ခရီးသြားရန္ ႐ွိသည္...

အီစတာပိတ္ရက္နဲ႔ ဒီစေန၊ တနဂၤေႏြေပါင္းၿပီး ခရီးတိုေလးတခု သြားဖို႔႐ွိပါတယ္၊ အိမ္ကေန ၂ နာရီသာသာ ေလာက္ေမာင္းရင္ ေရာက္တဲ့ ျပည္တြင္းခရီးေလးပါပဲ၊ ကေလးေတြအတြက္ ကစားစရာေနရာေတြ ေဆာက္ထားတဲ့ ႐ြာကေလးတစ္ခုကို သြားမွာဆိုေတာ့ သားက အေတာ္ေပ်ာ္ေနတယ္၊ တနလၤာေန႔မွာ ျပန္ေရာက္မွာပါ၊ ဝမ္းသာေနတာက ေနာက္တေန႔ အဂၤ ါကေန ၾကာသပေတးေန႔အထိ က်ေနာ္ ခြင့္ ၃ ရက္ထပ္ယူထားတာကိုပါ၊ အမွန္ေတာ့ ဘာမွ အေထြအထူး မဟုတ္ပါဘူး၊ မႏွစ္က ခြင့္လက္က်န္ ၄ ရက္ ႐ွိေသးလို႔ အကုန္ျဖတ္တဲ့ သေဘာပါပဲ၊ ဧၿပီလကုန္အထိမွ မယူရင္ အဲဒီခြင့္ေတြအားလံုး ဆံုးမွာဆိုေတာ့ ယူလိုက္တာေပါ့..၊

ဓါတ္ပံုေတြ၊ ဗီဒီယုိေတြ ေလွ်ာက္႐ိုက္မယ္၊ Editing လုပ္မယ္၊ သြားခ်င္တဲ့ ေနရာေလးေတြ စာရင္းတို႔ထားတယ္၊ တစ္ေယာက္ထဲ လြတ္လြတ္ လပ္လပ္ သြားရမွာမို႔ ေပ်ာ္ေနပါတယ္၊ ရာသီဥတု သာယာဖို႔ပဲ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္၊ ဒါနဲ႔ စကားမစပ္ ၿပီးခဲ့တဲ့ ပို႔စ္မွာ ကြန္မန္႔ခ်န္ခဲ့တဲ့ ညီအစ္ကို၊ ေမာင္ႏွမေတြထဲက ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ေလာက္မ်ား စိတ္ပညာကို သင္ဖူး၊ ေလ့လာဖူးသလဲ-လို႔ က်ေနာ္ ေတြးေနမိတယ္၊ ေသခ်ာတာကေတာ့ အားလံုးဟာ စိတ္ဓါတ္ျမႇင့္တင္ေရးဌာန ေတြမွာ ေကာင္းေကာင္းအလုပ္ရႏိုင္တယ္ ဆိုတာပါ၊

ျမန္မာကားတခ်ိဳ႕ထဲကလို ေျပာရရင္ေတာ့ က်ေနာ္က ေခ်ာင္းေတြ တဟြတ္ဟြတ္ ဆိုးၿပီး တုန္တုန္ခ်ိခ်ိနဲ႔ "သားတို႔ သမီးတို႔ရယ္...၊ အခုလို အားေပးၾကတာေလ... အဘေတာ့ သိပ္ကို ဝမ္းသာရသကြယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဒီကင္မရာ၊ ဒီမွန္ဘီလူးနဲ႔ေတာ့ အဘ ဒီေတာင္ကို ေက်ာ္ႏိုင္ေတာ့ မယ္ မထင္ပါဘူးကြယ္၊ ဟုိဖက္ေတာင္ေရာက္လည္း ပံုေတြက ဒီ႔ထက္ပိုၿပီး ေကာင္းမွာ မဟုတ္ပါဘူးကြယ္..."ဆိုၿပီး ေခါက္ကနဲ ဇက္က်ိဳးက်၊ အဲဒီအခ်ိန္ ေနာက္ခံ ႏွဲသံက ေဆြးေဆြးေျမ႕ေျမ႕ေပၚလာ...၊ အဲ..အဲဒီလို ျဖစ္မွာေပါ့ေလ...၊ း) ေျပာခ်င္တာက ဒီမွန္ဘီလူးနဲ႔ေတာ့ က်ေနာ္႐ုိက္ ႏိုင္တဲ့ အေကာင္းဆံုး ေငြလဝန္းက အဲဒါပဲ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မွာပါ၊ ကိစၥေတာ့ မ႐ွိပါဘူး၊ ခင္ေအာင္ျမင့္ ကဗ်ာထဲကလို 'ပန္း မပြင့္ရင္ေတာင္ အ႐ြက္လွဖို႔' ႀကိဳးစားခဲ့ခ်င္တဲ့ ဆႏၵ႐ွိပါတယ္၊ စိတ္ဓါတ္လည္း မက်ပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ဝိုင္းဝန္းအားေပး၊ စိတ္ဓါတ္ျမႇင့္တင္ေပးတဲ့ ကြန္မန္႔ေတြ ဖတ္လိုက္ရေတာ့ လူက စတီး႐ိြဳက္ေဆးျပား စားလိုက္မိသလိုပဲ၊ မီတာ ၁၀၀ ကို ၅ စကၠန္႔နဲ႔ေတာင္ ေျပးခ်င္ေျပးႏိုင္မယ့္ ေပါ့ပါးမႈမ်ိဳးနဲ႔...၊ တကယ္ပဲ ေပ်ာ္႐ႊင္ရလို႔ အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း တကန္တက ေျပာပါရေစ၊ ျပန္လာတဲ့အခါ ဆံုၾကဦးမယ္ေလ....ေနာ။ ။ းD

ညီလင္းသစ္
၂၀ ဧၿပီ၊ ၂၀၁၁

လတစင္းရဲ႕ ညခင္းအလကၤာ

" ေ႐ွရီ...၊ ဟိုမွာၾကည့္ပါဦး၊ လွလိုက္တာ..."

မအိမ္သူက ေျပာလည္းေျပာ၊ အျပင္ဖက္ကိုလည္း လက္ညႇိဳးထိုးျပလို႔ ကမန္းကတန္း လွည့္ၾကည့္လိုက္တယ္၊ အျပင္ဖက္မွာ ေတြ႔လိုက္ ရတာက တက္သစ္စ ေငြလဝန္း...၊ သစ္ပင္ အုပ္ဆိုင္းဆိုင္းေတြရဲ႕ အေပၚမွာ အခုမွ ထြက္ေပၚလာခါစ လွလွပပ၊ ႂကြႂကြ႐ြ႐ြ...၊ ဟုတ္တယ္...၊ လွလိုက္တာ...၊ လဝန္းက အႀကီးႀကီး မဟုတ္ေပမယ့္ တိမ္ကင္းစင္တဲ့ ေနာက္ခံ ေကာင္းကင္ျပာနဲ႔၊ ေ႐ွ႕က သစ္ပင္အုပ္ ခပ္ေမွာင္ေမွာင္နဲ႔ အေတာ္ပဲ လုိက္ဖက္တယ္၊ ခဏေလာက္ၾကာေအာင္ ၾကည့္ၿပီးေတာ့ ေ႐ွ႕ဖက္ျပန္လွည့္ၿပီး ညစာ ဆက္စားျဖစ္တယ္၊ ဒါေပမယ့္ စိတ္က ခ်က္ခ်င္းပဲ ပ်ံ႕လြင့္သြားခဲ့ၿပီ...၊

က်ေနာ္က ဝရန္တာကို ထြက္တဲ့ မွန္တံခါးေပါက္ကို ေက်ာေပးထိုင္ၿပီး ညစာ, စားေနတာပါ၊ ေနာက္ေက်ာဖက္မွာ ခုနက ျမင္လိုက္ရတဲ့ လအေၾကာင္းကို ဆက္ေတြးေနမိတယ္၊ လွလိုက္တာ...၊ ဓါတ္ပံုထြက္႐ိုက္ရင္ ေကာင္းမလား မသိဘူး၊ ခ်က္ခ်င္းပဲ ျပန္စဥ္းစားတယ္၊ ဟာ.. ဒီမွာ စားရင္းေသာက္ရင္း တန္းလန္းႀကီးဟာကို..၊ ဘယ့္ႏွယ္...၊ ၿပီးေတာ့ အရင္ကလည္း ​လ,ကို ဓါတ္ပုံေတြ ႐ိုက္ဖူးတာပဲ၊ မလြယ္တဲ့အျပင္ ပံုေတြထြက္လာေတာ့လည္း ဘာမွ ေကာင္းေကာင္းကန္းကန္း ႐ွိတာမဟုတ္ဘူး၊ ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္ပါတယ္၊ လမင္းကို က်ေနာ္ ဓါတ္ပံုေတြ ႐ိုက္ဖူးတယ္၊ ဘယ္လို႐ိုက္႐ိုက္ တခါမွ စိတ္တိုင္းမက်ခဲ့ဘူး၊ အခု႐ိုက္ရင္လည္း ဒီလိုပဲ လာမွာပဲ၊ ထမင္းစားပ်က္တာပဲ အဖတ္ တင္မယ္...၊ ဒါနဲ႔ သံုးေလးလုတ္ ဆက္စားတယ္၊

အဲဒီမွာ တခုကို သြားေတြးမိျပန္တယ္၊ ေနဦး...၊ အရင္က ႐ိုက္ခဲ့တာက 450D ကင္မရာနဲ႔...၊ crop sensor လည္းျဖစ္၊ pixel density လည္း မေကာင္းဆိုေတာ့ ပံုထြက္က ဘယ္မိုက္မွာလဲ၊ အခုေတာ့ 5DmarkII ႐ွိေနၿပီပဲ၊ သူ႔ကို သံုးၿပီး လ,ကို တခါမွ မ႐ုိက္ဖူးေသးဘူး၊ အဲဒီ argument လည္း ရသြားေရာ ညစာကို ဆက္စားလို႔ မရခ်င္ေတာ့ဘူး၊ ေဘးမွာေတာ့ မအိမ္သူက ဘာေတြလည္း မသိဘူး... ေျပာေနေသး တယ္၊ က်ေနာ္က ၾကားတခ်က္၊ မၾကားတခ်က္နဲ႔...၊ အဲဒီလို ထိုင္ေနရင္းနဲ႔လည္း ေက်ာဖက္မွာ လမင္းႀကီးက ေကာင္းကင္ကို တေ႐ြ႕ေ႐ြ႕ တက္လာေနၿပီလို႔ ခံစားေနရတယ္၊ ေကာင္းကင္ထက္မွာ အေတာ္ေလး ျမင့္သြားရင္ အလင္းေတြ ျဖာသြားၿပီး ဓါတ္ပံု႐ိုက္လို႔ မေကာင္းေတာ့ ပါဘူး၊ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်လိုက္တယ္၊ အိုေခ..႐ိုက္မယ္၊

"အင္း..အဲ.. ကိုယ္ အျပင္ထြက္ၿပီး လ,ကို ဓါတ္ပံု႐ိုက္လိုက္ဦးမယ္၊ ရပါတယ္ေနာ္.."

ေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ႔ ခက္ရင္းကိုခ်၊ စားလက္စ စပါဂက္တီကိုထားၿပီး ထ,ရပ္လိုက္တယ္၊ ကင္မရာ သြားယူဖို႔ ထြက္လာေတာ့ မအိမ္သူက...

"အင္း..ငါမေျပာမိရင္ အေကာင္းသား၊ သူ႔ဟာနဲ႔သူဆို ဘာမွ ေတြ႔မွာေတာင္ မဟုတ္ဘူး"လို႔ အရယ္တဝက္နဲ႔ ေျပာရင္း က်န္ခဲ့တယ္၊ ၿပီးေတာ့...

"ဒါပဲေနာ္..၊ ဒီကေတာ့ ေစာင့္ၿပီးစားေနမွာ မဟုတ္ဘူး၊ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ဆက္စား" တဲ့...၊

"ရတယ္၊ ရတယ္...၊ ၿပီးမွ ဆက္စားလိုက္မယ္" လို႔ လွမ္းေအာ္ရင္း ကင္မရာကို မွန္ဘီလူး အျမန္တပ္၊ ထ႐ိုင္ေပါ့ထ္ကို ထုတ္ၿပီး ဝရန္တာကို ထြက္လိုက္တယ္၊

လ,က ခုနကနဲ႔စာရင္ အေတာ္ေတာင္ ျမင့္ေနၿပီ၊ ထ႐ိုက္ေပါ့ထ္နဲ႔ ကင္မရာကို အျမန္ဆံုးဆင္ၿပီး ႐ုိက္ခ်လိုက္တယ္၊ Exposure အမ်ိဳးမ်ိဳး ေျပာင္း႐ုိက္တယ္၊ Focal length အမ်ိဳးမ်ိဳး ေျပာင္း႐ိုက္တယ္၊ Shutter release remote မ႐ွိေသးတာ နာတယ္ကြာလို႔ ေျပာရင္း timer နဲ႔ပဲ ႐ိုက္ရတယ္၊ ကင္မရာ မလႈပ္ေအာင္ mirror lock-up လုပ္ၿပီး ႐ုိက္တယ္၊ ေကာင္းမယ္ထင္တာ..၊ စိတ္ကူးထဲမွာ ေပၚလာတဲ့ နည္းေတြ အကုန္သံုးၿပီး ႐ိုက္တယ္၊ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ ၾကာၿပီးမွ ထမင္းစားပြဲကို ျပန္လာၿပီး ညစာ ဆက္စားတယ္၊ စပါဂက္တီေတြ ေအးကုန္ေပမယ့္ ရင္ထဲမွာေတာ့ ေႏြးေနခဲ့တယ္..၊

xxx လဝန္းေလးနဲ႔တူတဲ့ ေမ့ကိုလားကြယ္ xxx

5DmkII, EF 70-200mm f/2.8L IS USM, 200mm, f/8, 0.3, iso125, self-timer


xxx သန္းေခါင္ယံလမင္း အေဝးမွာ၊ ဒဏ္ရာေတြနဲ႔ အိပ္စက္ေန xxx

5DmkII, EF 70-200 f/2.8L IS USM, 200mm, f/11, 1/15, iso125, self-timer, 75% crop

ကြန္ျပဴတာထဲကို ပံုေတြ ကူးထည့္လိုက္ေတာ့မွ စိတ္ဓါတ္က်သြားတယ္၊ ပံုေတြက က်ေနာ္ေမွ်ာ္လင့္ထားသေလာက္ မေကာင္းပါဘူး၊ နည္းပညာပိုင္း အားနည္းတာလည္း ပါမွာျဖစ္သလို ကိရိယာပိုင္းလည္း လိုေနခဲ့တာ...၊ က်ေနာ့္မွာ ႐ွိတဲ့ အ႐ွည္ဆံုး focal length က ၂၀၀ မီလီမီတာ ပဲ ႐ွိပါတယ္၊ ၿပီးေတာ့ extension tube လည္း မ႐ွိဘူး၊ တကယ္ဆိုရင္ wildlife photography မွာသံုးတဲ့ 300 mm, 400 mm မွန္ဘီလူးႀကီးေတြနဲ႔ ႐ိုက္ရမွာ..၊ ပထမေတာ့ ဒီပံုေတြကို မတင္ေတာ့ဘူးလို႔ ထားလိုက္တာပါပဲ၊ တေန႔ အဲဒီလို မွန္ဘီလူးေတြနဲ႔ ႐ိုက္တဲ့ အခါက်မွ တင္မယ္ေပါ့..၊ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္က wildlife photography ကို စိတ္မဝင္စားပါဘူး၊ ဆိုေတာ့ အဲဒီမွန္ဘီလူးေတြလည္း ဘယ္ေတာ့မွ ဝယ္မွာ မဟုတ္ဘူး၊ ဒါဆိုရင္ ဒီဘေလာ့ဂ္ေပၚမွာလည္း ဘယ္ေတာ့မွ လ,သာစရာ အေၾကာင္း မ႐ွိေတာ့ပါဘူး၊ ဒါနဲ႔ပဲ အသင့္ေတာ္ဆံုး ၂ ပံုကို တင္လိုက္ပါတယ္၊ ၿပီးခဲ့တဲ့ ပို႔စ္က Sunrise ဆိုေတာ့ တဆက္တည္း ဒီပို႔စ္က Moonrise ေပါ့၊ ဒုတိယပံုက ၇၅% ပံုႀကီး ခ်ဲ႕ထားတာပါ၊ Lens က မႀကီးေတာ့ ပံုကိုပဲ အႀကီးခ်ဲ႕ ရေတာ့တာေပါ့ေလ..၊ ဒီလို ႐ိုက္ခဲ့တာကို အမွတ္တရ ႐ွိေစဖို႔သာ ရည္႐ြယ္တာမို႔ အရည္အေသြး မေကာင္းတဲ့ ပံုေတြကို သည္းခံၿပီး ၾကည့္သြားၾကပါ-လို႔.....။ ။

ညီလင္းသစ္
၁၉ ဧၿပီ၊ ၂၀၁၁

ႏွစ္သစ္မဂၤလာ

ဒီေန႔မနက္ အေစာႀကီး ထၿပီးေတာ့ ျမန္မာႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႔ အထိမ္းအမွတ္ အေနနဲ႔ ေနထြက္ခ်ိန္ sunrise ဓါတ္ပံု ႐ိုက္ျဖစ္ပါတယ္၊ ေရကန္ေဘး မွာ တေမ့တေမာ အိပ္ေနတဲ့ ၿမိဳ႕ကေလးေပၚကို ပထမဦးဆံုး ေနေရာင္ျခည္ေတြ ျဖာက်လာတာကို ႐ိုက္မယ္လို႔ စဥ္းစားၿပီးေတာ့ ကန္စပ္ကို ဆင္းလာခဲ့တယ္၊ ဟိုေရာက္ေတာ့ ဘယ္သူမွ မ႐ွိဘူး၊ တနဂၤေႏြမနက္ဆိုေတာ့ အားလံုးက ေအးေအးေဆးေဆး အိပ္ေနၾကပံု ပါပဲ၊ စိတ္ႀကိဳက္ေနရာ တစ္ခုကို ေ႐ြးၿပီးေတာ့ tripod ကိုေထာင္၊ ကင္မရာဆင္ၿပီး test shots ေတြ ႐ုိက္လိုက္တယ္၊ exposure စိတ္ႀကိဳက္ ရေတာ့မွ အလင္းေရာင္ အေျပာင္းအလဲကို ေစာင့္ရင္း ေအးေအးေဆးေဆး ႐ိုက္ပါတယ္၊ ဒီရက္ပိုင္း ေနသာတယ္ ဆိုေပမယ့္ မနက္ပိုင္း ေတြမွာ ေတာ္ေတာ္ေအးေနတုန္းပါပဲ၊ လက္ေတြကို ကင္မရာ ေပၚမွာ တခ်ိန္လံုး မတင္ထားႏိုင္ဘူး၊ ႐ုိက္လိုက္.. အိတ္ထဲျပန္ႏႈိက္ထားလိုက္... လုပ္ေနရတယ္၊ မနက္ေစာေစာမွာ ပတ္ဝန္းက်င္တခုလံုး ေအးျမလန္းဆန္းၿပီး ငွက္ကေလးေတြရဲ႕ သီခ်င္းသံေတြနဲ႔ တကယ္ပဲ ခ်မ္းေျမ႕ က်က္သေရ ႐ွိလွပါတယ္..၊

က်ေနာ့္ဘေလာ့ဂ္ေလးကို လာလည္ၾကတဲ့ မိတ္ေဆြ၊ သူငယ္ခ်င္းအားလံုးကို ၿငိမ္းခ်မ္း၊ သာယာတဲ့ ႏွစ္သစ္ျဖစ္ပါေစလို႔ ႏႈတ္ခြန္းဆက္ ပါတယ္ခင္ဗ်ား....။ ။

Sunrise over Lausanne (HDR)

HDR of 6 photos Ev -1/0/+1 combined in Photoshop CS3


Sunrise over Lausanne

5DmarkII, EF 24-105 f/4L IS USM, 75mm, f/8, 1/640, iso400

ညီလင္းသစ္
၁၇ ဧၿပီ၊ ၂၀၁၁

ခ်စ္တတ္သူတို႔ေျပာတဲ့ အခ်စ္အေၾကာင္း ...

လြန္ခဲ့တဲ့ ရက္ေတြတုန္းက ဘေလာ့ဂ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ အခ်စ္အေၾကာင္းေျပာသံေတြ ဆူညံသြားခဲ့တယ္၊ မသက္ေဝက တဂ္လိုက္လို႔ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ အခ်စ္အေၾကာင္းကို ဘေလာ့ဂါေတြက ႐ွဳေထာင့္မ်ားစြာကေန ေျပာျပခဲ့ၾက ပါတယ္၊ ခ်စ္တတ္သူတို႔ ေျပာတဲ့ အခ်စ္အေၾကာင္းကို က်ေနာ္ လက္လွမ္းမွီသေလာက္ လိုက္ဖတ္ျဖစ္ပါတယ္၊ တေယာက္တမ်ိဳး မ႐ိုးရေအာင္ အားလံုးက ေျပာသြားခဲ့ၾကလို႔ တကယ္ပဲ စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းသလို ဖတ္ၿပီးတိုင္းမွာ လည္း အေတြးေတြနဲ႔ က်န္ရစ္ခဲ့တယ္၊ အခ်စ္အေၾကာင္းဟာ တသက္စာ ေျပာမကုန္ပါဘူး၊ အခ်စ္အေၾကာင္းေတြ ဖတ္လို႔ ၿပီးေတာ့ ရင္ထဲမွာ သီခ်င္းေလး တစ္ပုဒ္ေရာက္လာခဲ့တယ္၊ ဒါနဲ႔ ဂစ္တာနဲ႔ ဟာမိုနီကာကို ယူၿပီး အဲဒီသီခ်င္းေလးကို ဆိုညည္းျဖစ္ပါတယ္၊ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလည္း သိပါလိမ့္မယ္၊ ေစာခူဆဲ ေရးခဲ့ၿပီး ကိုငွက္ႀကီး ဆိုခဲ့တဲ့ 'အခ်စ္ဆိုသည္မွာ' ဆိုတဲ့ သီခ်င္းေလးပါပဲ၊ အခ်စ္အေၾကာင္းကို သီခ်င္းေလးက ေျပာတယ္၊ အဲဒီသီခ်င္းေလး အေၾကာင္းကိုေတာ့ အခု ဒီဗီဒီယုိေလးက ေျပာျပပါလိမ့္မယ္၊ အခ်ိန္ရရင္ နားေထာင္သြားပါဦး....လို႔။ ။

ညီလင္းသစ္
၁၁ ဧၿပီ၊ ၂၀၁၁

ႏွစ္သက္မိရာ တေန႔တာ

လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္စုႏွစ္မ်ားဆီမွာ က်န္ခဲ့တဲ့ ဟုိးအရင္ ဘဝေတြတုန္းက တေန႔တာ ျဖတ္သန္းမႈဆိုတာ ေလထဲမွာ သင္းပ်ံ႕ေနတဲ့ ေကာက္သင္းရနံ႔ေလးေတြ၊ နားစည္မွာ လာေရာက္ ႐ိုက္ခတ္တတ္တဲ့ ႐ြာဦးေစတီက ဆည္းလည္းသံ ခပ္လြင္လြင္ေလးေတြ၊ ျမင္လႊာမွာ ႏူးညံ့စြာ ေပၚလာတတ္တဲ့ စိမ္းစိမ္းစုိစို လယ္ကန္သင္းေတြနဲ႔ အနည္းနဲ႔အမ်ား ႐ိုး႐ိုး ႐ွင္း႐ွင္း ၿငိမ္းၿငိမ္း ခ်မ္းခ်မ္း ႐ွိေနခဲ့မွာ ေသခ်ာပါတယ္၊ ဒီဖက္ေခတ္လို တိုးတက္မႈေတြ တိုးေဝွ႔၊ တြန္းတိုက္ေနတဲ့ ကာလမွာေတာ့ တေန႔တာ ျဖတ္သန္းမႈထဲမွာ အေရာင္ေတြ၊ အရိပ္ေတြ အမ်ားႀကီး ေျပာင္းသြားသလို အေမာေတြကိုလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သယ္ပိုးခရီးႏွင္ေန ၾကရတယ္၊ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ေန႔စဥ္ဘဝ ​႐ုန္းကန္လႈပ္႐ွား ရတာေတြထဲမွာ တစိမ့္စိမ့္နဲ႔ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္တာေတြ ႐ွိသလို ေျပးရင္းလႊားရင္း ျဖတ္ကနဲ ႀကိဳက္မိတာေတြလည္း ႐ွိမွာပါ၊ လူဆိုတာက ကိုယ္က်င္လည္ရာ ဝန္းက်င္မွာ ႏွစ္သက္တာေလးေတြ ႐ွိတဲ့အခါ အခုိက္အတန္႔ေလးပဲ ျဖစ္ေစဦးေတာ့၊ ဘဝဟာ ေနေပ်ာ္ တယ္လို႔ ထင္မိၾကတာမ်ိဳး မဟုတ္လား၊ တကယ္ေတာ့ ဘာကို ႀကိဳက္သလဲဆိုတာက အေရးမႀကီးပါဘူး၊ ႀကိဳက္တတ္တဲ့ စိတ္ကေလး၊ အသိအမွတ္ျပဳ ႏွစ္သက္တတ္တဲ့ စိတ္ကေလး ႐ွိေနဖို႔က ပိုၿပီး အေရးႀကီးတာပါ၊ မသက္ေဝ တဂ္လာတဲ့ Daily likes ဆိုတဲ့ ပို႔စ္ေလး ျဖစ္ပါတယ္...၊


# အိပ္ရာထ ႏႈိးစက္ကို အေလ်ာ့တြက္နဲ႔ ေပးၿပီး ႏိႈးစက္သံ ၾကားၾကားခ်င္း မထဘဲ ၅ မိနစ္ေလာက္ ဆက္အိပ္ခြင့္ရတဲ့ အိပ္တဝက္၊ ႏိုးတဝက္ အဲဒီ အခုိက္အတန္႔ေလးကို ႀကိဳက္တယ္၊

# ေရတဖန္ခြက္ ေသာက္တဲ့အခါ တညလံုး ေျခာက္ေသြ႔ေနတဲ့ အာေခါင္၊ ရင္ေခါင္း၊ အူနံရံတေလွ်ာက္ ေရေအးေအး ေတြ စီးက်သြားတာကို ခံစားရတာ ႀကိဳက္တယ္၊

# အိပ္ရာထထခ်င္းမွာ ေခါင္းေလာင္းၿပီး ေရခ်ိဳးရတာကို ႀကိဳက္တယ္၊ ေဆးေၾကာ္ျငာေတြမွာ ေတြ႔ရတဲ့ before and after ျခားနားခ်က္လိုပဲ လူက ခ်က္ခ်င္း လန္းဆန္းသြားလို႔...၊

# ေပါ့ေပါ့ပါးပါး တီ႐ွပ္တစ္ထည္နဲ႔ ဂ်င္းေဘာင္းဘီေတြ ဝတ္ရတာႀကိဳက္တယ္၊ တကူးတက ၿဖီးသင္ေနစရာ မလိုဘဲ ေခါင္းလိမ္းဆီ ခရင္မ္ လက္ညႇိဳးတေကာ္နဲ႔ ဆံပင္ေတြကို လက္နဲ႔သပ္လိုက္ရတာ ႀကိဳက္တယ္၊

# အလုပ္ကို ၅ မိနစ္အတြင္း ေရာက္သြားတာကို ႀကိဳက္တယ္၊ ေက်ာင္းတက္ခဲ့တုန္းက အသြား ၁ နာရီခြဲ၊ အျပန္ ၁ နာရီခြဲ အခ်ိန္ေပးခဲ့ရတာ ကို ျပန္ေတြးေလ အခုလို အလုပ္နဲ႔အိမ္နဲ႔ နီးတာကို ပိုၿပီး ႏွစ္သက္ေလပါပဲ၊

# မနက္ ၇ နာရီခြဲမွာ အလုပ္စလို႔ ရသလို ၁၀ နာရီခြဲမွ စလို႔ရတဲ့ လြတ္လပ္မႈကိုလည္း ႀကိဳက္တယ္၊

# ဘာမွ မလုပ္ခင္ ဘေလာ့ဂ္တကိုက္ ေကာ္ဖီတက်ိဳက္နဲ႔ ေလွ်ာက္လည္ရတာကို ႀကိဳက္တယ္၊

# ဓါတ္ခြဲခန္းထဲမွာ သီခ်င္းဖြင့္ထားၿပီး ဘယ္သူနဲ႔မွ စကားေျပာစရာ မလိုဘဲ အလုပ္လုပ္ရတာ ႀကိဳက္တယ္၊

# မနက္ ၁၁ နာရီခြဲမွာ ကင္န္တင္း ဖြင့္ဖြင့္ခ်င္း ေန႔လယ္စာ သြားစားရတာႀကိဳက္တယ္၊ (၁၂ နာရီေလာက္ဆို အတန္းေတြ ဆင္းၿပီး ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ ကင္န္တင္းက ျပည့္ျပည့္သြားတတ္လို႔...)

# တစ္ေယာက္ထဲ စားတဲ့အခါ မွန္ျပတင္းနားမွာ ထိုင္၊ ေကာ္ရစ္ဒါက လမ္းသြားလမ္းလာေတြကို ေငး၊ ေတြးခ်င္ရာေတြးၿပီး ထမင္းစားရတာ ႀကိဳက္တယ္၊

# အလုပ္စားပြဲ ျပန္ေရာက္ေတာ့ အက္စပရက္ဆို တစ္ခြက္နဲ႔အတူ ဘေလာ့ဂ္ေတြကို အခ်ိဳတည္းရတာ ႀကိဳက္တယ္၊

# ေစာေစာအိမ္ျပန္လို႔ရေအာင္ analysis ေတြ လုပ္စရာမ႐ွိတဲ့ ေန႔လယ္ခင္းေတြကို ႀကိဳက္တယ္၊

# အိမ္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ဖိနပ္နဲ႔ ေျခစြပ္ခြ်တ္လိုက္တဲ့အခါ ရတဲ့ ေပါ့ပါးလြတ္လပ္မႈကို ႀကိဳက္တယ္၊ (အလုပ္က ဖိစီးမႈ ေတြက အဲဒီ ဖိနပ္၊ ေျခစြပ္တို႔နဲ႔အတူ ကြ်တ္ၿပီး အိမ္ဝမွာပဲ က်န္ခဲ့တယ္လို႔ ခံစားရတယ္)

# မအိမ္သူ ညစာျပင္ေနတုန္း သားနဲ႔ ေအးေအးေဆးေဆး ကစားရတာကို ႀကိဳက္တယ္၊

# ည ၉ နာရီ မထိုးခင္ သားအိပ္ေပ်ာ္သြားေလ့ ႐ွိတဲ့ ညေတြကို ႀကိဳက္တယ္၊ က်ေနာ့္အတြက္ စာဖတ္ဖို႔၊ တီဗီၾကည့္ဖို႔၊ ဘေလာ့ဂ္ေရးဖို႔ အခ်ိန္ပိုရလို႔...၊ း)

# တခါတေလ ႐ုပ္႐ွင္ေကာင္းေကာင္း တစ္ခုၾကည့္ေနတုန္း မအိမ္သူက 'ေရခဲမုန္႔ စားမလား'လို႔ (သူစားခ်င္တိုင္း) လာလာ အေဖာ္စပ္ၿပီး ေမးတာကို ႀကိဳက္တယ္၊ (ကိုယ့္ဟာကိုယ္ဆိုလည္း က်ေနာ္က ဘယ္ေတာ့မွ ေရခဲမုန္႔စားဖို႔ သတိတရ မ႐ွိတတ္ပါဘူး)

# ည ၁၂ နာရီ မထိုးခင္မွာ ေလးလံပိက် လာတဲ့ မ်က္ခြံေတြကို ႀကိဳက္တယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဒါဟာ တကယ့္ကိုပဲ အင္မတန္ ႐ွားေတာင့္႐ွားပါး ႏိုင္လွတဲ့ အျဖစ္ပါ...၊ း)


က်ေနာ့္ရဲ႕ တေန႔တာက ဖတ္ရတာ ပ်င္းရိၿငီးေငြ႔စရာမ်ား ေကာင္းေနမလားပဲ၊ ဒါေပမယ့္ ဒါဟာ တနလၤာကေန ေသာၾကာ အတြင္း က်ေနာ္အမ်ားဆံုး ျဖတ္သန္းေလ့႐ွိတဲ့ ေယဘုယ် ပံုစံပါပဲ၊ ျပင္သစ္လူမ်ိဳးေတြ ေျပာေလ့႐ွိတဲ့ အီဒီယမ္ တစ္ခု ႐ွိပါတယ္၊ métro, boulot, dodo တဲ့၊ métro ကေတာ့ subway ပါ၊ boulot က အလုပ္၊ dodo က အိပ္တာ...၊ ၿမိဳ႕ျပ လူတန္းစား ဘဝက တေန႔တေန႔ ရထားေပၚမွာနဲ႔ အလုပ္မွာ အခ်ိန္ကုန္၊ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ပင္ပန္းၿပီးအိပ္၊ ေနာက္တေန႔ ဒီလိုပဲ ျပန္စ,နဲ႔ လံုးလည္ခ်ာလည္ လိုက္ေနတာကို ဆိုခ်င္တာပါ၊ Stuck in a rut ဆိုတာနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ပါပဲ၊ ပံုစံက်ၿပီး ထပ္ျပန္တလဲလဲ ျဖစ္စဥ္ေတြနဲ႔ဆိုရင္ေတာ့ ေန႔စဥ္ဘဝက အေႏွးနဲ႔အျမန္ ၿငီးေငြ႔စရာ ျဖစ္လာမွာပါပဲ၊ တေန႔တာ ျဖတ္သန္းမႈမွာ ႏွစ္သက္မိတာေလးေတြကို ႏွစ္သက္ေၾကာင္း သတိေလးထားၿပီး ၾကည့္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ ဒါဟာလည္း ဘဝကို ေနေပ်ာ္ေအာင္ ေနၾကည့္ဖို႔ အေျခခံပဲ ျဖစ္မလားလို႔ ေတြးေနမိပါတယ္...။ ။

ညီလင္းသစ္
၆ ဧၿပီ၊ ၂၀၁၁

က်ေနာ္ႏွင့္ ညီလင္းသစ္

ညက အိပ္ရာဝင္တာ ေနာက္က်လို႔ အခုမနက္ထေတာ့ လူက မလန္းဆန္း၊ မ်က္လံုးကို မဖြင့္ခ်င္ဖြင့္ခ်င္နဲ႔ အတင္းကုန္း႐ုန္းထၿပီး ေရခ်ိဳးခန္းထဲကို ဝင္လိုက္တယ္၊ စိတ္က အိပ္ရာေပၚမွာ အိပ္ၿပီး က်န္ခဲ့တယ္၊ ေျခေထာက္ေတြကေတာ့ သားသတ္႐ံုကို သြားေနတဲ့ ႏြားအိုတစ္ေကာင္လို ဆုတ္ဆုတ္ဆိုင္းဆိုင္း...၊ မ်က္ႏွာသစ္ ေႂကြေဘစင္ ကို လက္ကလွမ္းကိုင္ထားၿပီး မ်က္လံုးပိတ္ရက္သားနဲ႔ ငူငူႀကီး မတ္တပ္ရပ္ ေနမိျပန္တယ္၊ ေ႐ွ႕က မွန္ထဲမွာ ကိုယ့္ပံုက ဘယ္ေလာက္မ်ား ဆိုးေနလိုက္မလဲ၊ ဆိုးဆိုး မဆိုးဆိုး ... အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ၾကည့္ဖို႔ေတာင္ မ်က္လံုး မဖြင့္ခ်င္၊ ဘယ္လိုဆိုတာလည္း မသိခ်င္၊ ဆယ္စုႏွစ္ ၃ ခုခြဲမက ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ျမင္ဖူးေနၿပီပဲ၊ အခု တမနက္ မ်က္လံုးဖြင့္ မၾကည့္လည္း ဘာမွ အေရးမႀကီး...၊ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ရသေလာက္ တစ္မိနစ္ကေလးမွာ ဒီအတိုင္း ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ဆက္ရပ္ေနမိတယ္၊

ဒါေပမယ့္ အလုပ္တာဝန္ေတြႏွင့္ ေလးလံပိက်ေနတဲ့ တေန႔တာက ေ႐ွ႕မွာ ေစာင့္ေနတယ္ မဟုတ္လား၊ ဒီလို ရပ္ေနလို႔ ဘယ္ၿပီးမွာလဲ၊ ဒါနဲ႔ အားတင္းၿပီး ေရဘံုဘိုင္က ေရေအးေအးနဲ႔ အရင္ဆံုး ေခါင္းငံု႔ မ်က္ႏွာသစ္ ပစ္ လိုက္တယ္၊ ဇက္ပိုးကိုပါ ႏွစ္ခ်က္ေလာက္ ေျဖာင္းကနဲေနေအာင္ ႐ိုက္ထည့္လိုက္ေတာ့ မ်က္လံုး ေတာ္ေတာ္ က်ယ္သြားၿပီး စိတ္လည္း လန္းဆန္းလာတယ္၊ မ်က္ႏွာေပၚက ေရေတြကို သပ္ခ်လိုက္ၿပီးေတာ့ ေခါင္းကို ျပန္မတ္၊ မွန္ထဲကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မ်က္ႏွာမွာ ေရစက္လက္နဲ႔ လူတစ္ေယာက္က ႏႈတ္ခမ္းေထာင့္စြန္းကို တြန္႔ေကြးၿပီး ၿပံဳးတယ္ဆို႐ံု ၿပံဳးၾကည့္ေနတယ္၊ က်ေနာ္လည္း ျပန္ၾကည့္ေနတုန္းမွာပဲ သူက ...

"ဘယ္လိုလဲကြ၊ အေတာ္မွ လန္းဆန္းသြားရဲ႕လား"လို႔ စကား စလိုက္တယ္၊

က်ေနာ္ အံ့ၾသသြားတယ္၊ မွန္ထဲမွာ ျမင္ေနရတာ က်ေနာ္...၊ ဒါေပမယ့္ အဲဒီစကားကိုေတာ့ က်ေနာ္ေျပာတာ မဟုတ္ဘူး၊ မ်က္လံုးေတြ ပိုလို႔က်ယ္သြားတယ္၊

"မအံ့ၾသပါနဲ႔ကြာ၊ ခုနက စကားကို ငါတကယ္ပဲ ေျပာလိုက္တာပါ၊ မင္းရဲ႕ ပံုရိပ္ကို ျပန္ျမင္ေနတာ မဟုတ္ဘူး"

ဒီတခါေတာ့ ေသခ်ာသြားၿပီ၊ သူကပဲ ဆက္ေျပာတာ၊ က်ေနာ့္ နားနဲ႔လည္း ဆတ္ဆတ္ၾကားလိုက္ရတယ္၊ မွန္ထဲက က်ေနာ့္ပံုရိပ္က က်ေနာ့္ကို စကားေျပာေနတာ...၊ ႐ုတ္တရက္ က်ေနာ္ ၾကက္ေသ,ေသေနတယ္၊ ဘာလဲ...၊ ဘာေတြ ျဖစ္ေနတာလဲ၊ ဒါ အိပ္မက္လား၊ ငါ ေကာင္းေကာင္း မႏိုးေသးတာလား၊ ပါးစပ္ အေဟာင္းသားနဲ႔ ေယာင္ယမ္းၿပီး က်ေနာ္ ကိုယ့္ပါးကို ကိုယ္ျပန္ကိုင္ရင္း ေၾကာင္ၾကည့္ေနမိတယ္၊ သူကပဲ ဆက္ေျပာျပန္တယ္၊

"ဒီမွာ...၊ ဘာမွ ႐ွည္႐ွည္ေဝးေဝး ေလွ်ာက္ေတြးမေနနဲ႔၊ မင္းက ငါ့ကို မင္းပံုရိပ္ပဲ ထင္ေနခဲ့တယ္ မဟုတ္လား၊ ေအး..အဲဒီလိုဆို ငါကလည္း မင္းကို ငါ့ရဲ႕ပံုရိပ္လို႔ ထင္ခ်င္ ထင္ႏိုင္တာပဲကြ၊ မွန္ရဲ႕ ဘယ္အျခမ္းက ပံုရိပ္စစ္၊ ဘယ္အျခမ္းက ပံုရိပ္ေယာင္ဆိုတာ မင္းက ဘယ္ေလာက္မ်ား ေသခ်ာေနလို႔လဲ၊ Virtual reality ဆိုတာ အခု ေနာက္ပိုင္းမွာ တခ်ိန္လံုး ၾကားေနရတာ မင္းလည္း အသိပါကြာ၊ ဒီလိုလုပ္..၊ စကားေျပာရတာ အဆင္ေျပေအာင္ ငါ့ကိုမင္းရဲ႕ ကိုယ္ေစာင့္နတ္လို႔ အလြယ္မွတ္ခ်င္မွတ္လိုက္၊ ငါကမင္း၊ မင္းကငါ ေပါ့ကြာ၊ ဟုတ္လား..."

အခုခ်ိန္ထိကို က်ေနာ္ စကားတခြန္းမွ မေျပာမိေသးဘူး၊ အံ့ၾသတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ျဖစ္ေနတယ္၊ သူနဲ႔က်ေနာ္ တပံုစံထဲ ခြ်တ္စြပ္တူတယ္၊ သူ ေျပာသလို သူကက်ေနာ္၊ က်ေနာ္က သူေပါ့၊ တခု ေလးပဲ ကြဲတာက မွန္ထဲက..အဲ.. မွန္ရဲ႕ အျခားတဖက္က သူက ဆံပင္ကို ညာဖက္ခြဲတယ္၊ က်ေနာ္က ဘယ္ခြဲပါ၊ ဒါပဲကြာတယ္၊ သူ႔ကို ညီလင္းသစ္ ညာခြဲလို႔ပဲ အလြယ္ေခၚရမယ္ ထင္တယ္၊

"ေအး..ငါအခု လာတာက မင္းနဲ႔ ဘေလာ့ဂ္အေၾကာင္း ေျပာမလို႔ကြ"...၊

ဘေလာ့ဂ္ဆိုေတာ့ က်ေနာ့္နား႐ြက္ေတြ ေထာင္လာတယ္၊ စိတ္ဝင္စားသြားတယ္၊

"ဘေလာ့ဂ္အေၾကာင္း...? ဘာမ်ား ပါလိမ့္ဗ်ာ"...၊

သူက ဟက္ကနဲ တခ်က္ရယ္ရင္း ...

"ေအးေပါ့ကြာ၊ အခုေတာ့လည္း မင္းက မသိခ်င္ ေယာင္ေဆာင္ေတာ့မွာေပါ့၊ စာေရးသက္ေလးလည္း နဲနဲေတာ့ ရလာမွပဲကိုးကြ၊ ငါ့မွာသာ ဒီဘေလာ့ဂ္ကို မင္း တစ္ႏွစ္ေလာက္လုပ္ၿပီး ရပ္သြားမယ္ ထင္လို႔ အမႈမဲ့ အမွတ္မဲ့ ေန,ေနတာ၊ အခုေတာ့ ငါထင္တာနဲ႔ တျခားစီ...၊ ဆိုေတာ့ ဒီအေၾကာင္း မင္းနဲ႔ ေတ့ေတ့ဆိုင္ဆိုင္ ေျပာဖို႔လိုလာၿပီ ဆိုပါေတာ့၊ ဒါနဲ႔ ေနစမ္းပါဦးကြ၊ ဒီဘေလာ့ဂ္ကို မင္းဘယ္တုန္းက စ,လုပ္ခဲ့တာလဲ"

"၂၀၀၇ ခုႏွစ္၊ ေအာက္တိုဘာလ ထဲက ရက္တစ္ရက္မွာပါ"

"အရင္တုန္းက ဘေလာ့ဂ္ေတြနဲ႔ အခုဘေလာ့ဂ္ေတြ...၊ ဘာကြာသလဲ"

"အေရအတြက္...၊ အရင္တုန္းက ဘယ္လိုလုပ္ရသလဲဆိုတာ အခုေလာက္ မက်ယ္ျပန္႔ေသးေတာ့ လုပ္တဲ့ သူနည္းတယ္၊ အခုေတာ့ လက္ဆင့္ကမ္း ျဖန္႔ေဝတာေတြေၾကာင့္ ဘေလာ့ဂ္မ်ိဳးစံု၊ အေၾကာင္းအရာမ်ိဳးစံုပါပဲ၊ ပိုၿပီးေတာ့ စည္ကားလာတာေပါ့ဗ်ာ"

"ကဲ..တဲ့တိုးေမးမယ္ကြာ၊ မင္းဘာျဖစ္လို႔ ဘေလာ့ဂ္ေရးသလဲ"

မႈန္ကုပ္ကုပ္နဲ႔ ကြ်ဲၿမီးတိုေနတဲ့ သူ႔ပံုစံေၾကာင့္ က်ေနာ္ရယ္ၿပီး တခြန္း ျပန္ေျပာလိုက္တယ္၊

"လက္စသတ္ေတာ့ ခင္ဗ်ားက က်ေနာ့္ကို လာဗ်ဴးေနတာကိုးဗ်"

သူက ခ်က္ခ်င္းပဲ ...

"ေအာင္မာ..၊ မင္းက ငါ့ကိုမ်ား ခင္ဗ်ားေတြ၊ က်ေနာ္ေတြနဲ႔...၊ မင္းဘေလာ့ဂ္က ကြန္မန္႔ေတြကို ရီပလိုင္း ျပန္ေနတယ္မ်ား ထင္ေနလား"လို႔ ဘုေျပာတယ္၊ မထီတရီလည္း စိုက္ၾကည့္ေနေသးတယ္၊

က်ေနာ္က သူ႔ပံုစံနဲ႔ သူ႔အေျပာကို ဂ႐ုမစိုက္ဘဲ သူေမးတာကိုပဲ ခပ္ေအးေအး ျပန္ေျဖလိုက္တယ္၊

"ဘာ့ေၾကာင့္ရယ္လို႔ အထူးအေထြ မ႐ွိပါဘူးဗ်ာ၊ တျခား ဘေလာ့ဂါေတြလိုပဲ စာေရးစာဖတ္ ဝါသနာပါတယ္၊ ဘေလာ့ဂ္တစ္ခုကို ဘယ္လို တည္ေဆာက္ရတယ္ဆိုတာ ေစတနာထားၿပီး ႐ွင္းျပၾကတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြေၾကာင့္ ဘေလာ့တစ္ခု လုပ္ျဖစ္တယ္၊ စိတ္ကူးတည့္ရာေတြ ေရးတယ္၊ ဒါပါပဲ၊ က်ေနာ့္စာတစ္ပုဒ္မွာ ေရးခဲ့ဖူးသလို ေပါ့၊ ဘာျဖစ္လို႔ ဘေလာ့ဂ္ေရးသလဲ ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းဟာ ေတာင္တက္သမား တစ္ေယာက္ကို ဘာျဖစ္လို႔ ေတာင္ေတြ လိုက္တက္ေနတာလဲ-လို႔ ေမးတာနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ပါပဲ၊ ေျဖစရာ မ်ားမ်ားစားစား မ႐ွိပါဘူး၊ ခင္ဗ်ား သိခ်င္ရင္ ကိုယ္တိုင္တက္ၾကည့္လိုက္၊ တခါတည္း စြဲခ်င္စြဲသြားမယ္၊ ဒါမွမဟုတ္ တခါတည္း လန္ခ်င္လည္း လန္သြားလိမ့္မယ္"

"ေတာ္ပါၿပီကြာ၊ စမ္းေတာ့ မစမ္းပါရေစနဲ႔၊ မင္းကို ၾကည့္ရတာနဲ႔တင္ လံုေလာက္ေနပါၿပီ..."

သူကေျပာရင္း က်ေနာ့္ကို ၾကည့္တယ္၊ က်ေနာ္က သြားတိုက္ေဆးနဲ႔ သြားပြတ္တံ ထားတဲ့ ခြက္ကို လက္လွမ္းလိုက္ရင္း သူဘာမ်ား ဆက္မလဲလို႔ အသာေစာင့္ေနလိုက္တယ္၊

"မင္း ဘယ္သူ႔စာေတြ ဖတ္ျဖစ္သလဲ၊ ဘယ္လိုစာေတြ ဖတ္သလဲ"

"ဖတ္ျဖစ္တာေတာ့ အစံုပါပဲ၊ က်ေနာ္ စာမေ႐ြးပါဘူး၊ အခ်ိန္ရရင္ ရသလို အားလံုးကို လုိက္ဖတ္ျဖစ္ပါတယ္၊ အရင္တုန္းကေတာ့ အဖတ္နည္းေပမယ့္ အခုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ဖတ္ေနတယ္၊ တခု ၾကားျဖတ္ေျပာရရင္ က်ေနာ္က တခါတခါ အေျပာင္းအလဲတခ်ိဳ႕ကို လုပ္ဖို႔ ေႏွာင့္ေႏွးတတ္တယ္ဗ်၊ ဥပမာ- blog roll...၊ သူမ်ား ဘေလာ့ဂ္ေတြမွာ ကိုယ္ဖတ္ေနက် ဘေလာ့ဂ္ေတြကို ဘေလာ့ဂ္႐ိုးလ္မွာ တင္ထားေတာ့ အသစ္တက္တာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းသိ၊ ခ်က္ခ်င္းဖတ္လို႔ ရတာေပါ့ဗ်ာ၊ ဒါကို က်ေနာ္ျမင္ေနေပမယ့္ ကိုယ့္ဘေလာ့ဂ္မွာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ၾကာတဲ့ အထိ မလုပ္ျဖစ္ဘူး၊ ဘေလာ့ဂ္ေတြကို ကြန္ျပဴတာထဲက book-mark ထဲမွာပဲ သိမ္းၿပီး အဲဒီကေန ကလစ္လုပ္ၿပီး ဖတ္တယ္၊ ဆိုေတာ့ ဘယ္သူေတြက ဘာေတြေရးေနမွန္းလဲ မသိ၊ ကိုယ္ကလည္း ေကာင္းေကာင္း မေရာက္ျဖစ္နဲ႔ေပါ့ဗ်ာ၊ အခုေတာ့လည္း ဘေလာ့ဂ္႐ိုးလ္နဲ႔ အဆင္ကိုေျပလို႔၊ အဲဒီတုန္းက ေတာ့ ဘာလို႔မလုပ္ခဲ့မွန္း ကို္ယ့္ဟာကိုယ္လည္း မသိပါဘူးဗ်ာ၊ ပ်င္းေနတာပဲ ျဖစ္မယ္ ထင္ပါတယ္..."

"အခုေတာ့ မင္းက ေလွ်ာက္ဖတ္ေနၿပီဆိုေတာ့ မင္းဆီကိုလည္း လာၾကသူေတြ ႐ွိမွာေပါ့၊ လုပ္ပါဦး၊ စာလာ ဖတ္သူေတြနဲ႔ ထားခဲ့ၾကတဲ့ မွတ္ခ်က္ေတြအေၾကာင္း..."

"အင္း...က်ေနာ့္ဆီကို စာလာဖတ္သူ အေရအတြက္ေတာ့ အခုေနာက္ပိုင္း ပိုမ်ားလာတယ္လို႔ ေျပာလို႔ရမယ္ ထင္တယ္၊ ဟိုးအရင္တုန္းကေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ေလးကို ဘယ္သူမွ မသိသေလာက္ပါပဲ၊ အဲဒီတုန္းကေတာ့ အၿမဲပံုမွန္ လာဖတ္ေနတာဆိုလို႔ မမီးငယ္ ဆိုတဲ့ အမ,ေလးကို က်ေနာ္သတိထားမိတယ္၊ ေနာက္ေတာ့ ညီမ နႏၵာ၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဂ်ီးေဒၚလို႔ ေခၚတဲ့သူ... စသျဖင့္ေပါ့ဗ်ာ၊ ဒီဖက္ပိုင္းမွာေတာ့ သံေယာဇဥ္ ႀကီးတတ္တဲ့ ညီငယ္ ေမာင္မ်ိဳး၊ နာမည္ႀကီး မေမဓာဝီ မွစလို႔ ဂ်ာမနီက ညီမ၊ အမေတြ..၊ ေျပာရရင္ အမ်ားႀကီးေပါ့ေလ၊ ဒီလို နာမည္ေတြနဲ႔ေျပာရတာ နဲနဲေတာ့ စိုးရိမ္တယ္ဗ်၊ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ က်န္တဲ့သူေတြကို မေဖာ္ျပမိရင္ တခ်ိဳ႕လည္း စိတ္ေကာင္းမွာ မဟုတ္ဘူးေလ၊ အခုကိုပဲ က်ေနာ္ နာမည္မေျပာမိတဲ့ သူေတြ အမ်ားႀကီး က်န္ေနမွာ ေသခ်ာပါတယ္၊ သူတို႔ကိုလည္း ေဗြမယူပါနဲ႔လို႔ တလက္စတည္း ေတာင္းပန္ရေတာ့ မွာ ပါပဲဗ်ာ၊ ကြန္မန္႔ မခ်န္ခဲ့ဘဲ လာတတ္သူမ်ားလည္း ႐ွိေကာင္း႐ွိႏိုင္ပါတယ္၊ က်ေနာ္လည္း အၿမဲတမ္း ကြန္မန္႔ေတြ မေရးျဖစ္ပါဘူး၊

ကြန္မန႔္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေျပာရရင္ေတာ့ ကြန္မန္႔ေတြကို က်ေနာ္တကယ္ တန္ဖိုးထားပါတယ္၊ တျခားေသာ မိတ္ေဆြ ဘေလာ့ဂါေတြလိုပါပဲ၊ ကြန္မန္႔ေတြရေတာ့လည္း ေပ်ာ္တာေပါ့ဗ်ာ၊ တတ္ႏိုင္သေလာက္လည္း ကြန္မန္႔ေတြကို က်ေနာ္ျပန္ ျဖစ္ပါတယ္၊ က်ေနာ့္အျမင္ကေတာ့ ဘေလာ့ဂိုစဖီးယားက ခင္မင္မႈေပၚမွာ အမ်ားႀကီး အေျခခံပါတယ္၊ ဥပမာ၊ ပေရာဖက္႐ွင္နယ္လ္ စာေရးဆရာ တစ္ေယာက္ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ၊ သူေရးတဲ့ စာေတြကို က်ေနာ္ႀကိဳက္ရင္ ဝယ္ဖတ္မယ္၊ သိမ္းမယ္၊ သူ႔ကို ေလးစားမယ္၊ သူေပးတဲ့ မက္ေဆ့ခ်္၊ သူ႔ရဲ႕ အေတြး၊ အေရးေတြကို မွတ္သားမယ္၊ စာေရးဆရာနဲ႔ စာဖတ္သူၾကားက relationship က အဲဒီလို...၊ အဲဒီဆရာရဲ႕ လက္က်လာရင္၊ က်ေနာ္အႀကိဳက္ မေတြ႔ေတာ့ရင္ သူ႔စာေတြ မဝယ္ေတာ့ဘူး၊ မဖတ္ေတာ့ဘူး၊ ဘေလာ့ဂါနဲ႔ စာဖတ္သူက်ေတာ့ ရင္းႏွီးခင္မင္မႈနဲ႔ သြားတာေလ၊ ဘေလာ့ဂ္ေတြမွာ သူ႔အေၾကာင္း၊ ကိုယ့္ အေၾကာင္း အနည္းနဲ႔အမ်ားေတာ့ သိေနၾကတာပါပဲ၊ သူ႔စာေတြ ဖတ္ရင္းနဲ႔ သူ႔ကိုပါ အထိုက္အေလ်ာက္ သိလာေတာ့ အင္တာနက္ ကြန္ယက္ေတြနဲ႔ အၿပိဳင္ သံေယာဇဥ္ ကြန္ယက္ေတြလည္း ျဖစ္တည္လာတယ္ လို႔ ထင္တာပါပဲ၊ ဒီလိုနဲ႔ စာေတြကို ခ်စ္ေသာမ်က္စိနဲ႔ ၾကည့္မိ၊ ကိုယ္ခ်င္းစာေသာစိတ္တို႔နဲ႔ ဖတ္မိတာပါပဲ၊ ကြန္မန္႔ေတြမွာက အျပန္အလွန္ ေဆြးေႏြးတာေတြအျပင္ ဒီလိုဟာေတြကိုပါ ျမင္ရတတ္ပါတယ္"

စကားကို ျဖတ္လိုက္ၿပီးေတာ့ သြားပြတ္တံေပၚမွာ သြားတိုက္ေဆးကို က်ေနာ္ ညႇစ္ခ်လိုက္တယ္၊ ၿပီးေတာ့ ခံတြင္းစိုသြားေအာင္ ေရတငံုနဲ႔ ပါးလုပ္က်င္းလိုက္တယ္၊ ညီလင္းသစ္ညာခြဲကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၿငိမ္ေနတာ ေတြ႔တယ္၊ သူ တခုခုကို ေတြးေနပံုပဲ၊ က်ေနာ္လည္း သြားပြတ္တံကို ပါးစပ္ထဲ ထည့္လိုက္ၿပီး ေတာ့ သြားစ,တိုက္တယ္၊ ခဏၾကာမွ သူက ...

"မင္း ဘယ္လိုစာေတြ ေရးသလဲ၊ ဘာအေၾကာင္း ေရး(ခ်င္)လဲ"

"ဘယ္လိုစာေတြ ေရးသလဲ ဆိုတာကေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ ထိပ္ဆံုးမွာ တင္ထားသလိုပါပဲ၊ ကဗ်ာ၊ အေတြး၊ ေဝမွ်တာ၊ အက္ေဆး... စိတ္ကူးတည့္ရာ ပါပဲဗ်ာ၊ ကဗ်ာေတြ အရမ္းေရးခ်င္ေပမယ့္ ဦးေႏွာက္က ထြက္မလာေတာ့ဘူး ျဖစ္ေနတယ္ဗ်၊ အခုေနာက္ပိုင္းေတာ့ ဓါတ္ပံုေတြ၊ သီခ်င္းေတြ၊ ဗီဒီယိုေတြ ပါ လုပ္ခ်င္လာတယ္"လို႔ သြားပြတ္တံကို ပါးေစာင္မွာငံုရင္း က်ေနာ္ေျဖလိုက္တယ္၊

သူက ေမးသင့္၊ မေမးသင့္ ခ်ိန္သလို လုပ္ေနၿပီးမွ ...

"သား အေၾကာင္းလည္း ေရးတယ္ေနာ္"လို႔ ေမးေျပာ,ေျပာတယ္၊

က်ေနာ္ သူ႔ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္တယ္၊ သူ႔ မ်က္ဝန္းေတြ ႏူးညံ့ေနသလိုပဲ၊ ေသခ်ာတာကေတာ့ သူ႔ေလသံ ေတြ အမ်ားၿပီး ေပ်ာ့ေျပာင္းသြားၿပီ...၊ က်ေနာ္က ပါးစပ္ထဲက သြားတိုက္ေဆးေတြကို ေထြးလိုက္ရင္း ...

"ဘေလာ့ဂ္ဆိုတာက ၂ ရက္၊ ၃ ရက္တခါ ဆိုသလို ပို႔စ္ေတြ တင္ေနျဖစ္ေတာ့ စိတ္ကူးယဥ္ေတြ၊ သုတေတြ အျပင္ ကုိယ့္အေၾကာင္းေတြပါ တျဖည္းျဖည္း ေရးျဖစ္လာေတာ့တာပါပဲ၊ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ကိုယ့္မိသားစု၊ ကိုယ့္ သူငယ္ခ်င္း၊ ကိုယ့္ပတ္ဝန္းက်င္ အကုန္လံုး ပါလာေတာ့တာ ပါပဲဗ်ာ..."

သူ ေခါင္းတညိတ္ညိတ္ လုပ္ေနတယ္၊ ၿပီးမွ

"ဘေလာ့ဂ္ရဲ႕ ေကာင္းကြက္နဲ႔ ဆိုးကြက္က..."

ဒီေမးခြန္းကို ၾကားေတာ့ က်ေနာ္ရယ္ခ်လိုက္တာ သြားတိုက္ေဆး သီးမလိုေတာင္ ျဖစ္သြားတယ္၊ ၿပီးေတာ့မွ မ်က္ႏွာပိုးသတ္ရင္း ...

"ေကာင္းကြက္ကေတာ့ မိတ္ေဆြေတြ တိုးတယ္၊ စိတ္ေျဖစရာ၊ ရင္ဖြင့္စရာ ျဖစ္တယ္၊ အေၾကာင္းအရာ တခုကို မေရးခင္ ေသခ်ာေအာင္ references ျပန္ၾကည့္ရေတာ့ ပိုေလ့လာျဖစ္တယ္၊ သူမ်ားေရးတာေတြကေန သုတ၊ ရသ ရတယ္ဗ်ာ၊ အင္း...ဆိုးကြက္ကေတာ့ အခ်ိန္ေပး ရတယ္၊ အိပ္ေရးပ်က္တယ္၊ အခုကိုပဲ ခင္ဗ်ားကို က်ေနာ္ အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ စကားေျပာေနတာေလ..."လို႔ ရယ္ခ်င္စိတ္ကို ထိန္းထားရတဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႔ က်ေနာ္ ေျဖလိုက္တယ္၊

က်ေနာ့္အေျဖလည္း ၾကားေရာ သူ တဟားဟားနဲ႔ ေအာ္ရယ္တယ္၊ က်ေနာ္လည္း လိုက္ရယ္မိတယ္၊ က်ေနာ္နဲ႔ သူ႔ၾကားမွာ အဖုအထစ္ေတြ မ႐ွိေတာ့သလိုပဲ၊ မွန္ရဲ႕ တဖက္ျခမ္းက ညီလင္းသစ္ညာခြဲက မွန္ရဲ႕ အျခားတဖက္ျခမ္းက ညီလင္းသစ္ဘယ္ခြဲကို နားလည္သြားပံုပါပဲ၊ ေရခ်ိဳးခန္းထဲ ေလာေလာလတ္လတ္ ရလိုက္တဲ့ ရင္းႏွီးကြ်မ္းဝင္မႈ အေငြ႔ေတြက ရယ္သံေတြကေနတဆင့္ မွန္ကိုေတာင္ အခုိး႐ိုက္သြားတယ္၊ သူက မွန္ကို ျပန္ၾကည္သြားေအာင္ လက္တဖက္နဲ႔ သုတ္လိုက္ၿပီး ...

"အခု ငါ့ေနရာမွာ မင္းဘေလာ့ဂ္ကို လာလည္ေနက် သူငယ္ခ်င္းေတြဆိုရင္ မင္း ဘာမ်ားေျပာခ်င္မလဲ"လို႔ ေမးတယ္၊

"လူခ်င္း မေတြ႔ဖူးၾက(ေသး)ေပမယ့္ အခုလို ဘေလာ့ဂ္ေတြမွာ အခ်င္းခ်င္း ခင္မင္ရတာ ေပ်ာ္ပါတယ္-လို႔၊ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ့္အတြက္က သား အိပ္သြားမွ၊ ညပိုင္း ၁၀ နာရီ ၁၁ နာရီေလာက္မွ ဘေလာ့ဂ္လုပ္ျဖစ္တာမို႔ ၂ ရက္တခါ၊ ၃ ရက္တခါမွပဲ အသစ္တင္ႏိုင္ပါတယ္၊ ဒါေတာင္ အတင္းႀကိဳးစားရတာ...၊ အဲဒါေၾကာင့္ က်ေနာ့္ကို စိတ္႐ွည္ၾကဖို႔ ေျပာမိမယ္ ထင္ပါတယ္ဗ်ာ"လို႔ က်ေနာ္ ေျဖလိုက္တယ္၊ တဆက္တည္းပဲ ေခါင္းငံု႔ ၿပီး ေရဘံုဘိုင္က ေရနဲ႔ ပါးလုပ္က်င္းလိုက္တယ္၊ အဲဒီအခိုက္မွာပဲ က်ေနာ့္ ေနာက္ဖက္ကေန ကပ္ၿပီး...

"ေ႐ွရီ.. ဘယ္သူနဲ႔ စကားေျပာေနတာလဲ၊ ေစာေစာစီးစီး.."လို႔ အသံၾကားလိုက္ေတာ့ လန္႔သြားတယ္၊

လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မအိမ္သူ...၊ စူးစမ္းတဲ့ အၾကည့္ေတြနဲ႔ က်ေနာ့္ကို ၾကည့္ေနတယ္၊ ဒါနဲ႔ ...

"မဟုတ္ပါဘူး၊ သီခ်င္းေလး တပိုဒ္ ပါးစပ္ထဲေရာက္လာလို႔ ညည္းၾကည့္ေနတာပါ"လို႔ ေရာခ်လိုက္ရတယ္၊

ၿပီးေတာ့ ကမန္းကတန္း ေ႐ွ႕ျပန္လွည့္ၿပီး မွန္ထဲၾကည့္လိုက္ေတာ့ တစံုတရာကို ႐ွာေဖြေနပံုရတဲ့ က်ေနာ့္ မ်က္လံုးေတြကိုပဲ ေတြ႔လိုက္ ရတယ္...။ ။

ညီလင္းသစ္
၃ ဧၿပီ၊ ၂၀၁၁

စာႂကြင္း။ ။ ညီငယ္ ေမာင္မ်ိဳး တဂ္ထားတဲ့ 'ဗ်ဴး' အေၾကာင္း ပို႔စ္ပါ၊ ေမးခြန္းေတြက သူ လိုခ်င္တဲ့အတိုင္း တတ္ႏိုင္သေလာက္ ယူထားပါ တယ္၊ နဲနဲ ေနာက္က်ေပမယ့္ သူ နားလည္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္...။ :)

ခဏတာ ႏႈတ္ဆက္ျခင္း

က်ေနာ္ ဘေလာ့ဂ္ေရးတာ ခဏနားပါမယ္၊ အမွန္အတိုင္း ေျပာရရင္ အခုတေလာ နဲနဲ အ႐ွိန္ရေနတာမို႔ အခုလို နားရေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ တကယ္ စိတ္မေကာင္းဘူး၊ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္လက္မွာ ဒဏ္ရာရသြားလို႔ စာ႐ိုက္ရင္ ေတာ္ေတာ္ နာေနတာနဲ႔ ရပ္ထားရမွာပါ...၊ ဒီတစ္ပုဒ္ ကိုေတာ့ အတင္းႀကိဳးစားၿပီး ႐ိုက္လိုက္ပါတယ္၊

ျဖစ္ပံုက ဒီလို၊ မနက္က အလုပ္ကို စက္ဘီးနဲ႔သြားတယ္၊ အလုပ္မွာ အေရးႀကီးတာတခု ႐ွိလို႔ က်ေနာ္ တစ္ေယာက္တည္း ေစာေစာသြားတာ၊ မအိမ္သူနဲ႔သားက ေနာက္က်မွ သြားၾကမွာ..၊ အိမ္႐ွိတဲ့ လမ္းသြယ္ေလး ကေန ကားလမ္းမႀကီးေပၚကို အတက္မွာ က်ေနာ့္စက္ဘီးနဲ႔ ကားတစ္စီးနဲ႔ ခ်ိတ္မိသြားတယ္၊ အဲဒီေနရာမွာ အျမန္ႏႈန္းကို ကီလိုမီတာ ၃၀ သတ္မွတ္ထားတယ္၊ အဲဒီလို သတ္မွတ္ထားရင္ လမ္းဆံုေတြမွာ ညာဖက္ ကလာတဲ့ ယာဥ္က ဦးစားေပးပါ၊ က်ေနာ္ လမ္းမႀကီးေပၚ အတက္မွာ ဘယ္ဖက္ကေန ဆလြန္းကားတစ္စီး လာေနတယ္၊ နဲနဲလွမ္းတယ္၊ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္က သူ႔ညာဖက္က ဆိုေတာ့ က်ေနာ့္ကို ဦးစားေပးရမွာ၊ ဒီလိုေတြး ၿပီး စက္ဘီးကို အ႐ွိန္နဲ႔ နင္းလိုက္တယ္၊ အဲဒီမွာ ျဖစ္သြားတာ... ... ...၊

မ်က္လံုးေထာင့္မွာ ရိပ္ကနဲလည္း ျမင္၊ နားထဲမွာလည္း ဘရိတ္ဖမ္းသံ “ကြ်ီ” ဆိုတာႀကီးလည္း ၾကား၊ စက္ဘီး လက္ကိုင္က ရမ္းထြက္သြား ၿပီး က်ေနာ္ တပတ္လည္ၿပီး ျပဳတ္က်တယ္၊ လူက ထူပူသြားၿပီး အရမ္းလန္႔သြား တယ္၊ ေတာ္ေသးတယ္၊ သတိေတာ့ လစ္မသြားလို႔၊ ခ်က္ခ်င္း ထရပ္ၾကည့္တယ္၊ ရတယ္၊ ရပ္လို႔ ရတယ္၊ စက္ဘီးကေတာ့ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ေကာက္ေကြးေနၿပီ၊ ကားကလည္း မလွမ္းမကမ္းမွာ ရပ္ထားၿပီး ကားေပၚက သက္လတ္ပိုင္း လူတစ္ေယာက္ ဆင္းလာတယ္၊ သူလည္း အေတာ္လန္႔ၿပီး ပ်ာေနပံုပဲ၊ က်ေနာ့္ဆီကို ေျပးလာၿပီး ဘာျဖစ္သြားေသးလဲ-ပဲ ေမးေနတယ္၊ က်ေနာ္က ခ်က္ခ်င္း စကားမေျပာႏိုင္ဘူး၊ ကတုန္ကယင္ႀကီးကို ျဖစ္ေနတာ၊ အျဖစ္အပ်က္က ျမန္လြန္းတယ္၊ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ညာဖက္ လက္ေကာက္ဝတ္က စ,နာလာတယ္၊ တစတစ နဲ႔ကို ပိုနာလာတယ္၊ မလွမ္းမကမ္းမွာ တပတ္ရစ္ပစၥည္းေတြ ေရာင္းတဲ့ ဆိုင္တစ္ဆိုင္ ႐ွိတယ္၊ အဲဒီက လူလည္း ေရာက္လာၿပီး လာၾကည့္တယ္၊ ဒါနဲ႔ သူ႔ဆိုင္မွာပဲ က်ေနာ့္စက္ဘီးကို ထားခဲ့ဖို႔ ေျပာၿပီး က်ေနာ့္ကိုတိုက္တဲ့ ကားပိုင္႐ွင္က ေဆး႐ံုကို လိုက္ပို႔ပါတယ္၊ ကားေပၚမွာ ထိုင္ေနရင္း ေဆး႐ံုအသြားမွာ စိတ္နဲနဲ ျပန္ၿငိမ္လာလို႔ တျခားဘယ္ေနရာေတြ နာေနေသးလဲလို႔ စမ္းၾကည့္တယ္၊ ဘယ္ဖက္ဒူး နဲနဲ ပြန္းသြားတာက လြဲလို႔ တျခားဘာမွ မျဖစ္ဘူး၊ ကားက စက္ဘီး ေ႐ွ႕ဘီးကို တိုက္လိုက္လို႔ လက္ကိုင္က ရမ္းၿပီး က်ေနာ္လည္း ဟန္ခ်က္ပ်က္၊ လဲက်တယ္ ထင္တာပဲ၊ ကားက ေမာင္းလာတာ အရမ္းႀကီး မျမန္လို႔ ေတာ္ေသးတာေပါ့၊

တိုတိုေျပာရရင္ ေဆး႐ံုမွာ ဓါတ္မွန္႐ိုက္တယ္၊ မက်ိဳးဘူး၊ လက္ေကာက္ဝတ္မွာ အဆစ္လြဲသြားတယ္လို႔ ေျပာတယ္၊ ေဆးလိမ္းၿပီး ပတ္တီးစည္းေပးတယ္၊ ေသာက္ေဆး တခ်ိဳ႕ေပးလိုက္တယ္၊ ဘာမွ စိုးရိမ္စရာ မ႐ွိဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ဒီေန႔တေန႔ ေတာ့ အိမ္မွာ အနားယူႏိုင္ရင္ ေကာင္းတယ္-တဲ့၊ ကားသမားက က်ေနာ့္ကို အိမ္လိုက္ပို႔ ေပးတယ္၊ အထပ္ထပ္လည္း ေတာင္းပန္ေနေသးတယ္၊ က်ေနာ္လည္း ဘာမွ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ မျဖစ္ေတာ့ အမႈေတြဘာေတြ ဖြင့္မေနေတာ့ပါဘူး၊ အိမ္ေရာက္ေတာ့ မအိမ္သူကို ဖုန္းဆက္၊ ႐ွင္းျပၿပီး စိတ္မပူဖို႔ ေျပာလိုက္ တယ္၊ အလုပ္ကို ဖုန္းဆက္၊ အတိုခ်ဳပ္ ႐ွင္းျပၿပီး ဒီေန႔ မလာေတာ့ဘူးလို႔ ေျပာတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ဘေလာ့ေပၚက ညီအကို ေမာင္ႏွမေတြကို သတိရလို႔ ဒီစာေလး ေရးလိုက္တာပါ၊ ဟုတ္တယ္ေလ...၊ ဒီေန႔က ဧၿပီလ ၁ ရက္ေန႔၊ ဒီလို ပို႔စ္မ်ိဳးေတြ ႐ွိႏိုင္တယ္၊ သတိထားေနေနာ္-ဆိုၿပီး သူတို႔ကို သတိေပးရဦးမယ္ေလ၊ ေပ်ာ္႐ႊင္ပါေစ ခင္ဗ်ား...။ ။:D

ညီလင္းသစ္
၁ ဧၿပီ၊ ၂၀၁၁

ျဖည့္စြက္ခ်က္။ ။ ဒီပို႔စ္ဟာ April fool လုပ္တာ သက္သက္ပါ၊ ဘေလာ့ဂိုစဖီးယား အတြင္းက ေမာင္ႏွမေတြအၾကား ခင္မင္ရာ ခင္မင္ေၾကာင္း ေနာက္တဲ့ သေဘာပါပဲ၊ ဘယ္သူ႔ကိုမွ အ႐ူးလုပ္ဖို႔ မရည္႐ြယ္ဘဲ ဒီေန႔ေလးမွာ အားလံုးကို ခ်စ္ခင္စြာ အမွတ္ရေနမိတဲ့ ျပယုဂ္သက္သက္ပါ ခင္ဗ်ား...။