Autumn

Autumn (1)

Focal length 36 mm
Exposure 1/125
Aperture f/10
ISO 100


Autumn (2)

Focal length 55 mm
Exposure 1/200
Aperture f/10
ISO 100


Autumn (3)

Focal length 42 mm
Exposure 1/50
Aperture f/5
ISO 200


Autumn (4)

Focal length 47 mm
Exposure 1/100
Aperture f/8
ISO 400


Autumn (5)

Focal length 55 mm
Exposure 1/40
Aperture f/5.6
ISO 200


Autumn (6)

Focal length 53 mm
Exposure 1/125
Aperture f/8
ISO 100

ေရ (a) Water (a) De l'eau

အေခၚအေဝၚနဲ႔ ေနရာေဒသေတြ ဘယ္လိုပဲ ေျပာင္းေျပာင္း တကမာၻလံုးက သူ႔ကိုလိုအပ္ပါတယ္၊ တကယ့္ကို မ႐ွိ မျဖစ္လိုအပ္တာပါ၊ ဒါေပမယ့္ လိုအပ္တိုင္းလည္း လိုသေလာက္ရၾကပါရဲ႕လား...၊ ရတဲ့အခါမွာလည္း သန္႔႐ွင္း ေကာင္းမြန္တဲ့ အရည္အေသြးနဲ႔ ျပည့္စံုရဲ႕လား၊

ကမာၻေပၚမွာ ေရေလးတစ္ေပါက္ေတာင္မွ ဝဝလင္လင္ မေသာက္ရတဲ့လူေတြ သိန္းသန္းခ်ီ႐ွိပါတယ္၊ ေရရဲ႕ pH ၊ ေရမွာပါဝင္သင့္တဲ့ minerals ၊ Total Suspended Solids (TSS) လို႔ေခၚတဲ့ အမႈန္အမႊား ကင္းစင္မႈ၊ စတာ ေတြကို စဥ္းစားဖို႔ေဝးလို႔...ေရလို႔ေခၚျဖစ္႐ံု ေလာက္ အရည္ေလးရရင္ကိုပဲ ေက်နပ္ေနရတဲ့လူေတြ အမ်ားႀကီးပါ၊

UNDP ရဲ႕စာရင္းတစ္ခုအရ အေမရိကားလို ႏိုင္ငံမွာေတာ့ လူတစ္ေယာက္ တစ္ေန႔ ပ်မ္းမွ်ေရအသံုးျပဳႏႈန္းဟာ လီတာ ၆၀၀ နီးနီး႐ွိသတဲ့၊ ကမာၻေပၚ မွာအမ်ားဆံုးပါပဲ၊ သူ႔ေနာက္မွာေတာ့ ၾသစေၾတးလ်၊ ၿပီးေတာ့ ဥေရာပ ႏိုင္ငံေတြ၊ ၿပီးမွ တ႐ုတ္ အိႏၵိယတို႔က ၇၅-၁၀၀ လီတာခန္႔ နဲ႔အလယ္မက်တက် လိုက္ပါတယ္၊ ဒါ..ေတာ္ေတာ့္ကို နည္းေနပါၿပီ၊ ဟိုး....ေအာက္ဆံုးကေတာ့ ရဝမ္ဒါ၊ ယူဂမ္ဒါ၊ မိုဇမ္ဘစ္ စတဲ့ အာဖရိကႏိုင္ငံေတြ...၊ သူတို႔ရဲ႕ လူတစ္ေယာက္ ပ်မ္းမွ် တစ္ေန႔သံုးႏႈန္းက ၅ လီတာကေန ၁၅ လီတာခန္႔ပဲ ႐ွိပါတယ္၊ လူသားတစ္ ေယာက္ အသက္႐ွင္ေနထိုင္မႈအတြက္ လိုအပ္တာထက္ အမ်ားႀကီးနည္းပါတယ္၊

ဒီဖက္ႏွစ္ေတြမွာေတာ့ တခ်ိဳ႕လူေတြ ေရအရင္းအျမစ္အေၾကာင္းကို စၿပီးသတိျပဳ၊ ဂ႐ုစိုက္လာပါၿပီ၊ သြားတိုက္ေနစဥ္မွာ ေရဘံုဘိုင္ကို ပိတ္ထားတာတို႔၊ ေရခ်ိဳးကန္ထဲ ေရေတြအမ်ားႀကီးထည့္ရမယ့္ Bath အစား၊ Shower နဲ႔ေရခ်ိဳးတာတို႔၊ မလိုအပ္ဘဲ ေရကိုမသြန္တာတို႔ စသျဖင့္ေပါ့၊ ဒါေပမယ့္ကမာၻ႔လူဦးေရအခ်ိဳးနဲ႔စာရင္ အရမ္းနည္းပါေသးတယ္၊ တကယ္ေတာ့ လူသားေတြသံုးႏိုင္တဲ့ ေရခ်ိဳက ကမာၻ႔ေရထု စုစုေပါင္းရဲ႕ ၃% ပဲ႐ွိတာပါ၊ ဒါေပမယ့္ ေရသံသရာလည္မႈျဖစ္စဥ္ရဲ႕ အက်ိဳးဆက္ေၾကာင့္ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္သန္းေပါင္း မ်ားစြာ ကတည္းက ဒီေရ ၃% ကိုပဲသံုးလာခဲ့ၾကတယ္၊ ေျပာရရင္ေတာ့ ဒီေန႔ခင္ဗ်ား ထမင္းစားအၿပီး ေသာက္လိုက္တဲ့ ေရဟာ ပုဂံေခတ္တုန္းက က်န္စစ္သားမင္း ႀကီး ခ်ိဳးခဲ့ဖူးတဲ့ ေရအခ်ိဳ႕လည္း ေကာင္းေကာင္းႀကီး ျဖစ္ေနႏိုင္ ပါတယ္၊ တကယ္ပါ၊

ဒီကေန႔ တိုးပြားလာတဲ့ ကမာၻ႔လူဦးေရ၊ အဆမတန္ မ်ားၿပားလာတဲ့ ကုန္ထုတ္လုပ္မႈ၊ စတာေတြေၾကာင့္ တခ်ိန္ က က်ေနာ္တို႔ဘုိးဘြားေတြ ေဖာေဖာသီသီ ေသာက္သံုးခြင့္ ရခဲ့တဲ့ အဲဒီေရ ၃% ကိုက်ေနာ္တို႔ က်ပ္က်ပ္ တည္း တည္း ခြဲေဝသံုးေနရၿပီ၊ ဒီၾကားထဲကမွ အဲဒီေရကေလးကို က်ေနာ္တို႔ တန္ဖိုးထားၿပီး မသံုးဘူးဆိုရင္ သိပ္မေဝးတဲ့ကာလမွာ ေရအက်ပ္အတည္းေတြ ဆက္တိုက္ေတြ႔လာရမွာ ေသခ်ာေပါက္ပါပဲ၊ ကဲ မိတ္ေဆြ ေကာ.....ဒီေန႔ေရကို အလဟႆမျဖစ္ေအာင္ သတိေလး မျပဳလိုက္ခ်င္ဘူးလား။ ။

ေရအသက္ တမနက္...



Water is life...



De l'eau, c'est la vie...

ညီလင္းသစ္
၁၃ ႏိုဝင္ဘာ၊ ၂၀၀၈

က်ေနာ္ႏွင့္ထိုေရာဂါ

အခုျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ ဘယ္တုန္းကတည္းက က်ေနာ့္မွာ အဲဒီေရာဂါရသြားလဲဆိုတာ တိတိက်က် မမွတ္မိေတာ့ဘူး၊ အခ်ိန္အားျဖင့္ ဒီႏွစ္ပိုင္းအတြင္းမွာပဲ ဆိုတာေတာ့ ေသခ်ာတယ္၊ က်ေနာ့္အထင္ မသကာ ႐ွိလွ ၆ လေအာက္ေပါ့၊ အခုေတာ့ အဲဒီေရာဂါက ေတာ္ေတာ့္ကို အျမစ္တြယ္ေနၿပီလို႔ ေျပာရေတာ့မယ္၊

က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာလည္း ဒီေရာဂါ႐ွိတဲ့သူေတြ ႐ွိတယ္၊ ဒီတုန္းကေတာ့ သူတို႔ေတြမွာ စားလည္းဒီစိတ္၊ သြားလည္းဒီစိတ္ဆိုတာ မ်ိဳးပဲ၊ သူတို႔ကို ၾကည့္ရင္း က်ေနာ္ကေတာ့ သိပ္နားမလည္ခဲ့ဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ေအးေအးေဆးေဆးပါပဲ၊ ကူးစက္ေရာဂါလည္းမဟုတ္ေတာ့ သူတို႔နဲ႔ လက္ပြန္းတတီး သြားလာေနခဲ့တာေပါ့၊ ကုိယ့္ရဲ႕ ကိုယ္ခံအားနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ကိုယ္ခံအားကလည္း တူမွမတူတာကိုး...၊

အခုေတာ့ က်ေနာ္လည္း သူတို႔ေနရာေရာက္ေနခဲ့ၿပီ၊ က်ေနာ္ျပန္စဥ္းစားၾကည့္တယ္၊ ဘယ္လိုျဖစ္လို႔ ငါ ဒီပိုးဝင္သြားတာပါလိမ့္...လို႔၊ အေစာႀကီးကတည္းက မရဘဲ အခုက်မွ ဘယ္လိုျဖစ္လို႔ ဒီေရာဂါက ကိုယ့္ဆီေရာက္လာခဲ့ရတာလဲ၊ က်ေနာ္သံုးသပ္လို႔ ရသေလာက္ကေတာ့ ေရာဂါရဲ႕ အသြင္အျပင္ေျပာင္းသြား တာေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္၊ ဒါ့ေၾကာင့္လဲ က်ေနာ့္လိုပဲ မထင္မွတ္ဘဲ အလစ္အငိုက္ ခံလိုက္ရတဲ့သူေတြတျဖည္း ျဖည္းနဲ႔ မ်ားလာေနခဲ့တာေနမွာ၊ အင္းေလ...အခုပံုစံအတိုင္းဆိုရင္ ကူးစက္ေရာဂါေတာင္ ျဖစ္လာႏိုင္ပါရဲ႕...၊

က်ေနာ္အခုေျပာေနတဲ့ ေရာဂါက WHO မွာေတာင္ classified မလုပ္ရေသးပါဘူး၊ အေၾကာင္းကေတာ့ တဦး တစ္ေယာက္ခ်င္းစီရဲ႕ စိတ္ဝင္စားမႈ၊ ကြ်မ္းက်င္လိမၼာမႈ၊ ေငြေၾကးတတ္ႏိုင္မႈ စ,တာေတြေပၚ မူတည္လို႔ ေရာဂါ ျပန္႔ႏွံ႔ပံုက ကြဲသြားေလ့ ႐ွိလို႔ပါပဲ၊ ဒီေရာဂါရဲ႕ နာမည္က တျခားေတာ့ အေထြအထူးမဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ၊ DSLR Addicted Disease လို႔က်ေနာ္ေခၚခ်င္တဲ့ Digital Single-Lens Reflex camera ေတြကို စြဲလန္းႏွစ္သက္တဲ့ ေရာဂါပါပဲ၊ ဟုတ္တယ္ဗ်ာ...က်ေနာ္ေတာ့ DSLR addicted ျဖစ္ေနခဲ့ၿပီ၊

အရင္တုန္းက က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြ ဖလင္ထည့္႐ိုက္ရတဲ့ ကင္မရာေတြနဲ႔ အ႐ူးထေနတုန္းက က်ေနာ္က ေအးေအးေဆးေဆး ေနခဲ့ႏိုင္တယ္၊ ႐ိုက္ၿပီး႐ံုနဲ႔ မၿပီးေသးဘဲ ဖလင္ေဆးဦး၊ ကူးဦး စ,တဲ့ အဆင့္ေတြနဲ႔ ေလးလံ ၾကာ႐ွည္လွတဲ့ အဲဒီကင္မရာႀကီးေတြက က်ေနာ့္ရဲ႕ စိတ္ကို မညြတ္ႏူးေစခဲ့ဘူး၊ ႐ိုက္မယ့္လူဖက္က ပညာရပ္ကို တစံုတရာ အတိုင္းအတာအထိ နားလည္ထားဖို႔ကလည္း လိုေသးတာကိုး၊ ၿပီးေတာ့ ႐ိုက္ခ်က္ေတြအေပၚမွာ ကိုယ္က အႏုပညာ ကြန္႔ျမဴးလိုက္ေပမယ့္ Result ကခ်က္ခ်င္းမွ မသိရတာ...၊ အခုေတာ့ DSLR ကအဲဒါေတြ အားလံုးကို ခ်န္ထားျဖတ္တက္ခဲ့ၿပီေလ၊ လုပ္ပိုင္ခြင့္ေတြ အမ်ားႀကီးပိုလာသလို အေျဖကို ခ်က္ခ်င္းသိခြင့္၊ ခ်က္ ခ်င္းအမွား ျပင္ဆင္ခြင့္ စ,တာေတြလည္း အျပည့္ပါပဲ၊

အဲဒီလိုနဲ႔ DSLR ရဲ႕အလွမွာ က်ေနာ္လည္း ႐ုန္းမထြက္ႏိုင္ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္ေပါ့ဗ်ာ၊ သူ႔ မာယာေတြရဲ႕ေအာက္ က်ေနာ့္မွာ ေန႔နဲ႔ညေတြ မွားလို႔၊ စားလည္းသူ႔စိတ္ သြားလည္း သူ႔စိတ္နဲ႔ အစြဲလန္းႀကီးစြဲလန္း ခဲ့တာပါပဲ၊ အဲဒီလို မြတ္သိပ္တမ္းတမႈေတြရယ္၊ ျပန္အိပ္မရတဲ့ တေရးႏိုးအိပ္မက္ ေတြရယ္ ေပါင္းစပ္လြန္းမက ေပါင္းစပ္သြားတဲ့အခါမွာေတာ့ ‘ ေဟ့..ဒီမွာ DSLR, မင္းကိုစၿပီး ခ်စ္မိကတည္းက ပိုင္ဆိုင္ဖို႔အတြက္ပဲ ခ်စ္ခဲ့တာ ကြ ’ ဆိုၿပီး လူႀကီးစံုရာေတြ ဘာေတြ ေစာင့္မေနေတာ့ဘဲ က်ေနာ္တစ္ေယာက္ တည္း သြားၿပီး DSLR တစ္လံုး ဝယ္လိုက္ေတာ့တာ ပါပဲ၊ အင္း..ဝယ္ရေတာ့တာေပါ့ေလ၊ ခိုးေျပးတာတို႔၊ ကားတင္ ေျပးတာတို႔မွ လုပ္လို႔ မရဘဲ၊ အေရာင္းဆိုင္မွာ ဗီဒီယိုကင္မရာေတြ၊ လံုျခံဳေရးအေစာင့္ေတြက မ်ားပါဘိသနဲ႔...၊

အခုေတာ့လည္း ဓါတ္ပံုအေၾကာင္းကို အခ်ိန္႐ွိသေ႐ြ႕ စဥ္းစားေနခ်င္တယ္၊ ဒီလိုအလင္းဆို ဘယ္လို႐ိုက္လိုက္ မယ္၊ ဒီေနေရာင္နဲ႔ဆိုရင္ Exposure ကိုဘယ္ေလာက္ထားမွ သင့္မွာပဲ၊ ဒါမ်ိဳးဆိုရင္ေတာ့ Flash သံုးတာထက္ ISO ကိုနဲနဲ ပိုတင္လိုက္တာ ေကာင္းမလားပဲ...စသျဖင့္ေပါ့ဗ်ာ၊ ပံုေလးေတြကို ဘေလာ့ဂ္မွာတင္တဲ့အခါ လာ ၾကည့္တဲ့သူေတြ ႐ွိေတာ့လည္း စိတ္ခ်မ္းသာရတာေပါ့၊ က်ေနာ္တို႔ငယ္ငယ္က ကင္မရာနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ အေဖ ေျပာေလ့႐ွိတာေလးကို သြားသတိရတယ္၊ ‘ လူတစ္ေယာက္ကိုမုန္းရင္ ကင္မရာတစ္လံုး ဝယ္ေပးလိုက္ပါ ’ တဲ့၊ ေတြ႔ကရာ ေလွ်ာက္႐ိုက္၊ ကူးလိုက္၊ ေဆးလိုက္၊ ထပ္႐ိုက္လိုက္နဲ႔ အဲဒီလူ မြဲသြားမယ္ေပါ့ဗ်ာ၊ အခု digital ေခတ္ မွာေတာ့ မမွန္ေတာ့ပါဘူး၊ ဝယ္တဲ့အခိုက္မွာေတာ့ အမ်ိဳးအစားေပၚ မူတည္လို႔ ေစ်းမ်ားေကာင္းမ်ားႏိုင္ေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းမွာ စိတ္ခ်မ္းသာရဖို႔ မ်ားပါတယ္၊ က်ေနာ့္ရဲ႕ ခ်စ္ရပါေသာ DSLR ေလးနဲ႔ က်ေနာ္ကေတာ့ ေ႐ွ႕သြား ေနာက္လိုက္ ညီညီပါပဲ။ ။

ညီလင္းသစ္
၉ ႏိုဝင္ဘာ၊ ၂၀၀၈

Flying

A Solo Fly...

Focal Length 55.0 mm

Exposure 1/4000

Aperture f/5.6

ISO 100

Flying for daily bread...

Focal Length 55.0 mm

Exposure 1/200

Aperture f/8.0

ISO 100

Born to fly...

Focal Length 55.0 mm

Exposure 1/400

Aperture f/7.1

ISO 100

Flying to rest, Resting to fly...

Focal Length 55.0 mm

Exposure 1/200

Aperture f/10.0

ISO 100

Geneva Lake in different layers

In a pleasant day... ...

Focal length 20 mm

Exposure 1/160

Aperture f/8.0

ISO 100

Under the cloudy sky... ...

Focal length 55.0 mm

Exposure 1/200

Aperture f/10.0

ISO 100

In a misty morning... ...

Focal length 33.0 mm

Exposure 1/50

Aperture f/5.6

ISO 200

By night (with Evian)... ...

Focal length 55.0 mm

Exposure 6

Aperture f/5.6

ISO 1600

အပါးေတာ္ၿမဲ

ေကာင္မေလးေရ...
ငါဟာ လူသားတစ္ေယာက္
မျဖစ္ႏိုင္ခဲ့ရင္
ေ႐ႊႀကိဳးတစ္မွ်င္ေတာ့ ျဖစ္ခ်င္ရဲ႕၊
မင္းရဲ႕ ညာေျခက်င္းဝတ္မွာ လွဲေလ်ာင္း
ဆူး, ေညႇာင့္ခလုတ္ေတြ အတူေက်ာ္လႊားရင္း
ငါ ေလ်ာင္းစက္ရာ အေရျပားလႊာေအာက္
ေတာက္ေလွ်ာက္စီးဆင္းေနမယ့္
ေသြးေၾကာတို႔ရဲ႕ တိုးေဝွ႔က်ီစယ္မႈ
ရင္ခုန္ခံစားရင္းနဲ႔
မင္းရဲ႕ေျခတစ္လွမ္း
ကုေဋတစ္သန္း တန္ေစခ်င္တဲ့
ေ႐ႊႀကိဳးကေလး အျဖစ္နဲ႔ေပါ့၊

ေကာင္မေလးေရ...
ငါဟာ လူသားတစ္ေယာက္
မျဖစ္ႏိုင္ခဲ့ရင္
ပိုးေကာင္ေလးတစ္ေကာင္ေတာ့ ျဖစ္ခ်င္ရဲ႕၊
မ်က္ဝန္းတစံုရဲ႕ စက္ကြင္းေအာက္
ေခါက္တံု႔ပ်ံသန္းရင္း
အေတာင္ပံေတြ အင္အားမဲ့ခ်ိန္
ေက်နပ္စြာ ခုန္ခ်လိုက္မကြဲ႕
အေသခံ ေလသူရဲတို႔ရဲ႕
စိတ္ဓါတ္မ်ိဳးနဲ႔ပ၊
ၾကည္လဲ့လဲ့နစ္ျမဳပ္မႈထဲ
သိမ္ေမြ႔စြာ ကူးခတ္ရင္း
ျမတ္ႏိုးမႈတဒဂၤရဲ႕ အလြန္မေတာ့
မင့္မ်က္ဝန္းအိမ္ ဂူဗိမာန္ထဲ
ငါ့ရဲ႕ဝိညာဥ္ အပ္ႏွင္းခဲ့မယ္၊

ေကာင္မေလးေရ...
ငါဟာ လူသားတစ္ေယာက္
မျဖစ္ႏိုင္ခဲ့ရင္
‘သန္း’ ကေလးတစ္ေကာင္ေတာ့ ျဖစ္ခ်င္ရဲ႕၊
ခပ္ဖြာဖြာ ဆံပင္ေတာထဲ
ျမတ္ႏိုးဖြယ္ ဆံႏြယ္ဒန္းကို ယီးေလးခိုလို႔
မင္းရဲ႕ ေတြးေခၚမႈေတြေပၚလမ္းေလွ်ာက္
ႏူးညံ့စြာ ေျခဖ်ားေထာက္လို႔ေပါ့၊
ငါ့အတြက္ ျဖစ္တည္မႈ
မင္းအတြက္ ႐ွက္စရာ
(ဒီလိုဆိုရင္ေတာ့)
ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းဝင္ေရာက္လာမယ့္
ဘီးစိပ္တစ္ခုရဲ႕အဖ်ား
ျပတ္သားစြာ လိုက္သြားလိုက္မကြဲ႔
ေပးဆပ္ဖို႔ဆိုတာ
ႀကိဳေတြးၿပီးသားပါကြယ္၊

ေကာင္မေလးေရ...
ငါဟာ သက္႐ွိဘဝတစ္ခု
မရခဲ့ေတာင္
တေစၦတစ္ေကာင္အျဖစ္ ေရာင့္ရဲႏိုင္ပါတယ္၊
မင္းရဲ႕ ျဖစ္တည္မႈအတြက္
ရဲဝံ့စြာ ကာကြယ္ရင္း
ေနအလင္းရဲ႕ေအာက္မွာ သက္ေတာ္ေစာင့္
လမင္းရဲ႕ေအာက္မွာ အိပ္ဖန္ေစာင့္ေပါ့၊
ႏွစ္ၿခိဳက္စြာအိပ္ေနမယ့္ မင္းအပါး
ၾကည္ေမြ႔စြာ ခ,စားရင္း
(လူ သိပ္မသိတဲ့)
ဘယ္ဖက္မ်က္ခံုးထဲက
အိမ္တြင္းပုန္း မွဲ႔ကေလးနဲ႔အတူ
သက္တမ္း႐ွိသေရြ႕
ျဖတ္သန္းသြားႏိုင္ပါတယ္ ေကာင္မေလးရယ္...။ ။


ညီလင္းသစ္
၆ ေအာက္တိုဘာ၊ ၂၀၀၈

က်ေနာ္ႏွင့္ ထိုေန႔လယ္ခင္းမ်ား

၁၉၉၂ မွာ က်ေနာ္ ၁၀ တန္းေအာင္ေတာ့ အစပိုင္းကာလေတြမွာ ဘာလုပ္လို႔ လုပ္ရမွန္း မသိဘဲ ေယာင္ခ်ာခ်ာနဲ႔...၊ အဲဒီကာလေတြမွာ တကၠသိုလ္တက္မယ့္ ေက်ာင္းသားေတြက ေတာင္လိုပံုလို႔၊ စံုစမ္းၾကည့္ေတာ့ က်ေနာ္လည္း ေနာက္ ၂ ႏွစ္ေလာက္ၾကာမွ တက္ရမယ္လို႔ သိရတယ္၊ ဒါနဲ႔ ဟို သင္တန္းတက္ရႏိုးႏိုး ဒီသင္တန္းတက္ရႏိုးႏိုး ဟိုအလုပ္ဝင္လုပ္ရႏိုးႏိုး ဒီအလုပ္ဝင္လုပ္ရႏိုးႏိုးနဲ႔ ျဖစ္ေနတုန္း က်ေနာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ စုၿပီးဖြင့္တဲ့ ဗီဒီယိုအေခြအငွားဆိုင္ေလးမွာ ထုိင္ဖို႔ျဖစ္လာခဲ့ ေတာ့တယ္၊

ဆိုင္ကိုအတူ႐ွယ္ယာထည့္ ဖြင့္တဲ့သူငယ္ခ်င္းအားလံုး နီးပါးက ေန႔လည္ဆို အလုပ္လုပ္တဲ့ေကာင္နဲ႔ သင္တန္းတက္တဲ့ေကာင္နဲ႔ ဘယ္သူမွ မအားၾကဘူး၊ ေလာေလာဆယ္ အားေနတာက က်ေနာ္ဆို ေတာ့ ေန႔ပိုင္းဆိုင္ထိုင္ဖို႔ က်ေနာ္ပဲ တာဝန္ယူလိုက္တယ္၊ အဲဒီကာလေတြတုန္းက က်ေနာ္ကဆံပင္ ကိုအ႐ွည္ထားၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေတးေရးဆရာတဝက္၊ ကဗ်ာဆရာတဝက္ ေရာထားတဲ့ေကာင္ လို႔ စိတ္ႀကီးဝင္ေနခ်ိန္ေပါ့...၊ ဆံပင္႐ွည္ကလည္း ေက်ာင္းတုန္းကတည္းက ထားခ်င္ေနတာ၊ ဒါေပ မယ့္ အိမ္ကေရာ ေက်ာင္းကပါ တားျမစ္ထားတာနဲ႔ ၿမိဳသိပ္ ေစာင့္စားေန ခဲ့ရတာ၊ ဆယ္တန္း ေအာင္စာရင္းလည္းထြက္ေရာ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ၊ အဲဒီေန႔က ဆံပင္ဒီမိုကေရစီ ရတဲ့ေန႔ ျဖစ္ သြားေရာ... ...၊

ဗီဒီယုိအေခြဆိုင္က ေန႔ခင္းပိုင္းဆိုရင္ ဘယ္သူမွ လာမငွားဘူး၊ ဒီေတာ့ အထက္မွာ ေျပာခဲ့တဲ့ကဗ်ာ ဆရာနဲ႔ေတးေရးဆရာကို 50း50 ေရာထားတဲ့ ဆံ႐ွည္ကိုယ္ေတာ္ကအႀကိဳက္ေပါ့၊ ဂစ္တာတစ္လက္ ရယ္၊ ေဘာပင္တစ္ေခ်ာင္းရယ္၊ စာ႐ြက္တစ္ထပ္ရယ္နဲ႔ သူ႔ေန႔လယ္ခင္းေတြကို ပူပူေလာင္ေလာင္ပဲ မ်ိဳခ်ေလ့ ႐ွိတယ္၊ တခါတေလ သီခ်င္းေလး တပိုင္းတစ၊ တခါတေလ ကဗ်ာေလး တပိုဒ္ႏွစ္ပိုဒ္နဲ႔ အဲဒီလို က်ေနာ္တစ္ေယာက္တည္း ေမြ႔ေလ်ာ္တဲ့ ေန႔လယ္ခင္းေတြကို မ်က္စိက်တဲ့ သူတစ္ေယာက္ ေပၚလာတယ္၊ ေဇာ္မင္း…..၊

ေဇာ္မင္းက အရမ္းရင္းႏွီးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြထဲက တစ္ေယာက္၊ သူက ဆယ္တန္းကို က်ေနာ္နဲ႔ အတူတူေအာင္ၿပီး တခါတည္း အေဝးသင္ တန္းတက္လိုက္တယ္၊ ၿပီးေတာ့ တဖက္ကလည္း ဟို တယ္ႀကီး တစ္ခုမွာ အလုပ္ဝင္လုပ္တယ္၊ ေျပာရရင္ ေဇာ္မင္းက ေတာ္ေတာ္ေျဖာင့္တယ္၊ အသား ျဖဴျဖဴ ႏွာတံေပၚေပၚ မ်က္လံုးေတာက္ေတာက္နဲ႔...၊ ေကာင္မေလးေတြ သေဘာက်ႏိုင္တဲ့ ႐ုပ္ရည္ ပိုင္႐ွင္ဆိုပါေတာ့၊ ဒါေပမယ့္ လက္ေတြ႔မွာေတာ့ အဲဒါနဲ႔ ေျပာင္းျပန္ ေဇာ္မင္းက ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ မွ မ႐ွိ႐ွာဘူး၊ သူ႔ဖက္က တဖက္သတ္ လိုက္ႀကိဳက္တဲ့ ေကာင္မေလးေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေတာ့ ႐ွိပါတယ္၊ ခက္တာက သူက ခ်ိန္လိုက္တာနဲ႔ တဖက္က တျခားတစ္ေယာက္ေနာက္ကို ပါသြားတာ မ်ားတယ္၊

သူငယ္ခ်င္းေတြက သူ႔ကို ‘ မင္းက ႐ူပါပဲ ႐ွိတာ၊ ဗ်ဴဟာမွ မ႐ွိဘဲကြ ’ လို႔စ,ေလ့ ႐ွိပါတယ္၊ အဲဒီအခါ ေဇာ္မင္းက ‘ ငါကိုယ္ႏိႈက္က အခ်စ္ကံေခလြန္းတဲ့ အသည္းကြဲ သမားႀကီးပါကြာ ’ လို႔ ျပန္ေခ်ပေလ့ ႐ွိတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါပဲ၊ တကယ္ကေတာ့ သူကဒီေလာက္ႀကီးလည္း အေလးအနက္ မဟုတ္ ပါဘူး၊ လူငယ္ ဘာသာဘာဝ ပါးပါးေလး ျဖတ္သန္း႐ံု သက္သက္ပါ၊ တခါမွာေတာ့ ေဇာ္မင္း ကို က်ေနာ္ ကဗ်ာတိုေလးတစ္ပုဒ္ ေရးေပးဖူးတယ္၊ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ကို ေပးခ်င္တယ္ ဆိုလို႔၊ တကယ္တမ္း နဖူးေတြ႔ဒူးေတြ႔ ေကာင္မေလးနဲ႔လည္းေတြ႔ေရာ သူေၾကာက္ၿပီး မေပးရဲ ေတာ့ဘူး၊ က်ေနာ္တို႔က ဒီအေၾကာင္းကိုၾကားၿပီး ရယ္ေတာ့ သူက ‘ ငါ ေပးမွာပါကြ မင္းတို႔က လည္း၊ ငါက အခ်ိန္ယူေန တာ၊ ထိုးမယ့္ဆင္ ေနာက္တစ္လွမ္း ဆုတ္တဲ့သေဘာ ေပါ့ကြာ ’ လို႔ေျပာ တယ္၊ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္ စိတ္ထင္ သူ႔ဆင္က ေခ်ာက္ကမ္းပါးစြန္းမွာ ေနာက္လွည့္ ရပ္ေနခဲ့ပံုရ တယ္၊ အဲဒီတစ္လွမ္း ဆုတ္ၿပီး ကတည္းက လံုးဝမျမင္ရေတာ့ဘူး၊

အဲဒီ ေဇာ္မင္းက ေန႔လယ္ေန႔ခင္းေတြမွာ က်ေနာ္သီခ်င္းေတြ၊ ကဗ်ာေတြ လက္တည့္စမ္းေနတာကို အကြက္ေကာင္း ေတြ႔သြားတယ္၊ သူက က်ေနာ့္ကဗ်ာေတြကို သူႀကိဳက္ေႀကာင္း၊ သီခ်င္းေတြဟာ လည္းသံစဥ္ဟာ နားမွာခ်က္ခ်င္း စြဲသြားေစေၾကာင္း စသျဖင့္က်ေနာ့္ကို ေျမႇာက္ေပးတယ္၊ ၿပီးေတာ့ မွ သူေတြ႔လာတဲ့ ေကာင္မေလးေတြကို ေပးဖို႔ ဟိုဟာေရးခိုင္း၊ ဒီဟာေရးခိုင္း လုပ္တယ္၊ က်ေနာ္က လည္း သူေျပာတာေတြ မဟုတ္မွန္းသိသိႀကီးနဲ႔ သေဘာေတြက်လို႔...၊ သူေတာင္းဆိုလာရင္ လက္ တည့္စမ္းဖို႔ အသင့္၊ က်ေနာ့္မွာ ေန႔လယ္ခင္းေတြ လံုလံုေလာက္ေလာက္ ႐ွိတယ္ေလ၊ တခါက် ေတာ့ သူ႔အလုပ္က ေကာင္မေလးအေၾကာင္း က်ေနာ့္ကို ေျပာျပၿပီး သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ ေရးခိုင္းျပန္ တယ္၊ အဲဒီေကာင္မေလးကို သူဆိုျပခ်င္လို႔ ပါေပါ့ေလ၊ အလုပ္မွာ ဂစ္တာမ႐ွိဘာမ႐ွိနဲ႔ သူဘယ္လို ဆိုမလဲ ေတာ့မသိဘူး၊ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီတေခါက္မွာ က်ေနာ္ကလည္း မုဒ္မဝင္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ သီခ်င္းမၿပီးႏိုင္ဘူး၊ ေနာက္ဆံုး မနည္းကို ႀကိဳးစားၿပီး ေရးလိုက္ရတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ထံုးစံအတိုင္း က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ေဇာ္မင္းက အဖ်ား႐ႉးသြား တာပါပဲ၊

တစ္ရက္မွာေတာ့ သူက ဆိုျပန္တယ္၊ သူတို႔ ႐ံုးနားမွာ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို သူေတြ႔ျပန္ၿပီ တဲ့၊ ေကာင္မေလးက ပါဂ်ဲ႐ိုး အၿမဲစီးတယ္တဲ့၊ အဲဒီေခတ္တုန္းက အခုလို ပရာဒိုတို႔၊ လင္န္းခ႐ုဆာ တို႔ သိပ္မ႐ွိေသးဘူး၊ ပါဂ်ဲ႐ိုးေတြ ေခတ္စားေနခ်ိန္ေပါ့၊ အဲဒီ ပါဂ်ဲ႐ိုးေပၚက ေကာင္မေလးကိုသူေတာ္ ေတာ္ေႂကြေနၿပီ ဆိုတဲ့အေၾကာင္း၊ ဒီတခါေတာ့ တကယ္အတည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ သူ႔မွာ သတၱိေတြ႐ွိေန ၿပီျဖစ္လို႔ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ေတာ့ ေပးခ်င္ေၾကာင္း စသျဖင့္ ဖြဲ႔ကာႏြဲ႔ကာနဲ႔ ေျပာၿပီး ေဇာ္မင္းက က် ေနာ့္ကို ကဗ်ာေတာင္းျပန္ေရာ၊ အရင့္အရင္ အေခါက္ေတြတုန္းကလည္း ဒီလိုပဲေျပာၿပီး ေနာက္ဆံုး မွာဘာမွ ျဖစ္မလာတာ က်ေနာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းအားလံုး အသိပါ၊ ဒါေပမယ့္ ေဇာ္မင္းကိုက်ေနာ္လံုးဝ စိတ္မဆိုးပါဘူး၊ သူမေပးတာက သူ႔အပိုင္း၊ သူ႔ႏွလံုးသား ကိစၥ၊ က်ေနာ္ မထိခိုက္ပါဘူး၊ က်ေနာ့္အ တြက္က ကဗ်ာေတြသီခ်င္းေတြ အဖတ္တင္လို႔ ပိုေတာင္ေကာင္းေသးတယ္၊

ဒါနဲ႔ ကဗ်ာေရးေပးမယ္လို႔ သူ႔ကိုက်ေနာ္ ကတိေပးလိုက္တယ္၊ ဒီတခါေတာ့ က်ေနာ္ ေဇာ္မင္းကို ေနာက္ခ်င္ေနမိတယ္၊ သူ႔ကို ကတိေပးထားတဲ့ အတိုင္းလည္း ကဗ်ာေပးရေအာင္၊ ဒီအျဖစ္အပ်က္ ေလးကိုလည္း အမွတ္တရျဖစ္သြားေအာင္၊ သူ႔ကိုလည္း ေနာက္ရေအာင္ ရည္႐ြယ္ၿပီးက်ေနာ္ကဗ်ာ တစ္ပုဒ္ ခ်ေရးလိုက္တယ္၊ ဒီကဗ်ာကိုလည္း ထင္တဲ့အတိုင္း သူမေပးျဖစ္ပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္က်ေနာ္ တို႔ၾကားမွာေတာ့ အမွတ္တရေလး တစ္ခုျဖစ္ခဲ့တယ္၊ အဲဒီတုန္းကေန႔လယ္ခင္းေတြကို အခုျပန္ ေတြးေတာ့ လြမ္းမိျပန္တယ္၊ တကယ္ပါပဲ…၊ ပူစပ္ပူေလာင္ ေန႔လယ္ခင္းေတြကို တဝတၿပဲ မ်ိဳမ်ိဳခ် ၿပီး လတ္ဆတ္စိမ္းစိုတဲ့ ေပါ့ပါးေပ်ာ္႐ႊင္မႈေတြ ျပန္ျပန္အန္ထုတ္ခြင့္ ရခဲ့တဲ့ကာလေတြပါပဲ ။ ။


ပါဂ်ဲ႐ိုးစီးတဲ့ကဗ်ာ

ေနာက္ဆံုးေပၚ အဆင္အေသြးနဲ႔
ယဥ္ေက်းေနတဲ့ကားထဲမွာ
နင့္ကို ေတြ႔ၿပီးကတည္းက
ငါ့ ႏွလံုးသား
႐ံုးမသြားဘဲ အိုဗာတိုင္ဆင္းခဲ့ရၿပီ၊

ပါဂ်ဲ႐ိုးနဲ႔ ငါ
ဘယ္လိုမွ မနီးစပ္ေတာ့လည္း
နင္စီးတဲ့ ပါဂ်ဲ႐ိုး
တိုးေဝွ႔ေနတဲ့ ဘတ္စ္ကားထဲကေငး
အေဝးေရာက္တဲ့ အထိေပါ့၊

ပါဂ်ဲ႐ိုးရဲ႕ျပတင္း
လတစ္စင္းသာခ်ိန္ကို
ဖူးေတြ႔ခ်င္လို႔
မူးေမ့မွာေတာင္ မေၾကာက္ဘဲ
အ႐ူးဓေလ့လို
ေျပးလိုက္ဖူးပါရဲ႕
ဒါေပမယ့္ ဂီယာဆစ္မ်ားေျပာင္း
အားေကာင္းလွတဲ့ ပါဂ်ဲ႐ိုး
“ ႏိုး ႏိုး ႏိုး ” တဲ့
သေရာ္သြားေလရဲ႕၊

တကယ္ေတာ့
နင္သာ ငါ့ေဘးေရာက္ခဲ့ရင္
ပါဂ်ဲ႐ိုးေပၚက ခ်စ္သူ
‘ ၄၅ ’ အလယ္ခံုမွာ
ငယ္ဂုဏ္ၫႇိဳးေနတာ
မျမင္ရက္ပါဘူး
ဒါေပမယ့္
ယွဥ္တြဲကာ အတူရပ္
ကားက်ပ္တဲ့အရသာ
ဘဝမွာ ခံစားခ်င္စိတ္ကလည္း
ဖိမရ
ကဲ...
ဒြိဟေတြနဲ႔
မ႐ွင္းတတ္ေတာ့လို႔
မိုက္ဇတ္႐ိုက္တဲ့ ဒါ႐ိုက္တာ
ပါဂ်ဲ႐ိုးနဲ႔သာ
တိုက္သတ္လိုက္ပါေတာ့ကြယ္။


ညီလင္းသစ္
၃၀ စက္တင္ဘာ၊ ၂၀၀၈