အိတ္ေမွာက္သြန္ပစ္ ႏွစ္ဆယ့္ရွစ္ (တဂ္ပို႔စ္)

အစ္မသက္ေဝ တဂ္ထားတဲ့ ပို႔စ္ေလးပါ၊ အမွန္ေတာ့ ဒီပို႔စ္က အမ်ိဳးသမီးေတြနဲ႔ ပိုၿပီးေတာ့ သက္ဆိုင္တဲ့ ပို႔စ္လို႔ေျပာရမယ္၊ ဟုတ္တယ္ေလ..၊ သြားေလရာ ယူသြားေနက် အိတ္ထဲမွာပါတဲ့ အရာေတြအေၾကာင္း ေျပာရမွာဆိုေတာ့ အမ်ိဳးသမီးေတြအတြက္ ေရးကြက္ေကာင္းတဲ့၊ ေရးလို႔ လက္သြက္ေစတဲ့ ပို႔စ္ေပါ့၊ ကုန္ၾကမ္းေတြက အိတ္ထဲမွာကို တနင့္တပိုးနဲ႔ ႐ွိေနတာ မဟုတ္လား၊ း) တကယ္တမ္းမွာလည္း ေရးလာၾကသူ အမ်ားစုက အစ္မေတြ၊ ညီမငယ္ေတြ ပါပဲ...၊ ဒါေပမယ့္ အစ္မသက္ေဝက ညီမငယ္ေတြ ေရးေပးပါလို႔ မေျပာဘဲ စာေရးေဖာ္ေတြ အားလံုး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ေရးေပးဖို႔ တဂ္ပါတယ္ဆိုေတာ့ ေယာက္်ား၊ မိန္းမ ရင္ေပါင္တန္းေနၾကတဲ့ ၂၁ ရာစုမွာ ေနထိုင္သူပီပီ က်ေနာ္လည္း ဒီတစ္ပြဲမွာ ဝင္ႏႊဲဖို႔ ျဖစ္လာေတာ့တာ ပါပဲဗ်ာ...၊

ေျပာရရင္ ေရးဖို႔သာ စိတ္က႐ွိတာ..၊ ေရးစရာကုန္ၾကမ္းက ေလာက္ေလာက္လားလားကို ႐ွိတာမဟုတ္ဘူး၊ မ႐ွိဆို အျပင္သြားရင္ လြယ္ေနက်၊ သယ္ေနက် အိတ္ရယ္လို႔မွ မ႐ွိတာကိုး...၊ ဟိုးအရင္ ေက်ာင္းတက္တုန္းကေတာ့ တျခားေက်ာင္းသားေတြလိုပဲ ေက်ာပိုးအိတ္နဲ႔၊ စာအုပ္ေတြ၊ ကြန္ပါဗူးေတြနဲ႔ေပါ့..၊ အခုေတာ့ ေက်ာင္းသားလည္း မဟုတ္ေတာ့သလို အလုပ္ကလည္း ထမင္းဗူးတို႔၊ ပစၥည္းကိရိယာတို႔ သယ္သြားရတဲ့ အလုပ္မ်ိဳးမဟုတ္ျပန္ဘူး၊ ဆိုေတာ့ အလုပ္သြား၊ အလုပ္ျပန္မွာ ေက်ာေပၚမွာ၊ ပုခံုးေပၚမွာ ဘာအိတ္မွ မလြယ္ျဖစ္ပါဘူး၊ အခုေနာက္ပိုင္း အျပင္သြားလို႔ အိတ္တစ္လံုး လြယ္ျဖစ္တယ္ဆိုရင္ ဘာအိတ္လဲလို႔ ေဗဒင္မေမးနဲ႔၊ ဆန္ကုန္တယ္..၊ အဲဒီအိတ္ဟာ ကင္မရာအိတ္ပဲ၊ ျဖစ္ေနပံုမ်ားေတာ့ အဲဒီလို...၊

ဒီလိုလူက ဒီတဂ္ပို႔စ္ကို ေရးမယ္ဆိုေတာ့ ကိုရင့္ႏွယ္.. ဝ,မ႐ွိဘဲ ဝိလုပ္ခ်င္ျပန္ေကာ လို႔ေတာ့ မေတြးေလနဲ႔ဗ်ိဳ႕၊ သယ္စရာ၊ ပိုးစရာအိတ္မ႐ွိေပမယ့္ ဆင္လည္းဆင့္အထြာ၊ ဆိတ္လည္းဆိတ္အထြာမို႔ အိတ္ကပ္ေတြထဲမွာ ထည့္ထားတဲ့ ပစၥည္းေလးေတြေတာ့လည္း ႐ွိျပန္တယ္၊ အခု အဲဒါေလးေတြအေၾကာင္း ေျပာရေသးတာပ ...၊

(၁) ပိုက္ဆံအိတ္ (အေ႐ွ႕ ညာဖက္ေဘာင္းဘီအိတ္)

ဒီပိုက္ဆံအိတ္က ဒီႏိုင္ငံေရာက္ၿပီးမွ ကိုင္တဲ့အထဲမွာ ဒုတိယေျမာက္ အိတ္ပါ၊ သူ႔အရင္ သားေရပိုက္ဆံအိတ္ေလးက မႏၲေလးက ဝယ္လာတာ..၊ မႏၲေလးမွာ ဘုရားကပ္တဲ့ ေ႐ႊဆိုင္းေတြလုပ္တဲ့ မ်က္ပါးရပ္ဆိုတာ ႐ွိပါေရာလား၊ ဧည့္သည္ေတြကို ေ႐ႊဆိုင္းဘယ္လို လုပ္တယ္ဆိုတာ လိုက္ျပရင္း အဲဒီမ်က္ပါးရပ္ကို ေရာက္ေနက်..၊ တစ္ရက္မွာေတာ့ က်ေနာ္ျပေနက် အိမ္နဲ႔ ဓါးလြယ္ခုတ္ေလာက္မွာ ထူးထူးဆန္းဆန္း သားေရဂ်ာကင္၊ သားေရအိတ္၊ သားေရခါးပတ္ စတာေတြ အစအဆံုး ကိုယ္တိုင္ခ်ဳပ္ေရာင္းတဲ့ ဆိုင္ေလးတစ္ဆိုင္ ဖြင့္လာတာ ေတြ႔တယ္၊ မႏၲေလးဆိုတာက သူ႔အရပ္နဲ႔ သူ႔လက္မႈပညာနဲ႔ လုပ္စားၾကတဲ့ ၿမိဳ႕ဆိုေတာ့ ေ႐ႊဆိုင္းလုပ္ငန္းေတြ အလယ္မွာ အဲဒီသားေရပစၥည္းဆိုင္က ထူးျခားေနတာေပါ့၊ တစ္ရက္မွာ စကားေလးဘာေလး သြားေျပာရင္းနဲ႔ အဲဒီဆိုင္ကေန ဆိတ္သားေရနဲ႔ လုပ္ထားတဲ့ ပိုက္ဆံအိတ္ေလး တစ္အိတ္ ဝယ္လာျဖစ္တယ္၊ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ဘာရယ္မဟုတ္ ဒီလိုပဲ ဝယ္လိုက္တာပါ၊ ေနာက္ပိုင္း ဒီႏိုင္ငံ ေရာက္လာေတာ့မွ အဲဒီအိတ္ေလးကို လက္ကမခ် တသသ ျဖစ္လာရေတာ့တာ..၊ ျမန္မာမင္း နန္းစိုက္ခဲ့တဲ့ ေနာက္ဆံုး ေနျပည္ေတာ္က (အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ေနာက္ထပ္ ေနျပည္ေတာ္တစ္ခု ေပၚလာမယ္လို႔ မသိေသးဘူး) ဝယ္လာခဲ့တဲ့ အိတ္ကေလး ဆိုၿပီး...၊ မသိရင္ဘဲ သီေပါမင္းရဲ႕ ဘီဒိုလွည္း ပါေတာ္မူဖို႔ ေဂါဝိန္ဆိပ္ကို အဆင္းမွာ ဆိုင္ေ႐ွ႕က ျဖတ္တုန္း ခ်ဳပ္လုပ္ထားတဲ့ ပိုက္ဆံအိတ္လိုလို ဘာလိုလိုနဲ႔၊ ေနာက္ေတာ့ ေနာက္ဆံုးျမန္မာဘုရင္ရဲ႕ ေနျပည္ေတာ္က ဝယ္လာခဲ့တဲ့ အိတ္ကေလးလည္း တိုင္းတပါးမွာ ဇာတ္သိမ္းသြားရတယ္၊ အခု ဓါတ္ပံုထဲက အိတ္ကေတာ့ မႏၲေလးက ဝယ္လာတဲ့ အိတ္နဲ႔ အေရာင္၊ အနံ႔၊ အရသာ တစ္ေထရာတည္းတူ.. အဲ.. ေရာကုန္ၿပီ၊ တစ္ပံုစံထဲ အားလံုးတူလို႔ ဝယ္ထားတဲ့ အိတ္ပါ၊

အိတ္ထဲမွာေတာ့ ေငြစကၠဴအေသး ၂ ရြက္၊ အေႂကြတခ်ိဳ႕နဲ႔အတူ အေႂကြးဝယ္ကဒ္၊ ေငြထုတ္ကဒ္၊ ဆိုင္တစ္ခ်ိဳ႕ရဲ႕ အသင္းဝင္ကဒ္၊ ေသြးအုပ္စုကဒ္၊ ကားပ်က္ရင္ လာဆြဲေပးမယ့္ ဝပ္ေ႐ွာ့ကကဒ္၊ က်န္းမာေရး အာမခံကဒ္၊ ယာဥ္ေမာင္းလိုင္စင္၊ ဝန္ထမ္းမွတ္ပံုတင္၊ ပီဇာဝယ္ရင္ ၁၂ ခုေျမာက္တိုင္း ၁ ခု အလကားေပးတဲ့ ပီဇာဆိုင္ကဒ္ စတာေတြ ႐ွိပါတယ္၊ အဲဒါေတြထဲမွာ ပိုေနတယ္လို႔ ယူဆရတဲ့ အရာ ၃ ခုကို ဆြဲထုတ္လိုက္တယ္၊ ဓါတ္ပံုထဲမွာ ျပထားတဲ့ ဟာေတြပါ၊ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၂ ေဒၚလာတန္က ဘယ္သူ ေပးသြားမွန္း မမွတ္မိေတာ့ဘူး၊ “ေရာ့.. ၂ ေဒၚလာတန္က ေတြ႔ရခဲတယ္၊ ေဆာင္ထား..၊ လာဘ္ေကာင္းတယ္” လို႔ ေျပာသြားတာေတာ့ မွတ္မိတယ္၊ က်ေနာ္ အဲဒါေတြကို မယံုပါဘူး၊ ေနာက္ေတာ့ ျပန္ထုတ္လိုက္မယ္ေလ-လို႔ ထားရင္းကပဲ ႏွစ္ေတြက ၾကာလာခဲ့တာ၊ ေနာက္တစ္ခုက တကၠစီကို ဖုန္းနဲ႔ေခၚဖို႔ကဒ္၊ ဒါေပမယ့္ တကၠစီက စီးခဲသလို စီးရင္လည္း ဖုန္းနံပါတ္ထဲမွာ အသင့္ထည့္ထားၿပီးသား နံပါတ္ကိုပဲ တန္းၿပီးႏွိပ္ေလ့ ႐ွိေတာ့ ဒီကဒ္ကလည္း အပိုပါပဲ၊ ေနာက္ဆံုးတစ္ကဒ္ကေတာ့ ၿပီးခဲ့တဲ့ ေဖေဖာ္ဝါရီမွာ စကၤာပူ သြားတုန္းက ဝယ္ထားခဲ့တဲ့ M1 prepaid card..၊ သူ႔ရဲ႕ ဆင္းမ္ကဒ္က ဖုန္းထဲမွာ ထည့္ၿပီးသားျဖစ္လို႔ ဒီကဒ္ကို လႊင့္ပစ္မယ္ဆိုရင္ ပစ္လို႔ရပါၿပီ၊ ဒါေပမယ့္ လိုလိုမယ္မယ္ ၾကည့္ခ်င္တာ႐ွိရင္ ၾကည့္ရေအာင္ဆိုၿပီး ထည့္ထားမိတာ အခုထိပဲ၊ ၿပီးေတာ့ ဒီကဒ္ေလး ပိုက္ဆံအိတ္ထဲမွာ ႐ွိေနတာက ခ်စ္ခင္ရသူေတြ႐ွိတဲ့ Little red dot ေလး ကိုယ္နဲ႔မကြာ တခ်ိန္လံုး ႐ွိေနသလိုလို ဘာလိုလိုနဲ႔....၊ း)

(၂) လက္ကိုင္ဖုန္း (အေ႐ွ႕ ဘယ္ဖက္ေဘာင္းဘီအိတ္)

ဖုန္းကို ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲမွာ ထားတာ မေကာင္းမွန္းသိေပမယ့္ တျခားဘယ္မွာထားရမွန္း မသိလို႔ ဒီလိုပဲ ဆက္ထားျဖစ္ေနတယ္၊ ဘယ္ေလာက္ေတာင္လဲ ဆိုရင္ တခါတုန္းက ဂရိကမ္းေျခ တစ္ခုမွာ ေရထဲဝမ္းသာအားရ ဆင္းေဆာ့တယ္၊ ဟိုတယ္မွာကတည္းက ဝတ္လာတာက ေရကူးေဘာင္းဘီ ဆိုေတာ့ ဘာမွကို ေတြးမေနေတာ့တာ...၊ နာရီဝက္ေလာက္ေနမွ ̔ဟင္̕ ကနဲျဖစ္ၿပီး ႐ုတ္တရက္ သတိရတယ္၊ ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲက ဖုန္းကိုထုတ္ဖို႔ ေမ့သြားတယ္ ဆိုတာ..၊ ဘယ္ရေတာ့မလဲ၊ သြားၿပီေပါ့၊ အခု ဒီဖုန္းကိုေတာ့ ေရကူးတတ္လား၊ ပင္လယ္ေရထဲမွာ ကူးႏိုင္လားဆိုတာ မစမ္းၾကည့္ရေသးဘူး...၊ း)

(၃) ေသာ့တြဲ (အေနာက္ ညာဖက္ေဘာင္းဘီအိတ္)

တစ္ခုတည္းေသာ ေသာ့တြဲပါ..၊ ႐ွိသမွ်ေသာ့ေတြ အကုန္တြဲထားတယ္၊ ႐ံုးခန္းေသာ့၊ အိမ္ခန္းေသာ့၊ အိမ္ခန္းမင္းတုပ္ေသာ့၊ ေအာက္ထပ္ အိမ္တံခါးမႀကီးေသာ့၊ စာတိုက္ေသတၱာေသာ့၊ စက္ဘီးထားတဲ့ အခန္းေသာ့၊ တိုလီမုတ္စထားတဲ့ ေျမေအာက္ခန္းေသာ့၊ အားလံုးေပါင္း ၇ ေခ်ာင္း...၊ မအိမ္သူက သူ႔လိုမ်ိဳး ႐ံုးခန္းေသာ့တစ္တြဲ၊ အိမ္ေသာ့ေတြတစ္တြဲ နဲ႔ စာတိုက္ေသာ့၊ စက္ဘီးခန္းေသာ့၊ ေျမေအာက္ခန္းေသာ့ တစ္တြဲ ထားပါလားလို႔ အႀကံေပးတယ္၊ တစ္ရက္ႏွစ္ရက္ လုပ္ၾကည့္တယ္၊ ဟိုအတြဲေမ့၊ ဒီအတြဲေမ့နဲ႔.. ဘယ္လိုမွ အဆင္မေျပတာနဲ႔ ေသာ့ေတြအားလံုးကို တေပါင္းတစည္းထဲ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ ႐ွိပါေစဆိုၿပီး အတူျပန္ထားလိုက္တယ္၊ ေနာက္ေန႔က်ေတာ့ မအိမ္သူက စတီးလ္နဲ႔ လုပ္ထားတဲ့ အဲဒီေဝလငါး ေသာ့ခ်ိတ္ေလး ဝယ္လာေပးတယ္၊ သူေပးတဲ့အႀကံ နားမေထာင္လို႔ မသိမသာ ပညာျပတာလားေတာ့ မသိဘူး၊ အဲဒီေန႔ကစၿပီး ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲက ေသာ့တြဲႀကီးထုတ္ရင္ ေဝလငါး အၿမီးနဲ႔ ေဘာင္းဘီနဲ႔ ၿငိရင္ၿငိ၊ မၿငိရင္ ေဟာဟို ကလန္ကလားနဲ႔ ေျမေအာက္ခန္းေသာ့တံႀကီးနဲ႔ ၿငိေနတတ္ပါ ေလေရာ...၊

(၄) လက္ကိုင္ဖုန္းနားၾကပ္ (အေနာက္ ဘယ္ဖက္ေဘာင္းဘီအိတ္)

႐ံုးအသြား ဆယ္မိနစ္၊ ႐ံုးအျပန္ ဆယ္မိနစ္ လမ္းေလွ်ာက္သြားခ်ိန္မွာ သီခ်င္းနားေထာင္ဖို႔...၊ တခါတေလလည္း ဓါတ္ခြဲခန္းထဲမွာ တစ္ေယာက္တည္း အလုပ္,လုပ္ရင္း နားေထာင္ျဖစ္ပါတယ္၊ အဲဒီလို နားမေထာင္ျဖစ္ရင္ေတာ့ အသာေလးေခြၿပီး ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲ ထည့္ထားလိုက္တယ္...၊

အင္း... ေရးခ်င္လို႔သာ ေရးလိုက္ေပမယ့္ က်ေနာ့္မွာက သူမ်ားေတြလို ၃ ကီလိုခြဲေလာက္ ေလးတဲ့အိတ္ မ႐ွိတဲ့အျပင္ ခ်ျပစရာ ဆိုတာကလည္း SD card မ႐ွိ၊ thumb drive မ႐ွိ၊ လံုးေျခထားတဲ့ တစ္႐ွဴးမ႐ွိ၊ ထီးမ႐ွိ၊ ဘီးမ႐ွိနဲ႔...၊ း) ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဟိုးအရင္ ဘေလာ့ဂ္ေတြ စည္ကားစဥ္တခ်ိန္က အလားတူတဂ္ပို႔စ္တစ္ခုမွာ ေယာက္်ားေလးေတြကလည္း ကိုယ့္ပိုက္ဆံအိတ္ ကိုယ္ဖြင့္ျပၾကရင္း အျပန္အလွန္ ေရးၾကတာကို ေအာက္ေမ့ခ်င္စရာပါ၊ အခုလို ေျခာက္ကပ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး တဂ္ပို႔စ္ေလးနဲ႔ ေရးေဖာ္ေရးဖက္ေတြ လႈပ္႐ွားအသက္ဝင္လာတာ ေတြ႔ရလို႔ က်ေနာ္ကလည္း ဝမ္းသာအားရနဲ႔ ပူးေပါင္းအားျဖည့္ခ်င္မိ႐ံု သက္သက္ပါပဲ၊ က်ေနာ္ေရးတာ တစ္ရက္ေနာက္က်လို႔ ေခါင္းစဥ္ကိုေတာ့ နည္းနည္း ျပင္လုိက္ရပါတယ္၊ ေယာက္်ားမိန္းမ မခြဲျခားဘဲ ေရးေဖာ္ေတြ အားလံုးကို သတိတရ တဂ္တဲ့ အစ္မသက္ေဝကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္...။

ညီလင္းသစ္
၂၈ ၾသဂုတ္၊ ၂၀၁၃

ကိုယ္မိခဲ့ေသာ နဂါးေငြ႔တန္း

ၿပီးခဲ့တဲ့ပို႔စ္မွာ ေရးခဲ့သလို ဒီတစ္ေခါက္ေတာင္ေပၚကို သြားေတာ့ က်ေနာ့္မွာ ရည္႐ြယ္ခ်က္တိတိက်က်တစ္ခု ပါသြားခဲ့တယ္၊ နဂါးေငြ႔တန္းဂလက္ဆီကို ဓါတ္ပံု႐ိုက္ဖို႔...၊ Milky way လို႔ေခၚၾကတဲ့ နဂါးေငြ႔တန္း ဂလက္ဆီရဲ႕ ဓါတ္ပံုေတြကို အေတာ္မ်ားမ်ားလည္း ေတြ႔ဖူးၾကမွာပါ၊ ကမာၻအႏွံ႔ ေနရာေဒသမ်ိဳးစံုမွာ ႐ိုက္ထားတဲ့ ပံုေတြက တမ်ိဳးစီ စိတ္ဝင္စားဖို႔ ေကာင္းတယ္၊ အဲဒီလိုပံုေတြကို လိုက္ၾကည့္ရင္းနဲ႔ နဂါးေငြ႔တန္းဂလက္ဆီကို ဘယ္လိုဓါတ္ပံု႐ိုက္ရသလဲ ဆိုတဲ့ က်ဴတိုရီယယ္ေတြ ဖတ္ရတဲ့အခါ က်ေနာ္လည္း တစ္ခါေလာက္ေတာ့ အဲဒီၾကယ္စုႀကီးကို ျမင္ဖူးခ်င္၊ ဓါတ္ပံု႐ိုက္ခ်င္ေန ခဲ့တယ္၊ အဲဒီလိုအေျခအေနမွာ ေတာင္ေပၚကိုသြားၾကမယ္ ဆိုေတာ့ အရင္ဦးဆံုး လုပ္မိတာက မိုးေလဝသ ႀကိဳတင္ခန္႔မွန္းခ်က္ေတြ လိုက္ၾကည့္မိတာပါပဲ၊ တီဗီသတင္း၊ ေရဒီယိုသတင္း၊ အင္တာနက္သတင္း အားလံုးက အဲဒီရက္ေတြမွာ ရာႏႈန္းျပည့္ သာယာမယ့္အေၾကာင္း ေၾကညာထားၾကတယ္၊ အိုေက...၊ ရာသီဥတုက ကိုယ့္ဖက္ေတာ့ပါၿပီ၊ ေတာင္ေပၚဆိုေတာ့ မီးေရာင္ေတြနဲ႔လည္း ေဝးမယ္ဆိုေတာ့ ဒါဟာအခြင့္ေကာင္းပဲ မဟုတ္လား၊ ကင္မရာ ဓါတ္ခဲ၊ မင္မိုရီကဒ္မွ စၿပီးေတာ့ လိုအပ္တဲ့ ဓါတ္ပံု႐ိုက္ပစၥည္းေတြ အားလံုးကို ျပင္ဆင္ပါတယ္၊ တကယ္တမ္း ေတာင္ေပၚတက္ၾကေတာ့ sleeping bag ေတြ၊ ဓါတ္မီး၊ အေႏြးထည္ေတြ ထည့္ထားတဲ့ ေက်ာပိုးအိတ္ႀကီးက တဖက္၊ ကင္မရာအိတ္နဲ႔ ထ႐ိုင္ေပါ့အိတ္က တဖက္ ျဖစ္ေနေပမယ့္ က်ေနာ့္ေခါင္းေပၚက တစ္ေနရာရာမွာ ႐ွိေနမယ့္ နဂါးေငြ႔တန္း အေၾကာင္းကို ႀကိဳေတြးၿပီး ေမာရေကာင္းမွန္း မသိခဲ့ဘူး...၊

က်ေနာ္တို႔ ညအိပ္တည္းမယ့္ Alpage de la Peule ေတာင္ေပၚစခန္းကို ေရာက္သြားေတာ့ က်ေနာ္အရမ္း သေဘာက်သြားတယ္၊ ေဘးပတ္ဝန္းက်င္မွာ ဘာ႐ြာ၊ ဘာအိမ္တစ္လံုးမွ မ႐ွိဘူး၊ ေတာင္ေၾကာႀကီး တစ္ခုလံုးမွာ သူ႔အေဆာက္အဦး တစ္ခုပဲ႐ွိတယ္၊ ဒီလိုနဲ႔ ညစာစားအၿပီး ည ၉ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္မွာ ေမွာင္စျပဳလာတာနဲ႔ က်ေနာ့္မိသားစု အပါအဝင္ ႐ွိသမွ်လူေတြအားလံုး အိပ္ရာဝင္ကုန္ ၾကတယ္၊ က်ေနာ္တို႔ဆီကို အလည္လာတဲ့ ညီမေလးတစ္ေယာက္ ကေတာ့ ညစာစားရင္း က်ေနာ္ႀကိဳေျပာထားတဲ့ ၾကယ္ေတြ၊ ၿဂိဳဟ္ေတြအေၾကာင္းပဲ စိတ္ဝင္စားသြား လို႔လားေတာ့ မသိဘူး၊ မအိပ္ေသးဘဲ က်ေနာ္နဲ႔အတူ တဲအျပင္ဖက္မွာ ေနခဲ့တယ္၊ ေတာင္ေပၚျဖစ္တဲ့အတိုင္း ေနအလင္းေရာင္ ေပ်ာက္တာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းေအးလာတယ္၊ ေလကလည္း တသုန္သုန္ တိုက္ေနတယ္၊ ကင္မရာကို ထ႐ိုင္ေပါ့မွာ ေသခ်ာဆင္၊ long exposure ႐ိုက္မယ့္ intervalometer timer ကို ကင္မရာမွာ တပ္ၿပီး တေျဖးေျဖး၊ တအိအိနဲ႔ အုပ္ဆင္းက်လာတဲ့ အေမွာင္ထုကို စိတ္ေအးလက္ေအး ထိုင္ေစာင့္ေနလိုက္ေတာ့တယ္...၊

မြန္ဂိုတဲေလးထဲမွာေတာ့ သားရယ္၊ အတူလာတဲ့ မိသားစုက ကေလးႏွစ္ေယာက္ရယ္က မအိပ္ခ်င္ၾကေသးဘူး၊ အေမေတြ ဟန္႔ေနတာကို မသိက်ိဳးကြ်န္ျပဳရင္း မီးအိမ္ေလးကို ဖြင့္ၿပီး ေနႏိုင္သေလာက္ ေနဖို႔ ႀကိဳးစားေနၾကတယ္၊ တဲကေလးရဲ႕ အေပၚက ေကာင္းကင္မွာေတာ့ ေနာက္ဆံုးလက္က်န္ အလင္းေရာင္ေလး မဆိုစေလာက္ ႐ွိေနေသးေပမယ့္ တစ္စထက္တစ္စ မ်ား,မ်ားလာတဲ့ ၾကယ္ေတြကို ပို,ပိုၿပီး ျမင္လာရၿပီ၊ ဒီပံုေလးက အေစာပိုင္း test shots ေတြ ႐ိုက္အၿပီး ည ၉ နာရီခြဲမွာ ႐ိုက္ထားခဲ့တာပါ...၊

သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ က်ေနာ့္ရဲ႕ ေခါင္းေပၚတည့္တည့္မွာ နဂါးေငြ႔တန္းဂလက္ဆီ ၾကယ္စုႀကီးကို ထင္ထင္႐ွား႐ွား ေတြ႔လိုက္ရေတာ့တယ္၊ ဟိုးငယ္ငယ္ေလး ကတည္းက ေက်ာင္းမွာ သင္ခဲ့ရတဲ့ ၾကယ္အစုအေဝးႀကီး၊ က်ေနာ္တို႔ ကမာၻ႔ ေနအဖြဲ႔အစည္း အပါအဝင္ ၾကယ္ေတြၿဂိဳဟ္ေတြ ကုေဋ ၄၀၀ ေလာက္ ပူးေပါင္းလွည့္ပတ္ေနတဲ့ ၾကယ္အစုအေဝးႀကီး၊ “မၾကာခင္” ေနာက္ထပ္ ဂလက္ဆီႀကီး တစ္ခုျဖစ္တဲ့ Andromeda နဲ႔ ဝင္တိုက္ၿပီး စီးခ်င္းထိုးေတာ့မယ့္ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ၾကယ္အစုအေဝးႀကီး...၊ ကင္မရာက long exposure နဲ႔ ႐ိုက္ေနခ်ိန္မွာ က်ေနာ္ကလည္း တသက္လံုးၾကားဖူးခဲ့ၿပီး အခုမွ မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႔ ႀကံဳရတဲ့ နဂါးေငြ႔တန္းဂလက္ဆီႀကီးကို ေျမႀကီးေပၚ ပက္လက္အိပ္ရင္း မမွိတ္မသုန္ ၾကည့္ေနခဲ့မိတယ္၊

ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုလံုးဟာ တကယ့္ကို ပကတိအေမွာင္...၊ က်ေနာ္မွန္းထားတာထက္ကို အလင္းညစ္ညမ္းမႈ နည္းပါးလွတယ္၊ ဒီလိုအေမွာင္မ်ိဳးကို ၿမိဳ႕ ျပမွာေတာ့ ဘယ္လိုမွ မရႏိုင္ပါဘူး၊ Perseid meteor shower ၾကယ္မိုးက စ,ေနၿပီျဖစ္လို႔ အဲဒီေန႔ကလည္း ၾကယ္ေတြေႂကြတာကို မ်က္စိနဲ႔ ျမင္ခဲ့ရသလို အေပၚက ပံုမွာလည္း ဖမ္းမိလိုက္တယ္၊

တျခားဖက္က ၾကယ္ေတြကို ဓါတ္ပံုလွည့္႐ိုက္ၿပီးေတာ့ နဂါးေငြ႔တန္းဂလက္ဆီဖက္ ကင္မရာကို ျပန္လွည့္တယ္၊ အခုေတာ့ ေကာင္းကင္မွာ နဂါးေငြ႔တန္းဂလက္ဆီရဲ႕ တည္ေနရာကို သိသြားၿပီျဖစ္လို႔ လြယ္ကူသြားၿပီ၊ ညဥ့္ဦးပိုင္းတုန္းက က်ေနာ္႐ွာေတာ့ ႐ုတ္တရက္ ခ်က္ခ်င္းမေတြ႔ဘူး၊ သူက ၾကည့္ေနမက်ရင္ ျဖစ္ျဖစ္၊ ေကာင္းကင္က ေမွာင္သင့္သေလာက္ မေမွာင္ရင္ျဖစ္ျဖစ္ အျဖဴေရာင္မီးခိုး စုစုေလးေတြလို႔ ထင္ရတယ္၊ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ညဥ့္ပိုနက္လာေလေလ ျမင္လိုက္တာနဲ႔ တန္းၿပီးသိႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ထင္႐ွားလာေလေလ ပါပဲ၊ ၿပီးေတာ့ အေတာ့္ကို ႐ွည္လ်ားပါတယ္၊ ဒီဂလက္ဆီဟာ ႀကီးမွန္းသိေပမယ့္ အဲဒီေလာက္အထိ ႐ွည္မယ္လို႔ က်ေနာ္က ထင္မထားမိလို႔ အံ့ၾသသြားမိတယ္၊ ဒီပံုေတြက 16mm lens နဲ႔႐ိုက္ထားလို႔ ပံုထဲမွာ အကုန္နီးပါး ဝင္ေပမယ့္ အျပင္မွာေတာ့ ဟိုးေတာင္တန္းေတြ ေပၚကေန က်ေနာ့္ရဲ႕ ေခါင္းေပၚအထိ ႀကီးမား႐ွည္လ်ား ပါတယ္၊ နဂါးေငြ႔တန္း ဂလက္ဆီရဲ႕ တည္ေနရာကို အခ်ိန္နဲ႔အမွ် ျပေပးတဲ့ iPhone apps တစ္ခုကိုလည္း စိတ္ဝင္စားသူေတြ၊ မသိေသးသူေတြ သိရေအာင္ တပါတည္း လက္တို႔ပါရေစ၊ Planets လို႔ ေခၚပါတယ္၊ App store မွာ ႐ိုက္႐ွာလိုက္ရင္ ထိပ္ဆံုးက ထြက္လာပါလိမ့္မယ္၊ နဂါးေငြ႔တန္းဂလက္ဆီ အျပင္ နကၡတ္တာရာ အစုအေဝးေတြ၊ ၿဂိဳဟ္ႀကီးေတြရဲ႕ တည္ေနရာေတြ ကိုပါ ျပပါတယ္၊

ည ၁၂ နာရီေလာက္မွာ က်ေနာ္ရပ္လိုက္တယ္၊ ပတ္ဝန္းက်င္က ေမွာင္လြန္းလို႔ ၁၀ နာရီေလာက္ မွာကတည္းက ၾကယ္ေတြက ေကာင္းကင္တခြင္လံုး ျပည့္သိပ္ေနတာကို ေကာင္းေကာင္း ျမင္ေနရပါၿပီ၊ တခ်က္တခ်က္ ခပ္ျပင္းျပင္း တိုက္လိုက္တဲ့ ေတာင္ေပၚေလေတြ ကလည္း စိမ့္ကနဲ ျဖစ္သြားေစတယ္၊ ဒီတစ္ခါေတာ့ မြန္ဂိုတဲေလးတစ္ခုလံုးက သူ႔ကိုအုပ္မိုးထားတဲ့ နဂါးေငြ႔တန္းဂလက္ဆီႀကီး ေအာက္မွာ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းနဲ႔ အိပ္ေမာက်ေန ခဲ့ၿပီ...၊

ဓါတ္ပံုသမားေတြအတြက္ Exif ကိုေျပာရရင္ေတာ့ ပံုေတြအားလံုးကို Canon 16-35mm L lens, f/2.8, 35 sec, ISO 3200, manual focus နဲ႔ ႐ိုက္ပါတယ္၊ ကင္မရာ မလႈပ္ေအာင္ ထ႐ိုင္ေပါ့နဲ႔အတူ Canon intervalometer timer TC-80N3 ကို သံုးပါတယ္၊

ေတာင္ေပၚေဒသကို က်ေနာ္အႀကိမ္မ်ားစြာ ေရာက္ဖူးပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဒီအရပ္ေဒသမွာက တိမ္ကင္းစင္တဲ့ ညေကာင္းကင္ကို ျမင္ႏိုင္ဖို႔ဆိုတာ အၿမဲတမ္း မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ က်ေနာ္ေရာက္ခိုက္မွာ အခုလိုမ်ိဳး ၾကည္လင္၊ ႐ွင္းလင္းတဲ့ ေကာင္းကင္ကို တစ္ခါမွ မေတြ႔ရဖူး ပါဘူး၊ ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ က်ေနာ္ ေျပာေျပာေနတဲ့ အလင္းညစ္ညမ္းမႈပါ၊ ၿမိဳ႕ ျပနဲ႔ေဝးတဲ့ ေဟာဒီလို ေတာင္ေပၚေတြမွာေတာင္မွ ႐ြာေလးေတြ၊ လမ္းမီးတိုင္ေတြက တခါတေလ အေႏွာင့္အယွက္ ေပးတတ္ပါတယ္၊ အခုေဟာဒီ Alpage de la Peule ကေတာ့ အီတလီနယ္စပ္၊ ျပင္သစ္နယ္စပ္နဲ႔ ကပ္ေနၿပီး နည္းနည္းေခ်ာင္က် လို႔လားေတာ့ မသိဘူး၊ လူလုပ္ထားတဲ့ အလင္းဟာ မ႐ွိသေလာက္ကို နည္းလွတယ္၊ အမွန္ေတာ့ က်ေနာ္ မအိပ္ခ်င္ေသးဘူး၊ ၾကည္လင္ေအးခ်မ္းၿပီး တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ ညကို အိပ္စက္ျခင္းနဲ႔ ကုန္ဆံုးပစ္လိုက္ရမွာ တကယ့္ကို ႏွေျမာစရာ...၊ ကင္မရာပစၥည္းေတြ သိမ္းေနရင္းနဲ႔ တာရာမင္းေဝရဲ႕ ဝတၳဳေခါင္းစဥ္ျဖစ္တဲ့ “ကိုယ့္လက္နဲ႔ဖမ္းမိတဲ့ နဂါးေငြ႔တန္း” ဆိုတာ ဒါမွအစစ္လို႔ ေတြးမိၿပီး က်ေနာ္ ၿပံဳးမိသြားတယ္၊ တလက္စထဲ သီခ်င္းကေလး တပိုင္းတစေတာင္ ႏႈတ္ကေန ထြက္က်သြားေလရဲ႕...။

♫♫ အလင္းကိုေ႐ွာင္ခြာ ေနထိုင္ရင္း xxxx ညကိုႏွစ္သက္ ေက်နပ္ခဲ့ၿပီေလ ♪♪ xxx ေက်ာက္ေဆာင္ေတြလို ၿငိမ္သက္ရင္း အျမင့္မွာပြင့္တဲ့ ၾကယ္ပန္းတစ္ခင္း xxx ♫♪ ျပန္ေလဦး ေကာင္းေသာညရယ္ ႏႈတ္ဆက္တယ္ေလ... ♫♫♪

ညီလင္းသစ္
၂၃ ၾသဂုတ္၊ ၂၀၁၃

စားက်က္ေျမမွာ တစ္ညတာ ...

ၿပီးခဲ့တဲ့ ေသာၾကာတစ္ရက္က အဲ့လ္ပ္စ္ ေတာင္တန္းေတြေပၚက စားက်က္ေျမတစ္ခုကို သြားျဖစ္ပါတယ္၊ အိမ္ကေန တစ္နာရီခြဲေလာက္ သြားရတဲ့ အဲဒီေနရာက ဆြစ္-အီတာလ်ံ နယ္စပ္က အယ္လ္ပိုင္း စားက်က္ေျမတစ္ခု ျဖစ္သလို ေတာင္ေပၚ trekking သြားသူေတြ ျဖတ္သြားျဖတ္လာ လုပ္ၾကတဲ့ ေနရာတစ္ခုလည္း ျဖစ္ပါတယ္၊ စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းတာတစ္ခုက အဲဒီေတာင္ေပၚ စခန္းေလးမွာ ညအိပ္ရပ္နားဖို႔အတြက္ Yurt လို႔ေခၚတဲ့ မြန္ဂို႐ြက္ဖ်င္တဲ ေလးေတြ ႐ွိတာပါပဲ၊ ပံုမွန္တည္းေနက်လို အခန္းထဲမွာ မဟုတ္ဘဲ ကြင္းျပင္ထဲက မြန္ဂိုတဲမွာဆိုေတာ့ တမ်ိဳးေလး စိတ္ဝင္စားဖို႔ ေကာင္းပါတယ္၊ ေတာင္ေပၚကို မသြားခင္ အင္တာနက္ေပၚမွာ မြန္ဂိုတဲပံုကို သားကိုျပေတာ့ သူက ေပ်ာ္ၿပီး အခုထ,သြားမယ္ လုပ္ေနလို႔ ခဏေစာင့္ဖို႔ ေဖ်ာင္းဖ်ေနရေသးတယ္၊ ဒီလိုနဲ႔ မူလႀကိဳတင္ မွန္းထားတဲ့ ေသာၾကာေန႔ ေန႔လယ္ပိုင္းမွာေတာ့ ညအိပ္ခရီးအတြက္ ပစၥည္းအခ်ိဳ႕ကို ယူၿပီး မိတ္ေဆြမိသားစုနဲ႔အတူ က်ေနာ္တို႔ ေတာင္ေပၚ စားက်က္ေျမကို ထြက္ခဲ့ေတာ့တယ္...၊

ေတာင္ေပၚစခန္းေလးရဲ႕ နာမည္က Alpage de la Peule လို႔ ေခၚပါတယ္၊ ဆိုင္းဘုတ္ေပၚမွာ ျပင္သစ္၊ ဂ်ာမန္ ၂ ဘာသာနဲ႔ ေရးထားတာက ေကာက္႐ိုးေပၚက စြန္႔စားခန္း/တစ္ညတာ-တဲ့၊

ဒီေနရာက ကားပါကင္ပါ၊ အိမ္ကေန ဒီေနရာေလးအထိကို တစ္နာရီခြဲေလာက္ လာရတယ္၊ ကားကို ဒီမွာထားခဲ့ၿပီးေတာ့ ေတာင္ေပၚကို ေျခက်င္ ဆက္တက္ရပါတယ္၊ တေဆာင္းတြင္းလံုး ခဲေနခဲ့တဲ့ ႏွင္းေတြက အခုေတာ့ ေတာင္က်ေခ်ာင္းေလး အျဖစ္နဲ႔ တသြင္သြင္ စီးဆင္းေနျပန္ေရာ...၊ ကင္မရာအိတ္တဖက္၊ ထရိုင္ေပါ့ထ္အိတ္ တဖက္အျပင္ ညမွာအိပ္ဖို႔ sleeping bag ေတြထည့္ထားတဲ့ ေက်ာပိုးအိတ္ကို လြယ္လို႔ ေတာင္တက္ခရီးကို အစ,ျပဳလိုက္တယ္၊

လြန္ခဲ့တဲ့ သံုးပတ္ေလာက္ကတည္းက ထူးထူးဆန္းဆန္း ေန႔တိုင္းသာေနတဲ့ ေနဟာ ဒီေန႔လည္း ေခါင္းေပၚမွာ လင္းလင္းထိန္ထိန္နဲ႔ ႐ွိေနျပန္တယ္၊ ကားရပ္ခဲ့တဲ့ ေနရာကေန ေတာင္ေပၚအထိကို အျမင့္ မီတာ ၄၀၀ ေလာက္ ထပ္တက္ရပါတယ္၊ လမ္းခရီးမွာ တက္သူထက္ ဆင္းလာတဲ့သူေတြ အမ်ားႀကီးနဲ႔ ဆံုရတယ္၊ အေကြ႔အေကာက္ လူသြားလမ္းေလးအတိုင္း အသက္႐ွဴမမွားေအာင္ အာ႐ံုစိုက္ၿပီး တစ္လွမ္းခ်င္းတက္တယ္၊ ကေလးေတြလည္းပါလို႔ လမ္းမွာ ၃ ခါေလာက္ နားရတယ္၊ ေတာင္တက္ခ်ိန္ စုစုေပါင္း ၁ နာရီနဲ႔ ၁၀ မိနစ္ ၾကာပါတယ္၊

ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ေတာင္ေပၚစခန္းေလးကို ေရာက္သြားပါတယ္၊ အုတ္နဲ႔ေဆာက္ထားတဲ့ ေဟာဒီအိမ္႐ွည္ေလးထဲမွာ စားေသာက္ဆိုင္အျပင္ dormitory (စုေပါင္းအိပ္ခန္း)လည္း ႐ွိပါတယ္၊ ဟိုးတဖက္မွာေတာ့ မြန္ဂိုတဲ (Yurt) ၂ လံုး႐ွိတယ္၊ အဲ့လ္ပ္စ္ ေတာင္တန္းေပၚမွာ ႐ွိတဲ့ ဒီစခန္းေလးက ၂၀၇၁ မီတာ (၆၇၉၄ ေပ) အျမင့္မွာ ႐ွိပါတယ္၊

က်ေနာ္တို႔ ညအိပ္တည္းခဲ့တဲ့ မြန္ဂိုတဲေလး ျဖစ္ပါတယ္၊ ဒီလိုတဲမ်ိဳး ၂ လံုး႐ွိၿပီးေတာ့ ဒီတစ္လံုးမွာ ၁၀ ေယာက္တည္းလို႔ ရပါတယ္၊ ေနာက္ထပ္တစ္လံုးကေတာ့ ပိုႀကီးၿပီး ၁၅ ေယာက္စာ ျဖစ္ပါတယ္၊ အဲဒီေန႔ကေတာ့ ဒီတဲထဲမွာ က်ေနာ္တို႔အျပင္ နယ္သာလန္က တစ္ကိုယ္ေတာ္ ေတာင္တက္သမား တစ္ေယာက္လည္း ႐ွိတယ္၊ ဒီလူက အမွန္ဆို သူ႔မွာပါတဲ့ တဲထိုးၿပီး ကြင္းျပင္ထဲမွာ အိပ္ခ်င္တာ...၊ ျပင္သစ္၊ အီတလီ၊ ဆြစ္ဇာလန္ ၃ ႏိုင္ငံကို ျဖတ္ေက်ာ္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့ လူပါ၊ ျပင္သစ္မွာ ႀကံဳသလို ကြင္းျပင္ထဲ တဲထိုးၿပီး အိပ္ခဲ့ေပမယ့္ အခုဒီဖက္က ေတာင္ေပၚမွာေတာ့ အဲဒီလို ခြင့္မျပဳလို႔ ဒီမွာလာအိပ္ရတာပါ၊ ပိုက္ဆံေပးၿပီး အိပ္ရလို႔ သူ႔ပိုက္ဆံေတြကို ႏွေျမာေနတယ္...၊

Yurt တဲေလးထဲမွာ ေကာက္႐ိုးအျပည့္ ခင္းထားၿပီးေတာ့ စစ္သံုးေစာင္ေတြ၊ ေခါင္းအံုးေတြနဲ႔ ေအာက္ခံအခင္းေတြ ထားေပးပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ အားလံုးကေတာ့ ေစာင္ေတြခင္းၿပီးမွ အဲဒီအေပၚမွာ ကိုယ္စီယူလာတဲ့ sleeping bag ေတြနဲ႔ အိပ္ၾကတာပါပဲ၊ က်ေနာ္သိတဲ့ တကယ့္ မြန္ဂိုတဲေတြထဲမွာေတာ့ အိပ္လည္း ဒီေနရာ၊ ထမင္းဟင္းခ်က္လည္း ဒီေနရာ၊ တီဗီၾကည့္လည္း ဒီေနရာနဲ႔ မိသားစုအားလံုး ေခြးတိုးဝက္ဝင္ ေနၾကေလ့ ႐ွိတာပါ၊ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ မြန္ဂိုတဲေလးက မြန္ဂိုးလီးယား စတက္ပ္ျမက္ခင္းေတြေပၚမွာ မဟုတ္ေပမယ့္ ေကာက္႐ိုးေတြနဲ႔ ေႏြးေႏြးေထြးေထြးေတာ့ ႐ွိလွပါတယ္၊

တကယ္ေတာ့ ေဟာဒီလို ေတာင္ေပၚစခန္းေတြက ေႏြရာသီမွာ ႏြားေတြ၊ သိုးေတြ လွန္ထားေလ့႐ွိတဲ့ စားက်က္ေျမေတြပါ၊ ဆြစ္ဇာလန္ တစ္ႏိုင္ငံလံုးမွာ အခုလို စားက်က္ေျမ ေတာင္ေပၚစခန္းေတြ ႐ွိပါတယ္၊ ေႏြရာသီဆိုရင္ ႏြားေတြ၊ သိုးေတြကို ေမာင္းတင္လာၿပီးေတာ့ စခန္းအနီးက ျမက္ခင္းျပင္ေတြမွာ လွန္ထားရင္း ပိုင္႐ွင္ေတြ၊ သူရင္းငွားေတြကလည္း အခုလို စခန္းေတြမွာပဲ ေနၾကတယ္၊ တစ္ေႏြတြင္းလံုးမွာ ႏြားႏို႔၊ ဆိတ္ႏို႔ေတြ ညွစ္ၿပီး ႏို္႔အျဖစ္ ေရာင္းတန္ေရာင္း၊ ဒိန္ခဲအျဖစ္ လုပ္တန္လုပ္ၿပီး ၿမိဳ႕မွာ သြား,သြား ေရာင္းၾကတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဒီဖက္ေခတ္ရဲ႕ ၾကပ္တည္းလာတဲ့ ေစ်းကြက္စီးပြားေရးမွာ အခုလိုလုပ္ၾကတဲ့ ေတာင္သူလယ္သမားေတြအဖို႔ အျမတ္ဘယ္ေလာက္မွ မရၾကပါဘူး၊ သူတို႔ေတြ အေတာ္ေလး ခ်ိဳ႕တဲ့ၾကတယ္၊ ဒီလိုနဲ႔ ဖြံ႔ၿဖိဳးလာတဲ့ ခရီးသြားလုပ္ငန္းနဲ႔အတူ ေတာင္ေပၚကို လမ္းေလွ်ာက္ၾကတဲ့ ခရီးသြားေတြ မ်ားလာတဲ့အခါ ညအိပ္စခန္းေလးေတြ တစထက္တစ ဖြင့္ရင္းနဲ႔ တဖက္တလမ္းကေန ဆြစ္လယ္သမားေတြဟာ ဝင္ေငြ႐ွာလာ ၾကတယ္၊ အဲဒီကေနမွ ဆြဲေဆာင္မႈေကာင္းေအာင္ တခ်ိဳ႕ေတြက အခုလို မြန္ဂိုတဲေလးေတြနဲ႔ ငွားစားတာမ်ိဳးေတြ လုပ္လာၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္၊ ေဟာဒီ Alpage de la Peule စခန္းကေတာ့ ႏွစ္စဥ္ ဇြန္လလယ္မွာ တက္လာၿပီးေတာ့ စက္တင္ဘာလလယ္အထိ ၃ လေလာက္ ေနၾကေလ့ ႐ွိတယ္၊ အဲဒါၿပီးရင္ေတာ့ ေဆာင္းတြင္းတစ္တြင္းလံုး ေနသူမ႐ွိဘဲ စခန္းကို ပိတ္ထားလိုက္ေရာ...၊

ညစာအျဖစ္ စားခဲ့တဲ့ Croûte au fromage...၊ ဒီအစားအစာက တကယ္ေတာ့ ဆြစ္ေက်းလက္ အစားအစာပါ၊ ေတာသူေတာင္သားေတြ စားၾကတဲ့ ဟင္းပြဲလို႔ ဆိုၾကပါစို႔၊ ေပါင္မုန္႔ညိဳ အႀကမ္းႀကီးေတြကို အခ်ပ္လိုက္ ဝိုင္အျဖဴနဲ႔ စိမ္ပါတယ္၊ အဲဒီ အေပၚမွာမွ ဝက္ေပါင္ေျခာက္အလႊာ ခင္းၿပီး မီးဖိုေပၚမွာ အပူေပးထားတဲ့ ဒီန္ခဲအႏွစ္ေတြ ေလာင္းခ်လိုက္တာပါ၊ ၿပီးေတာ့မွ အေပၚကေန ၾကက္ဥေၾကာ္နဲ႔ အအီေျပ ၾကက္သြန္ခ်ဥ္တို႔၊ သခြားခ်ဥ္တို႔ ျဖဴးလိုက္ရင္ Croûte au fromage ရပါၿပီ၊ လယ္သမားေတြ ဖြင့္ထားတဲ့ ေတာင္ေပၚစခန္း ျဖစ္တဲ့အေလ်ာက္ ဒီပန္းကန္ထဲက ေပါင္မုန္႔အပါအဝင္ ဟင္းအမယ္ေတြ အားလံုးက ၿခံထြက္နဲ႔ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ လုပ္ထားတဲ့ ေအာ္ဂဲနစ္ အစားအစာ စစ္စစ္ေတြပါပဲ...၊ း)

အဲ.. အခ်ိဳပြဲက အသီးေတြကေတာ့ သူတို႔စိုက္ထားတာ မဟုတ္ပါဘူး၊ း) ေတာင္ေျခက စိုက္ခင္းေတြမွာ ဆင္းဝယ္ထားတဲ့ ေအပရီေကာ့၊ ကီဝီ၊ စပ်စ္၊ ငွက္ေပ်ာ... စတာေတြပါ၊ ဒီေတာင္ေၾကာႀကီး တစ္ခုလံုးမွာ ညအိပ္စခန္းဆိုလို႔ ဒီတစ္ခုပဲ ႐ွိတာျဖစ္လို႔ တည္းခုိခနဲ႔ ညစာအပါအဝင္ half board ေရာင္းၾကပါတယ္၊ တည္းသူေတြအားလံုးကလည္း တစ္ေနကုန္တစ္ေနခန္း လမ္းေလွ်ာက္ထားၾကသူေတြ ျဖစ္လို႔ အားလံုးက ညစာပါ စားၾကတယ္၊ ေစ်းႏႈန္းစိတ္ဝင္စားသူေတြ အတြက္ ေျပာရရင္ တစ္ညတာတည္းခ ေကာက္႐ိုးေမြ႔ရာ၊ ညစာ၊ မနက္ခင္းစာ အတြက္ လူႀကီးတစ္ေယာက္ကို ၄၇ ေဒၚလာ က်ပါတယ္၊

ဒီေတာင္ေပၚ စခန္းေလးက တကယ္ေတာ့ ဥေရာပရဲ႕ အျမင့္ဆံုးေတာင္ထြတ္ျဖစ္တဲ့ Mont Blanc နဲ႔ သိပ္မေဝးေတာ့ပါဘူး၊ ေႏြရာသီမွာ Mont Blanc ကို တစ္ပတ္,ပတ္တဲ့ လမ္းေလွ်ာက္ခရီးစဥ္ေတြ ႐ွိပါတယ္၊ Mont Blanc က ျပင္သစ္ႏိုင္ငံ ပိုင္နက္ထဲမွာ ႐ွိေပမယ့္ ဆြစ္ဇာလန္နဲ႔ အီတလီတို႔ရဲ႕ နယ္နိမိတ္နဲ႔လည္း ကပ္ေနတယ္၊ ဆိုေတာ့ Mont Blanc ကို တစ္ပတ္ေလွ်ာက္တဲ့ ခရီးစဥ္က ဒီသံုးႏိုင္ငံကို ျဖတ္သြားရပါတယ္၊ အမ်ားအားျဖင့္ ေတာင္တစ္ပတ္ ေလွ်ာက္ဖို႔ကို ၁၀ ရက္ၾကာၿပီးေတာ့ တစ္ရက္ကို ၈ နာရီေလာက္ ေလွ်ာက္ရပါတယ္၊ ဆိုေတာ့ ေဟာဒီ La Peule စခန္းေလးက အဲဒီလို လမ္းေလွ်ာက္သူေတြ ဝင္လိုက္ထြက္လိုက္နဲ႔ စည္ကားေနေတာ့တယ္...၊

ဒီေတာင္ေပၚခရီးမွာ က်ေနာ့္ရဲ႕ အဓိကရည္႐ြယ္ခ်က္က ၾကယ္ေတြကို ဓါတ္ပံု႐ိုက္ဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္၊ အဲဒါေၾကာင့္ အိမ္ကေန ထ႐ိုင္ေပါ့ထ္မွအစ လိုအပ္တဲ့ ပစၥည္းကိရိယာေတြ အားလံုး ယူလာခဲ့တယ္၊ ညေရာက္ေတာ့ သူမ်ားေတြ အိပ္ရာဝင္သြားၾကခ်ိန္မွာ က်ေနာ္က ၾကယ္ေတြနဲ႔အတူ ႐ွိေနခဲ့တယ္၊ အဲဒီဓါတ္ပံု႐ိုက္တဲ့ အေၾကာင္းကို ေ႐ွ႕လာမယ့္ ပို႔စ္မွာ သီးသန္႔ေရးဖို႔ ႐ွိပါတယ္...၊

ေနာက္တစ္ေန႔ မနက္မွာေတာ့ စခန္းကေန ေနာက္ထပ္ပိုျမင့္တဲ့ ေတာင္ေပၚကို က်ေနာ္တို႔ ဆက္တက္ၾကတယ္၊ လမ္းေတြက မတ္ေစာက္တဲ့ ေနရာတခ်ိဳ႕ ႐ွိေပမယ့္ အမ်ားအားျဖင့္က ခပ္ေျပေျပနဲ႔ ျမင့္တက္သြားတာ မ်ားပါတယ္၊ သံုးေလးႏွစ္အ႐ြယ္ ကေလးေတြပါတဲ့ မိသားစုေတြလည္း အမ်ားႀကီး ေတြ႔ရတယ္၊ ဒီႏိုင္ငံရဲ႕ တဝက္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္က ေတာင္တန္းေတြေပၚမွာ ေမးတင္ထားတာဆိုေတာ့ ေယဘုယ်အားျဖင့္ ကေလးေရာလူႀကီးပါ လမ္းေလွ်ာက္ျခင္းနဲ႔ ရင္းႏွီးၾကတာ မ်ားပါတယ္၊ အေနာက္ဖက္ကို လွည့္ၾကည့္မိေတာ့ တစ္ညတာ အိပ္စက္ခဲ့တဲ့ မြန္ဂိုတဲနဲ႔ ေတာင္ေပၚစခန္းေလးက ဟိုးေအာက္ဖက္ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ က်န္ခဲ့ေလရဲ႕...၊

ေတာင္ေပၚကို ဆက္တက္လာတယ္ ဆိုေပမယ့္ သိပ္ေတာ့လည္း ေဝးေဝးသြားဖို႔ မရည္႐ြယ္ပါဘူး၊ ေတာင္ေပၚမွာ ညအိပ္႐ံုပဲ အိပ္ၿပီး ျပန္ဆင္းလာတယ္ ဆိုတာမ်ိဳး မျဖစ္ေအာင္၊ ကေလးေတြ အတြက္လည္း ကိုယ္လက္လႈပ္႐ွားျဖစ္ေအာင္ ေနာက္ထပ္ တစ္နာရီ သာသာေလာက္ ဆက္ေလွ်ာက္ျဖစ္တဲ့ သေဘာပါပဲ၊ ေႏြရာသီဆိုေပမယ့္ တစ္ႏွစ္ပတ္လံုး အရည္မေပ်ာ္တဲ့ ေရခဲဂေလစီယာေတြလည္း ဟိုတစ္ကြက္၊ ဒီတစ္ကြက္နဲ႔ ႐ွိေနၾကတယ္၊ က်ေနာ္တို႔ ခပ္ငယ္ငယ္က သူငယ္ခ်င္း အခ်င္းခ်င္းေနာက္ၾကသလို ̔ဒီေတာင္ကို ေမာင္ေက်ာ္ႏိုင္မယ္ မထင္ပါဘူး̕ လို႔ တစ္ေယာက္က ေျပာရင္ ေနာက္တစ္ေယာက္က ̔ေက်ာ္မေနပါနဲ႔ကြာ၊ ေက်ာ္လည္း ဟိုဖက္မွာ ေနာက္ထပ္ေတာင္တစ္လံုးပဲ ထပ္ေတြ႔မွာပဲ̕ လို႔ ေျပာၾကသလို ေတာင္စဥ္ေတာင္ဆက္က ျမင္ရသေလာက္ မ်က္စိတဆံုး ပါပဲ...၊ အဆင္ေျပတဲ့ ေတာင္ေစာင္းေလး တစ္ခုမွာထိုင္ၿပီး ေန႔လယ္စာအျဖစ္ အသင့္ယူလာတဲ့ ေပါင္မုန္႔၊ အသားေျခာက္နဲ႔ အသီးတစ္ခ်ိဳ႕ကို စားၿပီးတာနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ ေတာင္ေအာက္က ကားရပ္ခဲ့တဲ့ေနရာကို ျပန္ဆင္းလာၾက ေတာ့တယ္၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ၿမိဳ႕ျပရဲ႕ အလင္းေရာင္ေတြ၊ ဆူညံသံေတြ ကေန ကင္းကြာၿပီး ၾကယ္ေရာင္ဆမ္းတဲ့ ေတာင္တန္းေတြဆီမွာ ခိုလံႈခြင့္ရခဲ့တဲ့ တစ္ေန႔နဲ႔ တစ္ညတာ အခိုက္အတန္႔ေလးက အမွတ္တရပါပဲ...။ ။

ညီလင္းသစ္
၁၉ ၾသဂုတ္၊ ၂၀၁၃

ၾကယ္ေႂကြည သန္းေခါင္ယံ

ၿပီးခဲ့တဲ့ တနဂၤေႏြည သန္းေခါင္ယံနဲ႔ တနလၤာေန႔ မိုးေသာက္ယံမွာ Perseids meteor ၾကယ္ေတြ ေႂကြမယ့္အေၾကာင္းကို ဟိုးအေစာႀကီး ကတည္းက နကၡတ္တာရာ ျပကၡဒိန္မွာ က်ေနာ္မွတ္ထားမိတယ္၊ ဒါေပမယ့္ မွတ္သာမွတ္ထားေပမယ့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ကေတာ့ သိပ္အႀကီးႀကီး မထားမိပါဘူး၊ အေၾကာင္းက ၾသဂုတ္လဟာ ေႏြရာသီ ဆိုေပမယ့္ တိမ္ေတြထူ၊ မိုးေတြ႐ြာခ်င္လည္း ႐ြာေနတတ္တာမ်ိဳး မဟုတ္လား၊ အရင္ကလည္း အဲဒီလို မွတ္ထားၿပီး သတ္မွတ္ရက္ နီးလာေတာ့ ေကာင္းကင္ကို တေမာ့ေမာ့နဲ႔ တိမ္ေတြ ကင္းမွ ကင္းပါ့မလားလို႔ ေစာင့္ၾကည့္ရင္း ဘာမွ မျမင္လိုက္ရဘဲ ေက်ာ္လြန္သြားတဲ့ ရက္ေတြ ႐ွိခဲ့ဖူးတာကိုး...၊ ဒါေပမယ့္ ဒီႏွစ္ ဥေရာပရဲ႕ ေႏြရာသီဟာ အပူလိႈင္းေတြဘာေတြ ျဖတ္တဲ့အထိကို ပူပါတယ္၊ ဒီလိုနဲ႔ ၾကယ္ေတြအမ်ားဆံုး ေႂကြမယ္ဆိုတဲ့ တနဂၤေႏြညကို နီးလာတဲ့အထိ ရာသီဥတုကလည္း ေန႔ေရာညပါ ၾကည္ၾကည္လင္လင္နဲ႔ ႐ွိေနခဲ့ေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ပါးပါးေလး ျပန္တက္လာခဲ့တယ္၊ D-day မတိုင္ခင္ ၂ ရက္အလိုမွာ မိုးေလဝသ ခန္႔မွန္းခ်က္ကို ၾကည့္ေတာ့ ေကာင္းကင္ဟာ စေနကေန တနဂၤေႏြညမွာ အၾကည္လင္ဆံုး ႐ွိေနမယ္၊ ဒါေပမယ့္ ၾကယ္ေႂကြညရဲ႕ အထြတ္အထိပ္လို႔ ဆိုတဲ့ တနဂၤေႏြကေန တနလၤာညမွာေတာ့ တိမ္စိုင္တခ်ိဳ႕ ႐ွိႏိုင္မယ္-တဲ့၊ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ တနလၤာေန႔မွာ အလုပ္သြားရမွာ ျဖစ္လို႔ တနဂၤေႏြမွာ ညဥ့္နက္သန္းေခါင္ ေနဖို႔ က်ေနာ့္အတြက္ ခဲယဥ္းပါတယ္၊ ဒါနဲ႔ပဲ စေနေန႔ညမွာ ၾကယ္ေတြကို ဓါတ္ပံုထြက္႐ိုက္ဖို႔ ေ႐ြးခ်ယ္လိုက္ေတာ့တယ္...၊

တကယ္ေတာ့ မူလအစီအစဥ္က ဟိုတေလာက က်ေနာ္တို႔သြားခဲ့တဲ့ observatory ႐ွိတဲ့ေတာင္ေပၚ ကို သြားဖို႔ပါ၊ အဲဒီေနရာမွာ ၿမိဳ႕ ျပရဲ႕ ̔အလင္းညစ္ညမ္းမႈ̕ ေတြ မ႐ွိသေလာက္ နည္းပါးပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အနီးကပ္မွ ဘယ္လိုကေန ဘယ္လိုျဖစ္တယ္ မသိဘူး၊ က်ေနာ္ ခါးမ်က္သြားတယ္၊ ဒါနဲ႔ပဲ ေတာင္ေပၚသြားမယ့္ အစီအစဥ္ကို စြန္႔လႊတ္ၿပီး အိမ္အနီးက ျမင္ကြင္းမွာပဲ ေက်နပ္လိုက္ရ ေတာ့တယ္၊

စေနေန႔ည ၁၁ နာရီ ၃၅ မိနစ္မွာ ဝရန္တာကေန လွမ္းၾကည့္ေတာ့ ေကာင္းကင္ဟာ တိမ္ေတြလံုးဝ ကင္းစင္ၿပီး ၾကည္လင္ေနခဲ့ၿပီ၊ ဒါနဲ႔ ေန႔လယ္ကတည္းက ဓါတ္ခဲကို အားအျပည့္သြင္းထား၊ မဲင္မိုရီကဒ္ကို ႐ွင္းထားတဲ့ ကင္မရာကို ထ႐ိုင္ေပါ့ထ္မွာတပ္၊ intervalometer timer ကို ကင္မရာမွာတပ္၊ အေႏြးထည္နဲ႔ ဓါတ္မီးကိုယူ၊ မအိမ္သူကို တခါတည္း ဂြတ္ႏိုက္လုပ္ၿပီး အိမ္ေအာက္ကို ဆင္းလာခဲ့တယ္...၊

ဟိုး.. ငယ္ငယ္ေလး ကတည္းက ေက်ာင္းစာေတြထဲမွာ သင္ခဲ့ရတဲ့ နဂါးေငြ႔တန္း ဂလက္ဆီကို က်ေနာ့္ရဲ႕ မ်က္စိေ႐ွ႕တည့္တည့္မွာ ထင္းထင္းႀကီးကို ေတြ႔ေနရတယ္၊ ဒါေတာင္မွ အိမ္နားမွာ ကားပါကင္က မီးေတြ၊ လမ္းမီးေတြ၊ အိမ္တခ်ိဳ႕က မီးေတြနဲ႔ လင္းေနလို႔ အေမွာင္ဆံုးျဖစ္တဲ့ သစ္ပင္ရိပ္ေတြမွာ ကပ္သပ္ၿပီး ေနခဲ့ရတာပါ၊ ျမန္မာျပည္မွာ ဆိုရင္ေတာ့ ေမွာင္ရိပ္ခိုမႈနဲ႔ အဆြဲခံရႏိုင္ေပမယ့္ အခုေတာ့ မီးမ႐ွိတဲ့ အခိုက္အတန္႔ကို ေက်နပ္ေနမိတယ္၊ ဂလက္ဆီကို ျမင္ကြင္းကေန ေပ်ာက္သြားမွာစိုးလို႔ က်ေနာ္ေတာ့ လက္နက္နဲ႔ၿငိမ္းခ်မ္းေရး မလဲခ်င္.. အဲ... အလင္းမဝင္ခ်င္ ေသးဘူး၊ း) ဒီပံုကို တနဂၤေႏြေန႔ မနက္ ၁ နာရီ ၂၅ မိနစ္မွာ ႐ိုက္ပါတယ္...၊

နကၡတ္တာရာ ျပကၡဒိန္ အလိုအရ ၾကယ္ေႂကြမွာကို ေကာင္ကင္တခြင္လံုးမွာ ျမင္ရမွာျဖစ္ေပမယ့္ ၾကယ္ေတြက Perseus constellation ကေန ေႂကြမယ္လို႔ ဆိုတယ္၊ က်ေနာ္ေနတဲ့ အရပ္ကေန ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ Perseus constellation က ေျမာက္ဖက္မွာ ႐ွိပါတယ္၊ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ အဲဒီေျမာက္ဖက္မွာ အေဆာက္အဦးေတြက မီးေတြ၊ လမ္းမီးေတြနဲ႔ လင္းထိန္ေနလို႔ ကင္မရာကို ဘယ္လိုမွ လွည့္လို႔မရႏိုင္ခဲ့ဘူး၊ ဒါနဲ႔ပဲ Milky way ႐ွိတဲ့ ေတာင္ဖက္အရပ္ကိုပဲ ကင္မရာကို အေသခ်ိန္ထားၿပီး ထိုင္႐ိုက္ေနလိုက္ ေတာ့တယ္၊ မနက္ ၁ နာရီေလာက္က စၿပီးေတာ့ ၾကယ္ေတြက အရပ္႐ွစ္မ်က္ႏွာလံုးမွာ ေႂကြပါတယ္၊ တစ္နာရီကို အလံုး ၅၀ ကေန ၆၀ ေလာက္အထိ ေႂကြမယ္လို႔ ေျပာထားေပမယ့္ က်ေနာ့္မ်က္စိေ႐ွ႕ မွာေတာ့ အဲဒီေလာက္ မမ်ားပါဘူး၊ တခ်ိဳ႕ ၾကယ္ေတြက ခဏေလးနဲ႔ မီးေလာင္သြားလို႔ ေႂကြခ်ိန္ျမန္တာအျပင္ က်ေနာ္က ျမက္ခင္းေပၚမွာ လွဲမအိပ္ဘဲ ထိုင္႐ံုပဲထိုင္ေနလို႔ ေကာင္းကင္တခြင္လံုးကို ျမင္ကြင္းက မၿခံဳမိတာေၾကာင့္လည္း ပါ,ပါလိမ့္မယ္၊ အင္မတန္လွတဲ့ meteor fireball ၾကယ္လံုးႀကီး ၃ လံုး ေႂကြတာကို မ်က္စိနဲ႔ ျမင္လိုက္ရေပမယ့္ ကင္မရာ႐ွိတဲ့ဖက္ မဟုတ္လုိ႔ မမိလိုက္ဘူး၊ က်ေနာ္႐ိုက္လို႔ ရတဲ့အထဲက ေခါင္းျပတ္၊ အၿမီးျပတ္၊ ဟိုတေစာင္း၊ ဒီတေစာင္း ပံုေတြကို ဖယ္ၿပီး အဆင္အေျပဆံုး အေပၚကပံုနဲ႔ပဲ ဒီတစ္ေခါက္ ေက်နပ္လိုက္ရ ပါတယ္...၊

အိမ္ေပၚကို ျပန္တက္လာေတာ့ မနက္ ၃ နာရီခြဲ ႐ွိေနၿပီ၊ လံုးဝမည္းေမွာင္တဲ့ ေနရာကေန ႐ိုက္ခဲ့တာ မဟုတ္လို႔ ၾကယ္ေတြက လင္းသင့္သေလာက္ေတာ့ မလင္းပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ နဂါးေငြ႔တန္း ဂလက္ဆီအပါအဝင္ Perseids meteor shower ရဲ႕ ၾကယ္ေႂကြမိုး အမွတ္တရအျဖစ္ တင္လိုက္ပါတယ္၊ ပံုေတြအားလံုးကို ISO 3200 နဲ႔ f/2.8 မွာထားၿပီး intervalometer timer နဲ႔ စကၠန္႔သံုးဆယ္ အလင္းေပးၿပီး ႐ိုက္ပါတယ္...။ ။

ညီလင္းသစ္
၁၂ ၾသဂုတ္၊ ၂၀၁၃

၂ မိနစ္ ...

ၿပီးခဲ့တဲ့ တနလၤာေန႔ ညေနက က်ေနာ္ေနတဲ့ ၿမိဳ႕နဲ႔ သိပ္မေဝးတဲ့ ေနရာမွာ ရထားႏွစ္စင္း ေခါင္းခ်င္းဆိုင္ တိုက္မိပါတယ္၊ ဘူတာႀကီးေတြမွာပဲ ရပ္တဲ့ အျမန္ရထားနဲ႔ ႐ွိသမွ်ဘူတာစဥ္ အကုန္ရပ္တဲ့ ေလာ္ကယ္ရထားတို႔ တိုက္မိတာ ျဖစ္ပါတယ္၊ ရထားတိုက္တဲ့ ေနရာမွာ ရထားသံလမ္းက တစ္လမ္းပဲ ႐ွိတာျဖစ္လို႔ ဒီတစ္လမ္းတည္းေပၚမွာ ဟိုဖက္ဒီဖက္ကေန ေမာင္းလာၾကတဲ့ ရထားႏွစ္စင္းအဖို႔ ေခါင္းခ်င္းဆိုင္ တိုက္မိတာ ဘယ္လိုမွ ေ႐ွာင္လႊဲမရတဲ့ ကိစၥလို႔ပဲ ေျပာရမွာပါ၊ ပဏာမ စစ္ေဆးခ်က္ေတြအရေတာ့ ေလာ္ကယ္ရထားရဲ႕ အမွားလို႔ သိရတယ္၊ ပံုမွန္ဆို ဒီရထားက အက္ဆီးဒင့္ ျဖစ္တဲ့နားက ဘူတာမွာ ခရီးသည္ေတြ အတင္အခ် လုပ္ၿပီး မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က လာတဲ့ အျမန္ရထားကို ဘူတာမွာပဲ ရပ္ၿပီး ေစာင့္ေနရမွာပါ၊ ရထားႏွစ္စင္း လႊဲေ႐ွာင္ႏိုင္ဖို႔ သံလမ္း ႏွစ္ခု႐ွိတဲ့ ေနရာက အဲဒီဘူတာ တစ္ခုပဲ႐ွိပါတယ္၊ အျမန္ရထား ျဖတ္သြားၿပီးေတာ့မွ ဘူတာကေန ေ႐ွ႕ဆက္သြားရေလ့ ႐ွိတယ္၊ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေန႔ ညေနကေတာ့ ဘာ့ေၾကာင့္မွန္း မသိဘဲ ခရီးသည္ေတြ တက္ၿပီးတာနဲ႔ ရထားဟာ ဆက္ထြက္လာခဲ့တယ္၊ ဘူတာအထြက္မွာ ေ႐ွ႕ဆက္မသြားဖို႔ တားျမစ္ထားတဲ့ မီးနီျပထားတာ ေတာင္မွ မလိုက္နာခဲ့ဘူး၊ ထြက္ၿပီး ဘူတာကေန မီတာ ၂၀၀ အကြာေလာက္မွာပဲ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ကေန အ႐ွိန္နဲ႔ လာေနတဲ့ အျမန္ရထားနဲ႔ တုိက္မိၾကေတာ့တယ္...၊

ရထားႏွစ္စင္း တိုက္မိတဲ့ အခိုက္အတန္႔ point of impact မွာ ေလာ္ကယ္ရထားက တစ္နာရီ ကီလိုမီတာ ၄၀ နဲ႔ ေမာင္းေနေပမယ့္ အျမန္ရထားကေတာ့ တစ္နာရီ ကီလို ၁၀၀ ႏႈန္းေလာက္နဲ႔ ဝင္လာခဲ့တယ္၊ သူက လမ္းေၾကာင္းအမွန္ဆိုေတာ့ ပံုမွန္အ႐ွိန္အတိုင္း ေမာင္းလာခဲ့တာပါ၊ ေ႐ွ႕တူ႐ွဴကေန တ႐ွိန္ထိုး ဝင္လာတဲ့ အျမန္ရထားကိုလည္း ျမင္ေရာ ေလာ္ကယ္ရထား ေမာင္းသူက အေရးေပၚ ဘရိတ္ကိုဆြဲၿပီး သူ႐ွိေနရာေခါင္းတြဲကေန အေနာက္ဖက္ လူစီးတြဲေတြဖက္ကို ေျပးထြက္သြားတယ္၊ အျမန္ရထားကလည္း အေရးေပၚဘရိတ္ကို ဆြဲတယ္လို႔ သိရတယ္၊ ဒါေပမယ့္ တစ္နာရီ ကီလိုမီတာ ၄၀ နဲ႔ ၁၀၀ အ႐ွိန္ႏွစ္ခုက ဘယ္လိုမွ မတူႏိုင္ပါဘူး၊ အင္မတန္ က်ယ္ေလာင္တဲ့ အသံႀကီးနဲ႔အတူ အျမန္ရထားရဲ႕ ေခါင္းတြဲဟာ ေလာ္ကယ္ရထား ေခါင္းတြဲထဲကို ၈ မီတာေလာက္ ကြ်ံ႕ဝင္သြားေတာ့တယ္၊ ခရီးသည္ေတြဖက္ကို ထြက္ေျပးသြားတဲ့ ေလာ္ကယ္ရထား ေမာင္းသူက လြတ္သြားေပမယ့္ အျမန္ရထား စက္ေခါင္းေမာင္းကေတာ့ ေနရာမွာပဲ ဆံုးသြား႐ွာတယ္၊ ျပင္သစ္ကေန ဒီမွာလာၿပီး အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ အသက္ ၂၄ ႏွစ္ပဲ ႐ွိေသးတဲ့ လူငယ္ေလး တစ္ေယာက္ပါ၊ ခရီးသည္ ၃ ေယာက္က ဒဏ္ရာနည္းနည္း ျပင္းေပမယ့္ က်န္တဲ့ အေယာက္ ၂၀ ေလာက္က သာမန္ဒဏ္ရာေလာက္ပဲ ရၾကတယ္၊ ဒါဟာ တေလာဆီက ျဖစ္သြားတဲ့ ျပင္သစ္နဲ႔ စပိန္ႏိုင္ငံက ရထားအက္ဆီးဒင့္ေတြရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲ ကံဆိုးမႈလို႔ ေျပာရမွာပါပဲ၊

က်ေနာ့္ရဲ႕ အိမ္နီးနားခ်င္း တစ္ေယာက္က ရထားစက္ေခါင္းေမာင္းပါ၊ မေန႔က သူနဲ႔ ဒီအေၾကာင္းကို စကားေျပာျဖစ္ရင္း အေၾကာင္းတစ္ခ်ိဳ႕ ထပ္သိခဲ့ရတယ္၊ စည္းကမ္းခ်ိဳးေဖာက္တဲ့ ေလာ္ကယ္ရထား ေမာင္းသူက အသက္ ၅၄ ႏွစ္႐ွိၿပီ၊ ဒီလို စက္ေခါင္းေမာင္းအလုပ္ကို လုပ္ခဲ့တာ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ ေလာက္႐ွိေနၿပီလို႔ သိရတယ္၊ သူဟာ လုပ္သက္ရင့္သူ ျဖစ္တဲ့အေလ်ာက္ လူခ်စ္လူခင္ မ်ားသူလို႔ ဆိုတယ္၊ ‘သူက တစ္ေယာက္တည္း ေနတဲ့လူဗ်၊ အိမ္ေထာင္လည္း မ႐ွိဘူး၊ မိဘေတြကလည္း ကြယ္လြန္ကုန္ ၾကၿပီ၊ သူ အမွားလုပ္တာကေတာ့ လုပ္တာေပါ့ေလ၊ ဒါေပမယ့္ အခုလို အခ်ိန္မွာ ေဟာဒီအျဖစ္ဆိုးႀကီးကို သူ တစ္ေယာက္တည္း ဘယ္လိုမ်ား ရင္ဆိုင္မလဲလို႔ က်ေနာ္ ေတြးေနမိတယ္’ လို႔ က်ေနာ့္ရဲ႕ အိမ္နီးခ်င္း ရထားေမာင္းသူက ေျပာတယ္၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မထြက္ရမွန္းလည္း သိတယ္၊ မီးနီလည္း ျပထားလ်က္နဲ႔ ထြက္သြားတဲ့ သူ႔အမွားက လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ လူငယ္ေလး တစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘဝကို ယူပစ္လိုက္တယ္၊ အမွားလုပ္မိတဲ့ အဲဒီ ရထားေမာင္းသူ လိုပဲ ေသသြားတဲ့ လူငယ္စက္ေခါင္းေမာင္းကလည္း အလုပ္ထဲမွာ လူခ်စ္လူခင္ ေပါသူပါပဲ-တဲ့၊ အၿမဲတမ္း ေအးေအးေဆးေဆး သိမ္သိမ္ေမြ႔ေမြ႔ ေနတတ္သူ တစ္ေယာက္လို႔ သိရတယ္၊ က်ေနာ့္ အိမ္နီးခ်င္းက ဆက္ေျပာျပတယ္၊ အဲဒီလူငယ္ေလး ေမာင္းတဲ့ရထားက ပံုမွန္ဆိုရင္ အဲဒီလမ္းပိုင္းကို ေရာက္တဲ့အခါ အၿမဲတမ္း ၂ မိနစ္ ေနာက္က်တယ္၊ အဲဒါဟာ တစ္ရက္လည္း မဟုတ္၊ ႏွစ္ရက္လည္း မဟုတ္ဘဲ.. ေန႔တိုင္းလိုလို ၂ မိနစ္ ေနာက္က်တယ္၊ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေန႔ကေတာ့ သူ႔ရထားဟာ ထူးဆန္းစြာနဲ႔ပဲ သတ္မွတ္ခ်ိန္ အတိအက် ဝင္လာခဲ့တယ္၊ အကယ္၍မ်ား ထံုးစံအတိုင္း ၂ မိနစ္ ေနာက္က်ခဲ့ရင္ တစ္ဖက္က ေလာ္ကယ္ရထားဟာ ေနာက္ထပ္ ဘူတာတစ္ခုကို ေရာက္ၿပီး အဲဒီမွာ ေစာင့္ေနလို႔ ရေကာင္းရခဲ့ ႏိုင္မွာေပါ့၊ ဒါမွမဟုတ္ အမွားလုပ္မိတဲ့ စက္ေခါင္းေမာင္းက သူ႔အမွားကို သေဘာေပါက္ၿပီး အျမန္ရထားကို ခ်က္ခ်င္းဆက္သြယ္လို႔ လမ္းမွာရပ္ထားဖို႔ ေျပာေကာင္း ေျပာႏိုင္ခဲ့မယ္...၊

တကယ္တမ္း ေျပာရရင္ေတာ့ ေစာတာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေနာက္က်တာပဲ ျဖစ္ျဖစ္.. ဒီလိုျဖစ္မယ္လို႔ ျပဌာန္းထားတယ္ ဆိုရင္ အဲဒီအတိုင္းပဲ ျဖစ္သြားရတာ မဟုတ္လား၊ ဆြစ္ဇာလန္က ရထားေတြက အခ်ိန္တိက်၊ မွန္ကန္တာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး နာမည္ေကာင္းရေလ့ ႐ွိပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဒီတစ္ခါ အခ်ိန္တိက်မႈကေတာ့ အျပစ္မဲ့တဲ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အသက္နဲ႔ထပ္တူ တန္ဖိုးႀကီးလွတယ္လို႔ က်ေနာ္ ေတြးေနခဲ့မိေတာ့တယ္...။ ။

ညီလင္းသစ္
၂ ၾသဂုတ္၊ ၂၀၁၃

A frame at a time: သနပ္ခါး

ဒီရက္ပိုင္းေတြမွာ ရာသီဥတုက မယံုႏိုင္စရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ပူတယ္၊ မနက္ ၁၁ နာရီေလာက္ဆိုရင္ပဲ အပူခ်ိန္က သိသာေနၿပီ၊ ေန႔လယ္ပိုင္းေတြမွာေတာ့ ဘာမွမလုပ္ဘဲ ထိုင္ေနရင္းနဲ႔ကို အပူ႐ွိန္ကို ခံစားေနရတယ္၊ ႐ံုးခန္းထဲမွာ ထိုင္ေနလည္းပူ၊ ဓါတ္ခြဲခန္းထဲမွာလည္းပူ၊ ဘယ္သြားသြား မလြတ္သေလာက္ပါပဲ၊ မိုးေလဝသ သတင္းမွာ အပူလိႈင္းျဖတ္ေနတယ္လို႔ ေၾကညာထားတယ္၊ ၿပီးခဲ့တဲ့ ေဆာင္းတြင္းတုန္းကေတာ့ ေအးလိုက္တာ ဆိုတာ တကယ့္ကို မၿပီးႏိုင္မစီးႏိုင္...၊ ပံုမွန္ဆို ဧၿပီလလယ္ေလာက္မွာ ေနေရာင္ျခည္ ေႏြးေႏြးေလးနဲ႔ ေႏြဦးရာသီ ေရာက္လာေနက်ပါ၊ ဒါေပမယ့္ ၿပီးခဲ့တဲ့ ဧၿပီမွာေတာ့ ႏွင္းေတြအေဖြးသားနဲ႔ ေဆာင္းတြင္းပဲ႐ွိေသးတယ္၊ တခါ ေမလမွာလည္း ေအးတုန္း...၊ ၿပီးေတာ့ ဇြန္လမွာပါ မိုးေတြအံု႔၊ မိုးေတြ႐ြာၿပီး ဆက္တိုက္ကို ေအးေနခဲ့တာ..၊ ေဟာ.. အခုက်ျပန္ေတာ့ ေနေတြ ျခစ္ျခစ္ေတာက္ပူၿပီး အိုက္စပ္ေနတာ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ေတာင္ ႐ွိေနၿပီ၊ ဆိုေတာ့ လူေတြက ေဆာင္းတြင္းမွာ ေအးေတာ့လည္း ေအးလို႔၊ အခု ေႏြရာသီမွာ ပူေတာ့လည္း ပူလို႔နဲ႔ ညည္းတြားၾကျပန္ေရာ...၊ း)

ညအခ်ိန္ထိ ခပ္ေႏြးေႏြး႐ွိေနေသးတဲ့ အပူ႐ွိန္ကို တြန္းလွန္ဖို႔ အေကာင္းဆံုးအေဖာ္ကေတာ့ သနပ္ခါးပါပဲ၊ ေျခဆံုးေခါင္းဆံုး လိမ္းထားတဲ့ သနပ္ခါးရနံ႔ သင္းသင္းေလးနဲ႔ အိပ္ရာဝင္မွပဲ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း အိပ္ေပ်ာ္ေတာ့တယ္၊ သားကို သနပ္ခါး လိမ္းေပးရင္ ပါးကြက္ပါ ကြက္ေပးမွ သူကႀကိဳက္တယ္၊ သူ႔ပါးေပၚက သနပ္ခါးကို သြားပြတ္တံနဲ႔ ျခစ္ၿပီး ပါးကြက္,ကြက္ေပးေနရင္း က်ေနာ္တို႔ငယ္ငယ္က အဖြား သနပ္ခါး လိမ္းေပးခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြကို သတိရတယ္၊ အဖြားက က်ေနာ္တုိ႔ကို သနပ္ခါး လိမ္းေပးၿပီးရင္ ေျမးတစ္ေယာက္စီရဲ႕ ပါးစပ္ထဲကို သနပ္ခါး တစ္တို႔ေတာ့ အၿမဲခြံ႕ တတ္တယ္၊ ̔စားၾကဟဲ့...၊ ဝမ္ေအးတယ္၊ က်န္းမာေရး အတြက္ေကာင္းတယ္̕ လို႔လည္း ေျပာေသးတယ္၊ သနပ္ခါးက စားလို႔ရတဲ့ အေၾကာင္း သားကိုေျပာျပေတာ့ သူက မယံုသလုိနဲ႔ က်ေနာ့္ကို ၾကည့္တယ္၊ ဒါနဲ႔ ေက်ာက္ပ်ဥ္ေပၚက သနပ္ခါးတစ္ေကာ္ ယူစားျပလိုက္ေတာ့ ̔သားသားလည္း စားၾကည့္မယ္̕ တဲ့၊ သူ႔ပါးစပ္ထဲ သနပ္ခါး နည္းနည္းေလာက္ က်ေနာ္ထည့္ေပးလုိက္ၿပီး ̔ေကာင္းလား̕ ဆိုေတာ့ ̔အရသာ မ႐ွိဘူး̕ တဲ့၊ ေခါင္းခါတယ္...၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ပူအိုက္လွတဲ့ ေႏြညေတြထဲမွာ သနပ္ခါးက က်ေနာ္တို႔မိသားစုအတြက္ ေအးျမျခင္းေတြ ယူေဆာင္လာေပးတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ...။



ညီလင္းသစ္
၂၉ ဇူလိုင္၊ ၂၀၁၃

ခုတေလာဆီမွာ...

အားလံုးပဲ မဂၤလာပါဗ်ာ၊ ဒီတစ္ေခါက္ ဘေလာ့ဂ္ရပ္ဝန္းကေန ေပ်ာက္သြားတာ ဘာလိုလိုနဲ႔ အေတာ္ၾကာသြားတယ္၊ ေနာက္ဆံုးပို႔စ္ကို တင္ခဲ့တာ ဇြန္လ ၂၅ ရက္ေန႔က ဆိုေတာ့ တစ္လေတာင္ ၾကာသြားတဲ့ သေဘာေပါ့၊ ေပ်ာက္ေနတဲ့ အေၾကာင္းကေတာ့ ဘာမွ ထူးထူးေထြေထြ မဟုတ္ပါဘူး၊ ထံုးစံအတုိုင္း အလုပ္မ်ားေနလို႔ အခ်ိန္မရတာ၊ အခ်ိန္ရျပန္ေတာ့လည္း စာဖတ္ေနတာ၊ တီဗီၾကည့္ေနတာ၊ အဲဒါေတြ မလုပ္တဲ့ အခ်ိန္က်ေတာ့လည္း ပ်င္းေနတာ... စသျဖင့္ေပါ့၊ ၿပီးေတာ့ ဟိုတေလာဆီက အေတာ္ေလး လႈပ္ခတ္သြားတဲ့ သတင္းေတြနဲ႔ အျဖစ္အပ်က္ေတြကလည္း က်ေနာ့္ရဲ႕ စာေရးခ်င္စိတ္ကို အေငြ႔ပ်ံ၊ ေပ်ာက္ကြယ္ေစခဲ့တယ္လို႔ ဆိုရမွာပါပဲ၊ အဲဒီမွာ သတင္းေတြ၊ အျဖစ္အပ်က္ေတြနဲ႔ တံု႔ျပန္ပံုေတြကို လိုက္ဖတ္ရင္း ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္က စီးခ်င္းထိုးပြဲေတြ၊ တအုန္းအုန္း တဒိုင္းဒိုင္း ပစ္ခတ္ေပါက္ကြဲေနတဲ့ စကားလံုးမိုင္းေတြ အၾကားကို ေရာက္သြားခဲ့မိေသးတယ္၊ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္က ျပန္လာေတာ့ က်ေနာ့္ရဲ႕ ေခါင္းထက္က ေကာင္းကင္မွာ ညစ္ညဴးေနာက္က်ိတဲ့ မီးခိုးေတြနဲ႔ အသက္႐ွဴ မဝဘူး၊ အဲဒီ မီးခိုးေတြ ႐ွဴမိတဲ့အခါ လက္က ကြန္ပ်ဴတာ ကီးဘုတ္ကို မႏွိပ္ခ်င္ေတာ့ဘဲ ေလျဖတ္သြားေတာ့တယ္၊

ဒီအေတာအတြင္းမွာ ဘယ္ကိုမွ မေရာက္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ က်ေနာ့္ရဲ႕ ပ်က္ကြက္မႈေတြ အတြက္လည္း ေတာင္းပန္ရမွာပါပဲ၊ က်ေနာ္ကသာ မေရာက္ျဖစ္ေပမယ့္ တခ်ိဳ႕မိတ္ေဆြ ေတြကေတာ့ မပ်က္မကြက္ တံခါးလာလာေခါက္ေန ခဲ့တယ္၊ ကိုယ္က ခင္မင္လို႔ လာခဲ့ေပမယ့္ ၿငိမ္သက္ေနတဲ့ စာမ်က္ႏွာခ်ည္းပဲ အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေတြ႔ေနရတဲ့အခါ သူတို႔ေတြ အနည္းနဲ႔အမ်ားေတာ့ စိတ္ပ်က္ၿပီး ျပန္သြားရမယ္ဆိုတာ က်ေနာ္ နားလည္ပါတယ္၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အခုေတာ့လည္း က်ေနာ္ ျပန္ေရာက္လာျပန္ ပါၿပီ၊ ၿငိမ္သက္ေနတဲ့ ကိုယ့္ဘေလာ့ဂ္ကို ျပန္ၾကည့္မိ တဲ့အခါ ၅ ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ ေရးလာခဲ့တဲ့ ဘေလာ့ဂ္တစ္ခုဟာ ဒီလမွာ အဆံုးသတ္ေတာ့မွာလားလို႔ ေတြးမိေတာ့ ̔ႏိုး.. အခ်ိန္မက် ေသးဘူး̕ ဆိုၿပီး ေခါင္းခါမိတယ္၊ ဘေလာ့ဂ္ေရးသူေတြ သိၾကတဲ့အတိုင္း မေရးတာ ၾကာသြားလို႔ ပထမဦးဆံုး ျပန္ေရးတဲ့အခါ နည္းနည္းေတာ့ အိုးတိုးအမ္းတမ္းနဲ႔ ေၾကာင္သလိုလို ျဖစ္တတ္ပါတယ္၊ အဲဒါကို ေခ်ဖ်က္ဖို႔ အေကာင္းဆံုးနည္းကေတာ့ ဓါတ္ပံုေတြတင္ၿပီး အ႐ွိန္ျပန္ယူတာ ပါပဲ၊ ကဲ.. တေလာဆီက ႐ိုက္ထားတဲ့ ဓါတ္ပံုေလးတခ်ိဳ႕ တင္လိုက္ပါတယ္၊

ၿပီးခဲ့တဲ့ စေနတစ္ရက္က ေတာင္ေပၚကို သြားျဖစ္ခဲ့တယ္၊ အိမ္ကေန တစ္နာရီသာသာေလာက္ ကားနဲ႔သြားရတဲ့ Moléson ဆိုတဲ့ ေတာင္တန္းတစ္ခုပါ၊ မေတြ႔တာၾကာတဲ့ မိတ္ေဆြမိသားစုနဲ႔ လမ္းအတူေလွ်ာက္ရင္း၊ စကားေျပာရင္းေပါ့၊ ေတာင္ေပၚကို ပထမ Funicular ရထားေလးနဲ႔ တက္ရတယ္၊ အေပၚက ပံုထဲမွာ ျမင္ရတဲ့ ရထားေလးပါ၊ ေတာင္ရဲ႕ ပိုမတ္တဲ့ ဒုတိယအဆင့္မွာေတာ့ ေကဘယ္လ္ကားနဲ႔ ဆက္တက္ရတယ္...၊

Moléson (မိုေလဇြန္) က အဲ့လ္ပ္စ္ေတာင္တန္းႀကီးရဲ႕ ေျမာက္ဖက္အစြန္ တစ္ေနရာက ေတာင္ေၾကာတစ္ခုပါ၊ ၂၀၀၂ မီတာ ျမင့္ပါတယ္၊ ရထားနဲ႔ ေကဘယ္လ္ကားနဲ႔ မတက္ခ်င္ဘဲ လမ္းေလွ်ာက္တက္လာခ်င္လည္း ရပါတယ္၊ ၂ နာရီခြဲေလာက္ ေလွ်ာက္ရင္ အခုေနရာကို ေရာက္ပါတယ္၊

ဒါကေတာ့ ေတာင္ထိပ္မွာ႐ွိတဲ့ ဟိုတယ္၊ စားေသာက္ဆိုင္ပါ၊ ဟိုတယ္ဆိုေပမယ့္ သီးသန္႔ခန္းေတြ မ႐ွိဘဲ စုေပါင္းအိပ္ခန္း dormitory ေတြပဲ ႐ွိတယ္၊ စိတ္ဝင္စားဖို႔ ေကာင္းတာ တစ္ခုကေတာ့ နကၡတ္တာရာေတြ ၾကည့္ဖို႔ အခန္းေလး လုပ္ထားေပးတာပါပဲ၊ ေခါင္မိုးအနီနဲ႔ အခန္းေလးမွာ ေဘးပတ္လည္ ဖြင့္လို႔ရတဲ့ မွန္ျပဴတင္းေပါက္ေတြနဲ႔ တယ္လီစကုပ္ေတြ ႐ွိပါတယ္၊ အဲဒီကေန အရပ္႐ွစ္မ်က္ႏွာက ေကာင္းကင္ကို ၾကည့္႐ံုပါပဲ၊ ၾကယ္ေတြကို ဓါတ္ပံု႐ိုက္ဖို႔ ေတးထားတဲ့ က်ေနာ့္အဖို႔ေတာ့ မွတ္သားထားရမယ့္ ေနရာ တစ္ခုပါ၊

ေတာင္ေအာက္မွာ ပူအိုက္ေနေပမယ့္ ဒီေနရာေလးမွာေတာ့ ခ်မ္းစိမ့္စိမ့္နဲ႔...၊ လူေတြအမ်ားႀကီး မေတြ႔ရဘဲ လမ္းေလွ်ာက္ရတာ ေအးေအးေဆးေဆး တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ ႐ွိပါတယ္၊ အိမ္ကေန အသင့္ယူလာတဲ့ အသားညွပ္ေပါင္မုန္႔ေတြကိုပဲ ေန႔လယ္စာအျဖစ္ စားခဲ့တယ္...၊

အခ်ိဳပြဲအေနနဲ႔ေတာ့ စားေသာက္ဆိုင္ကေန Meringue with double-cream မွာစားတယ္၊ ဒီေဒသက ပ်စ္ပ်စ္ႏွစ္ႏွစ္နဲ႔ အရသာ႐ွိလွတဲ့ double-cream နာမည္ႀကီးပါတယ္၊ Meringue ဆိုတာကေတာ့ ၾကက္ဥအရည္ၾကည္ အျဖဴေရာင္ကို သၾကားနဲ႔ ေခါက္ထားတဲ့ ဟာပါ၊ ဆြစ္နဲ႔ ျပင္သစ္ အစားအစာေတြမွာ အခ်ိဳပြဲအေနနဲ႔ မၾကာခဏ ေတြ႔ရတတ္ပါတယ္၊ ဒီအခ်ိဳပြဲက သၾကားေတြ၊ ခရင္မ္ေတြနဲ႔ ဆိုေတာ့ ခႏၶာကိုယ္အေလးခ်ိန္ တိုးမွာ အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္နဲ႔ ႐ွိေနသူေတြ အဖို႔ေတာ့ အဆင္ေျပမယ္ မထင္ဘူး၊ က်ေနာ္ကေတာ့ ခရင္မ္ပ်စ္ပ်စ္မွာ ပါတဲ့ ဝေစတဲ့ Shortening ေတြကို အက္စ္ပရက္ဆို တစ္ခြက္နဲ႔ ေမ့ပစ္လိုက္တယ္...၊

ၿပီးေတာ့လည္း အိပ္ျပန္ဖို႔ပဲေပါ့၊ Funicular ရထားအလာကို ေစာင့္ရင္း ေစာေစာက တက္ခဲ့တဲ့ ေတာင္ထိပ္ကို ႏႈတ္ဆက္လိုက္တယ္၊ ဒီေနရာက ေဆာင္းတြင္းဆိုရင္ ႏွင္းေတြအျပည့္ ဖံုးတတ္တဲ့ ေနရာေပါ့၊ အဲဒီအခ်ိန္ ဆိုရင္ေတာ့ ရထားစီးစရာ မလိုဘဲ ပံုထဲမွာ ျမင္ရတဲ့ chalet အိမ္ေလး အေ႐ွ႕ကေန ski နဲ႔ ေတာင္ေအာက္ကို ျပန္ဆင္းသြားလို႔ ရပါတယ္...။

အခုရက္ေတြမွာေတာ့ က်ေနာ့္ရဲ႕ ေကာင္းကင္မွာ အစမွာ ေျပာခဲ့တဲ့ စကားလံုးမိုင္းေတြက ထြက္လာတဲ့ မီးခိုးျမဴေတြ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ စဲသြားလို႔ အရင္ကလိုပဲ စာေတြ၊ ဓါတ္ပံုေတြ ပံုမွန္ ျပန္တင္ျဖစ္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ရပါတယ္၊ က်ေနာ္ ၿငိမ္သက္ေနခိုက္မွာ တိတ္တိတ္ေလး လာသြားသူေတြေရာ၊ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္နဲ႔ စီေဘာက္စ္ကေန ႏႈတ္ဆက္သြားသူေတြေရာ... အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္...။

ညီလင္းသစ္
၂၅ ဇူလိုင္၊ ၂၀၁၃