ေမြးေန႔

လူတိုင္း,လူတိုင္းမွာ ေမြးေန႔႐ွိၾကသည္၊ ေမြးေန႔မ႐ွိပါက လူျဖစ္လာစရာ အေၾကာင္းပင္မ႐ွိ၊ နာမည္ေက်ာ္ ျပင္သစ္ဖီလိုဆိုဖာ Descartes က “ I think, therefore I am ” ဟုေျပာသြားခဲ့သည္၊ ငါေတြးသည္၊ ထို႔ေၾကာင့္ ငါ႐ွိသည္၊ ဒီအတိုင္းဆိုလွ်င္ က်ေနာ္လည္း ထပ္ျဖည့္ခ်င္သည္၊ “ I have a birthday, therefore I am ” ဟု..။

လူတစ္ေယာက္၏ ေမြးေန႔ေရာက္ေသာအခါ အျခားလူမ်ားက ႏႈတ္ခြန္းဆက္ၾက၊ အမွတ္တရ လက္ေဆာင္ေပး ၾကသည္၊ ဤကမာၻထဲသို႔ လူသားအျဖစ္ သူေရာက္လာခဲ့သည့္ေန႔ကို သူ႔လိုပဲ ေရာက္ေနၾကသည့္ အျခားလူသား မ်ားက ႏႈတ္ဆက္ၾကသည့္ သေဘာျဖစ္သည္၊ ဘာကို ရည္စူး၍ ႏႈတ္ဆက္ၾကပါသနည္း၊ ဤကမာၻထဲမွာ ေမြးဖြား လာခဲ့ျခင္းအတြက္လား? ႐ုတ္တရက္ ၾကည့္လွ်င္ ဟုတ္သေယာင္ေတာ့ ထင္ရပါသည္၊ သို႔ေသာ္ သိပၸံပညာယခု ထက္ပိုထြန္းကားလာေသာ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာတြင္ လေပၚ သို႔မဟုတ္ အဂၤါၿဂိဳဟ္ေပၚ၌ လူမ်ားေနထိုင္ၾက သည္ဆိုပါစို႔၊ ထိုလူမ်ား ဤကမာၻေျမေပၚ လာလည္ခိုက္တြင္ ေမြးေန႔ႏွင့္ တိုက္ဆိုင္ပါက ဤကမာၻေျမေပၚမွာ သူတို႔မေမြးခဲ့ေသာ္လည္း ကမာၻသားမ်ားက “ Happy Birthday ” ဟုဆက္လက္ ႏႈတ္ဆက္ၾကပါလိမ့္မည္၊ ယခု လည္းျမန္မာျပည္မွာ ေမြးသူက အေမရိကားမွာ ဆက္လက္၍ Birthday ႏိုင္သလိုေပါ့၊ ဘယ္ေနရာမွာပဲေမြးေမြး ေမြးေန႔ဟာ ေမြးေန႔ပဲျဖစ္သည္၊

Birthday သို႔မဟုတ္ ေမြးေန႔...၊ နာမည္မွာကိုက တိက်ပါသည္၊ ေမြးေနရာ မဟုတ္၊ ေမြးေသာေန႔မွာ ႏႈတ္ဆက္ ျခင္းျဖစ္သည္၊ သို႔ေသာ္လည္း ဒီေလာက္ မတိက်ျပန္၊ ျမန္မာျပည္ အ႐ုဏ္တက္မွာ ေမြးခဲ့သူက ယခုအေမရိကား ေရာက္ေနသည္၊ သူ႔ေမြးေန႔ကို ႏႈတ္ဆက္ခ်င္လွ်င္ ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ကို လိုက္ကာ တစ္ရက္ႀကိဳ၍ ႏႈတ္ဆက္ၾက မလား၊ သို႔မဟုတ္ အေမရိကား စံေတာ္ခ်ိန္ကိုလိုက္ကာ တစ္ရက္ေနာက္က်ၿပီး ႏႈတ္ဆက္ၾကမလား၊ Happy Pre-birthday ဒါမွမဟုတ္ Happy Post-birthday လို႔ေျပာၾကမလား? ဒီေနရာမွာေတာ့ Time and Space သ ေဘာေတြ ပါဝင္လာၿပီ၊ လက္ေတြ႔မွာေတာ့ ေမြးေန႔႐ွင္ ႐ွိေနသည့္ ေနရာက အခ်ိန္အတိုင္း ႏႈတ္ခြန္းဆက္ၾကမည္ ျဖစ္သည္၊ ေမြးေန႔ ႏႈတ္ခြန္းဆက္ျခင္းသည္ အာကာသကို ဒံုးပ်ံလႊတ္တင္ေနျခင္း မဟုတ္၊ မည္သူမွ် အခ်ိန္ အတိ အက်တြက္ခ်က္ ႏႈတ္ဆက္မည္ မဟုတ္ပါ၊ ေမြးေန႔သည္ ေနရာကို မူမတည္ေၾကာင္း က်ေနာ္တို႔ေတြ႔ခဲ့ ၾကသည္၊ ယခု ေမြးေန႔သည္ အခ်ိန္ကိုလည္း မူမတည္ျပန္၊ ဒါဆိုလွ်င္ ေမြးေန႔သည္ ဘာကို မူတည္ပါသနည္း?

ေမြးေန႔႐ွင္ကိုသာ မူတည္ပါသည္၊ သူေရာက္ေနသည့္ ေနရာက သူလည္ပတ္ေနေသာ စံေတာ္ခ်ိန္အရသာ သူ႔ ကိုႏႈတ္ဆက္ၾကပါသည္၊ အင္မတန္ သဘာဝက်သည္၊ သူသာ အဓိကျဖစ္သည္၊ ေမြးေန႔႐ွင္မ႐ွိဘဲ ေမြးေန႔႐ွိ မလာႏိုင္္ပါ၊ ေမြးေန႔႐ွင္ေမြးလာ ခဲ့၍သာ ေမြးေန႔ျဖစ္လာခဲ့သည္ မဟုတ္ပါလား၊ ထို႔ေၾကာင့္ “ I am, therefore I have a birthday ” ဟူကပိုမွန္လိမ့္မည္၊ ကုန္ကုန္ေျပာရလွ်င္ ေမြးေန႔႐ွင္ သာ႐ွိလွ်င္ သူ႔ေမြးေန႔မ႐ွိတာေတာင္မွ ေမြးေန႔ကို က်င္းပႏိုင္ပါသည္၊ ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၂၉ ရက္မွာ ေမြးသူမ်ားက ၄ ႏွစ္ မွတစ္ႀကိမ္ ၄င္းတို႔ေမြးေန႔ကို မက်င္းပၾကပါ၊ အမ်ားသူငါလိုပင္ တစ္ႏွစ္တစ္ခါ အသက္ႀကီးလာၿပီး တစ္ႏွစ္တစ္ခါ ႏႈတ္ခြန္းဆက္ ခံရပါလိမ့္ မည္၊ ႏႈတ္ဆက္ရမည့္ သူမ်ားကေတာ့ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ႏႈတ္ဆက္ရပါ့မလဲ ဆိုတာႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး အနည္းငယ္ ေတာ့ ကသိကေအာင့္ ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္၊

ေမြးေန႔မွာ အသိအမွတ္ျပဳ ႏႈတ္္ဆက္ျခင္းသည္ လူပီသျခင္း လကၡဏာတစ္ရပ္လည္း ျဖစ္ပါသည္၊ က်ေနာ္တို႔ သာ ေခြးဆိုလွ်င္ ေမြးေန႔႐ွိပါလွ်က္ ေမြးေန႔ႏႈတ္ခြန္းဆက္ ခံရမည္မဟုတ္ပါ၊ ေခြးအ႐ူးအမူးခ်စ္တတ္သူ ေဟာလီး ဝုဒ္အေက်ာ္အေမာ္ တစ္ေယာက္ဆီမွာ ေခြးျဖစ္ရင္ေတာ့ ႁခြင္းခ်က္ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္္မည္၊ ဒါေတာင္ သူ႔ေခြးေမြးေန႔ ကို သူမွတ္မိပါဦးမွ...၊ ေမြးေန႔ကို အသိအမွတ္ျပဳျခင္းသည္ ယဥ္ေက်းမႈ တိုးတက္ျခင္းျဖစ္စဥ္၏ ျပယုဂ္တစ္ခု လည္းျဖစ္ပါသည္၊ က်ေနာ္တို႔သာ ေက်ာက္ေခတ္မွာ ေမြးခဲ့လွ်င္ ေမြးေန႔ႏႈတ္ခြန္္းဆက္ ခံရမည့္အစား မီးခတ္ ေက်ာက္ကို ေသခ်ာခတ္ဖို႔သာ အေျပာခံရပါလိမ့္မည္၊ စားဝတ္ေနေရး သံုးပါး၏ ႀတိဂံေထာင့္ခ်ိဳးသက္သက္ထဲမွာ အ႐ိုင္းဆန္ၾကေသာ ကာလ၌ ေမြးေန႔ကို မွတ္မိဖို႔ထက္ သားေကာင္၏ေျခရာကို မွတ္မိဖို႔က ပိုအေရးႀကီးသည္၊

ဘဝေနထိုင္မႈ ႐ိုး႐ွင္းလြယ္ကူခဲ့ေသာ ေခတ္ကေတာ့ ေျပာခဲ့ၾကမည္၊ ` ဟဲ့..နင့္ ေမြးတဲ့ႏွစ္က ေခါင္းရင္းက စပါး က်ီႀကီး မီးေလာင္တဲ့ ႏွစ္ေပါ့ဟဲ့ ’ ဟု...၊ စပါးက်ီႀကီးက ႏွစ္တိုင္းမီးမေလာင္သလို ေမြးေန႔ကိုလည္း ဘယ္သူမွ သတိတရ ႐ွိေနေတာ့မည္မဟုတ္၊ ေမြးေန႔ကို ေျပာျပအသံုးခ်ရမည့္ စာ႐ြက္စာတမ္းဆိုင္ရာ ကိစၥမ်ားလည္း မ႐ွိ၊ ေကာက္စိုက္ေတးတို႔ အၾကားမွာ သန္႔႐ွင္းလတ္ဆတ္ေသာ ေလထုကို ႐ွဳ႐ိွဳက္ႀကီးျပင္းခဲ့ၾက ေပလိမ့္မည္၊ ေမြးေန႔ ဆိုေသာ သာမန္ေန႔စြဲတစ္ခုက အဲဒီေန႔မွာ ေမြးခဲ့သူထက္ပင္ တခါတရံ ပိုလို႔အေရးပါတတ္ေသာ ေခတ္ႀကီးထဲမွာ ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ေမြးေန႔ေတြကို သတိရတတ္ၾကသည္၊ ဆိုးဝါးက်ပ္တည္းလွေသာ ကာလႀကီးမွာ အခုလိုတစ္ ႏွစ္တာ ကာလကို ျဖတ္သန္းခဲ့ႏိုင္တာအတြက္ ခ်ီးက်ဴးစကား ေျပာၾကမည္၊ တစ္ႏွစ္ဆိုေသာ ကာလကို ေတာင့္ခံ ႏုိင္ခဲ့ျခင္းသည္ နည္းတဲ့ ဇြဲသတိၱလား၊ လာမည့္ႏွစ္အတြက္ ေကာင္းခ်ီးေပး ၾကမည္၊ အားအင္သစ္တို႔ ေတာင္းဆု ေခြ်ၾကမည္၊ စင္စစ္ သာမန္ျဖစ္႐ိုးျဖစ္စဥ္ မ်ားႏွင့္ပံုမွန္လည္ပတ္ေနေသာ ထိုေမြးေန႔ သည္လည္း အျခားေန႔မ်ား ကဲ့သို႔ပင္ ခပ္ျမန္ျမန္ကုန္ဆံုးသြားေပလိမ့္မည္၊ က်ေနာ္တို႔သည္ ေလာကခရီးသြားမ်ား ဟုဆိုလွ်င္ ထိုေလာက ဆိုတာႀကီးသည္ က်ပ္ညပ္ေနေသာ ဘတ္စ္ကားအိုႀကီး တစ္စင္းသာျဖစ္ေပလိမ့္မည္၊ ထိုအထဲမွာ မတ္တပ္ရပ္ ေနရသူ အခ်င္းခ်င္းအၾကား အားေပးသည့္အၾကည့္ကေလးပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ႏႈတ္ခမ္းတြန္႔ေကြး႐ံု ႏႈတ္ဆက္ၿပံဳးေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ လြန္႔လူးျဖတ္သန္းသြားသည့္အခါ ေ႐ွ႕လာမည့္မွတ္တိုင္မ်ားကို ဆက္စီးရန္ အေမာေျပေစပါသည္၊

ယေန႔သည္ ၃၄ ခုေျမာက္ေသာ ျပကၡဒိန္ကို ဆြဲဆုတ္လိုက္သည့္ က်ေနာ့္ေမြးေန႔ ျဖစ္ပါသည္။ ။


ညီလင္းသစ္
၁၇ ေဖေဖာ္ဝါရီ၊ ၂၀၀၉

ဧည့္သည္

မေန႔ကအထိ
ငါ မင္းေနရာမွာပါပဲ၊

မနက္ျဖန္ေတာ့
မင္းလည္း ငါ့ေနရာ ေရာက္လိမ့္မေပါ့။


ညီလင္းသစ္
၁၆ ေဖေဖာ္ဝါရီ၊ ၂၀၀၉

ဆြမ္းခံႂကြခ်ိန္

Canon 450d, 89mm, f/4.5, 1/60, ISO800

ေဖေဖာ္ဝါရီ ဆယ့္သံုးရက္ တမ္းခ်င္း

တသက္စာ ၾကည့္ခဲ့ပါရေစ
မနက္ျဖန္ရဲ႕ တိမ္မည္းတစ္အုပ္
ငါ့မ်က္ဝန္းကို မဖံုးအုပ္ခင္အထိေပါ့၊

ဆံုမွတ္ေတြကို စြဲထင္ေစခဲ့တဲ့
ေဟာဒီ စုတ္တံတစ္ေခ်ာင္းဟာ
ကုိယ္တုိင္အတြက္က်ေတာ့
ေဆးေတြ ခမ္းခဲ့ရတဲ့အျဖစ္... ...၊

လမင္းရယ္...
တမံတုပ္ၿပီး အဖို႔ခံရေတာ့မယ့္
ေခ်ာင္း႐ိုးကေလးဆီကိုမွ
ေရေသာက္ဆင္းလာ သတဲ့လား၊
လႈိုင္းထခြင့္ မ႐ွိေတာ့ေပမယ့္
ေက်းဇူးေတာ္ေတးကိုေတာ့
သီေႂကြးလိုက္ပါရေစ၊

ငါ...
ေအဒီ ၃ ရာစုအတြက္
အလွဆံုး ပြင့္ခဲ့ပါတယ္၊
ေနာက္ဆံုး ေခါင္းေလာင္းသံတို႔
႐ွိဳက္ငင္ မွိန္ေဖ်ာ့သြားခ်ိန္အထိေပါ့ ။ ။


ညီလင္းသစ္
၁၃ ေဖေဖာ္ဝါရီ၊ ၂၀၀၉

Sharm El-Sheikh (2)

အလည္အပတ္ေရာက္သြားခဲ့တဲ့ အီဂ်စ္ႏိုင္ငံ ပင္လယ္နီ ကမ္းနဖူးေပၚက ၿမိဳ႕ကေလးျဖစ္ပါတယ္၊ ဒီအပိုင္း ၂ က ေတာ့ ပံုျပပို႔စ္ သက္သက္ ပဲျဖစ္လို႔ ခရီးစဥ္အေၾကာင္း အေသးစိတ္ကို သိလိုရင္ေတာ့ အပိုင္း ၁ မွာ ဖတ္ႏိုင္ပါ တယ္၊ မံမီ တဦးတေလနဲ႔မွ မဆံုျဖစ္လုိက္ဘဲ က်ေနာ္ ျပန္ေရာက္လာခဲ့တဲ့ ခရီးေပါ့...။ ။

ဂ်စ္ပဆီမိုးတိမ္ တခ်ိဳ႕ကို ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ႏႈတ္ဆက္ ထားရစ္ခဲ့လိုက္တယ္



စြန္ပလြံပင္မ်ားၾကားမွ Sharm El-Sheikh ကမ္းေျခ



Sharm El-Sheikh by night...



အာရပ္အေခၚ Karkade (ခါရ္ကာေဒး) ဆိုတဲ့ Hibiscus ပန္း..၊ ဒီပန္းေဖ်ာ္ရည္ကိုေတာ့ ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္ေသာက္ခ်င္ေသးတယ္၊



ဒီေခါင္ရန္းပန္းေတြက က်ေနာ္သတိထားမိသေလာက္ မနက္ေနေရာင္ေကာင္းေကာင္း ရလာမွ ပိုပြင့္လာၾကတယ္၊ ေနပူဆာလႈံဖို႔ ျပင္ဆင္ ပြင့္အာလာေနတဲ့ ေခါင္ရန္းတစ္ပြင့္ကို က်ေနာ္က ကင္မရာမွန္ဘီလူးကေန ခံစားလိုက္တယ္၊



ပင္လယ္နီႏွင့္ သူ၏ဧည့္သည္မ်ား...



ပင္လယ္နီက ဆားေပ်ာ္ဝင္ႏႈန္း သိပ္သည္းဆ density ျမင့္တဲ့ ပင္လယ္ေတြထဲမွာ တစ္ခုအပါအဝင္ျဖစ္တယ္၊ သားကေလးက အဲဒီဆား ငန္ရည္ေတြကို က်ေနာ္တို႔အလစ္မွာ ခိုး,ခိုးေသာက္ၿပီး သေဘာေတြ က်ေနေလရဲ႕၊



စြန္ပလြံတစ္ပင္၏ ကြမ္းတကမ္းအလွ...၊ စြန္ပလြံသီး လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ေတြ ရေပမယ့္ က်ေနာ္က အေျခာက္ပဲ ႀကိဳက္တယ္၊ အဲ... စြန္ ပလြံသီးအေျခာက္ပဲ ပိုႀကိဳက္တယ္လို႔ ေျပာတာ :D



ေလယာဥ္ကြင္းနဲ႔ ၁၀ မိနစ္စာ ကားေမာင္းရတဲ့ အကြာအေဝးမို႔ ေျပးလမ္းအတြက္ ခ်ဥ္းကပ္တဲ့ေလယာဥ္ေတြက ခပ္နိမ့္နိမ့္ကေန ပ်ံသြား ၾကတယ္၊ တစ္ရက္ကို အစီး ၂၀ ေလာက္ေတာ့ ႐ွိမယ္ထင္တယ္၊



မအိမ္သူနဲ႔ က်ေနာ္နဲ႔ၾကားထဲက အခက္အခဲကို ႐ွင္းေပးလိုက္တဲ့ သေဘၤာ...၊ ဧည့္သည္ပါးခ်ိန္မို႔ တစ္ရက္ကို ၃ ေခါက္ပဲထြက္ၿပီး တစ္ခါ ထြက္ရင္ တစ္နာရီ ဝန္းက်င္ခန္႔ ၾကာပါတယ္၊



သေဘၤာအတြင္းပိုင္းမွာ ေရေအာက္႐ွဳခင္းကို ၾကည့္ဖို႔အတြက္ အခုလို မွန္နဲ႔ခင္းထားတယ္၊ ေရကလည္း ၾကည္တဲ့အတြက္ ေတာ္ေတာ္ကို ကြဲကြဲျပားျပား ျမင္ရပါတယ္၊



က်ေနာ္ အမ်ိဳးအမည္ မသိခဲ့ေသာ ငါးေမာင္ႏွံ၊ (က်ေနာ္ယူခဲ့တဲ့ သတၱေဗဒဘြဲ႔ကို အားနာတာနဲ႔ ကိုယ္တစ္ဝက္ေဖာ့ၿပီး ထိုင္ေနလိုက္တယ္)



တခ်ိဳ႕သႏၲာေက်ာက္တန္းေတြက အေတာ္လွတယ္၊ သေဘၤာသားေတြက ဒီေရေအာက္႐ွဳခင္းေတြကို အလြတ္ရေနေတာ့ ေက်ာက္တန္း ေတြေပၚကေန ေမာင္းေပးတယ္၊ ေရေအာက္မီတာ ၃၀ (ေပ ၉၀ခန္႔) အထိ ေကာင္းေကာင္းျမင္ရပါတယ္၊



လာျပန္ၿပီ ေနာက္တစ္ေကာင္...၊ (အခုေတာ့ ကိုယ္ေဖာ့႐ံုနဲ႔ မလံုေလာက္လို႔ က်ေနာ္မတ္တပ္ပဲ ရပ္ေနလိုက္ေတာ့တယ္) :D



Sharm El-Sheikh ရဲ႕အေဝးျမင္ကြင္း၊ ဟိုး အေနာက္က ေတာင္တန္းေတြက ဆိုင္းႏိုင္း (Sinai) လို႔လည္း ေခၚႀကတဲ့ သိနေတာင္တန္း ေတြေပါ့၊ ခရစ္ယာန္သမၼာက်မ္းစာလာ ပညတ္ေတာ္ ၁၀ ပါးကို ေမာေ႐ွ (Moses) ေရးခဲ့တဲ့ ေနရာ...၊



အျပန္ခရီး...၊ ေလယာဥ္အၿမီးက အနီတန္းေလး စတဲ့ေနရာဟာ Sharm El-Sheikh ရဲ႕တည္ေနရာပါပဲ၊



Good bye Red sea...! ပံုရဲ႕ အေပၚဖက္နားမွာ စူးအက္တူးေျမာင္းရဲ႕ အဆက္ ျမစ္လက္တက္ကို ခပ္ဝါးဝါး ေတြ႔ႏုိင္ပါတယ္၊ အီဂ်စ္ကေတာ့ ေနရာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ အခုလို သဲကႏၲာရေတြပဲ ႐ွိေလရဲ႕...။

Sharm El-Sheikh (1)

ဇန္နဝါရီလရဲ႕ ေနာက္ဆံုးအပတ္ထဲမွာ က်ေနာ္တို႔မိသားစု Sharm El-Sheikh (႐ွားမဲလ္႐ွိတ္ခ္) ကို သြားလည္ျဖစ္တယ္၊ ဒီၿမိဳ႕ကေလးက အီဂ်စ္ႏိုင္ငံ၊ ပင္လယ္နီ (Red sea) ရဲ႕ကမ္းနဖူးမွာ ႐ွိပါတယ္၊ စူးအက္တူးေျမာင္း (Suez Canal) ရဲ႕ေအာက္ဖက္ကို နဲနဲဆင္းလာရင္ ညာဖက္မွာ ႐ွိတယ္၊ ဒီခရီး စဥ္ဟာ သားကေလးေမြးၿပီးမွ သြားတဲ့ ပထမဆံုး ေလယာဥ္စီး ခရီးလည္းျဖစ္တယ္၊ သူ႔အတြက္ ပထမဆံုး ပင္လယ္ခရီးလည္း ျဖစ္ပါတယ္၊

အိမ္ကေန ဂ်နီဗာ (Geneva) ၿမိဳ႕ကို ကားနဲ႔ နာရီဝက္၊ ဂ်နီဗာကေန Sharm ကို ေလယာဥ္နဲ႔ ၃ နာရီ သြားရတယ္၊ ေလယာဥ္ခရီး ၃ နာရီဆိုတာ လူႀကီးေတြအတြက္ေတာ့ ဘာမွမၾကာပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ သားအတြက္ကေတာ့ ၃ ကမာၻေလာက္ ၾကာတယ္လို႔ ခံစားရမယ္ ထင္တယ္၊ သူ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ ညစ္သြားတယ္၊ သားက အင္မတန္ လႈပ္႐ွား၊ ေလ့လာ၊ သင္ၾကားဖို႔ ဘယ္ေတာ့မွ အၿငိမ္မေနတဲ့ ကေလးစာရင္းထဲမွာပါတယ္၊ ေလယာဥ္ထဲကလူသြားလမ္းမွာ တစ္ခါလႊတ္ေပးလိုက္တာ ေလယာဥ္ မွဴးအခန္းနားထိ ေျပးသြားလို႔ မနည္းလိုက္ဖမ္းရတယ္၊ ေနာက္ေတာ့ သူ႔ကို လႊတ္မေပးရဲေတာ့ဘူး၊ ဒီေတာ့ ဆရာေလးက စိတ္တိုၿပီး တဂ်ီဂ်ီျဖစ္လာေရာ...၊ အဲဒါေလးကလြဲရင္ ေလယာဥ္ခရီးကအ သြားေရာ အျပန္ပါ အဆင္ေျပပါတယ္၊

ဟိုေရာက္ေတာ့ ညေနနဲနဲ ေစာင္းသြားတာနဲ႔ ေနာက္တစ္ေန႔မနက္မွ သူ႔ကိုပင္လယ္ဆီ ေခၚသြား လိုက္တယ္၊ ပင္လယ္နီနဲ႔ သားကေလးရဲ႕ ေတြ႔ဆံုခန္းေပါ့၊ သူ႔ရဲ႕ ဆရာဝန္က ေျပာလိုက္တယ္၊ ကေလးက ပင္လယ္လႈိင္းလံုးေတြကို နဲနဲ ေၾကာက္ေကာင္း ေၾကာက္ႏိုင္တယ္-တဲ့၊ ဘယ္...ေၾကာက္ ဖို႔ေနေနသာသာ လက္ထဲက အတင္းတြန္းထိုး ႐ုန္းကန္ၿပီး ပင္လယ္ထဲ ေျပးဆင္းသြားလို႔ လိုက္ဖမ္း ရျပန္တယ္၊ ဒါေပမယ့္ အဲဒီညေနမွာပဲ သားကေလး ဖ်ားၿပီး ကုိယ္အပူခ်ိန္ေတြ တက္လာတယ္၊ အဖ်ားက ၃၉°C အထိ ျဖစ္လာတာနဲ႔ ပါလာတဲ့ Ibuprofen တိုက္လိုက္တယ္၊ ေနာက္တစ္ေန႔မွာ သက္သာေပမယ့္ ေသခ်ာေအာင္ ဆရာဝန္သြားျပေတာ့ အာသီးေရာင္တာ ျဖစ္ေနတယ္၊ အပူခ်ိန္ အေျပာင္းအလဲ ေၾကာင့္ျဖစ္တာပါ-တဲ့၊ ဟုတ္မယ္၊ က်ေနာ္တို႔ ထြက္လာေတာ့ ဟိုမွာ - ၂ °C ၊ ဒီမွာ က ၂၄ °C ဆိုေတာ့ အေျပာင္းအလဲက နဲနဲျမန္တယ္၊ Antibiotic စ,တိုက္လိုက္ေတာ့ တျဖည္းျဖည္း သက္သာသြားပါတယ္၊

Sharm El-Sheikh ကေျပာရရင္ေတာ့ ပင္လယ္ကမ္းေျခ အပန္းေျဖစခန္း တစ္ခုပါပဲ၊ ၁၉၈၅ အထိ ကတံငါ႐ြာကေလး အျဖစ္နဲ႔ပဲ ႐ွိေသးတယ္၊ ေနာက္ပိုင္းမွ Tourist destination အျဖစ္အရမ္းစည္ ကားလာခဲ့တယ္၊ စည္ကားရတဲ့ အေၾကာင္းက သူ႔ရဲ႕ Aquatic life ေၾကာင့္ပဲ၊ ဟုတ္ပါတယ္၊ Sharm ရဲ႕တဝိုက္မွာ ႐ွိတဲ့ ပင္လယ္နီထဲမွာ အင္မတန္လွတဲ့ သႏၲာေက်ာက္တန္းေတြနဲ႔ ေရာင္စံုငါးမ်ိဳးစံု႐ွိ တယ္၊ ဒါ့ေၾကာင့္ပဲ ကမာၻအရပ္ရပ္က snorkelling နဲ႔ diving သမားေတြ မျဖစ္မေန လာရတဲ့ေနရာ တစ္ခု ျဖစ္လာတယ္၊ က်ေနာ့္မွာ ပါသြားတဲ့ အေပ်ာ္တမ္းသံုး snorkel ေလးနဲ႔ ငုပ္ၾကည့္ေတာ့ ထူး ဆန္းတဲ့ ငါးေတြ ေတြ႔ရတယ္၊ ေဝးေဝးသြားစရာ မလိုပါဘူး၊ ကမ္းစပ္ကေန သံုးေလးမီတာ အကြာမွာ တင္ပဲ ငါးေတြအမ်ားႀကီး ႐ွိေနၿပီ၊ ငါးအဝါ၊ ငါးအစိမ္း၊ ငါးအနီ၊ ငါးအျပာ... အေတာ့္ကိုစံုတယ္၊ ဒီငါး ေတြနဲ႔ သႏာၱေက်ာက္တန္းေတြကို ကမာၻ႔ပတ္ဝန္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရးအဖြဲ႔ (WWF) ကကာကြယ္ ထားတယ္၊

အဲဒီမွာ ေရေအာက္ကို ၾကည့္ဖို႔အတြက္ အထူးတည္ေဆာက္ထားတဲ့ သေဘၤာေတြ ႐ွိတယ္၊ အဲဒီ သေဘၤာေတြမွာ ေရေအာက္ခန္းတစ္ထပ္ပါတယ္၊ အဲဒီသေဘၤာေအာက္က တစ္ခန္းလံုးကေရ ေအာက္ထဲမွာ ႐ွိၿပီးေတာ့ ေဘးပတ္လည္က မွန္ေတြကေန aquatic life ကိုႀကည့္ဖို႔လုပ္ထားတယ္၊ ဒါကိုျမင္ေတာ့ က်ေနာ္က အဲဒီသေဘၤာကို စီးခ်င္တယ္၊ ဒါေပမယ့္ မအိမ္သူက မစီးရဲဘူး၊ သူက နဲနဲ claustrophobic ျဖစ္တယ္၊ ေမွာင္ပိတ္ေနတဲ့အခန္း၊ ဓါတ္ေလွခါးလို က်ဥ္းက်ပ္တဲ့အခန္း၊ မြန္းက်ပ္ ပိတ္ဆို႔တဲ့ ခံစားမႈမ်ဳိးကို ေၾကာက္တဲ့ စိတ္အခံေပါ့ေလ၊ တစ္ေယာက္ထဲ သြားစီးပါ-တဲ့၊ ဒီလိုေတာ့ လည္းက်ေနာ္က မစီးခ်င္ျပန္ဘူး၊ အဲဒီလိုနဲ႔ ႐ွိေနတုန္း ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ အဆင္ေျပမယ့္နည္းကို သြား ေတြ႔တယ္၊ အဲဒါက မွန္ၾကမ္းျပင္နဲ႔ သေဘၤာပဲ၊ အဲဒီ သေဘၤာကလည္း ေစာေစာကဟာေတြလိုပဲ ေရ ေအာက္ႀကည့္ဖို႔အတြက္၊ ဒါေပမယ့္ သူက ႐ိုး႐ိုးသေဘၤာမွာ မွန္ၾကမ္းျပင္တပ္ထား႐ံု သက္သက္ပဲဆို ေတာ့ က်ဥ္းက်ပ္တာမ်ိဳး မခံစားရေတာ့ဘူး ေပါ့ေလ၊ အဲဒါကိုပဲ စီးျဖစ္သြားတယ္၊ တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္က အီဂ်စ္အထိလာၿပီး ငါးေတြၾကည့္မယ့္အစား ပစ္ရမစ္ေတြ၊ ဖာေရာဘုရင္ေတြကို ပိုၿပီး ႀကည့္ခ်င္တာပါ၊ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔နဲ႔အတူပါတဲ့ ၁ ႏွစ္နဲ႔ ၅ လအ႐ြယ္ ကေလးတစ္ေယာက္က ဒါေတြကို ဘယ္စိတ္ဝင္စားမွာလဲ၊ ေနပူပူ ဖုန္ထူထူမွာ သူ႔အတြက္ စိတ္ညစ္စရာေတြ ခ်ည္းျဖစ္ေန မွာ အေသအခ်ာေပါ့၊ ဒီေတာ့လည္း ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ရေသ့စိတ္ေျဖေပါ့ေလ၊ See you later Kings Pharaoh...!

Sharm El-Sheikh မွာ႐ွိတဲ့ ဟိုတယ္တိုင္းမွာ လံုၿခံဳေရးေတြ တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ ခ်ထားသလို လမ္း ေတြေပၚမွာလည္း ရဲေတြ ေနရာတကာမွာ ႐ွိတယ္၊ သူတို႔မွာ terrorist attack အတြက္ အၿမဲအသင့္ ျပင္ထားရတယ္၊ ၂၀၀၅ ခုႏွစ္က ဒီမွာ ၇ ေနရာဆက္တိုက္ ဗံုးေပါက္ကြဲမႈ ျဖစ္ခဲ့တယ္၊ ခိ်န္ကိုက္ဗံုး ေတြနဲ႔ အေသခံ ဗံုးခြဲသမားတစ္ေယာက္...၊ ဒီလူက tourist ေတြနဲ႔ စည္ကားေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဟိုတယ္ တစ္ခုထဲကို ကားနဲ႔တရႀကမ္း ေမာင္းဝင္လာခဲ့တယ္၊ ေဖာက္ခြဲေရး ပစၥည္းေတြ အျပည့္ တင္ထားတဲ့ကားက အျပင္းထန္ဆံုး ျမည္ဟည္းေပါက္ကြဲသြားတယ္၊ လူေတြအမ်ားႀကီး ေသေၾကခဲ့ ၾကတယ္၊ အစၥလာမ္အစြန္းေရာက္အဖြဲ႔ရဲ႕လက္ခ်က္လို႔ေၾကညာခ်က္ ထုတ္တယ္၊ ဒီလို ၿခိမ္းေျခာက္ မႈေတြက အၿမဲ႐ွိေနေတာ့ လံုျခံဳေရးဟာ သူတို႔အတြက္ နံပါတ္တစ္ ဦးစားေပး ျဖစ္ေနခဲ့ရတယ္၊

Sharm El-Sheikh ကိုလာၾကတဲ့ သူေတြထဲမွာ အမ်ားဆံုးက ႐ု႐ွားလူမ်ိဳးေတြပါ၊ တစ္ႏွစ္ပတ္လံုး လာၾကတယ္၊ က်ေနာ္တို႔ သြားတဲ့အခ်ိန္က ဧည့္သည္ရာသီ မဟုတ္တာေတာင္ ေနရာတိုင္းလိုလို ေတြ႔ရတယ္၊ ဘယ္ေလာက္လာသလဲဆို စားေသာက္ဆိုင္ေတြမွာ menu ကဒ္ကို ႐ု႐ွန္ဘာသာနဲ႔ သီးျခားထားေပးရတဲ့ အထိပါပဲ၊ ဒုတိယ အလာဆံုးက အီတာလ်န္ လူမ်ဳိးေတြပါ၊ သူတို႔လည္း ေတာ္ ေတာ္မ်ားၾကတယ္၊ အဲဒီမွာ အလုပ္လုပ္ၾကတဲ့ ဝန္ထမ္းေတြက ကိုင္႐ိုၿမိဳ႕ေတာ္က လာၾကတဲ့ အီဂ်စ္ လူမ်ဳိးေတြပါ၊ အာရပ္စကား ေျပာၾကတယ္၊ ထူးျခားတာက ဝန္ထမ္းအားလံုးက ေယာက္်ားေတြ ခ်ည္းပဲ၊ မိန္းမေတြက အိမ္တြင္းမႈလုပ္၊ သိမ္းထုပ္ေသခ်ာ၊ ကေလးေတြနဲ႔ ေနခဲ့ၾကတယ္၊ ဧည့္ႀကိဳက အစ, အခန္းသန္႔႐ွင္းေရးအထိ ေယာက္်ားေတြပဲ လုပ္ၾကတယ္၊ ႐ု႐ွန္နဲ႔ အီတာလ်န္ေတြေၾကာင့္ သူတို႔ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အဲဒီစကားေတြကို ေျပာတတ္ၾကတယ္၊ ျပင္သစ္စကား တတ္တဲ့သူေတာ့ ေတာ္ေတာ္႐ွားတယ္၊ အဂၤလိပ္စကားလည္း အတန္အသင့္ပါပဲ၊

ျမန္မာျပည္က ထြက္ကတည္းက မေတြ႔ရေတာ့တဲ့ စကၠဴပန္းကို အဲဒီမွာမွ ျပန္ေတြ႔ရတယ္၊ ေခါင္ရန္း ပန္းေတြလည္း အမ်ားႀကီးပဲ၊ အီဂ်စ္က ေဒသစာထဲမွာ ေခါင္ရန္းပန္း ေဖ်ာ္ရည္လည္း ပါတယ္၊ ေတာ္ ေတာ္ေလး ေသာက္လို႔ေကာင္းတယ္၊ ေခါင္ရန္းပန္းကို အေျခာက္လွန္း၊ အဲဒီပန္းေျခာက္ကို ေရေႏြး ဆူဆူနဲ႔ လက္ဖက္ေျခာက္ႏွပ္သလိုႏွပ္ထား၊ သၾကားထည့္၊ ေရခဲေသတၱာထဲမွာ ေအးေနေအာင္ထား ၿပီးေသာက္႐ံုပါပဲ၊ ေသြးတိုးအတြက္ ေကာင္းတယ္လို႔လည္း ေျပာၾကတာပဲ၊ ေဒသအေခၚကေတာ့ အာရပ္ဘာသာနဲ႔ Karkade လို႔ေခၚပါတယ္၊ ေနာက္ထပ္ေဒသစာ တစ္ခုက Balilah လို႔ေခၚတဲ့ corn flakes လိုဟာမ်ိဳး၊ ဆန္ေပါက္ေပါက္ေတြကို ပ်ားရည္၊ ႏို႔၊ သၾကား စတာေတြနဲ႔ စားရတဲ့ အခ်ဳိစာပါ၊ သိပ္ေတာ့ မဆန္းပါဘူး၊ က်ေနာ္ႀကိဳက္တာကေတာ့ Foul လို႔ေခၚတဲ့ ပဲႀကီးဟင္း၊ အရည္နဲ႔ ခပ္ပ်စ္ ပ်စ္ျပဳတ္ထားတဲ့ ပဲႀကီးကို မဆလာ၊ င႐ုတ္သီးမႈန္႔၊ ဆား၊ စတာေတြထည့္ၿပီး သံပုရာရည္နဲ႔ ညႇစ္စား ရတယ္၊ ဗယာေႀကာ္သုပ္ အရသာနဲ႔ အေတာ္ဆင္တယ္၊ တခုတ္တရ ဖြဲ႔ႏြဲ႔ရေလာက္ေအာင္ မေကာင္းေပမယ့္ အခ်ဥ္အစပ္ႀကိဳက္တဲ့ က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့ အေတာ္ပါပဲ၊ ပင္လယ္နီရဲ႕ ကမ္းစပ္ မွာ အီဂ်စ္႐ိုးရာ Foul ပဲႀကီးဟင္းကို တစိမ့္စိမ့္စားရင္း ပန္းဆိုးတန္းလမ္းေပၚက ဗယာေႀကာ္သုပ္ ေတြကို က်ေနာ္သတိရေနခဲ့တယ္။ ။


(ဓါတ္ပံုေတြကုိေတာ့ အပိုင္း ၂ မွာ တင္ေပးပါ့မယ္)

ယူကလစ္ပင္အို၊ ေခါင္းေလာင္းသံခ်ိဳႏွင့္ သီဆုိခ်င္ေသာေက်ာင္းေန႔ရက္မ်ား

သူတက္ခဲ့ရေသာ အထက္တန္းေက်ာင္း၏ ဝင္းတံခါးေပါက္မွာ ယူကလစ္ပင္ႀကီး တစ္ပင္႐ွိသည္၊ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာကတည္းက တကိုယ္တည္း အထီးက်န္စြာ ျဖတ္သန္းလာခဲ့ေသာ အပင္ႀကီးျဖစ္ၿပီး ေန႔စဥ္ေက်ာင္းတက္လာေသာ ေက်ာင္းသားအားလံုးက သည္အပင္ႀကီးေအာက္မွ ျဖတ္သြားၾကရ သည္၊ တခါတရံ ေလညႇင္းက ေက်ာင္းဝင္းထဲမွာ ယူကလစ္နံ႔ေတြနဲ႔ ထံုသင္းေမႊးရီ ေနေလ့႐ွိပါ သည္၊ တစ္ေထာင့္တစ္ည ပံုျပင္ေတြထက္ မ်ားလွတဲ့ ဘဝမ်ိဳးစံုက ဒီအပင္ႀကီးရဲ႕ေအာက္မွာ စီး ဆင္းသြားခဲ့ ၾကသည္၊ တခိ်ဳ႕ေတြက ပင္လယ္ထိေရာက္ေအာင္ စီးသြားႏိုင္ၾကေပမယ့္ တခိ်ဳ႕က ေတာ့ လမ္းမွာတင္ပဲ ရပ္တန္႔ၿပီး ျမစ္က်ိဳးအင္းေတြ ျဖစ္သြားၾကသည္၊ ေသာင္ထြန္းၿပီး လမ္းေၾကာင္း လြဲခဲ့ရတဲ့ ဘဝေတြလည္း အမ်ားႀကီး ႐ွိမွာပါပဲ၊ ယူကလစ္ပင္ႀကီးကေတာ့ ၾကည္ၾကည္လင္လင္နဲ႔ ႐ွက္ရြံ႕သိမ္ေမြ႔စြာ စီးဆင္းတတ္တဲ့ စမ္းေခ်ာင္းေလးေတြ ကိုေတြ႔ဖူးသလို ေနာက္ကိ်မည္းညစ္ၿပီး တေဝါေဝါ ေအာ္ျမည္စီးဆင္းတတ္တဲ့ ေတာင္က်ေခ်ာင္းေတြကိုလည္း ေငးေမာခဲ့ဖူးသူ ျဖစ္သည္၊

ျမဴခိုးေဝသီတဲ့ ေဆာင္းရဲ႕နံနက္ခင္းေတြမွာ ၿငိမ္းေအးစြာ တကိုယ္တည္းရပ္ေနတဲ့ ဒီအပင္ႀကီးရဲ႕ ေအာက္ သူ႔ရင္ခုန္သံေတြက ေခါင္းေလာင္းသံေတြနဲ႔ အၿပိဳင္ ဆူညံေနခဲ့ဖူးသည္၊ ေ႐ႊအိုေရာင္ အလင္းစက္ေတြ လူးေပစြန္းထင္းေနတဲ့ ညေနခင္းတခ်ိဳ႕မွာလည္း ဒီအပင္ႀကီးရဲ႕ေအာက္မွာပဲ သူ႔ရဲ႕ အလြမ္းေတြ ဖိတ္စဥ္က်ခဲ့ဖူးပါသည္၊ အိပ္စက္ပစ္ရမွာ ႏွေျမာစရာ ေကာင္းလွတဲ့ ညခ်မ္းတခ်ဳိ႕ကို အက်ရည္ ခပ္မ်ားမ်ားနဲ႔ ေရာေသာက္ပစ္ဖို႔ ေက်ာင္းေ႐ွ႕က ကေဖးဆိုင္ေလးကို သူလာထိုင္ေလ့ ႐ွိ သည္၊ အဲဒီလို အခါေတြမွာ လင္းပေအးျမတဲ့ လေရာင္ရဲ႕ေအာက္မွာ ယူကလစ္ပင္ႀကီးက ေအာ္ပရာ တစ္ပုဒ္ကို က်ဴးရင့္ေနတတ္သည္၊ သူ တစ္ဦးတည္းနားဆင္ဖို႔ ခ်စ္ျခင္းဖြဲ႕ ေအာ္ပရာ ျဖစ္ပါသည္၊

တခါမွာေတာ့ ယူကလစ္ပင္ႀကီးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ခံစားမႈကို သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ သူမွ်ေဝဖူး သည္၊ သူေျပာတာဆံုးသြားတဲ့အခါသူငယ္ခ်င္းက ဘီစီ ၃၀၀ ဝန္းက်င္က မီးအိမ္႐ွင္ႀကီးဒိုင္အိုဂ်ီးနိိစ္ ကိုၾကည့္တဲ့ ဂရိေတြ၏ အႀကည့္မ်ဳိးႏွင့္ သူ႔အားၾကည့္သည္၊ ၿပီးေတာ့မွ ‘ မင္းဟာေလ... အေတာ့္ကို ေၾကာင္တဲ့ေကာင္ပဲ၊ ဒီလိုဘာမဟုတ္တဲ့ သစ္ပင္ကိုမ်ား ခံစားခ်က္ေတြဘာေတြ လုပ္ေနေသးတယ္ ’ လို႔ေတာ့ မေျပာပါဘူး၊ ဘာမွလည္း ထပ္မေမးခဲ့၊ သူကလည္း ဘာမွ ဆက္မေျပာခဲ့၊ ဘာမွလည္း ဆက္မျဖစ္ခဲ့၊ ဘာမွမဟုတ္ျခင္းေတြနဲ႔ပဲ ျပည့္ေနေသာ ေလာကမွာ အဲဒီဘာမွ မဟုတ္ခဲ့တာေလးက လည္း တျခားဘာမွ မဟုတ္တာေတြလိုပဲ ဘာမွမဟုတ္ခဲ့ပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ သူတခုတ္တရ ရက္ထုတ္ ခဲ့ခ်င္တဲ့ ဘဝရက္ထည္ေတြထဲမွာ ဒီယူကလစ္ပင္ႀကီး ပါဝင္တာေတာ့ ေသခ်ာပါသည္၊ သူႏွစ္ခါျပန္ မက္ခ်င္တဲ့ အိပ္မက္ေတြအေၾကာင္း ဒီအပင္ႀကီးက သိထားလို႔ပါပဲ၊

ယူကလစ္ပင္ႀကီး၏ အေနာက္ဖက္မွာေတာ့ ေက်ာင္းကေလး႐ွိသည္၊ ‘ အထက ၂ မရမ္းကုန္း ’ ဟူ ေသာ အမည္နာမတစ္ခုကုိ ပိုင္ဆိုင္သည့္ ေက်ာင္းကေလးသည္ ခပ္က်ဥ္းက်ဥ္းကေလးသာ ျဖစ္ သည္၊ သူ႔အေနျဖင့္ သူ႔ေက်ာင္းသားေတြကို တေပါင္းတစည္းတည္း၊ တခ်ိန္တည္း ေက်ာင္းတက္ ခြင့္ပင္ မေပးႏိုင္႐ွာ...၊ ႐ွစ္တန္း၊ ကိုးတန္း၊ ဆယ္တန္း ေက်ာင္းသားေတြက မနက္ပိုင္းမွာ တက္ရၿပီး ငါးတန္းမွ ခုႏွစ္တန္းအထိက ညေနပိုင္းမွာ တက္ရသည္၊ သူ ငါးတန္းေက်ာင္းသားအျဖစ္ ေရာက္လာေတာ့ ေက်ာင္းကေလးကို မဝ့ံမရဲႏွင့္အကဲခတ္မိသည္၊ ေက်ာင္းကေလးက တမနက္ခင္း လံုး လႈပ္လႈပ္႐ွား႐ွားျဖင့္ ႐ွိခဲ့ေသာေၾကာင့္ သူေက်ာင္းတက္ရမည့္ ေန႔လည္ခင္းအခ်ိန္မွာ ေခြ်း ကေလး တစို႔စို႔ ျဖစ္ေနေလၿပီ၊ ဂုဏ္ျဒပ္မပါေသာ ႐ိုးသားျခင္းအျပည့္ျဖင့္ ေက်ာင္းကေလးက သူ႔ကိုဆီးႀကိဳ ေနရာေပးခဲ့ပါသည္၊ ေက်ာင္းကေလး၏ ပြင့္လင္းေဖာ္ေရြေသာ ဆက္ဆံေရးေၾကာင့္ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ သူလည္း ေက်ာင္းကေလးထဲက ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ ျဖစ္သြားခဲ့ေတာ့ သည္၊

သူေက်ာင္းေရာက္ၿပီး သိပ္မၾကာခင္ သတိျပဳမိတာက ေခါင္းေလာင္းသံျဖစ္သည္၊ ေခါင္းေလာင္းသံ က ကလင္ကလင္ ျမည္ေသာလွ်ပ္စစ္ဘဲလ္သံ မဟုတ္သလို ဂေလာင္ဂေလာင္ ျမည္ေသာ လက္ထိုးေခါင္းေလာင္းသံ လည္းမဟုတ္၊ ေဒါင္ ေဒါင္ ေဒါင္ ဟုတစ္ခ်က္ခ်င္း ျမည္ေသာအသံ ျဖစ္သည္၊ သူ စိတ္ဝင္စားသြားၿပီး လိုက္႐ွာၾကည့္ေတာ့ မထင္မွတ္ထားတာ သြားေတြ႔သည္၊ ကုန္တင္ကားဘီးတစ္ခု၏ သံေခြကို ေက်ာင္းဝရန္တာ ထုတ္တန္းမွာခ်ိတ္ၿပီး ေက်ာင္းသားတစ္ ေယာက္က သံေခ်ာင္းတိုတစ္ခုျဖင့္ တီးေသာ ေခါင္းေလာင္းျဖစ္သည္၊ ေက်ာင္းတက္ေက်ာင္းဆင္း ျဖစ္ေစ အခ်ိန္ေၿပာင္းေခါင္းေလာင္း ျဖစ္ေစ တီးတိုင္း သူ႔မ်က္စိထဲ ကင္းတဲသံေခ်ာင္းကိုပဲ ျမင္ေယာင္မိၿပီး ရယ္ခ်င္ေနခဲ့သည္၊ ေက်ာင္းမွာ လွ်ပ္စစ္ေခါင္းေလာင္း မ႐ွိတာေတာ့လည္း မဟုတ္၊ တခါမွာ လွ်ပ္စစ္ေခါင္းေလာင္းသံကို ထူးထူးဆန္းဆန္း သူၾကားရဖူးသည္၊ သို႔ေသာ္ အဲဒါကလည္း တစ္ပတ္လားပဲ ခံၿပီး ေပ်ာက္သြားသည္၊ ေနာက္ေတာ့လည္း ၾကားေနက် ကားသံေခြ တေဒါင္ ေဒါင္ပဲ ျပန္ျဖစ္ခဲ့သည္၊ သူတက္ခဲ့ရာ မူလတန္းေက်ာင္းကေလး မွာပင္ လွ်ပ္စစ္ေခါင္းေလာင္း ႐ွိပါလ်က္ ဒီအထက္တန္းေက်ာင္းမွာ ဘာ့ေၾကာင့္ လွ်ပ္စစ္ေခါင္းေလာင္း မသံုးသလဲဟု သူ နားမလည္ ႏိုင္ခဲ့ေခ်၊ ေနာက္ေတာ့လည္း သံေခ်ာင္းေခါက္သံသည္ သူ႔ နားထဲမွာ ခ်ိဳသြားေတာ့ သည္၊

စင္စစ္ ေက်ာင္းကေလးက သူ႔ေက်ာင္းသားေတြလိုပဲ မ႐ွိမ႐ွားထဲကျဖစ္သည္၊ သူ႔မွာ မုန္႔ဆိုင္တန္း ကေလးက ၆ ဆုိင္လား ၇ ဆိုင္လားပဲ႐ွိသည္၊ စာသင္ခန္းေတြထဲမွာ မ်ားေသာအားျဖင့္ ေသာက္ေရ အိုးမ႐ွိ၊ အမိုးေလး တစ္ခုေအာက္မွာ ေရဘံုဘိုင္ ၅ ခုစီကို ၂ တန္းေဆာက္ထားၿပီး ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူအားလံုးက အဲဒီမွာပဲ ေသာက္ၾကသည္၊ အဲဒီဘံုဘိုင္ေတြေဘးမွာ အုတ္ကန္ႀကီး႐ွိသည္၊ တခါမွာ အဲဒီအုတ္ကန္ႀကီးထဲ ဖားျပဳတ္အႀကီးႀကီးတစ္ေကာင္ ေသေနတာ သူေတြ႔သြားၿပီး တစ္ပတ္ ေလာက္ ေရသြားမေသာက္ေတာ့၊ ေနာက္ေတာ့လည္း ေျခာက္ေသြ႔လာေသာ လည္ေခ်ာင္းက ဖား ျပဳတ္ကို ေမ့သြားေစခဲ့သည္၊

ေက်ာင္းကေလးမွာ သစ္ပင္ဆိုလို႔ ေက်ာင္းေ႐ွ႕က ယူကလစ္ပင္ႏွင့္ ေက်ာင္းလယ္မွ ဗာဒံပင္ ႏွစ္ပင္ ပဲ႐ွိသည္၊ စာသင္ေဆာင္ဆိုလို႔ ၃ ေဆာင္ပဲ ႐ွိတဲ့ေက်ာင္းကေလး၊ သူ႔ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ ေဘာ္လံုးကြင္းမေျပာနဲ႔ ေဘာ္လီေဘာကြင္း တစ္ကြင္းေတာင္ မျဖည့္ဆည္းေပးႏိုင္႐ွာတဲ့ ေက်ာင္းက ေလး၊ ရန္ကုန္-အင္းစိန္ ကားလမ္းမႀကီးေပၚကို ေက်ာင္းတက္ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္တိုင္း သူ႔ေက်ာင္း သားေတြကို သြန္,သြန္ခ်တတ္လို႔ ကားသမားေတြရဲ႕ ၿငိဳျငင္ျခင္း ခံရတဲ့ ေက်ာင္းကေလး၊ မၿငိမ္မ သက္ကာလေတြမွာ မၾကာခဏ ေစာင့္ၾကည့္ျခင္း ခံရတဲ့ ေက်ာင္းကေလး၊ ႐ွား႐ွားပါးပါး ပန္းခ်ီနည္း ျပ ဆရာေလးတစ္ေယာက္ ႐ွိေပမယ့္ အဲဒီဆရာေလးက အခ်ိန္မတိုင္မီ ခြဲခြာသြားလို႔ ပူေဆြး က်န္ရစ္ခဲ့ရတဲ့ ေက်ာင္းကေလး...၊ ေက်ာင္းကေလးက အဲဒီလို ဝမ္းနည္းရိပ္လႊမ္းတဲ့ နာမဝိေသသ နေတြ အမ်ားႀကီး ပိုင္ဆိုင္ပါသည္၊

ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းကေလးမွာ ဂုဏ္ယူစရာေတြလည္း ႐ွိသည္၊ နဖူးမွာ မွဲ႔တစ္လံုးပါတဲ့ ျမန္မာစာျပ ဆရာမႀကီးအတြက္ သူကဂုဏ္ယူသည္၊ ဆရာမႀကီးက စာသင္ေကာင္းသည္၊ အ႐ိုက္ၾကမ္းၾကမ္း ဆရာ ႏွစ္ေယာက္သံုးေယာက္ေၾကာင့္ ခပ္ဆိုးဆိုး ေက်ာင္းသားေတြကို ထိန္းႏိုင္ျခင္းအေပၚ ဂုဏ္ယူ သည္၊ ထူးခြ်န္ထက္ျမက္ေသာ သူ႔ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ ဂုဏ္ယူသည္၊ တိုင္းအဆင့္ထိ နာမည္ ႐ွိခဲ့တဲ့ ဘင္ခရာတပ္ဖြဲ႔အတြက္ ဂုဏ္ယူသည္၊ အထက္တန္း ေက်ာင္းႀကီးတစ္ေက်ာင္းရဲ႕ ႐ုပ္ပိုင္း ဆုိင္ရာ အဂၤါရပ္ေတြနဲ႔ မျပည့္စံုေပမယ့္ ေက်ာင္းကေလးက သူ႔ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ ေႏြးေထြး ပါသည္၊ ေက်ာင္းကေလးက ဘဝပင္လယ္ကို ထြက္ၾကမည့္ သူ႔ရင္ေသြးေတြအတြက္ တည္ ေဆာက္ျပင္ဆင္ရာ သေဘၤာက်င္းတစ္ခု ျဖစ္သည္၊ ရက္စက္ေကာက္က်စ္ေသာ သတ္ကြင္းေတြထဲ မတိုးမီ ခ်ပ္ဝတ္ဆင္ယင္ရာ ရဲတိုက္ျဖစ္သည္၊ ေျခာက္ေသြ႔ၾကမ္းတမ္းေသာ ကႏၲာရကို မေလွ်ာက္မီ ရိကၡာျဖည့္တင္းရာ အုိေအစစ္ကေလး ျဖစ္သည္၊

အခုျပန္ၾကည့္ေတာ့ ႏွစ္ေပါင္း ၁၇ ႏွစ္ေတာင္ ၾကာခဲ့ေလၿပီ၊ ေက်ာင္းကေလးမွ အေဝးႀကီးကို သူ ႐ြက္လႊင့္ေမာင္းႏွင္ခဲ့ပါပေကာ၊ ဒီေက်ာင္းကေလးမွာ တက္ခဲ့ရျခင္းအတြက္ သူဂုဏ္ယူပါသည္၊ အခု ဆုိရင္ ေက်ာင္းကေလးက ဘယ္လိုပံုစံ ႐ွိေနမည္လဲ၊ ၁၇ ႏွစ္ဆိုေသာ အခ်ိန္အတိုင္းအတာသည္ ဇရာ၏ စုပ္ယူဝါးၿမိဳျခင္းကို ခံရဖို႔ ေကာင္းေကာင္းလံုေလာက္သည္၊ ေက်ာင္းကေလး ညႇိဳးခ်ံဳးရင့္ေရာ္ ေနေလမလား၊ သူ႔မ်က္စိထဲမွာေတာ့ ေက်ာင္းကေလးက အျဖဴအစိမ္းလႈိင္းလံုးေတြၾကားမွာ မီးခိုးတလူလူျဖင့္ ခုတ္ေမာင္းေနေသာ ပင္လယ္ကူးသေဘၤာ တစ္စီးႏွယ္၊ အဲဒီလိႈင္းလံုးေတြ ၾကားမွာ အၿမဲ႐ွိေနမည့္ သေဘၤာ၊ လႈိင္းအေဟာင္းတို႔ ျဖတ္သန္းတြန္းတိုက္သြားၿပီး လႈိင္းအသစ္တို႔၏ ထိေတြ႔ က်ီစယ္မႈကို ခံယူေနဦးမည့္ သေဘၤာ၊ ယူကလစ္ပင္ႀကီးကေကာ...၊ သူကလည္း အဲဒီ သေဘၤာဦးမွာ တလူလူလြင့္ေနမည့္ အလံတစ္ခုႏွယ္ လတ္ဆတ္ေမႊးပ်ံ႕လ်က္ သကၠရာဇ္ေတြကို ရင္ေကာ့ျဖတ္ သန္းေနမွာ ျမင္ေယာင္မိသည္၊ သူ လြမ္းေနမိေလသည္။ ။


ညီလင္းသစ္
၅ ေဖေဖာ္ဝါရီ၊ ၂၀၀၉