ကိုယ္ေလးလက္ဝန္ အလြမ္း

‘ အေမနဲ႔အိမ္ကို သတိရလိုက္တာ ’ တဲ့...။
ေ႐ႊမန္းသူက
အလြမ္းတဝက္နဲ႔ ေျပာတယ္၊

လူက
မေပါ့မပါးမွာ
အလြမ္းေတြကပါ
ဖ႐ံုဆင့္ေနေသးေတာ့
ခမ်ာမွာ
ပိက်ေလးလံလြန္းတဲ့ရက္ေတြထဲ
ဒ႐ြတ္ဆြဲျဖတ္သန္းရင္း
ရတနာဂီရိကေန
မႏၲေလးကို လွမ္းၿပီးလြမ္းရတဲ့
စုဖုရားလတ္ရဲ႕ လြမ္းျခင္းမ်ိဳးနဲ႔
လြမ္းလို႔ေပါ့၊

ေဟာဒီေတာင္တန္းေတြၾကားထဲ
ဘယ္သူကမ်ား ပစ္ခ်ထားခဲ့တာပါလိမ့္၊
ဒီအရပ္မွာ
ႏွင္းေတာင္၊ ေက်ာက္ေတာင္၊ ေျမသားေတာင္
ေတာင္ညိဳ၊ ေတာင္ဝါ
ေတာင္ခြ်န္း၊ ေတာင္မြတ္
အားလံုးနီးပါး ႐ွိရဲ႕၊
ဒါေပမယ့္ အာသာမေျပပါဘူးကြယ္...
အရိပ္ကေလးခိုစရာ မန္းေတာင္ကို
ရမ္းေယာင္လို႔ပဲ တမ္းတမိေနေတာ့
အလြမ္းတစ္ေထာင္ျပည့္ေပါင္းလဲ မ်ားလွေပါ့၊

အခုေန
အေမသာေဘးမွာ ႐ွိရင္
လိုေလေသးမ႐ွိ ဂ႐ုစိုက္မွာ...
အခုေန
သူငယ္ခ်င္းေတြသာ အနားမွာ႐ွိရင္
အားေပးစကားေတြ ၾကားရမွာ...
အခုေတာ့
မန္းရိပ္ မန္းေငြ႕ကင္းတဲ့အရပ္မွာ
မန္းသူ မန္းသားေတြကို
အလြမ္းထူ အလြမ္းပါးေတြနဲ႔ပဲ
ရတနာပံုဆန္ဆန္ လြမ္းေနရျပန္ရဲ႕၊

မၾကာခင္မွာ ေရာက္လာေတာ့မယ့္
၃၇ ပတ္သား
သမီးကေလးေရ...၊
သမီးကေလးဟာ
အိမ္လြမ္းသူ အေမ့အတြက္ေတာ့
အေကာင္းဆံုး
အိမ္ျပန္လက္ေဆာင္ေလးပါပဲကြယ္။ ။


ညီလင္းသစ္
၁၃ ဧၿပီ၊ ၂၀၀၈

(မိေဝး ဖေဝးမွာ သမီးကေလးနဲ႔အလြမ္းေတြကို သယ္ပိုးထားတဲ့ မအုန္းအတြက္...)