္လည္း ေဘးႏွစ္ဖက္ကေန ေရာင္ျပန္ထိုးေပးေပါ့၊


Flash test (3) [EOS 450d, Sigma 18-200mm, 42mm, f/4.5, 1/60, ISO200]

ဘယ္ဖက္ပံုက ၆၀ ဒီဂရီ flash တစ္ခုတည္းနဲ႔ ႐ိုက္ထားတာ ျဖစ္ၿပီးေတာ့ ညာဖက္ကေတာ့ အဲဒီ ၆၀ ဒီဂရီကိုပဲ Lab ထဲမွာ ႐ွိသမွ်မီး အားလံုးဖြင့္ၿပီး ႐ိုက္ပါတယ္၊ ပံုရဲ႕ background/foreground စပ္ဟပ္မႈ မတူတာကို သတိထားမိမွာပါ၊


Flash test (4) [EOS 450d, Sigma 18-200mm, 96mm, f/5.6, 1/60, ISO200]

ဒါကေတာ့ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ႐ွိတဲ့ fume hood ထဲကို လွမ္း႐ိုက္ၾကည့္လိုက္တာပါ၊ ဘယ္ေလာက္အေသးစိတ္အထိ ျမင္ႏိုင္မလဲ ဆိုတာ သိရေအာင္ ျဖစ္ပါတယ္၊

အခုစမ္းသပ္ခဲ့တဲ့ test တခ်ိဳ႕ဟာ ၿပီးၿပည့္စံုျခင္း မ႐ွိတာ ေသခ်ာပါတယ္၊ Flash တစ္ခု ဘယ္ေလာက္အလုပ္လုပ္တယ္္ ဆိုတာသိရဖို႔ စမ္းသပ္ရမယ့္ parameter ေတြအမ်ားႀကီး ႐ွိမွာပါ၊ အခုစမ္းသပ္မႈေတြကလည္း ေ႐ွ႕ဆက္လုပ္ရမယ့္ test ေတြအတြက္ ေ႐ွ႕ေျပးသက္သက္သာ ျဖစ္ပါတယ္၊ က်ေနာ္စိတ္ကူးရသလို စမ္းခဲ့တာျဖစ္လို႔ ေကာက္ခ်က္လြဲခဲ့ရင္၊ တင္ျပပံုလြဲခဲ့ရင္ က်ေနာ့္ရဲ႕အားနည္း ခ်က္ပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္၊ နည္းပညာပိုင္းဆိုင္ရာ အၾကံေပးခ်က္မ်ား ႐ွိခဲ့ရင္လည္း ဝမ္းေျမာက္စြာ ႀကိဳဆိုပါတယ္။

ညီလင္းသစ္
၁၄ ဧၿပီ၊ ၂၀၀၉

သားကေလးရဲ႕ One Man Show

One Man Show (1)

Canon EOS 450d, Sigma 18-200mm, 28mm, f/5, 1/40, ISO200


One Man Show (2)

Canon EOS 450d, Sigma 18-200mm, 28mm, f/4, 1/60, ISO200, Built-in Flash


One Man Show (3)

Canon EOS 450d, Sigma 18-200mm, 63mm, f/5, 1/60, ISO200, Built-in Flash

ဒီပစၥည္းေတြ မကိုင္ပါနဲ႔ဆိုတာကို သားေလးက တခါတခါနားမေထာင္ဘူး၊ ကေလးတို႔ထံုးစံ မိဘလုပ္သမွ် အကုန္လိုက္အတုခိုးၿပီး လိုက္လုပ္ခ်င္တယ္၊ တဖက္က ျပန္ၾကည့္ေတာ့လည္း ကေလးရဲ႕ ေလ့လာသင္ယူမႈမွာ သူတို႔ကို အခြင့္အေရးေပးႏိုင္သေလာက္ ေပးမယ္ဆိုရင္ သူတို႔ရဲ႕ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္မႈကို အေထာက္အကူ ျဖစ္ေစပါတယ္၊ ဒီေတာ့လည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ၿပီး ေမးၾကည့္တယ္၊

မကုိင္ရဘူးဆိုရင္ သူ, ပိုၿပီးကိုင္ခ်င္မွာပါပဲ၊ အတင္းတားျမစ္ထားရင္ က်ေနာ့္ကြယ္ရာမွာ သူကိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစားလိမ့္ မယ္၊ ဂစ္တာနဲ႔ ဟာမိုနီကာ ကို သူတကယ္ပဲ မကိုင္သင့္ဘူးလား၊ ဒါဟာ လွ်ပ္စစ္မီးဖို၊ မီးပူ၊ ဓါး စတဲ့ အႏၲရာယ္ ႐ွိတာေတြနဲ႔စာရင္ သူ႔အတြက္ မထိခိုက္ႏိုင္ပါဘူး၊ သားေလးအတြက္က သူလုပ္လို႔ ဂစ္တာကြဲသြားႏိုင္တယ္ ဆုိတာထက္ လူႀကီးတစ္ေယာက္လို သူဘယ္ေလာက္လိုက္လုပ္ႏိုင္သလဲ ဆိုတာက ပိုၿပီးစိတ္ဝင္စားဖို႔ ေကာင္းပါလိမ့္မယ္၊ ဒီလိုေတြးၿပီးေတာ့ ဂစ္တာနဲ႔ ဟာမိုနီကာကို ဘယ္ေနရာကေန ဘယ္လိုကိုင္ရတယ္၊ ဒါကို ေတာ့မထိရဘူး၊ ဒါေလးကိုေတာ့ျဖင့္ သတိထား၊ ဒါေပမယ့္ တစ္ေယာက္ထဲဆိုရင္ေတာ့ မကိုင္ရဘူး စသျဖင့္ ႀကိဳးစားေျပာျပၿပီး တခါတရံ one man show (one child show လို႔ဆိုခ်င္လည္း ဆိုေပါ့ေလ) လုပ္ခြင့္ ေပးလိုက္ပါေတာ့တယ္။

ထြက္ခြာခြင့္

တကယ္ေတာ့ ဒီအဖြဲ႕အေၾကာင္းကို က်ေနာ္ၾကားဖူးထားတာေတာ့ အေတာ္ၾကာေနပါၿပီ။ ပထမဆံုးစ,ၾကားဖူး တုန္းက အထူးအဆန္းမို႔ အေတာ္ေလး စိတ္ဝင္စားမိခဲ့တယ္၊ ဒီအဖြဲ႕ရဲ႕ ခံယူခ်က္၊ လုပ္ငန္းစဥ္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္ ရင္ လူေတြက အၿမဲတမ္း ျငင္းခုံ၊ သေဘာထား ကြဲရေလ့ ႐ွိပါတယ္၊ သူတို႔ကို နားလည္ေထာက္ခံတဲ့ လူေတြ႐ွိ သလို ဆန္႔က်င္႐ႈတ္ခ်တဲ့ လူေတြလည္း အမ်ားႀကီးပါပဲ၊ က်ေနာ္လည္း ၾကား,ၾကားခ်င္းတုန္းက စိတ္ထဲမွာတမ်ိဳး ႀကီးျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္၊ ဒီအဖြဲ႕က တျခားေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး၊ Association of Dying in Dignity လို႔ေခၚတဲ့ ဂုဏ္ သိကၡာ႐ွိစြာျဖင့္ ေသဆံုးေရး ကူညီမႈအဖြဲ႕ျဖစ္ပါတယ္။

Exit လို႔လည္းေခၚတဲ့ ဒီအဖြဲ႕က လူ႔ေလာကမွာ ဆက္မေနခ်င္ေတာ့တဲ့ လူေတြကိုယ့္ကိုကိုယ္ အဆံုးစီရင္ရာမွာ ကူညီတဲ့အဖြဲ႕ ျဖစ္ပါတယ္၊ ဒီလို အဖြဲ႕မ်ိဳးက ကမာၻေပၚမွာ မ်ားမ်ားစားစား မ႐ွိပါဘူး၊ ဥေရာပတိုက္မွာေတာ့ ဆြစ္ဇာလန္ ႏိုင္ငံက အဖြဲ႕ကအထိုက္အေလ်ာက္ နာမည္ႀကီးပါတယ္၊ ျပင္သစ္၊ ဂ်ာမနီစတဲ့ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံေတြ ကပါ လာဆက္သြယ္ေလ့ ႐ွိတယ္၊ သူတို႔က ကုမရတဲ့ ေရာဂါတမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ေသမယ့္ေန႔ကို လက္ခ်ိဳးေစာင့္ေန ရတဲ့ လူမမာေတြကို ကူညီဖို႔ ဖြဲ႔ထားတာျဖစ္တယ္၊ က်ေနာ္သိသေလာက္ စည္းကမ္းခ်က္ေတြကေတာ့ လူနာဟာ သက္ႀကီးပိုင္းထဲက ျဖစ္ရမယ္၊ ကုမရေတာ့ဘူးလို႔ ဆရာဝန္အားလံုးက တညီတညြတ္တည္း သတ္မွတ္ၿပီး လက္ေလွ်ာ့ထားျခင္း ခံရသူ ျဖစ္ရမယ္၊ ေဝဒနာခံစားေနရသူ ျဖစ္ရမယ္၊ လူနာကိုယ္တိုင္က ေတာင္းဆိုတာျဖစ္ ရမယ္၊ မိသားစုဝင္ေတြ ႐ွိခဲ့ရင္ သူတို႔ကလည္း သေဘာတူညီ ရမယ္၊ စတာေတြ ျဖစ္ပါတယ္၊

ဟိုတေလာဆီက ဥေရာပကသတင္းစာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ စိတ္ဝင္စားဖို႔ေကာင္းသလို စိတ္မေကာင္းျဖစ္ စရာလည္းေကာင္းတဲ့ သတင္းတစ္ပုဒ္ကို ေဖာ္ျပခဲ့ၾကပါတယ္၊ Chantal Sébire ဆိုတဲ့ ျပင္သစ္အမ်ိဳးသမီး တစ္ ေယာက္အေၾကာင္းပါ၊ အသက္ ၅၂ ႏွစ္အ႐ြယ္ ဒီအမ်ိဳးသမီးႀကီးဟာ Esthesioneuroblastoma ဆိုတဲ့ေရာဂါ ဆန္းတမ်ိဳးကို ခံစားေနခဲ့ရတယ္၊ ဒီေရာဂါက ႏွာေခါင္းအတြင္းမွာ ျဖစ္တတ္တဲ့ က်ဴမာ (tumor) တမ်ိဳးပါ၊ ဒီက်ဴ မာက ရင့္ၿပီးႀကီးထြားလာတဲ့အခါ သူ႔ရဲ႕တြန္းအားေၾကာင့္ မ်က္လံုးကပါ ေယာင္ကိုင္းၿပဴးထြက္ လာခဲ့တယ္၊ အဆ မတန္ ေယာင္ကိုင္းေနတဲ့ အဲဒီမ်က္လံုးနဲ႔ ျပန္႔ကားေဖာင္းထြက္လာတဲ့ ႏွာေခါင္းက ေက်ာင္းဆရာမေဟာင္းျဖစ္ တဲ့ အဲဒီအမ်ိဳးသမီးႀကီးကို ႐ုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ ျဖစ္သြားေစခဲ့ေတာ့တယ္၊ သိပ္မၾကာမီမွာပဲ မ်က္စိအလင္းပါ ကြယ္ သြားခဲ့ရတယ္၊ ဘဝဟာ အဓိပၸါယ္ မဲ့သထက္ မဲ့ခဲ့ရၿပီေပါ့...၊

ဘယ္လိုမွ ကုစားလို႔မရတဲ့ ေရာဂါကို လြယ္ထားရတဲ့ Chantal (ေ႐ွာ္န္တားလ္) ဟာလူ႔ေလာကႀကီးမွာ ဆက္ၿပီး အသက္ မ႐ွင္ခ်င္ေတာ့ဘူး၊ သူဟာ ျပင္သစ္သမၼတအထိ စာေရးၿပီးေတာ့ သူ႔ဘဝကို ေဆးပညာအကူအညီနဲ႔ အဆံုးသတ္ ဖို႔ေတာင္းဆိုပါတယ္၊ အဲဒီမွာ အာဏာပိုင္အဖြဲ႔အစည္းအၾကား၊ သတင္းမီဒီယာအၾကား အေတာ္ ေလးဂယက္႐ိုက္ သြားတယ္၊ သူ႔ေတာင္းဆိုခ်က္ကို လိုက္ေလ်ာဖို႔ သင့္, မသင့္ဆိုတာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ေပါ့၊ ကံၾကမၼာရဲ႕ မ်က္ႏွာသာ ေပးျခင္းမခံရတဲ့ အဲဒီအမ်ိဳးသမီးႀကီးက ဆြစ္ဇာလန္ႏိုင္ငံက Exit အဖြဲ႔ကိုပါ ဆက္သြယ္ ဖို႔ စဥ္းစားခဲ့ေသးတယ္၊ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ သူ႔ကိုၾကပ္မတ္တဲ့ ဆရာဝန္ရဲ႕ ေဆးစာကိုသံုးၿပီး အားသိပ္မျပင္းတဲ့ အိပ္ေဆးတခ်ိဳ႕ကို သူဝယ္ လို႔ရခဲ့တယ္၊ အဲဒီေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ သူ႔အတြက္လြယ္သြားၿပီ၊ အဲဒီအိပ္ေဆးေတြ ကိုပဲ မ်ားႏိုင္သေလာက္အမ်ား ဆံုးေသာက္ၿပီး သူအၿပီးအပိုင္ အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့ေတာ့တယ္၊

ဒီျဖစ္ရပ္မတိုင္ခင္ ႏွစ္္အနည္းငယ္က အလားတူျဖစ္ရပ္မ်ိဳး က်ေနာ္ေတြ႔ဖူးခဲ႔တယ္၊ တစ္ရက္မွာ ပ်င္းပ်င္း႐ွိတာနဲ႔ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားမွာ ခ်န္နယ္လ္ေတြ က်ေနာ္ေျပာင္းၾကည့္ေနျဖစ္တယ္၊ အဲဒီမွာ သတင္းမွတ္တမ္းဆန္ဆန္ ျပေန တာတစ္ခုကို သြားႀကံဳတယ္၊ အသက္ ၅၀ ဝန္းက်င္ခန္႔႐ွိမယ့္ လူတစ္ေယာက္ေနာက္ကို ကင္မရာက တခ်ိန္လံုး လိုက္႐ိုက္ေနတာ၊ အိမ္မွာ သူစာေတြေရးေနတာ ျပတယ္၊ ေကာ္ဖီဆိုင္ကို သြားၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ စကားေျပာ ႏႈတ္ဆက္တာေတြ ျပတယ္၊ သူ႔အိမ္နားက လယ္ကြင္းေတြဖက္ကို သြားႀကည့္တယ္၊ ညိႇဳ႕မႈိုင္းေနတဲ့ အေဝးက ေတာင္တန္းေတြကို ၾကည့္တဲ့ သူ႔မ်က္လံုးရီေဝေဝေတြကို အနီးကပ္ ႐ိုက္ျပတယ္၊ အစကေန ၾကည့္ရတာလည္း မဟုတ္ေတာ့ မင္းသားမဟုတ္ ဘာမဟုတ္နဲ႔ ဒီလူဟာ ဘယ္သူ ပါလိမ့္လို႔ က်ေနာ္ေတြးေနမိတယ္၊

ေနာက္ခံစကားေျပာနဲ႔ ေနာက္ထပ္ျပကြက္အနည္းငယ္ အၿပီးမွာေတာ့ က်ေနာ္နဲနဲ ဇတ္ရည္လည္သြားခဲ့ၿပီ၊ သူ႔နာမည္က Jean Aebischer ျဖစ္ၿပီးေတာ့ ကင္ဆာေရာဂါကို ခံစားေနရတဲ့ ေဝဒနာ႐ွင္တစ္ဦးျဖစ္တယ္၊ ကင္ ဆာဆဲလ္ေတြက ဦးေႏွာက္ထဲအထိပါ ၿပန္႔ႏွံ႔ေနၿပီးေတာ့ ဆရာဝန္ေတြကပါ လက္ေလွ်ာ့ထားရတဲ့ လူတစ္ ေယာက္ပါ၊ အဆိုးဆံုးကေတာ့ သူဟာ အေႏွးနဲ႔အျမန္ ကိုမာ(coma)ရမယ္လို႔ သိထားရတာပါပဲ၊ ဘယ္ေတာ့လဲ ဆိုတာသာ အတိအက် မသိရတာ... ကိုမာရၿပီး သတိလစ္မွာကေတာ့ ေသခ်ာေနၿပီ၊ ၿပီးရင္ေတာ့ အၿပီးအပိုင္ ထြက္သြားဖို႔ပဲေပါ့၊

Jean (ေရာန္ လို႔အသံထြက္ပါတယ္) က သူ႔ဘဝရဲ႕ ေနာက္ဆံုးေန႔ေတြမွာ ကိုမာနဲ႔ ေမ်ာေနၿပီး ေအာက္စီဂ်င္ တန္းလန္း၊ ဒရစ္ပ္ပိုက္တန္းလန္းနဲ႔ အသက္မ႐ွင္ခ်င္ဘူး၊ အသက္အားျဖင့္ ၅၈ ႏွစ္ပဲ ႐ွိေသးတဲ့သူဟာ ေလာ ေလာဆယ္မွာေတာ့ ဘယ္လိုေရာဂါ လကၡဏာမွ မခံစားရေသးဘူး၊ က်ေနာ္ေနတဲ့ ေနရာကေန တစ္နာရီ ေလာက္ ကားေမာင္းသြားရတဲ့ ေနရာမွာ သူေနပါတယ္၊ ခက္တာကသူ ကိုမာရၿပီး သတိလစ္သြားတဲ့ေနာက္ အဲဒီလိုဘဝနဲ႔ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ဆက္ၿပီးေန,ေနရမယ္ ဆိုတာ ဘယ္သူမွ က်ိန္းေသမေျပာႏိုင္ဘူး၊ ၿပန္ ေကာင္းလာဖို႔ ဆိုတာေတာ့ ဒီဘဝမွာ သူမေမွ်ာ္လင့္ႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ ဒီေတာ့ Jean ကသူ႔ဘဝမွာ အေရးအႀကီးဆံုး လို႔ ဆိုရမယ့္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ခ်လိုက္ တယ္၊ အဲဒီကေတာ့ Exit အဖြဲ႔ကိုဆက္သြယ္ဖို႔ပဲ၊

အဖြဲ႔ရဲ႕ ဆရာဝန္ေတြနဲ႔ သူေသခ်ာ တိုင္ပင္တယ္၊ ဆရာဝန္ေတြက သူ႔ကို စဥ္းစားခ်ိန္ေတြ အမ်ားႀကီးေပးတယ္၊ အႀကိမ္ႀကိမ္ေတြ႔ဆံုၾကၿပီး ေဆြးေႏြးၾကတယ္၊ Jean ကေတာ့ သူ႔ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို မျပင္ေတာ့ဘူး၊ ဒီလိုနဲ႔ ဒီေလာ ကႀကီးထဲက သူထြက္သြားမယ့္ ေန႔ရက္နဲ႔အခ်ိန္ကို သူကိုယ္တိုင္ပဲေ႐ြးခ်ယ္လိုက္တယ္၊ ၂၀၀၄ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီလ၊ ၆ ရက္ေန႔...၊ အဲဒီေန႔ မတိုင္ခင္မွာေတာ့ သူလုပ္စရာ ႐ွိတာေတြကို အၿပီးလုပ္တယ္၊ မွာစရာ႐ွိတာမွာ၊ ေတြ႔ရမယ့္ လူေတြနဲ႔ေတြ႔ စသျဖင့္ေပါ့၊ အားလံုးကို ႏႈတ္ဆက္တယ္၊ ေဆာင္းတြင္းကာလရဲ႕ ေအးစက္စက္ ညႇိဳ႕မႈိင္းမႈိင္း ေကာင္းကင္ေအာက္မွာ Jean ရဲ႕ေနာက္ဆံုးေန႔ရက္ေတြဟာ အံု႔မႈိင္းေျခာက္ေသြ႔ၿပီး လြမ္းဆြတ္ဖြယ္ရာ ေကာင္း လွတယ္၊

ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူကိုယ္တိုင္ေ႐ြးခ်ယ္ထားတဲ့ ေန႔ဟာ သူ႔ဆီကို ေရာက္လာေတာ့တယ္၊ Exit အဖြဲ႔က သူနာျပဳ ဆရာမတစ္ေယာက္ သူ႔အိမ္ကို ေရာက္လာတယ္၊ Jean နဲ႔သူ႔ရဲ႕ လက္တြဲေဖာ္က ဆရာမကို ေစာင့္ေနၾကတယ္၊ ဆရာမရဲ႕ လာျခင္းဟာ ေကာင္းေသာလာျခင္းလို႔ ေျပာလို႔မရသလို မေကာင္းေသာလာျခင္းလို႔လည္း ေျပာလို႔မရ ျပန္ဘူး၊ မွတ္တမ္းကားျဖစ္လို႔ ဘယ္လိုတီးလံုးမွ ေနာက္ခံမပါဘူး၊ အရာရာဟာ ေျခာက္ေသြ႔တိတ္ဆိတ္ၿပီးေတာ့ ၾကည့္ေနတဲ့ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ေတာင္ မႈိင္းေဝေလးလံလာၿပီး အသက္႐ွဴရတာ မဝဘဲျဖစ္လာတယ္၊ ေလာကထဲ ကမၾကာမီ အခ်ိန္ပိုင္းအတြင္း ထြက္သြားေတာ့မယ့္ လူတစ္ေယာက္၊ သူ႔ကို ထြက္သြားေစမယ့္ သူနာျပဳဆရာမ၊ ေဘးမွာက အဲဒီလူကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတဲ့ အမ်ိဳးသမီး...၊ သံုးေယာက္လံုးက ဘယ္လိုခံစားခ်က္မွ မပါတဲ့ မ်က္ႏွာေသ ေတြနဲ႔ မိနစ္ေတြကို ျဖတ္သန္းေနၾကတယ္၊

ဆရာမက Jean ကို ေသခ်ာၿပီလားလို႔ ေမးတယ္၊ Jean ကေသခ်ာၿပီလို႔ ျပန္ေျဖတယ္၊ ဒီေတာ့ ဆရာမက ႐ွင္းၿပ တယ္၊ သူ႔ကို ေသာက္ေဆးရည္ ႏွစ္ခုေပးမွာျဖစ္ေၾကာင္း၊ ပထမတစ္ခုက ေဆးရည္ခႏၶာကိုယ္တြင္း ပ်ံ႕ႏွံ႔ရာမွာ ထိေရာက္လ်င္ျမန္ေစဖို႔ ျဖစ္ၿပီး ဒုတိယတစ္ခုကေတာ့ အိပ္ေဆးရည္ပဲ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ပထမေဆးရည္ၿပီးလို႔ ၁၅ မိနစ္ၾကာရင္ ဒုတိယေဆးရည္ကို ေသာက္ရမွာျဖစ္ေၾကာင္း၊ အဲဒါေသာက္ၿပီးတာနဲ႔ မိနစ္အနည္းငယ္အတြင္းမွာ သူအိပ္ေပ်ာ္သြားမွာ ျဖစ္တယ္လို႔ ႐ွင္းျပတယ္၊ Jean ကသူ႔ကို ကူညီမယ့္ ေဆးပုလင္းေလး ႏွစ္ခုကို အနီးကပ္ ေသခ်ာၾကည့္တယ္၊ ၿပီးေတာ့ ေသာက္ေတာ့မယ္လို႔ ဆရာမကို ေျပာလိုက္တယ္၊

ပထမေဆးကို ေသာက္တယ္၊ `အင္း..အဝင္မဆိုးပါဘူး’ လို႔ သူေျပာတယ္၊ အဲဒီအခ်ိန္ သူ႔ညီေရာက္လာတယ္၊ Jean ကငါသြားေတာ့မယ္လို႔ ေျပာၿပီးသူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ဖက္ၿပီးႏႈတ္ဆက္ၾကတယ္၊ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ ပါပဲ၊ ၿပီးေတာ့ ဆိုဖာေပၚျပန္ထိုင္တယ္၊ ဆရာမက ဒုတိယေဆးကိုေပးတယ္၊ Exit အဖြဲ႔ရဲ႕ စည္းကမ္းအရ လူနာကိုယ္ တိုင္ သူ႔လက္နဲ႔သူ ေသာက္ရမွာ ျဖစ္လို႔ Jean ကယူေသာက္လိုက္တယ္၊ ၿပီးေတာ့ ျပန္ထိုင္တယ္၊ တစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ ၾကည့္ေနၾကတယ္၊ တစ္မိနစ္ေလာက္အၾကာမွာ ဆရာမက ကုတင္ေပၚမွာ လွဲခ်င္လားလို႔ ေမးေတာ့ Jean ကေကာင္းသားပဲဆိုၿပီး အခန္းထဲသြားၾကတယ္၊ ဘယ္သူမွ ဘာစကားအပိုမွ မေျပာၾကဘူး၊ တိတ္ဆိတ္ျခင္းသက္သက္ေအာက္မွာ လူတိုင္းဟာ ကိုယ္လုပ္ရမယ့္တာဝန္ကို ကိုယ္လုပ္ေနၾကသလိုပဲ၊ ကုတင္ ေပၚလွဲၿပီး မၾကာခင္မွာဘဲ Jean ရဲ႕မ်က္လံုးေတြ စဥ္းလာတယ္၊ သူ႔အမ်ိဳးသမီးက ခါးတဝက္ေလာက္အထိ ေစာင္ ၿခံဳေပးလိုက္တယ္၊ အဲဒီမွာ သူအားရပါးရ တစ္ခါသန္းတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ေျပာတယ္၊ ` ငါ့ဘဝကို ဒီလိုနည္းနဲ႔ အဆံုးသတ္ရလိမ့္မယ္လို႔ ငါဘယ္တုန္းကမွ မေတြးမိခဲ့ဘူးကြာ ’ ...တဲ့၊ အဲဒီစကားကို ေလးေလးပင္ပင္ေျပာၿပီး သူ အၿပီးအပိုင္ အိပ္ေပ်ာ္သြားေတာ့တယ္၊ သူ႔ရဲ႕ ခြင့္ျပဳခ်က္နဲ႔ ကင္မရာက သူေနာက္ဆံုးမ်က္စိမွိတ္ခ်ိန္အထိ မွတ္တမ္းတင္ထားခဲ့တယ္၊ တခ်ိန္လံုး ေဘးနားမွာ ထိုင္ၿပီးသူ႔ကို ေထြးေပြ႔ထားခဲ့တဲ့ အမ်ိဳးသမီးက သူ႔ကို တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ ေပြ႔ပိုက္ၿပီး အိကနဲ က်ိတ္ငိုခ်လိုက္တယ္၊ သူနာၿပဳဆရာမက လက္ေကာက္ဝတ္မွာ ေသြး ခုန္ႏႈန္းစမ္းၿပီး လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ထြက္ခြာမႈကို အတည္ျပဳေပးလိုက္ေတာ့တယ္၊

တကယ္ေတာ့ Jean က ေသရမွာ မေၾကာက္ပါဘူး၊ သူက ေဝဒနာခံစားရမွာကိုပဲ ေၾကာက္တာ၊ ခႏၶာကိုယ္ႀကီး တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ယိုယြင္းပ်က္စီးလာတာ၊ ဘာမွလည္း မလုပ္ႏိုင္ဘဲ သူတပါးအေပၚပဲ မွီခုိေနရတာ၊ ျပန္လည္း ေကာင္းမလာႏိုင္ ေသလည္းမေသႏိုင္ဘဲ ဒီလိုပဲ တတိတိနဲ႔ လံုးပါးပါးရမယ့္အျဖစ္၊ သူ႔ကိုၾကည့္ၿပီး ခ်စ္ခင္သူေတြ ကဝမ္းနည္းေၾကကြဲ ေနရမယ့္အျဖစ္... ဒါေတြကို သူက မလိုလားတာပါ၊

ဒီ documentary ကိုၾကည့္ၿပီး လူေတြၾကားထဲမွာေတာ့ အျငင္းပြားစရာေတြ အမ်ားႀကီး က်န္ခဲ့ပါတယ္၊ ဒီမွတ္ တမ္းဟာ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံေတြ အထိပါ ပ်ံ႕ႏွံ႔သြားၿပီးေတာ့ ေဆြးေႏြးၾက၊ ျငင္းၾကခုံၾကနဲ႔ေပါ့၊ မွန္တယ္လို႔ေျပာတဲ့ သူနဲ႔ မွားတယ္လို႔ ေျပာတဲ့သူနဲ႔၊ လုပ္သင့္တယ္ဆိုတဲ့ သူနဲ႔၊ မလုပ္သင့္ဘူး ဆိုတဲ့သူနဲ႔... ဂယက္ကေတာ့အေတာ္ ေလး႐ိုက္ခတ္ က်န္ခဲ့တယ္၊ Exit အဖြဲ႔ေပၚမွာ ေဝဖန္႐ွဳတ္ခ် မႈေတြကလည္း ျပင္းျပင္းထန္ထန္ေပါ့၊ ဒီအဖြဲ႔စတင္ တည္ေထာင္ကတည္းက ျပစ္တင္ေဝဖန္ ခံခဲ့ရတာ ဒီေန႔ထက္ထိပါပဲ၊ ဒါေပမယ့္ လူတစ္ဦးခ်င္းစီရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ လြတ္လပ္ခြင့္ကို အေတာ္ေလးအေရးေပးတဲ့ ဆြစ္ဇာလန္လုိ ႏိုင္ငံမွာေတာ့ ဒီအဖြဲ႔ဟာ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း ဒီလိုကိစၥ မ်ိဳးေတြကို တရားဝင္ ကူညီေပးလ်က္ပါ၊ ဒါဟာ တစ္ဦးခ်င္းစီရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ဘဝျဖစ္ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္အတြက္အသက္ သာဆံုး ထြက္ေပါက္ကို ကိုယ္တိုင္ေ႐ြးခ်ယ္တာျဖစ္လို႔ ဥပေဒေၾကာင္းအရ တားျမစ္စရာ မ႐ွိပါဘူး-တဲ့၊

စိတ္ဓါတ္ျပင္းထန္သူတခ်ိဳ႕ကေျပာပါတယ္၊ “ ဝင္လာခြင့္ကို ငါတို႔မေ႐ြးခ်ယ္ခဲ့ရဘူး၊ ထြက္ခြာခြင့္ကိုေတာ့ အနည္း ဆံုး ငါတို႔ေ႐ြးခ်ယ္ခြင့္ ရသင့္တာေပါ့၊ ညႇိဳးေရာ္ခံစားၿပီး အလိုမတူဘဲ လူးလွိမ့္ထြက္သြားရတာနဲ႔စာရင္ ကုိယ့္သ ေဘာနဲ႔ကိုယ္ေ႐ြးခ်ယ္တဲ့ ထြက္ေပါက္ကေနပဲ ေအးေအးသက္သာထြက္သြားခ်င္တယ္ ” တဲ့၊ စဥ္းစားစရာပါပဲ၊ ထြက္ခြာခြင့္ဟာ ဒီေလာကမွာ က်ေနာ္တို႔ရ႐ွိတဲ့ မ်ားစြာေသာ ေ႐ြးခ်ယ္ခြင့္ေတြထဲက တစ္ခုဟုတ္ရဲ႕လား? ဝင္လာဖို႔ကို ေ႐ြးခြင့္ မရခဲ့တဲ့ က်ေနာ္တို႔ဟာ ထြက္သြားဖို႔ကိုေကာ တကယ္ပဲ ေ႐ြးခြင့္ ရသင့္ပါရဲ႕လား? ဒါက ေတာ့ ထြက္ေပါက္႐ွိရာဆီ သြားၾကတဲ့ လမ္းတေလွ်ာက္မွာ ျဖတ္သန္းႀကံဳေတြ႔ခဲ့တာေတြရယ္၊ တစ္ဦးခ်င္းစီရဲ႕ ႐ုပ္ခံစားမႈ၊ စိတ္ခံစားမႈ ေတြနဲ႔အတူ ကိုယ္ပိုင္ျပဌာန္းမႈ ႐ႈေထာင့္ေတြေပၚမူတည္လို႔ ျမင္ေထာင့္ေတြဟာလည္း ကြဲျပားသြားမွာ ေသခ်ာပါတယ္။ ။


ညီလင္းသစ္
၁ ဧၿပီ၊ ၂၀၀၉

Seagull

အျမင့္ပ်ံ

Canon EOS450d, 173mm, f/10, 1/400, ISO200


စင္ေရာ္ေယာင္ေဆာင္ေသာဘဲ

Canon EOS450d, 134mm, f/8, 1/200, ISO200


ေက်ာက္ေဆာင္ထက္မွ အလြမ္းမ်ား

Canon EOS450d, 200mm, f/8, 1/320, ISO200


တစ္ေကာင္တည္း ဒါေပမယ့္ေယာနသန္

Canon EOS450d, 96mm, f/13, 1/500, ISO200


Sharing is caring

Canon EOS450d, 200mm, f/8, 1/320, ISO200


ၿမိဳ႕ႏွင့္ငွက္၏ ေဆာင္းဖူးစာ

Canon EOS450d, 63mm, f/11, 1/250, ISO200


First come, first served

Canon EOS450d, 115mm, f/10, 1/400, ISO200

တေလာဆီက လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ရင္း ႐ိုက္ျဖစ္တဲ့ပံုအခ်ိဳ႕ပါ၊ ေဆာင္းတြင္းေရာက္ရင္ ဒီစင္ေရာ္ေတြက ႏွစ္တိုင္းေဆာင္းခိုဖို႔ ဝင္လာေလ့ ႐ွိတယ္၊ အဲဒီမွာ လူေတြက သူတို႔စားမကုန္တဲ့ ေပါင္မုန္႔ေတြ လာ,လာေကြ်းရင္း ဒီေကာင္ေတြအဖို႔ေတာ့ အခ်စ္နဲ႔ေပါင္မုန္႔နဲ႔ ဟန္ကိုက်ေနတာေပါ့၊ နဂိုကတည္းက ႐ွိေနတဲ့ ဘဲေတြ၊ငန္းေတြက ေႏွးေႏွးေကြးေကြးေတြ ဆိုေတာ့ သြက္လက္တဲ့စင္ေရာ္ေတြပဲ အရင္စားရေလ့႐ွိတယ္၊

အခုလည္း မအိမ္သူနဲ႔ သားေလးနဲ႔ သူတို႔ကို အစာေကြ်းေနတုန္း က်ေနာ္လည္း ကင္မရာမွန္ဘီလူး စမ္းဖို႔အခြင့္အေရးကို မလြတ္တမ္းယူ လိုက္တယ္၊ အရင္တစ္ေခါက္ကလည္း ဒီလိုမ်ိဳး ႐ိုက္ခဲ့ဖူးပါတယ္၊ အဲဒီတုန္းကေတာ့ အျခား Lens တစ္ခုနဲ႔၊ အခုပံုေတြ အားလံုးကိုေတာ့ Sigma 18-200mm F3.5-6.3 DC OS မွန္ဘီလူးနဲ႔ ႐ိုက္ပါတယ္။

၁၃ရက္၊ ေသာၾကာေန႔

Paraskevidekatriaphobic...။

ဒီခပ္႐ွည္႐ွည္နဲ႔ နာမည္ဆန္းတဲ့ စကားလံုးအဓိပၸါယ္က ၁၃ရက္က်ေရာက္တဲ့ ေသာၾကာေန႔ကို ေၾကာက္သူပါ၊ မူလက ဂရိစကားလံုးျဖစ္တဲ့ ဒီနာမည္ဟာ အယူသည္းသူေတြ ၾကားမွာေတာ့ အေတာ္တာသြားတဲ့ စကားလံုး တစ္လံုးပါပဲ၊ ေတာ္႐ံုအယူသည္းမႈေတြ မ႐ွိပါဘူးဆိုတဲ့ အေနာက္တိုင္း လူ႔အဖြဲ႕အစည္းအတြင္းမွာေတာင္ ၁၃ ရက္ေျမာက္ေန႔ဟာ ေသာၾကာေန႔ျဖစ္ေနခဲ့ရင္ စိတ္ထင့္တဲ့လူေတြ အေတာ္မ်ားပါတယ္၊ ဒီေန႔ဟာ ၁၃ရက္က်တဲ့ ေသာၾကာေန႔ပါပဲ၊

အမ်ားသိၾကတဲ့အတိုင္း ၁၃ ဂဏန္းဟာ မေကာင္းတဲ့အတိတ္ကို ေဆာင္တယ္လို႔ ယူဆၾကပါတယ္၊ ဒီအယူအဆ ဟာ အေနာက္တိုင္းမွာဆို ပိုမ်ားမယ္လို႔ထင္တယ္၊ ဟိုတယ္ေတြမွာ ၁၃ ထပ္ေျမာက္ မ႐ွိတာ၊ အခန္းနံပါတ္ ၁၃ မ႐ွိတာ၊ ေလေၾကာင္းလိုင္းေတြမွာ ၁၃ တန္းေျမာက္ထိုင္ခံု မ႐ွိတာ...၊ အမ်ားႀကီးပါပဲ၊ ၁၃ ဂဏန္းဟာ နမိတ္မ ေကာင္းဘူးလို႔ ျဖစ္လာေစတဲ့ ဇတ္လမ္း၊ အျဖစ္အပ်က္၊ အေၾကာင္းအရာေတြ အမ်ားႀကီးပါ၊ လူသိအမ်ားဆံုးက ေတာ့သခင္ေယ႐ွဳနဲ႔ သူ႔ရဲ႕ တပည့္ေတာ္ ၁၂ ပါးညစာ စားတဲ့ညမွာ သခင္ေယ႐ွဳကို ေရာမစစ္သားေတြလက္ အပ္လိုက္တဲ့ တပည့္ေတာ္ ယုဒ႐ွကာယုတ္ဟာ ၁၃ ေယာက္ေျမာက္ ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္လို႔ပါ၊ ၁၃ ေယာက္ေျမာက္ျဖစ္ တဲ့သူဟာ သတင္းဆိုးကို သယ္ေဆာင္လာတယ္၊ သစၥာေဖာက္ျဖစ္တယ္၊ အကုသိုလ္နမိတ္ဆိုးေတြ သက္သက္ သာေဆာင္ၾကဥ္းလာတဲ့ တပည့္ေတာ္ပါပဲ၊ ဒီကမွတဆင့္ ဒီေန႔ေခတ္အထိ အယူသည္းလြန္းသူ တခ်ိဳ႕ဆိုရင္ ထမင္းဝိုင္းမွာ လူ ၁၃ေယာက္မျဖစ္ေအာင္ ေ႐ွာင္တယ္၊ မေတာ္တဆ ၁၃ ေယာက္ေျမာက္ဧည့္သည္ ႐ွိလာခဲ့ ရင္အဲဒီလူဟာ က်န္တဲ့လူေတြဆီ နမိတ္ဆိုးေတြ သယ္လာၿပီး သူကိုယ္တိုင္လည္း ေဘးဒုကၡေရာက္ေလ့ ႐ွိတယ္ လို႔ယူဆၾကတယ္၊ စကင္ဒီေနးဗီးယား ႏိုင္ငံေတြမွာေတာ့ နတ္ေတြညစာစားပြဲ ဆင္ယင္ေနတုန္း မဖိတ္မေခၚဘဲ နဲ႔ဝင္လာတဲ့ ၁၃ ပါးေျမာက္နတ္ဟာ နတ္ဆိုးျဖစ္ေနတယ္ ဆိုတဲ့ ဒ႑ာရီလည္း ထင္႐ွားပါတယ္၊

ေသာၾကာေန႔...၊ ေသာၾကာေန႔ကေတာ့ သခင္ေယ႐ွဳကို ကားတင္ရာေန႔ျဖစ္လို႔ အကုသိုလ္ ျဖစ္ပြားရာေန႔၊ ဝမ္း နည္းျခင္း က်ေရာက္ရာေန႔၊ ပ်က္စီးေသဆံုးရာေန႔ အျဖစ္နဲ႔ နမိတ္မေကာင္းတဲ့ ေန႔အျဖစ္ ယူဆၾကတယ္၊ ေနာက္ၿပီး အလယ္ေခတ္ကာလက ဥေရာပမွာ ရာဇဝတ္သားေတြကို ကြပ္မ်က္ရင္ ေသာၾကာေန႔မွာ ကြပ္မ်က္ ေလ့႐ွိတယ္၊ ရက္သတၱပတ္ တစ္ပတ္မွာ အက်ပိုင္းလည္း ျဖစ္တဲ့ ေသာၾကာေန႔ကို ပ်က္စီးျခင္း၊ ဆံုး႐ွံဳးျခင္း၊ ေသ ဆံုးျခင္းေတြနဲ႔ တြဲျမင္ခဲ့ၾကတယ္၊ (႐ံုးသမားေတြ ေသာၾကာေန႔မွာ ေပ်ာ္တာကေတာ့ တပိုင္းေပါ့ေလ-)၊

အဲဒီလို နမိတ္မေကာင္းပါဘူး ဆိုတဲ့ ၁၃ ရက္နဲ႔ ေသာၾကာေန႔တို႔ တထပ္တည္းက်တဲ့ အခါမွာေတာ့ အယူသည္း သူေတြဆိုတာ ေနစရာေနရာေတာင္ မ႐ွိေတာ့ပါဘူး၊ စစ္တမ္းတခ်ိဳ႕အရ ဒီလိုရက္မ်ိဳးမွာ အျပင္ထြက္ရင္ ထိခိုက္ ဒဏ္ရာရမွာ ေၾကာက္လို႔ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျပၿပီး အလုပ္မလာတဲ့ လူေတြက က်န္တဲ့ သာမန္အခ်ိန္ေတြမွာ ထက္ ပိုမ်ားပါတယ္-တဲ့၊ ေလေၾကာင္းလိုင္းေတြကလည္း ဒီလို ၁၃ ရက္၊ ေသာၾကာေန႔ဆိုရင္ ခရီးသည္ သိသိ သာသာႀကီး နည္းသြားတာ ေဖာ္ျပၾကတယ္၊ ဒီလိုရက္မွာ ေလယာဥ္ပ်က္က်ဖူးတဲ့ သာဓကေတြလည္း ႐ွိခဲ့တာ ကိုး၊ မယံုတဲ့သူေတြက တိုက္ဆိုင္မႈလို႔ ေျပာမွာျဖစ္သလို ယံုတဲ့သူေတြအဖို႔လည္း ထပ္ျပစရာ သက္ေသ၊ အေထာက္အထားတစ္ခု ထပ္တိုးမွာပါ၊

ဒီႏွစ္ထဲမွာ ၁၃ ရက္နဲ႔ ေသာၾကာေန႔ထပ္တာ ၃ ႀကိမ္႐ွိပါတယ္၊ ေဖေဖာ္ဝါရီ၊ မတ္နဲ႔ ႏိုဝင္ဘာလမွာ ျဖစ္တယ္၊ ၿပီးခဲ့တဲ့ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁၃၊ ေသာၾကာေန႔တုန္းကေတာ့ ႐ံုးက သူငယ္ခ်င္းေတြကို က်ေနာ္ ေလွ်ာက္ေနာက္ေနမိ တယ္၊ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္ရင္း ဇြန္းလြတ္က်တဲ့သူကို အဲဒါ ဒီေန႔က ၁၃ရက္ ေသာၾကာမို႔လို႔၊ ပရီဇင္န္ေတး႐ွင္း လုပ္ရ မယ့္တစ္ေယာက္ကို မင္းေတာ့ အလြဲလြဲအေခ်ာ္ေခ်ာ္ ျဖစ္မွာပဲ..ဒီေန႔ ၁၃ရက္ ေသာၾကာေန႔ကြ..၊ စသျဖင့္ေပါ့၊

အိမ္ေရာက္ေတာ့ သတင္းမွာ နယူးေရာက္ျပည္နယ္မွာေလယာဥ္ပံ်ပ်က္က်တဲ့ အေၾကာင္းၾကားရတယ္၊ အဲဒီ ေလယာဥ္ပ်က္က်မႈမွာ World Trade center တိုက္ခုိက္မႈအတြင္း ေယာကၤ်ားဆံုးသြားလို႔ မုဆိုးမ ျဖစ္က်န္ခဲ့ရတဲ့ အမ်ိဳးသမီး လည္းအသက္ဆံုး႐ွံဳး သြားခဲ့႐ွာတယ္၊ ဒုတိယေျမာက္ ၿပိဳက်ခဲ့တဲ့ World Trade center ရဲ႕ ၁၀၅ထပ္ မွာအလုပ္လုပ္ရင္း ေသဆံုးခဲ့ရတဲ့ သူ႔ေယာကၤ်ားရဲ႕ ေမြးေန႔ပြဲကို က်င္းပေပးဖို႔ အသြားမွာ သူပါေလယာဥ္နဲ႔ပဲ ကြယ္လြန္ခဲ့ရ႐ွာတယ္၊ က်ေနာ္ ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ခဲ့ရတယ္၊

ဒီေန႔ကေတာ့ ဒုတိယ အႀကိမ္ေျမာက္ ၁၃ရက္၊ ေသာၾကာေန႔ပါပဲ၊ ထီသမားေတြကေတာ့ ဒီလိုေန႔မ်ိဳးမွာ ထီထိုး ရမယ္တဲ့၊ မေကာင္းတာႏွစ္ခု အခ်င္းခ်င္း ေၾကၿပီး ကံေကာင္းေစတတ္ လို႔-တဲ့၊ ကဲ... မိတ္ေဆြတို႔ေကာ.... Are you paraskevidekatriaphobic?

ညီလင္းသစ္

၁၃ ေဖေဖာ္ဝါရီ၊ ၂၀၀၉

ကိုးကား။ ။ www.guardian.co.uk, www.independent.co.uk, http://edition.cnn.com

ဖတ္ၾကည့္ရေအာင္

I wnoder if you can raed tihs shrot messgae? There are olny 55 presons out of 100 who are albe to raed. If you can raed, tihs cnofrims the resaerch mdae in univrestiy of Cambridge. Accrodnig to it, the lettre odrer is not improtnat becusae huamn brian raeds the whloe wrod and not ecah lettre. The olny improtnat thnig is taht the frist and lsat lettre msut be at the corrcet poistion.


က်ေနာ့္ဆီကို အထက္ပါစာပိုဒ္မ်ိဳးဆန္ဆန္ အဓိပၸါယ္ရတဲ့ ျပင္သစ္ေမးလ္တစ္ေစာင္ ေရာက္လာတယ္၊ က်ေနာ္ ဖတ္လို႔ရပါတယ္၊ ဒါနဲ႔ အဂၤလိပ္လို ဆိုရင္ဘယ္လိုေနမလဲ သိခ်င္တာနဲ႔ အေပၚကစာပိုဒ္ေလးကို ခ်ေရးၾကည့္ လိုက္တယ္၊ ခင္ဗ်ားတို႔ ဖတ္လို႔ရပါသလား?

( ျမန္မာလိုလည္း က်ေနာ္ေရးၾကည့္ေသးတယ္၊ ဒါေပမယ့္ျမန္မာစာက letter ေတြနဲ႔ေပါင္းထားတဲ့ word ဖြဲ႔စည္း ပံုမ်ိဳး မဟုတ္ေတာ့ ဖတ္လို႔မလြယ္ပါဘူး )