ကြ်န္းကေလးရဲ႕ ရင္ခြင္မွာ (၄)

(အမွန္ေတာ့ ဒီခရီးသြားပို႔စ္ အဆက္ကို ဟိုတစ္ေန႔ကတည္းက တင္ဖို႔႐ွိေပမယ့္ ၾကားျဖတ္ပို႔စ္ေလးတစ္ခု တင္လိုက္ရတာနဲ႔ ဒီေန႔ကို ေနာက္ဆုတ္လိုက္ရတာ၊ ၿပီးေတာ့ အဲဒီၾကားျဖတ္ ပို႔စ္ကလည္း တင္မယ္ဆိုရင္ တစ္ႏွစ္မွာ တစ္ရက္တည္းသာ တင္ခြင့္႐ွိတဲ့ ပို႔စ္အမ်ိဳးအစား ျဖစ္ေနလို႔...၊ ဒါေပမယ့္ လာလည္ၾကသူေတြက သမာဓိအား ေကာင္းေနၾကေတာ့ ကြ်န္းကေလးလည္း ေရမျမဳပ္လိုက္ဘူး ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ..၊ အိုေက.. ဆက္လိုက္ရေအာင္) းD

စာေပေဟာေျပာပြဲၿပီးတဲ့ ေနာက္တစ္ရက္မွာမွ က်ေနာ့္ရဲ႕ အလည္အပတ္ ခရီးစဥ္က တကယ္ပဲ စျဖစ္ေတာ့တယ္၊ အဲဒီေန႔မွာ က်ေနာ့္ကို လိုက္ပို႔တာက ကိုညိမ္းႏိုင္ပါ၊ က်ေနာ္က တစ္ေယာက္ထဲလည္း လည္လို႔ျဖစ္ပါတယ္လို႔ ဆိုေနတဲ့ၾကားက ခြင့္႐ွားပါးတဲ့ ႏိုင္ငံမွာ ခြင့္တစ္ရက္ယူၿပီး ေသေသခ်ာခ်ာ လိုက္ပို႔ေပးတဲ့ ကိုညိမ္းကို ေက်းဇူးတင္ရပါတယ္၊ က်ေနာ္တို႔ ၂ ေယာက္ အရင္ဦးဆံုး Raffles City မွာ ေအးေအးေဆးေဆး ေကာ္ဖီဝင္ေသာက္လိုက္ ေသးတယ္၊ ၿပီးေတာ့မွ ပထမဦးဆံုး ခ်ီတက္သြားတာက Gardens by the bay...၊

Gardens by the bay ကို Marina Bay Sands ဖက္က တံတားေပၚကေန လွည့္ဝင္ပါတယ္၊ အဲဒါမတိုင္ခင္ တစ္ရက္မွာ အစ္မခ်စ္ၾကည္ေအးနဲ႔ စကားေျပာျဖစ္တုန္း အဲဒီတံတားေပၚကေန ဓါတ္ပံု႐ိုက္ရင္ လွတဲ့အေၾကာင္း သူက အႀကံေပးတာနဲ႔ က်ေနာ္တို႔လည္း အဲဒီဖက္က လွည့္ဝင္ျဖစ္တာပါ၊ အေရးထဲ အဲဒီတံတားေပၚကို တက္ဖို႔လမ္းကို ႐ွာမရဘူး ျဖစ္ေနေသးတယ္၊ ဟုိေမးဒီစမ္း၊ ဟိုဆိုင္းဘုတ္၊ ဒီဆိုင္းဘုတ္ လိုက္ဖတ္ၿပီး မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ေနမွ အေပၚကို တက္ႏိုင္ေတာ့တယ္၊ အစ္မခ်စ္ ေျပာတဲ့ အတုိင္း တံတားေပၚကေန ျမင္ရတဲ့ ႐ွဳခင္းက ေတာ္ေတာ္လွပါတယ္၊ ဒါေတာင္ မနက္ပိုင္း ျဖစ္ေနတဲ့အျပင္ တိမ္ေတြက အံု႔ဆိုင္းထူထပ္ေနလို႔ က်ေနာ္လိုခ်င္တဲ့ အလင္းမရခဲ့ဘူး၊ တိမ္ကင္းစင္တဲ့ ညပိုင္းေတြဆို ပိုၿပီးလွမွာ ေသခ်ာတယ္၊ Anyway.. thanks Ama Chit! This photo is dedicated to you. :)

တိမ္ေတြထူၿပီး ဓါတ္ပံု႐ိုက္လို႔ မေကာင္းပါဘူးဆိုမွ ပန္းၿခံထဲေရာက္ေတာ့ dome ႏွစ္ခု ႐ွိတဲ့အထဲမွာ Flower Dome က ျပဳျပင္ထိန္းသိမ္းဖို႔ ပိတ္ထားတဲ့ ရက္နဲ႔မွ သြားတိုးေနျပန္ေရာ..၊ ဒါနဲ႔ပဲ သူ႔ေဘးက Cloud Forest တစ္ခုကိုပဲ ဝင္လိုက္ရတယ္၊ ဝင္ဝင္ခ်င္းမွာ ေတာင္ကုန္းေလးလို လုပ္ထားတဲ့အေပၚကေန ေရတံခြန္ေလးတစ္ခု က်ေနတာ ေတြ႔ရတယ္၊ အဲဒီကက်တဲ့ ေရက အေငြ႔ေတြရယ္၊ green house effect လို လုပ္ထားတာရယ္ေၾကာင့္ တိမ္စိုင္၊ ျမဴခိုးေတြ ေဝေနသလို ျဖစ္ေနတယ္၊ “တိမ္ေတာအုပ္” ေလးထဲကို ဝင္လိုက္ရသလိုပါပဲ၊ ေမ်ာလြင့္တိမ္တို႔ နားခိုရာ ကိုညိမ္းကေတာ့ တိမ္ေတာအုပ္ေလးကို သေဘာေတြ က်ေနမလားလို႔ က်ေနာ္ ျဖတ္ကနဲ ေတြးမိလိုက္ေသးတယ္..၊

ဒီဟာက Red pitcher plant လို႔ ထင္တာပဲ၊ အသားစားတဲ့ အပင္ေလ..၊ ယင္ေကာင္၊ ပိုးေကာင္ေလးေတြဆို သူတို႔အႀကိဳက္ေပါ့..၊ အဲ.. လာလည္ၾကတဲ့ လူေတြကေတာ့ ယင္ေကာင္မဟုတ္လို႔ ဒီအပင္ေလးေတြကို မေၾကာက္ၾကတဲ့ ပံုပါပဲ၊ အထဲကို တုတ္ေတြနဲ႔ ထိုးၾကပံုရတယ္၊ “အပြင့္ထဲကို တုတ္ႏွင့္မထိုးရ” ဆိုတဲ့ သတိေပးစာတန္း ကပ္ထားတာ ေတြ႔မိတယ္...၊

Flower Dome ေလာက္ ပန္းေတြ မစံုေပမယ့္ ျမင္ရသေလာက္ေလးကို က်ေနာ္ အမွတ္တရ ႐ိုက္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္..၊ ကိုယ္က စိတ္တိုင္းမက်လို႔ ေနာက္တစ္ေခါက္ ျပန္လာမယ္လို႔ ေျပာခြင့္မ႐ွိတဲ့ ဘဝကိုး...၊ း)

အမ်ားစုကေတာ့ သစ္ခြပန္းေတြ မ်ားပါတယ္..၊ ဘာသစ္ခြလဲ ဆိုတာေတာ့ မေမးေၾကးေနာ္...၊ း) က်ေနာ္က ပန္းဆို ပန္းေဂၚဖီေလာက္ပဲ ေကာင္းေကာင္းသိတာ...၊

သစ္ပင္ပန္းပင္ေတြကို အခုလို ေတာင္ကုန္းပံုစံ လုပ္ထားတဲ့ အေဆာက္အဦးထဲမွာ စိုက္ထားတာပါ၊ အျပင္ဖက္ကို ထြက္ေလွ်ာက္လို႔ရေအာင္လည္း ေလွ်ာက္လမ္း ၂ ခု လုပ္ထားေပးတယ္၊ Dome အထဲမွာက ေရတံခြန္က ေရက်သံေတြ၊ သစ္ပင္ပန္းပင္ေတြရဲ႕ စိမ္းစိုတဲ့ ျမင္ကြင္း၊ စိုစြတ္တဲ့ အေငြ႔အသက္.. စတာေတြနဲ႔ဆိုေတာ့ မိုးသစ္ေတာေလး တစ္ခုထဲကို ေရာက္ေနရ သလိုပါပဲ..၊ ̔မိုးေငြ႔ႏွင့္အတူ̕ လည္ပတ္ႏိုင္တဲ့ ေနရာေလးပါ...၊ း)

အထဲမွာ ေလွ်ာက္ၾကည့္ေနရင္းနဲ႔ သူ႔ကိုလည္း ေတြ႔ရတယ္၊ ဘယ္ေနရာသြားသြား မလြတ္ႏိုင္ဘူး ထင္ပါရဲ႕..၊ ေနရာတိုင္းမွာ သူ႔မ်က္ႏွာဆိုတာ ဒါမ်ားလား..၊ တစ္ကမာၻလံုးက လူေတြ လာ,လာဓါတ္ပံု႐ိုက္ၾကလြန္းလို႔ ေသြးႀကီးၿပီး မိုိးေပၚပ်ံတက္ ခ်င္ေနတဲ့ သေဘၤာႀကီးကို က်ေနာ့္နည္း က်ေနာ့္ဟန္နဲ႔ ေဘာင္ခတ္ ပစ္လိုက္တယ္..၊ း)

အဲဒီ ေတာင္ကုန္း အေဆာက္အဦးေလးထဲမွာ စိတ္ဝင္စားစရာ အခန္းေလးတစ္ခု ႐ွိပါတယ္၊ +5° C လို႔ နာမည္ေပးထားတယ္၊ ကမာၻ႔အပူခ်ိန္က ႏွစ္အလိုက္ ျမင့္တက္လာမွာ ျဖစ္လို႔ သကၠရာဇ္ ၂၁၀၀ မွာ ကမာၻႀကီးက ပ်မ္းမွ်ျခင္း ၅ ဒီဂရီ ပိုၿပီးပူမယ့္ အေၾကာင္း သတင္းဇတ္ကားေလးလို ျပထားတာ..၊ ႏွစ္ေတြတိုးလာေလေလ၊ အပူ႐ွိန္က ျမင့္တက္လာေလေလ၊ ေနရာတကာမွာ ေရေတြႀကီး၊ လူတိရစာၦန္ေတြ ေသၾကတာေတြကို ျမင္ရတယ္၊ ၂၁၀၀ အေရာက္မွာေတာ့ ၅ ဒီဂရီ ျပည့္တဲ့အထိ ပိုၿပီးပူမယ္ေပါ့..၊ စာေပေဟာေျပာပြဲ မွာ ဆရာျမင့္ေမာင္ေက်ာ္ကလည္း ဒီအေၾကာင္းကို ထည့္ေျပာသြားေသးတယ္၊ သူကေတာ့ ၆ ဒီဂရီလို႔ ေျပာတယ္၊ ၅ ျဖစ္ျဖစ္ ၆ ျဖစ္ျဖစ္.. ပိုၿပီး ပူလာမွာကေတာ့ အေသအခ်ာပဲ..၊ အဲဒီအခ်ိန္ က်ေနာ္တို႔ မ႐ွိေတာ့လို႔ ဒါေတြကို မႀကံဳရဘူး ဆိုေပမယ့္ ေနာက္မ်ိဳးဆက္ ကေလးေတြရဲ႕ လက္ထဲမွာ ေနေပ်ာ္စရာ တစ္စက္မွ မ႐ွိေတာ့တဲ့ ကမာၻႀကီးကို ထည့္ခဲ့မွာလား? ဇတ္လမ္းကေလးကို ၾကည့္ေနရင္းနဲ႔ "Think global, Act local" ဆိုတဲ့ ေဆာင္ပုဒ္ေလးကို သတိရေန မိတယ္...၊

ေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ စိမ္းစိုေနဆဲ အေငြ႔အသက္ေလးေတြနဲ႔ နီနီရဲရဲ ခ်စ္စရာ ပန္းေလးေတြ က်ေနာ္တို႔ လက္တစ္ကမ္းမွာ ႐ွိေနပါေသးတယ္...၊ Never too late to mend လို႔လည္း ဆိုၾကတယ္ မဟုတ္လား..၊

Gardens by the bay ကေန ျပန္ထြက္လာေတာ့ ေန႔လယ္ ၁၂ နာရီခြဲေနၿပီ၊ ေနာက္ဆံုးေတာ့ Flower Dome ပိတ္ထားတာကပဲ ခပ္ေကာင္းေကာင္းလို႔ ဆိုရမလိုပါပဲ၊ အခု Cloud Forest တစ္ခုတည္းနဲ႔တင္ တစ္မနက္ ကုန္သြားခဲ့တာ...၊ ေန႔လယ္စာ ထမင္းစားဖို႔ Gardens by the bay ကေန ပင္နီဆူလာကို က်ေနာ္တို႔ လမ္းျပန္ေလွ်ာက္တယ္၊ က်ေနာ့္မလဲ စကၤာပူတစ္ၿမိဳ႕လံုးမွာ ထမင္းစားစရာ ေနရာဆိုလို႔ ပင္နီဆူလာ တစ္ခုပဲ႐ွိတယ္လို႔ ေအာက္ေမ့ေနတာလားလို႔ ေမးရမလို ျဖစ္ေနၿပီ၊ ထစ္ကနဲဆို ေျမေအာက္ထပ္က စားေသာက္ဆိုင္ေလးေတြပဲ ေျပးေျပးျမင္ေန မိေတာ့တယ္၊ ကိုညိမ္းက က်ေနာ့္ကို လမ္းေလွ်ာက္ခုိင္းရမွာ အားနာေနပံုရတယ္၊ ရထားစီးရေအာင္ခ်ည္း လုပ္ေနေတာ့တာ..၊ က်ေနာ္ကလည္း သူ႔ကို ျပန္အားနာေနရတယ္၊ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ သူက က်ေနာ့္ကို လိုက္ပို႔တဲ့အျပင္ က်ေနာ္ဓါတ္ပံု႐ိုက္ခ်င္တာ မွန္သမွ်ကို စိတ္႐ွည္႐ွည္နဲ႔ ေစာင့္ေပးေနတာကိုး..၊ ဓါတ္ပံုဆရာေတြနဲ႔ သြားရတာ အင္မတန္ပ်င္းဖို႔ ေကာင္းပါတယ္၊ သူတို႔က သူတို႔ဟာသူတို႔ ေဇာကပ္ၿပီး ပတ္ဝန္းက်င္ကို ေမ့ခ်င္ေမ့ေနတတ္တာ ကလား၊ ဒါ့အျပင္ ကိုညိမ္းက က်ေနာ့္ရဲ႕ ကင္မရာအိတ္နဲ႔ ထ႐ိုင္ေပါ့ကို သယ္ေပးေသးတယ္၊ ကင္မရာအိတ္က ၁၁ ကီလို ေလးပါတယ္၊ မသယ္ပါနဲ႔ဆိုတာလည္း ဘယ္လိုမွ ေျပာမရ...၊ တိမ္ေတြကို ခ်စ္တတ္တဲ့ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္မွာ ဧည့္သည္ကို ဧည့္ဝတ္ေက်ခ်င္ စိတ္နဲ႔ ေပကပ္ကပ္လုပ္ၿပီး ေခါင္းမာလိုက္ဖို႔ ဝန္မေလးတာကို ေတြ႔ရေတာ့ က်ေနာ့္မွာ သေဘာတက်နဲ႔ အေလွ်ာ့ေပးလိုက္ဖို႔အျပင္ အျခားမ႐ွိေတာ့ဘူး...၊

ကဲ...ၾကည့္ပါဦး က်ေနာ့္ရဲ႕ ေန႔လယ္စာကို...၊ နရသီဟပေတ့ ေတာ့ မဟုတ္ဘူး၊ ဒါေပမယ့္ သူ႔ထက္မေလ်ာ့တဲ့ ေပ်ာ္႐ႊင္ေက်နပ္ျခင္းေတြနဲ႔ က်ေနာ္ ပြဲေတာ္တည္...အဲ.. ထမင္းစားခဲ့တယ္..၊ း)

ေျပာၾကစတမ္းဆို ေဟာဒီ ခ်ဥ္ေပါင္ေၾကာ္ေလး တစ္ခြက္စားရဖို႔ ဆိုရင္ ေနာက္ထပ္ ၁၇ နာရီေလာက္ ေလယာဥ္ထပ္စီး ဆိုလည္း က်ေနာ္ စီးဖို႔ ဝန္ေလးမွာ မဟုတ္ပါဘူး၊ က်ေနာ္သာ အကယ္၍မ်ား ကြ်န္းကေလးကို အလုပ္တာဝန္နဲ႔ ေျပာင္းလာရမယ္ဆိုရင္ ပထမဦးဆံုး တစ္လမွာ ေန႔တိုင္းေန႔တိုင္း.. ရနံ႔သစ္က ခ်ဥ္ေပါင္ေၾကာ္တစ္ခြက္ လာလာစားျဖစ္လိမ့္မယ္ ထင္တယ္...၊ း) အို...ခ်စ္ေသာ ခ်ဥ္ေပါင္...။

ထမင္းစားၿပီးေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ဆင္တိုစာကို ဆက္သြားၾကတယ္၊ ဆင္တိုစာကေတာ့ ထံုးစံပဲ ထင္ပါရဲ႕...၊ ဘယ္ေနရာၾကည့္ၾကည့္ လူေတြအျပည့္ပါပဲ..၊ ဒါေတာင္ တနလၤာေန႔မို႔ လူနည္းေသးတာလို႔ သိရတယ္..၊

အာ႐ွရဲ႕ အႀကီးဆံုးဆိုတဲ့ သမုဒၵရာျပတိုက္ Underwater World ကို ေရာက္ျဖစ္ပါတယ္၊ ငါးအမ်ိဳးအစား အေတာ္ေလးစံုေအာင္ ျပထားတာ ေတြ႔ရတယ္၊ ငါးေတြကို မွန္ခန္းထဲမွာ ၾကည့္ရတာ မဟုတ္ဘဲ ငါးကန္ႀကီးရဲ႕ ေအာက္မွာ လိႈဏ္ေခါင္းလိုမ်ိဳး ေဖာက္ထားၿပီး အဲဒီတစ္ေလွ်ာက္ ၾကည့္ရတာ အျမင္ကို တစ္မ်ိဳးဆန္းသစ္ေစတယ္၊ စကၤာပူဟာ သူ႔မွာ႐ွိတဲ့ နည္းပညာနဲ႔ လူသားရင္းျမစ္ကို အျပည့္အဝ အသံုးခ်ၿပီးေတာ့ ခရီးသြားလုပ္ငန္းဖက္မွာပါ ပိုၿပီး ဆြဲေဆာင္လာတာကို ေတြ႔ရတယ္၊ တစ္ေကာင္ၿပီးတစ္ေကာင္ တက္လာေနတဲ့ အာ႐ွက်ားေတြကို ယွဥ္ႏိုင္ဖို႔ ဘက္ေပါင္းစံုကေန စီးပြားေရး စစ္မ်က္ႏွာဖြင့္ရမယ္ဆိုတာ သူတို႔ေကာင္းေကာင္း သေဘာေပါက္တယ္...၊

ပင္လယ္ခူေတြကို မီးေရာင္မ်ိဳးစံုနဲ႔ စိတ္ဝင္စားဖြယ္ ျဖစ္ေအာင္ ျပထားတာေတြ႔ေတာ့ က်ေနာ္ သေဘာက်သြားမိတယ္၊ Art of display က အေရးပါတယ္ဆိုတာ အေကာင္းဆံုး ဥပမာပါပဲ...၊

အဲဒီမွာ ဖ်ံနဲ႔ လင္းပိုင္ ျပပြဲေလးလည္း ႀကံဳတာနဲ႔ ဝင္ၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္၊ မိသားစုေတြ၊ ကေလးေတြ အမ်ားႀကီးနဲ႔ ေပ်ာ္စရာ အခင္းအက်င္းေလး ပါပဲ၊ ေဘာ္လံုးဖမ္းတာ၊ ပလပ္စတစ္ ကြင္းေတြကို လိုက္ဆယ္တာ.. စတာေတြမွာ ဖ်ံေလးေတြက သူတို႔ကို သင္ထားေပးတဲ့ အတိုင္း အတိအက် လုပ္ႏိုင္တာ သေဘာက်စရာပါ...၊

လင္းပိုင္ေတြလည္း ထို႔အတူပါပဲ..၊ ႀကိမ္ကြင္းထဲ ခုန္ဝင္တာ၊ ေလထဲက ေဘာ္လံုးကို ႐ိုက္ခ်တာ... စတဲ့ ျပကြက္ေတြနဲ႔ ကေလးေတြကို ရင္သပ္႐ွဳေမာ ျဖစ္ေစတယ္..၊ အမ်ိဳးအစား မတူေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔ဆီက ဧရာဝတီလင္းပိုင္ေတြကိုလည္း ျဖတ္ကနဲ သတိရလိုက္ မိတယ္၊ သူတို႔ေတြကေတာ့ တေျဖးေျဖးနဲ႔ မ်ိဳးတုန္းလာေနၿပီလို႔ တေလာဆီက သတင္းတစ္ပုဒ္မွာ ဖတ္လိုက္ရတယ္၊ တကယ့္ကို စိတ္မေကာင္းစရာပါ၊ ျပန္ၿပီး အဖတ္ဆယ္လို႔ မရတဲ့ ဆံုး႐ွံဳးမႈေတြ ဒီကမာၻႀကီးမွာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္မ်ား ႐ွိေနခဲ့ၿပီလဲ၊

အာ႐ွတိုက္ရဲ႕ ေတာင္ဖက္အက်ဆံုး ဆိုတဲ့ Southern Most Point ကြ်န္းကေလးဆီလည္း က်ေနာ္ေရာက္သြားတယ္၊ ညီမေလး ဇြန္မိုးစက္က ဆင္တိုစာေရာက္ျဖစ္ရင္ အဲဒီကိုလည္း သြားၾကည့္လိုက္ပါဦးလို႔ အႀကံေပးတာနဲ႔ က်ေနာ္လည္း သြားရေကာင္းမွန္း သိသြားခဲ့တာ..၊ ကြ်န္းကေလးဆီကို လာတဲ့ခရီးမွာ ေနာက္ထပ္ ပိုၿပီးေသးတဲ့ ကြ်န္းကေလးကို ေတြ႔လိုက္ရလို႔ က်ေနာ္ သေဘာက်သြား မိတယ္၊ ကြ်န္းေလးေပၚမွာ twin towers ကိုလည္း ေတြ႔ေတာ့ သြားတက္မယ္လို႔ ခ်က္ခ်င္းပဲ စိတ္ကူးရတယ္၊ အင္း.. ဒီ twin towers ဆီေတာ့ ေလယာဥ္ပ်ံေတြ မလာေလာက္ဘူး ထင္ပါရဲ႕..၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သစ္ပင္ေတြ အံု႔အံု႔ဆိုင္းဆိုင္းနဲ႔ ခ်စ္စရာ ကြ်န္းပိစိကေလးဆီ လာဖို႔ ညြန္းခဲ့တဲ့ ညီမေလးဇြန္ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္၊ This photo is dedicated to you, Nyi Ma Lay. :)

ကြ်န္းပိစိကေလးဆီကို ႀကိဳးတံတားနဲ႔ ကူးရပါတယ္၊ သာမန္ သစ္သားတံတား၊ ဒါမွမဟုတ္ အဂၤေတတံတား မဟုတ္ဘဲ အခုလို ႀကိဳးတံတားေလး လုပ္ထားတာကိုက ကြ်န္းကေလးဆီကို ပိုၿပီး လာခ်င္ေအာင္ ဆြဲေဆာင္ေနသလိုပါပဲ..၊

ေစာေစာတုန္းက ေတြ႔ထားတဲ့ သစ္သားေမွ်ာ္စင္ေလး တစ္ခုေပၚတက္လိုက္ေတာ့ လည္ပတ္ခဲ့တဲ့ အနီးပတ္ဝန္းက်င္ကို ျမင္ရတယ္..၊ ဟိုဟုိဒီဒီ လိုက္ေငး ၾကည့္ေနရင္းနဲ႔ ဒါဟာ စကၤာပူကို အထိုက္အေလ်ာက္ ကိုယ္စားျပဳတဲ့ ျမင္ကြင္းတစ္ခုလို႔ က်ေနာ္ ခံစားလာရတာနဲ႔ ဒီဓါတ္ပံုေလးကို ႐ိုက္ျဖစ္လိုက္တာပါ၊ ထိန္းသိမ္းထားတဲ့ သစ္ပင္ေတြ ႐ွိမယ္၊ ကြ်န္းႏိုင္ငံျဖစ္လို႔ သဲေျမနဲ႔ ကမ္းေျခေတြ ႐ွိမယ္၊ ထုနဲ႔ထည္နဲ႔ အေဆာက္အဦးေတြ ႐ွိမယ္၊ ျမင္လိုက္တာနဲ႔ ဒါ စကၤာပူလို႔ လူတိုင္းသိေစတဲ့ Merlion ႀကီးလည္း ႐ွိမယ္၊ ၿပီးေတာ့ အဲဒါေတြ အားလံုးရဲ႕ အေ႐ွ႕မွာ လံုၿခံဳေရးကင္မရာကလည္း ထင္ထင္႐ွား႐ွားကို ႐ွိမယ္၊ ဒါဟာ.. က်ေနာ္ လာခ်င္ေနခဲ့တဲ့ ကြ်န္းႏိုင္ငံေလးပဲ မဟုတ္လား...၊

ကဲ..မိတ္ေဆြ, ဘယ္ဆီကိုမ်ား ၾကည့္ခ်င္ပါသလဲ? အင္ဒိုနီး႐ွားလား? ဒါမွမဟုတ္ ပိုေဝးတဲ့ ၾသစေၾတးလ်လား? အေႂကြေစ့ေလး အနည္းငယ္ထည့္႐ံုနဲ႔ ေျခတစ္လွမ္းမွ ႂကြစရာ မလိုဘဲ ေဇာ္ဂ်ီမ်ား ေျမေၾကာ႐ွံဳ႕သလို ကိုယ္တိုင္ကုိယ္က် ခ်က္ခ်င္း ေရာက္သြားေစ ရမယ္၊ းD

“မၾကာခင္မွာ ေနဝင္ေတာ့မယ္...၊ ဒီလိုနဲ႔ တစ္ေန႔တာဟာ အလိုတူသည္ျဖစ္ေစ၊ မတူသည္ျဖစ္ေစ အဆံုးသတ္ရဦးေတာ့မယ္၊ ဟုိး... ပင္လယ္ထဲမွာေတာ့ သေဘၤာႀကီးငယ္ေတြက ဝင္ခ်ည္၊ ထြက္ခ်ည္နဲ႔ အၿမဲမျပတ္ ႐ွိေနမွာပဲ..၊ ေနဝင္ခ်ိန္ေတြ မ်ားစြာ ႐ွိခဲ့ဖူးတယ္၊ ေနာက္ထပ္လည္း ေနဝင္ခ်ိန္ေတြ အမ်ားႀကီး လာလိမ့္ဦးမယ္၊ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္... အာ႐ွတိုက္ရဲ႕ ေတာင္ဖက္အက်ဆံုး ေနရာကေလးမွာ ျမင္ခြင့္ရတဲ့ ေနဝင္ခ်ိန္ေလး တစ္ခုကို ငါ့ရဲ႕ ဖုန္းကေလးထဲမွာ ရပ္တန္႔၊ သိမ္းဆည္းထားလိုက္ ပါရေစကြယ္...” ၊ သူမ အဲဒီလိုမ်ား ေတြးေနမလားလို႔ ကင္မရာရဲ႕ view finder ကေန ၾကည့္ေနရင္း က်ေနာ္ စဥ္းစားေနမိတယ္...၊

ည ၇ နာရီမွာေတာ့ ဆင္တိုစာရဲ႕ နာမည္ႀကီး Songs of the sea ျပပြဲကို ၾကည့္ျဖစ္တယ္၊ အဲဒီပြဲမွာ ဓါတ္ပံု႐ိုက္ဖို႔ အေစာႀကီးကတည္းက က်ေနာ္ စိတ္ကူးထားခဲ့တာပါ၊ အဲဒါေၾကာင့္လည္း တစ္ေနကုန္ ထ႐ိုင္ေပါ့ကို သယ္ၿပီး ေလွ်ာက္သြားေနခဲ့တာ၊ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ေကာင္းကင္မွာ မိုးသားေတြက တက္လာခဲ့တယ္၊ ဒါေပမယ့္ ေလကလည္း တိုက္ေနေတာ့ ႐ြာခ်င္မွ ႐ြာမွာပါေလဆိုၿပီး ေတြးမိတယ္၊ ႐ွိဳးပြဲလုပ္တဲ့ ကမ္းစပ္ဖက္ကို ဝင္တဲ့အေပါက္မွာေတာ့ လက္မွတ္ေတြစစ္ရင္း တစ္ေယာက္ကို ပလပ္စတစ္ မိုးကာေလး တစ္ထည္စီ ေပးေနတာေတြ႔ရေတာ့ စိတ္ထဲမွာ ထင့္သြားတယ္၊ ဒါနဲ႔ ေသခ်ာေအာင္ ̔ဒီမိုးကာက ဘာလုပ္ဖို႔လဲ̕ လို႔ ေမးေတာ့ ̔မိုး႐ြာရင္ ဝတ္ရေအာင္ပါ̕ တဲ့...၊ က်ေနာ္ အေတာ္ေလး စိတ္ညစ္သြားတယ္၊ ဒါဆိုရင္ေတာ့ ႐ြာေတာ့မယ္ ထင္ပါရဲ႕၊ ကြ်န္းသားေတြက သူတို႔ကြ်န္းမွာ ႐ြာတတ္တဲ့ မိုးအေၾကာင္းကို အသိဆံုး ျဖစ္မွာေပါ့...၊ တကယ္တမ္းမွာလည္း ခံုတန္းေတြမွာ ထိုင္ၿပီး ႐ွိဳးမစခင္မွာပဲ မိုးက အႀကီးအက်ယ္ ႐ြာခ်လိုက္ပါေတာ့တယ္..၊

မိုးစက္ေတြေအာက္မွာ အလင္းေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးသံုးၿပီး ကစားတဲ့ Songs of the sea ကို ၾကည့္ေနရင္း က်ေနာ့္မွာ ရယ္ရအခက္၊ ငိုရအခက္နဲ႔ ျဖစ္ေနခဲ့ေတာ့တယ္၊ စကၤာပူကို မလာခင္မွာ ေန႔တိုင္းလိုလို မိုး႐ြာေနတယ္လို႔ မိတ္ေဆြေတြက ေျပာၾကတယ္၊ က်ေနာ္ေတာ့ ကံမေကာင္းဘူးေပါ့ေလ..၊ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ေရာက္တဲ့ ေသာၾကာေန႔ ညေနကစၿပီး ရက္ဆက္ဆိုသလို ေနေတြသာၿပီး ေကာင္းကင္ျပာေတြ ဘာေတြနဲ႔ ဆိုေတာ့ သူတို႔လည္း အံ့ေတြၾသၿပီး က်ေနာ့္္အတြက္ ဝမ္းေတြသာလို႔ေပါ့၊ က်ေနာ္ကေတာင္ ေနာက္ေနေသးတယ္၊ က်ေနာ္ မလာခင္က ဘယ္လိုပဲ႐ြာ႐ြာ စကၤာပူမိုးဟာ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ဒီလိုပဲ တိတ္သြားရမယ္ေလ ဆိုၿပီး...၊ အမွန္ေတာ့ မိုးက သူ႔ကို မထီေလးစား လုပ္ခ်င္တဲ့ က်ေနာ့္ကို ဆံုးမဖို႔ အကြက္ေကာင္းကို ေခ်ာင္းေနခဲ့တာ..၊ အခုေတာ့ က်ေနာ္ေစာင့္ေနခဲ့တဲ့ Songs of the sea ပြဲတည့္တည့္မွာမွ ႐ြာခ်ပစ္လိုက္တယ္၊ ၿပီးေတာ့လည္း ၾကည့္ဦး..၊ က်ေနာ္ မလူးသာမလႈပ္သာ ဘယ္ေနရာကိုမွ ထြက္ေျပးၿပီး မိုးခိုလို႔ မရတဲ့ အခ်ိန္မွာမွ ႐ြာတာ...၊ ႐ွိဳးပြဲက ျပေနတာဆိုေတာ့ က်ေနာ့္မွာ ပါလာတဲ့ ထီးကေလးကိုေတာင္ ထုတ္ေဆာင္းခြင့္ မရခဲ့ဘူး၊ အေနာက္ကလူေတြ ကြယ္သြားမွာစိုးလို႔၊ ျဖစ္ပံုမ်ားေတာ့ အဲဒီလို...၊ ဒီပံုေလးအတြက္ ကိုညိမ္းကို ခရက္ဒစ္ ေပးပါတယ္၊ မိုးကာအက်ႌေလး ေအာက္ကေန ရသေလာက္ သူက ဖုန္းေလးနဲ႔ ႐ိုက္ထားခဲ့တာ...၊

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီအခ်ိန္ပိုင္းေလး မိုးမိသြားတာကလြဲရင္ က်န္တဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ ရာသီဥတုနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အဆင္ေျပပါတယ္၊ သြားေလရာမွာ မိုးလိုက္လို႔ ႐ြာေနခဲ့တဲ့ ကံဆိုးမ မျဖစ္ခဲ့တာ ဝမ္းသာစရာပါ၊ ၿပီးေတာ့ တစ္ေန႔တည္းမွာ ေနရာေတြ အမ်ားႀကီးကို ေရာက္ခဲ့တာကလည္း ေပ်ာ္စရာပဲေပါ့...။

(ကဲ...ဒီတစ္ပုဒ္မွာေတာ့ ဓါတ္ပံုေတြ ၂၃ ပံုေတာင္ တင္လိုက္ပါတယ္၊ April Fool မွာ စိတ္ထဲ စႏိုးစေနာင့္ ျဖစ္သြားခဲ့သူေတြ ေက်ပါၿပီေနာ္..၊ း) ေနာက္တစ္ပိုင္းကိုလည္း ဆက္လိုက္ခဲ့ပါဦး၊ ကြ်န္းကေလးက ေရျမဳပ္မွာ မဟုတ္ပါဘူး...)

ညီလင္းသစ္
၃ ဧၿပီ၊ ၂၀၁၃

ေရျမဳပ္သြားတဲ့ ကြ်န္းကေလး

က်ေနာ္ စကၤာပူကို သြားခဲ့တဲ့ ခရီးစဥ္အေၾကာင္းကို အပိုင္းေတြခြဲၿပီး ဘေလာ့ဂ္မွာ တင္မယ္လို႔ ရည္႐ြယ္ထားေပမယ့္ အခုေတာ့ ရပ္လိုက္ပါၿပီ၊ တကယ္တမ္းမွာ ဆက္ေရးမယ္ဆိုရင္ ဓါတ္ပံုေတြ အမ်ားႀကီးနဲ႔အတူ ေနာက္ထပ္ ၂ ပိုင္းေလာက္ေတာ့ က်န္ပါေသးတယ္၊ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ အဲဒါေတြကို ဆက္ေရးေနလို႔ ဘယ္သူ႔အတြက္မွ အက်ိဳးမ႐ွိဘူးလို႔ ခံစားလာရတာနဲ႔ အခုလို ရပ္လိုက္တာပါ...၊

ၿပီးေတာ့ အခ်ိန္ကုန္တာ ျမန္လြန္းလို႔လည္း ဒါေတြဆက္တင္ရင္ ၾကာေနဦးမွာ စိုးတာကလည္း တစ္ေၾကာင္းေပါ့၊ အခုကိုပဲ ၂၀၁၃ ရဲ႕ ဧၿပီလေတာင္ ေရာက္ေနၿပီ မဟုတ္လား၊ လာလည္ၾကတဲ့ ညီအစ္ကို၊ ေမာင္ႏွမအားလံုး က်န္းမာ၊ ေပ်ာ္႐ႊင္ပါေစဗ်ာ...။

ညီလင္းသစ္
၁ ဧၿပီ၊ ၂၀၁၃

ကြ်န္းကေလးရဲ႕ ရင္ခြင္မွာ (၃)

ျခေသၤ့ကြ်န္းကေလးကို လာတဲ့အခါ ခင္မင္ေလးစားရတဲ့ စာေရးသူ၊ စာဖတ္သူ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြနဲ႔ ဆံုမယ္လို႔ ျပင္ဆင္ေတာ့ အမ်ားစုက စေန၊ တနဂၤေႏြမွာပဲ အားၾကလိမ့္မယ္လို႔ က်ေနာ္ႀကိဳၿပီး ေတြးမိတယ္၊ အလုပ္လုပ္ၾကတဲ့ သူေတြအဖို႔က စေန၊ တနဂၤေႏြ၊ ဒါမွမဟုတ္ တနဂၤေႏြ တစ္ရက္ပဲ အဆင္ေျပမယ္ မဟုတ္လား၊ တကယ္တမ္းမွာ အဆက္သြယ္ေတြ လုပ္ျဖစ္ေတာ့လည္း အဲဒီအတိုင္းပါပဲ၊ ဆိုေတာ့ ခ်ိန္းဆိုမႈေတြက တစ္ခုနဲ႔တစ္ခုမ်ား တိုက္ေနတာမ်ိဳး ျဖစ္မလားလို႔ အစပိုင္းမွာ စိုးရိမ္မိေသးတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း အားလံုးအဆင္ေျပေျပနဲ႔ ျဖစ္သြားပါတယ္၊

ဒီလိုနဲ႔ က်ေနာ့္ရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္ကို အၿမဲပံုမွန္ လာတတ္တဲ့ စာဖတ္သူ ̔ညီ̕ နဲ႔ မနက္ခင္းတစ္ခုမွာ ေကာ္ဖီေသာက္ခြင့္ ရခဲ့တယ္၊ တကယ္ဆို ညီ့အေနနဲ႔ က်ေနာ္သြားခ်င္ရာကို တစ္ေနကုန္ လိုက္ပို႔ဖို႔ အားလပ္ေပမယ့္လို႔ တျခားခ်ိန္းဆိုမႈေတြေၾကာင့္ က်ေနာ့္ဖက္က မနက္စာ အတူစားဖို႔ပဲ တတ္ႏိုင္ခဲ့တယ္၊ ညီကေတာ့ သေဘာထားႀကီးစြာနဲ႔ အဆင္ေျပပါတယ္-တဲ့၊ ခ်ိန္းဆိုထားတဲ့ ေန႔မွာ ဝီရိယေကာင္းတဲ့ ညီက က်ေနာ္တည္းခိုရာဆီ အေစာႀကီးေရာက္လာေပမယ့္ အခ်ိန္အေျပာင္းအလဲနဲ႔ ညက အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ က်ေနာ္က မနက္မွာ အိပ္ရာထ ေနာက္က်လိုက္ေသးတယ္၊ အခ်ိန္နည္းရတဲ့အထဲ အားနာစရာ ေကာင္းလိုက္ပံုမ်ား...၊ ေဘာင္းဘီတုိ၊ ေဘာင္းဘီ႐ွည္နဲ႔ လူေတြၾကားထဲမွာ ပုဆိုးဝတ္လာတဲ့ ညီ့ကို က်ေနာ္ သေဘာက်သြားတယ္၊ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္အျပင္ ပင္နီဆူလာက နန္းႀကီးသုတ္တစ္ပြဲ၊ လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္နဲ႔ အတူ ေနျခည္ေႏြးေႏြး ျဖာက်ေနတဲ့ စကၤာပူရဲ႕ မနက္ခင္းကို က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ သိမ္းပိုက္လိုက္ ၾကတယ္၊ ျဖဴသလား၊ မည္းသလား အခုမွ ေတြ႔ဖူးၾကေပမယ့္ ၇ တန္းေလာက္ကတည္း ကြဲသြားတဲ့ ညီအစ္ကုိေတြ ျပန္ေတြ႔တဲ့အလား ဆံုေတြ႔မႈဟာ ေႏြးေထြးလွတယ္၊ စကၤာပူက လူေနမႈစနစ္၊ အဲဒီလူေနမႈ စနစ္ထဲမွာ ဘဝအစံုစံုနဲ႔ ကူးခတ္ေနၾကတဲ့ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြ၊ ၿပီးေတာ့... မ်ားစြာေသာ လူေတြလိုပဲ မိေဝးဖေဝးမွာ လာအလုပ္,လုပ္ေနတဲ့ ညီ...၊ ရသေလာက္ အခ်ိန္ေလးမွာ စာေပအႏုပညာ၊ ဘဝအေပၚ အျမင္ စတာေတြကို ေျပာၾကည့္ရ သေလာက္ ညီဟာ ဘေလာ့ဂ္သာေရးမယ္ဆိုရင္ စာေရးေကာင္းတဲ့ ဘေလာ့ဂါတစ္ေယာက္ ျဖစ္မွာ အေသအခ်ာပါပဲ...၊

အဲဒီကေနမွ မသႏၲာလြင္တို႔အိမ္ကို ဆက္သြားျဖစ္တယ္၊ လူေခၚေခါင္းေလာင္းေလးကို ႏွိပ္လိုက္ေတာ့ တံခါးလာဖြင့္ေပးတာက မသႏၲာရဲ႕ အမ်ိဳးသား ကိုခင္ေမာင္ဦး...၊ ကိုခင္ေမာင္ဦးနဲ႔ အခုမွ ေတြ႔တာျဖစ္ေပမယ့္ ေဖာ္ေ႐ြတဲ့ သူ႔အၿပံဳးေၾကာင့္ အိမ္ထဲဝင္ရမယ့္ က်ေနာ့္ေျခလွမ္းေတြ တံု႔မေနေတာ့ဘူး၊ အိမ္ထဲေရာက္ေတာ့ တစ္ခါ မသႏၲာလြင္က ၿပံဳး႐ႊင္ေဖာ္ေ႐ြစြာနဲ႔ ဧည့္ဝတ္ျပဳတယ္၊ အခုမွ ဆံုေတြ႔ရတဲ့ ဧည့္သည္တစ္ေယာက္ဟာ စကၠန္႔ပိုင္းအတြင္းမွာ ေနသားတက် ႐ွိသြားခဲ့တယ္ဆိုရင္ အဲဒါဟာ အိမ္႐ွင္ေတြရဲ႕ အခုလို အၿပံဳးေတြေၾကာင့္ ဆိုတာ ေသခ်ာပါတယ္၊ မသႏၲာလြင္က စားေသာက္ဖြယ္ရာ အစံုအလင္ကိုလည္း ေစတနာ၊ သဒၵါတရား ထက္သန္စြာနဲ႔ ျပင္ဆင္ထားတယ္၊

မီးဖိုေခ်ာင္ထဲကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အေစာႀကီးကတည္းက ႀကိဳေရာက္ၿပီး တကုပ္ကုပ္နဲ႔ ခ်က္ေနျပဳတ္ေနတဲ့ ညီမငယ္မဒမ္ကိုး...၊ က်ေနာ္ ႏႈတ္ဆက္ေတာ့ အလုပ္မ်ားေနလို႔ ခဏပဲ ျပန္ႏႈတ္ဆက္ႏိုင္တယ္၊ သူ႔ကို လွမ္းၾကည့္ေနရင္း လံုကန္းသီးေတြကို သတိရလာတယ္၊ ဟုတ္တာေပါ့၊ ၾကည့္စမ္း..၊ အဲဒီ လံုကန္းသီးေတြ ႐ွာဝယ္လာရမွာ..၊ ညီမ,မဒမ္ကိုးက လံုကန္းသီး အေတာ္ႀကိဳက္တဲ့အေၾကာင္း က်ေနာ္ မွတ္သားဖူးတယ္၊ အခုေတာ့ ဝယ္ဖို႔သတိမရခဲ့လို႔ အသာပဲ ၿငိမ္ေနလိုက္ရတယ္၊ ေျပာမယ့္သာ ေျပာတာပါ၊ အကယ္၍ ဝယ္ဖို႔သတိရသည့္တုိင္.. လံုကန္းသီး တစ္မ်ိဳးထဲ ဝယ္ရမွာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ သူနဲ႔တြဲၿပီး ကုတ္အက်ႌပါ ဝယ္ရမွာလား ဆိုတာလည္း က်ေနာ္သိမွာ မဟုတ္ပါဘူး၊ ညီမငယ္က အားလံုးစားဖို႔အတြက္ မုန္႔လင္မယားေတြ လုပ္ေနတာပါ၊ သူ အပင္ပန္းခံၿပီး လုပ္ေပးတဲ့ မုန္႔လင္မယားေတြက တကယ္လည္း စားလို႔ေကာင္းတယ္၊ ေအဒီ ၃ ရာစုႏွစ္တုန္းက လူငယ္ေတြ၊ စစ္သားေလးေတြကို ဥပေဒဆန္႔က်င္ၿပီး လက္ထပ္ထိမ္းျမားေပးခဲ့တဲ့ ေရာမဘုန္းေတာ္ႀကီး စိန္႔ဗယ္လင္တိုင္းကို ခ်စ္ျခင္းကိစၥ၊ လက္ထပ္ျခင္း အမႈကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေႏွာင္းလူတို႔က သတိရၾကတယ္၊ အခုလည္း မုန္႔ေတြကို လင္စံုမယားစံု အရသာ႐ွိ႐ွိ ထိမ္းျမားေပးခဲ့တဲ့ ညီမငယ္မဒမ္ကိုးကို မုန္႔လင္မယားေတြ ျမင္တိုင္း က်ေနာ္တို႔ သတိရမိၾကမယ္ ထင္ပါတယ္...၊

အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ အစ္မခ်စ္ၾကည္ေအးနဲ႔ အစ္ကိုဝင္းႏိုင္တို႔ ေရာက္လာၾကတယ္၊ အစ္မခ်စ္က အိမ္ထဲေရာက္တာနဲ႔ လူေစ့ လိုက္ႏႈတ္ဆက္တယ္၊ တကယ့္ကို ေဖာ္ေဖာ္ေ႐ြေ႐ြ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး...၊ ခဏၾကာေတာ့မွ က်ေနာ့္ေ႐ွ႕ မလွမ္းမကမ္းက ခံုမွာလာထိုင္တယ္၊ အနက္ေရာင္လံုခ်ည္၊ အနက္ေရာင္အက်ႌနဲ႔ ခံုေပၚမွာ ႏြဲ႔ႏြဲ႔ေျပေျပ ထိုင္ေနတာ ရသေျမာက္တဲ့စာေတြ၊ ရင္ဘတ္ထဲ ဒုတ္ဒုတ္ထိေရာက္တဲ့ ေမာ္ဒန္ကဗ်ာေတြ ေရးတဲ့ အစ္မခ်စ္ၾကည္ေအးတဲ့လား...၊ တစ္မိုးတည္းေအာက္မွာ အခုလို တရင္းတႏွီး ဆံုရတဲ့အခါ က်ေနာ့္မွာ တကယ္လိုလို၊ အိပ္မက္လိုလိုနဲ႔ ျဖစ္ေနခဲ့ေသးတယ္၊ အစ္မခ်စ္က စာေရးေကာင္းသလို လူမႈဆက္ဆံေရးကိုလည္း ကြ်မ္းက်င္သူပဲ ဆိုတာ ၅ မိနစ္ေလာက္ စကားေျပာၿပီးၿပီးခ်င္းပဲ သိလိုက္ရတယ္၊ တခါတုန္းက သူ႔ဘေလာ့ဂ္ရဲ႕ ဘန္နာမွာ ေရးထားတာေလး တစ္ခုကို ျဖတ္ကနဲ အမွတ္ရလိုက္တယ္၊ “႐ုပ္ေခ်ာတယ္၊ သေဘာေကာင္းတယ္၊ လက္သီးေတာ့ ျပင္းတယ္” တဲ့...၊ အခု က်ေနာ္ျမင္ရသေလာက္ကလည္း ႐ုပ္ေခ်ာတဲ့အစ္မ၊ သေဘာေကာင္းတဲ့ အစ္မပါပဲ၊ အဲ.. လက္သီးျပင္း မျပင္း စမ္းၾကည့္ဖို႔ေတာ့ က်ေနာ့္မွာ စိတ္ကူးမ႐ွိပါဘူး၊ တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြက စာေတြ႔နဲ႔တင္ လံုေလာက္ေနၿပီ မဟုတ္လား၊ တကယ္တမ္း ေ႐ြးရရင္ေတာ့ အစ္မခ်စ္ရဲ႕ လက္သီး ျပင္း၊ မျပင္း ဆိုတာထက္ သူ ျပန္ဆိုထားတဲ့ “ကိုယ္ မညာေတာ့ဘူး” သီခ်င္းကေလးကို က်ေနာ္က ပိုၿပီး နားေထာင္ခ်င္ေန ခဲ့တာပါ၊ အစ္ကိုဝင္းႏိုင္ကလည္း အင္မတန္မွကို ခင္မင္စရာေကာင္းပါတယ္၊ စကားစျမည္ေျပာၿပီး သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ က်ေနာ္သြားခ်င္တဲ့ေနရာေတြကို ကားေမာင္းၿပီး လိုက္ပို႔ေပးမယ္လို႔ အစ္ကိုက ေျပာေတာ့တာပဲ၊ တကယ္ဆို အလုပ္ကျပန္လာတဲ့အခ်ိန္ အနားယူရမယ့္ အခ်ိန္မွာ သိကြ်မ္းရတာ နာရီဝက္ေတာင္မွ မ႐ွိေသးတဲ့ က်ေနာ့္ကို ကြ်န္းအႏွ႔ံ ေနရာစံုကို လိုက္ပို႔ခ်င္သူပါ၊ ၿပီးေတာ့ အဲဒီစကားကို ေလာကြတ္အေနနဲ႔ ေျပာတာမဟုတ္ဘဲ အဲဒီ တစ္ညေနခင္းေလးမွာပဲ ၁၅ ခြန္းတိတိ တဖြဖြ ေျပာခဲ့တာ...၊ သူဟာ လူတစ္ဖက္သားကို ဘယ္လိုမ်ား ကူညီရမလဲလို႔ တခ်ိန္လံုးမ်ား ေတြးေနသလားပါပဲ၊ အစ္မခ်စ္နဲ႔ အစ္ကုိဝင္းႏိုင္တို႔ကို ၾကည့္ၿပီး ̔ေ႐ွ႕သြားေနာက္လိုက္̕ ဆိုတဲ့ စကားေလးကို က်ေနာ္ ၾကားေယာင္ေနမိ ခဲ့တယ္...၊

အစ္မခ်စ္တို႔နဲ႔ တခ်ိန္တည္းလိုလို ေရာက္လာတာကေတာ့ ညီငယ္ကိုၿဖိဳး၊ Phyo Evergreen ပါ၊ က်ေနာ့္ဘေလာ့ဂ္မွာ ေတာင္တန္းေတြအေၾကာင္း ေရးမိရင္၊ ဓါတ္ပံုေတြ တင္မိရင္ ေ႐ွ႕ဆံုးက အေျပးေရာက္လာတတ္တဲ့ ညီငယ္ေလး..၊ ေတာင္တန္းေတြကို စိတ္ဝင္စားတဲ့ ညီငယ္ကိုၿဖိဳးက “ေတာင္တန္းႏွင့္တူေသာ ေယာက္်ားမ်ား”လို မာေရေက်ာေရနဲ႔ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး၊ ႏူးႏူးညံ့ည့ံနဲ႔ စကားကို တိုးတိုးညင္သာ ေျပာတတ္တဲ့သူ...၊ အၿမဲစိမ္းဆိုတဲ့ နာမည္နဲ႔ လိုက္ဖက္စြာပဲ စိမ္းလန္း၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေနတဲ့သူ...၊ ကုိၿဖိဳးနဲ႔ ေဘးခ်င္းယွဥ္ထိုင္ၿပီး စကားေျပာရတာက ေအာင္ပန္းကေန ႐ြာငံသြားတဲ့ လမ္းေဘးမွာ ေတြ႔ရတတ္တဲ့ ေတာင္ကုန္းစိမ္းစိမ္းေလး တစ္ခုေဘးမွာ ထိုင္ေနရသလိုပါပဲ၊ စိုက္ခင္းေတြနဲ႔ စိမ္းလန္းတယ္၊ ေတာင္ေပၚေလ ေအးေအးေလးနဲ႔ လတ္ဆတ္တယ္၊ ေျမနီလမ္းကေလးနဲ႔ စိုလက္တယ္၊ ၿပီးေတာ့ ယဥ္ေက်းတဲ့ စကားအသံုးအႏႈန္းေတြနဲ႔ ေဖာ္ေ႐ြလွတယ္...၊

က်ေနာ္တို႔ေတြ အဲဒီလို စကားထိုင္ေျပာေနၾကတုန္း တေအာင့္ေလာက္အၾကာမွာ လူေခၚေခါင္းေလာင္းသံ ၾကားလိုက္ရျပန္တယ္၊ ̔ေဟာ.. လာၿပီထင္တယ္̕ ဆိုၿပီး ကိုခင္ေမာင္ဦးကပဲ တံခါးသြားဖြင့္တယ္၊ ၿပီးေတာ့ တဆက္ထဲ အားလံုးဖက္လွည့္ၿပီး အစ္မသက္ေဝတို႔ လာၿပီလို႔ လွမ္းေျပာတယ္၊ စာေတြထဲကေန တစြန္းတစ ႐ိုးတိုးရိပ္တိတ္ သိခြင့္ရတဲ့ အစ္မသက္ေဝတို႔ မိသားစုေလးကို အခုလို ေတြ႔လိုက္ရတာ ဝမ္းေျမာက္ဖို႔ေကာင္းပါတယ္၊ အစ္မသက္ေဝတို႔ လာၿပီလို႔ ေျပာသံၾကားလိုက္ ရခ်ိန္မွာ က်ေနာ့္အေတြးထဲ အဆိုေတာ္ ေကာ္နီနဲ႔ တကၠသိုလ္ေအးေမာင္ တို႔က အေျပးအလႊား ဝင္ေရာက္လာၾကတယ္၊ မဆီမဆိုင္ ဘယ္လိုေၾကာင့္မ်ား ပါလိမ့္ေနာ္၊ ဒါေပမယ့္ အစ္မသက္ေဝကို တကယ္တမ္းလည္း ျမင္လိုက္ရေရာ ေကာ္နီလည္းမဟုတ္၊ တကၠသိုလ္ေအးေမာင္လည္း မဟုတ္ေတာ့ဘဲ မာရဇၨ ျဖစ္သြားတယ္၊ ♫♫ ဆံပင္႐ွည္႐ွည္ အရပ္ျမင့္ျမင့္ ကိုယ့္ခ်စ္သူေလး xxx ဂႏၳဝင္ေျမာက္ မင္းရဲ႕အလွ ထူးျခားလြန္းလို႔ေလ...♪♪♫ ဟုတ္တယ္၊ မာရဇၨဟာ အဲဒီသီခ်င္းကို ေရးဖို႔ အစ္မသက္ေဝဆီကမ်ား inspiration ယူခဲ့တာလားလို႔ က်ေနာ္ စဥ္းစားမိ သြားတယ္...၊

ခဏေလာက္ အၾကာမွာေတာ့ က်ေနာ္တို႔ မုန္႔ဟင္းခါး စားဖို႔ စားပြဲမွာ ေနရာယူၾကတယ္၊ ခ်စ္ခင္ရတဲ့ ေမာင္ႏွမေတြနဲ႔ တစ္စားပြဲထဲ၊ လက္ရည္တစ္ျပင္တည္း စားရတဲ့အျဖစ္ဟာ ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတယ္၊ မုန္႔ဟင္းခါးကလည္း မည္ကာမတၱ မုန္႔ဟင္းခါး မဟုတ္ဘဲ အေၾကာ္စံု၊ နံနံပင္၊ င႐ုတ္သီးမႈန္႔ အားလံုးအျပည့္အစံုနဲ႔...၊ ဇတ္လမ္းက အဲဒီမွာ စတာပါပဲ၊ မသႏၲာလြင္ရဲ႕ မုန္႔ဟင္းခါးကို စားလို႔ ၃ ဇြန္းေျမာက္ အေရာက္မွာ က်ေနာ့္လိုပဲ မုန္႔ဟင္းခါးႀကိဳက္တဲ့ ဘႀကီးတစ္ေယာက္ကို သတိရသြားတယ္၊ ေၾသာ္.. သူဆိုလည္း ႀကိဳက္မွာပဲေပါ့၊ ဒါေပမယ့္ အဲဒီဘႀကီးရဲ႕ နာမည္ကို ႐ုတ္တရက္ စဥ္းစားလို႔ မရဘူး၊ ဒါနဲ႔ ဘႀကီးလိုပဲ မုန္႔ဟင္းခါးႀကိဳက္တဲ့ သူ႔မိန္းမ နာမည္ကေန လွည့္ၿပီး စဥ္းစားၾကည့္တယ္၊ ဒါလည္း မရဘူး..၊ အဲဒါနဲ႔ အေဒၚေတြကို စဥ္းစားမယ္ လုပ္ေတာ့လည္း ပိုေတာင္ ဆိုးေနေသးတယ္၊ က်ေနာ့္မွာ အေဒၚဘယ္ႏွစ္ေယာက္ ႐ွိမွန္းေတာင္ သတိမရေတာ့ဘူး၊ က်ေနာ္ ထိတ္ထိတ္ျပာျပာနဲ႔ ညီဝမ္းကြဲ၊ ညီမ၊ အစ္မဝမ္းကြဲ၊ ဦးေလး၊ အေဒၚ.. ႐ွိသမွ် ေဆြမ်ိဳးေတြကို စဥ္းစားၾကည့္တယ္၊ မရဘူး၊ အျပင္းအထန္ စဥ္းစားၾကည့္တယ္၊ လံုးဝ မရဘူး၊ အားလံုးကို ေမ့သြားၿပီ၊ အဲဒီမွာမွ က်ေနာ္သိလိုက္ရေတာ့တယ္၊ လူႀကီးေတြ ေျပာေျပာေနတဲ့ ေဆြမ်ိဳးေမ့ေအာင္ ေကာင္းတယ္ဆိုတဲ့ စကားရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကို.....၊ ဒါနဲ႔ ေမ့လက္စနဲ႔ ေမ့ထားလိုက္ၿပီး မုန္႔ဟင္းခါး ေနာက္တစ္ပြဲပဲ ဆက္စားေနလုိက္ ေတာ့တယ္..၊

က်ေနာ့္ဘေလာ့ဂ္ကို သိတဲ့ မသိမ့္နဲ႔လည္း ဆံုျဖစ္တယ္၊ မသိမ့္က silent reader ဆိုေတာ့ အဲဒီေန႔မွာ ဆံုတဲ့အခါမွ သူေျပာလို႔ သိရတာပါ၊ မသိမ့္က စာေတြကို တိတ္တိတ္ကေလး ဖတ္သလို အျပင္မွာလည္း တိတ္တိတ္ကေလးပဲ ေနပံုရတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ခင္မင္ေဖာ္ေ႐ြမႈ မွာေတာ့ အမ်ားသူငါထက္ ပိုၿပီး တိုးတိတ္မေနခဲ့ပါဘူး၊ ေနာက္ေတာ့ ကိုတင္မင္းထက္၊ ကိုေက်ာ္စိုးမင္း တို႔လည္း ေရာက္လာၾကတယ္၊ ကေလးေလးေတြလည္း ပါတယ္၊ အေစာပိုင္းတုန္းက လူနည္းေနေသးတဲ့ အိမ္ကေလးဟာ အခုေတာ့လည္း စကားသံေတြ၊ ရယ္ေမာသံေတြနဲ႔ ဆူဆူညံညံ ေပ်ာ္ေပ်ာ္႐ႊင္႐ႊင္...၊

ကြ်န္းကေလးေပၚမွာ က်ေနာ္႐ွိေနတဲ့ အခုိုက္မွာပဲ စာေပေဟာေျပာပြဲ က်င္းပတာနဲ႔ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ႀကံဳရပါတယ္၊ အရင္တုန္းက သူမ်ားေတြ ေရးသမွ်ပဲ တဆင့္ခံ ျပန္ဖတ္ေနရတဲ့ စာေပေဟာေျပာပြဲက အခု က်ေနာ္႐ွိေနတဲ့ ရက္အနည္းငယ္အတြင္းမွာမွ က်င္းပတာနဲ႔ တည့္တည့္တိုးတာ..၊ ဝမ္းသာခ်က္ဆိုတာ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ..၊ ေနပူပူ၊ သဲပူပူနဲ႔ ဆဟာရ သဲကႏၲာရထဲမွာ ဆယ္ႏွစ္ေလာက္ လွည့္လည္သြားလာေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္.. ၅ ရက္ေလာက္ အျပင္ေရာက္တုန္း ဘီယာစေတ႐ွင္နဲ႔မွ တည့္တည့္တိုးတဲ့ အျဖစ္လိုမ်ိဳး...၊ တသက္လံုး ေျခာက္ေသြ႔ငတ္မြတ္ ေနတာကို အတိုးခ်ၿပီးေသာက္... အဲ.. အတိုးခ်ၿပီး နားေထာင္လိုက္မဟဲ့ ဆိုတဲ့ စိတ္ေတြနဲ႔ ေပ်ာ္႐ႊင္ေနခဲ့တယ္၊ ေဟာေျပာပြဲ နာမည္က “ေဒါင္းကတဲ့ေန႔” တဲ့...၊

က်ေနာ္တို႔ ေရာက္သြားခ်ိန္က ပြဲစဖို႔ လ်ာထားခ်ိန္ထက္ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ ေနာက္က်ေနေပမယ့္လည္း လူေတြအားလံုးက ခန္းမအျပင္မွာပဲ ေစာင့္ေနၾကတုန္းပါပဲ၊ ဒီပြဲကိုလာဖို႔အတြက္ ဝမ္းသာရေပမယ့္ တဖက္မွာေတာ့ မိတ္ေဆြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ အခ်ိန္အမ်ားႀကီး မက်န္ေတာ့တာ စိတ္မေကာင္းစရာပါ၊ မုန္႔ဟင္းခါးစားၿပီး ခဏေနတာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းထြက္လာရတဲ့ က်ေနာ့္ကို အိမ္႐ွင္ေတြကေတာ့ ̔စားၿပီး နားမလည္̕ လို႔ မထင္ေလာက္ပါဘူးေလ လို႔ပဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အတင္းအားေပး ေနရတယ္...၊

အဖြင့္စကားေျပာ၊ အခမ္းအနားမိတ္ဆက္ စတာေတြ အၿပီးမွာ ပထမဦးဆံုး အဖြင့္ေဟာတာကေတာ့ ဆရာမသန္းျမင့္ေအာင္ပါ၊ ဆရာမက “ႏွလံုးလွသူ မမိုက္ပါ” ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ေဟာပါတယ္၊ ဆရာမရဲ႕ ေဟာေျပာပြဲေတြကို ႀကံဳလည္း မႀကံဳဖူး၊ ဖတ္လည္း မဖတ္ဖူးတဲ့ က်ေနာ္က ဆရာမရဲ႕ ဇဝနဉာဏ္နဲ႔ ယွဥ္တဲ့ အေျပာမွာတင္ သူ႔ပရိတ္သတ္စစ္စစ္ ျဖစ္သြားေတာ့တယ္၊ “က်မငယ္ငယ္တုန္းက ရာမယန ဇတ္ကဖို႔ လာေခၚေတာ့ မင္းသမီးလည္း လုပ္ရမယ္ဆိုတဲ့အခါ ဝမ္းသာအားရနဲ႔ လိုက္သြားတယ္၊ သီတာေဒဝီေတာ့ လုပ္ရၿပီေပါ့ေလ..၊ ဘယ္ဟုတ္ပါ့မလဲ..၊ ဟိုေရာက္မွ ဒႆဂီရိရဲ႕ ညီမ ဂမၻီေနရာက သ႐ုပ္ေဆာင္ရမွာ ျဖစ္ေနတယ္၊ က်မ ႐ုပ္႐ည္နဲ႔လိုက္တဲ့ ဘီလူးမေနရာတဲ့”...၊ ဟိတ္ဟန္တစ္စက္မွ မ႐ွိဘဲ ႐ိုးသားႏွိမ့္ခ်တဲ့ ဆရာမက စိတ္ထားေကာင္းဖို႔၊ ႏွလံုးသားေတြ ျဖဴစင္၊ လွပဖို႔ အေရးႀကီးတဲ့ အေၾကာင္းကို နာေရးကူညီမႈ အသင္းက ကိုယ္ေတြ႔အျဖစ္ေတြ၊ သူကိုယ္တိုင္ ႀကံဳခဲ့ရတာေတြ.. စသျဖင့္ အကိုးအကား မ်ားစြာနဲ႔ ေဟာသြားခဲ့တယ္၊

ဆရာမအလွည့္ ၿပီးေတာ့ ဆရာ သံလ်င္ေမာင္ေမာင္ဦးက “ရယ္စရာနဲ႔ ေမာစရာ” ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ဆက္ေဟာတယ္၊ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ လိုက္ဖက္စြာပဲ ဆရာက ရယ္စရာေတြ အမ်ားႀကီးကို ၾကားညွပ္ၿပီး ေဟာခဲ့တယ္၊ တခ်ိဳ႕ဟာသေတြကို က်ေနာ္ ၾကားဖူးၿပီးသား ျဖစ္ေပမယ့္ ဆရာ့ရဲ႕ ဟန္၊ ဆရာ့ရဲ႕ မာန္၊ ေလယူေလသိမ္း အျပည့္နဲ႔ ေဟာလိုက္တဲ့အခါ တဝါးဝါးရယ္သံေတြ ၾကားမွာ အတူေမ်ာပါ သြားခဲ့ေတာ့တယ္၊

ဆရာ သံလ်င္ေမာင္ေမာင္ဦး ၿပီးေတာ့ အားလပ္ခ်ိန္ပါ၊ အဲဒီမွာ ညေနစာအျဖစ္ အုန္းထမင္းနဲ႔ ၾကက္သား ထမင္းဗူးေလးေတြ ေဝတယ္၊ ဒီကို မလာခင္တုန္းက စာေပေဟာေျပာပြဲေတြမွာ ညစာပါေကြ်းတယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ဖတ္ရေတာ့ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ လူေတြက dining hall လို ခန္းမက်ယ္ႀကီး တစ္ခုထဲမွာ သြားစားၾကတာေနမယ္လို႔ ေတြးေနခဲ့ဖူး ေသးတယ္၊ လက္ထဲကို ထမင္းဗူးေလး ေရာက္လာေတာ့ ကိုယ့္အေတြးကို ကိုယ့္ဟာကိုယ္ သေဘာက်ၿပီး ၿပံဳးမိတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ဒီေလာက္လူေတြ အမ်ားႀကီးက ဘယ္လိုေနရာေတြမွာ စားၾကမလဲ မသိဘူးလို႔ စိတ္ဝင္တစားနဲ႔ လိုက္ၾကည့္ေနမိတယ္၊ အျပင္ဖက္လည္း ေရာက္ေရာ.. ခုနတုန္းက အဝမွာ စုၿပံဳၿပီး ထမင္းဗူးယူေနတဲ့ လူေတြအားလံုးက ေနရာကိုယ္စီမွာ ဟန္က်ပန္က်..၊ တခ်ိဳ႕က ခပ္လွမ္းလွမ္းက သစ္ပင္ေလးေတြ ေအာက္မွာ၊ တခ်ိဳ႕က ေလွကားထစ္ေတြ ေပၚမွာ၊ တခ်ိဳ႕က အေဆာက္အအံုေတြရဲ႕ အုတ္ေဘာင္ေတြေပၚမွာ...၊ မသိရင္ ေပ်ာ္ပြဲစား ထြက္လာၾကတဲ့အတိုင္း တကယ့္ကို ေအးေအးလူလူနဲ႔...၊ က်ေနာ္တစ္ေယာက္ပဲ ေယာင္နနနဲ႔ ျဖစ္ေနတုန္း ေဘးနားက ညီမေလးေတြက အုတ္ေလွကား တစ္ခုေပၚမွာ အက်အန ထုိင္ၿပီးေနၿပီ၊ ဒီေတာ့မွ ေရာမသားေတြလို က်င့္မယ့္ ေရာမေရာက္ ဧည့္သည္တစ္ေယာက္လို က်ေနာ္လည္း အျမန္ဝင္ထိုင္လိုက္ရ ေတာ့တယ္...၊

ညစာစားအၿပီးမွာေတာ့ ဆရာျမင့္ေမာင္ေက်ာ္က ဆက္ေဟာပါတယ္၊ ”အေျပာင္းအလဲ စုတ္ခ်က္မ်ား” တဲ့...၊ ဆရာ့ရဲ႕ ဒီဇိုင္းေတြကို ႀကိဳက္ႏွစ္သက္တဲ့ က်ေနာ္က ဆရာဘယ္လိုမ်ား ေဟာမွာပါလိမ့္လို႔ အေစာႀကီးကတည္းက စိတ္ဝင္စားေနခဲ့တာ..၊ ဆရာက ဂရပ္ဖစ္ဒီဇိုင္နာပီပီ slides ေတြကိုသံုးၿပီး အေရာင္စံု၊ အေသြးစံုနဲ႔ ေဟာခဲ့တယ္၊ က်ေနာ့္စိတ္ထဲ စာေပေဟာေျပာပြဲထက္ presentation စာတမ္းဖတ္ပြဲ တစ္ခုနဲ႔ေတာင္ ပိုတူေနေသးတယ္လို႔ သေဘာတက်နဲ႔ ေတြးေနမိတယ္၊ သူ အနယ္နယ္ အရပ္ရပ္မွာ ႐ိုက္လာခဲ့တဲ့ ဓါတ္ပံုေတြ၊ မဂၢဇင္းေတြမွာ ထည့္ခြင့္မရတဲ့ ဒီဇိုင္းေတြ၊ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ အေရးနဲ႔ ႏွီးႏြယ္ေနတဲ့ စိတ္ထိခိုက္စရာ ပံုေတြ...၊ ဒါေတြကို သံုးၿပီး ဆရာျမင့္ေမာင္ေက်ာ္က အ႐ုပ္အား၊ အေရာင္အား၊ အသံအား အျပည့္နဲ႔ ေဟာသြားခဲ့တယ္၊ တခ်ိဳ႕ slide ေတြကို ျပခ်ိန္မွာ ပရိတ္သတ္ထဲက ႐ွိဳက္သံတခ်ိဳ႕ေတာင္ ၾကားေနရတယ္၊ ဆရာေျပာတဲ့အထဲမွာ ရယ္စရာ မပါဘူး၊ အဖြဲ႔အႏြဲ႔ တစ္ခုမွ မပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ထိထိ႐ွ႐ွ ျဖစ္ရတဲ့ ပံုေတြရယ္၊ ဌာန္နဲ႔မာန္နဲ႔ ေဟာေနတဲ့ ဆရာ့အသံရယ္ ေအာက္မွာ ခန္းမတစ္ခုလံုး ၿငိမ္သက္ တိတ္ဆိတ္ေနခဲ့တယ္...၊

ေနာက္ဆံုးပိတ္ အိတ္နဲ႔လြယ္တာကေတာ့ ဆရာေမာင္စိန္ဝင္း(ပုတီးကုန္း)ပါ၊ ဆရာက “ေဒါင္းတို႔ရဲ႕ေစာင္း” ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ေဟာတယ္၊ ဒီ စာေပေဟာေျပာပြဲက ဆရာ့ရဲ႕ ကဗ်ာစာအုပ္သစ္ မိတ္ဆက္ပြဲလည္း ျဖစ္တာနဲ႔အညီ အဲဒီထဲက ကဗ်ာေတြကို ဆရာက အဓိကထားၿပီး ႐ြတ္သြားခဲ့တယ္၊ အဲဒီထဲမွာ ၈၈ အေရးအခင္း ကာလတုန္းက ေဟာေျပာပြဲ စင္ျမင့္ေတြထက္မွာ သူ ႐ြတ္ေလ့႐ွိခဲ့တဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္လည္း ပါတယ္၊ ေနာက္ပိုင္းမွာ အဲဒီ ကဗ်ာ႐ွည္က ေပ်ာက္သြားခဲ့တယ္၊ ဆရာက ကဗ်ာကိုလည္း မမွတ္မိေတာ့ သလို လက္ခံစာမူလည္း မ႐ွိေတာ့ဘူးလို႔ ဆိုတယ္၊ သိပ္မၾကာခင္ကမွ ကဗ်ာကို သိမ္းထားတဲ့ တစ္ေယာက္က ဆရာ့ကို လက္ေဆာင္ျပန္ေပးလို႔ ဒီပြဲမွာ ေက်းဇူးတင္ ဝမ္းသာစြာနဲ႔ ပထမဦးဆံုးအႀကိမ္ ျပန္႐ြတ္ပါ့မယ္ ဆိုၿပီး ဆရာက ႐ြတ္ပါတယ္၊ က်ေနာ့္နားထဲမွာေတာ့ ေႂကြးေၾကာ္သံေတြ၊ နဖူးစည္းေတြ၊ အလံေျပာင္းျပန္ေတြ၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဓါတ္ပံုေတြ၊ ၿပီးေတာ့..... ယမ္းနံ႔ေတြ ျမင္ေန၊ ၾကားေန၊ ရေနခဲ့တယ္၊ ၁၄ ႏွစ္သားဘဝမွာ ေသြးေတြဆူေဝၿပီး ခုန္ခဲ့ရတဲ့ ရင္ခုန္သံေတြကို ျခေသၤ့ကြ်န္းကေလးေပၚက စာေပေဟာေျပာပြဲ ခန္းမထဲမွာ က်ေနာ္ ျပန္ေကာက္ရလိုက္တယ္၊

ဆရာ ေမာင္စိန္ဝင္း(ပုတီးကုန္း)က ေနာက္ဆံုးမွ ေဟာရတာျဖစ္လို႔ အခ်ိန္မေလာက္တာနဲ႔ ႀကံဳရတယ္၊ ေဟာေနရင္း တန္းလန္းမွာကို အျမန္ဆံုး အဆံုးသတ္ေပးဖို႔ ေမတၱာရပ္ခံတဲ့ စာတိုေလးတစ္ေစာင္ လာေပးတာ ေတြ႔တယ္၊ ဒါေတာင္ စၿပီး ေဟာကတည္းက ဆရာက စကားကို ခပ္ျမန္ျမန္ေလး ေျပာေနခဲ့တာ...၊ ဒီလိုနဲ႔ သူေျပာခ်င္တဲ့ အခ်က္ေတြ မၿပီးေသးေပမယ့္ ̔ေနာက္တစ္ေခါက္က်မွပဲ ဆက္ေျပာတာေပါ့ဗ်ာ̕ ဆိုၿပီး တံုးတိတိနဲ႔ ဆရာက ရပ္လိုက္ရေတာ့တယ္၊ ဒါကိုျမင္ေတာ့ သတ္မွတ္ထားတဲ့ အခ်ိန္ထက္ ၄၅ မိနစ္ေလာက္ ေနာက္က်ၿပီးမွ ပြဲစခဲ့တာကို က်ေနာ္ ျပန္သတိရမိတယ္၊ ဘယ္လိုအခက္အခဲေတြ ႐ွိလို႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ အခ်ိန္အတိအက်မွာ မစႏိုင္ခဲ့တာလဲေတာ့ က်ေနာ္မသိပါဘူး၊ အကယ္၍သာ အဲဒီလို စ,ခဲ့ရင္ အနည္းဆံုးေတာ့ ေျပာစရာ႐ွိတာေလးကို အဆံုးထိတိုင္ ဆရာေတြ ေျပာႏိုင္မွာေပါ့၊ က်ပ္က်ပ္တည္းတည္း ႐ွိပံုရတဲ့ ခန္းမ အခ်ိန္ဇယားရယ္၊ စ,ေဟာမိရင္ ေတာ္႐ံုနဲ႔ ဘရိတ္မအုပ္ႏိုင္တဲ့ စာေရးဆရာေတြရယ္နဲ႔...အၾကားမွာ ပြဲစီစဥ္ရသူေတြလည္း အေတာ္ေတာ့ ေခါင္းခဲရမွာ ေသခ်ာပါတယ္၊ က်ေနာ္ ၾကားရသေလာက္ ဒီတစ္ေခါက္မွာ အေတာ့္ကို လူနည္းတယ္လို႔ ဆိုတယ္၊ ျမင္ရသေလာက္လည္း လာတဲ့ပရိတ္သတ္က ခန္းမရဲ႕ တဝက္ေတာင္မွ မ႐ွိခ်င္ဘူး၊ က်ေနာ့္အတြက္ကေတာ့ ထိုက္ထိုက္တန္တန္နဲ႔ ေက်နပ္မိတဲ့ ပြဲလို႔ပဲ ဆိုရမွာပါ၊ တကူးတက လာတက္ပါ့မယ္ ဆိုရင္ေတာင္ အဆင္ေျပခ်င္မွ ေျပမယ့္ စာေပေဟာေျပာပြဲ တစ္ပြဲကို ခ်စ္ခင္ရတဲ့ မိတ္ေဆြ၊ ေမာင္ႏွမေတြနဲ႔ အခုလို တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ နားေထာင္ခြင့္ရတဲ့ အျဖစ္ဟာ ကာလမ်ားစြာတိုင္ အမွတ္ရေနဦးမယ့္ အျဖစ္ပါပဲ...။ ။


(မွတ္ခ်က္။ ။ က်ေနာ္ ေလးစားခင္မင္ရတဲ့ ညီအစ္ကုိ၊ ေမာင္ႏွမေတြနဲ႔ ဆံုေတြ႔ရတဲ့ အေၾကာင္းကို ေရးဖြဲ႔တဲ့ ေနရာမွာ သူတို႔အေပၚ ရင္းႏွီးခ်စ္ခင္တဲ့ စိတ္အေျခခံနဲ႔ ေရးပါတယ္၊ က်ေနာ့္ရဲ႕ အဲဒီလို အေရးအသားဟာ သူတို႔ကို တစံုတရာ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ေတာ့ မျဖစ္တန္ရာလို႔ပဲ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္၊ ဒီတစ္ပုဒ္မွာေတာ့ အထဲမွာပဲ ထိုင္ေနရတာ မ်ားသြားလို႔ ေနာက္တစ္ပုဒ္ အပိုင္း-၄ မွာ က်ေနာ္တို႔ အျပင္ဖက္ကို ေလွ်ာက္လည္ၾကရေအာင္၊ ရာသီဥတုေလး သာေတာင့္သာယာ ႐ွိတုန္းေလး....) း)

ညီလင္းသစ္
၂၅ မတ္၊ ၂၀၁၃

ကြ်န္းကေလးရဲ႕ ရင္ခြင္မွာ (၂)

က်ေနာ့္ရဲ႕ အလည္အပတ္ ခရီးစဥ္က အေပ်ာ္အပါးေတြနဲ႔ မစဘဲ ဘုရားရိပ္၊ တရားရိပ္နဲ႔ စ,တယ္လို႔ပဲ ဆိုရမလားေတာ့ မသိဘူး၊ ေနာက္တစ္ေန႔မွာ ပထမဦးဆံုး ေရာက္သြားတဲ့ေနရာက ဖားေအာက္ေတာရ ေက်ာင္းကေလး ဆီကိုပါ၊ ဒါကလည္း တိုက္ဆိုင္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီေန႔မွာ ညီမေလးဇြန္မိုးစက္နဲ႔ ညီမေလးညိဳေလးေန တို႔က ေက်ာင္းမွာ ဆြမ္းကပ္ဖို႔ စီစဥ္ထားတယ္လို႔ သိရတယ္၊ ဖားေအာက္ေတာရ တရားစခန္းအေၾကာင္းကို အထိုက္အေလ်ာက္ ၾကားဖူးထားလို႔ အခုလို ႀကံဳႀကိဳက္တဲ့အခါ က်ေနာ္ကလည္း သြားခ်င္မိတယ္၊ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ေရာက္သြားခဲ့တယ္ ဆိုပါစို႔...၊

ေခတ္မီမီ ေဆာက္ထားတဲ့ တိုက္အိမ္ကေလးဟာ ဖားေအာက္ေတာရ တရားစခန္းပါလို႔ သိလိုက္ရခ်ိန္မွာ က်ေနာ္ နည္းနည္းအံ့ၾသသြားမိတယ္၊ က်ေနာ့္ရဲ႕ မသိစိတ္ထဲမွာ ေရနံဝေနေအာင္ သုတ္ထားတဲ့ ေျခတံ႐ွည္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းရယ္၊ ပိႏၷဲပင္၊ သရက္ပင္ စတဲ့ အပင္ႀကီးေတြနဲ႔အတူ ဝါး႐ံုပင္စိပ္စိပ္ေလးေတြ ဟိုတစ္စု၊ ဒီတစ္စုရယ္၊ တရားထိုင္ဖို႔ ရည္႐ြယ္ၿပီး ေဆာက္ထားတဲ့ သီးသန္႔ အိမ္ကေလးေတြရယ္ကို ျမင္ေယာင္ေနခဲ့တာကိုး...၊ ကို္ယ္ေရာက္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံရဲ႕ အေျခအေနနဲ႔ လိုက္ေလ်ာညီေထြ ႐ွိေအာင္ ႀကိဳတင္၊ ေတြးဆ မထားမိတဲ့ က်ေနာ့္ရဲ႕ စိတ္ကူးယဥ္မႈက ရယ္စရာပါပဲ၊ ဘယ္ေလာက္မ်ား လက္ေတြ႔မဆန္လိုက္သလဲ ဆိုတာ...၊ ဒါေပမယ့္ ဘုရားတရားရိပ္ဆိုတာ ၿမိဳ႕ႀကီးျပႀကီးက တိုက္အိမ္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဟိုး.. ေက်းလက္က ေတာရေက်ာင္းေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေအးျမတာျခင္းက အတူတူပဲလို႔ အထဲဝင္လိုက္တာနဲ႔ က်ေနာ္ သိလုိက္ရတယ္၊ စစ္မွန္တဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္းက ျပင္ပ ႐ုပ္ဝတၳဳေတြေပၚမွာ တည္မွီၿပီး ျဖစ္လာတာမွ မဟုတ္တာပဲေလ၊ ဆိတ္ၿငိမ္တဲ့ ဝန္းက်င္ထဲမွာ က်ေနာ့္အသံေတြ ေပ်ာက္သြားၾကတယ္၊ တရားစာေတြကို ပါဠိအသံထြက္ အတိုင္း ျမန္မာလိုနဲ႔ အဂၤလိပ္လို ေရးေပးထားတဲ့ စာအုပ္ေလးေတြကို သေဘာတက်နဲ႔ ဖတ္ၾကည့္မိတယ္၊ ဘာသာစကား ကြဲေပမယ့္ တူညီတဲ့ ေပါင္းစည္းမႈတစ္ခုေတာ့ ႐ွိရမွာေပါ့၊ ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္ႀကီးကေတာ့ ရန္ကုန္ကို ျပန္ႂကြသြားခိုက္ျဖစ္လို႔ မဖူးခဲ့ရဘူး...၊

ဖားေအာက္ေတာရရဲ႕ ဆြမ္းအလွဴ႐ွင္ ညီမေလးေတြက က်ေနာ့္ကို ကုသိုလ္ေတြ အမ်ားႀကီး ရေစခ်င္တယ္ ထင္ပါရဲ႕..၊ တိုပါး႐ိုး ျမန္မာေက်ာင္းကို ဆက္ၿပီးပို႔ေပးျပန္တယ္၊ ညီမေလးဇြန္မိုးစက္နဲ႔ ညီမေလးညိဳေလးေနတို႔ ပို႔ေပးတဲ့ ေနရာေတြကို လည္ပတ္ရတာဟာ ဘေလာ့ဂ္မွာ သူတို႔ေရးေလ့႐ွိတဲ့ ပို႔စ္ေတြကို ဖတ္ရသလိုပါပဲ၊ တည္ၿငိမ္တယ္၊ ေအးခ်မ္းတယ္၊ ေျပျပစ္ ေခ်ာေမြ႔တယ္၊ တရားကို သိတယ္၊ သတိျပဳစရာ အခ်က္ေလးေတြ အၿမဲပါတယ္၊ က်ေနာ့္ ခရီးစဥ္ရဲ႕ ရည္႐ြယ္ခ်က္ တစ္ပိုင္းကလည္း စာေရးသူ၊ စာဖတ္သူေတြနဲ႔ ဆံုဖို႔ဆိုေတာ့ အခုလို သြားရင္း၊ လာရင္း ညီမငယ္ေတြနဲ႔ စကားစျမည္ ေျပာခြင့္ရတာ ဝမ္းသာစရာပါပဲ၊ အသက္အ႐ြယ္ ငယ္ေပမယ့္ ဘဝျဖတ္သန္းမႈက ရင့္က်က္ေအးခ်မ္းတဲ့ ညီမေလးေတြရဲ႕ ေက်းဇူးနဲ႔ ခမ္းနားလွတဲ့ တိုပါး႐ိုး ေက်ာင္းႀကီးကို က်ေနာ္ မ်က္ျမင္ကုိယ္ေတြ႔ ေရာက္သြားခဲ့ရတယ္...၊

တတိယထပ္ကို ေရာက္,ေရာက္ခ်င္းပဲ က်ေနာ္ သေဘာက်သြားတယ္၊ က်ယ္ဝန္းၿပီး လင္းခ်င္းတဲ့ ခန္းမက်ယ္ႀကီးက ေနကုန္ေနခန္း ထိုင္ေနခ်င္စရာ ေကာင္းသလို ခန္းမအဆံုးက မတ္ရပ္ဆင္းတုေတာ္ႀကီးကလည္း သပၸါယ္လွပါတယ္၊ ျပဴတင္းေပါက္ေတြ အမ်ားႀကီးနဲ႔ ဆိုေတာ့ ေလဝင္ေလထြက္ ေကာင္းၿပီး စိတ္ကိုၾကည္လင္ေစတယ္၊

ေက်ာင္းႀကီးရဲ႕ ေခါင္မိုးေပၚမွာေတာ့ ဥာဏ္ေတာ္ သိပ္မျမင့္လွတဲ့ ေစတီေလးတစ္ဆူ တည္ထားတယ္၊ အနီးပတ္ဝန္းက်င္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မိုးေမွ်ာ္တိုက္ေတြ၊ ေဆာက္လုပ္ဆဲ တိုက္ေတြ အမ်ားႀကီး...၊ တေလာဆီက ဖတ္လိုက္ရတဲ့ ေ႐ႊတိဂံုဘုရားရဲ႕ အနီးပတ္ဝန္းက်င္မွာ အထပ္ျမင့္ အေဆာက္အဦးေတြ ေဆာက္ခြင့္မျပဳဘူး ဆိုတဲ့ သတင္းေလးကို ဘာရယ္မဟုတ္ က်ေနာ္ သတိရလိုက္မိတယ္၊ ဗုဒၶသာသနာ ထြန္းကားရာ တိုင္းျပည္မွာက အေၾကာင္းမဟုတ္ေပမယ့္ ဒီမွာေတာ့ အခုလို မိုးေမွ်ာ္တိုက္ႀကီးေတြ အလယ္က ဥာဏ္ေတာ္နိမ့္ ေစတီေလး တစ္ဆူတည္ခြင့္ရဖို႔ေတာင္ လြယ္ကူပါ့ မလားပဲ၊ အခက္အခဲေတြ ၾကားကေန တည္တံ့ခိုင္ၿမဲေအာင္ အားထုတ္ၾကတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြက ၾကည္ညိဳစရာ ေကာင္းလွတယ္...၊

တီဗီအင္တာနာေတြ စီးမိုးထားတဲ့ တိုက္ေတြကို ေတြ႔ေတာ့ တစ္ခါတုန္းက ဖတ္ခဲ့ရဖူးတဲ့ ̔ငါး႐ိုးနင္တဲ့ လ̕ ကဗ်ာေလးကို သတိရခ်င္စရာ...၊ ဒီမွာေတာ့ ငါး႐ိုးနင္တဲ့ ျခေသၤ့လို႔မ်ား ဆိုရမလားပဲ၊ လူေနတိုက္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ စကားေျပာျဖစ္ေတာ့ အိပ္ခ်္ဒီဘီနဲ႔ ကြန္ဒို ဆိုတဲ့ ေဝါဟာရေလး ႏွစ္ခုက အၿမဲလိုလို ၾကားေနရတယ္၊ အစမွာ အိပ္ခ်္ဒီဘီနဲ႔ ကြန္ဒိုကို ဘယ္လိုမ်ား ခြဲသလဲလို႔ က်ေနာ့္မွာ ဇေဝဇဝါနဲ႔ရယ္..၊ ေနာက္ေတာ့မွ မိတ္ေဆြေတြရဲ႕ ႐ွင္းျပမႈနဲ႔ နည္းနည္းပါးပါး သိလာေတာ့ ရထားစီး၊ ကားစီးရင္ကိုပဲ တုိက္ေတြျမင္တိုင္း ဒါ အိပ္ခ်္ဒီဘီလား၊ ကြန္ဒိုလား ခြဲၾကည့္ဖို႔ လည္ျပန္လိုက္ၾကည့္ေနရတာ အလုပ္တစ္ခု....၊ း)

အထင္ကရ ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ေတြ႔ရတဲ့ လိေမၼာ္ပင္ေတြကို တိုပါး႐ိုးေက်ာင္းရဲ႕ ေလွကားအတက္မွာလည္း ေတြ႔ရပါတယ္၊ တ႐ုတ္ႏွစ္သစ္ကူးမွာ လာဘ္လာဘ ေကာင္းေစဖို႔ဆိုတဲ့ ယံုၾကည္ခ်က္နဲ႔ ထားၾကတဲ့အေၾကာင္း ညီမငယ္တစ္ေယာက္က ႐ွင္္းျပတယ္၊ လိေမၼာ္သီးျမင္ရင္ စားဖို႔ေလာက္ပဲ ေတြးေနတဲ့ က်ေနာ္က ̔သြားခူးစားလို႔ မရဘူးလား̕ ဆိုေတာ့ ̔ဟာ... အစ္ကိုကလဲ၊ တာ႐ွည္ခံေအာင္ ေဆးေတြ ျဖန္းထားတဲ့ ဟာကို̕ တဲ့၊ တိန္...၊ သူ႔စိတ္ထဲ “စားစရာ ဒီေလာက္႐ွားလားဟယ္...” လို႔မ်ား ေတြးေနမလား မသိ...၊

က်ေနာ္ ျမန္မာျပည္မွာ ႐ွိတုန္းက မုံ႐ြာၿမိဳ႕၊ မိုးညွင္းသံဗုေဒၶ ဘုရားကိုေရာက္တိုင္း က်ားဘမ္းသူေဌး ညီေနာင္အေၾကာင္းကို အခြင့္ႀကံဳတဲ့အခါ ေလ့လာဖို႔ စိတ္ကူးမိပါတယ္၊ သံဗုေဒၶဘုရားမွာ သူတို႔ရဲ႕ အလွဴေတြ အမ်ားႀကီး ေတြ႔ႏိုင္သလို အလွဴလက္ရာကလည္း ျမန္မာျပည္ တျခားအရပ္က ဘုရားေတြမွာ ေတြ႔ရေလ့႐ွိတဲ့ လက္ရာမ်ိဳးေတြ မဟုတ္လို႔ စိတ္ဝင္စားဖို႔ ေကာင္းတယ္၊ မံု႐ြာၿမိဳ႕မွာ သေႏၶတည္လာခဲ့တဲ့ စိတ္ကူးေလးက အခု ဒီခရီးမွာေတာ့ ေမြးဖြားလာခဲ့တယ္...၊

တ႐ုတ္ပညာ႐ွိ၊ အမ်ိဳးသားသူရဲေကာင္း Lin Ze Xu ရဲ႕ ႐ုပ္တုပါ၊ သူဟာ တရုတ္ျပည္ရဲ႕ အက်ိဳးစီးပြားအတြက္ အၿမဲတမ္း မားမားမတ္မတ္ ရပ္တည္ခဲ့တယ္၊ အထူးသျဖင့္ ၿဗိတိသွ်တို႔နဲ႔ ျဖစ္တဲ့ စစ္ပြဲေတြမွာ သူ႔ရဲ႕ အႀကံဥာဏ္ေတြကို အမ်ားႀကီး ယူခဲ့ရတယ္၊ ၁၈၃၉ ခုႏွစ္မွာ Lin က ဗစ္တိုးရီးယား ဘုရင္မႀကီးဆီကို ဘိန္းကုန္သြယ္မႈနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ရပ္တန္႔ဖို႔ အႀကံေပးတိုက္တြန္းတဲ့ စာအ႐ွည္ႀကီး တစ္ေစာင္ကို ေရးခဲ့ေပမယ့္ ဘုရင္မႀကီးဆီေတာ့ မေရာက္ခဲ့ဘူးလို႔ ဆိုတယ္၊ ၿမိန္႔ၿမိန္႔ႀကီး ထိုင္ေနတဲ့ တ႐ုတ္သူရဲေကာင္း ႀကီးရယ္၊ သူ႔အေနာက္မွာ ဟန္ေရးျပေနတဲ့ ဂ်ပန္ဆူမို နပန္းသမား ႏွစ္ေယာက္ရယ္ကို အခုလိုျမင္ရေတာ့ မႏွစ္က အႀကီးအက်ယ္ျဖစ္သြားတဲ့ တ႐ုတ္-ဂ်ပန္ Diaoyu ကြ်န္းစုေတြရဲ႕ အက်ပ္အတည္းကို သတိခ်င္စရာပါ...၊

ေဟာ္ပါးဗီလာထဲမွာ ျမင္ရသမွ် အ႐ုပ္ေတြကေတာ့ တကယ့္ကို အ႐ြယ္စံု၊ အေရာင္စံုပါပဲ၊ လူမႈေရး၊ ဘာသာေရး ႐ွဳေထာင့္ေတြကေန မေကာင္းတာ မလုပ္ဖို႔၊ လူႀကီးမိဘ ဆရာသမားကို ႐ိုေသဖို႔၊ ဘုရားတရားလုပ္ဖို႔၊ စတဲ့ morality ပိုင္းဆိုင္ရာေတြ အျပင္ အလွအေနနဲ႔ လုပ္ထားခဲ့တယ္လို႔ ယူဆရတဲ့ ေက်းငွက္၊ တိရိစာၦန္ အေကာင္ပေလာင္ေတြကိုလည္း ေတြ႔ရတယ္၊ ဒီကိုမလာခင္မွာ ေဟာ္ပါးဗီလာနဲ႔ ပတ္သက္တာေတြ က်ေနာ္ နည္းနည္းပါးပါး လိုက္ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ ႀကိဳက္တဲ့သူေတြရဲ႕ အျမင္ေရာ၊ မႀကိဳက္တဲ့ သူေတြရဲ႕ အျမင္ေရာ.. ဖတ္ရပါတယ္၊ လူတိရိစာၦန္ေတြရဲ႕ ခႏၶာေဗဒကို ကြ်မ္းကြ်မ္းက်င္က်င္ ထုဆစ္ထားတဲ့ ဂရိေက်ာက္႐ုပ္ေတြ၊ ေရာမေက်ာက္႐ုပ္ေတြနဲ႔ ယွဥ္ၾကည့္သူေတြ အဖို႔ေတာ့ ႀကိဳက္မွာမဟုတ္ပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ အ႐ုပ္ေတြက လက္ရာမေသသပ္ဘူး ဆိုသည့္တိုင္ လူမႈပတ္ဝန္းက်င္ကို ထိန္းေက်ာင္းျပဳျပင္ဖို႔ သူ႔ေခတ္၊ သူ႔အခါက သူ႔နည္း၊ သူ႔ဟန္နဲ႔ အားထုတ္ထားခဲ့တဲ့ ေစတနာကိုေတာ့ အထင္းသား ျမင္ႏိုင္ပါတယ္...၊

ၾကည့္စရာေတြ မ်ားလြန္းလို႔ ရတဲ့အခ်ိန္ေလးမွာ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ၾကည့္ေနတုန္း ျမန္မာဝန္ႀကီး တစ္ပါးရဲ႕ ႐ုပ္တုတစ္ခုကိုလည္း ျဖတ္သြားျဖတ္လာ ေတြ႔လိုက္ရတယ္၊ ဘယ္သူလဲ၊ ဘယ္လို႐ည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ လုပ္ထားတာလဲ ဆိုတာေတာ့ အခ်ိန္မရလို႔ သြားမၾကည့္ ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး၊ အကယ္၍သာ အနီးကပ္ သြားၾကည့္ျဖစ္ခဲ့ရင္ တ႐ုတ္႐ုပ္တုေတြ၊ တ႐ုတ္အေငြ႔အသက္ေတြရဲ႕ အလယ္မွာ တစ္ဦးတည္း႐ွိေနတဲ့ ျမန္မာဝန္ႀကီး ႐ုပ္တုက “ငါတို႔က တ႐ုတ္ကို ေၾကာက္ရတယ္ကြ၊ တခ်ိန္တုန္းက တတိုင္းျပည္လံုး အက်ပ္အတည္း ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ တ႐ုတ္ကပဲ ငါတို႔ကို အသက္ဆက္ေပးခဲ့တာ...” လို႔မ်ား ခပ္တိုးတိုးေလး ဆိုဦးမွာလား မသိ...၊

ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာေတာ့ က်ားဘမ္းပ႐ုတ္ဆီ ဗူးေလးေတြ ကမ္းေပးေနတဲ့ က်ားေမာင္ႏွမေတြကို ေတြ႔ရတယ္၊ အျပန္လက္ေဆာင္ ေဟာဒီ ပ႐ုတ္ဆီဗူးေလးေတြ ေဆာင္သြားၿပီး တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြမွာ ႏွာေစးခ်င္ ေယာင္ေဆာင္ေနလိုက္ေနာ္ လို႔မ်ား ေျပာခ်င္ေလသလားပဲ...၊ း)


ညေနပိုင္းမွာေတာ့ ပင္နီဆူလာက စားေသာက္ဆိုင္ေတြဖက္ကို ေရာက္ျဖစ္ခဲ့တယ္၊ အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေျပာသံ ၾကားဖူးေနတဲ့ စားေသာက္ဆိုင္ေတြကို ကိုယ္တိုင္ကုိယ္က် ေရာက္သြားခ်ိန္မွာ အံ့ၾသစိတ္နဲ႔အတူ က်ေနာ္ ဝမ္းသာမိပါတယ္၊ အံ့ၾသတာက ဆိုင္ေတြအမ်ားႀကီးကို တစ္ခုနဲ႔တစ္ခု နီးနီးကပ္ကပ္၊ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ေတြ႔လိုက္ရလို႔ ျဖစ္ၿပီးေတာ့ ဝမ္းသာတာကေတာ့ ေလထဲမွာ သင္းပ်ံ႕ေနတဲ့ ျမန္မာ အစားအေသာက္ေတြရဲ႕ ရနံ႔ကို ရလိုက္လို႔ပါ၊ အဲဒီမွာ က်ေနာ့္ရဲ႕ ေက်ာင္းေနဖက္ သူငယ္ခ်င္း ထြန္းထြန္း၊ က်ေနာ္ ဆံုေတြ႔ခ်င္တဲ့ ကိုညိမ္းႏိုင္၊ ၿပီးေတာ့.. က်ေနာ့္စာေတြ ရံဖန္ရံခါ လာဖတ္တတ္တဲ့ ကိုဖုန္းလြင္တို႔နဲ႔ ဆံုျဖစ္တယ္၊ “အင္းေလး” စားေသာက္ဆိုင္ေလးထဲက အတြင္းဖက္ စားပြဲေလးတစ္ခုမွာ က်ေနာ္တို႔ ေအးေအးလူလူ စားေသာက္ရင္း စကားေတြ ေျပာျဖစ္ၾကတယ္၊ ၾကည့္ပါဦး...၊ က်ေနာ့္ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ၾကားေနရသမွ် စကားသံေတြဟာ ျမန္မာစကားသံေတြခ်ည္းပဲ၊ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ ရက္ေလာက္ကအထိ လမ္းေတြေပၚမွာ ေလွ်ာက္သြားရင္း ၾကားရတဲ့ ျမန္မာသံဆိုတာ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ရဲ႕ ျမန္မာသီခ်င္း ညည္းသံေလး တစ္ခုပဲ ႐ွိခဲ့တာ မဟုတ္လား၊ အခုေတာ့ ျမန္မာစာနဲ႔ ျမန္မာစကားနဲ႔... ညေနခင္းက ေႏြးေထြးေနလိုက္တာ...၊

ထြန္းထြန္းက က်ေနာ့္ရဲ႕ စကၤာပူ SIM card ကို ဝယ္ၿပီးပို႔ေပးလိုက္သူပါ၊ က်ေနာ္နဲ႔ ျခေသၤ့ကြ်န္းကေလးက မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ အၾကားမွာ ဆက္သြယ္မႈဧရိယာ ျပင္ပ မေရာက္ခဲ့တာ သူ႔ရဲ႕ ေက်းဇူးလို႔ပဲ ဆိုရမွာပါ၊ ထြန္းထြန္းရဲ႕ေဘးမွာေတာ့ ကိုညိမ္းႏိုင္...၊ သူ႔ရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္မွာ တိမ္ဆုပ္၊ တိမ္ခဲေတြ တေမ့တေမာ ေမ်ာလြင့္ေနၾကတာ က်ေနာ္ မၾကာခဏ သြားၿပီး ေငးၾကည့္ေနခဲ့ဖူးတယ္၊ အႏုပညာ စီးဆင္းမႈေကာင္းသူမို႔ ကိုိညိမ္းရဲ႕ စာေတြကို က်ေနာ္ဖတ္ျဖစ္ပါတယ္၊ ေမ်ာလြင့္တိမ္တို႔ရဲ႕ နားခိုရာက ေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ အင္းေလးစားေသာက္ဆိုင္ထဲက စားပြဲကေလးမွာ...၊ စကားကို လိုသေလာက္ပဲ ေျပာတဲ့ ကိုညိမ္းကို ၾကည့္ရတာ ေလၿငိမ္တဲ့ ေန႔လယ္ခင္းတစ္ခုမွာ တိမ္စိုင္မွ်င္မွ်င္ေလး တစ္စကို ၾကည့္ေနရသလိုပါပဲ၊ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး အားထုတ္မႈနဲ႔ ေ႐ြ႕မွန္းမသိ ေ႐ြ႕ေနတာမ်ိဳး...၊ အဲဒီညေနမွ ေတြ႔ရေပမယ့္ စကားေျပာေကာင္းတဲ့ ကိုဖုန္းလြင္ကလည္း ခင္မင္စရာ ေကာင္းလွတယ္၊ ကုိဖုန္းလြင္က စကၤာပူမွာ ေနတာၾကာေပမယ့္ ျမန္မာျပည္မွာ အတူစားေသာက္ၾကရင္ လုပ္ေလ့႐ွိတဲ့ ဓေလ့ကေလးကိုေတာ့ မေမ့မေလ်ာ့နဲ႔...၊ ဝိုင္းထဲက လူေတြ ဘယ္သူမွ မသိရေအာင္ တိတ္တိတ္ကေလး ေကာင္တာမွာ ေငြ႐ွင္းသြားခဲ့တယ္၊

အဲဒီ ညေနခင္းမွာပဲ အံ့ၾသစရာ ဆံုေတြ႔မႈေလး ႏွစ္ခုလည္း ႀကံဳခဲ့ရတယ္၊ ဂ်ာရစ္၊ ဂ်ာရစ္နဲ႔ သူ႔ကိုယ္သူ ေရးတတ္တဲ့ ညီမငယ္မဒမ္ကိုးနဲ႔ ေတြ႔ျဖစ္တယ္၊ က်ေနာ္ သတိထားၿပီး ၾကည့္မိသေလာက္ ဂ်ာရစ္လည္း မေတြ႔သလို ေရာင္ေပစူးလည္း မေတြ႔မိပါဘူး၊ ဇဝနဥာဏ္ အျပည့္နဲ႔ စာေရးတတ္တဲ့ ညီမငယ္မဒမ္ကိုးက သူ႔စာေတြအတိုင္းကို ေဖာ္ေ႐ြေႏြးေထြး လွတယ္၊ ေနာက္ထပ္ ဆံုေတြ႔ရမႈက က်ေနာ့္ကို ပိုလို႔ေတာင္ အံ့ၾသရေစပါတယ္၊ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ ဒီကြ်န္းကေလးမွာ ေတြ႔ဖို႔ ျဖစ္ႏိုင္ေျခ အနည္းဆံုးလို႔ က်ေနာ္ ယူဆထားမိတဲ့ အစ္မခင္ဦးေမနဲ႔ ဆံုျဖစ္လို႔ပါ၊ စာေတြအေရးႏိုင္ဆံုး၊ လူသိအမ်ားဆံုး၊ ဓါတ္ပံုေတြ အ႐ိုက္ႏိုင္ဆံုး ဘေလာ့ဂါအစ္မ တစ္ေယာက္က ခင္ခင္မင္မင္ ဝင္ႏႈတ္ဆက္တာ ႀကံဳရေတာ့ စားလက္စ ငါး႐ွဥ့္ေျခာက္စပ္ေၾကာ္ေတာင္ င႐ုတ္သီး အရသာေပ်ာက္ၿပီး ေပါ့႐ႊတ္႐ႊတ္ ျဖစ္သြားသလို ပါပဲ၊ အေအးတစ္ခြက္ကို ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေသာက္ရင္း အစ္မခင္ဦးေမက ဘေလာ့ဂ္အေၾကာင္း၊ ဓါတ္ပံုေတြအေၾကာင္း ေျပာျပခဲ့တယ္၊ က်ေနာ့္ရဲ႕ အင္းေလးစားေသာက္ဆိုင္ ညေနခင္းဟာ ေနဝင္ခ်ိန္ ပန္းခ်ီကား တစ္ခ်ပ္လို႔ဆိုရင္ ဘေလာဂ့္ေရးေဖာ္ ညီမငယ္နဲ႔ အစ္မကို ဆံုေတြ႔လိုက္ရတာက မေတာ္တဆ ဖိတ္က်သြားတဲ့ ေဆးစက္ေလး ၂ စက္ကေန ျပန္ျပင္ဆြဲလိုက္တဲ့ အိပ္တန္းျပန္ ငွက္ကေလး ၂ ေကာင္ပါပဲ၊ မရည္႐ြယ္ခဲ့ေပမယ့္ ပန္းခ်ီကားက ပိုၿပီးျပည့္စံုဖို႔ ျဖစ္သြားခဲ့တယ္...၊

ေနာက္ေတာ့ နာမည္ႀကီး ေအာခ်တ္ကို က်ေနာ္ေရာက္သြားတယ္၊ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ေရာက္သြားခ်ိန္က ေနာက္က်လြန္းေနလို႔ ဆိုင္ေတြသိမ္းၿပီး လူသြားလူလာလည္း သိပ္မ႐ွိေတာ့ဘူး၊ အျဖစ္က ဘာနဲ႔တူသလဲ ဆိုေတာ့... ႐ြာတစ္႐ြာက အေခ်ာအလွ ဂုဏ္သတင္း ႀကီးလွတဲ့ ကြမ္းေတာင္ကိုင္ လံုမပ်ိဳေလးကို ၾကည့္ဖို႔ဆိုၿပီး ဧည့္သည္က ေရာက္ေတာ့လာပါရဲ႕၊ ဒါေပမယ့္ သူေရာက္ခ်ိန္က ပ်ိဳေမတစ္သင္း ေရခပ္ဆင္းခ်ိန္လည္း မဟုတ္၊ ႏြား႐ိုင္းသြင္းခ်ိန္လည္း မဟုတ္၊ ညီအစ္္ကိုမသိတသိ အခ်ိန္လည္း မဟုတ္၊ သူငယ္အိပ္ခ်ိန္လည္း မဟုတ္သလို သက္ႀကီးေခါင္းခ်ခ်ိန္ ကိုေတာင္မွ အေတာ္ေလးေက်ာ္ၿပီး ျဖစ္ေနလို႔ ႐ြာလယ္လမ္းမွာ ေခြးတစ္ေကာင္၊ ေၾကာင္တစ္ၿမီးမွ မ႐ွိေတာ့ဘဲ ကာလသား တစ္သိုက္နဲ႔ပဲ တိုးရသလိုမ်ိဳး...၊ း)ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေအာ့ခ်တ္ရဲ႕ မိတ္ကပ္ျပယ္သြားတဲ့ အလွကိုပဲ အမွတ္တရ ဓါတ္ပံုေလးတစ္ပံု က်ေနာ္ ႐ိုက္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္၊ ကိုယ္ ထပ္လာခဲ့ဦးမယ္ ေအာခ်တ္...။ ။

(ခင္မင္ေဖာ္ေ႐ြလွတဲ့ အာဂႏၲဳ ကြ်န္းသူ၊ ကြ်န္းသားတခ်ိဳ႕ကို က်ေနာ္နဲ႔အတူ အပိုင္း ၃ မွာ လိုက္ေတြ႔ပါဦး...ေနာ)


ညီလင္းသစ္
၁၉ မတ္္၊ ၂၀၁၃

ကြ်န္းကေလးရဲ႕ ရင္ခြင္မွာ

အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ တြက္ခ်က္စဥ္းစားလိုက္၊ စိတ္ကူးထဲမွာ ပံုေဖာ္ၾကည့္လုိက္၊ လိုအပ္တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြ ႐ွာလိုက္၊ ခ်ိန္ထားၿပီးကာမွ ျပန္ပ်က္သြားလိုက္၊ အားတက္လိုက္၊ အားေလ်ာ့လုိက္နဲ႔.. အဲဒီလို အျဖစ္အပ်က္ေတြ အၿပီး ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ျခေသၤ့ကြ်န္းကေလးကို က်ေနာ္ တကယ္ပဲ ေရာက္သြားခဲ့ေတာ့တယ္၊ တကယ္တမ္း သြားတဲ့ေန႔အထိ က်ေနာ့္မွာ စိတ္ခ်လက္ခ် မျဖစ္ေသးဘူး၊ အနီးကပ္မွ အလုပ္ကိစၥတစ္ခုခုမ်ား ေပၚလာမလား၊ မျဖစ္မေန ဖ်က္လိုက္ရမယ့္ က်န္းမာေရး ကိစၥတစ္ခုမ်ား ႀကံဳရဦးမွာလား၊ စတဲ့အေတြးေတြနဲ႔...၊ ဒါနဲ႔ ေသခ်ာေအာင္ မသြားခင္ ၂ ပတ္အလိုမွာ ပံုမွန္လုပ္ေနက် အားကစား လႈပ္႐ွားမႈေတြ အားလံုးကို က်ေနာ္ရပ္လိုက္တယ္၊ တစံုတခု ေျခေခ်ာ္လက္ေခ်ာ္ ျဖစ္သြားရင္ ရလဒ္က ခရီးစဥ္ကို ဖ်က္လိုက္ဖို႔ပဲ မဟုတ္လား၊ လဲရမွာ မတန္ပါဘူး၊ ဒီလိုနဲ႔ အသြားအလာ၊ အစားအေသာက္ကအစ အားလံုးကို လိမ္လိမ္မာမာနဲ႔ ဂ႐ုစိုက္ ျပင္ဆင္ခဲ့ၿပီးတဲ့ ေနာက္မွာ D-day ဟာ တကယ့္ကိုပဲ ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ ေရာက္လာခဲ့ေတာ့တယ္..၊

ေလဆိပ္ကို က်ေနာ္ေရာက္ေတာ့ တစ္ေယာက္စ၊ ႏွစ္ေယာက္စက လြဲလို႔ ထြက္ခြာခန္းမထဲမွာ ဘယ္သူမွ မ႐ွိေသးဘူး၊ ၅ ႏွစ္ေလာက္ ေစာင့္ခဲ့ရတဲ့ ခရီးကို သြားမယ့္လူအဖို႔ သိပ္မ်ား စိတ္ေစာေနမိတာလား၊ ခရီးစဥ္က ဂ်ီနီဗာကေန ဂ်ာမနီႏိုင္ငံ ဖရန္႔ဖတ္၊ အဲဒီကမွ စကၤာပူကိုပါ၊ တိုက္႐ိုက္ေလေၾကာင္းျဖစ္တဲ့ စကၤာပူအဲလိုင္း ေစ်းခ်ေနတဲ့ အခ်ိန္တုန္းက က်ေနာ္က ခရီးစဥ္အတြက္ ယတိျပတ္ မဆံုးျဖတ္ရေသးတာနဲ႔ မဝယ္ျဖစ္လုိက္ဘူး၊ အဲဒါေၾကာင့္ ေလယာဥ္ခရီးက နည္းနည္းေလး ပို႐ွည္သြားတယ္၊ အၾကာႀကီး ေစာင့္ခဲ့ရၿပီးမွ ၃ နာရီေလာက္ ပိုေစာင့္ရလည္း သိပ္ေတာ့မထူးပါဘူးေလ..၊

ဒီတခါလည္း Airbus A-380 နဲ႔ ထပ္ဆံုရျပန္တယ္၊ ဒါေပမယ့္ Lufthansa ေလေၾကာင္းလိုင္းပိုင္ A-380 က စကၤာပူေလေၾကာင္းပိုင္ A-380 နဲ႔ယွဥ္ရင္ အရည္အေသြးပိုင္းမွာ မဆိုစေလာက္ နိမ့္တာေတြ႔ရတယ္၊ ဥပမာ-ထိုင္ခံုေအာက္ေျခမွာ ေျခေထာက္တင္စရာ တန္းမပါတာ၊ တီဗီ LCD က အလင္းျပန္တဲ့ စနစ္ကို ေသခ်ာထိန္းခ်ဳပ္မထားလို႔ ကုိယ့္ေဘးက ခရီးသည္ၾကည့္ေနတဲ့ ႐ုပ္႐ွင္ကားရဲ႕ အလင္းေတြက ကိုယ့္မ်က္ႏွာေပၚမွာ လာက်ေနတာ၊ ဂိမ္းကစားခ်င္တဲ့ သူေတြအတြက္ joystick ထားမေပးတာ.. အစ႐ွိသျဖင့္ပါ၊ ဝန္ေဆာင္မႈအပိုင္းမွာလည္း ကြာပါတယ္၊ စကၤာပူေလေၾကာင္းမွာ အစားအေသာက္က menu ၂ ခုနဲ႔ ႀကိဳက္ရာကို ေရြးခြင့္ေပးထားတယ္၊ ခရီးသည္တိုင္းကို ေလယာဥ္ေပၚမွာ ဝတ္ဖို႔ေျခစြပ္၊ မနက္မွာ မ်က္ႏွာသစ္ဖုိ႔ သြားပြတ္တံ၊ သြားတိုက္ေဆး၊ ဘီး စတာေတြလည္း ေပးေလ့႐ွိတယ္၊ ေနာက္ဆံုးကေတာ့ ေလယာဥ္မယ္ေလးေတြရဲ႕ အၿပံဳးပါ..၊ ပထမႏွစ္ခုျဖစ္တဲ့ ေလယာဥ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အားနည္းတာ၊ အစားအေသာက္ေတြ မစံုတာက ကုမၸဏီနဲ႔ ဆိုင္တယ္လို႔ ေျပာလို႔ရေပမယ့္ ခရီးသည္ကို အၿပံဳးေလးတစ္ပြင့္ ေပး၊ မေပးကေတာ့ ေလယာဥ္မယ္ တစ္ဦးခ်င္းစီနဲ႔ပဲ သက္ဆိုင္ပါတယ္၊ က်ေနာ္စီးခဲ့ဖူးတဲ့ စကၤာပူေလေၾကာင္းက ဝန္ထမ္းေတြအားလံုး ၿပံဳး႐ႊင္၊ ေဖာ္ေ႐ြ ၾကပါတယ္၊ အဲဒီလို အခ်က္္ေတြေၾကာင့္မ်ား စကၤာပူေလေၾကာင္းက ေစ်းပိုႀကီးတာ ျဖစ္မလားပဲ၊ ဒါေတြက သြားရင္းနဲ႔ အမွတ္ထားမိတာေလးေတြကို ေရးတဲ့ သေဘာပါပဲ၊ က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့ ဘာမွ အေရးမႀကီးပါဘူး၊ ၿပီးေတာ့ သြားေနတာကလည္း ခ်စ္ခင္ရသူေတြရဲ႕ အၿပံဳးေတြ တစ္ေတာလံုးပြင့္တဲ့ဆီ သြားေနမွေတာ့ ေလယာဥ္ေပၚမွာ အၿပံဳးေလး တစ္ပြင့္ႏွစ္ပြင့္ေလာက္ ညွိဳးေနတာကို စာမဖြဲ႔ေလာက္ေတာ့ဘူး မဟုတ္လား...၊ း)

ျခေသၤ့ကြ်န္းကေလးက က်ေနာ့္ကို ႀကိဳဆိုဖို႔ ပူေႏြးတဲ့ ေနေရာင္ျခည္တန္းေတြနဲ႔ ေကာင္းကင္ျပာကို ျပင္္ဆင္ထားခဲ့တယ္၊ ေလဆိပ္ထဲကို ေလွ်ာက္ဝင္လာခ်ိန္မွာ ဒီတစ္ခါေတာ့ ၂ နာရီေလာက္ နားၿပီး ဆက္ထြက္ရမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူးဆိုတဲ့ အသိက က်ေနာ့္ တစ္ကုိယ္လံုးက ေသြးေတြကို ပူေႏြးေစခဲ့တယ္၊ ၁၁ နာရီခရီးကို သက္ေသာင့္သက္သာနဲ႔ ေခၚလာေပးခဲ့တဲ့ ေလယာဥ္ႀကီးကို ေနာက္ဆံုးႏႈတ္ဆက္ရင္း အေသခ်ာဆံုး ေျခလွမ္းေတြနဲ႔ ဝင္လာခဲ့ေတာ့တယ္၊ ခ်န္ဂီေရ..၊ ကိုယ္ေရာက္လာခဲ့ၿပီ၊ မင္းရဲ႕ တံခါးေတြကို အက်ယ္ႀကီးသာ ဖြင့္လိုက္ပါေတာ့...၊

ေလယာဥ္က စကၤာပူကို ခ်ဥ္းကပ္လာေတာ့ အင္မီဂေရး႐ွင္းအတြက္ ျဖည့္ရမယ့္ ကဒ္ေလးေတြ လိုက္ေဝပါတယ္၊ အဲဒီကဒ္ေလးနဲ႔အတူ လက္ဝတ္ရတနာ၊ ေငြသားပမာဏ၊ တားျမစ္ကုန္ပစၥည္း... စတဲ့ အေကာက္ခြန္ဆိုင္ရာ အခ်က္အလက္ေတြကို ႐ွင္းျပထားတဲ့ စာ႐ြက္ေခါက္ေလး တစ္ခုလည္းပါတယ္၊ အဲဒီမွာ မူးယစ္ေဆးဝါးဆို ေသဒဏ္၊ ခြ်င္းဂန္းဆို တင္သြင္းခြင့္ မ႐ွိဘူး စတာေတြဖတ္ေနရင္းနဲ႔ တစ္ေနရာမွာ ေဆး႐ြက္ႀကီးနဲ႔ ပတ္သက္တာေတြ အားလံုးကို အေကာက္ခြန္ ေၾကညာရမယ္လို႔ သြားေတြ႔တယ္၊ စီးကရက္ပါ အပါအဝင္တဲ့၊ ေၾကညာဖို႔ ပ်က္ကြက္တာဟာ ဥပေဒကို ေစာ္ကားတာျဖစ္ၿပီး ဒဏ္ေငြတစ္ေသာင္း၊ သို႔မဟုတ္ ေထာင္ဒဏ္ ခ်မွတ္ႏိုင္သည္-တဲ့၊ က်ေနာ္ မ်က္လံုးျပဴးသြားတယ္၊ က်ေနာ့္ရဲ႕ အိတ္ထဲမွာ ေဆးျပင္းလိပ္ အလိပ္ ၂၀ ပါတဲ့ ဗူးကေလးတစ္ခု ပါတာကိုး၊ စကၤာပူမွာ ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကို က်ေနာ္က ဘာယူလာေပးရမလဲ-လို႔ မလာခင္မွာေမးေတာ့ သူက အဲဒီေဆးျပင္းလိပ္ေတြ လိုခ်င္ပါသတဲ့၊ တစ္ခါတုန္းကလည္း ျမန္မာျပည္အျပန္မွာ က်ေနာ္ကသူ႔ကို အဲဒီလို ေဆးျပင္းလိပ္ေတြ လက္ေဆာင္ယူလာေပးဖူးလို႔ သူ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္တဲ့အေၾကာင္း ေျပာျပတယ္၊ သူ ေျပာလို႔သာပါ၊ က်ေနာ္ကေတာ့ သိပ္မမွတ္မိေတာ့ဘူး၊ ၿပီးေတာ့ ဆြစ္ဇာလန္က လာမယ့္လူကို ေဆးျပင္းလိပ္မွာေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကိုလည္း သေဘာက်သြားတယ္၊ က်ေနာ္လာတဲ့ ေနရာက က်ဴးဘားသာဆိုရင္ သူ ေဆး႐ြက္ႀကီး တစ္ခင္းလံုးမ်ား မွာမလားပဲ၊ စာ႐ြက္ေခါက္ကေလးကို ၾကည့္ရင္း က်ေနာ္ အျပင္းအထန္ စဥ္းစားေနရတယ္၊ ေလယာဥ္က ဘီးေတာင္ မခ်ရေသးဘူး၊ ေဆးလိပ္ဗူးေလး တစ္ဗူးအတြက္ ဒဏ္ေငြတစ္ေသာင္းေတာင္ ခ်ႏိုင္သတဲ့၊ ေသခ်ာၿပီ၊ ဒါ စကၤာပူပဲ၊ Welcome to the fine city...! ဘာလုပ္ရမလဲ၊ ခပ္တည္တည္နဲ႔ green channel ထဲက ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားမလား၊ ဒါဆို အကယ္၍မ်ား အိတ္ဖြင့္ခိုင္းလို႔ ေတြ႔သြားရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ၊ ဒဏ္ေငြတစ္ေသာင္းကေတာ့ ဘယ္လိုမွ မေပးႏိုင္ပါဘူး၊ အင္မီဂေရး႐ွင္းမွာ တန္းစီေနတဲ့အထိ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ ခ်ီတံုခ်တံုနဲ႔..၊ ေဆးျပင္းလိပ္မွာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကိုလည္း စိတ္ထဲကေန ̔သိပ္ခ်စ္ဖို႔ ေကာင္းတဲ့ေကာင္̕ လို႔ တိုးတိုးေလး ေျပာေနမိေသးတယ္၊ ေနာက္ဆံုးေတာ့ red channel ကေနပဲ ျဖတ္ၿပီး declare လုပ္လုိက္မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္၊ ဒါေပမယ့္ red channel ကိုအသြားမွာ ရပ္ေနတဲ့ ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္ကို ေတြ႔လို႔ ေမးၾကည့္ဦးမယ္ေလ ဆိုၿပီး က်ေနာ့္မွာ ေဆးျပင္းလိပ္ တစ္ဗူးပါတယ္ဗ်ာ-လို႔ပဲ ေျပာရေသးတယ္ သူက အေသးေလး မဟုတ္လားလို႔ ျပန္ေမးၿပီး..အေသးေလးဆိုရင္ ဘာမွမလိုဘူး၊ ဒီ green channel ကေနပဲ ဝင္သြားလိုက္ ဆိုတာနဲ႔.. ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဘာမွမျပရဘဲ ထြက္လာႏိုင္ခဲ့တယ္၊ အင္း..fine city မွာ fair ျဖစ္တဲ့လူေတြလည္း ႐ွိရဦးမွာေပါ့ေလ...၊ း)

ပင္နီဆူလာကေန ၅ မိနစ္ပဲ လမ္းေလွ်ာက္ရတဲ့ ဟုိတယ္ေလးမွာ က်ေနာ္တည္းခဲ့တယ္၊ မလာခင္မွာ ဟိုတယ္ေတြ လိုက္႐ွာေတာ့ ေလဆိပ္ကေနလာတဲ့ အစိမ္းေရာင္လိုင္း တစ္ေလွ်ာက္မွာ ႐ွိတဲ့ဟုိတယ္ေတြကို ဦးစားေပးၿပီး ႐ွာၾကည့္ပါတယ္၊ ဒီဟုိတယ္ေလးကေတာ့ တည္ေနရာကလည္း အခ်က္အခ်ာက်၊ ေစ်းႏႈန္းလည္း သင့္တင့္၊ ဝန္ထမ္းေတြကလည္း ေဖာ္ေ႐ြလို႔ အဆင္ေျပတယ္လို႔ ဆိုရမယ္၊ က်ေနာ္ေရာက္တဲ့ ညေနမွာ နည္းနည္းရယ္စရာေကာင္းတဲ့ အျဖစ္ေလးတစ္ခုလည္း ျဖစ္သြားေသးတယ္၊ တယ္လီဖုန္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ပါ၊ သူငယ္ခ်င္းက ႏိုဝင္ဘာကတည္းက ပို႔ေပးထားတဲ့ စကၤာပူ SIM ကဒ္ကို မလာခင္ ၂ ရက္အလိုမွာ တယ္လီဖုန္းထဲကို က်ေနာ္ထည့္လုိက္တယ္၊ အကယ္၍မ်ား ကဒ္က အလုပ္မလုပ္ရင္ ေနာက္တစ္ကဒ္ကို အခ်ိန္မီ ဝယ္ႏိုင္ေအာင္ပါ၊ activate လုပ္တယ္၊ roaming နဲ႔ဆိုေတာ့ ဒီက ဖုန္းကုမၸဏီတစ္ခုရဲ႕ လိုင္းမွာမိတယ္၊ အားလံုးအိုေက..၊ ဒါေပမယ့္ စကၤာပူလည္း ေရာက္ေရာ.. ကဒ္က သူ႔ရဲ႕ မူလကုမၸဏီျဖစ္တဲ့ M1 ကို မမွတ္မိေတာ့ဘူး၊ ႐ုပ္႐ွင္ေတြထဲမွာ ျပေလ့႐ွိတဲ့ ေမြးစားသားက ႀကီးမွ ျပန္ေတြ႔ရတဲ့ မိဘအရင္းကို မမွတ္မိေတာ့ သလိုမ်ိဳး...၊ က်ေနာ့္ကို ဘယ္လိုမွ ဖုန္းဆက္မရလို႔ သူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ႕ အဲဒီညေနမွာ စိတ္ေတြပူၿပီး၊ အလုပ္ေတြ ႐ွဳပ္သြားၾကေသးတယ္...၊

ညေနခင္းမွာေတာ့ Makansutra gluttons bay မွာ ညစာသြားစားျဖစ္တယ္၊ ကြ်န္းကေလးေပၚမွာ စားတဲ့ ပထမဦးဆံုး ညစာက အီေကြတာေလေလး တျဖဴးျဖဴးမွာ ေအးျမလတ္ဆတ္ ေနခဲ့တယ္..၊ စားပြဲတိုင္း၊ စားပြဲတိုင္းမွာ လူေတြအျပည့္နဲ႔ ျခေသၤ့ကြ်န္းရဲ႕ ညဟာ အိပ္ရာဝင္ဖို႔ ဝန္ေလးတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္လိုပါပဲ...၊

က်ေနာ့္ေ႐ွ႕က ၾကက္ေတာင္ပံကင္ေတြကို ၾကည့္ရင္း ရင္ဂိုရဲ႕ သီခ်င္းေလးေတာင္ နားထဲမွာ ၾကားလိုက္မိသလို...၊ ♫♫ အေတာင္ပံပါရင္... မင္းဆီကို ♪♪♫ အေတာင္ပံေတြ မ႐ွိေပမယ့္ မင္းဆီကို တကယ္ပဲ ေရာက္လာခဲ့ၿပီ ကြ်န္းကေလးေရ...၊

ခ်စ္ေကာင္းကေတာ့ ̔သတ္ပံုမွားတဲ့ည̕ တဲ့၊ အဲဒီညကေတာ့ ကန္စြန္း႐ြက္ေၾကာ္နဲ႔ ပဲညြန္႔ေၾကာ္နဲ႔ မွားတဲ့ညပါပဲ၊ သတ္ပံုတင္မကဘဲ အသံထြက္ေကာ၊ အရသာပါ မွားတာ...၊ ဒါေပမယ့္လည္း စားေကာင္းပါတယ္၊ စကၤာပူမွာ အစားအေသာက္ေတြ အမ်ိဳးစံုေအာင္ရသလို ေစ်းလည္း အေတာ့္ကို သက္သာတယ္လို႔ က်ေနာ္ျမင္ပါတယ္၊ စကၤာပိုးရီးယန္းေတြက ဟင္းေတြမခ်က္ေတာ့ဘဲ အျပင္မွာပဲ ဝယ္စားၾကတယ္လို႔ က်ေနာ့္ကို ေျပာၾကတဲ့အခါ မအံ့ၾသမိေတာ့ဘူး၊

စားေသာက္ဆိုင္တန္းေလးေတြ နားမွာပဲ လမ္းေဘးေဖ်ာ္ေျဖပြဲေလးေတြလည္း ေတြ႔ခဲ့တယ္၊ က်ေနာ္ေနတဲ့ အရပ္မွာေတာ့ ေဆာင္းတြင္းလည္း ျဖစ္တဲ့အေလ်ာက္ ညပိုင္းဆို အသြားအလာက်ဲေပမယ့္ ဒီမွာေတာ့ လူေတြဟာ အိပ္ဖို႔ကို ေမ့ေနတဲ့အလား ေနရာတိုင္းမွာ အျပည့္ပဲ၊ လမ္းေဘး ႐ုပ္ေသးစင္ေလးမွာလည္း အမွတ္တရ ဓါတ္ပံု႐ိုက္သြားခ်င္တဲ့ သူ႔ပရိတ္သတ္ကေတာ့ ႐ွိေနတာပါပဲ၊ ႐ုပ္ေသးဆိုေတာ့ ဖုန္းေသးေသးနဲ႔ ႐ိုက္မယ္..၊ း)

အႀကိမ္ေပါင္း မေရမတြက္ႏိုင္ေအာင္ ဓါတ္ပံုအ႐ိုက္ခံဖူးေနတဲ့ ဟုိတယ္ႀကီးကေတာ့ ထရိုင္ေပါ့ သယ္မလာမိတဲ့ က်ေနာ့္အေ႐ွ႕မွာ စိတ္ႀကီးဝင္ေနတဲ့အလား...၊ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ လက္တန္းတစ္ပံုေတာ့ က်ေနာ္႐ိုက္လိုက္ပါတယ္၊ ေနာက္မွ တစ္ရက္သပ္သပ္ မလာခင္မွာ မိတ္ဆက္ ဆိုပါေတာ့..၊ ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္ေတာ့ လကေလး တစ္စင္းကို ခပ္မွိန္မွိန္ေလး ေတြ႔မိတယ္၊ ̔အလင္းညစ္ညမ္းမႈ̕ light pollution ေတြမ်ားတဲ့ စကၤာပူလို ႏိုင္ငံေပၚမွာေတာင္ အဲဒီညက ၾကယ္ကေလးေတြ တစ္ပြင့္စ၊ ႏွစ္ပြင့္စ မဝံ့မရဲနဲ႔ မွိတ္တုတ္၊ မွိတ္တုတ္ လင္းေနခဲ့တယ္..၊

Clarke quay ဖက္ကိုေရာက္ေတာ့ ႐ုတ္တရက္ ဥေရာပကို ျပန္ေရာက္သြားသလို...၊ Acoustic ေရာ၊ band နဲ႔ေရာ ေဖ်ာ္ေျဖၾကတဲ့ စားေသာက္ဆိုင္ေတြ၊ ဘားေတြ အမ်ားႀကီးကို ေတြ႔ရလို႔ က်ေနာ္ အံ့အားသင့္ေနမိတယ္၊ ျခေသၤ့ကြ်န္းကေလးမွာ ျပင္သစ္ စကားေျပာတဲ့ အသိုင္းအဝိုင္းက အေတာ္ေလးမ်ား ႀကီးမလား မသိဘူး၊ ျပင္သစ္စကားသံေတြ ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ၾကားေနရတယ္..၊

အဲဒီညက လမ္းေတြေပၚမွာ တဝႀကီး ေလွ်ာက္ၾကည့္ျဖစ္တယ္၊ သြားရင္းလာရင္း ခဏခ်င္းမွာ က်ေနာ္သတိထားမိတာက ျခေသၤ့ကြ်န္းကေလးရဲ႕ လံုၿခံဳစိတ္ခ်ရမႈပါ၊ ည ၁၂ နာရီ၊ ၁ နာရီမွာလည္း မိန္းကေလးေတြ တစ္ေယာက္ထဲ သြားေနတာ ေတြ႔ရတယ္၊ ဘယ္သူကမွ ေႏွာင့္ယွက္ခ်င္တဲ့ အရိပ္အေယာင္မ်ိဳး မျပၾကဘူး၊ အားလံုးက လြတ္လြတ္လပ္လပ္နဲ႔ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး..၊ ၿမိဳ႕စြန္ဖက္က်တဲ့ ေနရာတခ်ိဳ႕မွာ ရန္ျဖစ္တာ၊ လုယက္တာမ်ိဳးေတြ ႐ွိေကာင္း႐ွိမွာပါ၊ ဒါေတြက အလံုးစံုကင္းစင္ဖို႔ဆိုတာ ျဖစ္မွ မျဖစ္ႏိုင္ဘဲကိုး၊ ဒါေပမယ့္ ၿမိဳ႕ႀကီး အေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႔ ယွဥ္ရင္ နည္းလိမ့္မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္၊ ဟုိတယ္ကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေနာက္တစ္ရက္ထဲေတာင္ စြန္းစ ျပဳေနခဲ့ၿပီ၊ အိမ္က ထြက္လာခ်ိန္ကေန ကြ်န္းကေလးကို ေရာက္တဲ့အထိ အခ်ိန္စုစုေပါင္း ၁၇ နာရီေလာက္ ၾကာပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္မႈကို က်ေနာ္ မခံစားရဘူး၊ ငါတကယ္ပဲ ေရာက္ေနတာမွ ဟုတ္ရဲ႕လားလို႔ မၾကာခဏ ေတြးေနရင္းနဲ႔ပဲ ကြ်န္းကေလးရဲ႕ ရင္ခြင္မွာ ပထမဦးဆံုး အိပ္ရာဝင္ခဲ့တယ္...။ ။

(အပိုင္း ၂ ကို က်ေနာ္နဲ႔ ဆက္လိုက္ခဲ့ပါဦး..ေနာ၊ သိပ္ေဝးေဝးသြားစရာ မလိုပါဘူး၊ ကြ်န္းကေလးက ေသးေသးေလးပါ...) း)


ညီလင္းသစ္
၁၄ မတ္၊ ၂၀၁၃