ျမဴခိုး၊ တိမ္ေငြ႔၊ ေတာင္တန္းမ်ားႏွင့္...

ၿပီးခဲ့တဲ့ လတုန္းက ေႏြရာသီအားလပ္ရက္အေနနဲ႔ က်ေနာ္ ခြင့္ ၂ ပတ္ယူျဖစ္ခဲ့တယ္၊ အဲဒီ ၂ ပတ္ထဲက ပထမအပတ္မွာ မိသားစုနဲ႔အတူ ေတာင္ေပၚက ႐ြာေလးတ႐ြာကို သြားလည္ျဖစ္ပါတယ္၊ နာမည္က Nax လို႔ေခၚၿပီး လူဦးေရ တေထာင္ေတာင္မွ မ႐ွိတတ္တဲ့ Alps ေတာင္တန္းေပၚက ႐ြာကေလးပါ၊ ပင္လယ္ေရမ်က္ႏွာျပင္ အျမင့္ မီတာ ၁၂၈၆ မွာ တည္႐ွိၿပီးေတာ့ အိမ္ကေန တနာရီခြဲေလာက္ ကားနဲ႔သြားရတယ္၊ အဲဒီ႐ြာမွာ ေတာင္ေပၚအိမ္ chalet ေလးတလံုးကို တပတ္စာ ငွားထားၿပီး ေအးေအးလူလူ သြားေနျဖစ္ခဲ့တဲ့ ခရီးစဥ္ေလးတခုအေၾကာင္း က်ေနာ္ ေျပာျပခ်င္ပါတယ္…၊

ဒီ chalet အိမ္ကေလးကို မႏွစ္တုန္းက စ,ငွားျဖစ္ရင္း သေဘာက်မိတာနဲ႔ ဒီႏွစ္မွာလည္း ေနာက္တေခါက္ ထပ္ငွားျဖစ္သြားတယ္၊ ဆြစ္ဇာလန္ရဲ႕ ေတာင္ေပၚ႐ြာေတြမွာ လံုးခ်င္း chalet အိမ္ကေလးေတြ၊ ဒါမွမဟုတ္ apartment ေတြ ငွားလို႔ရပါတယ္၊ အမ်ားအားျဖင့္ စေနေန႔ကေန ေနာက္တပတ္ စေနအထိ တပတ္စာ ငွားၾကေပမယ့္ ေသာၾကာနဲ႔ တနလၤာလို ႐ံုးပိတ္ရက္က်တဲ့ long weekend ေတြမွာလည္း ငွားလို႔ရပါတယ္၊ ဒီအိမ္ကေလးမွာ အိမ္ခန္း ၃ ခန္းနဲ႔အတူ ေရခ်ိဳးခန္း၊ မီးဖိုေခ်ာင္၊ ထမင္းစားခန္း၊ ဧည့္ခန္း စတာေတြပါ,ပါတယ္၊ သေဘာက်စရာ ေကာင္းတဲ့အခ်က္ကေတာ့ အိမ္ေဘးနားမွာ တျခားအိမ္ေတြ နီးနီးကပ္ကပ္ မ႐ွိသလို အိမ္ေ႐ွ႕မွာ ညီညာျပန္႔ျပဴးတဲ့ ျမက္ခင္းျပင္က်ယ္က်ယ္တခု ႐ွိတဲ့အခ်က္ပါ၊

Chalet အိမ္ကေလးကို လာဖို႔အတြက္ Nax ႐ြာထဲကို ျဖတ္ၿပီး နည္းနည္းအျမင့္ကို ထပ္တက္ရပါတယ္၊ အိမ္က ႐ြာရဲ႕ အေပၚဖက္မွာ ႐ွိတဲ့သေဘာေပါ့၊ အဲဒီလို ၂ ေကြ႔ေလာက္ ထပ္ေမာင္းတက္ၿပီးမွ ေဟာဒီ လမ္းကေလးအတိုင္း ဝင္လာခဲ့ရင္ အဆံုးေလာက္မွာ ေရာက္ပါၿပီ…၊

ေတာင္ေပၚ႐ြာျဖစ္တဲ့ အတိုင္း ျမဴခိုးေတြ၊ တိမ္စိုင္တိမ္ခဲေတြက မထင္ရင္မထင္သလို ေရာက္ေရာက္လာတတ္ပါတယ္၊ ကိုေခ်ာေျပာတဲ့ “တိမ္ေတြနဲ႔ ေတာင္တန္းေတြရဲ႕ လင္ခန္းမယားခန္း အေနအထိုင္ေတြ” ကို မၾကာခဏ ေတြ႔ရတတ္တဲ့ ေနရာေပါ့၊ ေတာင္ေပၚေဒသေတြမွာ ရာသီဥတုက ဘယ္ေတာ့မွ အစိုးမရတတ္ပါဘူး၊ အိမ္ကထြက္လာတုန္းက ေျမျပန္႔မွာ ေနေတြပူေနေပမယ့္ ေတာင္ေပၚမွာ မိုးေတြ႐ြာ၊ ျမဴေတြပိတ္ခ်င္လည္း ပိတ္ေနတတ္တယ္၊ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္တို႔ေနခဲ့တဲ့ ရက္သတၱပတ္အတြင္းမွာေတာ့ အလြန္အမင္း ေအးေနတာမ်ိဳး ကံေကာင္းစြာနဲ႔ မႀကံဳခဲ့ရဘူး…၊ အိမ္ေ႐ွ႕ကေန ၾကည့္လိုက္ရင္ ေအာက္ဖက္ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ Nax ႐ြာကေလး႐ွိမယ္၊ သူ႔ရဲ႕ အေ႐ွ႕ဖက္မွာေတာ့ တိမ္ေတြက ေထြးေပြ႔ထားတဲ့ ေျမျပန္႔ကိုဆင္းရာ ေတာင္ၾကားခ်ိဳင့္ဝွမ္း…၊

မိုးကေလး တဖြဲႏွစ္ဖြဲက်တဲ့ ရက္ေတြမွာ cheese fondue လုပ္စားျဖစ္တယ္၊ သူက ႐ိုး႐ိုး႐ွင္း႐ွင္း ႐ွိလွသလို ခပ္ေအးေအး႐ွိတဲ့ ရာသီဥတုနဲ႔လည္း လိုက္ဖက္ပါတယ္၊ ေပါင္မုန္႔ျခမ္းေတြ ထည့္ဖို႔ သစ္သားဇလံုကေလးရယ္၊ အရည္ေပ်ာ္ေနတဲ့ ဒိန္ခဲကိုထည့္ဖို႔ သံ ဒါမွမဟုတ္ ေျမနဲ႔လုပ္တဲ့ အိုးရယ္၊ ဒိန္ခဲေတြ ျပန္မခဲေအာင္ မီးအပူေပးထားမယ့္ မီးဖိုကေလးရယ္႐ွိရင္ ရပါၿပီ၊ ေပါင္မုန္႔ကို တဖဲ့,ဖဲ့ၿပီး ခက္ရင္း႐ွည္ထိပ္မွာ တပ္၊ စားပြဲအလယ္က ဒိန္ခဲအိုးထဲကို ႏွစ္ၿပီးေမႊ၊ ၿပီးေတာ့ ပန္းကန္ထဲမွာ အသင့္ျဖဴးထားတဲ့ င႐ုတ္ေကာင္းမႈန္႔နဲ႔ တို႔ၿပီး စား႐ံုပါပဲ၊ ထံုးတမ္းစဥ္လာအေနနဲ႔ ေျပာရရင္ အဲဒီလို ေပါင္မုန္႔ကို ဒိန္ခဲအိုးထဲ ထည့္ေမႊေနတုန္း ေပါင္မုန္႔က မေတာ္တဆ အိုးထဲမွာ ျပဳတ္က်သြားခဲ့ရင္ အဲဒီေပါင္မုန္႔ပိုင္႐ွင္က စားပြဲမွာထိုင္ေနတဲ့ က်န္တဲ့သူေတြ ခုိင္းတာကို လုပ္ေပးရပါတယ္၊ ဥပမာ-ကဗ်ာတပုဒ္ ႐ြတ္ခိုင္းတာမ်ိဳး၊ သီခ်င္းကေလး တပိုင္းေလာက္ ဆိုခိုင္းတာမ်ိဳး၊ ေပါင္မုန္႔ေတြ ထပ္လွီးခိုင္းတာမ်ိဳး စသျဖင့္ေပါ့…၊ အထူးသျဖင့္ လူငယ္ေတြက ဒီအစဥ္အလာကို လုပ္ၾကတာမ်ားတယ္၊ စားရင္းေသာက္ရင္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္႐ႊင္႐ႊင္ ႐ွိေစလိုတဲ့ သေဘာျဖစ္မွာပါ၊ က်ေနာ့္ရဲ႕ သားကေတာ့ အဲဒီဓေလ့ကို သိသြားတဲ့ေန႔ကစၿပီး fondue စားတိုင္း အဲဒီလို အခိုင္းခံခ်င္လို႔ သူ႔ ေပါင္မုန္႔ကို ခက္ရင္းထိပ္မွာ ေလ်ာ့တိေလ်ာ့ရဲ႕ တပ္ၿပီး မျပဳတ္၊ ျပဳတ္ေအာင္ လုပ္ေလ့႐ွိတယ္၊ ေပါင္မုန္႔က ျပဳတ္က်သြားရင္ ဟာ.. က်သြားၿပီဆိုၿပီး သူ႔ကိုဘာမ်ား ခိုင္းမလဲလို႔ စားပြဲက လူေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာကို ေမွ်ာ္လင့္တႀကီးနဲ႔ လိုက္ၾကည့္တတ္တယ္၊ ဒါတင္မကေသးဘူး၊ သူမ်ားေတြရဲ႕ ေပါင္မုန္႔ကိုလည္း ျပဳတ္က်ေအာင္ ေမႊေနခ်ိန္မွာ သူ႔ခက္ရင္းနဲ႔ လိုက္လိုက္ဖိတယ္၊ fondue စားရင္းနဲ႔ သူက ကစားဖို႔ပဲ ႀကံစည္ေနတာ…၊ ေနာက္တခုက fondue စားရင္း တြဲေသာက္ဖို႔က အမ်ားအားျဖင့္ ဝိုင္ျဖဴကိုပဲ သံုးရပါတယ္၊ ဝိုင္နီတို႔ ဝိုင္ပန္းေရာင္တို႔ မေသာက္ၾကပါဘူး၊ ဝိုင္မေသာက္တဲ့သူေတြကေတာ့ ေရေႏြးၾကမ္းျဖစ္ျဖစ္၊ လက္ဖက္ရည္ျဖစ္ျဖစ္ ေသာက္ၾကတယ္၊ စားၿပီးရင္လည္း ေရေအး မေသာက္သင့္ပါဘူး၊ ဗိုက္ထဲမွာ ပူပူေႏြးေႏြး႐ွိေနတဲ့ ဒိန္ခဲက ေရေအးနဲ႔ထိတဲ့အခါ မာသြားၿပီး အစာမေၾကတာ၊ ဗိုက္ေအာင့္တာ ျဖစ္မွာစိုးလို႔ပါ…၊

က်ေနာ့္ရဲ႕ ဖုန္းေအာ္ပေရတာက ေတာင္ေပၚ တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ လိုင္းေပ်ာက္တတ္ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ Nax ႐ြာမွာေတာ့ ထူးထူးျခားျခား လိုင္းမိေနတယ္၊ ဒါနဲ႔ပဲ အင္တာနက္သံုးဖို႔ အဆင္ေျပသြားတယ္၊ ၿမိဳ႕ျပလူသားပီပီ တပတ္လံုးလံုး အင္တာနက္မသံုးရဘူး ဆိုရင္လည္း မျဖစ္ေသးျပန္ဘူး မဟုတ္လား၊ ဖုန္းကို ကြန္ပ်ဴတာမွာခ်ိတ္ၿပီး အင္တာနက္သံုးၾကည့္တာ ဒါ ပထမဆံုးအႀကိမ္ ပါပဲ၊ ဒါနဲ႔ စကားမစပ္ ေဘးနားက ပုလင္းက သစ္ေတာ္သီးကေန ထုတ္ထားတဲ့ digestive spirit ပါ၊ ေတာင္ေပၚေဒသေတြမွာေတာ့ အစာေၾကေဆးအေနနဲ႔ မွီဝဲၾကသလို ခ်မ္းေအးတဲ့ ရာသီဥတုကို အံတုဖို႔ အရည္ေဖ်ာ္ထားတဲ့ အေႏြးထည္တမ်ိဳးဆိုလည္း မမွားပါဘူး…၊ း)

တယ္လီဖုန္းနဲ႔ခ်ိတ္ၿပီး အင္တာနက္သံုးလို႔ရတယ္ဆိုတာကို လွမ္းျမင္သြားတဲ့ က်ေနာ့္ရဲ႕ ျမန္မာစာေက်ာင္းသားေလးကလည္း ခ်က္ခ်င္းလိုလို အနားေရာက္လာၿပီး လတ္တေလာသူၾကည့္ေနတဲ့ Marsupilami ကာတြန္းဇတ္လမ္းေလးေတြ ၾကည့္ဖို႔ နားပူးနားဆာလုပ္ေတာ့တာပဲ၊ ယူက်ဳမွာ မိနစ္ ၂၀ စာ ဇတ္လမ္းေလးေတြ႐ွိေတာ့ သူ႔အတြက္လည္း အဆင္ေျပပါတယ္၊ အဆင္မေျပတာက က်ေနာ့္ရဲ႕ ဖုန္းဘက္ထရီ…၊ အေဖနဲ႔သား အၾကားမွာ အနိစၥသေဘာကို သူ ေကာင္းေကာင္းသေဘာေပါက္သြားရတယ္…၊

အဲဒီ တပတ္တာကာလမွာ သားကို မိုႏိုပိုလီ ကစားနည္း က်ေနာ္တို႔ သင္ေပးျဖစ္လိုက္တယ္၊ သူက ပိုက္ဆံစကၠဴေတြျမင္ေတာ့ စိတ္ဝင္စားေနတာနဲ႔ ႐ွင္းျပရင္း၊ ႐ွင္းျပရင္းနဲ႔ ကစားနည္းတခုလံုးကို သင္ေပးသလို ျဖစ္သြားေရာ…၊ အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး မိုႏိုပိုလီ ကစားမယ္ခ်ည္းလုပ္ေနလို႔ ဒီတပတ္ေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆး စာဖတ္မယ္ဆိုတဲ့ က်ေနာ့္ရဲ႕ အႀကံအစည္ေတြလည္း မိုႏိုပိုလီရဲ႕ အရင္း႐ွင္စနစ္က ဝါးၿမိဳတာ ခံလိုက္ရတယ္၊ က်ေနာ္တို႔ငယ္ငယ္က ကစားခဲ့တဲ့ မိုႏိုပိုလီကိုလည္း ျပန္သတိရမိတယ္၊ ၿမိဳ႕နာမည္ေတြက ရန္ကုန္၊ မႏၲေလးစတဲ့ ျမန္မာနာမည္ေတြနဲ႔…၊ အခုေခတ္ ျမန္မာျပည္က ကေလးေတြေကာ မိုႏိုပိုလီဆိုတာ သိၾကပါအံုးေတာ့မလားလို႔လည္း ေတြးေနမိခဲ့တယ္၊

မိုးေလကင္းစင္တဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာေတာ့ ႐ြာရဲ႕ အထက္ပိုင္းက ေတာင္ေပၚမွာ လမ္းေလွ်ာက္ျဖစ္ပါတယ္၊ သဘာဝစိမ့္စမ္းေရ ထြက္တဲ့ေနရာကေန ေတာင္ေျခ႐ြာေလးေတြအထိ ေတာင္က်ေခ်ာင္းေရကို ေျမာင္းေဖာက္၊ သြယ္ယူထားတဲ့ ေျမာင္းကေလးေတြ ႐ွိပါတယ္၊ စိုက္ခင္းေတြမွာ သံုးဖို႔သြယ္ယူထားတာပါ၊ ထင္း႐ွဴးေတာထဲက အဲဒီလို ေရသြယ္ေျမာင္းေလးေတြတေလွ်ာက္မွာ က်ေနာ္တို႔ လမ္းေလွ်ာက္ၾက ပါတယ္၊ တေပ၊ တေပခြဲသာသာေလာက္ပဲ အက်ယ္႐ွိတဲ့ ေျမာင္းကေလးေတြက ဘာမွ လွလွပပ မဟုတ္ေပမယ့္ သဘာဝနဲ႔ အနီးစပ္ဆံုးျဖစ္ေအာင္ ေက်ာက္တံုး၊ ပ်ဥ္ျပားေတြသံုးၿပီး သြယ္တန္းထားတာက ကီလိုမီတာေပါင္းမ်ားစြာ ႐ွည္လ်ားပါတယ္၊ တသြင္သြင္စီးေနတဲ့ ေတာင္က်ေရသံကို နားေထာင္ရင္း၊ ထင္း႐ွဴးရနံ႔ကို ႐ွဴ႐ွိဳက္ရင္း၊ စိတ္ေအးလက္ေအး လမ္းေလွ်ာက္ရတာ စိတ္ခ်မ္းေျမ႕စရာ ေကာင္းပါတယ္၊

အဲဒီေန႔မွာ က်ေနာ္တို႔နဲ႔ အတူပါလာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က မွိဳနဲ႔ပတ္သက္ရင္ အေတာ္ေလး ကြ်မ္းက်င္ပါတယ္၊ သူက ဒီလိုအခ်ိန္ဆို မွိဳေတြေပါက္ေနတတ္ၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေဟာဒီလို ေဟာဒီလို ေနရာေတြမွာ ႐ွိတတ္ေၾကာင္း၊ ဘယ္မွိဳက ဘာအမ်ိဳးအစားျဖစ္ေၾကာင္း စတာေတြ႐ွင္းျပတာနဲ႔ က်ေနာ္တို႔လည္း သူ႔အားကိုးနဲ႔ မွိဳေတြလိုက္ႏႈတ္ျဖစ္ ၾကတယ္၊ က်ေနာ့္ဟာနဲ႔က်ေနာ္ဆို ဘာမွိဳမွ ဟုတ္တိပတ္တိ မသိတာနဲ႔ ဒီလိုပဲ ေက်ာ္သြားျဖစ္မွာ ေသခ်ာတယ္၊ သိတယ္မဟုတ္လား… ၿမိဳ႕ႀကီးသားေလ…၊ း) အဲဒီေန႔က တကယ္လည္း မွိဳေတြအမ်ားႀကီး ေတြ႔ပါတယ္၊ အဲ… မွိဳေတြ ႏႈတ္ေနရင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို selfie ႐ိုက္ဖို႔ေမ့သြားလို႔ “မွိဳရတဲ့မ်က္ႏွာ” ဆိုတာ ဘယ္လိုမွန္းေတာ့ မသိလိုက္ရဘူး…၊ းD

မွိဳနဲ႔ပတ္သက္ရင္ နကန္းတလံုးမွ မသိဘူးဆိုေပမဲ့ ေဟာဒီလို အေရာင္ေတာက္ေတာက္ မွိဳေတြဟာ အဆိပ္႐ွိတယ္ ဆိုတာေလာက္ေတာ့ က်ေနာ္သိပါေသးတယ္၊ ဟင္းခ်က္စားဖို႔ အသံုးမဝင္ေပမယ့္ တစိုတေျပနဲ႔ လွေနတဲ့မွိဳမို႔လို႔ ဓာတ္ပံုေလးတပုံ ႐ိုက္ျဖစ္ခဲ့တာ…၊

Chalet ျပန္ေရာက္ေတာ့ အဲဒီ မွိဳအိတ္စပတ္ သူငယ္ခ်င္းကပဲ ႏႈတ္လာတဲ့ မွိဳေတြကိုတပြင့္ခ်င္းစီ ေသေသခ်ာခ်ာ ေရေဆး၊ အေျခာက္ခံေရစစ္၊ ျဖတ္ေတာက္ၿပီး ေၾကာ္ေပးပါတယ္၊ ေတာထဲက ႏႈတ္လာတဲ့မွိဳကို ေရေဆးသန္႔စင္ရတာ အေတာ္လက္ဝင္မွန္း၊ အေတာ္ ႏူးညံ့စိတ္႐ွည္ရမွန္း အဲဒီေတာ့မွ သိေတာ့တယ္…၊

အဲဒီေန႔က က်ေနာ့္ရဲ႕ ညေနစာ…၊ မွိဳေၾကာ္၊ ဇုကီနီေၾကာ္၊ အသားကင္၊ အာလူးဟင္း…၊ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ႏႈတ္လာတဲ့မွိဳကို ေၾကာ္စားရတာ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္နဲ႔ အေတာ့္ကို အရသာ႐ွိပါတယ္၊ မွိဳဆိုရင္ ေစ်းဆိုင္ႀကီးေတြကပဲ ဝယ္စားဖူးတဲ့ ၿမိဳ႕ႀကီးသားတေယာက္ဟာ မွိဳႏႈတ္တာကေန ပန္းကန္ထဲေရာက္တဲ့အထိ ျဖစ္စဥ္တခုလံုးကို ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ပါဝင္လိုက္ရလို႔ ေက်နပ္တဲ့စိတ္ေတြနဲ႔ အဲဒီညေနက ဗိုက္ေလးသြားခဲ့တယ္…၊

ဟိုးခပ္လွမ္းလွမ္း တဖက္ေတာင္ေၾကာက မီးပြင့္ေလးေတြ တပြင့္ခ်င္း၊ တပြင့္ခ်င္း လင္း,လင္းလာတာကို ထိုင္ၾကည့္ရင္း ေနဝင္ရီတေရာ ညေနခင္းတခုမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြကို က်ေနာ္သတိရ ေနခဲ့တယ္၊ Alps ေတာင္တန္းေပၚက အိမ္ကေလးတလံုး အေ႐ွ႕ မွာေပါ့…။ ။

ညီလင္းသစ္
၂၃ စက္တင္ဘာ၊ ၂၀၁၄

ျမန္မာစကားသည္ တို႔စကား

သားကေလး ဒီႏွစ္ပထမတန္း စ,တက္လို႔ သံုးရက္ေျမာက္ေန႔ အိမ္ကိုျပန္လာေတာ့ သူ႔ရဲ႕အာဂ်င္ဒါထဲမွာ အတန္းပိုင္ဆရာမရဲ႕ မွတ္ခ်က္ေလးတခု ပါလာခဲ့တယ္၊ ဒီ အာဂ်င္ဒါက ေက်ာင္းမွာ ကေလးေတြဘာသင္ရလဲ၊ ဘာေတြ အိမ္စာေပးလိုက္သလဲ၊ စတာေတြကို ေဖာ္ျပဖို႔အျပင္ မိဘနဲ႔ဆရာ ဆက္သြယ္ဖို႔အတြက္ ေရးစရာ႐ွိရင္ ေရးဖို႔လည္း ျဖစ္ပါတယ္၊ အဲဒီမွာ ပါလာတဲ့မွတ္ခ်က္ေလးက Bonjour (ဘြန္႐ွဴး) ကို ျမန္မာလို ဘယ္လိုေရးသလဲဆိုတာ ေက်းဇူးျပဳ၍ ေရးေပးပါ-တဲ့၊ ဒါနဲ႔ အဲဒီမွတ္ခ်က္ေလးရဲ႕ ေအာက္မွာပဲ Bonjour ကို ျမန္မာလို “မဂၤလာပါ” လို႔ ေရးပါတယ္ ဆိုၿပီး ျမန္မာစာလံုး မဂၤလာပါ ကို ေရးလိုက္တဲ့အျပင္ သီးသန္႔ A4 စာ႐ြက္တ႐ြက္မွာလည္း စာ႐ြက္အျပည့္နီးပါး မဂၤလာပါ-လို႔ စာလံုးအႀကီးႀကီး က်ေနာ္ ေရးေပးလိုက္တယ္၊ ဒါ့အျပင္ အဲဒီစာလံုးေတြကို ဘယ္လိုေရးတယ္ဆိုတာကို ျမွားေလးေတြနဲ႔လည္း ျပေပးထားလိုက္တယ္၊ ဥပမာ-“မ” ကို တဆက္ထဲ ဆြဲတာ မဟုတ္ဘဲ ဘယ္ဖက္က ေအာက္ဖက္အလယ္ထိ တခါဆြဲ၊ ညာဖက္ကေန ေအာက္ဖက္ကိုဆြဲၿပီးမွ အလယ္က အဆံသတ္ရၿပီး ေရးရတယ္ ဆိုတာကိုေပါ့၊ ေနာက္ရက္ေတြ သားကို ေက်ာင္းလိုက္ပို႔ေတာ့ အဲဒီအတန္းပိုင္ဆရာမက က်ေနာ့္ကိုလာႏႈတ္ဆက္ၿပီး “မဂၤလာပါ” စာလံုးကို ေသေသခ်ာခ်ာ ေရးေပးတဲ့အျပင္ ေရးနည္းပါ ႐ွင္းျပေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း တခုတ္တရ လာေျပာတယ္၊ A4 စာ႐ြက္နဲ႔ က်ေနာ္ ေရးေပးလိုက္တဲ့ “မဂၤလာပါ” ကိုလည္း ပလပ္စတစ္ေလာင္းၿပီး စာသင္ခန္းနံရံမွာ ကပ္ထားပါတယ္-တဲ့…၊

တကယ္ေတာ့ အခုလိုမ်ိဳး ေရးေပးရတာ သား ပထမတန္း ေရာက္မွ မဟုတ္ပါဘူး၊ သူ မူႀကိဳတက္ကတည္းက ဆရာမတေယာက္က ေရးေပးပါဆိုလို႔ က်ေနာ္ ေရးေပးခဲ့ဖူးတယ္၊ အဲဒါကိုလည္း အခန္းထဲမွာ ကပ္ထားတာ ေတြ႔ခဲ့ရတယ္၊ ဒီ ဆရာမေတြရဲ႕ ႐ည္႐ြယ္ခ်က္က အတန္းထဲက တျခားဘာသာစကား ေျပာတဲ့ကေလးတိုင္းကို အဲဒီသက္ဆိုင္ရာ ဘာသာစကားရဲ႕ ႏႈတ္ခြန္းဆက္ စကားေလးကို ေရးခိုင္းၿပီး မတူကြဲျပားတဲ့ အသံထြက္ေတြ၊ ေရးပံုေရးနည္းေတြကို ကေလးတို႔ကို ႐ွင္းျပ၊ နားလည္ေစဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္၊ က်ေနာ္သိသေလာက္ သားရဲ႕ အတန္းထဲမွာ ျပင္သစ္စကားအျပင္ အဂၤလိပ္စကားေျပာ၊ အီတာလ်ံ စကားေျပာ၊ ဂ်ာမန္စကားေျပာ၊ ႐ု႐ွားစကားေျပာ၊ စပိန္စကားေျပာတဲ့ ကေလးေတြ ႐ွိပါတယ္၊ ဒီကေလးေတြကို ျပင္သစ္စာ သင္ေပးတဲ့အခါ ကမာၻေပၚမွာ ျပင္သစ္စာအျပင္ ေဟာဒီလို တျခားစကားေတြလည္း ေျပာၾက၊ ေရးၾကတယ္ဆိုတာ သိေစဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္၊ ဒီလိုနည္းအားျဖင့္ ကေလးေတြဟာ ကြဲျပားမႈေတြ အတူယွဥ္တြဲ ႐ွိေနတဲ့အေၾကာင္း အခုအ႐ြယ္ကတည္းက နားလည္ေစမွာျဖစ္သလို အျခား ဘာသာစကားေတြကိုလည္း ေလးစား၊ တန္ဖိုးထားတတ္ေစဖို႔ ပါပဲ…၊

ဒီအျဖစ္အပ်က္ေလးကို ေတြးေနရင္းနဲ႔ ဟိုတေလာဆီက မေမ (ေမဓာဝီ)နဲ႔ အြန္လိုင္းမွာ အမွတ္မထင္ စကားေျပာျဖစ္တုန္း သူေျပာသြားတဲ့ စကားေတြက ေခါင္းထဲေရာက္လာတယ္၊ သူ႔ေက်ာင္းက ကေလးေတြထဲမွာ ျမန္မာစကားကို မေျပာတတ္တဲ့ ျမန္မာကေလးေတြ အမ်ားႀကီးပဲ ဆိုတဲ့အေၾကာင္း၊ ကေလးေတြရဲ႕ မိဘေတြကိုယ္တိုင္က အေဖျမန္မာ၊ အေမျမန္မာ၊ ေမြးကတည္းက အခုခ်ိန္ထိ ေနလာတာကလည္း ျမန္မာျပည္မွာ၊ ႏိုင္ငံျခားလည္း အလည္အပတ္သေဘာမ်ိဳးေတာင္ မသြားခဲ့ပါဘဲနဲ႔ ျမန္မာစကားကို နားမလည္တဲ့အေၾကာင္း၊ အိမ္မွာလည္း အဂၤလိပ္လိုပဲ ေျပာၾကတဲ့အေၾကာင္း၊ အဲဒီကေလးေတြကို ျမန္မာစာသင္တဲ့အခါ အဂၤလိပ္စကားကိုသံုးၿပီး ႐ွင္းျပရတဲ့အေၾကာင္း စတာေတြ ေျပာျပတယ္၊ က်ေနာ့္မွာ ကိုယ့္နားကို ကိုယ္မယံုႏိုင္ေအာင္ ပါပဲ၊ အခုေခတ္မွာ ကိုယ့္နာမည္ကိုေတာင္ ကိုယ္ ျမန္မာလို မေရးတတ္ေတာ့တဲ့ ျမန္မာလူမ်ိဳး ကေလးငယ္ေတြ မ်ားလာေနၿပီ ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ျမန္မာျပည္က သူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ႕ကလည္း ေျပာဖူးတယ္၊ ဒါ့အျပင္ စကၤာပူမွာေနၿပီး ျမန္မာစကား မေျပာတတ္ေတာ့တဲ့ ျမန္မာကေလးငယ္ေတြအေၾကာင္း ညီမေလးဇြန္ (ဇြန္မိုးစက္) ေရးဖူးတဲ့ ပို႔စ္တပုဒ္မွာလည္း ဖတ္ခဲ့ရဖူးတယ္၊

အဲဒီလို အျဖစ္ေတြၾကားရတဲ့အခါ က်ေနာ္ အေတာ္ေလး စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိပါတယ္…၊ ကာလံေဒသံအရ အခုေခတ္မွာ အဂၤလိပ္စကား၊ တ႐ုတ္စကား၊ တျခားဘာသာစကား ေတြကို သင္ရမယ္ဆိုတာ က်ေနာ္တို႔ ျငင္းလို႔မရတဲ့ အမွန္တရားပါ၊ ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ ေနတဲ့ ကေလးေတြအဖို႔ သက္ဆိုင္ရာႏိုင္ငံအလိုက္ ဘာသာစကား အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ေက်ာင္းမွာ၊ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ေျပာေန၊ ၾကားေနရသလို ျမန္မာျပည္မွာ ေန,ေနတဲ့ ကေလးတခ်ိဳ႕ကလည္း အင္တာေန႐ွင္နယ္ေက်ာင္း၊ ပုဂၢလိကေက်ာင္း အမ်ိဳးမ်ိဳးမွာတက္ၿပီး ဘာသာရပ္အားလံုးကို အဂၤလိပ္လို သင္ေန၊ ေျပာေနရတယ္၊ ဒါဟာ ေခတ္ရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္အေလ်ာက္၊ ႏိုင္ငံေတြရဲ႕ နယ္နိမိတ္မ်ဥ္းေတြ မွိန္လာတဲ့အေလ်ာက္၊ ကမာၻ႔ ပထဝီႏိုင္ငံေရးအေ႐ြ႕ေတြ အလွမ္းက်ယ္လာတဲ့အေလ်ာက္ ျဖစ္လာတဲ့ ကိစၥပါ၊ အဂၤလိပ္စကားပဲသင္သင္၊ ျပင္သစ္စကားပဲသင္သင္၊ တ႐ုတ္စကားပဲသင္သင္… ဘာသာစကားဆိုတာ မ်ားမ်ားေျပာတတ္ေလေလ၊ ကိုယ့္အတြက္ အက်ိဳး႐ွိေလေလပါပဲ၊ သိပ္ေကာင္းပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ အဲဒီဘာသာစကားေတြက ကိုယ့္ရဲ႕ မိခင္ဘာသာစကားအေပၚ လႊမ္းမိုး၊ အစားထိုးလာမယ္ဆိုရင္ က်ေနာ္တို႔အားလံုး ခဏေလာက္ရပ္တန္႔ၿပီး ဆန္းစစ္ဖို႔ လိုပါလိမ့္မယ္၊ ကိုယ့္ရဲ႕ သား ဒါမွမဟုတ္ သမီးက အိမ္မွာလည္း ကိုယ့္ကို အဂၤလိပ္စကား ဒါမွမဟုတ္ တျခားဘာသာစကားနဲ႔ ျပန္ေျပာတာေတြ မ်ားလာၿပီဆိုရင္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ တဦးခ်င္းစီရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈဆိုင္ရာ သတိေပးေခါင္းေလာင္းသံဟာ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ျမည္ေနၿပီပဲ ျဖစ္ပါတယ္၊ ဒီေခါင္းေလာင္းသံကို အၾကားသင့္ဆံုး၊ နားစိုက္ေထာင္ဖို႔ တာဝန္အ႐ွိဆံုး လူေတြကေတာ့ မိဘေတြပါပဲ…၊

က်ေနာ့္ရဲ႕ သားကေလး လူ႔ေလာကကို ေရာက္လာေတာ့မယ္လို႔ သိလိုက္ရတဲ့ အခ်ိန္ကစလို႔ တကယ္တမ္းေမြးလာတဲ့ အခ်ိန္အထိ ဒီကေလးကို ဘယ္ဘာသာစကားနဲ႔ ေျပာရမလဲလို႔ တခါမွေယာင္လို႔ က်ေနာ္ မေတြးမိခဲ့ဘူး၊ ျမန္မာလူမ်ိဳး အေဖတေယာက္ရဲ႕ ႏႈတ္က သူ႔သားအတြက္ ထြက္လာမယ့္စကားဟာ ျမန္မာစကားပဲ ျဖစ္ရမယ္ဆိုတာ က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့ ႏွစ္ခါျပန္ စဥ္းစားစရာေတာင္ မလိုတဲ့ ေသခ်ာမႈပါပဲ၊ တကယ္တမ္းမွာလည္း သားကေလးေမြးလို႔ တရက္သားအ႐ြယ္ကတည္းက အခု ၇ ႏွစ္အ႐ြယ္အထိ တေလွ်ာက္လံုး ျမန္မာလိုပဲ က်ေနာ္ေျပာခဲ့တယ္၊ ဘယ္လိုအေျခအေနမွာ ျဖစ္ျဖစ္၊ ဘယ္သူေတြ အေ႐ွ႕မွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ သားကို က်ေနာ္ ျမန္မာလိုပဲ ေျပာတယ္၊ က်ေနာ့္အဖို႔ မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ ျပင္သစ္လို ေျပာခ်င္ေျပာေနမယ္၊ အဂၤလိပ္လို ေျပာခ်င္ေျပာေနမယ္၊ အဲဒီလို ေျပာေနရင္းက သားကို စကားလွည့္ေျပာၿပီ ဆိုတာနဲ႔ က်ေနာ့္ႏႈတ္ကေန အလိုအေလ်ာက္ ေျပာင္းၿပီး ထြက္လာတာက ျမန္မာစကားပဲ၊ ဒီအတြက္ တကူးတက အားထုတ္စရာ မလိုပါဘူး၊ သားကေလး ခပ္ငယ္ငယ္ အေစာပိုင္းရက္ေတြတုန္းကေတာ့ က်ေနာ္ တခုစဥ္းစားထားခဲ့တယ္၊ အကယ္၍ လူေတြၾကားထဲမွာ သူတို႔နားမလည္တဲ့ ျမန္မာစကားကို က်ေနာ္ကသားနဲ႔ ေျပာေနလို႔ မယဥ္ေက်းတဲ့အသြင္ ေဆာင္ေနမယ္ဆိုရင္လည္း အဲဒီအတြက္ ေတာင္းပန္ၿပီး ဆက္ေတာ့ ေျပာရမွာပဲ-လို႔…၊ ဒါေပမယ့္ ဒီေန႔ဒီအခ်ိန္အထိ အဲဒီလိုမ်ိဳး တခါမွ ေတာင္းပန္စရာ မလိုခဲ့ပါဘူး၊ က်ေနာ္ကသားကို ျမန္မာလို ေျပာလိုက္တာနဲ႔ ပတ္ဝန္းက်င္ကလူေတြက မသိမသာတမ်ိဳး၊ သိသိသာသာတဖံု ၾကည့္ေလ့႐ွိၾကတယ္၊ ရင္းႏွီးတဲ့လူတခ်ိဳ႕က အဲဒါ ဘာစကားလဲ-လို႔ လာေမးတတ္ၾကတယ္၊ အဲဒီလို အေမးခံရတိုင္း “ျမန္မာစကား” လို႔ ဂုဏ္ယူဝင့္ႂကြားစြာနဲ႔ က်ေနာ္ အၿမဲျပန္ေျဖ ခဲ့တယ္၊ အဲဒီလိုအခ်ိန္တိုင္းမွာ သားကိုၾကည့္တဲ့ အဲဒီလူေတြရဲ႕ အၾကည့္ေတြထဲမွာ အားက်တဲ့အရိပ္ေတြ အၿမဲေတြ႔ရတတ္ပါတယ္၊ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ႏႈတ္ကေနကို ဖြင့္ေျပာၾကတယ္၊ “ခင္ဗ်ားရဲ႕ သားေလး ကံေကာင္းလိုက္တာ၊ အခုလိုငယ္ငယ္ကတည္းက ဘာမွအားထုတ္စရာ မလိုဘဲ ဘာသာစကားတခုကို ေျပာခြင့္ရေနတာ…” တဲ့…၊

တကယ္တမ္းေျပာရရင္ သားနဲ႔ ျမန္မာလိုေျပာရတာ အၿမဲတမ္းေတာ့ မလြယ္ကူပါဘူး၊ သူ႔ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ျမန္မာစကားေျပာသူဟာ က်ေနာ္တေယာက္ထဲ ျဖစ္ေနတဲ့အခါ က်ေနာ့္ဖက္က တခါတေလမွာ လိုအပ္တာထက္ပိုၿပီး အားစိုက္ခဲ့ရတယ္၊ သူၾကားေနက် ျပင္သစ္စကားသံေတြထက္ မေက်ာ္ရင္ေတာင္ အနည္းဆံုး မေလ်ာ့ေအာင္ေတာ့ က်ေနာ္ ႀကိဳးစားခဲ့တယ္၊ အားလံုးသိၾကတဲ့အတိုင္း ကေလးဆိုတာမ်ိဳးက သူ႔အနီးမွာ လူႏွစ္ေယာက္ အခ်ီအခ် ေျပာေနတဲ့ စကားသံေတြကို နားေထာင္ၿပီး စကားလံုးအသစ္ေတြ အမ်ားႀကီးကို သင္ယူၾကေလ့ ႐ွိပါတယ္၊ သူ႔ကို တိုက္႐ိုက္စကား ေျပာတဲ့အခါ အဲဒီစကားထဲကေန စကားလံုးအသစ္ တလံုးကို မွတ္မိမယ္ဆိုရင္ သူ႔ကို တိုက္႐ိုက္မေျပာဘဲ အျခားလူႏွစ္ေယာက္ ေျပာေနသံကို နားစြင့္ရင္းနဲ႔ စကားလံုးအသစ္ သံုးလံုးကို ပိုၿပီးမွတ္မိပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလို ပတ္ဝန္းက်င္မ်ိဳးကို သားအတြက္ က်ေနာ္ မဖန္တီးေပးႏိုင္ဘူး၊ တႏိုင္ငံလံုးေပါင္းမွ ျမန္မာဦးေရ စုစုေပါင္း တရာေတာင္မ႐ွိတဲ့ ႏိုင္ငံငယ္ေလးတခုမွာ ေနထိုင္ရတဲ့အတြက္ ျမန္မာစကားသံေတြ ေဝေဝစည္စည္ ၾကားခြင့္ဆိုတာ ဘယ္႐ွိႏိုင္ပါ့မလဲ၊ ဆိုေတာ့ ျမန္မာစကားကို က်ေနာ့္သား မ်ားႏိုင္သမွ် မ်ားမ်ားၾကားရေအာင္ က်ေနာ္ကပဲ ေျပာရေတာ့တယ္၊ အဲဒီလို ေျပာတဲ့အခါ တခါတေလ မလိုအပ္တဲ့ အေျခအေနေတြမွာေတာင္ ေျပာခဲ့ရတယ္၊ ဥပမာ-သူၾကည့္ေနတဲ့ ကာတြန္းဇတ္ကားေလးထဲမွာ ေျပာလိုက္တဲ့ ျပင္သစ္စကားတခြန္းကို သူလည္း ေကာင္းေကာင္းနားလည္ပါလ်က္ က်ေနာ္က စကားျပန္ပံုစံနဲ႔ ျမန္မာလို ထပ္ေျပာတာမ်ိဳး၊ သူ႔အေမက ျပင္သစ္လို ေျပာလိုက္တဲ့ စကားတခြန္းကိုပဲ က်ေနာ္က ျမန္မာလိုျပန္ၿပီး ထပ္ေျပာတာမ်ိဳးေပါ့၊ အဲဒီလို ေျပာျခင္းအားျဖင့္ ေဝါဟာရအသစ္ေတြ သူ ဖလွယ္ယူႏိုင္ဖို႔ က်ေနာ္ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တယ္၊

တခါေတာ့ သားအသက္ ၄ ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္မွာ က်ေနာ့္ကိုေမးတယ္၊ “ေဖေဖက တျခားလူအားလံုးကို ျပင္သစ္လို ေျပာေပမယ့္ သားကိုက်ေတာ့ ဘာျဖစ္လို႔ အၿမဲတမ္းျမန္မာလို ေျပာတာလဲ”တဲ့၊ သူဆိုလိုတာက သူလည္းျပင္သစ္လို ေျပာေနၿပီ၊ က်ေနာ္ကလည္း ေျပာတတ္ရဲ႕သားနဲ႔ ဘာျဖစ္လို႔ ခက္ေအာင္ ျမန္မာလိုေျပာေနတာလဲ-ေပါ့၊ အဲဒီအသက္အ႐ြယ္မွာ သားက က်ေနာ္ေျပာတဲ့ ျမန္မာစကားတခ်ိဳ႕ကို ျပင္သစ္လို ျပန္,ျပန္ေျဖဖို႔ ႀကိဳးစားလာတဲ့ ကာလလည္း ျဖစ္ပါတယ္၊ က်ေနာ္သူ႔ကို ေျဖးေျဖးခ်င္းပဲ ျပန္ေျဖလိုက္တယ္၊ “သားသားရဲ႕ အေဖက ျမန္မာ…၊ ေဖေဖ့ကို ျမန္မာျပည္ဆိုတဲ့ ဟိုးအေဝးႀကီးက ႏိုင္ငံမွာ ေမြးခဲ့တာ၊ အဲဒီႏိုင္ငံက အခု သားေန,ေနတဲ့ ဒီႏိုင္ငံလိုပဲ သာယာတဲ့ ေတာေတာင္ေတြ႐ွိတယ္၊ ဒါေပမယ့္ လူေတြေနပံုက ဒီႏိုင္ငံကနဲ႔ မတူဘူး၊ အဝတ္အစားေတြ မတူဘူး၊ ေျပာတဲ့စကားေတြ မတူဘူး၊ အဲဒီလိုမတူတဲ့ ျမန္မာစကားကို ေျပာခ်င္လို႔ ေဖေဖ့ကို သင္ေပးဖို႔လာေျပာတဲ့လူေတြ ႐ွိတယ္၊ သူတို႔က ပိုက္ဆံေတာင္ ေပးအံုးမွာ…၊ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ေဖေဖက ဒီႏိုင္ငံက စကားလည္း နားလည္တယ္၊ ဟိုႏိုင္ငံက စကားလည္း နားလည္တဲ့ အတြက္ပဲ၊ အခု သားသားက ျမန္မာစကားေျပာဖို႔ ေဖေဖ့ကို ပိုက္ဆံတျပားမွ ေပးစရာမလိုဘူး၊ ေဖေဖေျပာသမွ်ကို စာအုပ္ေတြနဲ႔လည္း လိုက္မွတ္စရာမလိုဘူး၊ အခုလို ကစားရင္း၊ စားရင္း၊ အတူေနရင္း ေျပာေနတာနဲ႔ကို သားသားက ေျပာတတ္သြားမွာ၊ ျမန္မာအေဖကေမြးတဲ့ သားလည္း ေဖေဖ့လိုပဲ ျမန္မာစကားကို ေျပာတတ္ေအာင္လို႔ သားကို အၿမဲတမ္းျမန္မာလို ေျပာတာ”…၊ က်ေနာ္ အဲဒီလိုေျပာလိုက္ေတာ့ သူမ်ားက ခဲရာခဲဆစ္လုပ္ေနရတာကို သူက လြယ္လြယ္နဲ႔ရတယ္လို႔ ေတြးမိသြားလို႔ လားေတာ့ မသိဘူး၊ နည္းနည္းေတာ့ ေက်နပ္သြားပံုပဲ၊ ေနာက္လည္း အဲဒီလိုေမးခြန္းမ်ိဳး မေမးေတာ့ဘူး၊

ျမန္မာစကားနဲ႔ ပတ္သက္လာရင္ သားက ဒီဘာသာစကားေပၚမွာ အထင္ေသးစိတ္ျဖစ္မသြားေအာင္ က်ေနာ္ အၿမဲပဲ သတိထားခဲ့တယ္၊ သူနဲ႔ ျမန္မာလိုေျပာေနရင္းနဲ႔ တျခား အဂၤလိပ္စကားေတြ၊ ျပင္သစ္ စကားေတြ ညွပ္ၿပီးမေျပာမိေအာင္ အထူးသတိထားရတယ္၊ သူ႔အျမင္မွာ ျမန္မာစကားဟာ ေဝါဟာရဆင္းရဲတယ္လို႔ မထင္ရေလေအာင္ သူေ႐ွ႕မွာ စကားလံုးတိုင္းကို ျမန္မာလိုေျပာႏိုင္ေအာင္ က်ေနာ္ႀကိဳးစားပါတယ္၊ အဲဒီလို အႀကိဳးစားလြန္လို႔ တီဗီကို ႐ုပ္ျမင္သံၾကားလို႔ ခပ္ေတာင့္ေတာင့္ႀကီး ေျပာမိတာမ်ိဳး၊ ဗီဒီယိုဂိမ္းကို ဗီဒီယိုကစားစက္လို႔ အတင္းျဖစ္ညွစ္ ဘာသာျပန္တာမ်ိဳးေတြ ျဖစ္လာမွ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ျပန္ဘရိတ္အုပ္ရတယ္၊ တကယ္ေတာ့ အဲဒီေလာက္ႀကီး တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ လုပ္ေနတာထက္စာရင္ လူတကာေျပာတဲ့ပံုစံ၊ အ႐ွိကို အ႐ွိအတိုင္း ေျပာတဲ့ပံုစံကပဲ ပိုေကာင္းမယ္ဆိုၿပီး ျပန္ေလွ်ာ့ရပါတယ္၊ ဒီလိုနဲ႔ ပထမဦးဆံုးအႀကိမ္ သားကို ျမန္မာျပည္ေခၚသြားေတာ့ တျခားကေလးေတြနဲ႔ ျမန္မာလို ေျပာႏိုင္တာ၊ သူ႔ပတ္ဝန္းက်င္ကလူေတြ ေျပာသမွ် သူနားလည္ေနတာ၊ သူ႔ အဖိုးအဖြားေတြနဲ႔ ေျပာႏိုင္တာေတြကို သေဘာေတြက်ၿပီး သူ ေပ်ာ္ေနခဲ့တယ္၊ ဒီႏိုင္ငံကို အခုမွ ေရာက္ဖူးတာ ျဖစ္ေပမယ့္ ဒီကလူေတြနဲ႔ သူ အျပန္အလွန္ ေျပာႏိုင္တာကို ဂုဏ္ယူေနပံုရတဲ့ သားကိုၾကည့္ၿပီး က်ေနာ္ေမးလိုက္တယ္၊ “သားသား ေမြးကတည္းက အခုအခ်ိန္ထိ ေဖေဖ ဘာျဖစ္လို႔ ျမန္မာလိုပဲ ေျပာခဲ့တာလဲဆိုတာ သားအခု သိၿပီလား”လို႔…၊ သားက “ဟုတ္ကဲ့…” ဆိုၿပီး ေက်ေက်နပ္နပ္ ျပန္ေျဖတယ္၊

တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္ဘယ္ေလာက္ပဲ ႀကိဳးစားႀကိဳးစား၊ ျမန္မာျပည္က ႐ြယ္တူကေလးေတြေလာက္ေတာ့ သားက သြက္သြက္လက္လက္ မေျပာႏိုင္ပါဘူး၊ ၿပီးေတာ့ ကေလးခ်င္းေျပာတဲ့ မင္းနဲ႔ငါနဲ႔ အသံုးအႏႈန္းမ်ိဳးေတြ ကိုလည္း သူ မကြ်မ္းက်င္ဘူး၊ သူရဲ႕ အဓိက ျမန္မာစကားေျပာဖက္က အေဖျဖစ္ေနလို႔ သူ႔ရဲ႕ ေဝါဟာရက တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ အကန္႔အသတ္ ႐ွိပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဒါဟာ စိတ္ပ်က္စရာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး၊ ေနာက္ပိုင္း သူ႔ကို စာပါသင္တဲ့အခါ ျမန္မာ့လူေနမႈဘဝကို တြဲသင္ရင္းနဲ႔ စကားလံုးအသစ္ေတြ ထပ္တိုးေအာင္ လုပ္ယူလို႔ရပါတယ္၊ အဓိက,က ဇြဲ႐ွိဖို႔နဲ႔ စိတ္႐ွည္ဖို႔ပဲ လိုတာပါ၊ အထူးသျဖင့္ သားရဲ႕ ျမန္မာစကားသင္ၾကားမႈမွာ က်ေနာ္ဟာ ေနာက္ဆံုးခံတပ္ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဘယ္ေတာ့မွ အလံက်မသြားေစဖို႔က က်ေနာ့္အတြက္ အေရးအႀကီးဆံုးပါပဲ၊

အလ်င္အျမန္ကို ေ႐ြ႕လ်ားေျပာင္းလဲေနတဲ့ ေခတ္ႀကီးထဲမွာ ကူးလူးဆက္သြယ္မႈေတြကလည္း တႏွစ္ထက္တႏွစ္ ပိုပိုမ်ားလာတယ္၊ အဲဒီအခါ ဘာသာစကားေတြလည္း အခ်င္းခ်င္း ပြတ္တိုက္မိကုန္ၾကတာ သဘာဝက်သလို ႏိုင္ငံတကာသံုး ဘာသာစကားေတြကို မသင္လို႔ မရေတာ့တဲ့ ေခတ္ကိုလည္း က်ေနာ္တို႔ တေျဖးေျဖးနဲ႔ ဝင္ေရာက္လာေနရတယ္၊ အဲဒီအခါ ဘာသာစကားတခု တည္တံ့ဖို႔ဆိုတာ ေနာင္လာမယ့္ မ်ိဳးဆက္ေတြက အဲဒီဘာသာစကားအေပၚ ဘယ္ေလာက္အေလးထား ထိန္းသိမ္းမလဲဆိုတဲ့အေပၚ မူတည္မွာပါပဲ၊ ဒီေန႔လိုေခတ္ကာလမွာ မိဘေတြက ကိုယ့္ရဲ႕သားသမီးကို ျမန္မာစကားကို ခ်စ္တတ္လာေအာင္ ဘယ္လိုသင္ေပးမလဲ ဆိုတာက တကယ့္ကိုစိန္ေခၚမႈ တရပ္ပါ၊ ျမန္မာျပည္က က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကေတာ့ သူ႔ကေလးအတြက္ အိမ္မွာ ျမန္မာစာဆရာ သီးသန္႔ေခၚသင္ေပးေနတာ ေတြ႔ရတယ္၊ သူ႔သားေလးတက္တဲ့ အင္ဒုိနီး႐ွားေက်ာင္းမွာ ျမန္မာစာ သင္မေပးတဲ့အခါ သူ႔နည္းသူ႔ဟန္နဲ႔ အဲဒီကြက္လပ္ကို ျဖည့္တဲ့သေဘာပါပဲ၊ ဒီစကားကို မေျပာတတ္လည္း ဘာအေရးလဲ၊ ျမန္မာစာမတတ္ဘဲ ျမန္မာျပည္မွာလာေန၊ ျမန္မာေတြနဲ႔ အလုပ္,လုပ္ၿပီး ေအာင္ျမင္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံျခားသားေတြမွ အမ်ားႀကီးလို႔ တခ်ိဳ႕က ေျပာေကာင္းေျပာခ်င္မွာပါ၊ မွန္ပါတယ္…၊ ျမန္မာစကား မေျပာတတ္ေပမယ့္လည္း ဘဝမွာ က်႐ွံဳးမွာမဟုတ္ပါဘူး၊ လူ႔ဘဝမွာ ေအာင္ျမင္ဖို႔၊ ႀကီးပြားခ်မ္းသာဖို႔၊ ျမန္မာျပည္မွာ ေနႏိုင္ဖို႔ ျမန္မာစကား ေျပာတတ္စရာ မလိုပါဘူး၊ ဒါျဖင့္ရင္ ဘာျဖစ္လို႔ ျမန္မာစကား ေျပာသင့္တာလဲ? ႐ွည္လ်ားတဲ့ သမိုင္းေၾကာင္း႐ွိသလို ေဝါဟာရႂကြယ္တဲ့၊ သီးျခားျဖစ္တည္မႈ ဝိေသသ လကၡဏာ႐ွိတဲ့ ျမန္မာစကားလို ဘာသာစကားတခုကို ေျပာႏိုင္တာဟာ ဘုိးဘြားေတြ လက္ဆင့္ကမ္းထားခဲ့တဲ့ ဂုဏ္ယူစရာ အေမြအႏွစ္ကို ထိန္းသိမ္းရာေရာက္လို႔ကို ျမန္မာမွန္ရင္ ျမန္မာစကားကို ေျပာတတ္သင့္ပါတယ္၊ အေမြအႏွစ္ကို ထိန္းသိမ္းတယ္ဆိုတာ လူ႔တန္ဖိုး၊ လူ႔သမိုင္းေၾကာင္းကို နားလည္တဲ့ လူယဥ္ေက်းတို႔ရဲ႕ လူသားတာဝန္ပါ၊ လူတိုင္းကေတာ့ ကိုယ့္ခံယူခ်က္နဲ႔ကိုယ္၊ ကိုယ့္ယံုၾကည္ခ်က္နဲ႔ကိုယ္ သြားၾကမွာပါပဲ၊ ေျပးရင္းလႊားရင္းနဲ႔ အလြယ္တကူ သင္ယူတတ္ေျမာက္ႏိုင္တဲ့ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ကေလးေတြကို ျမန္မာစကား အေမြအႏွစ္တရပ္ ေပးႏိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစားတာ၊ သူတို႔ေလးေတြ အဲဒီစကားအေပၚ ခ်စ္ခင္တန္ဖိုးထားတတ္လာေစဖို႔ ႀကိဳးစားတာဟာ ယဥ္ေက်းမႈကို အေျခခံတဲ့၊ ျပည့္စံုႂကြယ္ဝတဲ့ ႏွလံုးသားတစံု ထုဆစ္ေပးလိုက္တဲ့ လုပ္ရပ္လို႔ပဲ က်ေနာ္နားလည္ ယံုၾကည္မိပါတယ္…။ ။

ညီလင္းသစ္
၈ စက္တင္ဘာ၊ ၂၀၁၄

ေကာင္းကင္ထဲက ခရီးသြားမ်ား...

ၿပီးခဲ့တဲ့ တရက္တုန္းက ေကာင္းကင္ထဲက ခရီးသြားတသိုက္နဲ႔ အမွတ္မထင္ ဆံုမိပါတယ္၊ က်ေနာ္ကလည္း ကိုယ့္ကိစၥနဲ႔ကိုယ္၊ သူတို႔ကလည္း သူတို႔အေၾကာင္းနဲ႔သူတို႔… ႐ွိေနၾကတုန္း ေရကန္ႀကီးရဲ႕ အခ်ိဳးအေကြ႔ တခုမွာ ျပက္ျပက္ထင္ထင္ကို ဆံုခဲ့ၾကတာ…၊ ကိုေခ်ာေျပာခဲ့တဲ့ တိမ္ေတြနဲ႔ ေတာင္တန္းေတြရဲ႕ လင္ခန္းမယားခန္း အေနအထိုင္ကို ေတြ႔တဲ့အခါ က်ေနာ့္လက္ေတြက ကင္မရာေပၚကို အလိုလို ေရာက္သြားၾကတယ္၊ က်ေနာ္ေနထိုင္ရဲ႕ အရပ္မွာ အခုလို တိမ္ေတြစုဖြဲ႔မႈမ်ိဳးကို မၾကာခဏ ျမင္ရတတ္ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ တိမ္စုတိမ္ခဲေတြ အလံုးအခဲလိုက္ ျဖစ္ေနခ်ိန္ရယ္၊ ေနေရာင္ျခည္တန္းတို႔ ျဖာက်ခ်ိန္ရယ္၊ က်ေနာ့္လက္ထဲမွာ ကင္မရာတလံုး ႐ွိေနခ်ိန္ရယ္ တထပ္ထဲကလည္း က်ဦးမွ မဟုတ္လား…၊

အမွန္က က်ေနာ့္အလုပ္ရဲ႕ ေရအရင္းအျမစ္ဆိုင္ရာ field research တိုင္းတာေရး ကိစၥေတြအတြက္ ေမာ္ေတာ္နဲ႔ သြားတဲ့မနက္ခင္း တခုမွာ ေဟာဒီတိမ္ေတြကို ေတြ႔ခဲ့တာပါ၊ ျပင္သစ္နယ္စပ္၊ ဆြစ္ဇာလန္ နယ္ေျမထဲမွာ႐ွိတဲ့ Le Grammont ဆိုတဲ့ ေတာင္ထိပ္ေပၚမွာ သူတို႔ေတြက တြဲလြဲခိုေနၾကတာေပါ့၊ Le Grammont က မီတာ ၂၁၀၀ ေလာက္ျမင့္တဲ့ Alps ေတာင္ထြတ္တခုပါ၊ ေမာင္းေနတဲ့ ေမာ္ေတာ္ကို စက္႐ွိန္နည္းနည္း ေလွ်ာ့လိုက္ေတာ့ အေ႐ွ႕ဖက္မွာထိုင္ေနၾကတဲ့ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြက ဘာမ်ားျဖစ္တာလဲဆိုတဲ့ သေဘာနဲ႔ လွည့္ၾကည့္ၾကတယ္၊ ဆူညံေနတဲ့ ေမာ္ေတာ္စက္သံၾကားမွာ သူတို႔ိကို ေအာ္ေျပာလည္း ၾကားမွာမဟုတ္မယ့္အတူတူ ကင္မရာကို ေျမွာက္ျပၿပီး တိမ္ေတြကို လက္ညွိးထိုးျပလိုက္ေတာ့ သေဘာတက်နဲ႔ ေခါင္းညွိတ္ၿပီး ျပန္လွည့္သြားၾကတယ္၊ အဲဒီလိုနဲ႔ ကင္မရာရဲ႕ view finder ကေန ခရီးသြားမိုးတိမ္ေတြကို ေငးၾကည့္ျဖစ္ခဲ့တယ္၊ ေျဖးေျဖးေလးနဲ႔ ၿငိမ့္ၿငိမ့္ေလးပါပဲ… …၊

အေနာက္ဖက္ကို အမွတ္မထင္လွည့္ၾကည့္မိေတာ့ က်ေနာ္ေနထိုင္ရာ ၿမိဳ႕ကေလးကလည္း မိုးတိမ္ေတြ ေအာက္မွာပါပဲ၊ က်ေနာ့္အေ႐ွ႕ဖက္က တေ႐ြ႕ေ႐ြ႕သြားေနတဲ့ မိုးတိမ္ေတြက ဂ်စ္ပစီမိုးတိမ္ေတြဆိုရင္ အေနာက္ဖက္က ေဟာဒီမိုးတိမ္ေတြက ေဘာင္းဘီဝတ္မိုးတိမ္ေတြ မ်ားလား?

ေမာ္ေတာ္စက္သံ တဝုန္းဝုန္းၾကားထဲမွာကိုပဲ The Ants ရဲ႕ ေရာင္စံုေခ်ာကလက္ အေခြထဲက ထူးအိမ္သင္ဆိုထားခဲ့တဲ့ “မိုးတိမ္အေၾကာင္း” သီခ်င္းကို ၾကားလာမိတယ္၊ ♫♫ တိမ္ေတြဖြဲ႔စည္းထား xxx ျမင္သာခ်ိန္ အခိုက္အတန္႔ေလးမွာ xxx တိမ္ေတြၿပိဳကြဲသြား ♪♪♫ ၊ လင္းကြင္းသံေလး တခ်က္စီရယ္၊ တေယာ solo သံေလးရယ္၊ vibrato မပါဘဲ ေလသံမွ်င္းမွ်င္းေလးနဲ႔ ဆိုထားတဲ့ “မိုးတိမ္အေၾကာင္း” ဟာ Le Grammont ေတာင္ေပၚက တိမ္ထုေတြဆီကေန ဂ်ီနီဗာကန္ထဲအထိ စီးဆင္းက်လာခဲ့တယ္၊ ေတာ္ေသးတယ္…၊ လြမ္းျခင္းအားျဖင့္ ၁၀ ႏွစ္တာ အမွတ္တရပြဲမွာ အဲဒီသီခ်င္းကို ဘယ္သူမွ ဖ်က္ဆီးမသြားခဲ့လို႔…။ ။ း)

ညီလင္းသစ္
၁ စက္တင္ဘာ၊ ၂၀၁၄

အိုက္ကို...

လြန္ခဲ့တဲ့ တပတ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္က စၿပီး က်ေနာ္တို႔အိမ္မွာ မိသားစုဝင္အသစ္ တိုးလာခဲ့တယ္၊ ကိုးလလြယ္၊ ဆယ္လဖြား အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္နဲ႔ ေစာင့္ၾကည့္၊ ႀကိဳဆိုရတဲ့ မိသားစုဝင္မ်ိဳး မဟုတ္ေပမယ့္ သူကလည္း သူ႔အတိုင္းအတာနဲ႔သူေတာ့ ျပင္ဆင္ေစာင့္ေမွ်ာ္ခဲ့ရေသးတာ ပါပဲ၊ ေမလဆန္းမွာ ေမြးလာတဲ့သူ႔ကို ဟိုး ပိစိေညွာက္ေတာက္၊ ယိုင္တိယိုင္ထိုး အ႐ြယ္ေလးကတည္းက မၾကာခဏ သတင္းေမးရင္း၊ ဓာတ္ပံုေလးေတြၾကည့္ရင္း ေစာင့္ေနခဲ့တာ…၊ အခု သံုးလေက်ာ္ေက်ာ္ အ႐ြယ္ေရာက္လာတဲ့အခါမွာေတာ့ သူဟာ သူ႔မိသားစုကေန ခြဲထြက္ၿပီး က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ မိသားစုဝင္ ျဖစ္လာဖို႔ အဆင္သင့္ ျဖစ္လာခဲ့ေတာ့တယ္၊ ဒီလိုနဲ႔ “အိုက္ကို” လို႔ နာမည္ေပးထားတဲ့ ေၾကာင္ကေလးတေကာင္ဟာ က်ေနာ္တို႔အိမ္ကို ေရာက္လာခဲ့ေတာ့တာ ပါပဲ၊

အမွန္ေျပာရရင္ က်ေနာ္က ေၾကာင္ခ်စ္တတ္တဲ့သူ မဟုတ္ပါဘူး၊ ငယ္ငယ္ကတည္းကလည္း မိသားစုထဲမွာ ေၾကာင္ထက္ ေခြးေတြပဲ ေမြးလာခဲ့တာ…၊ ေၾကာင္ဆိုတာကလည္း သိတဲ့အတိုင္း ေခြးနဲ႔ လားလားမွကို မဆိုင္တဲ့ အေကာင္မ်ိဳး…၊ အိမ္သားေတြ အျပင္ကျပန္လာရင္ အၿမီးႏွံ႔ၿပီး လာႀကိဳဖို႔ ေနေနသာသာ ေခၚရင္ေတာင္ သူစိတ္ပါမွလာတာ၊ မထံုတက္ေတး ေနတဲ့အေကာင္က ေနသလို လူျမင္တာနဲ႔ တခ်ိန္လံုးေၾကာက္ၿပီး ပုန္းေနတတ္တဲ့ ေကာင္မ်ိဳးေတြလည္း ႐ွိေသးတာကိုး…၊ ေျပာရရင္ က်ေနာ့္ဘဝမွာ ေၾကာင္နဲ႔ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး မေနခဲ့ဖူးဘူး ဆိုပါေတာ့…၊ အခုေနာက္ပိုင္း ျမန္မာျပည္ျပန္တဲ့အခါ အေမ့အိမ္မွာ ေၾကာင္ေတြ ေမြးထားတာ ေတြ႔ေနေပမယ့္လည္း ဒီေကာင္ေတြက အိမ္ကိုဧည့္သည္လာၿပီ ဆိုတာနဲ႔ ၿခံထဲကကို ျပန္တက္မလာေတာ့တဲ့ အစားထဲက…၊

ဒီလိုနဲ႔ က်ေနာ့္သားေလး ၅ ႏွစ္ပတ္ဝန္းက်င္ေလာက္ ေရာက္လာေတာ့ ကေလးတို႔ထံုးစံ အေကာင္ပေလာင္ေလးေတြ ေမြးခ်င္တယ္လို႔ ပူဆာပါေလေရာ…၊ ဒါေပမယ့္ သူ႔ကို ငယ္ေသးတယ္၊ နည္းနည္းႀကီးလာမွ စဥ္းစားေပးမယ္ဆိုၿပီး ေျပာထားခဲ့တာ အခု ၇ ႏွစ္ထဲ ဝင္ေတာ့မယ့္အခ်ိန္က်ေတာ့ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူလည္း အထိုက္အေလ်ာက္ ႀကီးလာသလို အေဖာ္လည္း ရတာေပါ့ေလ ဆိုၿပီး ေၾကာင္ေလးတေကာင္ေလာက္ ေမြးဖို႔ ျဖစ္လာေတာ့တာ ပါပဲ၊ က်ေနာ့္သေဘာဆိုရင္ေတာ့ ေၾကာင္အစား ေခြးကိုပဲ ေမြးခ်င္တာပါ၊ ဒါေပမယ့္ ဒီႏိုင္ငံမွာက ေခြးတေကာင္အတြက္ ေပးရမယ့္အခ်ိန္၊ လုပ္ေပးရမယ့္ တာဝန္ေတြက အင္မတန္မွကို မ်ားတာကလား၊ ေမြးစရိတ္ကလည္း ႀကီးေသးတယ္…၊ တျခား ၾကက္တူေ႐ြးလို ငွက္ကေလးေတြ၊ ယုန္ကေလးေတြ၊ ငါးကေလးေတြ က်ျပန္ေတာ့လည္း လူနဲ႔အျပန္အလွန္ interaction မ႐ွိေတာ့ သိပ္ၿပီးစိတ္ဝင္စားဖို႔ မေကာင္းဘူး၊ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ လူနဲ႔လည္း အထုိက္အေလ်ာက္ အေဖာ္ရ၊ ကရိကထလည္း ဒီေလာက္မမ်ားတဲ့ ေၾကာင္ကိုပဲ ေ႐ြးျဖစ္သြားေတာ့တယ္၊ ေၾကာင္ေမြးေတာ့မယ္ ဆိုတဲ့အခါ က်ေနာ္တို႔က အခ်က္ ၂ ခ်က္ကို အဓိကထားၿပီး ၾကည့္ပါတယ္၊ ပထမအခ်က္က လူကို ရန္ျပဳတတ္တဲ့ aggressive ျဖစ္တဲ့ ေၾကာင္မ်ိဳး မျဖစ္ရဘူး၊ ဒုတိယအခ်က္က အျပင္ကို ထြက္ေျပးဖို႔ တခ်ိန္လံုးေခ်ာင္းေန၊ ႀကိဳးစားေနတဲ့ အမ်ိဳးအစား မျဖစ္ရဘူး၊ အဲဒီ စံသတ္မွတ္ခ်က္ ၂ ခုနဲ႔ ခ်ိန္ထိုးၿပီး ေၾကာင္မ်ိဳးစိတ္ေတြကို ႐ွာၾကည့္တဲ့အခါ Ragdoll ဆိုတဲ့ အမ်ိဳးအစားကို သြားေတြ႔ပါတယ္၊ ဒီအမ်ိဳးအစား ေၾကာင္ေတြက လူေတြနဲ႔ ရင္းႏွီးတယ္၊ အထူးသျဖင့္ ကေလးေတြကို ခ်စ္တတ္တယ္၊ ဘယ္သူေခၚေခၚ ဘယ္သူခ်ီခ်ီ လိုက္တယ္၊ အၿမဲလိုလို သေဘာေကာင္းတတ္တဲ့ ေၾကာင္ေတြရယ္လို႔ ထင္႐ွားပါတယ္၊ သေဘာေကာင္းၿပီး အဝတ္႐ုပ္ေလးတရုပ္လို ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေပ်ာင္းေပ်ာင္း ႐ွိတာမို႔ Rag (အဝတ္စ) နဲ႔ doll (အ႐ုပ္) ကိုေပါင္းၿပီး သူ႔နာမည္ Ragdoll ရယ္လို႔ ျဖစ္လာတယ္လို႔လည္း ဆိုၾကတယ္၊ အိုက္ကိုက Ragdoll အမ်ိဳးအစား ေၾကာင္ထီးကေလး တေကာင္ပါ…၊

စကားစပ္လို႔ သူ႔နာမည္အေၾကာင္း ေျပာရရင္ “အိုက္ကို (Aiko)” ဆိုတဲ့ နာမည္က သူ႔ကိုေမြးတဲ့အိမ္ကပဲ ေပးခဲ့တာပါ၊ ဒီမွာက ေၾကာင္ေတြကို သူ႔မ်ိဳးစိတ္အလိုက္ စီးပြားျဖစ္ေမြးတဲ့သူေတြ ႐ွိပါတယ္၊ ေၾကာင္မ်ိဳးစိတ္ တမ်ိဳးကိုပဲ သီးသန္႔ေမြးတယ္၊ ေၾကာင္ကေလးေတြ ေပါက္လာရင္လည္း အစိုးရဆီမွာ မွတ္ပံုတင္တာ၊ ကာကြယ္ေဆးထိုးတာမွ စၿပီးေတာ့ လိုအပ္တာေတြ အားလံုးလုပ္ေပးေလ့ ႐ွိပါတယ္၊ အဲဒီလို မွတ္ပံုတင္တဲ့အခါ ေၾကာင္ေတြရဲ႕ နာမည္အစ စာလံုးကို ႏွစ္အလိုက္ သတ္မွတ္ထားတာ ႐ွိပါတယ္၊ ဒီႏွစ္ ၂၀၁၄ ခုႏွစ္အတြက္က A နဲ႔စတဲ့ နာမည္ ျဖစ္ရပါမယ္၊ ဥပမာ-Alex, Alessia, Aline စသျဖင့္ေပါ့…၊ အဲဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ေၾကာင္ကေလးကလည္း Aiko ရယ္လို႔ အမည္တြင္လာတာ ျဖစ္ပါတယ္…၊ ေၾကာင္ရဲ႕ ေမြးစာရင္း စာအုပ္ထဲမွာ အဲဒီလို နာမည္နဲ႔တကြ သူ႔ရဲ႕ မ်ိဳးစိတ္အစစ္ ျဖစ္ေၾကာင္း ေထာက္ခံခ်က္၊ အေဖ၊ အေမနာမည္၊ ေမြးဖြားတဲ့ ေနရာ၊ ထိုးထားတဲ့ ကာကြယ္ေဆး စတာေတြ ပါ,ပါတယ္…၊ ကာကြယ္ေဆး တေက်ာ့ျပန္ ထုိးဖို႔ျဖစ္ျဖစ္၊ ေနမေကာင္းလို႔ ျဖစ္ျဖစ္ သူ႔ကို တိရိစာၦန္ ေဆးခန္း ေခၚသြားတဲ့အခါ ဆရာဝန္က အဲဒီစာအုပ္ထဲက ရာဇဝင္ အခ်က္အလက္ေတြကို ၾကည့္ၿပီး ကုသမွာ ျဖစ္ပါတယ္…၊

အိုက္ကို႔အသက္ ၃ လ ျပည့္သြားတဲ့အခါ သူ႔ကိုေမြးတဲ့အိမ္က အမ်ိဳးသမီးက က်ေနာ္တို႔ဆီကို လာပို႔ေပးပါတယ္၊ ဒါမတိုင္ခင္ကလည္း အဲဒီအိမ္ကို က်ေနာ္တို႔ သံုးေလးေခါက္ေလာက္ သြားၾကည့္ျဖစ္ေသးတယ္၊ သားကေတာ့ အဲဒီကတည္းက အိုက္ကို,ကို ေစာင့္ရတာ စိတ္မ႐ွည္ႏိုင္ဘဲ ျဖစ္ေနခဲ့တာ…၊ အိမ္ကို လာပို႔တဲ့ေန႔မွာေတာ့ ေၾကာင္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ သေဘာသဘာဝနဲ႔ သိသင့္တာေတြကို ေျပာျပတယ္၊ က်ေနာ္တို႔အိမ္မွာ ေၾကာင္အတြက္ ျပင္ဆင္ထားတာေတြကို ၾကည့္ၿပီးေတာ့ တခ်ိဳ႕ဟာေလးေတြကို ပိုအဆင္ေျပေအာင္ အႀကံေပးတယ္၊ တခ်ိန္ထဲမွာပဲ အိုက္ကိုက က်ေနာ္တို႔အိမ္ကို ေရာက္ကာစ ျဖစ္လို႔ အသားက်ေအာင္ ေစာင့္ေပးတဲ့ သေဘာလည္း ပါ,ပါတယ္၊ ၁ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ အၾကာ အိုက္ကိုလည္း အထိုက္အေလ်ာက္ ေနသားက်ၿပီ ဆိုေတာ့မွ လာပို႔တဲ့အမ်ိဳးသမီးက ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ျပန္သြားတယ္၊ အခုေတာ့ မိသားစုဝင္ သံုးဦးပဲ႐ွိတဲ့ အိမ္မွာ ေၾကာင္ကေလးတေကာင္ကလည္း မိသားစုဝင္အျဖစ္ တေျဖးေျဖးနဲ႔ အသားက် ေပ်ာ္႐ႊင္လာေနခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္…။ ။

ညီလင္းသစ္
၂၀ ၾသဂုတ္ ၂၀၁၄

မျမင္ရေသာ ေဆးဝါးမ်ား

တေန႔က သတင္းတပုဒ္မွာ ၿဗိတိန္ႏိုင္ငံကို ေရထြက္ပစၥည္းပုိ႔ကုန္ေတြ တင္ပို႔တဲ့ ျမန္မာကုမၸဏီတခုကို ေမြးျမဴေရးနဲ႔ ေရလုပ္ငန္းဝန္ႀကီးဌာနက ဒဏ္ေငြဆယ္သိန္း ခ်မွတ္ၿပီးေတာ့ ျပည္ပႏိုင္ငံ ကုန္တင္ပို႔ခြင့္ကိုလည္း ၆ လ ပိတ္လိုက္တဲ့အေၾကာင္း ဖတ္လိုက္ရပါတယ္၊ အေၾကာင္းကေတာ့ အဲဒီကုမၸဏီက တင္ပို႔တဲ့ ဘာလေခ်ာင္ေၾကာ္ေတြကို ဓာတ္ခြဲစစ္ေဆးတဲ့အခါ ပဋိဇီဝေဆးတမ်ိဳးျဖစ္တဲ့ ကလို႐ိုဖယ္နေကာလ္ အႂကြင္းအက်န္ေတြ ေတြ႔ရတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ၿဗိတိန္ႏိုင္ငံဖက္က အေၾကာင္းၾကားခဲ့လို႔ ျဖစ္ပါတယ္-တဲ့၊ ဒီျဖစ္စဥ္မွာ အဲဒီဘာလေခ်ာင္ေၾကာ္ေတြ တင္ပို႔တဲ့ ကုမၸဏီအေနနဲ႔ ဘယ္ေလာက္အထိ တာဝန္႐ွိသလဲလို႔ က်ေနာ္စဥ္းစားၾကည့္မိတယ္၊ ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ကလို႐ိုဖယ္နေကာလ္ အပါအဝင္ တျခားပဋိဇီဝေဆးေတြကို ပုဇြန္ေမြးျမဴေရး၊ ငါးေမြးျမဴေရး လုပ္ငန္းေတြမွာ အေတာ္မ်ားမ်ားက သံုးၾကလို႔ ျဖစ္ပါတယ္၊ ဆိုေတာ့ ဘာလေခ်ာင္ေၾကာ္ေတြကို အဲဒီကုမၸဏီက ကိုယ္တိုင္ ထုတ္လုပ္တယ္ပဲ ထားအံုး၊ သူတို႔ဝယ္တဲ့ ပုဇြန္ေျခာက္ေတြထဲမွာ ကလို႐ိုဖယ္နေကာလ္က ပါလာၿပီးသားဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္ပဲ သန္႔႐ွင္းေအာင္ ထုတ္လုပ္ထုတ္လုပ္ ဘယ္လိုမွ မတတ္ႏိုင္ပါဘူး၊ ပုဇြန္ေျခာက္ေတြမွာ အဲဒီလို ေဆးေတြပါတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ကုမၸဏီက လူေတြေတာင္ သိခ်င္မွသိလိမ့္မယ္၊ အဲ... ပုဇြန္ေတြက သူတို႔ကိုယ္ပိုင္ ေမြးျမဴေရးကန္က လာတယ္ဆိုရင္ေတာ့ တမ်ိဳးေပါ့ေလ၊

ဟုတ္ပါတယ္...၊ ဒီလိုမ်ိဳး ျပႆနာက အခုမွသာ ျမန္မာႏိုင္ငံအေနနဲ႔ လူသိ႐ွင္ၾကား ႀကံဳရတာျဖစ္ေပမယ့္ ဥေရာပမွာေတာ့ ဒါဟာ အသစ္အဆန္း မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး၊ ပဋိဇီဝေဆးလို႔ ေခၚတဲ့ antibiotics ေဆးေတြကို ငါးကန္ေတြ၊ ပုဇြန္ကန္ေတြမွာ ထည့္ၾကတာ အစဥ္အလာအရ အေတာ္ၾကာပါၿပီ၊ အထူးသျဖင့္ ငါးကန္၊ ပုဇြန္ကန္ အႀကီးႀကီးေတြတူးၿပီး စီးပြားျဖစ္ ေမြးျမဴေရးေတြ လုပ္တဲ့အခါမွာပါ၊ အဲဒီမွာ ငါးေတြ၊ ပုဇြန္ေတြ မေသေၾကေအာင္၊ အထြက္ႏႈန္းေကာင္းေအာင္ ထည့္ၾကတယ္၊ ဒါေပမဲ့ အဲဒီလိုထည့္လိုက္တဲ့၊ ေကြ်းလိုက္တဲ့ ပဋိဇီဝေဆးေတြဟာ ငါးေတြပုဇြန္ေတြအျပင္ တျခားဘယ္လိုမ်ိဳး သက္ေရာက္ႏိုင္သလဲ ဆိုတာေတာ့ လူေတြက ေသခ်ာမသိခဲ့ၾကဘူး၊ ဒီလိုနဲ႔ ဒီဖက္ႏွစ္ပိုင္းေတြမွာ sensitivity အရမ္းျမင့္တဲ့ ဓာတ္ခြဲခန္းသံုး စက္ေတြကို ထုတ္လုပ္လာခဲ့ၾကတယ္၊ ဇတ္လမ္းက အဲဒီမွာ စတာပါပဲ...၊ antibiotics ပဋိဇီဝ ေဆးေတြကို ငါးေတြ၊ ပုဇြန္ေတြ စားလိုက္ရင္ ေၾကပ်က္ၿပီး ဘာမွမက်န္ေတာ့ဘူးလို႔ အရင္က က်ေနာ္တို႔ ထင္ထားခဲ့တာ မွားေနမွန္း သိလာရတယ္၊ ပိုၿပီးအားေကာင္းတဲ့ ဓာတ္ခြဲခန္း စက္ေတြရဲ႕ ေတြ႔႐ွိခ်က္ေတြထဲမွာ antibiotics အႂကြင္းအက်န္ေတြဟာ ငါး၊ ပုဇြန္ေတြရဲ႕ အသားေတြထဲမွာ က်န္ေနတာ အံ့ၾသစရာ ေတြ႔ေနရတယ္...၊

၂၀၀၇ ခုႏွစ္တုန္းက ဆြစ္ဇာလန္ႏိုင္ငံကို အိႏၵိယက တင္သြင္းတဲ့ "Dragon" တံဆိပ္ ေရခဲ႐ိုက္ပုဇြန္ေတြကို ဓာတ္ခြဲၾကည့္တဲ့အခါ Furazolidone ဆိုတဲ့ ပဋိဇီဝေဆး အက်န္ေတြကို ေတြ႔ရတယ္၊ Furazolidine ဆိုတာက Nitrofuran အမ်ိဳးအစားမွာပါတဲ့ antibiotic ျဖစ္ၿပီးေတာ့ တိရိစာၦန္ေဆးကုသေရးေတြမွာ တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ သံုးခဲ့ၾကတယ္၊ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ Furazolidone ဟာ ကင္ဆာျဖစ္ေစတဲ့ အေၾကာင္းအခ်က္ေတြကို ေတြ႔လာရလို႔ ဥေရာပနဲ႔ အေမရိကားမွာ ပိတ္ပင္လိုက္တယ္၊ အာဖရိကနဲ႔ အာ႐ွက ႏိုင္ငံေတြမွာေတာ့ ဆက္ၿပီး သံုးေနခဲ့ၾကတုန္းပဲ၊ အဲဒါေၾကာင့္ အိႏၵိယက လာတဲ့ ပုဇြန္ေတြထဲမွာ ဆက္ၿပီးေတြ႔ေနရတာ ျဖစ္ပါတယ္၊ အဲဒါနဲ႔ မေ႐ွးမေႏွာင္းမွာပဲ ဗီယက္နမ္ကလာတဲ့ ပုဇြန္ေတြမွာလည္း ပဋိဇီဝေဆးေတြ ပါတယ္ဆိုတာ ဓာတ္ခြဲခန္းေတြက ေဖာ္ထုတ္ႏိုင္ခဲ့ ၾကတယ္၊ အဲဒါေၾကာင့္ ဗီယက္နမ္က ပုဇြန္တင္သြင္းခြင့္ကို ဆြစ္ဇာလန္မွာ ပိတ္ပင္ခဲ့တယ္၊ အဲဒီလို ျပႆနာေတြ ျဖစ္လာလို႔ ေနာက္ဆံုးမွာ ထိုင္း၊ ကေမာၻဒီးယားနဲ႔ ဗီယက္နမ္တို႔က သူတို႔ႏိုင္ငံေတြက ပုဇြန္ကန္ေတြမွာ တားျမစ္ထားတဲ့ ပဋိဇီဝေဆးေတြကို မသံုးရလို႔ အမိန္႔ထုတ္လိုက္ၿပီးေတာ့ ေရထြက္ကုန္ေတြကိုလည္း ဥေရာပကို မတင္ပို႔ခင္မွာ တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ စစ္ေဆးတာေတြ လုပ္ခဲ့ရတယ္၊

တကယ္တမ္း ေျပာရရင္ေတာ့ ပဋိဇီဝေဆးေတြရဲ႕ တည္တံ့မႈဟာ အေတာ့္ကို အံ့ၾသစရာေကာင္းသလို ေရ႐ွည္အတြက္လည္း စိုးရိမ္စရာ ေကာင္းပါတယ္၊ အေမရိကား၊ တကၠဆက္ျပည္နယ္က ေျမေအာက္ေရတခ်ိဳ႕မွာ antibiotics ပဋိဇီဝေဆး အႂကြင္းအက်န္ေတြ ပါေနတာကို ဓာတ္ခြဲစစ္ေဆးမိလို႔ ဘယ္လိုေၾကာင့္ ျဖစ္ရတယ္ဆိုတာ လိုက္႐ွာေတာ့ ႏြားၿခံေတြကေန အရင္းခံတာ သြားေတြ႔ရတယ္၊ ႏြားၿခံေတြမွာ ႏြားေတြက်န္းမာေရးေကာင္းဖို႔ ပဋိဇီဝေဆးေတြ တိုက္တယ္၊ အဲဒီႏြားေတြက အညစ္အေၾကးစြန္႔တဲ့အခါ မစင္နဲ႔အတူ ေျမႀကီးေပၚကို ပဋိဇီဝေဆး အႂကြင္းအက်န္ေတြ ေရာက္သြားတယ္၊ မိုး႐ြာတဲ့အခါျဖစ္ျဖစ္၊ ေရနဲ႔ေဆးေၾကာလိုက္တဲ့အခါ ျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီ ပဋိ္ဇီဝ အႂကြင္းအက်န္ေတြက ေျမႀကီးထဲကို စိမ့္ဝင္ၿပီး ေနာက္ဆံုးမွာ ေျမေအာက္ေရေၾကာထဲအထိ ေရာက္သြားတာ ျဖစ္ပါတယ္၊ ၾကည့္ပါဦး…၊ ေဆးတစ္ခုဟာ ဘယ္ေလာက္ေဝးေဝးအထိ ေရာက္သြားသလဲဆိုတာ…၊ ဒါဆိုရင္ လူေတြမွာေကာ အဲဒီလိုေတြ ျဖစ္ႏိုင္သလားလို႔ ေမးစရာ႐ွိပါတယ္၊ ဟုတ္ပါတယ္...၊ လူေတြေၾကာင့္လည္း ျမစ္ေခ်ာင္း၊ အင္းအိုင္ေတြ၊ ေျမေအာက္ေရေတြထဲမွာ ပဋိဇီဝ ေဆးႂကြင္းေဆးက်န္ေတြ ပ်ံ႕ႏွံ႔ေနပါတယ္၊

က်ေနာ္ လက္႐ွိအလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ဓာတ္ခြဲခန္းရဲ႕ ပေရာဂ်က္တခုက ေရေတြထဲက ပဋိဇီဝေဆးေတြကို ဓာတ္ခြဲသုေတသန လုပ္ရတဲ့ ပေရာဂ်က္ပါ၊ အိမ္ေတြ၊ စားေသာက္ဆိုင္ေတြ၊ ေဆး႐ံုေတြကေန စီးဆင္းလာတဲ့ ေရေတြကို ဓာတ္ခြဲၾကည့္တဲ့အခါ အဲဒီေရေတြထဲမွာ ပဋိဇီဝေဆးေတြျဖစ္တဲ့ Norfloxacin, Ciprofloxacin, Metronidazol, Sulfamethoxazol စတာေတြအျပင္ သာမန္ အကိုက္အခဲေပ်ာက္ေဆးေတြျဖစ္တဲ့ Paracetamol, Diclofenac, Ibuprofen စတာေတြကိုလည္း ေတြ႔ရတယ္၊ တခ်ိဳ႕ေဆးေတြက သူ႔ဟာနဲ႔သူ သဘာဝအတိုင္း ခပ္ျမန္ျမန္ေပ်ာက္ပ်က္သြားေပမယ့္ တခ်ိဳ႕ေဆးေတြကေတာ့ အလိုအေလ်ာက္ေၾကပ်က္ႏႈန္း biodegradation rate က အရမ္းေႏွးပါတယ္၊ အဲဒီအခါ ျမစ္ေခ်ာင္းေတြထဲမွာ၊ ေျမေအာက္ေရေတြထဲမွာ အဲဒီလိုေဆးေတြရဲ႕ ေမာ္လီက်ဴးေတြ တေျဖးေျဖးနဲ႔ မ်ားလာဖို႔ပဲ ႐ွိတာေပါ့၊ ဆိုးတာက အဲဒီလို ေဆးေမာ္လီက်ဴးေတြ ပါေနေပမယ့္လည္း ေရဟာ အေရာင္၊ အနံ႔၊ အရသာ ဘာမွမထူးျခားပါဘူး၊ ဓာတ္ခြဲခန္းမွာသာ ထိေရာက္တဲ့နည္းစနစ္ေတြနဲ႔ ဓာတ္ခြဲမၾကည့္ရင္ ဘယ္လိုမွမသိႏိုင္ပါဘူး၊ ဆိုေတာ့ သာမန္လူေကာင္းတစ္ေယာက္ဟာ အဲဒီလို ေဆးေတြ၊ ေမာ္လီက်ဴးေတြ အမ်ားႀကီးပါေနတဲ့ေရကို ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေသာက္ေနခဲ့မယ္ဆိုရင္ ေရ႐ွည္မွာ ဘာေတြျဖစ္လာႏိုင္မလဲဆိုတာ ေလာေလာဆယ္ ဘယ္သူမွ အတိအက်မေျပာႏိုင္ ေပမယ့္ က်န္းမာေရးအတြက္ ဘယ္လိုမွေကာင္းမွာ မဟုတ္တာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္၊

အခု ဘာလေခ်ာင္ေၾကာ္ထဲမွာ ေတြ႔တယ္ဆိုတဲ့ ကလို႐ိုဖယ္နေကာလ္ကိုလည္း ဥေရာပႏိုင္ငံေတြမွာေတာ့ သိပ္မသံုးၾကေတာ့ပါဘူး၊ အထူးသျဖင့္ ေသာက္ေဆး၊ ထိုးေဆးအေနနဲ႔ ေ႐ွာင္ၾကတာမ်ားပါတယ္၊ အေၾကာင္းကေတာ့ ကလို႐ိုဖယ္နေကာလ္ဟာ ႐ိုးတြင္းခ်ဥ္ဆီေတြကို ပ်က္ဆီးေစတဲ့အျပင္ လူကီးမီးယားေခၚတဲ့ ေသြးကင္ဆာကိုလည္း ျဖစ္ေစတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ပါ၊ အဲဒါေၾကာင့္ အခုလို ဘာလေခ်ာင္ေၾကာ္ထဲမွာ ေတြ႔တယ္ဆိုေတာ့ မူလကလို႐ိုဖယ္နေကာလ္ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ ဓာတ္ၿပိဳကြဲၿပီးသား အႂကြင္းအက်န္ ျဖစ္သည့္တိုင္ ေဘးထြက္ဆိုးက်ိဳးက ႀကီးမားလို႔ ၿဗိတိန္က အာဏာပိုင္ေတြက အေရးတယူအေၾကာင္းၾကားတာလို႔ က်ေနာ္ ယူဆပါတယ္၊ တီထြင္မႈေတြဟာ ေကာင္းေပမယ့္ တခါတေလမွာ သူနဲ႔အတူ ေဘးထြက္ဆိုးက်ိဳးေတြ လိုက္ပါလာေလ့ ႐ွိပါတယ္၊ ေနမေကာင္းတဲ့လူေတြအတြက္ တီထြင္လိုက္တဲ့ ေဆးဝါးေတြဟာ ေနေကာင္းေနတဲ့ လူေတြကိုပါ ေရ႐ွည္မွာ ဒုကၡေပးႏိုင္မယ့္ အလားအလာေတြ လတ္တေလာ သုေတသနျပဳခ်က္ေတြအရ ေတြ႔ေနရတယ္၊ ေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ ျမစ္ေတြ၊ ေခ်ာင္းေတြထဲမွာ ပ်ံ႔ႏွံ႔ေပ်ာ္ဝင္ေနတဲ့ ေဆးေတြဟာ လူအတြက္ အႏၲရာယ္႐ွိတဲ့အဆင့္လို႔ေတာ့ မသတ္မွတ္ၾကေသးပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ဒါဟာလတ္တေလာ အေနအထားအရပဲ ျဖစ္ၿပီးေတာ့ ႏွစ္ေတြအမ်ားႀကီး ၾကာတဲ့အခါ ဘယ္လိုေတြသက္ေရာက္မလဲဆိုတာေတာ့ ဘယ္သူမွ မသိႏိုင္ပါဘူး၊ အဲဒါေၾကာင့္ ဖြံ႔ၿဖိဳးၿပီးသား ႏိုင္ငံေတြမွာ ဒီအတြက္ စီမံကိန္းေတြခ်ၿပီးေတာ့ လုပ္ေဆာင္ေနၾကတယ္၊ အထူးသျဖင့္ ေရထဲကေန ေဆးအႂကြင္းအက်န္ေတြ၊ ေမာ္လီက်ဴးေတြ ဖယ္႐ွားဖို႔အတြက္ ေရဆိုးစက္႐ံု၊ ေရသန္႔စက္႐ံုေတြမွာ ေခတ္မီနည္းစနစ္ေတြ တပ္ဆင္ဖို႔ ျပင္ဆင္ေနၾကတယ္၊ က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံအေနနဲ႔လည္း သုေတသနဘတ္ဂ်က္ကို လံုလံုေလာက္ေလာက္ တိုးျမွင့္ၿပီး ထိထိေရာက္ေရာက္စစ္ေဆးဖို႔၊ ေခတ္မီနည္းစနစ္ေတြ၊ စက္ပစၥည္းေတြ ပါဝင္တဲ့ ဓာတ္ခြဲခန္းေတြ ဖြင့္လွစ္ဖို႔ အခ်ိန္ေရာက္ေနပါၿပီ၊ ဒါဟာ အခုဘာလေခ်ာင္ ျပႆနာလို ႏိုင္ငံတကာနဲ႔ ဆက္ဆံတဲ့အခါ မ်က္ႏွာမပ်က္ေစဖို႔ ဆိုတာထက္ ကိုယ့္ႏိုင္ငံသားေတြကို ထိေရာက္တဲ့ က်န္းမာေရးေစာင့္ေ႐ွာက္မႈ ေပးႏိုင္ဖို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ။

ညီလင္းသစ္
၂၉ ဇြန္၊ ၂၀၁၄

ဒုတိယမၸိ ျခေသၤ့လည္ျပန္...

ျခေသၤ့ကြ်န္းကေလးကို ဒုတိယအႀကိမ္ သြားခဲ့တာ ျပန္ေရာက္လို႔ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာၿပီးမွပဲ အဲဒီအေၾကာင္းကို တကယ္ခ်ေရးျဖစ္ေတာ့တယ္၊ ဒါေပမယ့္ တစ္ဖက္ကၾကည့္ေတာ့လည္း ေလယာဥ္လက္မွတ္ကို ဝယ္ထားၿပီး ၇ လေက်ာ္ ၾကာမွပဲ ေလယာဥ္ကို တကယ္စီးျဖစ္ခဲ့တာဆိုေတာ့ ခရီးစဥ္တစ္ခုမွာ ေစာင့္ဆိုင္းရတာေတြက Before ေရာ၊ After ေရာအတြက္ အက်ံဳးဝင္တယ္လို႔ပဲ ဆိုရမလား မသိ…၊ ေလယာဥ္လက္မွတ္က ပ႐ိုမိုး႐ွင္းကာလ ေစ်းခ်ေရာင္းေနခ်ိန္မွာ ဝယ္ျဖစ္လိုက္တာပါ၊ ဟိုအရင္ ပို႔စ္တစ္ခုမွာ က်ေနာ္ေရးခဲ့သလိုပဲ၊ ပံုမွန္ေစ်းထက္ တဝက္ေလာက္ နည္းတဲ့လက္မွတ္ကို ေတြ႔တာနဲ႔ မရည္႐ြယ္ထားပါဘဲ ဒီခရီးေလးကို စီစဥ္ျဖစ္သြားခဲ့တယ္၊ စကၤာပူေလေၾကာင္းက က်ေနာ့္အိမ္နဲ႔ ပိုနီးတဲ့ ဂ်ီနီဗာ ေလဆိပ္မွာ မဆိုက္ပါဘူး၊ ၃ နာရီေလာက္ ရထားနဲ႔သြားရတဲ့ ဇူးရစ္ၿမိဳ႕ကေနပဲ ထြက္ပါတယ္၊ အဲဒါေၾကာင့္ မနက္ ၁၀ နာရီခြဲမွာထြက္မယ့္ ေလယာဥ္ကိုစီးဖို႔အတြက္ အိမ္ကေန မနက္ ၅ နာရီမွာ စ,ထြက္ရတယ္၊ ဒီလိုနဲ႔ ေဆာင္းတြင္းရဲ႕ အေငြ႔အသက္ေတြ လႊမ္းၿခံဳထားတဲ့ ျမဴခိုးေဝေဝ မနက္ခင္းေလးတစ္ခုကို ပုခံုးမွာလြယ္ပိုးရင္း မိတ္ေဆြေတြ ႐ွိရာဆီကို က်ေနာ္ထြက္လာ ခဲ့ေတာ့တယ္…၊

အေနာက္ကေန အေ႐ွ႕ကိုသြားရတဲ့ ၁၂ နာရီၾကာခရီးမွာ ေလယာဥ္ေပၚမွာပဲ မိုးခ်ဳပ္ပါတယ္၊ က်ေနာ့္အေ႐ွ႕က တီဗီကေလးရဲ႕ မ်က္ႏွာျပင္ေပၚမွာေတာ့ ထုနဲ႔ထည္နဲ႔ ေစာင့္ႀကိဳေနတဲ့ အေမွာင္ထုထဲကို ေလယာဥ္ကေလးက တေ႐ြ႕ေ႐ြ႕ ဝင္တိုးေနေလရဲ႕…၊ ခရီးဆံုးျဖစ္တဲ့ ကြ်န္းကေလးေပၚမွာေတာ့ အာဂႏၲဳကြ်န္းသားေတြက အိပ္ေမာက်ေနၾကေရာေပါ့…၊

မနက္အေစာႀကီး ေဝလီေဝလင္းမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံ ျမစ္ဝကြ်န္းေပၚနားကေန ျဖတ္ပ်ံေတာ့ A380 Airbus ထဲမွာ အိမ္လြမ္းစိတ္ေလး တရိပ္ရိပ္တက္လာခဲ့တယ္၊ ႀကိဳးၾကာငွက္ေတြရဲ႕ ပ်ံသန္းမႈမ်ိဳးနဲ႔ဆို ရန္ကုန္က က်ေနာ့္ရဲ႕ ေအာက္ဖက္နားမွာ နီးနီးကေလးရယ္…၊ တဆက္ထဲမွာ MH370 ကုိလည္း သတိရသြားတယ္၊ ဒီေလယာဥ္ႀကီး ေပ်ာက္သြားခဲ့တာက ပူပူေႏြးေႏြးပဲ ႐ွိေသးတဲ့အခ်ိန္၊ အခုေနသာ က်ေနာ္စီးေနတဲ့ ေလယာဥ္လည္း ညာဖက္ကို ခ်ိဳးခ်လိုက္မယ္ဆိုရင္ MH370 ပ်ံသန္းခဲ့တယ္ဆိုတဲ့ လမ္းေၾကာင္းထဲကို ေရာက္သြားမွာပဲ၊ MH370 ရဲ႕ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္မွာေတာ့ ကိုယ့္ေ႐ွ႕က တီဗီကို က်ေနာ့္လိုမ်ိဳး ေအးေအးသက္သာ ထိုင္ၾကည့္ေနတဲ့သူ ႐ွိခဲ့မယ္ မထင္ဘူး၊ အဲဒီေလယာဥ္ေပၚက ခရီးသည္ေတြရဲ႕ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ကို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ေလယာဥ္တစင္းေပၚမွာ လိုက္ပါသြားရင္း စဥ္းစားၾကည့္တဲ့အခါ အေတာ့္ကို ထိတ္လန္႔ေၾကကြဲစရာ ေကာင္းလွတယ္…၊

ခရီးေရာက္မဆိုက္ Jurong ငွက္ဥယ်ာဥ္ကို သြားလည္ျဖစ္တယ္၊ ငွက္ႀကီးဝံပိုေတြ၊ ငွက္ႀကီးတံုးစပ္ေတြနားမွာ ဒီပံုေလး႐ိုက္ျဖစ္ပါတယ္၊ ငွက္ခ်င္းတူေပမယ့္ တခ်ိဳ႕က ကင္မရာမွန္ဘီလူးေ႐ွ႕မွာ ေတာင္ပံတျဖန္႔ျဖန္႔နဲ႔ ခ်ီခ်ီႂကြႂကြ၊ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ရပ္တန္႔ေငးေမာရတဲ့ ပရိတ္သတ္သက္သက္…၊

ငွက္႐ံုတခုေ႐ွ႕မွာ ေတြ႔မိတဲ့ ဒီပန္းပု႐ုပ္ကို သေဘာက်လို႔…၊ ပလာစတာ႐ုပ္တု ထင္တာပဲ၊ သေဘာက်တာက သူ႔ရဲ႕အၿပံဳးကိုပါ၊ အာဖရိကတို႔၊ အိႏၵိယတို႔က ေက်းလက္ေတြမွာ ေရခပ္ျပန္လာတဲ့ ကေလးမေလးေတြ ႐ွိပါေရာလား၊ လမ္းမွာ တခါတေလ တိုးရစ္ေတြနဲ႔တိုးလို႔ ဓာတ္ပံုေတြဘာေတြ အ႐ိုက္ခံရတဲ့အခါ အဲဒီလိုကေလးမေလးေတြ ၿပံဳးေလ့႐ွိတဲ့ အၿပံဳးမ်ိဳး…၊ ကိုယ့္ကိုခ်ိန္ထားတဲ့ ကင္မရာႀကီးေ႐ွ႕မွာ ၿပံဳးတာေတာ့ ႀကိဳးစားၿပံဳးတာပဲ၊ ဒါေပမယ့္ ႐ွက္႐ြံ႕ဟန္ေလးစြက္ေနတဲ့ အၿပံဳးမ်ိဳး…၊ း)

ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ခ်ေကြ်းထားတဲ့ ငွက္ေပ်ာသီးေတြကို ေခ်ာင္းေနတဲ့ ဒီငွက္ကေလးရဲ႕ ဖ်တ္လတ္ႏိုးၾကားမႈနဲ႔ ပတ္ဝန္းက်င္အေပၚ သတိနဲ႔ ေနပံုကို သေဘာက်မိတယ္၊ သူ႔ေျခေထာက္က ကိုယ္ပိုင္နံပါတ္ကြင္း ကေလးသာမပါရင္ ဓာတ္ပံုက ပိုၿပီးသဘာဝ က်မွာပါ၊

“ အခ်စ္ ဆိုသည္မွာ ”…၊

♫♫♪ အေဆြးဆံုးအေတြးမ်ား ငါခံစား မင္းသိမွာပါ xxxxx ငါေလ တေယာက္ထဲ အထီးက်န္… ♪♪♫

ေအာက္ခ်င္း၊ ၾကက္တူေ႐ြး၊ ကတၱဝါ စတဲ့ငွက္ေတြနဲ႔ျပတဲ့ High Flyers Show နဲ႔ စြန္၊ သိမ္း၊ ဇီးကြက္ စတဲ့အသားစား ငွက္ေတြနဲ႔ျပတဲ့ Kings of the Skies Show ႏွစ္ခုကိုလည္း ၾကည့္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္…၊

ပင္နီဆူလာကေတာ့ မေရာက္လို႔ ဘယ္ျဖစ္မလဲ…၊ လူေတြ သိပ္မမ်ားေသးတဲ့ ပင္နီဆူလာရဲ႕ မနက္ခင္းေတြဟာ တမ်ိဳးေလး ႏွစ္လိုဖြယ္ေကာင္းတယ္၊

ဘယ္သူနဲ႔မွ ခ်ိန္းထားတာမ႐ွိတဲ့အတြက္ ပင္နီဆူလာရဲ႕ အထပ္တိုင္းကိုတက္ၿပီး ဆိုင္ခန္းအားလံုးကို က်ေနာ္ ေအးေအးလူလူ ေလွ်ာက္ၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္၊ တေနရာမွာေတာ့ ေဟာဒီဆံပင္ညွပ္ဆိုင္ကို သေဘာက်လို႔ ရပ္ၾကည့္ေနမိတယ္၊ ဒီကြ်န္းကေလးေပၚက ျမန္မာေတြအတြက္ ဝန္ေဆာင္မႈကေတာ့ ဆံပင္ညွပ္ဆိုင္ကအစ ႐ွိတာကိုး…၊ ဆံပင္ညွပ္ဆိုင္မွ ျမန္မာလိုေတာင္ မဟုတ္ဘူး၊ မြန္လိုေကာ ႐ွမ္းလိုေကာ ေတြ႔မိတယ္၊ ဆံပင္ညွပ္ဆိုင္ေ႐ွ႕မွာ ေျခသည္းထိုင္ညွပ္ေနတဲ့ အမႀကီးက သူ႔ဆိုင္ကိုရပ္ၾကည့္ေနတဲ့ က်ေနာ့္ကို ဆံပင္ညွပ္မယ့္သူလို႔ ထင္သြားလား မသိဘူး၊ “ဘယ္လိုပံုစံ ညွပ္ခ်င္လဲ ေမာင္ေလး၊ ဒီဇိုင္းမ်ိဳးစံု ႐ွိတယ္၊ လာေလ…” လို႔ လွမ္းေခၚတယ္၊ က်ေနာ္ကလည္း “ဆံပင္ေတာ့ မညွပ္ေတာ့ပါဘူး အမရယ္၊ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ အမရဲ႕ဆိုင္ကို အမွတ္တရ ဓာတ္ပံုတပံုေလာက္ပဲ ႐ိုက္ခ်င္တာပါ၊ ရမလားခင္ဗ်” လို႔ ေမးၿပီး ေဟာဒီပံုေလးကို ႐ိုက္ခဲ့လိုက္တယ္…၊

ပင္နီဆူလာမွာ ဟိုတေခါက္လာကတည္းက သတိထားမိၿပီး သေဘာက်ေနခဲ့တာ တခု႐ွိတယ္၊ တျခားေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး၊ စက္ေလွကားေတြမွာ ကပ္ထားတဲ့ ေဟာဒီစာတန္းပါ၊ ေက်းဇူးျပဳ၍ ေဘးကပ္ရပ္ပါ-တဲ့၊ ၾကည့္ေတာ့ သူ႔စက္ေလွကားကျဖင့္ က်ဥ္းက်ဥ္းေလးရယ္…၊ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ အလြယ္တကူ ေက်ာ္တက္လို႔ရမွာ က်ေနတာပဲ၊ က်ေနာ္လိုက္ၾကည့္မိသေလာက္လည္း ဘယ္သူမွ ေလွကားေပၚမွာ ေဘးကေန အတင္းျဖတ္မတက္ၾကပါဘူး၊ တေယာက္ပဲရပ္စီးလို႔ရတဲ့ စက္ေလွကားမွာ အားလံုးလိုလိုကလည္း တေယာက္စီပဲ ရပ္စီးၾကတာပါပဲ၊ း) ဒါမွမဟုတ္ စက္ေလွကားထိပ္မွာ ပိတ္မရပ္ပါနဲ႔ လို႔မ်ား ေျပာခ်င္သလားပဲ၊ စက္ေလွကားေပၚမွာ ကပ္ထားတာျဖစ္တဲ့အတြက္ က်ေနာ္ကေတာ့ စက္ေလွကားစီးရင္ ေဘးကပ္ရပ္ဖို႔ ေျပာတာလို႔ပဲ နားလည္မိတာပါပဲ…၊ (တကယ့္အမွန္ကေတာ့ စက္ေလွကားစီးရင္ ေဘးအစြန္းနား သိပ္မကပ္ပါနဲ႔လို႔ သတိေပးထားတာပါ…) းD

ပင္နီဆူလာရဲ႕ ဝင္ေပါက္ညာဖက္မွာ Fujifilm ဆိုတဲ့ ဓာတ္ပံုဆိုင္တဆိုင္ ႐ွိပါတယ္၊ ဆိုင္ေ႐ွ႕ က်ေနာ္ျဖတ္ေတာ့ “ဘာလိုခ်င္လဲ၊ ဘာ႐ွာလဲ၊ ၾကည့္ပါ” လို႔ ဝန္ထမ္းတေယာက္က လွမ္းေခၚတယ္၊ က်ေနာ္က လွည့္ေတာင္မၾကည့္ပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ေနာက္တေခါက္ ျဖတ္ခ်ိန္မွာ ပံုထဲက ေဟာဒီခ်ာတိတ္က ပုခံုးမွာလြယ္ထားတဲ့ က်ေနာ့္ကင္မရာကို ငံု႔ၾကည့္ၿပီး “ဘာမွန္ဘီလူး တပ္ထားတာလဲ” လို႔ စိတ္ဝင္တစားနဲ႔ ေမးတယ္၊ က်ေနာ္က 16-35 mm လို႔ ေျဖလိုက္ေတာ့ “ဟား...ေကာင္းတာေပါ့၊ Version 2 ထင္တယ္ေနာ္” ဆိုၿပီး စကားဆက္တယ္၊ က်ေနာ္က “ဟုတ္တယ္၊ Version 2” ဆိုၿပီး စကားေထာက္ေပးလိုက္ေတာ့ “16-35 mm ကို ဘယ္လိုကင္မရာမ်ိဳးမွာ တပ္သံုးေနပါလိမ့္” ဆိုၿပီး ဆက္လာျပန္တယ္၊ အဲဒီလို သူတခြန္း၊ ကိုယ္တခြန္းနဲ႔ ေျပာေနလိုက္တာ သတိထားမိခ်ိန္က်ေတာ့ က်ေနာ္က သူ႔ဆိုင္ထဲကို ေရာက္ၿပီးသား ျဖစ္ေနေရာ…၊ ဒီလူငယ္ေလးက သူေစ်းေရာင္းခ်င္တာကို ေ႐ွ႕တန္းမတင္ဘဲ က်ေနာ္နဲ႔ ဓာတ္ပံုအေၾကာင္း၊ ကင္မရာပစၥည္းေတြအေၾကာင္း အေတာ္ၾကာၾကာ ေျပာၿပီးမွ က်ေနာ္ဘာလိုအပ္ေနလဲ ဆိုတာကို သိေအာင္လုပ္ယူခဲ့တယ္၊ က်ေနာ္က “မင္း အေတာ့္ကို ပါးနပ္တဲ့ေကာင္ပဲ၊ မၾကာခင္ ဆိုင္မန္ေနဂ်ာ ျဖစ္လိမ့္မယ္ထင္တယ္” လို႔ ေျပာလိုက္ေတာ့ ႐ွက္ကိုး႐ွက္ကန္းနဲ႔ သူ မေနတတ္ဘူး ျဖစ္သြားတယ္၊ သူ႔ရဲ႕ ေစ်းေရာင္းနည္းကို သေဘာက်သြားလို႔ က်ေနာ္လည္းသူ႔ဆိုင္ကေန မွန္ဘီလူး filter ေတြ၊ LCD ဖံုးတဲ့ film ေတြ ဝယ္ျဖစ္သြားတယ္၊ သူ႔နာမည္က Kelbim လို႔ေခၚပါတယ္၊ မေလး႐ွားကေန အလုပ္ လာလုပ္တာ၊ ပင္နီဆူလာနဲ႔ မနီးမေဝးမွာ အခန္းေလးတခန္း ယူထားၿပီး စေန၊ တနဂၤေႏြက်မွ မေလးကို ျပန္တယ္၊ အသက္ ၂၅ ႏွစ္မွာ အလုပ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား လုပ္ဖူးေနခဲ့ၿပီ၊ အားလပ္ရက္ေတြမွာ စကၤာပူနဲ႔ယွဥ္ရင္ ေစ်းသက္သာတဲ့ ဖူးခက္ကို သြားလည္ရတာ သေဘာက်တဲ့ မေလးလူငယ္ေလးက က်ေနာ္ထြက္လာခ်ိန္မွာေတာ့ ျခေသၤ့ကြ်န္းကေလးရဲ႕ လူေနမႈစရိတ္ ျမင့္မားတဲ့အေၾကာင္း ညည္းတြားၿပီး က်န္ခဲ့ေလရဲ႕…၊

“အင္းေလး” မွာ စားျဖစ္ခဲ့တဲ့ ခ်ဥ္ေပါင္ေၾကာ္ တခြက္…၊ ခ်ဥ္ေပါင္ဟာ ဘယ္အခ်ိန္ျပန္ေတြ႔ေတြ႔ ခ်ဥ္ၿပံဳးခ်ဥ္ၿပံဳးနဲ႔ အရင္တုန္းကလို အရသာ႐ွိဆဲ…၊ း)

ရတနာဂီရိမွာ အိမ္နိမ့္စံဘဝနဲ႔ ျဖတ္သန္းေနရတုန္း ႀကိဳက္လြန္းလို႔ ေသြးေပါင္ေတြတက္တဲ့အထိ သီေပါမင္း ခဏခဏစားခဲ့ေလ့႐ွိတဲ့ ဟင္းတခြက္ကို ရတနာဂီရိရဲ႕ ဟိုးအေ႐ွ႕ေတာင္ဖက္ယြန္းယြန္းဆီက ကြ်န္းပိစိကေလးေပၚမွာ က်ေနာ္လည္း စားခဲ့တယ္…၊

ျခေသၤ့ကြ်န္းကေလးကေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့တႏွစ္က အတိုင္း မေျပာင္းမလဲပါပဲ၊ ပူျပင္းတဲ့ ေနေရာင္ေအာက္မွာ မလႈပ္မယွက္ရပ္ေနၾကတဲ့ မိုးေမွ်ာ္တိုက္တာေတြ အစီအရီနဲ႔…၊ ထို႔အတူပဲ အဲဒီတိုက္တာေတြၾကားမွာ က်င္လည္ေနထိုင္ၾကတဲ့ ခ်စ္ခင္ရေသာ မိတ္ေဆြေတြကလည္း အရင္အတိုင္း မေျပာင္းမလဲပါပဲ၊ က်ေနာ္သိကြ်မ္းဖူးတဲ့ လူအေရအတြက္ နည္းသြားတာကလြဲရင္ ခင္မင္ေဖာ္ေ႐ြမႈကေတာ့ တကယ့္ကိုပဲ အရင္အတိုင္း တည္တံ့ခိုင္မာစြာ ထုနဲ႔ထည္နဲ႔ ႐ွိေနဆဲ…၊ အဲဒါေၾကာင့္လည္း က်ယ္ေျပာပါတယ္ဆိုတဲ့ ေနရာေတြအမ်ားႀကီးကို ေက်ာ္ၿပီး ေဟာဒီကြ်န္းေသးေသးေလးဆီကိုပဲ က်ေနာ္ ဒုတိယမၸိ ထပ္ေရာက္ျဖစ္ခဲ့တာ အံ့ၾသစရာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးေလ…။ ။

ညီလင္းသစ္
၂၅ ဇြန္၊ ၂၀၁၄

လူကြ်ံေဘာ...

ကမာၻ႔ဖလား ေဘာလံုးပြဲေတြ စၿပီဆိုရင္ပဲ လူကြ်ံေဘာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အျငင္းပြားစရာေတြက တပါတည္း ေတြ႔လာရေတာ့တာ ပါပဲ၊ လူကြ်ံေဘာဆိုတာက ထိထိမိမိသာ အသံုးခ်တတ္မယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္အသင္းရဲ႕ ဂိုးေပါက္ကို အတိုင္းအတာတစ္ခုအထိ ကာကြယ္ေပးႏိုင္ပါတယ္၊ အမ်ားအားျဖင့္ အလယ္တန္း၊ ဒါမွမဟုတ္ ေတာင္ပံကေန အေဝးကန္ေဘာေတြ ျဖတ္တင္ေပးတဲ့အခါမွာ လူကြ်ံေဘာ ဖမ္းကစားတတ္ၾကတယ္၊ အထူးသျဖင့္ လ်င္ျမန္ၿပီး အေျပးသန္တဲ့ ေ႐ွ႕တန္းတိုက္စစ္မွဴးေတြကို ဟန္႔တားရာမွာ လူကြ်ံေဘာက အေတာ္ေလးအသံုးတည့္ ပါတယ္၊

ျမန္မာ့ေဘာ္လံုးေလာကမွာ တေခတ္တခါတုန္းကေတာ့ လူကြ်ံေဘာ ဖမ္းကစားတာကို အရည္အခ်င္းတရပ္လို႔ မျမင္ၾကပါဘူး၊ ပြဲတပြဲမွာ ေနာက္တန္းလူေတြ ႏွစ္ခါသံုးခါေလာက္ လူကြ်ံေဘာ ဖမ္းကစားလိုက္တာနဲ႔ “အာ… ဒီေကာင္ေတြေတာ့ လုပ္လာၿပီ၊ ဟိုဖက္တိုက္စစ္မွဴးကို မလႈပ္ႏိုင္ေအာင္ ကပ္ကစားမယ္၊ မလိမ္မေခါက္ႏိုင္ေအာင္ ပိတ္ကစားမယ္ဆိုတာ မ႐ွိဘူး၊ ထစ္ကနဲ႐ွိ လူကြ်ံေဘာ ဖမ္းဖို႔ပဲ သိတယ္၊” စသျဖင့္ ေျပာတတ္ၾကပါတယ္၊ ေဘာ္လံုးကိုယူဖို႔ အင္နဲ႔အားနဲ႔ ေျပးထြက္လာတဲ့ တိုက္စစ္မွဴးက စည္းၾကပ္ဒိုင္ရဲ႕ အလံနဲ႔အတူ ကြင္းလယ္ဒိုင္ရဲ႕ ခရာမႈတ္သံေအာက္မွာ ဆန္႔ငင္ဆန္႔ငင္နဲ႔ ရပ္လိုက္ရေတာ့ ပြဲၾကည့္ပရိတ္သတ္အေနနဲ႔ မခ်င့္မရဲ ျဖစ္တာလည္း ပါမွာေပါ့ေလ၊ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ လူကြ်ံေဘာဖမ္းဖို႔ ဆိုတာ ေနာက္တန္းလူေတြက တတန္းထဲရပ္ၿပီး တညီတညာထဲ တက္ႏိုင္ဆုတ္ႏိုင္မွ ရတာပါ၊ အဲဒီထဲမွာ တစ္ေယာက္ေလာက္ရဲ႕ ေျခေထာက္ျဖစ္ျဖစ္၊ ပုခံုးျဖစ္ျဖစ္က ကြ်ံထြက္ၿပီး က်န္ခဲ့လို႔ကေတာ့ ၿပီးၿပီပဲ၊ လူကြ်ံေဘာ အထမေျမာက္ေတာ့ဘဲ ဟိုဖက္တိုက္စစ္မွဴးအတြက္ အဆီးအတားမ႐ွိ ဂိုးသမားနဲ႔ တေယာက္ခ်င္းကန္သြင္းဖို႔ အခြင့္ရသြားလိမ့္မယ္၊ က်ေနာ္ငယ္ငယ္တုန္းက ၾကည့္ဖူးတဲ့ ျမန္မာအသင္းေတြရဲ႕ လူကြ်ံေဘာေတြမွာေတာ့ တဖက္အသင္းရဲ႕ တိုက္စစ္မွဴးက သိသိသာသာႀကီး ကြ်ံထြက္ေနတာမ်ိဳးေတြ အေတြ႔ရမ်ားေပမယ့္္ ဒီဖက္ေခတ္ ပြဲေတြမွာေတာ့ တကယ့္ကို မဆိုစေလာက္ကေလး၊ ပုခံုးစြန္းေလးျဖစ္ျဖစ္၊ လက္ဖမိုးေလးျဖစ္ျဖစ္ေလာက္ပဲ ကြ်ံေနၾကတာ ေတြ႔ရတယ္၊ စင္တီမီတာ စေကးလ္ေလာက္ပဲ ႐ွိလိမ့္မယ္…၊

အျခားေသာ အရာမ်ားစြာလိုပဲ ေဘာ္လံုးရဲ႕ အေ႐ြ႕နဲ႔ ကစားၾကပံုေတြက ေျပာင္းလဲလာေတာ့ လူကြ်ံေဘာျဖစ္တယ္၊ မျဖစ္ဘူးဆိုတဲ့ အခ်က္ကလည္း မၾကာခဏဆိုသလို အျငင္းပြားစရာ ျဖစ္လာရတယ္၊ လူကြ်ံေဘာ ျဖစ္မျဖစ္ကို ၾကည့္ေပးရတဲ့ စည္းၾကပ္ဒိုင္အတြက္ အေထာက္အကူျဖစ္ေအာင္ ေဘာ္လံုးကြင္း ျမက္ခင္းကို အစင္းက်ားရိတ္ေပးတာမ်ိဳး၊ နည္းပညာကို အသံုးခ်ၿပီး ကင္မရာေတြနဲ႔ ျပန္ၾကည့္တာမ်ိဳး စတာေတြ လုပ္ေပမယ့္လည္း ပြဲကစားေနတုန္း စကၠန္႔ပိုင္းအတြင္းမွာ ဆံုးျဖတ္ရတာမို႔ အမွားအယြင္းေတြကေတာ့ ဆက္ၿပီး႐ွိေနဦးမွာ ပါပဲ၊

ကမာၻ႔ဖလားပြဲနဲ႔ တိုက္ဆိုင္စြာပဲ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး အခင္းအက်င္းမွာလည္း လူကြ်ံေဘာေတြ အမ်ားႀကီးေတြ႔ေနရတယ္၊ ဒီလို ႏိုင္ငံေရး လူကြ်ံေဘာဆိုတာ အသစ္အဆန္းေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး၊ ဆယ္စုႏွစ္ေတြ အမ်ားႀကီးခ်ီၿပီးေတာ့ကို အျမစ္တြယ္ေနတဲ့ ဓေလ့လိုျဖစ္ေနၿပီ၊ ဒါေပမယ့္ ကြ်ံပံုကြ်ံနည္းေတာ့ ကြာလာတယ္၊ ဟိုးအရင္တုန္းကေတာ့ ကြ်ံတာက သိသိသာသာႀကီး ကြ်ံတာမ်ိဳး၊ တေယာက္ထဲ ကြ်ံတာတင္မကဘဲ အုပ္စုလိုက္၊ အသင္းလိုက္အဖြဲ႔လိုက္ကို အတံုးလိုက္၊ အတစ္လိုက္ႀကီး ကြ်ံေနၾကတာ…၊ ေျပာရရင္ လူၿပိန္းကြ်ံနည္းေပါ့…၊ ႐ြာေဘာ္လံုးပြဲမွာ ဝင္ကစားတဲ့ လူမိုက္လို “ေဟ့.. ငါလူကြ်ံတယ္၊ ဘယ္ေကာင္ ဘာေျပာခ်င္လဲ” ဆိုတဲ့ ပံုစံမ်ိဳး…၊ ဒီဖက္ေခတ္မွာက်ေတာ့ ကစားပံုေတြက ပိုၿပီး႐ွဳပ္ေထြးလာသလို စင္တီမီတာသာသာေလာက္ပဲ ကြ်ံတာမ်ိဳးေတြနဲ႔ ဆက္ေ႐ြ႔လာတယ္၊ တခ်ိဳ႕လူကြ်ံေဘာေတြဆို တကယ့္ကို ပါးပါးေလးေတြ…၊ ကြ်ံလို႔ကြ်ံေနမွန္း မသိလိုက္ဘဲ ဂိုးေပးလိုက္ရတဲ့ အျဖစ္ေတြ အမ်ားႀကီး႐ွိပါတယ္၊ ျမန္ဆန္ၿပီး အကြက္စိပ္တဲ့ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး တိုက္စစ္ေတြၾကားမွာ ဘယ္ဟာကလူကြ်ံေဘာ ျဖစ္တယ္၊ ဘယ္ဟာကေတာ့ ျဖစ္မွန္းမသိေအာင္ ေဖာက္ထြက္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနတယ္ဆိုတာ ေသေသခ်ာခ်ာကို မ်က္ေျခမျပတ္ ၾကည့္ထားႏိုင္မွ သိမွာပါ၊ မဟုတ္ရင္ေတာ့ ပြဲၿပီးသြားမွ သိလိုက္ရတဲ့အခါ မခ်ိတင္ကဲ ျဖစ္က်န္ခဲ့႐ံုကလြဲလို႔ ျပင္ဖို႔ဆိုတာကေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး…။ ။

ညီလင္းသစ္
၁၆ ဇြန္၊ ၂၀၁၄