စီအမ္ဒီ

အခုတေလာ အဖြားကို က်ေနာ္ သတိရေနမိသည္၊ အဖိုးအဖြား ၄ ေယာက္မွာ အေဖ့ရဲ႕အေမ အဖြားတစ္ဦးတည္းကိုသာ က်ေနာ္ ေကာင္းေကာင္း သိခဲ့ပါသည္၊ ေျမးေတြ အမ်ားႀကီး႐ွိတဲ့ အထဲမွာမွ အဖြားက က်ေနာ့္ကို အေတာ္ေလး ခ်စ္ခဲ့သည္၊ က်ေနာ့္ကို ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ ထိန္းခဲ့ဖူးၿပီး သူ႔ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္အထိ က်ေနာ္ကလည္း အဖြားနဲ႔ ႐ွိေနခဲ့ပါသည္၊

က်ေနာ္တို႔ေျမးေတြက ဖြားဖြားလို႔ ေခၚသည့္ အဖြားအေၾကာင္းကို ျပန္စဥ္းစားတိုင္း ရနံ႔ေလးတခုက သင္းပ်ံ႕႔လာေလ့ ႐ွိသည္၊ ခေရပန္း ရနံ႔ပင္ ျဖစ္ပါသည္၊ က်ေနာ္ မွတ္မိေနသည့္ အဖြား၏ ပံုရိပ္မ်ားထဲမွာ ခေရပန္းကံုးေလး မ်ားက အၿမဲလိုလို ပါေလ့ ႐ွိသည္၊ ဒီခေရကံုးေတြက အဖြားဆီမွာ တစ္ႏွစ္ပတ္လံုး ႐ွိေနတာလားေတာ့ မမွတ္မိ၊ ဒါေပမယ့္ အဖြားရဲ႕ ဆံထံုးမွာ၊ လက္ကိုင္ပုဝါထုပ္ေလးေတြထဲမွာ ဒီခေရကံုး၊ ခေရပန္းေတြက ႐ွိေနတတ္သည္၊ ပန္းေတြ ေျခာက္သြားရင္လည္း အဖြားက ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မလႊင့္ပစ္၊ အဖြားရဲ႕ အဝတ္အစားေတြ အထိပင္ ခေရရနံ႔က စြဲေနခဲ့သည္ဟု က်ေနာ္ထင္မိပါသည္၊

ေနာက္ထပ္ မွတ္မိေနသည့္ တခုမွာ ဗလ႐ွင္ ခံတြင္းေမႊး ပူ႐ွိန္းျပားမ်ား ျဖစ္သည္၊ အဖြားရဲ႕ ပံုစံက အသားျဖဴျဖဴ၊ ခပ္ျပည့္ျပည့္၊ ေနာက္ျမင့္ဆံထံုး ထံုးၿပီး ရင္ဖံုးအကႌ် ဝတ္ေလ့႐ွိသည္၊ က်ေနာ္တို႔ ညီအစ္ကိုေတြ စိတ္ဝင္စားတာက အဲဒီ ရင္ဖံုးအက်ႌ ျဖစ္သည္၊ အဲဒီအက်ႌေတြရဲ႕ အတြင္းဖက္မွာ အိတ္ကပ္ကေလးတစ္ခု အၿမဲလိုလို ပါေလ့႐ွိသည္၊ အဲဒီ အိတ္ကပ္ေလးထဲ အဖြား သိမ္းေလ့႐ွိတာက သူ႔သံေသတၱာ ခတ္သည့္ ေသာ့ေလးတစ္ေခ်ာင္းႏွင့္ ဗလ႐ွင္ငံုေဆးျပားမ်ား ျဖစ္သည္၊ က်ေနာ္တို႔ ၇ ႏွစ္ ၈ ႏွစ္အ႐ြယ္ေလာက္မွာ အဖြားပါးစပ္ တလႈပ္လႈပ္နဲ႔ ႐ွိေနတတ္တာ သတိျပဳမိသြားသည္၊ ဒါနဲ႔ အဖြားကို ဝိုင္းလည္း ေမး၊ ပါးစပ္ကိုလည္း အတင္းဟခုိင္းသည့္အခါ ဗလ႐ွင္ဆိုတာ သိသြားသည္၊ က်ေနာ္တို႔က စားခ်င္လို႔ ပူဆာေတာ့ အဖြားက ဒါကေလးေတြအတြက္ မဟုတ္ဘူးဟု မ်က္လံုးျပဴး၊ မ်က္ဆံျပဴးႏွင့္ မာန္မဲခ်င္ ေယာင္ေဆာင္သည္၊ ဒါေပမယ့္ အဖြားကို က်ေနာ္တို႔ ညီအစ္ကိုေတြ မေၾကာက္ပါ၊ သူ႔ေျမးေတြကို ေျပာမရတိုင္း မ်က္လံုးႀကီးျပဴးၿပီး စိတ္ဆိုးခ်င္ ေယာင္ေဆာင္တတ္သည့္ အဖြားက က်ေနာ္တို႔အားလံုးအတြက္ေတာ့ ခ်စ္စရာေကာင္းသည့္ အဖြားတစ္ေယာက္သာ ျဖစ္ပါသည္၊ ေနာက္ပိုင္း အဖြား ဗလ႐ွင္စားတာ ျမင္တိုင္း က်ေနာ္တို႔က ဝိုင္းၿပီး ေတာင္းစားလြန္းေတာ့ တခါမွာ အဖြားက သူ႔ရင္ဖံုးအက်ႌ အိတ္ကပ္ေလးထဲမွ ဗလ႐ွင္ေတာင့္ေလးကို ထုတ္ၿပီး ေသးႏိုင္သမွ် ေသးေအာင္ခ်ိဳးကာ က်ေနာ္တို႔ ညီအစ္ကို သံုးေယာက္ကို ေဝေပးသည္၊ 'နင္တို႔ေတြ ဗိုက္ေအာင့္မယ္၊ ေနာက္မေကြ်းေတာ့ဘူး' ဟုလည္း ဆိုလိုက္ ေသးသည္၊ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔ေ႐ွ႕မွာ အဲဒီလို ဗလ႐ွင္ ထုတ္လိုက္တာက အဖြားရဲ႕ မဟာအမွား ပဲျဖစ္သည္၊ ဗလ႐ွင္ ဘယ္မွာလဲ ဆိုတာ က်ေနာ္တို႔ သိသြားခဲ့ၿပီ၊ ေနာက္တစ္ရက္မွာေတာ့ က်ေနာ္တို႔ေတြ အဖြားကို ဝိုင္းၿပီးကလိထိုးကာ အဲဒီဗလ႐ွင္ ထုပ္ကို လုယူၾကသည္၊ အဖြားမွာ လံုခ်ည္ကြ်တ္မက်ေအာင္ ထိန္းကိုင္ရင္းက 'ဟဲ့..ဟဲ့..ဟဲ့'ဆိုတာထက္ ပိုၿပီး မေအာ္လိုက္ရ၊ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ 'hit and run' ဗလ႐ွင္ ေအာ္ပေရး႐ွင္းက စကၠန္႔ပိုင္း အၾကာမွာပဲ ေအာင္ျမင္သြားခဲ့သည္၊ အျပားႀကီးတစ္ျပားကို ခ်ိဳးကာ က်န္တဝက္ကို ၾကမ္းျပင္ေပၚပစ္ခ်ၿပီး က်ေနာ္တို႔ ထြက္ေျပးၾကေတာ့ အဖြားက ဆူပူေအာ္ဟစ္လ်က္ က်န္ေနခဲ့သည္၊ ေနာက္ပိုင္းမွာ က်ေနာ္တို႔သံုးေယာက္ သူ႔အနားကပ္လာတိုင္း သူ႔ရင္ဖံုးအက်ႌေလးကို ဖိကာ 'နင္တို႔ေတြေနာ္...'ဟုဆိုရင္း မ်က္လံုးျပဴး ၿပီး ၾကည့္ေနတတ္သည္၊ က်ေနာ္တို႔က သြားက်ိဳးေလးေတြ ကိုယ္စီျဖင့္ မ်က္ႏွာခ်ိဳေသြးကာ နားပူနားဆာလုပ္ေတာ့လည္း အဖြားက အရည္ေပ်ာ္ စၿမဲပင္...၊

အဖြားအေၾကာင္းမွာ ခ်န္ထားလို႔မရတာ တခုက ဘယ္ဖက္လက္သူႂကြယ္မွ လက္စြပ္ကေလး ျဖစ္သည္၊ လက္စြပ္က ေ႐ႊသားသက္သက္ ျဖင့္သာ လုပ္ထားေသာ ကႏုတ္၊ ပန္းခက္၊ ေက်ာက္ ဘာတခုမွ မပါသည့္ ေျဗာင္လက္စြပ္ေလး ျဖစ္သည္၊ အဖြားႏွင့္ အဖိုးတို႔အေၾကာင္းကို တစ္ရက္မွာ အေဖက ခပ္ေသာေသာျဖင့္ ေျပာျပခဲ့ဖူးပါသည္၊

အဖြားႏွင့္အဖိုး အေၾကာင္းပါေတာ့ အဖြားက အေတာ္ငယ္ေသးသည္ဟု ဆိုသည္၊ ၁၆ ႏွစ္၊ ၁၇ ႏွစ္သာသာ-တဲ့၊ အဖိုးက ေတာ့ မုဆိုးဖို ျဖစ္သည္၊ အဖိုးရဲ႕ အရင္အိမ္ေထာင္ဖက္က ေစာေစာစီးစီး တိမ္းပါးသြားခ်ိန္မွာ အဖိုးက သားသမီး ၂ ေယာက္ႏွင့္ ၄၀ ဝန္းက်င္အ႐ြယ္ မုဆိုးဖို..၊ အလုပ္အကိုင္က အထက္တန္းျပ ေက်ာင္းဆရာ၊ အဖိုးရဲ႕ ဦးေလးက ျမန္မာ-အဂၤလိပ္ အဘိဓာန္ ကို ျပဳစုခဲ့သည့္ ဦးထြန္းၿငိမ္း...၊ ဒါ့ေၾကာင့္မို႔ပဲလားေတာ့ မသိ၊ ေက်ာင္းမွာ သူသင္သည့္ ဘာသာရပ္ေတြက အေတာ္ေတာ့ အမ်ားသား၊ အဂၤလိပ္စာ၊ သမိုင္း၊ ပထဝီဝင္၊ သခၤ်ာ...၊ ဒါ့အျပင္ သူက အားကစား နည္းျပလည္း လုပ္လိုက္ေသးသည္၊ ၿပီးေတာ့ သူ႔ေခတ္သူ႔အခါက အထုိက္အေလ်ာက္ နာမည္႐ွိသည့္ ဂိုးသမား..၊

အဲဒီလို ေတာင့္တင္းက်န္းမာသည့္ သက္လတ္ပိုင္း မုဆိုးဖို ေက်ာင္းဆရာက သူ႔အတန္းထဲက ေက်ာင္းသူေလးကို မ်က္စိ က်ေနခဲ့သည္၊ စာသင္ခ်ိန္ေတြမွာ ထိုေက်ာင္းသူေလးအေပၚ ဆရာသိကၡာကို ထိန္းရင္း ပိုးပန္းေနခဲ့လိမ့္မည္ဟု က်ေနာ္ ခန္႔မွန္း ၾကည့္မိပါသည္၊ ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းသူေလးကေတာ့ ဘာမွ မသိ႐ွာပါ-တဲ့၊ တစ္ရက္မွာေတာ့ အဆိုပါ ဆရာေလးက ပထဝီဝင္ သင္ၾကားေနခဲ့သည္၊ အတန္းေ႐ွ႕က ေက်ာက္သင္ပုန္းႀကီးေပၚမွာ ကမာၻ႔ေျမပံုႀကီး ခ်ိတ္ကာ တိုက္ႀကီးမ်ားႏွင့္ ႏိုင္ငံေတြအေၾကာင္း ႐ွင္းျပေနသည္၊ တတန္းလံုးလည္း ၿငိမ္ၿပီး နားေထာင္လို႔...၊ ဒီလိုနဲ႔ ဆရာေလးက သင္ၾကားေနရင္း မင္းလမ္းအတိုင္း စကားတေျပာေျပာျဖင့္ ေလွ်ာက္လာကာ အတန္းရဲ႕ ေနာက္ဆံုးဖက္ကို ေရာက္လာသည္၊ အဲဒီေနရာ အေရာက္မွာ ဆရာေလးက စာသင္တာကို ႐ုတ္တရက္ ရပ္လိုက္ရင္း အတန္းေ႐ွ႕ ေက်ာက္သင္ပုန္းဖက္ကို လွည့္ၿပီး မ်က္ႏွာမူ လိုက္သည္၊ တဆက္တည္း သူသေဘာက်ေနသည့္ ေက်ာင္းသူေလးရဲ႕ နာမည္ကို ေခၚလိုက္သည္၊ ၿပီးေတာ့...

" အဲဒီ ေျမပံုေပၚမွာ ဆရာ့ကို ကိုလံဘီယာ ႏိုင္ငံ ဘယ္ေနရာမွာလဲလို႔ ေထာက္ျပပါဦး..."ဟု ေမးသည္၊

ေက်ာင္းသူေလးကလည္း ခပ္သြက္သြက္ပဲ အတန္းေ႐ွ႕ထြက္ကာ ကိုလံဘီယာ ႏိုင္ငံကို ေျမပံုေပၚမွာ ျပလိုက္သည္၊ ၿပီးေတာ့ သူ႔ေနရာကို လွည့္ျပန္အလာမွာ ဆရာေလးကို လွမ္းအၾကည့္၊ အလံုးစံုကို နားလည္သြားၿပီး ႐ွက္႐ြံ႕ထူပူ သြားေတာ့သည္၊ တကယ္ေတာ့ အဖိုးက လူလည္က်ကာ အဖြားကို လမ္းထ,ေလွ်ာက္ခုိင္းၿပီး ဟိုးေနာက္ဆံုးတန္းကေန အသာရပ္ၾကည့္ ေနခဲ့ျခင္းပဲ ျဖစ္ပါသည္၊ သူ စာလာသင္တိုင္း ထိုင္လ်က္သာ ျမင္ေနခဲ့ရသည့္ အဖြား၏ cat walk အလွကို ကုိလံဘီယာအား ခုတံုးလုပ္ကာ ခံစားခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္၊ အဲဒီအခ်ိန္ အဖြားကသာ ကိုလံဘီယာ ဘယ္မွာလဲ မသိပါဟု ဆိုလာလွ်င္လည္း တျခားႏိုင္ငံတစ္ခုကို သူ ေမးဦးမွာ ေသခ်ာပါသည္၊ အဖြားကေကာ...၊ သူကေတာ့ ကိုလံဘီယာကို ျပအၿပီး ျပန္လွည့္လိုက္တဲ့ အဲဒီ စကၠန္႔ပိုင္းေလးမွာပဲ အဖိုးရဲ႕အႀကံကို သေဘာလည္းေပါက္၊ ႐ွက္လည္း႐ွက္သြားခဲ့သည္-တဲ့၊ ကမာၻ႔ေျမပံုေပၚမွာ ကိုလံဘီယာကို ႐ွာေတြ႔လိုက္သလို အဖိုးရဲ႕ မ်က္ဝန္းေတြထဲမွာလည္း အခ်စ္ကို ႐ွာေတြ႔သြားျခင္းပါပဲ..၊

အဖြားရဲ႕ နာမည္က မဆန္းၿမိဳင္၊ အဖိုးရဲ႕ နာမည္က ဖိုးေသာ္ဒါ၊ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ လက္ထပ္ၾကေတာ့ လက္ထပ္လက္စြပ္ အတြင္းမွာ စီအမ္ဒီ (CMD) ဟု ထြင္းထားလိုက္သည္၊ ကိုလံဘီယာ ဖူးစာမို႔ ကိုလံဘီယာ ၿမိဳင္ဒါ (Columbia Myaing Dar) တဲ့..၊

က်ေနာ္ ၁ ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ အ႐ြယ္မွာပဲ အဖိုးက ဆံုးသြားခဲ့သည္၊ သူ က်ေနာ့္ကို အရမ္းခ်စ္သြားခဲ့တယ္ဆိုတာ အေဖတို႔ ျပန္ေျပာျပလို႔ သိရေပမယ့္ က်ေနာ့္ရဲ႕ မွတ္ဥာဏ္မွာေတာ့ သူနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ဘာမွ ျပက္ျပက္ထင္ထင္ မက်န္ရစ္ခဲ့၊ အဖြားကေတာ့ ၉၈ ခုႏွစ္မွာ ဆံုးသြားသည္၊ က်ေနာ္တို႔တေတြ အတင္းပူဆာၿပီး သူ႔လက္စြပ္ေလးကို ေတာင္းၾကည့္တုန္းက အဖြားက ႐ွက္႐ွက္နဲ႔ ျဖဳတ္ေပးပါသည္၊ လက္စြပ္အတြင္းထဲမွာေတာ့ သူတို႔ လက္ထပ္သည့္ ရက္စြဲႏွင့္ စီအမ္ဒီ ဟူသည့္ အဂၤလိပ္ အကၡရာေလး သံုးလံုး၊ ၾကာေတာ့ ၾကာခဲ့ပါၿပီ၊ တခါတရံမွာ လက္ထပ္လက္စြပ္ေလးေတြ အေၾကာင္း ေျပာျဖစ္ရင္ အဖိုးနဲ႔ အဖြားကို က်ေနာ္ သတိရမိေနတုန္း ပါပဲ။ ။

ညီလင္းသစ္
၂၈ ေဖေဖာ္ဝါရီ၊ ၂၀၁၁

ေပ်ာ္႐ႊင္စြာ ႐ွံဳးနိမ့္ျခင္း

ဒီေန႔ က်ေနာ္႐ွံဳးသြားတယ္၊ မ႐ွံဳးတဲ့ အခ်ိန္ေတြ အေတာ္ႀကီးၾကာၿပီးမွ အခုတခါ ႐ွံဳးသြားျပန္ တယ္၊ က်ေနာ္နဲ႔ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ တစ္ေယာက္ ျဖစ္တဲ့ ေဒါမနစ္ (Dominique) နဲ႔ ကစားတဲ့ ၾကက္ေတာင္႐ိုက္ပြဲမွာ က်ေနာ္ ႐ွံဳးသြားခဲ့ တာပါ၊

ေဒါမနစ္နဲ႔ က်ေနာ္နဲ႔က အဓိက ဌာနက တခုတည္းေပမယ့္ ဌာနခြဲေတာ့ မတူပါဘူး၊ သူက ပင္မဓါတ္ခြဲခန္း ျဖစ္တဲ့ central lab မွာ လုပ္တယ္၊ သူနဲ႔က်ေနာ္ ၾကာသပေတးေန႔တိုင္း ၾကက္ေတာင္႐ိုက္ ကစားၾကတယ္၊ ေန႔လယ္ ၁၁ နာရီ ခြဲကေန ၁ နာရီခြဲ ေလာက္အထိ အားလပ္ခ်ိန္ယူၿပီး ကစားပါတယ္၊ ၾကက္ေတာင္ကြင္းက က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ အလုပ္ကေန ၁၀ မိနစ္ေလာက္ ေလွ်ာက္သြားလိုက္ရင္ ေရာက္တယ္၊ ေက်ာင္းရဲ႕ အားကစား႐ံုထဲမွာ ႐ွိပါတယ္၊ အဲဒီမွာ ေက်ာင္းသား ေတြေကာ၊ ဝန္ထမ္းေတြပါ လာကစားၾကတယ္၊ ေဒါမနစ္က အရင္တုန္းက သူ႔ရဲ႕ဆရာနဲ႔ ကစားေနက်ပါ၊ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းမွာ သူ႔ဆရာက ခါးနာတဲ့ ေဝဒနာ ခံစားေနရတာနဲ႔ မကစား ျဖစ္ေတာ့ဘူး၊ တစ္ရက္မွာ က်ေနာ္နဲ႔ စကားစပ္မိ သြားရင္း စမ္းကစားၾကည့္ရာကေန ေနာက္ေတာ့ ပံုမွန္နီးပါး တစ္ပတ္တခါ ကစားျဖစ္သြားေတာ့တယ္၊

က်ေနာ္တို႔က အၿမဲတမ္း ၃ ပြဲကစားပါတယ္၊ ဒီေန႔ကစားေတာ့ ပထမပဲြမွာ က်ေနာ္ႏိုင္တယ္၊ အမွတ္ အျပတ္အသတ္နဲ႔ ႏိုင္တာပါ၊ ဒုတိယပြဲမွာလည္း က်ေနာ္ကပဲ လက္ရည္အသာနဲ႔ ဦးေဆာင္ကစားေနခဲ့ျပန္တယ္၊ ဒါေပမယ့္ တဝက္ေလာက္ အေရာက္မွာ သူ႔ကို တခ်က္ၾကည့္မိရင္း က်ေနာ့္ေခါင္းထဲ အရင္တုန္းက ပံုရိပ္ေတြနဲ႔ အေတြးေတြ အစီအရီ ဝင္ေရာက္လာခဲ့တယ္၊

က်ေနာ္တို႔ ပထမဦးဆံုး စ,ကစားၾကေတာ့ ေဒါမနစ္ရဲ႕ အဆင့္က က်ေနာ့္ထက္ အမ်ားႀကီး သာပါတယ္၊ က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္ထိ ၾကက္ေတာင္ဆိုတာ ေပ်ာ္ပြဲစားထြက္ရင္း ျမက္ခင္းေပၚမွာ ႐ိုက္ၾကတဲ့ ကစားနည္း သက္သက္ပါပဲ၊ ပိုက္မ႐ွိ၊ စည္းမ႐ွိနဲ႔ေလ..၊ ဒီၾကားထဲ ေလတိုက္ရင္ လြင့္,လြင့္သြားေသးတယ္၊ ဆိုေတာ့ ကစားၾကတဲ့ ပထမဦးဆံုး ေန႔ရက္ေတြမွာ က်ေနာ္ကခ်ည္းပဲ အလူးအလွိမ့္ကို ခံရတာပါ၊ ႐ွံဳး တာမွ ပြဲတိုင္းပဲ၊ တခါတေလဆို ဘဲဥကြဲ႐ံု တစ္မွတ္ ေလာက္ပဲ ရတဲ့ပြဲေတြေတာင္ ႐ွိခဲ့တယ္၊ အဆိုးဆံုးက အသက္႐ွဴ မဝတာပဲ၊ လုပ္ေနမက်တဲ့ အားကစားလည္း ျဖစ္ျပန္၊ ၿပိဳင္ပြဲဆိုတဲ့ stress ကလည္း ႐ွိေနျပန္ေတာ့ အသက္ကို ပံုမွန္မ႐ွဴဘဲ ေအာင့္,ေအာင့္ ထားမိတယ္၊ ၾကာေတာ့ ပါးစပ္နဲ႔ပဲ အသက္ကို အတင္းလုၿပီး ႐ွဴေနရတယ္၊ ေမာလြန္းလို႔လည္း ႏွလံုးခုန္သံေတြက ရင္ဘတ္ထဲက ေပါက္ထြက္ လုမတတ္ပါပဲ၊ ဘယ္ေလာက္မ်ားလဲဆို ပြဲၿပီးလို႔ ေရခ်ိဳး၊ အဝတ္စား လဲၿပီးတာေတာင္ ရင္ဘတ္ထဲမွာ တဒိန္းဒိန္းနဲ႔ အဲဒီ ရင္ခုန္သံေတြက မေပ်ာက္ခ်င္ေသးဘူး၊ ဘယ္သူမွ မၾကားႏိုင္လို႔ ေတာ္ေသးတယ္၊ မဟုတ္ရင္ ေယာကၤ်ားေတြခ်ည္းပဲ ႐ွိတဲ့ အဝတ္လဲခန္းထဲမွာ ဘယ့္ႏွယ့္ လာၿပီးရင္ခုန္ေနရတယ္လို႔..၊ တလြဲေတြ အထင္ခံရႏိုင္တယ္...၊ :D

ဒီလိုနဲ႔ က်ေနာ္ပထမဦးဆံုး စ,လုပ္တာက ၾကက္ေတာင္႐ိုက္ရင္း ဝင္သက္ထြက္သက္ မွတ္တာပါပဲ၊ ၾကက္ေတာင္ကို ဘယ္လို႐ိုက္ ရမလဲဆိုတာ မသင္ခင္ အသက္႐ွဴနည္းကို အရင္ သင္ေနရတယ္၊ ျဖစ္ပံုမ်ား၊ နဲနဲၾကာေတာ့ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အဆင္ေျပလာတယ္၊ အဲဒီကမွ တဆင့္တက္ၿပီး နည္းစနစ္ပိုင္းကို ေလ့လာပါတယ္၊ အဲဒီ အားကစား ႐ံုႀကီးထဲမွာ ဆရာနဲ႔ သင္ခ်င္တဲ့ သူေတြအတြက္လည္း ကြင္းေတြသီးသန္႔ ႐ွိပါတယ္၊ က်ေနာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ ကစားလို႔ၿပီးရင္ အဲဒီကြင္းေတြ ေဘးနားမွာသြားၿပီး အေၾကာေလွ်ာ့ ေလ့က်င့္ခန္း လုပ္ရင္းနဲ႔ ဆရာေတြ သင္ျပေနတာကို သြား,သြား ေလ့လာပါတယ္၊ ဒီလိုနဲ႔ ၾကက္ေတာင္နဲ႔ က်ေနာ္ တစထက္တစ ပိုၿပီး ေနသားတက် ႐ွိလာခဲ့တယ္၊ ေနာက္ပိုင္းမွာ ေဒါမနစ္နဲ႔ က်ေနာ္ လက္ရည္တူလာခဲ့တယ္၊ သူမ်ားေတြ သင္ေနတာ သြားၾကည့္၊ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ျပန္က်င့္ရင္းနဲ႔ က်ေနာ္ ကစားပါတယ္၊ ကစားရင္း ျပဳျပင္၊ ျပဳျပင္ရင္း ကစားဆိုပါေတာ့၊ အဲဒါေတြရဲ႕ အက်ိဳးေက်းဇူးကို ၆ လေလာက္ အၾကာမွာပဲ စၿပီး ခံစားရ ပါတယ္၊ ေဒါမနစ္က က်ေနာ့္အေပၚ ႐ွံဳးပြဲေတြ ဆက္လာရင္းက ေနာက္ဆံုးမွာ လံုးဝ မႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ ကစားပြဲတိုင္းကို က်ေနာ့္စိတ္ႀကိဳက္ ထိန္းၿပီး လိုသလို ကစားလို႔ရတဲ့ အေျခအေနထိ ေရာက္လာခဲ့တယ္၊ ၾကာသပေတးေန႔တိုင္း က်ေနာ္ကပဲ ၃ ပြဲဆက္တိုက္ အၿမဲႏိုင္ေန ေတာ့တယ္၊ အဲဒါဟာ အပတ္စဥ္ဆက္တိုက္ ျဖစ္လာေတာ့ တခါမွာ သူက ေျပာပါတယ္၊ 'အရင္တုန္းက ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ လက္ရည္ညီေနတဲ့ အခ်ိန္က ကစားလို႔ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းခဲ့တာကြ၊ အခုေတာ့ မင္းက အမ်ားႀကီး တက္သြားလို႔ ငါနဲ႔ကစားရတာ ပ်င္းေတာင္ ပ်င္းေနမယ္ထင္တယ္'-တဲ့၊

ဒီေန႔ ကစားတဲ့ ဒုတိယပြဲစဥ္ တဝက္မွာ ဒီျဖစ္စဥ္ေတြနဲ႔ အဲဒီစကားေလးက က်ေနာ့္ေခါင္းထဲ ျပန္ဝင္လာခဲ့တာပါ၊ အရင္တုန္းက က်ေနာ့္ကို ႀကိဳက္သလို ႏိုင္ေနခဲ့တဲ့ လူတစ္ေယာက္၊ က်ေနာ့္ထက္လည္း အသက္အ႐ြယ္အားျဖင့္ ပိုႀကီးၿပီး ၾကက္ေတာင္ကိုလည္း က်ေနာ့္ထက္ေစာၿပီး ကစားခဲ့သူ တစ္ေယာက္၊ အခုေတာ့ သူ႔မွာ ႏိုင္ပြဲမ႐ွိခဲ့တာ ေလးငါးလ ေလာက္ေတာ့ ၾကာေနပါၿပီ၊ သူလည္း အရင္တုန္းကလို ျပန္ႏိုင္ခ်င္မွာေပါ့၊ ပြဲၿပီးတိုင္း သူမ်ားကိုပဲ Bravo တို႔၊ Well done တို႔ ေျပာေနခဲ့ရတာ..၊ သူလည္း တခါတေလ ျပန္ၿပီး အေျပာခံခ်င္မွာေပါ့ လို႔က်ေနာ္ ေတြးမိပါတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ေဒါမနစ္က ႐ွံဳးေပမယ့္ ၿပိဳင္ဖက္ကို ညႇိဳးတတ္တဲ့၊ အျပစ္႐ွာတတ္တဲ့ bad loser မဟုတ္ပါဘူး၊ အလုပ္မွာ လည္း ခဏခဏ တိုင္ပင္ရတဲ့ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေကာင္း တစ္ေယာက္ပါ၊ ကဲ,ဒီေတာ့..သူ႔ကို တခါတေလမ်ား ဘာျဖစ္လို႔ အႏိုင္ မေပးႏိုင္ရမွာလဲ ဆိုၿပီး ကစားတဲ့ႏႈန္းကို က်ေနာ္ မသိမသာ ေလွ်ာ့ခ်လိုက္ပါတယ္၊ သူ႔ေနာက္က ၂ မွတ္၊ ၃ မွတ္ အကြာေလာက္နဲ႔ က်ေနာ္လိုက္ကစားေနလိုက္တယ္၊ ဒီ ဒုတိယပြဲ သူႏိုင္သြားတယ္၊ က်ေနာ္က သူ႔ကို လက္ဆြဲ ႏႈတ္ဆက္ရင္း Bravo လို႔ ေျပာလိုက္ေတာ့ သူက 'ငါ့အတြက္ မင္းေလွ်ာ့ကစားေပးတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ကြာ'လို႔ ျပန္ေျပာတယ္၊ သူ ရိပ္မိေနပံုပဲ၊

က်ေနာ့္ လုပ္ရပ္က သူ႔အတြက္ သိပ္မေကာင္းဘူးဆိုတာ ခ်က္ခ်င္းပဲ သေဘာေပါက္လိုက္တယ္၊ သူ က်ေနာ့္ကို ႐ွံဳးေပမယ့္ သူ႔အစြမ္းနဲ႔သူ အစြမ္းကုန္ ကစားခဲ့တာျဖစ္လို႔ ေျဖသာပါတယ္၊ အခု က်ေနာ္ ေလွ်ာ့ေပးမွ သူက အႏိုင္ရမယ့္ အျဖစ္ဆိုေတာ့ သူ႔သိကၡာ၊ သူ႔ လူစြမ္းလူစကို ေစာ္ကားရာ၊ သူ႔ကို မေလးစားရာ ေရာက္ေနၿပီလို႔ က်ေနာ္ နားလည္လိုက္တယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဒီေန႔မွာမွ က်ေနာ္ကလည္း သူ႔ကို တကယ္ပဲ ႏိုင္ေစခ်င္ေန ခဲ့တာပါ၊ သူလည္းမသိေစဘဲ သူ႔ကို အႏိုင္ေပးလို႔ရမယ့္ နည္းလမ္းကို တတိယနဲ႔ ေနာက္ဆံုးပြဲ အစမွာပဲ က်ေနာ္ေတြ႕လိုက္တယ္၊

က်ေနာ့္ရဲ႕ ကစားႏႈန္းကို ျပန္တင္လိုက္တယ္၊ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္ သိပ္မကြ်မ္းက်င္ေသးတဲ့ နည္းစနစ္တခ်ိဳ႕ကို အသားေပးၿပီး ကစားၾကည့္တယ္၊ ဥပမာ- ေလထဲမွာ ေျမာက္ေနတဲ့ ၾကက္ေတာင္ကို ႐ိုက္ခ်လိုက္ဖို႔ အေနေတာ္ ျဖစ္ေနေပမယ့္ တဖက္က ပိုက္ေနာက္နားမွာ ေဒါမနစ္က ရပ္ေနတဲ့အခါ ၾကက္ေတာင္ကို ပိုက္ေက်ာ္႐ံုေလးပဲ ကပ္ၿပီး ခ်ေပးလိုက္တယ္၊ ၾကက္ေတာင္က ပိုက္မေက်ာ္ရင္ ေဒါမနစ္ပဲ အမွတ္ရမွာ ျဖစ္သလို ေက်ာ္သြားေတာ့လည္း သူက အဲဒီနားမွာ အဆင္သင့္ဆိုေတာ့ က်ေနာ့္ဖက္ကို အလြယ္တကူ ျပန္႐ိုက္ခ်လို႔ ရပါတယ္၊ ဆိုေတာ့ က်ေနာ္က သူ႔ကို အတင္းႀကီး ေလွ်ာ့ေပးေနတာမ်ိဳးလည္း မျဖစ္ေတာ့ဘူး၊ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္ လက္ျပန္႐ိုက္ရမယ့္ အျခမ္းကို မသိမသာေလး ဖြင့္ေပးထားလိုက္တာမ်ိဳးေပါ့၊ သူက အဲဒီဖက္ကို ခ်ေပးလိုက္တဲ့အခါ က်ေနာ့္အတြက္ လက္ျပန္႐ိုက္ရ လို႔ ပိုၿပီးခက္ခဲမယ္၊ ဒါေပမယ့္ ရေအာင္႐ိုက္ႏိုင္ရင္ က်ေနာ့္အတြက္ ေလ့က်င့္ၿပီးသား ျဖစ္လိမ့္မယ္၊ မရရင္လည္း ေဒါမနစ္က အမွတ္ရမွာ ျဖစ္လို႔ ကိစၥမ႐ွိပါဘူး၊ ဒီလိုနည္းေတြနဲ႔ ကစားလိုက္တာ ဒီပြဲကိုလည္း သူပဲ ႏိုင္သြားေတာ့တယ္၊ ဒီတခါ က်ေနာ္က ၿပံဳးၿပီး လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ရင္း good job လို႔ ေျပာေတာ့ သူက ေက်နပ္တဲ့အၿပံဳးနဲ႔ 'ေက်းဇူးပဲ'တဲ့၊

တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ကစားတယ္ဆိုတာက ဘာၿပိဳင္ပြဲမွ မဟုတ္ပါဘူး၊ ကိုယ္လက္လႈပ္ရွားဖို႔ အတြက္ပဲ ရည္႐ြယ္တာပါ၊ သူ ဆက္တိုက္ ႐ွံဳးေနလို႔ ဘာမွ မျဖစ္သလို က်ေနာ္ခ်ည္းပဲ ႏိုင္ေနေတာ့လည္း ဘာမွ မထူးျခားပါဘူး၊ အျပင္ ျပန္ထြက္လာတာနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ ေမ့လိုက္ၾကမွာပါပဲ၊ ဒါေပမယ့္ ကစားေနစဥ္ ခဏမွာေတာ့ သူသူကိုယ္ကုိယ္ အနည္းဆံုး တခါတေလပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ႏိုင္ခ်င္ၾကမွာပါ၊ ကစားကြင္းကေန အဝတ္လဲခန္းဖက္ ေလွ်ာက္လာေတာ့ က်ေနာ္ပဲ စိတ္ထင္ လို႔လား မသိဘူး၊ သူ႔ရဲ႕ မ်က္မွာေပၚမွာ ငါအရင္လို ကစားလို႔ ရေသးသားပဲ ဆိုတဲ့ ေက်နပ္အားရတဲ့ အရိပ္အေယာင္ေလး ျဖတ္ကနဲ ေတြ႔လိုက္ရသလိုပဲ၊ က်ေနာ္ကေကာ...၊ အင္း, က်ေနာ္ကေတာ့ ႐ွံဳး သြားခဲ့တယ္၊ ဒါေပမယ့္ ေပ်ာ္တယ္...။

ညီလင္းသစ္
၂၄ ေဖေဖာ္ဝါရီ၊ ၂၀၁၁

ကိတ္မုန္႔တစ္လံုး၏ ႐ွဴတင္

ဒီဗီဒီ အေခြေတြနဲ႔ ႐ုပ္႐ွင္ၾကည့္တဲ့အခါ က်ေနာ္သေဘာက်တာ တစ္ခု႐ွိပါတယ္၊ အဲဒါက ဇတ္ကားရဲ႕ တခ်ိဳ႕ဇတ္ဝင္ခန္း ေတြကို ဘယ္လို ႐ုိက္ ခဲ့ၾကသလဲဆိုတာ မွတ္တမ္းတင္ထားတဲ့ အပိုင္းေလးပါ၊ ဒီဗီဒီတိုင္းမွာေတာ့ မပါ,ပါဘူး၊ ပါတဲ့ အေခြ ေတြမွာဆိုရင္ ဘိုးနပ္စ္ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ ေတြ႔ရတတ္ပါတယ္၊ တခါတေလေတာ့လည္း ဒါ႐ိုက္တာက စကားေျပာၿပီး ႐ွင္းျပတာ၊ တခါတခါေတာ့ ေဘးကေန ကင္မရာ အပိုတစ္လံုးကေန လိုက္႐ိုက္ထားတာ၊ တခါတခါေတာ့ ဇတ္ဝင္ခန္းကို ျပေနရင္းနဲ႔ ေနာက္ခံ စကားေျပာနဲ႔ ႐ွင္းျပတာ.. စသျဖင့္ ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳး ေတြ႔ရတတ္တယ္၊ ဒါ့အျပင္ တခ်ိဳ႕ဇတ္ကားေတြမွာ မိတ္ကပ္ဘယ္လို လိမ္းခဲ့လဲဆိုတာပါ ျပထားတတ္တယ္၊ အထူးသျဖင့္ special effect ေတြပါတဲ့ အက္႐ွင္ကားေတြမွာေပါ့၊ ဒါမွ မဟုတ္လည္း မေကာင္းဆိုးဝါးေတြ၊ လူမဟုတ္ တိရိစာၦန္မဟုတ္ အေကာင္ေတြကို ဘယ္လို ကြန္ျပဴတာနဲ႔ ဖန္တီးသလဲဆိုတာ အၾကမ္းဖ်င္း ႐ွင္းျပတာမ်ိဳးလည္း ႐ွိပါတယ္၊ ဒါေတြကို ၿခံဳငံုၿပီး making of လို႔ ေခၚၾက ပါတယ္၊

အဲဒီလို making of ေတြ ပါလာၿပီဆိုရင္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ က်ေနာ္ၾကည့္ေလ့ ႐ွိတယ္၊ ဒါေတြကို ဘယ္လိုလုပ္သလဲ ဆိုတာ စိတ္ဝင္စားတာ အဓိကေပါ့ေလ၊ ဒါေပမယ့္ စိတ္ဝင္စားဖို႔ ေကာင္းတဲ့ ေနာက္တစ္ခ်က္လည္း ႐ွိပါေသးတယ္၊ အဲဒါက ဒီဇတ္ဝင္ခန္းကိုပဲ ခုနတုန္းက ႐ုပ္႐ွင္ ထဲမွာ နင့္နင့္နဲနဲ ခံစားခဲ့သေလာက္ making of မွာ ျပန္ေတြ႔ေတာ့ အျမင္ ေျပာင္းသြားတာပါ၊ ဇတ္ဝင္ခန္းထဲမွာ ဥပမာ မင္းသားနဲ႔ မင္းသမီး ေသလုေမ်ာပါး ခြဲရခါနီး ေၾကကြဲၾကတဲ့ အခန္း ဆိုပါစို႔၊ မင္းသားက ညသန္းေခါင္ ေတာအုပ္အလယ္မွာ လဲလို႔၊ တကိုယ္လံုးလည္း ႐ႊံ႕ေတြဗြက္ေတြ ေပလူးေနတဲ့အျပင္ ရင္ဘတ္မွာလည္း လူဆိုးေတြပစ္သြားတဲ့ က်ည္ေပါက္ရာေတြနဲ႔၊ သူ႔ကို မင္းသမီးက ေပြ႔လို႔...၊ ဒီၾကားထဲ မိုးက သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္အေပၚကို သဲႀကီးမဲႀကီး ႐ြာေနေသးတယ္၊ ႏွစ္ေယာက္လံုးရဲ႕ မ်က္ရည္ေတြက မိုးနဲ႔အၿပိဳင္ ပါးျပင္ေပၚမွာ..၊ မင္းသားက အသက္ငင္ေနလို႔ ႏႈတ္ခမ္းေတြက တဆတ္ဆတ္တုန္လို႔၊ မင္းသမီးက ဝမ္းနည္းလြန္းလို႔ ကုိယ္လံုးေလး တုန္ၿပီး တသိမ့္သိမ့္႐ွိဳက္ လို႔..၊ ေနာက္ခံ တီးလံုး မတိုးမက်ယ္နဲ႔ ကံၾကမၼာရဲ႕ အရက္စက္ဆံုးအခန္း၊ ဒီလို အခန္းမ်ိဳးကို ၾကည့္ရတဲ့အခါ က်ေနာ္တို႔ အနည္းနဲ႔အမ်ား ဝမ္းနည္းမိမွာပါ၊ အထူးသျဖင့္ ဇတ္လမ္းကို ဟိုးအစကတည္းက ထဲထဲဝင္ဝင္ ၾကည့္လာခဲ့ရင္ ပိုၿပီး နက္႐ွိဳင္းလိမ့္မယ္၊

ၿပီးသြားေတာ့ ဒီအခန္းကိုပဲ making of မွာ ျပန္ၾကည့္မယ္၊ အခုေတာ့ ေျပာင္းသြားၿပီ၊ မင္းသားက ႐ႊံ႕ထဲမွာ ထိုင္ရင္း ဒါ႐ိုက္တာ ညႊန္ၾကား တာကို နားေထာင္ေနမယ္၊ သူ႔ကို မိတ္ကပ္လိမ္းတဲ့သူက လိမ္းလို႔၊ မင္းသမီးကလည္း တစ္ေယာက္ ေယာက္ကို ဖုန္းဆက္ေနမယ္၊ ရယ္လို႔ေမာလို႔၊ ကဲ, စမယ္ဆိုေတာ့ မင္းသမီးက မင္းသားကို ေပြ႔လိုက္ၿပီး ႏွစ္ေယာက္လံုး မုဒ္သြင္းမယ္၊ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သစ္ပင္ေပၚက အသင့္ေစာင့္ ေနတဲ့ တစ္ေယာက္က မီးသတ္ပိုက္ကို ဖြင့္ခ်လိုက္မယ္၊ ကင္မရာက သူတို႔ နဲ႔ ၅ ေပအကြာကေန ႐ိုက္ေနမယ္၊ ေဘးမွာ ထီးမိုးၿပီး ဝိုင္းၾကည့္ေနတဲ့သူေတြ အမ်ားႀကီး၊ စက္ပစၥည္းေတြက တပံုတေခါင္းနဲ႔ ဓါတ္ႀကိဳးေတြကလည္း ႐ွဳပ္ပြလို႔၊ ခပ္လွမ္းလွမ္းကေန ဒါ႐ိုက္တာ က ေမာ္နီတာကေန အေသးစိတ္ၾကည့္ေနမယ္၊ ကဒ္လို႔ ေအာက္လိုက္တဲ့ အခ်ိန္နဲ႔ မေ႐ွးမေႏွာင္းမွာပဲ ဒါ႐ိုက္တာက ခ်ီးက်ဴးစကားေျပာရင္း သူတို႔ကို လွမ္းေနာက္လိုက္မယ္၊ ႐ွဴတင္ တခုလံုး ဝိုင္းရယ္ၾကမယ္၊ မင္းသားေရာ မင္းသမီးပါ ေျမႀကီးေပၚက ထလာၾကရင္း ရယ္ေနၾကမယ္၊ အခုေတာ့ မိုးလည္း တိတ္ သြားသလို သစ္ပင္ေပၚက မိုးနတ္မင္းလည္း မီးသတ္ပိုက္ကိုင္ရင္း ျပန္ဆင္းလာမယ္၊

က်ေနာ္ ဆိုလိုတာက ဒီဇတ္ဝင္ခန္း တစ္ခုထဲကိုပဲ ျမင္ေထာင့္ေျပာင္းသြားတာကိုပါ၊ အဓိက ကင္မရာက မင္းသားနဲ႔ မင္းသမီး ႏွစ္ေယာက္တည္းကိုပဲ ကြက္ၿပီးျပတုန္းက ဝမ္းနည္းစရာ ေကာင္းသေလာက္ ဒီကင္မရာကို ေက်ာ္ၿပီးလည္း ၾကည့္လိုက္ေရာ ဒါဟာ အလုပ္,လုပ္ေနၾကတာပါလား ဆိုတာထက္ ဘာမွထူးၿပီး မခံစားရပါဘူး၊ အကူကင္မရာရဲ႕ ေနရာကေန ၾကည့္လိုက္ေတာ့မွ ဝမ္းနည္းေၾကကြဲျခင္းက ကြက္ကြက္ကေလးပဲဆိုတာ ေတြ႔ရတယ္၊ အညႇိဳးတႀကီးနဲ႔ ႐ြာခ်ေနတဲ့ မိုးဆိုတာလည္း ၁၀ ေပပတ္လည္ထက္ မပိုပါဘူး၊ ဒီစက္ဝိုင္းရဲ႕ အျပင္မွာေတာ့ လူေပါင္းမ်ားစြာက လုပ္စရာ ႐ွိတာေတြကို လုပ္ေနၾကတယ္၊ ဘယ္သူမွ မင္းသားမင္းသမီးနဲ႔အတူ လိုက္ၿပီး မငိုၾကပါဘူး၊ တခါတခါ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ေန႔စဥ္ဘဝမွာလည္း အဓိက ကင္မရာက ျပသေလာက္ကေလးပဲ ျမင္ရတဲ့အခါ တခ်ိဳ႕အျဖစ္အပ်က္ေတြက လတ္တေလာ မွာ လႈပ္႐ွား၊ ႐ိုက္ခတ္ တတ္လြန္းပါတယ္၊ ငိုစရာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ရယ္စရာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့၊ ဒီကာလရဲ႕ အလြန္၊ အခ်ိန္အပိုင္း အျခား တခုၾကာတဲ့အခါ အကူ ကင္မရာရဲ႕ ေနရာကေန ျပန္ၾကည့္ေတာ့မွ အဲဒီတုန္းက ႐ြာေနခဲ့တဲ့ ဒုကၡမိုးဟာ ၁၀ ေပ ပတ္လည္ထက္ မပိုပါလားဆိုတာ သတိျပဳမိ တတ္ပါတယ္၊ အဲဒီမိုးရဲ႕ ေအာက္မွာ သ႐ုပ္ေဆာင္သူေတြက ေၾကကြဲ သေလာက္၊ ေဘးပတ္ဝန္းက်င္မွာ ေလာက,ကေတာ့ လည္ပတ္ၿမဲပါပဲ၊ အဆံုးၾကေတာ့လည္း ဒီ႐ွဴတင္သိမ္းၿပီး အားလံုးက ေနာက္႐ွဴတင္ကို ထြက္သြားၾကမွာပဲ မဟုတ္လား..၊ အဲဒါေတြေၾကာင့္လည္း behind the scene ကိုျပတဲ့ making of ေတြကို က်ေနာ္ ႀကိဳက္မိတာ ထင္ပါတယ္၊

ေအာက္က ဓါတ္ပံုေတြကေတာ့ ၿပီးခဲ့တဲ့တစ္ပတ္က က်ေနာ့္ရဲ႕ ေမြးေန႔ကိတ္ေလးကို ႐ိုက္တုန္းက setup ဓါတ္ပံုေတြပါ၊ ကိတ္မုန္႔ေလးက သူ႔ခ်ည္းပဲ ၾကည့္ခဲ့တုန္းက အထိုက္အေလ်ာက္ ခ်စ္စရာေကာင္းသေလာက္ အခုလို making of မွာ လည္းက်ေရာ သူ႔ပတ္ဝန္းက်င္က အႏုပညာမဆန္တာကို သတိထားမိမွာပါ၊ တကယ္ပါ...၊ တခါတခါ အဓိက ကင္မရာ ေ႐ွ႕မွာ သ႐ုပ္ေဆာင္ရတာ သိပ္ေမာလြန္းတဲ့အခါ ဒုတိယ ကင္မရာေနာက္ကို ခဏေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ သြားရပ္ၿပီး ႐ွဴတင္ တစ္ခုလံုးကို ၾကည့္,ၾကည့္ပါ၊ အနည္းဆံုးေတာ့ မိုး႐ြာေနတာ ကြက္ကြက္ ကေလးပဲ ဆိုတာ ျမင္မိမွာပါ...။ ။

(၁)



(၂)



(၃)

ညီလင္းသစ္
၂၂ ေဖေဖာ္ဝါရီ၊ ၂၀၁၁

ဆစ္ပိုင္းတီးေခါက္ သံုးဆယ့္ေျခာက္

ေမြးေန႔ကိတ္ေလးကို ျပင္ဆင္ၿပီးေတာ့ ဘေလာ့ဂ္မွာ တင္ေတာ့ က်ေနာ့္ရည္႐ြယ္ခ်က္က ႐ိုး႐ိုးေလးပါပဲ၊ ဒီ ပစၥည္းေလးေတြကို ေရၾကည့္လိုက္တာနဲ႔ က်ေနာ္ခ်န္ထားခဲ့တဲ့ ျပကၡဒိန္ေတြကို သိႏိုင္ဖို႔ပါ၊ ပေဟဠိအဆင့္ထိ မရည္႐ြယ္ပါဘူး၊ ကိုယ့္ဟာနဲ႔ ကိုယ္ေတာ့ တြက္ေရးနဲ႔ စက္သူေဌး ျဖစ္ေနခဲ့ေပမယ့္ ကြန္မန္႔တခ်ိဳ႕ ဖတ္လိုက္ တဲ့ အခ်ိန္က်မွ တခုခုေတာ့ လြဲေနၿပီလို႔ သေဘာေပါက္တယ္၊ အဲဒါက ေခ်ာ့ကလက္ကို တစ္ေခ်ာင္းလံုး ယူမွာလား၊ တစ္ဆစ္ခ်င္း ယူမွာလား ဆိုတာပဲ၊ ဒီၾကားထဲ ပိုဆိုးတာက ညီငယ္ေမာင္မ်ိဳးရဲ႕ အတိတ္စိမ္းအရ ဘယ္လိုပဲယူယူ ၂ လံုးေပါင္းက ၉ ဂဏန္း က်ေနေသးတယ္၊ ၉ ႏွစ္ေလ်ာ့လည္း နည္းလားဆိုၿပီး ခပ္တည္ တည္နဲ႔ ေနခ်င္ေပမယ့္ အမ်ားစုက သိထားတာေၾကာင့္ ေခါင္းစဥ္ကို အခုလိုပဲ တပ္လိုက္ရပါေတာ့တယ္၊

ဆယ္စုႏွစ္ ၃ ခုခြဲ ေက်ာ္ကို ျဖတ္ခဲ့ၿပီးတဲ့ေနာက္ ဒီႏွစ္ေမြးေန႔မွာ ကုန္လြန္ခဲ့တဲ့ အဲဒီႏွစ္ေတြ အေၾကာင္း နဲနဲ ျပန္စဥ္းစား ျဖစ္ပါတယ္၊ အျခားအျခားေသာ လူမ်ားစြာလို ပါပဲ၊ က်ေနာ္လည္း အျမင့္ေတြ အနိမ့္ေတြ၊ အရယ္ေတြ အငိုေတြ၊ အခ်စ္ေတြ အလြမ္းေတြ၊ အႏိုင္ေတြ အ႐ွံဳး ေတြနဲ႔ ခ်ီတက္ခဲ့တာပါပဲ၊ ဒါကိုမွ ဆယ္စုႏွစ္ အလိုက္ ေယဘုယ်သတ္မွတ္ၾကည့္ေတာ့ အခုလိုေတြ႔ပါတယ္...၊

၀ မွ ၁၀ ႏွစ္ (ေခ်ာကလက္)

ေလာကႀကီးထဲ စ,ေရာက္တဲ့ အေစာပိုင္းႏွစ္ေတြက သိပ္ခ်ိဳၿမိန္တယ္၊ ကေလးပီပီ တီတီတာတာနဲ႔ ခ်စ္စရာ ေကာင္းတယ္၊ က်ေနာ္ငယ္ငယ္က ဝဝတုတ္တုတ္ကေလးမို႔ အားလံုးက ဝိုင္းခ်စ္ၾကတယ္၊ စကားတတ္တယ္၊ ေက်ာင္းေနခ်ိန္မွာလည္း အပူအပင္ကင္းကင္းနဲ႔ ေပ်ာ္႐ႊင္ရတဲ့ ဘဝေလး...၊ သြက္သြက္လက္လက္နဲ႔မို႔ မိဘ၊ ဆရာက အားကိုးရတဲ့၊ ခ်စ္ရတဲ့ ကေလး,ေလးေပါ့၊ ဘဝဟာ ေခ်ာ့ကလက္လိုပဲ ေမႊးအီ, ခ်ိဳျမတယ္၊ အရသာ ႐ွိတယ္၊ လူတကာက လိုလားၾကတယ္...၊


၁၀ မွ ၂၀ ႏွစ္ (င႐ုတ္သီး)

ဆယ္ေက်ာက္သက္တို႔ ထံုးစံ စူးစမ္းမႈေတြက ေနရာယူလာခဲ့တယ္၊ လူႀကီးေတြမ်ား ပူပန္ဖို႔၊ ခ်ဳပ္ခ်ယ္ဖို႔ပဲ ေတြးေနတာပဲ ဆိုတဲ့အျမင္မ်ိဳးေတြ စ,ဝင္တယ္၊ ေတာ္လွန္ခ်င္တဲ့ တြန္းလွန္ခ်င္တဲ့ အေတြးေတြ စိုးမိုးတယ္၊ ငါဟာ ေလာကကို ေျပာင္းလဲဖို႔ ေမြးလာတာ ဆိုတာမ်ိဳး ေသြးနားထင္ ေရာက္ခ်င္တယ္၊ ႐ွင္သန္ရတဲ့ ေခတ္ ကိုကလည္း အလႈပ္႐ွားဆံုး အခ်ိန္မို႔ ဟိုဝါဒ၊ ဒီဝါဒေတြ မေတာက္တေခါက္ ျမည္းစမ္းၾကည့္တယ္၊ အျမင္မတူ တဲ့ စကားပြဲေတြမွာ အသံုးခ် ကိုင္ေပါက္ႏိုင္ဖို႔ ႀကီးက်ယ္တဲ့ စကားလံုးေတြကို အာဂံုေဆာင္ႏိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစား တယ္၊ လူတကာနဲ႔ စကားႏိုင္လုရတာ ေပ်ာ္ေနတယ္၊ တြန္းတြန္းတိုက္တိုက္နဲ႔ ဘဝမို႔ 'စပ္' တယ္၊ အမ်ားစုက ေ႐ွာင္ၾကတယ္၊ ႀကိဳက္တယ္ဆိုတဲ့ သူေတြေတာင္မွ အကန္႔အသတ္နဲ႔ စားၾကတဲ့ င႐ုတ္သီးလိုပါပဲ၊ စားေနစဥ္ မွာေရာ စားၿပီးသြားေတာ့ေရာ 'ပူ' တယ္၊


၂၀ မွ ၃၀ ႏွစ္ (လိေမၼာ္သီး)

လူငယ္ဘဝနဲ႔ လူလတ္ပိုင္းဘဝ၊ ေက်ာင္းသားဘဝနဲ႔ အလုပ္သမားဘဝ၊ စာအုပ္ေတြထဲက သီအိုရီေတြနဲ႔ လက္ေတြ႔ဘဝ... ဒီလို ကြာျခားမႈ ေတြေၾကာင့္ တျဖည္းျဖည္း အစပ္ေလ်ာ့လာခဲ့ပါတယ္၊ မလိုအပ္ဘဲ ရန္သူ မလိုခ်င္ေတာ့ဘူး၊ အလုပ္,လုပ္ရတဲ့ဘဝကို ႏွစ္ၿခိဳက္လာတယ္၊ လိုက္ေလ်ာညီေထြ ဘယ္လိုေနရမလဲဆိုတာ နဲနဲ သေဘာေပါက္လာခဲ့တယ္၊ ဘယ္ဟာက အဓိက၊ ဘယ္ဟာက သာမညဆိုတာ နားလည္လာတယ္၊ ပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ သဟဇာတ ျဖစ္လာတာနဲ႔အမွ်၊ လုပ္ငန္းခြင္မွာ အသံုးက်လာတာနဲ႔ အမွ် ေနရတာ ေပ်ာ္ဖို႔ ေကာင္းလာတယ္၊ ဘဝဟာ အရည္႐ႊမ္းလာတယ္၊ ေမႊးတယ္၊ ေအးျမတယ္၊ လန္းဆန္းတယ္၊ အေမာေျပေစ တယ္၊ လိေမၼာ္သီး လိုပါပဲ...၊


၃၀ မွ ၃၆ ႏွစ္ (ေကာ္ဖီ)

ႏို႔ျဖစ္ျဖစ္၊ ခရင္မ္ျဖစ္ျဖစ္ နဲနဲေလာက္ ထည့္ေသာက္မယ္ဆိုရင္ စိမ့္စိမ့္ေလးနဲ႔ ေကာင္းသလို၊ ဘလက္ခ္ ေသာက္ရင္လည္း ေကာင္းတဲ့ႏွစ္ေတြပါပဲ၊ ဒီဖက္ႏွစ္ေတြမွာ တခ်ိဳ႕အရာေတြက ေအးစက္စက္ ေကာ္ဖီ တစ္ခြက္လို အနည္ထိုင္ သြားၾကတယ္၊ အခ်ိဳ႕အရာေတြကေတာ့ ပူပူေႏြးေႏြးနဲ႔ ေသာက္လို႔ ေကာင္းေနဆဲ ပါပဲ၊ ေကာ္ဖီတခြက္ကို စြဲလမ္းသလိုမ်ိဳး ဘဝမွာ တမ္းတရတဲ့ အရာေတြလည္း က်န္ေနေသးတဲ့ အေျခအေန ပါ၊ အခ်ိဳ႕အေၾကာင္းအရာေတြ အေပၚမွာ အိပ္ငိုက္သြားတတ္လို႔ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္နဲ႔ ျပန္ျပန္ ႏိႈးေနရတဲ့ ဘဝ ဆိုရင္လည္း မွန္ပါလိမ့္မယ္၊ တခါတခါေတာ့လည္း ေတြးမိတယ္၊ ဘဝဟာ အက္စ္ပရက္ဆို တစ္ခြက္လိုပါပဲ၊ တစ္ငံုစာပဲ ႐ွိတယ္၊ ဒါေပမယ့္ အဲဒီဟာကေလး လွ်ာေပၚကေန လည္ေခ်ာင္းတေလွ်ာက္ စီးဆင္းသြားတာ ေလးကိုပဲ တမ္းတ၊ စံုမက္ေနရတာမ်ိဳး မဟုတ္လား...၊

ဒီဓါတ္ပံုေတြ ႐ိုက္ေတာ့ မအိမ္သူက ေမးတာနဲ႔ ႐ွင္းျပျဖစ္တယ္၊ ဒါနဲ႔သူက အသက္ ၆၀ ေလာက္ေရာက္ရင္ေကာ ဘာေတြ ထပ္ထည့္ဦးမွာလဲ-လို႔ ေမးျပန္တယ္၊ က်ေနာ္က အဲဒီအခါက်ရင္ ကိတ္မုန္႔လည္း ဆန္႔မယ္ မထင္ေတာ့ပါဘူး လို႔ ျပန္ေနာက္လိုက္တယ္၊ တခါကေတာ့ အေဖေျပာဖူးတယ္၊ 'ငါ ငယ္ငယ္တုန္းက လူႀကီးေတြ အသက္ ၆၀ ဆိုရင္ ေတာ္ေတာ့္ကို ႀကီးၿပီလို႔ ေအာက္ေမ့မိတာကြ၊ အခု ကိုယ့္အလွည့္က်မွ ၆၀ ဟာ ဘာမွမဟုတ္ေသးပါလားလို႔ ခံစားရတယ္'တဲ့၊ သူ ၆၀ ျပည့္တုန္းက ေျပာခဲ့တာပါ၊ က်ေနာ္ ခပ္ငယ္ငယ္ တုန္းက ေဇာ္ဝင္းထြဋ္ရဲ႕ အသက္ ၃၀ ျပည့္ အထိမ္းအမွတ္ ဆိုထားတဲ့ ဂ်စ္ပစီမိုးတိမ္ သီခ်င္း၊ ထူးအိမ္သင္ က အသက္ ၃၁ ႏွစ္ျပည့္ အထိမ္း အမွတ္လုပ္တဲ့ စကားလံုး မ႐ွိတဲ့ေကာင္းကင္ စတိတ္႐ွိဳး စတာေတြ ၾကည့္ရင္း ငါလည္း ဒီအသက္ေလာက္ ေရာက္ရင္ အေတာ္ႀကီးၿပီပဲ လို႔ ေတြးမိခဲ့ဖူးတယ္၊ အခုေတာ့လည္း အေဖေျပာသလိုပါပဲ၊ လူဟာ အတၱနဲ႔ ႏြယ္လာေတာ့ တကယ္တမ္းမွာ ငယ္တုန္းပဲလို႔ ေတြးမိေနျပန္ေရာ၊ ဗီယက္နမ္ စကားပံုေလးတစ္ခုကို စပ္မိလို႔ သတိရပါတယ္၊ 'အသက္ဟာ ဥာဏ္ပညာ ကို မသယ္ေဆာင္လာဘူး၊ အိုမင္းရင့္ေရာ္ျခင္းကိုသာ သယ္ေဆာင္လာခဲ့တယ္'တဲ့၊ ရင့္ေရာ္လာတဲ့ ခႏၶာကိုယ္နဲ႔ အတူ ဆင္ျခင္တံုတရားနဲ႔ ယွဥ္တဲ့ ရင့္က်က္ျခင္းကိုပဲ က်ေနာ္လိုခ်င္မိပါတယ္...။ ။

ညီလင္းသစ္
၂၀ ေဖေဖာ္ဝါရီ၊ ၂၀၁၁

ေမာ္ဒန္ကိတ္

အစားအေသာက္ အေၾကာင္းေတြ၊ ခ်က္နည္းျပဳတ္နည္း အေၾကာင္းေတြကို ပံုနဲ႔တကြ တင္တဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေတြကို ေရာက္သြားရင္ ခံစားခ်က္ ၂ မ်ိဳးနဲ႔ ျပန္,ျပန္လာရေလ့ ႐ွိပါတယ္၊ ပထမတစ္ခုက ဗိုက္ဆာတာ ျဖစ္ၿပီးေတာ့ ဒုတိယ တစ္ခုကေတာ့ (နဲနဲ) အားက်တာလို႔ ေျပာရမယ္ ထင္ တယ္၊ :) က်ေနာ္လည္း တခါတခါ အဲဒီလို ခ်က္တတ္ခ်င္လိုက္ တာ...၊

ဒီေန႔ ညေနေတာ့ ကိတ္မုန္႔ေလး တစ္ခုလုပ္ျဖစ္ပါတယ္၊ ကိတ္မုန္႔လုပ္တာပါ၊ ဖုတ္တာ မဟုတ္ပါဘူး၊ ဆိုင္က အသင့္ေရာင္း တဲ့ ကိတ္မုန္႔တစ္လံုးကိုဝယ္ၿပီးေတာ့ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာ လုပ္ပစ္လိုက္လို႔ ကိတ္မုန္႔လုပ္တာလို႔ ေျပာတာပါ၊ ပံုမွန္ လုပ္႐ိုးလုပ္စဥ္အတိုင္း ဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီေပၚမွာ ဖေယာင္းတိုင္ေလးေတြ အစီအရီ ထြန္းရမွာပါ၊ ဒီေနရာမွာ ၾကားဖူးတဲ့ ဟာသေလးတစ္ခုကို ေျပာျပရဦးမယ္၊ အသက္အပိုင္းအျခား တစ္ခုကို ေရာက္လာၿပီ ဆိုတဲ့အခါ ေမြးေန႔ကိတ္ေပၚမွာ ဖေယာင္းတိုင္ေတြ ထြန္းေတာ့မယ္ဆိုရင္ ေဘးမွာ မီးသတ္ဘူးတစ္ဘူး အဆင္သင့္ ႐ွိပါေစ-တဲ့၊ မ်ားလြန္းတဲ့ ဖေယာင္းတိုင္ေတြေၾကာင့္ မီးေဘး စိုးရိမ္ရလို႔ပါ-တဲ့၊ အခုလည္း မီးေရးထင္းေရး ကာကြယ္တယ္ပဲ ဆိုဆို၊ မီးသတ္ဘူး မေဆာင္ခ်င္ဘူးပဲ ေျပာေျပာ ကိတ္မုန္႔ေလးတစ္လံုးေတာ့ ဒီလိုျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္၊ ဟုတ္တယ္ေလ...၊ ဖေယာင္းတိုင္အစား က်ေနာ္က စိတ္ကူးထဲမွာ ႐ွိတာေတြကို အစားထိုးလိုက္တာကိုး၊ ခံစားၾကည့္ပါဦး... ...ေနာ့၊

(၁)

5DmarkII + EF 100mm f/2.8 Macro USM, 100mm, f/11, 1/200, iso100
Strobist: 1 flash YN-650 camera right, behind the subject, power 1/8, 1 flash Speedlite 430Ex camera left, in front of subject, power 1/16, diffused by DIY light tent, flash triggered by Yongnuo RF-602.

ေအာက္ခံ ကိတ္မုန္႔က Mille feuilles လို႔ေခၚတဲ့ ကိတ္ပါ၊ ျမန္မာလိုျပန္ရင္ေတာ့ အ႐ြက္တစ္ေထာင္-တဲ့၊ အလႊာပါးပါးေလး ေတြ အမ်ားႀကီးနဲ႔ လုပ္ထားလို႔ ဒီလိုေခၚတယ္ ထင္တာပဲ၊

(၂)

5DmarkII + EF 100mm f/2.8 Macro USM, 100mm, f/11, 1/200, iso100
Strobist: same as above.

ဒီကိတ္မုန္႔ကို အမ်ိဳးအစား အရသာမတူတဲ့ အရာ ၄ မ်ိဳးနဲ႔ အလွဆင္ပါတယ္၊ ေ႐ွ႕ဖက္က င႐ုတ္သီးနဲ႔ ေဘးႏွစ္ဖက္က လိေမၼာ္သီးကေတာ့ အလြယ္တကူ မွတ္မိႏိုင္ပါတယ္၊ အေနာက္ဖက္မွာ နဲနဲကြယ္ေနတာက ေခ်ာ့ကလက္ေတာင့္ ျဖစ္ၿပီးေတာ့ အလယ္က ခရမ္းေရာင္ ဗူးကေလးေတြကေတာ့ Nespresso ေကာ္ဖီ capsule ပါပဲ၊ What else?

(၃)

5DmarkII + EF 100mm f/2,8 Macro USM, 100mm, f/2.8, 1/200, iso100
Strobist: 1 flash YN-650 camera right, in front of subject, power 1/16, 1 flash Speedlite 430Ex camera left, behind the subject, power 1/16, diffused by DIY light tent, flash triggered by Yongnuo RF-602.

ဒီပံုမွာေတာ့ အလင္းကို ေျပာင္းျပန္ေပးထားပါတယ္၊ အေပၚႏွစ္ပံုမွာက ဘယ္ကေနညာ ေထာင့္ျဖတ္ကို ဖလက္႐ွ္ ၂ ခုနဲ႔ ေပးထားၿပီးေတာ့ ဒီမွာကေတာ့ ညာကေနဘယ္ ေထာင့္ျဖတ္ကို ေျပာင္းျပန္, ျပန္ယူထားတာပါ၊ ဒီပံုေတြအားလံုးရဲ႕ ကင္မရာ setting က အတူတူပါပဲ၊ မတူတာက အလင္းရဲ႕ အျပင္း၊ အေပ်ာ့ပါ...၊

(၄)

5DmarkII + EF 100mm f/2.8 Macro USM, 100mm, f/11, 1/200, iso100
Strobist: 1 flash YN-650 camera right, power 1/8, 1 flash Speedlite 430Ex camera left, slightly behind the subject, power 1/16, diffused by DIY light tent, flash triggered by Yongnuo RF-602.


အခုလို ကိတ္မုန္႔လွီးတဲ့ ပြဲမ်ိဳးေတြမွာ အေနာက္တိုင္းဓေလ့က အားလံုးသိၾကတဲ့အတိုင္း သိပ္မရင္းႏွီးဘူးဆိုရင္ လူတစ္ေယာက္ကို အသက္မေမးၾကပါဘူး၊ အထူးသျဖင့္ အမ်ိဳးသမီးေတြကိုဆို ပိုၿပီးေတာင္ မေမးၾကပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ နဲနဲလည္း ရင္းႏွီးတယ္၊ အတည္တဝက္၊ အ႐ႊန္းတဝက္နဲ႔လည္း ေနာက္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ How old are you? အစား How young are you? လို႔ ေမးတတ္ၾကပါတယ္၊ က်ေနာ့္ကိုေတာ့ အဲဒီလို ယဥ္ေက်းဖြယ္ရာ အသံုးအႏႈံးေတြနဲ႔ ေမးစရာ မလိုပါဘူး၊ တခါတည္းပဲ ေျပာလို႔ရပါတယ္၊ ကိတ္မုန္႔ေပၚက ပစၥည္း ၄ မ်ိဳးစုစုေပါင္းက က်ေနာ့္ အသက္ပါပဲခင္ဗ်ား၊ :D ကဲ, ႀကိဳက္ရာကို သံုးေဆာင္ႏိုင္ပါၿပီ... ...။ ။


ညီလင္းသစ္
၁၇ ေဖေဖာ္ဝါရီ၊ ၂၀၁၁

ထူးဆန္းေသာ မဲလ္ဝဲ

ဒီပို႔စ္က ၿပီးခဲ့တဲ့တစ္ပုဒ္ျဖစ္တဲ့ 'မတည္ၿမဲျခင္းတရားထဲမွ ဘေလာ့ဂိုစဖီးယား' ရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲပါ၊ အဲဒီပို႔စ္ကို ေရးၿပီးေတာ့ သူနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ကြန္မန္႔ေတြ ရပါတယ္၊ ေနာက္ထပ္ စစ္ၾကည့္ေတာ့ အရင့္အရင္က ပို႔စ္ေတြမွာပါ ေနာက္မွ လာဖတ္တဲ့ သူတခ်ိဳ႕က ကြန္မန္႔ေတြ ထားသြားတာ က်ေနာ္ သတိထားမိတယ္၊ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ့္ ဆိုဒ္ဘားမွာ ေနာက္ထပ္ လင့္ခ္တခ်ိဳ႕လည္း ထပ္ခ်ိတ္လိုက္ေသးတယ္၊ ဆိုေတာ့ ဒီေန႔မွာ ဘေလာ့ဂ္က အေျပာင္းအလဲ၊ အလႈပ္အ႐ွား ႐ွိသြားၿပီ၊ ေကာင္းၿပီ၊ ဒါဟာ မဲလ္ဝ္စစ္ဖို႔ အခ်ိန္ေကာင္းပဲဆိုၿပီး က်ေနာ္ စစ္ပါတယ္၊ မဲလ္ဝဲဆိုၿပီး စာေၾကာင္းနီ ၁၀ ေၾကာင္း ေလာက္ တက္လာတယ္၊ Iora ရဲ႕ ကြန္မန္႔၊ ျဖိဳး Evergreen ရဲ႕ကြန္မန္႔၊ ေပါက္ရဲ႕ကြန္မန္႔၊ Mon Petit Avatar ရဲ႕ ကြန္မန္႔၊ Ko 9 ရဲ႕ကြန္မန္႔နဲ႔ က်ေနာ့္နာမည္ပါတဲ့ စာေၾကာင္းနီေတြ ကိုေတြ႔ရတယ္၊ ဘာေတြမွန္းလဲ မသိဘူး၊

ဒါနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕လင့္ခ္ေတြကို ဆိုဒ္ဘားကေန အရင္ဆံုး ျဖဳတ္လိုက္တယ္၊ ျပန္စစ္တယ္၊ နီေနတုန္းပဲ၊ ဆက္ၿပီးေတာ့ သူတို႔ ထားခဲ့တဲ့ ေနာက္ဆံုးကြန္မန္႔ေတြကို Spam ထဲ ခဏထည့္ထားလိုက္ၿပီး၊ ျပန္စစ္တယ္၊ အဲဒီေတာ့မွ အစိမ္းေရာင္ အမွန္ျခစ္ကေလး တက္လာတယ္၊ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္မေက်နပ္ဘူး၊ ဒါဟာ ဘယ္လိုျဖစ္ႏိုင္မလဲ၊ ဒီလူေတြရဲ႕ ဟိုးအရင္က ကြန္မန္႔ေတြက ႐ွိေနတုန္းပဲေလ..၊ အခုခဏေလး spam ထဲ ထည့္ထားတာက ေနာက္ဆံုးကြန္မန္႔ေတြ ခ်ည္းပဲ၊

ကိစၥမ႐ွိဘူး၊ က်ေနာ္က ဒီအေၾကာင္းကို အေသးစိတ္ လိုက္ခ်င္ေနတာဆိုေတာ့ ဒီလိုအခ်ိန္မ်ိဳးကို ေစာင့္ေနတာ...၊ အိုေက၊ ပထမဆံုးအေနနဲ႔ ေသခ်ာသြားေအာင္ ဆိုဒ္ဘားမွာ႐ွိတဲ့ လင့္ခ္ေတြကို တစ္ခုမက်န္ အားလံုး ျဖဳတ္ပစ္လိုက္တယ္၊ ၿပီးတာနဲ႔ ဘေလာ့ဂ္ကို စစ္ၾကည့္တယ္၊ မဲလ္ဝဲ ဖရီး၊ ေကာင္းၿပီ၊ ဒုတိယအေနနဲ႔ ဆိုဒ္ဘားမွာ လင့္ခ္ေတြကို ၄ ခုတတြဲ ျပန္ထည့္တယ္၊ ၄ ခုထည့္ၿပီးတိုင္း တခါျပန္စစ္တယ္၊ မဲလ္ဝဲဖရီး၊ ၄ ခု ထပ္ထည့္တယ္၊ ထပ္စစ္တယ္၊ မဲလ္ဝဲဖရီး၊ ဒီလိုနဲ႔ အရင္အတိုင္း လင့္ခ္ေတြအားလံုး ျပန္ထည့္လို႔ ၿပီးသြားတယ္၊ ေသခ်ာေအာင္ ထပ္စစ္တယ္၊ အစိမ္းေရာင္ အမွန္ျခစ္ပဲ...၊

ေနာက္အဆင့္မွာ ခုနက spam group ထဲကို ျပန္သြားၿပီး တစ္ေယာက္ခ်င္းစီရဲ႕ ကြန္မန္႔ေတြကို Not Spam လို႔ ျခစ္ၿပီး ျပန္ထုတ္တယ္၊ Iora ရဲ႕ ကြန္မန္႔ ၃ ခုကို အရင္ဆံုး ျပန္ထုတ္တယ္၊ ဘေလာ့ဂ္ကို ျပန္စစ္တယ္၊ မဲလ္ဝဲဖရီး...၊ က်ေနာ္ အံ့ၾသသြားတယ္၊ ကိုၿဖိဳးရဲ႕ ကြန္မန္႔ ၂ ခုကို ဆက္ထုတ္တယ္၊ ဘေလာ့ဂ္ကို ျပန္စစ္တယ္၊ မဲလ္ဝဲဖရီး...၊ ၾကည့္စမ္း, ဒါ ဘယ္လိုလုပ္ ျဖစ္ႏိုင္မလဲ၊ က်ေနာ္ သိလိုက္ၿပီ၊ က်န္တာေတြလည္း ဒီလိုပဲ ဖရီးဆိုတာ၊ တစ္ေယာက္ခ်င္းရဲ႕ ကြန္မန္႔ေတြကို ထည့္ၿပီးတိုင္း စစ္တယ္၊ မဲလ္ဝဲဖရီး ျပတာ အဆံုးထိပါပဲ၊ ဒါနဲ႔ က်ေနာ့္ဘေလာ့ဂ္က ကြန္မန္႔ေတြအားလံုးလဲ ျပန္ထည့္ၿပီး ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ ေသခ်ာေအာင္ထပ္စစ္တယ္၊ အစိမ္းေရာင္ အမွန္ျခစ္နဲ႔ မဲလ္ဝဲဖရီး ပါပဲ...၊

ခုနက ဒီကြန္မန္႔ေတြကို အနီေရာင္စာသားနဲ႔ မဲလ္ဝဲဆိုၿပီး ျပတယ္၊ က်ေနာ္ spam ထဲကို ပို႔ထားၿပီး စစ္ေတာ့ အိုေက၊ ဒါနဲ႔ မဲလ္ဝ္ပါတယ္ဆိုတဲ့ ဒီကြန္မန္႔ေတြကိုပဲ ၅ မိနစ္အတြင္းမွာ ျပန္ထည့္ေတာ့ မဲလ္ဝဲဖရီးတဲ့...၊ ဒါ ဘာသေဘာလဲ၊ ဒီစစ္ေဆးတဲ့ စနစ္က reliable မျဖစ္္တာ၊ ေသခ်ာမႈ မ႐ွိတာ၊ အားကိုးလို႔ မရတဲ့ သေဘာလား၊ အိုင္တီနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ က်ေနာ္ မ်ားမ်ားစားစား မသိပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ဒီလို လင္ခ့္အေသေတြ ခ်ိတ္မိတာနဲ႔ မဲလ္ဝဲဆိုတာကိုေတာ့ အမွန္အတိုင္း ေျပာရရင္ သိပ္ဘဝင္ မက်ပါဘူး၊ ယုတ္စြအဆံုး စစ္ေဆးတဲ့ ပ႐ိုဂရမ္က သိပ္ၿပီး sensitive ျဖစ္လို႔ လင့္ခ္အေသေတြကို မဲလ္ဝဲလို႔ ျပတယ္ပဲ ထားဦး၊ အခုဝဲလိုက္ အခုပဲ မဝဲလိုက္နဲ႔ဆိုေတာ့....၊ ဟုတ္ပါ့မလား ေမာင္ကာလုေရ လို႔မ်ား ဆိုရေလမလား...၊

အခု ျဖစ္စဥ္ကိုေတာ့ က်ေနာ္နားမလည္တာ အမွန္္ပါပဲ၊ တစ္ေယာက္ေယာက္ကမ်ား ႐ွင္းျပေပးႏိုင္တယ္ ဆိုရင္လည္း အတိုင္းထက္အလြန္ သိခ်င္ပါတယ္၊ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဘေလာ့ဂါ ညီအကို ေမာင္ႏွမေတြ အစိုးရိမ္လြန္ေနမွာ စိုးလို႔ က်ေနာ္ေတြ႔မိတာ တင္ျပလုိက္တာပါ၊ အေကာင္းဆံုးကေတာ့ တတ္ႏိုင္သေလာက္ back-up လုပ္ထားတာပါပဲ၊ ေပ်ာ္႐ႊင္စြာ ဘေလာ့ဂင္း ႏိုင္ၾကပါေစဗ်ာ...။ ။

ညီလင္းသစ္
၁၄ ေဖေဖာ္ဝါရီ၊ ၂၀၁၁

စကားခ်ပ္။ ။ ဒီေန႔မွာ ႏွင္းဆီပန္းအေၾကာင္းေလး ဘာေလး ေရးရမယ့္အစား ဒါႀကီးအေၾကာင္း ေရးေနရတယ္လို႔၊ ျဖစ္ပံုမ်ား၊ အင္း...မဲလ္ဝဲတစ္စည္းေလာက္ လက္ေဆာင္ေပးရရင္ ေကာင္းမယ္နဲ႔ တူတယ္...။ း)

မတည္ၿမဲျခင္းတရားထဲမွ ဘေလာ့ဂိုစဖီးယား

ဒီရက္ပိုင္းမွာ malware နဲ႔ဆက္ႏြယ္ၿပီး ဘေလာ့ဂ္နဲ႔ ဘေလာ့ဂိုစဖီးယား အေၾကာင္း နဲနဲေတြးျဖစ္ပါတယ္၊ ဒီကိစၥကို အားတက္သေရာ အကူအညီေပးၾကသူေတြရဲ႕ အဆိုအရနဲ႔ က်ေနာ္နားလည္မိသေလာက္ကေတာ့ ဒီမဲလ္ဝဲဆိုတာ လင့္ခ္အေသေတြ မ်ားေနတဲ့ ျပႆနာပါပဲ၊ ဆက္ၿပီး မေရးေတာ့တဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေတြ၊ ဝက္ဘ္ဆိုဒ္ေတြကို စစ္တဲ့စက္က မဲလ္ဝဲဆိုၿပီး ျပေတာ့ လူေတြလည္း လန္႔ကုန္ေရာ...၊ အခုေခတ္မွာက trojan, malware, adware, spam ဆိုတာေတြက ကိုယ့္ကြန္ျပဴတာကို ေကာင္းေကာင္းဒုကၡ ေပးႏိုင္တာကိုး၊ ဒါနဲ႔ပဲ စစ္ၾက၊ ေဆးၾက လုပ္ၾကရေတာ့တယ္...၊

ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ေတြးေနမိတာ ၂ ခ်က္႐ွိပါတယ္၊ ပထမအခ်က္က ဂူးဂဲလ္ရဲ႕ စပန္းမ္ေတြ၊ ဝက္ဘ္ဆိုဒ္အေသေတြ စစ္တဲ့စက္က ဒီလို လင့္ခ္အေသေတြ ခ်ိတ္ထားမိ႐ံုနဲ႔ ကုိယ့္ဘေလာ့ဂ္ကို တကယ္ပဲ ပိတ္ပစ္တာလား ဆိုတာပါ၊ ဒီလိုဆိုရင္ သူတို႔ပိတ္ရမယ့္ ဘေလာ့ဂ္ေတြ၊ ဆိုဒ္ေတြက အမ်ားႀကီး ျဖစ္ေနလိမ့္မယ္၊ အခုေခတ္မွာ အားလံုးလိုလိုက ဒီလို အျပန္အလွန္ လင့္ခ္ေတြ ခ်ိတ္ထားၾကတာကိုး၊ ဒီလို ခ်ိတ္ထားတဲ့ လင့္ခ္ေတြထဲမွာ ေသေနတဲ့လင့္ခ္က အၿမဲလိုလို ပါေနမွာပဲ၊ ဒါကတစ္ခ်က္...၊

ဒုတိယတခ်က္က က်ေနာ္တို႔ အဲဒီ Sucuri ဆိုဒ္မွာ သြားစစ္လိုက္တယ္၊ ဆိုဒ္ဘား လင့္ခ္ေတြနဲ႔ ကြန္မန္႔ေတြကို ျဖဳတ္လိုက္တယ္၊ အစိမ္းေရာင္ အမွန္ျခစ္ကေလး တက္လာတယ္၊ အားလံုး အိုေက၊ မဲလ္ဝဲ မ႐ွိေတာ့ဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ဒါက အဲဒီဆိုဒ္ရဲ႕ စစ္ေဆးခ်က္...၊ လက္ေတြ႔မွာ ဂူးဂဲလ္ ရဲ႕မဲလ္ဝဲစစ္စက္နဲ႔ အဲဒီစက္တို႔ တကယ္ပဲ တူရဲ႕လား၊ ဂူးဂဲလ္ရဲ႕ မဲလ္ဝဲ test procedure နဲ႔ အဲဒီအဖြဲ႔ရဲ႕ ပ႐ိုစီဂ်ာက အတူတူပဲလား၊ မတူဘူးဆိုရင္ သူတို႔က clean ဆိုေပမယ့္ ဂူးဂဲလ္က တစ္ခုခု ေတြ႔ခ်င္ ေတြ႔ေနဦးမွာလား...၊ အဲဒီဆိုဒ္မွာေတာ့ သူတို႔နဲ႔ ဂူးဂဲလ္၊ ဘေလာ့ဂါ အတူတူပဲဆိုတာ မေတြ႔မိပါဘူး၊ က်ေနာ္ မ်က္စိ ႐ွမ္းတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္၊

ဒါေတြနဲ႔ ဆက္စပ္ၿပီး ဘေလာ့စေပါ့ရဲ႕ help center ေတြ၊ ဖိုရမ္ေတြထဲ နဲနဲ ေမႊေႏွာက္ ၾကည့္မိတယ္၊ တေန႔တေန႔ ဘေလာ့ဂ္ အပိတ္ခံရလို႔ တက္လာတဲ့ ကြန္ပလိန္းေတြ မနည္းဘူး၊ ငါ ဘေလာ့ဂ္ေရးလာတာ ၁၀ ႏွစ္ မက,ေတာ့ဘူး၊ ငါ့ကို ဘာျဖစ္လို႔ ပိတ္တာလဲ-တို႔၊ မေန႔ကပဲ ဘေလာ့စေပါ့မွာ ပထမဦးဆံုး ဘေလာ့ဂ္စ,ဖြင့္ၿပီး ပို႔စ္ ၂ ခု တင္တယ္၊ ဒီေန႔မနက္ ငါ့ဘေလာ့ဂ္ကို ပိတ္ပစ္လိုက္တယ္-တို႔၊ ငါ့ဘေလာ့ဂ္မွာ ဘာေၾကာ္ျငာမွ မတင္ဘူး၊ ဒါေပမယ့္ မင္းတို႔ရဲ႕ spam robot က ဘာျဖစ္လို႔ ပိတ္ရတာလဲ-တို႔... တကယ့္ကို အစံုပါပဲ၊ ဒီၾကားထဲ တစ္ေယာက္က ရီရေသးတယ္၊ ငါက ေဖေဖာ္ဝါရီ ၂၉ မွာ ေမြးတာကြ၊ အဲဒါ ပ႐ိုဖိုင္းလ္မွာ ထည့္ဖို႔လုပ္ေတာ့ မင္းတို႔ရဲ႕ ဘေလာ့ဂါ ပလက္ေဖာင္းက ဒီရက္မ႐ွိဘူးဆိုၿပီး လုပ္တယ္၊ ဘာသေဘာလဲကြ-တဲ့၊ ေတာ္ေတာ္ ေဒါပြေနပံုပဲ...၊ က်ေနာ္ ေျပာခ်င္တာက ေနာက္ခံ အေၾကာင္းေတြက အမ်ိဳးမ်ိဳးေတြ ႐ွိေပမယ့္ အပိတ္ခံရတာ၊ အဟက္ခ္ခံရတာမွာေတာ့ သိပ္မကြာဘူး ဆိုတာပါ၊

ဒါေတြက ကုိယ့္ရဲ႕ သေဘာမပါဘဲ ရပ္လိုက္ရတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေတြ...၊ တျခားဖက္မွာလည္း အေရးအသားေကာင္း၊ ဧည့္သည္ လည္းမ်ားေပမယ့္ ရပ္လိုက္ၾကတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေကာင္းေတြလည္း အမ်ားႀကီးပါပဲ၊ က်ေနာ္ဘေလာ့ဂ္ ေရးေနတဲ့ ဒီ ၄ ႏွစ္အတြင္းမွာ ဒီလိုမ်ိဳးေတြ ေတြ႔ခဲ့ရတယ္၊ အင္မတန္ေကာင္းတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ ျဖစ္ေပမယ့္ အမ်ိဳးမ်ိဳး တိုက္ခိုက္ခံရလို႔ စိတ္ညစ္ၿပီး ရပ္လိုက္တာ၊ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ အေၾကာင္းနဲ႔ ရပ္လိုက္တာ၊ ဘေလာ့စေပါ့ကို ပိတ္ထားတဲ့ ႏိုင္ငံကို ေရာက္သြားလို႔ မရပ္ခ်င့္၊ ရပ္ခ်င္နဲ႔ ရပ္လိုက္ရတာ၊ စာဆက္ေရးေနေပမယ့္ စိတ္ကုန္သြားလို႔ ပတ္ဘလစ္႐ွ္ မလုပ္ေတာ့တာ... တကယ့္ကို အမ်ားႀကီးပါ၊ ဝမ္းသာစရာ အေၾကာင္းေတြလည္း ႐ွိပါေသးတယ္၊ တခ်ိဳ႕က အေဝးမွာ ေရာက္ေနတာေတာင္ မိဘက ခြင့္မျပဳလို႔ မနည္းကို အေပးအယူလုပ္၊ အတိုက္အခံလုပ္ၿပီး ေရးရတယ္၊ တခ်ိဳ႕ကလည္း ဟိုး အရင္ကတည္းက ေရးခဲ့ၿပီး အမွတ္မ႐ွိလို႔ တတိယအႀကိမ္ေတာင္ ျပန္ေရးေနျပန္ေရာ း) ...၊

ဆိုေတာ့ အထက္မွာ သံုးသပ္၊ ေတြးဆမိသလို ဒီမဲလ္ဝဲနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ပထမေတာ့ က်ေနာ္ဘာမွ မလုပ္ဘဲ ထားမလို႔ပါ၊ က်ေနာ္ရဲ႕ ပို႔စ္ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႔ ဓါတ္ပံုေတြအားလံုးက back-up ႐ွိပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဘေလာ့ဂိုစဖီးယားထဲက ဘေလာ့ဂ္ေလးတစ္ခုအေနနဲ႔ အသိုင္းအဝုိင္းမွာ ကုိယ့္ေၾကာင့္ သူမ်ားေတြပါ အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္မွာ စိုးတာနဲ႔ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ လိုအပ္တာေတြ လုပ္လိုက္ပါေတာ့တယ္၊ ေနာက္တစ္ခုက ၄ ႏွစ္ထဲ ေရာက္လာေတာ့ ဒီဘေလာ့ဂ္ေလးကို က်ေနာ္ နဲနဲ သံေယာဇဥ္ ျဖစ္လာတာလည္း ပါတယ္၊ ဟုတ္တယ္၊ သူ႔မ်က္ႏွာစာမွာ အတုိက္ခိုက္ခံရသည္ လို႔ စာတန္းနီႀကီး မျမင္ခ်င္ပါဘူး၊ က်ေနာ့္မွာ facebook အေကာင့္တစ္ခု ႐ွိေပမယ့္ မသံုးဘဲ ပစ္ထားတာ ၾကာေနၿပီ၊ ဖြင့္ထားတာလည္း ၾကာပါၿပီ၊ မၾကာခဏ ဆိုသလိုလည္း အားစိုက္ၿပီး အပ္ပ္တူဒိတ္ ျဖစ္ေအာင္လုပ္ဖို႔ စဥ္းစားတယ္၊ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ ဘယ္လိုမွ မ'ၿငိ'ဘူး၊ တြစ္တာတို႔ ဖလစ္ကာတို႔ဆိုလည္း အတူတူပဲ၊ ဖလစ္ကာဆို ဓါတ္ပံုအသိုင္းအဝိုင္းမို႔ စိတ္ဝင္စားစရာ ေတြ၊ ပညာယူစရာေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိေပမယ့္ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ မေရာက္ျဖစ္ေသးပါဘူး၊ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဒီဘေလာ့ဂ္ မွာပဲ ၿမဲေနခဲ့တယ္၊ ဒါေပမယ့္ မတည္ၿမဲျခင္းထဲက ဘေလာ့ဂိုစဖီးယားမို႔ သူက (မွားၿပီး) ပိတ္လိုက္တဲ့ေန႔၊ ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ရပ္ခ်င္တဲ့ေန႔ အထိေပါ့ ။ ။

ညီလင္းသစ္
၁၂ ေဖေဖာ္ဝါရီ၊ ၂၀၁၁